Oct 16th

ညာေျပာတတ္တဲ့ေကာင္ကေလး-(အပိုင္း၆၈)

By LU LIN PYO
....ဟြန္း...ေနသူ မွတ္လား...ဒါမ်ိဳးေတြ၇ိုးေနျပီ....ကဲ မွိတ္ထားတဲ့ လက္ဖယ္လိုက္ပါေတာ့...

မိုးတိမ္ျမဴ က ေနသူ ့ ၇ဲ့ လက္ကိုဆြဲဖယ္ျပီး ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

မိုးတိမ္ျမဴ မ်က္လံုးမ်ား၀ိုင္းစက္တင္းမာသြားသည္။
...ဟင္...မင္း.....မင္း......ေကာင္ေလးညိဳ....
...ဟဟဟ....ကိုကို အံ့ၾသသြားတယ္မွတ္လား....
...ေတာ္....မင္းနဲ့ ငါ့ၾကားမွာ ဘာမွေျပာစ၇ာ....ပက္သက္စ၇ာမ၇ွိဘူး....
...အဲလို မေျပာပါနဲ့ ကိုကို ၇ယ္...ေကာင္ေလးေလ...ကိုကို ့ ကို ဆူးေလ မီးပြိဳင္ ့ မွာ ကတည္း
    ေတြ ့လို့ ေနာက္က လိုက္ခဲ့တာပါ...
...အဲဒါ မင္း အပိုင္းေလ....ဖယ္ငါ့ေ၇ွ့ က...

မိုးတိမ္ ေကာင္ေလးညိဳ ကို တြန္းဖယ္လိုက္ျပီး BAK ဘက္ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္သည္။
ေကာင္ေလးညိဳ ေနာက္က တစ္ေကာက္ေကာက္လိုက္ေျပးလိုက္ျပီး မိုးတိမ္ျမဴ ၇ဲ့
လက္ကို ဆြဲထားလိုက္သည္။
...လႊတ္ေနာ္ ေကာင္ေလးညိဳ ငါလူၾကားထဲမွာ ဆြဲမထိုးခ်င္ဘူး...
...ကိုကို ထိုးခ်င္ထိုးလိုက္ပါ...ဒီေန့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နဲ့ တူတူ ေနေပးပါေနာ္....
...ကဲ...ေျပာလို့ မ၇၇င္ လဲ ...

မိုးတိမ္ျမဴ ....ေကာင္ေလးညိဳ ကို ထိုးလိုက္သည္။

ေကာင္ေလးညိဳ ေနာက္ကို လဲက်သြားသည္။

မိုးတိမ္ လဲက်သြားတဲ့ ေကာင္ေလးညိဳ ကို ၾကည့္ျပီး ၇င္ထဲမွာမေကာင္းျဖစ္သြားသည္။
ဘယ္သူ မဆို ကိုယ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ အသားနာေအာင္မလုပ္ခ်င္ဘူး.....ဖူးဖူး မွုတ္ထားခ်င္တာပဲေလ.....

.......................
.............................................
.....................................................................

...ကိုကို ...
...အင္း...ေျပာေလ....
....ကိုကို့ ကို သိပ္ခ်စ္တာပဲ သိလား....
...ငါျပန္ေတာ့မယ္ ေကာင္ေလးညိဳ ...ည ၈ နာ၇ီေက်ာ္ေနျပီ...

မိုးတိမ္ .....တင္းၾကပ္စြာဖက္ထားတဲ့ ေကာင္ေလးညိဳ ၇ဲ့ လက္ကို တြန္းဖယ္လိုက္ျပီ....
ဧ၇ာ၀တီဟိုတယ္ ၇ဲ့ ေမြ ့ယာခင္းအျဖဴ ခင္းထားတဲ့ ခုတင္ ေပၚကေန ဆင္းလိုက္ျပီး ေ၇ခ်ိဳး
ခန္းထဲ၀င္ျပီး ေ၇ပန္း ကို ဆြဲဖြင့္လိုက္သည္။

ေကာင္ေလးညိဳ က ကုတင္ေပၚ က ေန ဆင္းလိုက္ျပီး
ကိုယ္လံုတီး ေ၇ခ်ိဳ းေနတဲ့ မိုးတိမ္ ၇ဲ ့ ေက်ာျပင္ကို နွုတ္ခမ္းနွင့္စုတ္သပ္ျပီး နမ္း၇ွိုက္လိုက္သည္။
လက္တစ္ဖက္ ကလဲ မိုးတိမ္ျမဴ ကို လိတ္ေန၇င္း....

...ေတာ္ျပီ ေလ ေကာင္ေလးညိဳ ....
....ခ်စ္လို့ မ၀နိုင္ဘူး ကိုကို ၇ယ္....
...ငါ့ဆီမွာ မင္းအတြက္အခ်စ္မ၇ွိဘူး ေကာင္ေလးညိဳ....မင္းအေပၚမွာ ငါဘာမွမ၇ွိေတာ့
    တာ....
...ခု ...အေျခအေန၇ဆို .....ကၽြန္ေတာ္ တို့ခ်စ္သူေတြျပန္ ျဖစ္ေနၾကျပီ မဟုတ္ဖူးလား...

မိုးတိမ္ျမဴ က ခႏၱာကိုယ္ အနွ့ ံဆပ္ျပာတိုက္၇င္း....

...ဟ ဟား...ဒီမွာ ေကာင္ေလးညိဳ  လိင္ဆက္ဆံတာ နဲ့ ခ်စ္တာ နဲ့ ခုခ်ိန္ထိမခြဲျခားတတ္
    ေသးဘူးလား....လိင္ဆက္ဆံတိုင္းခ်စ္တာမွမဟုတ္တာ....ခ်စ္တိုင္းလဲ မေလာ္တတ္ၾက
   ဘူး....နားလည္လား....
....ဟင့္အင္း ...ကိုကို ညာတာ ...ကိုကို ...ကၽြန္ေတာ့ကို ခ်စ္ေနေသးတာသိတယ္....
...မင္း ငါ့ဆီက ဘာမွ ၇စ၇ာမ၇ွိပါဘူး...ခု ဖိုးလျပည့္ နဲ့လဲ အိုေကေနတာပဲေလ....
    မင္းလဲ မင္းဘ၀၇ွိလို ...င့ါမွာလဲ ငါ့၇ဲ့ လက္တြဲေဖာ္၇ွိေနျပီ...
...ဘယ္သူလဲ ...
...ေနသူ ေလ...

...ေအာ္ သူက ခု ၇ုပ္၇ွင္ေတြ၇ိုက္ေန၇ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ထက္သာေနျပီဆိုေတာ့...
...တိတ္စမ္း ...မင္းပါးစပ္ပိတ္ထားလိုက္.....သူ က ဟိုးအ၇င္ ကတည္းက မင္းထက္သာျပီး
    သား....မင္းနဲ့ ဘယ္လိုမွနွိုင္းလို့မ၇ဘူး....ငါကသာ မင္းလို အခ်စ္ကို ညာေျပာတတ္
   တဲ့ ေကာင္မ်ိဳးကို ဘာၾကည့္ျပီးခ်စ္မိသြားလဲမသိတာ....ငါသိပ္မွားသြားခဲ့တယ္...

မိုးတိမ္ က ခုနက ကမူးက၇ွဴးေလာ္ကိုးေနၾကတုန္းက  ခုတင္ေအာက္မွာ ျပန့္က်ဲ စြာ က်ေနတဲ့ ၀တ္ျပီးသား အက်ၤ  ီ နဲ့ ဂ်င္းေဘာင္ဘီ အျပာကို ေကာက္ယူ၀တ္လိုက္သည္။

...ငါသြားေတာ့မယ္ ...ေကာင္ေလးညိဳ ...

မိုးတိမ္ က တံခါးလက္ကိုင္ ဘု ကို လွည့္ဖြင့္ေနတုန္းမွာပင္ ေကာင္ေလးညိဳ က ကိုယ္တုံးနဲ့
ေျပးလာျပီး တံခါးကို ျပန္ပိတ္လိုက္သည္။
...ဘာတုန္း...
...ဒီမွာ ကိုကို....ခုန က ခ်စ္ခဲ့တာေတြက ဘာလုပ္ဖို့လဲ...ကၽြန္ေတာ့ကို ျပန္လက္ခံတာမ
    ဟုတ္ဖူးလား....
...နိုး...မင္းကို ငါ ပိုက္ဆံနဲ့ နွစ္နာ၇ီငွားလိုက္တာေလ....သိပ္ခ်စ္လို့ေတာ့ မဟုတ္ဘူး....
...ဗ်ာ...

ေကာင္ေလးညိဳ  မ်က္နွာမွာ အံ့ၾသသြားတဲ့ အ၇ိပ္ေတြေပၚလာျပီး မိုးတိမ္ ကို စကားျပန္မေျပာနိုင္ေလာက္ေအာင္ ခတၱ၇ပ္တန့္သြားသည္။

မိုးတိမ္ က
...    ကဲ....ငါေအာက္မွာ အခန္းခ ၇ွင္းေပးခဲ့မယ္...ငါ့ေနာက္ကေန ေဂြးတန္းလန္းေ၇စိုၾကီးနဲ့
   ေတာ့ ေအာက္ကို မလိုက္ခဲ့နဲ့ေနာ္...ဘိုင္း...

မိုးတိမ္ အခန္း တံခါးကို ပိတ္ျပီး က်ခ်င္ေနတဲ့မ်က္၇ည္ေတြ ကို စီးဆင္းခြင့္ေပးလိုက္သည္။

...အခ်စ္ဆို တဲ့ အ၇ာကို နင္ နားမလည္ ပါဘူး...ေကာင္ေလးညိဳ ၇ယ္...

မိုးတိမ္ အခန္းခ ၇ွင္းျပီး ဟိုတယ္ထဲက ထြက္လာ ခဲ့ လိုက္သည္။

ပို္က္ဆံ အိတ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၂၃၀၀ ပဲ ၇ွိေတာ့သည္။
မိုးတိမ္ ကားမငွားေတာ့ပဲ အေပးလမ္းအတိုင္းျပန္တက္လာခဲ့ျပီး 
BAK ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ ဘက္ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။
..........................
........................................
...................................................

အိမ္ေ၇ာက္ေတာ့ လူကေ၇ခ်ိဳး ထားတာေတာင္ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနသည္။

မိုးတိမ္ အခန္းထဲ၀င္ျပီ း ကုတင္ေပၚပစ္လွဲလိုက္သည္။

အိပ္မက္ထဲမွာ နွင္းေတြတအားက်ေနေလ၇ဲ့....

...all i hear is raindrops...falling on the rooftop...Oh...baby ...tell me why'd
    you ve to go...cause this pain i feel...i won't go away....

မိုးတိမ္ ring tone အသံေၾကာင့္နိုးသြားသည္။

နာ၇ီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၆ နာ၇ီထိုးျပီ....

ဖုန္းကို ေကာက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နာမည္မသိတဲ့ဖုန္း ပါ....

...အန္...ေစာေစာစီးစီး ဘယ္သူလဲမသိဘူး....

...ဟိုလို ...ဘယ္သူလဲ...
...ေအး...ငါ ...ဖိုးလျပည့္ ပဲ...၇ွင္းစ၇ာေလး၇ွိလို့...












Oct 8th

ေ၇တံခြန္ေလး

By minkalay

                                                         အခန္းတစ္

 

                    ေမာင္သစ္ေတာ....ေမာင္သစ္ေတာ...ဟဲ့ထပါဦး ေၾသာ္ဒီေကာင္ေလး၇ယ္   လူငယ္ျဖစ္ျပီးအအိပ္ကလဲၾကီးပါ့ေတာ္.....ဟဲ့သစ္ေတာမိုး..   

နားထဲမွဆူညံဆူညံအသံေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္လန့္နိုူသြားသည္..ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေဆာင္ပိုင္၇ွင္အေဒၚၾကီး၇ယ္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းတံခါးကိုအဆက္မျပတ္ ထုေနေတာ့တာ..။ မဖြင့္ခ်င္ေသာမ်က္လံုးကို အတင္းဖြင့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တံခါးထ ဖြင့္ေပးျပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကီးေမနွင့္ေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္နွင့္၇ြယ္တူခန့္ ၇ွိမည့္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ..။

`ကာလနဂါး၇ယ္ အိပ္လိုက္တာလဲလြန္ေ၇ာ ေခၚေန၇တာအသက္ေတာင္ထြက္ေတာ့မယ္ ..တကတဲမွပဲ´ ၾကီးေမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုအျပစ္တင္သည္။ကၽြန္ေတာ္က အေဆာင္ပိုင္၇ွင္အေဒၚၾကီးကို ၾကီးေမဟုေခၚေနၾက။ခုလဲ သူ့ကိုျပန္စခ်င္တာနွင့္

`ဘယ္နားကထြက္မွာလဲ ၾကီးေမ၇ ထြက္၇င္လဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလာနွုတ္ဆက္ပါဦးလို့ေျပာေပးေနာ္ ..´

`ဟဲ့ငါ့ဟာငါဘယ္နားကထြက္ထြက္နင့္ အပူပါလား ..´  လို့ ၾကီးေမက ျပန္ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စပ္ျဖဲျဖဲလုပ္ေနလိုက္သည္။ၾကီးေမကဆက္ျပီး..

`ဒီမွာ  ဒီအခန္းမွာ  နင္နဲ့အတူတူေနမယ့္တစ္ေယာက္..ဟိုဖက္ကုတင္မွာေနမွာ ..ကုတင္ေပၚကနင့္အထုပ္ေတြ၇ွင္းေပးလိုက္ၾကားလား..´

ခုမွကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္သြားသည္ လူသစ္ေ၇ာက္လာတာကိုး..

`ဟုတ္ကဲ့ ၾကီးေမ ´

`ေအးအဲ့တာဆိုလဲငါသြားျပီ´ေျပာေျပာဆိုဆို ၾကီးေမလွည့္ထြက္သြားသည္ ျပီးမွတစ္ေခါက္ျပန္လာျပီး  လူသစ္ေကာင္ေလးအား..

`ဟဲ့အေဆာင္ခေတာ့ လကုန္တာနဲ့ခ်က္ခ်င္းေပး၇မယ္ေနာ္ ေကာင္ေလး မဟုတ္၇င္ေတာ့ အထုပ္ျပင္ျပီးဆင္းပဲ ..´လို့ေျပာေတာ့ ေကာင္ေလးကျပာျပာသလဲ.

`ဟာ ဟုတ္ကဲ့စိတ္ခ်ပါခင္ဗ် ကၽြန္ေတာ္လကုန္တာနဲ့ေပးမွာပါ..´

`ေအးအဲ့တာဆိုလဲျပီးတာပဲ ´ေကာင္ေလးအေျဖကိုၾကီးေမေက်နပ္သြားပံု၇သည္ ျပီးမွကၽြႏ္ေတာ့္ဖက္လွည့္ျပီး  ...

`သစ္ေတာ..က်န္တဲ့အေဆာင္စည္းကမ္းေတြကို လိုက္နာတတ္ေအာင္ေသခ်ာေျပာျပေပးေနာ္´

`ဟုတ္ကဲ့ ပါၾကီးေမ၇ာစိတ္ခ်ပါ  ကဲကဲ သြားေတာ့ ´ကၽြန္ေတာ္ၾကီးေမကို အတင္းနွင္လႊတ္ေန၇သည္ ေနာက္မို့ စကားေၾကာက ေတာ္ေတာ္နွင့္ ျပတ္မည္မဟုတ္..။

ကၽြန္ေတာ္ေကာင္ေလးကို အကဲခတ္သလိုၾကည့္လိုက္သည္ ။မ်က္ခံုးထုူထူနွစ္ဖက္က ထင္၇ွားလြန္းေနသည္။နွာတံကသြယ္၇်္က်သည္။ႏွုတ္ခမ္းနွစ္လႊာက မပါးမထူပဲ အေနေတာ္နင့္ အေပၚေအာက္ညီညာေနသည္။ထူးျခားသည္က နွစ္ခမ္းေထာင့္စြန္းနွစ္ခုမွာ အေပၚသို့ေကာ့ညြတ္ကာ မျပံဳးပဲနွင့္ ျပံဳးေနသည္ဟုထင္၇သည္ ။အကဲခတ္ျပီး ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင့္သည့္ေကာင္ဟု ကၽြန္ေတာ္မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။သူ့ကိုကၽြန္ေတာ္ခဏတာမွ်ေငးေနမိေတာ့သူက မေနတတ္သလိုပံုစံမ်ိဳးနွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဲျပံဳးျပသည္။ သည္ေတာ့မွကၽြန္ေတာ္လဲသတိျပန္၀င္ကာ ကမန္းကတန္း သူ့ကိုျပန္ျပံဳးျပလိုက္၇သည္။

`အကို ..အဲ ..ညီ..မဟုတ္ေသးပါဘူး မင္းနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ ၾကည့္၇တာ  မင္းနဲ့ငါနဲ့က၇ြယ္တူေလာက္၇ွိမယ္ထင္တယ္..ငါ့နာမည္က  သစ္ေတာမိုး  ..မင္းနာမည္က....´ကၽြန္ေတာ္ကပဲသူ့ကိုစကားစေျပာလိုက္ပါသည္..။

`ကၽြန္ေတာ့ နာမည္က  မင္းပိုင္ခန့္  ပါ..ပိုင္ခန့္လို့ပဲ ေခၚေပါ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္က ၂၂ နွစ္၇ွိျပီ..။´

`ဟာ  ...ဒ့ါဆိုငါဲ့အတူတူပဲ ေပါ့ကြ ငါလဲ ၂၂ ထဲမွာပဲကြ..မင္းလဲငါ့ကို သစ္ေတာလို့ပဲ၇င္း၇င္းနွီးနီး ေခၚေပါ့ကြာ.ေနာ့...။´

`အိုေက...သစ္ေတာ မင္းကိုၾကည့္၇တာလဲ သေဘာေကာင္းမယ့္ ပံုပါ  ငါကံေကာင္းတာေပါ့ကြာ  ငါနဲ့ေန၇မယ့္အခန္းေဖာ္က ဘယ္လိုလဲလို့ စိတ္ပူေန၇တာ..ခုေတာ့ စိတ္ေအးသြား၇တာေပါ့ကြာ..။´

ဟားဟားဟား.....ဟုတ္ပါျပီကြာ   ကဲကဲ မင္းကိုငါကူ၇ွင္းေပးမယ္   ဒီမွာမင္းေန၇မယ့္ ေန၇ာပဲ  အ၇င္ဒီမွာေနတဲ့တစ္ေယာက္က တစ္ေန့ံကမွေျပာင္းသြားတာေလ..´

ကၽြန္ေတာ္သူ့ကို ကူ၇ွင္းေပးျပီးေတာ့...

`မင္းကို   စပ္စုတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္ ပိုင္ခန့္ ..မင္းကဘယ္ကေနလာတာလဲ´ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ့..

`ငါက  မန္းတေလးက ..၇န္ကုန္မွာ ေနခ်င္တာနဲ့ထြက္လာတာ အလုပ္လုပ္ဖို့ေပါ့ကြာေျပာ၇၇င္ေတာ့...။´

`မင္းမိဘေတြကေ၇ာသေဘာတူလား ဒီမွာလာေနဖို့ကို´

လို့ေမးလိုက္ေတာ့ သူ့မ်က္လံုးထဲမွာ အေ၇ာင္တစ္ခ်ိဳ႕ျဖတ္ျပးသြားတာ ကၽြန္ေတာ္သတိထားလိုက္မိသည္..။ သူတစ္ခဏမွ်ေငးငိုင္သြားသည္   ျပီးမွ ဆက္ျပီး

`ငါက ဘယ္လိုေျပာ၇မလဲကြာ  ငါ့အေဖက ငါ  ၁၅ နွစ္သားေလာက္မွာ ဆံုးသြားခဲ့တာေလ  အခုအေမက ေနာက္အိမ္ေထာင္ ထပ္ျပဳလိုက္တာ .ငါလဲအိမ္မွာမေနခ်င္တာနဲ့...စိတ္ညစ္တာလဲပါတာေပါ့ကြာ...။´

ေမးလိုက္ျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္အ၇မ္းအားနာသြားမိသည္....

`ဟာ...ေဆာ၇ီးကြာ ပိုင္ခန့္၇ာ  ငါေမးမိတာေတာင္းပန္ပါတယ္ စိတ္ထဲမထားပါနဲ့ေနာ္..။´  ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္းပန္သလိုေျပာေတာ့   ...

`၇ပါတယ္ကြာ...ထားလိုက္ပါ ´

`ဒါနဲ့မင္းအလုပ္က၇ျပီလား..။´

`မ၇ေသးပါဘူး သစ္ေတာ၇ ..ေနာက္မွ၇ွာ၇မွာ..။´

`လိုအပ္တဲ့ အကူအညီလို၇င္ေျပာေနာ္ ပိုင္ခန့္ ငါကူညီနိုင္္တာဆို ကူညီေပးမယ္..။´ ကၽြန္ေတာ္သူ့ကို အမွန္တစ္ကယ္ပင္ လိုလိုလားလား ကူညီခ်င္ေနမိသည္။

`ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သစ္ေတာ၇ာ  မင္းအဲ့သည္လို ေျပာတာနဲ့တင္ ေက်းဇူးတင္လွ ပါျပီကြ..။´

`ဟုတ္ပါျပီကြာ  အခုလဲေဘာဒါေတြျဖစ္သြားျပီပဲ မဟုတ္ဘူးလား...´

သူစေ၇ာက္တဲ့ေန့မွာပဲ  သူနွင့္ကၽြႏ္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး၇င္းနီးသြားၾကပါသည္...။

 

                                                ၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

               ကၽြန္ေတာ့္  နွာေခါင္းထဲသို့  ေမွႊး၇နံ့ တစ္ခု စူးခနဲ၀င္လာသည္..။ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့   ပိုင္ခန့္   ေ၇ခ်ိဳးျပီးစ သူ့ေခါင့္ကို အ၀တ္ေျခာက္ျဖင့္ သုတ္ေနသည္။ ေ၇ခ်ိဳးျပီးစမို့ အေပၚပိုင္းဗလာ က်င္းလ်က္  ေအာက္တြင္ tower တစ္ထည္သာပတ္ထားသည္  ..။ ၾကြက္သား အဖုအထစ္မ်ားက သူ့့႕ေန၇ာနွင့္သူ အစီအစဥ္တစ္က်၇ွိကာ ညို၀င္းေသာ သူ့ အသားအေ၇နွင့္ အေတာ္လိုက္ဖက္ေနသည္..။ထိုစဥ္ ၾကီက္တစ္ေကာင္ သူ့ ေျခေထာက္ေအာက္မွ ျဖတ္အေျပး....

`ေအာ္မေလး   ..ၾကြက္..ၾကြက္..´  သူေအာ္ျပီးကၽြန္တာ့္ကုတင္ေပၚခံုတက္...သူပတ္ထားေသာ သဘက္ က ေအာက္သို့ကၽြတ္ျပီးက်န္ခဲ့ေသာအခါ...ကၽြန္ေတာ့္ ကုတင္ေပၚတြင္သူမတ္တပ္၇ပ္လ်က္သားနွင့္...သူ့၇ဲ့............တို့က ကၽြ္ေတာ့္မ်က္စိထဲတြင္ ၇ွင္း၇ွင္းလင္းလင္းၾကီးျမင္ေ၇သည္..။တစ္ခဏအတြင္း  ကၽြ္န္ေတာ့္ နွလံုးေသြးတို့ ေျဗာင္းဆန္ကုန္သည္..။ကၽြန္ေတာ္သူ့ကကို သာေငးၾကည့္ေနမိေတာ့သည္   ။သူကေတာ့ ၾကြက္ကိုေၾကာက္၇်ွ္ေအာ္ေကာင္းဆဲ...သူကကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္ၾကည့္ေတာ့ ကၽြႏ္ေတာ္မ်က္နွာ လႊဲလိုက္၇သည္ ၇င္ထဲမွာေတာ့    တစ္ဒိန္းဒိ္န္းနွင့္ေပါ့...

`သစ္ေတာ  ဒီမွာၾကြက္ေတြေတာ္ေတာ္ေပါသလားကြ  ..ငါကၾကြက္ဆို အေသေၾကာက္တတ္တာ...´သူေျပာလဲေျပာ မ်က္စိကလဲ ၾကြက္ကို အသဲအမဲလိုက္၇ွာေနသည္..။

ေအး..ေအး  ..ေအး ပါကြာ မေပါပါဘူး ေလာေလာဆယ္ မင္းအ၀တ္၀တ္လိုက္ပါဦးေနာ္..။´

`အာ....ဟုတ္သားပဲ ၇ွက္လိုက္တာကြာ ၾကြက္ကိုေၾကာက္ေနတာနဲ့ ဒီကုိသတိမထားလိုက္မိဘူး  ျဖစ္သြားတယ္  ဟီး.´

သူလက္ကေလးနွင့္အုပ္ကာ အတင္းပုဆိုးသြား၀တ္သည္..။သည္ေတာ့မွကၽြန္ေတာ္လဲ သက္ျပင္းခ်နိူုင္ေတာ့သည္.။ေနာက္မို့မလြယ္  ကိုယ့္အေၾကာင္း ကိုယ္သိသည္..။ျပီးေတာ့၇ွက္လဲ၇ွက္သည္  လိင္တူခ်င္း စိတ္၀င္စားေနမိသည္ကိုး..သူကလဲ သည္လိုဆို၇င္အေၾကာင္းမ၇ွိနိုင္ေသာ္လဲ  အခုက ဘာမွန္းမသိေသးေသာအေျခအေန...။ဘာမွန္းေတာ့မသိ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ေနမိတာေတာ့အမွန္ပင္...။

ကၽြန္ေတာ္ေ၇ခ်ိဳးျပီးေတာ့ သူက အျပင္သြားးဖို့ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပီ..။

`မင္းအျပင္ထြက္္ေတာ့မလို့လားပိုင္ခန့္  ...မက္စာေ၇ာစားျပီးျပီလား..။´ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ့

`မင္းကိုေစာင့္ေနတာေလ သစ္ေတာ၇ ငါကခုမွ၇န္ကုန္ေ၇ာက္တာဆိုေတာ့  ..ဘယ္သြား၇မွန္းမသိေသးဘူးေလ  အဲ့တာမင္းကိုပဲအကူအညီေတာင္း၇ေတာ့မွာပဲ..။´

`ေအးအဲ့တာဆိုလဲခဏေတာ့ ေစာင့္ကြာ ငါနဲ့အတူတူထြက္တာေပါ့..´

ကၽြႏ္ေတာ္တို့နွစ္ေယာက္ထြက္လာေတာ့  လမ္းတြင္ အေတာ္ လူစည္ေနျပီ..။

`မင္းေကာ္ဖီေသာက္မလား ပိုင္ခန့္  လမ္းထိပ္မွာသြားေသာက္၇ေအာင္ အဲ့ဆိုင္က ေကာ္ဖီေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာကြ..´             ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္ေတာ့ သူတစ္ခ်က္ မ်က္နွာပ်က္သြားသည္  ျပီးမွ....

`ငါ ေကာ္ဖီမၾကိဳက္ဘူး သစ္ေတာ  မင္းၾကိဳက္၇င္ေတာ့သြားေသာက္ေလ ငါလိုက္ေပးမယ္..´

`ဟာအဲ့တာဆို၇င္ေတာ့ မသြားေတာ့ဘူးကြာ  မုန့္ဟင္းခါးပဲစား၇ေအာင္..။´

ကၽြန္ေတာ္တို့ မနက္စာကိုမုန့္ဟင္းခါးနွင့္အဆင္ေျပသြားၾကသည္။

`ကဲ ပိုင္ခန့္   မင္း၇ဲ့ အစီအစဥ္ေတြေျပာပါဦးကြ ဘာေတြလုပ္မယ္ဆိုတာ..။´

`အင္း..ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါ သင္တန္းတစ္ခုခုတက္ခ်င္တယ္ကြာ အာ၇ံု တစ္ခုခု၇တာေပါ့ သင္တန္းတက္ေန၇င္းဲနဲ့ပဲ အလုပ္  ၇ွာေတာ့မယ္ကြာ..။´

`ေျပာပါဦးမင္းကဘယ္လိုသင္ တန္းမ်ိဳးကိုတက္ခ်င္တာလဲ..။´

`အင္းသင္တန္းေၾကးလဲ သကသက္သာသာနဲ့ တက္၇မယ့္ဟာမ်ိဳးေလ  ဥပမာ  အဂၤလိပ္စာေပါ့ကြာ..´

`ဟာဒါဆို မင္းငါနဲ့လိုက္တက္ေလ  ငါက........ဆီမွာတက္တာ ပညာဒါနသေဘာမ်ိဳးေပါ့ကြာ  သင္တန္းေၾကးလဲမကုန္ဘူး  သင္တာကလဲေကာင္းတယ္ကြ..။´

`ဒါဆို   အဆင္ေျပတာေပါ့ သစ္ေတာနဲ့ပဲ လိုက္တက္မယ္ ားမလည္တာ၇ွိ၇င္ေတာ့ ေမးမွာေနာ္..။´

သည္လိုနွင့္ သူကၽြန္ေတာ္နွင့္အတူတူသင္တန္းလိုက္တက္ျဖစ္သြားပါသည္။

သင္တန္းျပီးေတာ့  ကၽြန္တာ္တို့ ေ၇ႊတိဂံုဘု၇ားသို့သြားၾကသည္..။ထို့ေနာက္ဟက္ပီးေ၀ါ  သြားသည္..။ကၽြန္ေတာ္အလြန္ေပ်ာ္ေနသည္ .။သည္လိုေပ်ာ္၇ႊင္မွု မ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္မ၇ခဲ့တာ ၾကာျပီ..။အခု သူနွင့္မွကၽြန္ေတာ္  ျပန္ျပီးအသက္၀င္လာသလိုခံစားေန၇သည္  ။သူေဘးားတြင္၇ွိေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ေနမိသည္  ..။ကၽြန္ေတာ္တို့  ဟတ္ပီးေ၀ါထဲေလွ်ာက္လည္၇င္း  သ၇ဲအိမ္ေ၇ွ့ေ၇ာက္ေတာ့   သူက..

`သ၇ဲအိမ္၀င္၇ေအာင္ကြာ ငါတစ္ခါမွမ၀င္ဖူးဘူးကြ..။´

`၀င္ေလ  ငါေတာ့နဲနဲေၾကာက္တတ္တယ္ေနာ္..´

ဘာမွေၾကာက္စ၇ာမ၇ွိပါဘူးကြာ  တစ္ကာယ္မွမဟုတ္တာမင္းကလဲ  ေၾကက္လဲငါ၇ွိေနတာပဲ  ငါ့ကုီဖက္ထားေပါ့ကြ  ဟားဟားဟား..။´  သူကဘာသေဘာနွင့္ေျပာသည္ေတာ့မသိ  စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ၇င္ခုန္သြားမိသည္  .။

`အင္း ဖက္ထားမွာေပါ့  ..´ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွ  ျပန္ေျဖလိုက္သည္။အျပင္တြင္ေတာ့ ဟန္ေဆာင္၇သည္....

`မင္းကလဲဖက္စ၇ာလား  ငါကေယာကၤ်ားပဲမေၾကာက္ပါဘူး မင္းကို သတ္သတ္ စတာပါ..´

အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခဏခဏ ၀င္ဖူးပါသည္  ကၽြန္ေတာ္မၾကာက္ပါ ..။ဒါေပမယ့္  အထဲေ၇ာက္ေတာ့ သူ့လက္ကို ကၽြန္တာ္ကိုင္ထားလိုက္မိသည္ သူကလဲ အလိုက္သင့္ပင္ျပန္ကိုင္ထားသည္..။သူ့ ၇ဲေႏြးေထြးေသာ အထိအေတြ့က လက္မွတစ္ဆင့္ နွစ္လံုးသားထဲ အထိ တိုး၀င္ေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ခံစားေန၇သည္..။

ပိုင္ခ့္ ၇ယ္ မင္းငါ့ကို သည္လို အျမဲလက္တြဲသြားနိုင္၇င္ေကာင္းမွာပဲကြာ..´စိတ္ထဲမွေတြးေနခိုက္  ....

`၀ုန္း´

`ေအာင္မေလးဗ်ာ´

ေမွာင္ထဲတြင္ ေထာင္ေခ်ာက္ကို သတိမထားမိပဲ တက္နင္းမိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာ္လဲ သြားသည္။လက္ခ်င္းတြဲထားသည္မို့ သူပါေ၇ာ၇်္ လဲက်သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚတြင္  သူက ေမွာက္လ်က္္သားနွင့္  ကၽြန္ေတာ္က သူ့ ႕၇င္ခြင္ေအာက္တြင္ေ၇ာက္ေနသည္..။သူ့ နွာေခါင္းမွမွုတ္ထုတ္လိုက္ေသာေလ တစ္ခ်ိဳ႕ကၽြန္ေတာ့္ နွုတ္ခမ္း၀သို့လာတိုက္ခတ္ေသာ အခါ ကၽြန္တာ့္ ၇င္ခုန္သံေတြက်ယ္သထက္က်ယ္လာသည္  ..။ပိုင္ခန့္  ၇ယ္သည္အတိုင္းေလးပဲေနေပးပါလားကြာ..။နာတာကိုပင္ကၽြန္ေတာ္သတိမ၇ခ်င္ေတာ့ပါ။

`မင္း  ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ  သစ္ေတာ´

သူအတင္းထ၇င္းကၽြန္ေတာ့္ကို စိုး၇ိမ္သလိုေမးသည္..။

`ဘာ....ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးကြာ ၇ပါတယ္ ေျခေထာက္ေခါက္သြားတယ္ထင္တာပဲကြာ..။´

`မင္း..ထေ၇ာထနိုင္၇ဲ့လား သစ္ေတာ လာ ငါ့ကိုတြဲေလွ်ာက္ေခ်´

ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကိုတြဲေလွ်ာက္ျပီးထြက္လာခဲ့သည္..။

အေဆာင္ျပန္ေ၇ာက္ေတာ့  သူက ေျခေထာက္ကို ဂ၇ုတစိုက္ ေဆးလိမ္းေပးသည္..။သူ့၇ဲ့ၾကင္နာမွုမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္အလြန္သေဘာက်ေနသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္..။ကၽြန္ေတာ္ကို့ကိုယ္ကို ျပန္ေမးမိသည္ က်ြန္ေတာ္သူ့ကို သေဘာက်ေနျပီလားဟု.။ဟုတ္တယ္  ဟုမသိစိတ္က ေျဖမိလိမ့္မည္ထင္သည္..။သို့ေသာ္ အခ်စ္ကိုကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ေနျပီ....။ဟင့္အင္း...ငါ သူ့ကို မခ်စ္၇ဘူး..။

စိတ္ထဲမွတင္းျငင္းမိသည္...။`ဟင္း.....´ သက္ျပင္း၇ွည္တစ္ခုသာကၽြန္ေတာ္ခ်လိုက္မိသည္  ။မျဖစ္နိုင္ေသာအ၇ာကိုမွ ျဖစ္ခ်င္ေသာကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထိုအ၇ာက အဆိပ္ျဖစ္မည္ဟု သိခံလွ်င္...။

 

 

ဆက္ပါဦးမည္

`မင္းကေလး´

 

Feb 27th

စိမ္းလန္းပါေစ ပန္းၿမိဳ႕ေတာ္ေရ..

By Ram

စိမ္းလန္းပါေစ ပန္းၿမိဳ႕ေတာ္ေရ..

ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ဆိုတာ သာယာလွပလြန္းလို႕ “ပန္းၿမိဳ႕ေတာ္” လို႕ တင္စားေခၚေ၀ၚၾကတယ္။ တကယ္လည္းပဲ ျပင္ဦးလြင္မွာ ပန္းေပါင္းစံု ေ၀ေ၀ဆာဆာ ဖူးပြင့္ၾကတယ္။ ေမၿမိဳ႕၊ ေတာင္ေလွကားၿမိဳ႕၊ ပန္းၿမိဳ႕ေတာ္၊ ျပင္ဦးလြင္္၊ ခ်ယ္္ရီၿမိဳေတာ္ ဆိုၿပီး ငါးမည္ရတဲ့ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ကေလးဟာ ေအးခ်မ္းသာယာလွပါတယ္။ ရာသီဥတုလည္း သင့္တင့္မွ်တတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ျပင္ဦးလြင္ဆိုတာကို မသိတဲ့သူ မရွိေလာက္ဘူးရယ္လို႕လည္း နာမည္ေက်ာ္ၾကားပါတယ္။ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အထင္ကရ ေနရာေတြ ျဖစ္တဲ့ ပြဲေကာက္ေရတံခြန္၊ မဟာအံ့ထူးကံသာဘုရားႀကီး၊ အမ်ိဳးသား ကန္ေတာ္ႀကီးဥယ်ာဥ္၊ တရုတ္ဘံုေက်ာင္း၊ ႏွီးဘုရား စတဲဲ့ေနရာေတြေၾကာင့္လည္း ျပင္ဦးလြင္ဟာ ထင္ရွားသလို စားလို႕ေကာင္းတဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ ေသာက္လို႕ေကာင္းတဲ့ ခ်ိဳျမျမသဘာ၀၀ုိင္ေတြေၾကာင့္လည္း ႏွစ္သက္စရာပါ။ ရာသီဥတုဆိုတာ အထူးေကာင္းမြန္လြန္းလို႕ ေတာင္ေပၚ အပန္းေျဖစခန္းသာၿမိဳ႕ေလးအျဖစ္လည္း သတ္မွတ္ထားပါတယ္။

ဒီလို သတ္မွတ္ထားတဲ့ အတြက္လည္း ၿမိဳ႕ေလးအတြက္ အႏၱရာယ္ေတြ က်ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ စီးပြားေရးအေနနဲ႕ မယ္မယ္ရရ မရွိတဲ့ ဒီၿမိဳ႕ကေလးဟာ လာေရာက္လည္ပတ္တဲ့သူေတြကို ေစ်းေရာင္းျခင္း၊ ဟိုတယ္၊ တည္းခိုခန္းဖြင့္ျခင္းတို႕နဲ႕သာ စီးပြားျဖစ္ေနပါတယ္။ ခရီးသြားလုပ္ငန္း တစ္ဟုန္ထိုးတိုးတက္လာတာနဲ႕ အမွ် သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးမႈဆိုတာလည္း အခ်ိဳးက်စြာနဲ႕ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ျပင္ဦးလြင္မွာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ျဖစ္ေနက်ကိစၥပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ပ်က္စီးတယ္ ဆိုရာမွာ လာေရာက္လည္ပတ္တဲ့ ခရီးသြားေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို ၿမိဳ႕ခံလူထုေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္သူေတြေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အဓိကတာ၀န္အရွိဆံုးကေတာ့ ၿမိဳ႕ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းေတြပါ။ ဘယ္သူစည္းကမ္းပ်က္ပ်က္ ထိန္းခ်ဳပ္ကြပ္ကဲေပးဖို႕ကေတာ့ တာ၀န္ရွိတယ္မလား။ သို႕ေသာ္……   ဆပ္ျပာကိုယ္တိုင္က ညစ္ပတ္ေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီဆပ္ျပာကို ဘာနဲ႕ ေဆးမလဲ။

ျပင္ဦးလြင္ၿမဳိ႕ကို ၀င္၀င္ျခင္းမွာပဲ ႏွစ္ရွည္သစ္ပင္ႀကီးေတြ အံု႕အံု႕ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႕ ေတြ႕ရလို႕ စိတ္ကို လန္းဆန္းသြားေစတယ္။ အဲဒီ သစ္ပင္ႀကီးေတြေၾကာင့္ပဲ ရာသီဥတုသာယာေနတာ။ “ဥတုရာသီ ေတာကိုမွီ၏” တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ကို အလည္လာတဲ့သူေတြဟာ အရင္ကတည္းက ေနလာခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ခံေတြရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခဏခဏ အလည္လာျဖစ္တဲ့သူေတြဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ေတြ႕ အေတြ႕အႀကံဳရေသာ္လည္းေကာင္း ျပင္ဦးလြင္ရဲ႕ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ ရာသီဥတုကို သတိထားမိၾကပါလိမ့္မယ္။ အရင္ကဆို ေဆာင္းဘက္ေတြမွာ ေရခဲေလာက္ေအာင္ ေအးတဲ့ ျပင္ဦးလြင္ဟာ အခုဆိုရင္ မႏၱေလးၿမိဳ႕နဲ႕ သိပ္မကြာတဲ့ ရာသီဥတုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ျဖစ္လာပါၿပီ။

ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြ ဘယ္ေတြကို ေရာက္ဖူးၾကမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အထက္မွာ ေျပာခဲ့တဲ့ အထင္ကရေနရာေတြကိုပဲ ေရာက္ဖူးၾကမွာေပါ့။ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ကို နည္းနည္းေလး ေက်ာ္လို႕ ၿမိဳ႕ကေနထြက္လိုက္တာနဲ႕ပဲ ဘာသစ္ပင္မွ မရွိတဲ့ လြင္တီးေခါင္ႀကီးေတြကို ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ အရင္ကေတာ့ အဲဒီေနရာေတြဟာ ေတာအုပ္ႀကီးေတြေပါ့။ ၁၉၉၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ကေတာင္ က်ားခိုေအာင္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားအုံ႕ဆိုင္းတဲ့ ေတာအုပ္ႀကီးပါ။ ဒီ့ေနာက္ပိုင္းမွာ သစ္ပင္ေတြခုတ္မႈေၾကာင့္ပဲ အခုလို လြင္တီးေခါင္ႀကီးျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြကေတာ့ အရင္ကဆို ျမစိမ္းေရာင္ ကမၺလာေကာ္ေဇာႀကီးခင္းထားသလို စိမ္းလဲ့ေနတဲ့ လယ္ကြင္းေတြပါ။ အခုေတာ့ ကႏၱာရႀကီးျဖစ္ေနပါၿပီ။

ကိုယ္မပိုင္တဲ့ေျမကို ကိုယ္ပိုင္တယ္ထင္ၿပီး လယ္သမားေတြလယ္လုပ္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြ အလီလီေသာ စီမံကိန္းမ်ားအရ လယ္ေျမေတြ အသိမ္းခံလိုက္ရတယ္။ ေဟာ… ေကာ္ဖီႏွင့္ ႏွစ္ရွည္ပင္ စီမံကိန္းတဲ့၊ ေဟာ … ဓာတ္ေငြ႕ပိုက္လိုင္းျဖတ္သန္းမယ့္ေနရာတဲ့။ ေဟာ… ႏိုင္ငံေတာ္ ဆပ္ျပာစက္႐ံု ေဆာက္မတဲ့။ သိမ္းတဲ့သူေတြကလည္း အစံုပဲ။ အစိုးရကလာသိမ္းလိုက္။ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ အာဏာရွင္ေတြက သိမ္းသြားလိုက္။ ကုမၸဏီေတြက လာသိမ္းလိုက္နဲ႕။ အလကား အသိမ္းခံလိုက္ရတာလဲ ရွိတယ္။ မစို႕မပို႕ ေလ်ာ္ေၾကးေလး ရလိုက္တာ ရွိတယ္။ အဲ…. ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေလ်ာ္ေၾကးရတဲ့သူ/ ေက်နပ္သြားတဲ့သူဆိုတာေတာ့ မရွိပါဘူးေလ။

ဘာေၾကာင့္ ဒီေျမေတြကို ကို္ယ္ပိုင္တယ္လို႕ ထင္ၾကတာလဲ။ ဥပေဒကို မသိလို႕ေပါ့။ ဥပေဒကို မသိေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘိုးေဘးစဥ္ဆက္ ဓားမဦးခ် လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခဲ့တဲ့ေျမ။ ကိုယ္လည္း ေန ေနတဲ့ ေျမ။ ကိုယ့္ေျမပဲ ထင္ၾကတာေပါ့။ ဒါလည္း မထူးဆန္းပါဘူး။  ဥပေဒကိုသာ သိရင္ ဒီလိုျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း ခက္တယ္ေလ။ ေတာင္သူဆိုတာ ေတာင္သူ ယာခုတ္ လုပ္ဖို႕က လြဲရင္ ဥပေဒေတြ ဘာေတြဆိုတာကို စိတ္မ၀င္စား မပတ္သက္ခ်င္ၾကတာမဟုတ္လား။ ေသစာရွင္စာ တတ္ရင္ၿပီးေရာဆိုတာေတြ မ်ားတယ္။ ဒီေတာ့ ဥပေဒကို သိၾကတဲ့ တတ္ၾကတဲ့ လူတတ္ႀကီးေတြက လူေပၚ လူေဇာ္ လုပ္သမွ်ကို အလူးအလဲ မခ်ိမဆန္႕ ခံၾကရတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းတုန္းက က်ဴရွင္မွာ ဇီ၀ေဗဒသင္တဲ့ဆရာမက ေမးဖူးတယ္။ လူဆိုတာ ဘယ္ကေန စ ျဖစ္တာလဲတဲ့။ ျဗဟၼာႀကီး ေလးဦးကလား။ အာဒံနဲ႕ ဧ၀ကလား။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ ေမ်ာက္ကေနပဲ ဆင္းသက္လာတာလားတဲ့။ ေက်ာင္းသားေတြလည္း အျငင္းပြားၾကတယ္။ ေျဖၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖလိုက္တယ္ေလ။ ခရစ္ယာန္ဘာသာအရဆိုရင္ေတာ့ လူရဲ႕ အစကို “မိဘ” လို႕ ေျဖဖို႕ သင္ထားတယ္လို႕။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဗုဒၶဘာသာအရဆိုရင္ “လူ”မွ မဟုတ္ဘူး။ “သတၱ၀ါ” ရဲ႕ အစက “အ၀ိဇၨာ” နဲ႕ “တဏွာ” ပဲလို႕။ အဲဒီ ႏွစ္ခုကို မူလႏွစ္ျဖာလို႕ ေခၚတယ္။  အဲဒီေနာက္မွာ ဒီလကၤာေလးကိုေတာင္ ရြတ္ျပလိုက္ေသးတယ္။

“အ၀ိဇၨာႏွင့္ တဏွာ အရင္းခံ… ဥပါဒါန္ ကံေၾကာင့္ ရုပ္နာမ္ေပၚ အပင္မွမ်ိဳး၊ မ်ိဳးမွ အပင္ အမွ်င္မျပတ္ ဆက္စပ္သည့္ဟန္၊ ကံေၾကာင့္ နာမ္႐ုပ္၊ နာမ္႐ုပ္ေၾကာင့္ကံ၊ အဖန္ဖန္ ျဖစ္ျပန္နည္းအေလ်ာ္၊ ျဗဟၼာ သိၾကား စသည္မ်ားက ထင္ရွားျပဳျပင္ စီရင္ဖန္ဆင္း အေၾကာင္းရင္းေၾကာင့္ လူနတ္မ်ားစြာ သတၱ၀ါတို႕ ျဖစ္လာရမႈ မဟုတ္ဟု  ဉာဏျ္ဖင့္ ႐ႈ၍ေမွ်ာ္… ”

တကယ္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆန္းစစ္ၾကည့္တဲ့အခါမွာ အေၾကာင္းခ်င္းရာ ျပႆနာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အေျခခံကေတာ့ “မသိမႈ” / “အ၀ိဇၨာ” က စတာပါပဲ။ အခုလည္းၾကည့္ေလ။ ဥပေဒကို မသိေတာ့ ဥပေဒကို သိတဲ့လူေတြရဲ႕ လက္တစ္လံုးျခား လုပ္ျခင္း၊ ေခါင္းပံုျဖတ္ျခင္းကို ခံလိုက္ရၿပီ။ တစ္သက္လံုးေနလာခဲ့တဲ့ ေျမ အသိမ္းခံရေတာ့ အေမကယ္ပါ အဘကယ္ပါ လုပ္တယ္။ ေျမ/ယာဌာနကိုသြားတယ္။  အဲဒီကေျပာလိုက္တာက ဒီေျမေတြက သစ္ေတာေျမေတြပါတ့ဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သစ္ေတာနဲ႕ပဲ ဆိုင္ပါတယ္ဆိုပဲ။ ဒါနဲ႕ သစ္ေတာဌာနကို သြားရျပန္ေရာ။ သစ္ေတာဌာနကေတာ့ မဆိုးရွာပါဘူး။ GPS ေတြ ေျမပံုေတြနဲ႕ လာၿပီး ကြင္းဆင္းတိုင္းထြာၿပီးသကာလ အသိမ္းခံလိုက္ရတဲ့ ေျမေတြက သစ္ေတာေျမ လြတ္ကင္းပါတယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ျပန္ပါေလေရာ။

အသိမ္းခံထားရတ့ဲ ေနရာေတြကိုပဲ ၾကည့္ေလ။ ေျပာတုန္းကေတာ့ ေကာ္ဖီႏွင့္ ႏွစ္ရွည္ပင္စိုက္မတဲ့။ ေကာ္ဖီပင္မေျပာနဲ႕ ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္အခြံေတာင္ မရွိဘူး။ ႏိုင္ငံေတာ္ ဆပ္ျပာစက္႐ံုေဆာက္မတဲ့။ ဆပ္ျပာနဲ႕ တူတာဆိုလို႕  ဘာမွမရွိ။ အသိမ္းခံထားရတဲ့ ေျမေတြက အလကား အလဟႆ ပစ္ထားတဲ့သေဘာပါ။ ဒါျဖင့္ ဒီေျမေတြ ဘာလုပ္သလဲ? လူေနအိမ္အျဖစ္ အကြက္ရိုက္ၿပိး ျပန္ေရာင္းတယ္ေလ။ ေျမ ဧကေတြကို ဧကေထာင္ခ်ီၿပီးသိမ္း၊ ေနာက္ေတာ့ ေပ ၄၀ x ၆၀ ကြက္ေတြ ရိုက္ၿပီး ျပန္ေရာင္း။ ဟိုတယ္ေဆာက္ဖို႕အတြက္ ျပန္ေရာင္း။ ဒါေပမယ့္ ၀ယ္မယ့္လူမရွိေသးတဲ့အခါ ဒီေျမကြက္ေတြမွာ ေက်ာက္တိုင္ေလးေတြ စိုက္ၿပီး စည္း႐ိုးအျဖစ္ကာထားတာပဲ ရွိတာ။ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ပစ္ထားလို႕ဆိုၿပီး အရင္တုန္းကပိုင္ဖူးတဲ့ လယ္သမားေတြက ၀င္ၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ပိုင္နက္က်ဴးလြန္မႈနဲ႕ ေထာင္ထဲ ထည့္လိုက္ၾကတယ္။

ကမၻာအရပ္ရပ္မွာေရာ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ တစ္နံတစ္လ်ားမွာေရာ  သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး ဆိုၿပီး တေၾကာ္ေၾကာ္ဟစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အလွဆံုးၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ အလြန္မွာေတာ့ ကႏၱာရတစ္ခု ျဖစ္လို႕ေနပါတယ္။ ခုတ္တဲ့သူေတြက ခုတ္။ သိမ္းတဲ့သူေတြက သိမ္း။ စိုက္တဲ့သူေတြကလည္း စိုက္ေနၾကမွာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘာမ်ား ကူညီေပးႏိုင္ၾကပါမလဲ ???

 

 

Mar 7th

အခ်စ္လား ငါေတာ့ ႐ူးသြားတယ္။

By PRINCE TAKASHI SARKO
3.jpg
က်မ အိပ္ယာကေနႏိုးထလာတယ္
ဪ ၾကည့္စမ္းငါေတာ္ေတာ္ေလး အိပ္ေမာၾကသြားတာပဲ။
ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ဪ သစ္ရြက္ကေလးေတြေတာင္ ေႂကြေနျပန္ျပီပဲကြယ္။
အင္း ဘယ္ႏွနာရီေတာင္ရွိျပီလည္းမသိဘူး။ အင္း မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။
အိပ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕အိပ္ေနလို႕ မျဖစ္ေသးဘူး ။နာရီေလးဘာေလး ထၾကည့္ဦးမွ။
ေတာ္ၾကာ ေမာင္နဲ႕ကေလးေတြျပန္လာတဲ့အထိ ထမင္းမက်က္ေသးရင္။
အိမ္က ေကာင္မေလးေတြရဲ့ လက္ရာကိုလည္းသူတို႕က မၾကိဳက္ျပန္ဘူး။ဟြန္းေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကီးေၾကာင္မ်ားတဲ့ သားအဖေတြ။
ထို႕ေနာက္ အိပ္ယာေပၚမွအိပ္ေနရင္း က်မနာရီကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ျပီးမွ သက္ျပင္းကေလး ျခလိုက္မိသည္။
ဟြန္း ေတာ္ပါေသးရဲ့။ အခုမွ ေန႕လည္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလးပဲရွိေသးတယ္။
အင္း နားနားေနေန ေနလို႕ရေသးတာပဲ။တကယ္ပဲ ဒီအခ်ိန္ကေလးပဲနားရတယ္။သူတို႕သားအဖေတြျပန္ေရာက္ရင္ နားရတယ္ကိုမရွိဘူး။
ဒီသားနဲ႕သမီးဆိုတာလည္း သူတို႕အေဖအတိုင္းပဲ။အရမ္းပဲ အေမ့ကိုျခြဲတတ္တာ။
ေမာင္ ဟုတ္ပါတယ္။ က်မရဲ့ခ်စ္ခင္ပြန္း သားနဲ႕သမီးရဲ့ ခ်စ္ေဖေဖၾကီးကလည္း ဘာမဆိုက်မလက္က်မေျခမွ။
အင္း ေမာင္ဆိုမွ က်မ ေမာင္ရဲ့အေၾကာင္းကို ေတြးမိတယ္။
အင္း အဲ့ဒီေန႕ကလည္း ဒီေန႕လိုမ်ိဳး သစ္ရြက္ကေလးေတြေႂကြေနခဲ့ပါတယ္။
................................................................................
ဟုတ္ကဲ့ အဲ့ဒီေန႕ကလည္းဒီေန႕လိုမ်ိဳးသစ္ရြက္ကေလးေတြေႂကြေနခဲ့ပါတယ္။
က်မတက္ေနတဲ့သင္တန္းကို ေမာင္ပထမဆုံး ေရာက္လာတဲ့ေန႕ကေပါ့။
သင္တန္းရဲ့ထုံးစံအတိုင္းေပါ့ ေမာင္ကကိုယ့္ဟာကိုယ္မိတ္ဆက္တုန္းကေလ။သိပ္ရယ္ရတာပဲကြယ္ ကေလးလည္းမဟုတ္ပဲနဲ႕ ရွက္ေနလိုက္တာမ်ား။
ေခတ္ဆန္တဲ့လူငယ္ေတြၾကားထဲမွာ ပုဆိုးေလးနဲ႕လည္ကတုံးအျဖဴေလးနဲ႕ေမာင့္ပုံကေလးက နဲနဲမ်ားဆန္းေနသလားလို႕။
အေနာက္ကေကာင္မေတြကေတာ့ရယ္ၾကတာေပါ့။က်မကေတာ့ ေမာင့္ကို အားေပးတဲ့အျပဳံးကေလးျပဳံးျပလိုက္တယ္။အိုကြယ္ ေမာင္က်မေဘးမွာလာထိုင္ခဲ့တယ္ေနာ္။
က်မ ေမာင့္ကိုနာမည္မသိရေသးေပမဲ့ ေမာင္လို႕ပဲစိတ္ထဲက ေခၚဖို႕ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။
တဇြတ္ထိုးဆန္တယ္လို႕ေျပာေျပာပါကြယ္။ ေမာင္ဟာ က်မရဲ့ဘဝထဲမွာ စတင္ဝင္ေရာက္ခဲ့ေပါ့။
...............................................................................................

အင္းမွတ္မွတ္ရရ ေမာင္နဲ႕ခင္မင္ခဲ့တာ တစ္လျပည့္တဲ့ေန႕ကေပါ့။ ခ်ိဳ ဒီေန႕အရမ္းလွေနတယ္ေနာ္လို႕အမွတ္မထင္ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။
က်မကၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရွက္ျပီးမ်က္ႏွာလႊဲသြားတာမ်ား သင္တန္းဆင္းတဲ့အထိ လူကိုစကားမေျပာေတာ့ဘူး။
ရွက္တတ္လိုက္တာမ်ားရွင္ရယ္ ဒီကရွက္ဖို႕လည္းခ်န္ထားပါအံုးလို႕။
အင္း ဘာပဲေျပာေျပာ ေမာင္လွတယ္ေျပာတဲ့ တီရွပ္ပန္းေရာင္ကေလးရယ္
ဂ်င္းေဘာင္းဘီအျပာကေလးရယ္ကို သံုးရက္ေလာက္မျခြတ္တန္းဝတ္ခဲ့တာ
အတန္းထဲကလူေတြ သတိထားမိတဲ့အထိပဲ။
က်မ မရွက္ပါဘူးေမာင္။ ၾကိဳက္မရွက္ငိုက္မရွက္တဲ့။အင္း ဟန္မေဆာင္တတ္တာလည္း က်မရဲ့အားနဲခ်က္ပါပဲေမာင္။
..............................................................................................................................................
ဟုတ္အဲ့ဒီေန႕က ေမာင္က်မကိုလိုက္ပို႕ခဲ့တယ္ေနာ္။
ဟုတ္ကဲ့ က်မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ျပည္လမ္းမၾကီးအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာတုန္းမိုးေတြက ဝုန္းကနည္းရြာျခလိုက္တယ္။
က်မနဲ႕ေမာင္နဲ႕ ႂကြက္စုတ္ကေလးေတြျဖစ္သြားတာေပါ့။ ေမာင္ဟာေလ မိုးလြတ္လိုလြတ္ျငား က်မရဲ့လက္ကိုဆြဲျပီးေျပးတယ္။
အင္းေနာက္ေတာ့အရွိန္မထိန္းႏိႈင္ပဲ က်မက ေခ်ာ္လည္းသြားေတာ့။
ေမာင္ကဆြဲထူတာေပါ့။က်မက မရွက္ႏိႈင္ပဲေအာ္ငိုပါေရာ။ ေမာင္ဟာေလ
လူကိုေခ်ာ့ရင္းေနာက္ဆုံးေခ်ာ့လို႕မရေတာ့ ဖက္နမ္းပါေရာ။
က်မဘဝရဲ့ ပထမဆုံးအနမ္းေတြပါပဲေမာင္။အဲ့ဒီအနမ္းေတြအတြက္ ေက်းဇူးပါပဲေမာင္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မထင္မွတ္တဲ့ အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ရပ္ကေလးကေန က်မတို႕ခ်စ္သူဘဝကိုကူးေျပာင္းခဲ့တယ္ေနာ္။
...................................................................................................................
အို လုံးဝကိုမျဖစ္ႏိႈင္ပါဘူး။ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြကြယ္။ဒီဟာမ်ိဳးကို မာမီလုံးဝခြင့္မျပဴ႕ႏိႈင္ပါဘူး။
ေမေမ့က ခါးခါးသီးသီးျငင္းဆန္သံေတြကို က်မ ေခါင္းမာစြာနဲ႕မွင္ေသေသနားေထာင္ေနမိတယ္။ဟုတ္တယ္ ေမာင္ က်မလုံးဝကိုမတုန္လႈပ္ခဲ့ပါဘူးေလ။
က်မ ေမာင့္ရဲ့အခ်စ္ကိုရခဲ့ျပီးျပီပဲ။ ေမေမတင္မကပါဘူး
အသိုင္းအဝိုင္းတခုလုံးက ဝိုင္းအျပစ္တင္တဲ့ၾကားကေနျပီး က်မေမာင့္ရဲ့လက္ကို
မလႊတ္တန္းဆုပ္ကိုင္ထားခဲ့တာေမာင္အသိေနာ္။
က်မတို႕အတြဲကို ေတြ႕တဲ့သူတိုင္းက ေမးေငါ့ၾကတာ က်မတို႕အသိ။ဒါေပမဲ့
က်မတို႕မတုန္လႈပ္ခဲ့ဘူးေနာ္။ဒါေပမဲ့ သူတို႕ေတြရဲ့ ထိုးႏွက္မႉ႕ေတြက
တေျဖးေျဖးယိုင္နဲ႕လာေစတယ္။
က်မတို႕ တစ္ဦးလက္ကိုတစ္ဦး ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ က်မတို႕ မ်က္ရည္ေတြၾကတယ္။ ပိုျပီးေကာင္းမဲ့အနာဂါတ္အတြက္ က်မတို႕ဆုေတာင္းတယ္။
ေနာက္ဆုံး အဲ့ဒီလိုနဲ႕ က်မတို႕ဖိႏွိပ္မႉ႕ေတြကိုမခံႏိႈင္တဲ့အဆုံး အေဝးဆုံးကို ကားတစ္စီးနဲ႕ထြက္ေျပးခဲ့ၾကတယ္။
က်မ အျမန္ဆုံးေမာင္းမွျဖစ္မယ္။ဟုတ္တယ္ ဒါမွ က်မတို႕ အေဝးဆုံးကိုထြက္ေျပးႏိႈင္မွာ။
က်မကားေမာင္းေနရင္းနဲ႕ ေမာင့္ကိုၾကည့္ျပီးျပဳံးျပီးေျပာလိုက္တယ္။ မစိုးရိမ္ပါနဲ႕ေမာင္။အားလုံးကို ထားခဲ့မွာပါ။
ေမာင့္ရဲ့အျပဳံးကေလးကို ျပန္ျမင္လိုက္ရတယ္။ဟုတ္တယ္ေမာင္
။ေမာင္ကရယ္လိုက္ရင္သိပ္ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းတာပဲ။အဲ့ဒီေနာက္က်မ အေမွာင္အတိထဲကို
ေရာက္သြားတယ္ေမာင္။
က်မ လိုက္ရွာေနမိတယ္။ေမာင္ရယ္ ရွင္ဘယ္မွာလည္းကြယ္။
......................................................................................................................................
က်မျပန္ႏိုးလာေတာ့ ေဆးရုံကအထူးလူနာေဆာင္မွာပါ။
က်မမ်က္လုံးကို အားတင္းျပီးဖြင့္လိုက္တယ္။ ေမာင္ ေမာင္
ေမာင္ဘယ္မွာလည္းကြယ္။အခန္းထဲကို ေမေမစိုးရိမ္တၾကီးနဲ႕ေျပးဝင္လာတယ္။
ေမေမ ေမာင္ေရာဟင္။ေမာင္ဘယ္မွာလည္း က်မအားယူျပီးေမးလိုက္တယ္။ေမေမက
ဘာမွမေျဖပဲၾကည့္ျပီး မ်က္ရည္ေတြၾကေနတယ္။အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေမာင္ကအခန္းထဲကို
ဝင္လာတယ္။ ဪေမာင္ဘာမွမျဖစ္ဘူးေနာ္။
ေတာ္ပါေသးရဲ့။ က်မ နာက်င္ေနတာေတြကိုေတာင္ေမ့သြားသလိုပဲ။က်မ ေမာင့္ကိုအားကိုးတၾကီးဖက္ထားမိတယ္။ျပီးေတာ့ ေမေမ့ကိုေျပာလိုက္တယ္။
ေမေမရယ္ ခ်ိဳတို႕ရဲ့ခ်စ္ျခင္းကိုမခြဲပါနဲ႕ေတာ့ေနာ္လို႕ေလ။
ေမေမငိုတယ္ေမာင္။ ေမေမဟာ႐ိႈက္ၾကီးတငင္ကိုငိုခဲ့တယ္။ျပီးေတာ့ ေခါင္းကိုညိတ္ျပတယ္။
က်မအရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္ေမာင္။အဲ့ဒီေနာက္ သူနာျပဴ႕ဆရာမေလးကဝင္လာျပီး ေဆးထိုးေပးတယ္။
က်မေခါင္းေတြမူးလာတယ္။ အင္း က်မ ခဏအိပ္အံုးမယ္ေနာ္။ ေက်းဇူးျပဴ႕ျပီး က်မရဲ့လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ထားေပးပါ
..............................................................................................................................................................
အဲ့ဒီေနာက္က်မတို႕ရဲ့ဘဝေလးဟာအဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။ ေမာင္နဲ႕က်မ
လက္ထပ္ျပီး ေမာင္ကက်မရဲ့အလိုၾက က်မအိမ္မွာလိုက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကေလးခ်စ္တဲ့
ေမာင့္အတြက္သားကေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ သမီးကေလးတစ္ေယာက္ကို ေမြးေပးခဲ့တယ္ေနာ္။
သားကေလးက ေမာင္နဲ႕တူျပီး သမီးကေလးက က်မလိုဂ်စ္ကန္ကန္ေလးပါ။
အင္း ေမာင္ေနာ္ သမီးကို ဂ်စ္တူးလို႕ စသလိုေနာက္သလိုနဲ႕ေခၚေခၚေနတာက်မ မၾကိဳက္ဘူးသိလား။
ကေလးႏွစ္ေယာက္ဆိုေတာ္ျပီေပါ့ ေမာင္ရယ္
က်မဘယ္လိုေနေနေမာင္ကခ်စ္ျပီးသားဆိုေပမဲ့
က်မလွလွပပကေလးျဖစ္ေနဖို႕ဆင္ျခင္ရအံုးမယ္။ ေမာင့္အတြက္ပါ။
အင္း အိပ္ယာေပၚမွာ အေတြးေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ႏွပ္ေနလို႕ျခည့္မျဖစ္ေသးပါဘူး။
ေမာင္အလုပ္ကအျပန္ ကေလးေတြကိုေက်ာင္းကေနၾကိဳလာရင္အမွီ တခုခုစားစရာေလးလုပ္အံုးမွပဲ။
ထိုစဥ္ အခန္းတခါးပြင့္လာျပီး ေမေမနဲ႕ေဒါက္တာမမနဲ႕ဝင္လာသည္။
ခ်ိဳ ေနေကာင္းသြားဖို႕အတြက္ေဆးထိုးရအံုးမယ္ေနာ္ဟု ေဒါက္တာမမကျပဳံးျပီးေျပာလိုက္သည္္။ျပီးေနာက္ ေဆးကိုညွင္သာစြာထိုးေပးလိုက္သည္။
အို က်မဒီေဆးေတြမထိုးျခင္ပါဘူး။ဒီေဆးေတြထိုးျပီးရင္ က်မအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ။
က်မအိပ္လို႕မျဖစ္ေသးပါဘူး။ က်မအိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ေမာင္နဲ႕ကေလးေတြကိုဘယ္သူေတြက စားစရာစီစဥ္ေပးမွာလည္း။
က်မ မအိပ္ျခင္ဘူး။ က်မ မအိပ္ပါရေစနဲ႕ ။က်မေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။
မအိပ္ျခင္ဘူးကြယ္။အင္း မရေတာ့ပါဘူး က်မရဲ့မ်က္လုံးေတြစင္းၾကလာျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။

...........................................................................................................................................................
ခ်ိဳ၏အခန္းတံခါးကို မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚခ်ိဳသက္ႏြယ္ကညင္သာစြာပိတ္လိုက္ျပီး ဆရာဝန္မေလးကို ဧည့္ခန္းသို႕ ေကာ္ဖီေသာက္ရန္ေခၚသြားသည္။
သားေလး ခ်ိဳကိုနီရဲ့အေျခအေနကို သိျခင္ပါတယ္ ေဒါက္တာဟု ေဒၚခ်ိဳသက္ႏြယ္က ေဒါက္တာမေလးကိုေမးလိုက္သည္။
ဆရာဝန္မေလးက ေကာ္ဖီခြက္ကိုကိုင္ျပီး ေျပာသင့္မေျပာသင့္ကို ခ်ိန္ဆေနသည္။
ေဒၚခ်ိဳသက္ႏြယ္ကပင္စကားဆက္ဆိုလိုက္သည္။
ေဒါက္တာက အသစ္ဆိုေတာ့ သားအေၾကာင္းကိုမသိေသးတာပါ။
သားဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိန္းကေလးစိတ္ဝင္ေနသူပါေဒါက္တာရယ္္။ျပီးေတာ့
သူ႕ဟာသူလည္း တကယ့္မိန္းကေလးတစ္ဦးလို႕ပဲ ထင္မွတ္ေနသူပါ။သူ႕ရဲ့ အေတြးအေခၚ
အျပဴ႕အမူေတြဟာ မိန္းကေလးလိုပါပဲ။
က်မဟာ ဒီဖတဆိုးသားေလး မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ စီးပြါးေရးဘက္ပဲလုံးပန္းေနေတာ့ သူ႕ကိုေသျခာဂ႐ုမစိုက္မိဘူးေလ။
အင္း တစ္ေန႕မွာေပါ့ဟုဆိုရင္း ေဒၚခ်ိဳသက္ႏြယ္က သက္ျပင္းကိုေလးေလးပင္ပင္ၾကီးျခလိုက္သည္။
သားဟာ သူ႕ရဲ့အတန္းေဖာ္ေကာင္ေလးနဲ႕အရမ္းကိုအတြဲမ်ားလာတယ္။အသိုင္းအဝိုင္းကအေျပာမ်ားလာေတာ့ က်မသတိထားမိလာတယ္ေလ။
က်မဟာ မိခင္တစ္ဦးပါေဒါက္တာ။ သားကိုအရမ္းခ်စ္ေပမဲ့ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးကိုေတာ့ခြင့္မျပဴ႕ႏိႈင္ပါဘူး။
က်မတားတယ္ ေဒါက္တာ။ ေနာက္ဆုံး သူ႕ကိုအိမ္ထဲမွာ ေသာ့ခပ္ထားတယ္။။
ဒါေပမဲ့ ေဒါက္တာရယ္ က်မ အလုပ္ရွိလို႕အျပင္သြားတုန္းမွာ
သားဟာကားကိုေမာင္းျပီး သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕အထြက္လမ္းမွာပဲ
ယာဥ္တိုက္မႉ႕ျဖစ္တယ္ေဒါက္တာ။
သားဟာ ဘာမွမျဖစ္ေပမဲ့ ေကာင္ေလးကေတာ့ ပြဲျခင္းျပီးဆုံးသြားရွာတယ္ေဒါက္တာရယ္။
သူ႕ကိုဒီအျဖစ္အပ်က္ကိုအသိေပးျပီးေနာက္မွာ သားဟာ အခုေဒါက္တာျမင္တဲ့အတိုင္း စိတ္ေရာဂါေဝဒနာရွင္ေလးျဖစ္သြားရွာတာပဲ ေဒါက္တာရယ္။
အဲ့ဒီေနာက္မွာ ေဒၚခ်ိဳသက္ႏြယ္ဟာ ႐ိႈက္ၾကီးတငင္ကိုငိုျခလိုက္သည္။ ဆရာဝန္မေလးမွာလည္း သက္ျပင္းကို ေလးပင္စြာျခလိုက္သည္။
အိမ္တလုံး၏ ဧည့္ခန္းတြင္းမွ ႐ိႈက္ၾကီးတငင္ငိုေနေသာ မိန္းမတစ္ဦးႏွင့္ စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာႏွင့္ထိုင္ေနေသာ မိန္းမငယ္တစ္ဦး။
အိပ္ခန္းအတြင္းတြင္ အပူအပင္ကင္းစြာျဖင့္အိပ္ေနေသာလူငယ္တစ္ဦး။သူ၏ေဘးတြင္ျခထားေသာ ကေလးရုပ္ႏွစ္ရုပ္။
ဪျပင္ပတြင္မႉကား သစ္ရြက္မ်ားက တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြလြင့္လို႕။
ဪအဲ့ဒီေန႕ကလည္းဒီေန႕လိုမ်ိဳးသစ္ရြက္ကေလးေတြေႂကြေနခဲ့တာပဲေလ။

tarkarshi.sarko@gmail.com
Jul 15th

မ်က္ရည္ကင္းမဲ့ဇုန္(၅)

By laddy

ေက်းဇူးတင္လႊာ

 

၁။       ပထမေရွးဦးစြာ ဒီဆုိဒ္ၾကီးအား စတင္တည္ေထာင္ေပးခဲ့သူႏွင့္ ယခုလက္ရွိပုိင္ရွင္၊ (၆)ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္း တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ moderator မ်ား၊ (အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္blog မ်ားကို approve လုပ္ေပးၾကေသာ moderator မ်ား၊)ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ Blog မ်ားကိုအခ်ိန္ေပးဖတ္ရႈေ၀ဖန္အားေပးၾကပါေသာအဖြဲ႔၀င္မ်ား၊ Wall ထဲတြင္ ခင္မင္ခြင့္ရပါေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလုံးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ (၁၂)ပုဒ္ေျမာက္ blog ျဖင့္မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။

 

၂။       ဗ်ာဒိတ္ေတာ္၏ ေစညႊန္းရာ ေရးျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေနာက္ထပ္ေရးဖို႔ဇာတ္အိမ္ႏွစ္ခု ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ပုဒ္မွာ တစ္ပုဒ္ကို မုံရြာမွာ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ျပီး က်န္တဲ့တစ္ပုဒ္ ကိုေတာ့ မေကြးမွာဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ဇာတ္ကို ရင္ေရး ရမလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေတြေ၀ခဲ့မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ G Talk (Hang out) မွာခင္မင္ခြင့္ရတဲ့ ညီေလးတစ္ေယာက္ကို မုံရြာေရာက္ဖူးလား လို႔ေမးခဲ့ပါတယ္။ သူက မုံရြာကိုေရာက္ဖူးရုံမကဘူး ေနဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲရွိ ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းကို အခုထိရွာေနတုန္းပဲလို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ရာကေန ဒီဇာတ္လမ္းကို မုံရြာမွာ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ျပီး စေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညီေလးကိုလဲ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။(သူ႔သူငယ္ခ်င္းကိုလဲ အျမန္ဆုံးျပန္ေတြ႔ႏုိင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။)

          -        -        -        -        -        -        -        -        -        -        -       

 

အခန္း(၁၃)

 

`တို႔ေဆာက္တည္မယ္ အိမ္ေလးရယ္ ေလမုန္တုိင္းနဲ႔ ႏွင္းေတြထဲ.......................

  ဘယ္လိုမွေျပာင္းလဲမသြားမယ့္အခ်စ္ေတြ..........................

  ကံၾကမၼာရဲ႕လွည့္ကြက္မ်ားအလယ္မွာ..................

            မျပိဳပါနဲ႔အခ်စ္အိမ္ေလး´

ကိုေပါက္တုိ႔ျခံမွ လြင့္ပ်ံလာေသာ  ဟန္ထြန္း၏ အိမ္သီခ်င္းကို သူ႔ခံစားခ်က္ကို ထုိးႏွပ္ ေနသလိုပင္။  လက္သီးကို တင္းတင္းဆုတ္ရင္း ေခၽြးဒီးဒီးက်ေအာင္ အံၾကိတ္ထားလုိက္သည္။

`လူၾကီးတစ္ေယာက္လာေခၚသြားတယ္။ ဘာမွေတာ့မမွာသြားဘူး။ ကိုေသြးဆုိလား။ ေခၚသံေတာ့ၾကားလုိက္တယ္။´ ဟုေျပာေသာ ကိုေပါက္ကိုပင္ေဒါသေပါက္ကြဲပစ္ ခ်င္မိသည္။ ိေျႏၵထိန္းျပီး ျခံထဲ၀င္လာေသာ္လည္း ရင္ထဲတြင္ ငရဲအုိင္ပြက္သလို ဆူေလာင္ေနသည္။

`မင္းသူငယ္ခ်င္းက အရမ္းခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ေနာ္။ so cute.´

`သုတခက မင္းနဲ႔ေနရတာ ေပ်ာ္တယ္တဲ့လား။´

`သူေတာ္ေတာ္ေလးပင္ပန္းတယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ပိန္လဲပိန္သြားတယ္။ အသားေတြလဲ မည္းလို႔´

ကိုေသြးေတဇ၏ စကားက နားထဲတြင္ထပ္ခါထပ္ခါပဲ့တင္ေနသည္။ ေသြးရူးေသြးတန္း ျဖင့္ နားမႏွစ္ဖက္ကို ပိတ္ျပီး အားရပါးရ ေအာ္လိုက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ရင္ထဲဒဏ္ရာ ေပါ့မသြား ပိုမုိျပင္းထန္လာသည္။ မငိုဘူးဟု အားတင္းထားရင္းက မ်က္ရည္မ်ား၀ဲက်လာသည္။

`ကုိေသြးက သေဘာေကာင္းတယ္ေနာ္။´

`ကိုေသြးတုိ႔စတုိးမွာ အလုပ္သြားေတာင္းရင္ေကာင္းမလား။´

`ကိုေသြးက အရမ္းခ်မ္းသာတယ္ေနာ္။ သူသုံးတဲ့ပစၥည္းေတြလဲမုိက္တယ္။´

သုတခ ၾကည္ႏူးစြာေျပာခဲ့သည့္စကားမ်ား နားထဲျပည့္လွ်ံလာသည္။

ခ်စ္ရယ္ ကိုယ့္ဘ၀ေလးက မလုံျခံဳလို႔ ထြက္သြားခ်င္ေနတာလား။ ကိုေသြးနဲ႔ယွဥ္လိုက္ ရင္ ကိုယ္ကအရာရာ ႏြမ္းပါးသူပါ။ကိုေသြးနားမွာခ်စ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ဆုိတာေမာင္သိပါတယ္။ ေမာင္လဲ အဲလိုထားေပးႏုိင္တဲ့သူျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ေအာင္လဲ ေမာင္ၾကိဳးစား ေနပါတယ္။ ခ်စ္ရယ္..... ေမာင့္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔လား။ ခ်စ္မရွိရင္ ေမာင့္ဘ၀ရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အားလုံးအဓိပၸါယ္ မဲ့ေနလိမ့္မယ္။

`တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ေလးရယ္... ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအျပည့္ရွိခ်င္ခဲ့..............

  မျပိဳပါနဲ႔ခ်စ္အိမ္ေလး......................

  ၾကမ္းတမ္းလြန္းတဲ့ ဒီမုန္တုိင္းေတြထဲ အတူရင္ဆုိင္ရဲရင့္မယ္.......................

  မျပိဳပါနဲ႔ခ်စ္အိမ္ေလး

  မျပိဳပါနဲ႔ခ်စ္အိမ္ေလး ´

`ေတာ္ပါေတာ့။ ေတာ္ပါေတာ့ မႏွိပ္စက္ပါနဲ႔ေတာ့။ သီခ်င္းပိတ္ေပးပါေတာ့။´

အာေခါင္ျခစ္ေအာင္ ျခံထဲ ေအာ္ဟစ္ေနမိသည္။ အိပ္ရာေပၚတြင္ လူးလွိမ့္ျပီး ငိုေၾကြးေန မိသည္။ ျခံေရွ႕မွၾကားရေသာ ဆုိင္ကယ္ရပ္သံေၾကာင့္ မ်က္ရည္မ်ားကို ၾကမ္းတမ္းစြာသုတ္ပစ္ လိုက္ျပီး လွဲေနလုိက္သည္။ ျခံထဲ၀င္လာေသာ ခ်စ္၏ ျခံသံမ်ား၊ အိမ္ထဲ၀င္လာေသာျခံသံမ်ား က ေပါက္ကြဲအမွတ္ကို ထိရန္ အေတာ္ေလးနီးစပ္ေနမွန္းသိလုိက္သည္။

`ေမာင္.. ေနမေကာင္းဘူးလား။´

နဖူးကို စိတ္ပူၾကင္နာစြာ လာစမ္းေသာ ခ်စ္၏ လက္ကို ဆြဲဖမ္းလိုက္သည္။

`ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္သြားေနတာလဲ။ ဟင္ ဘာျဖစ္လာတာလဲ မ်က္ႏွာရဲေနတာပဲ။´

မုိ႔အစ္ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားေၾကာင့္ စုိးရိမ္ပူပန္စြာေမးလုိက္သည္။

`ဟုတ္တယ္။ ျမိဳ႕ထဲခဏသြားတာေလ။ ေနအရမ္းပူတာပဲ။  ဒီမွာ ေမာင္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ေရခဲမုန္႔၀ယ္လာတယ္။´

ေနအရမ္းပူတယ္။ တစ္ေန႔လုံးမုိးအုံ႔ေနတယ္ေလ။ မင္းေတာင္ဒီမနက္က ေျပာသြား ေသးတယ္မဟုတ္လား။ ေဆာင္းရာသီၾကီးမွာ မုိးရြာရင္ဒုကၡပဲဆုိျပီးေတာ့ေလ။ အခုမင္းေျပာ ေတာ့ ေနအရမ္းပူတယ္တဲ့လား။ မင္းမုိးမျမင္ ေလမျမင္ေပ်ာ္ခဲ့တာလား။

`ေမာင္ျပန္လာတာေတာင္မေစာင့္ဘူး။ ဘာသြားလုပ္တာလဲအခ်စ္ရယ္။ ဘယ္သူနဲ႔ သြားတာလဲ။´

ဆက္ကနဲ႔ တုန္ေသာကာ လက္ကို ျပန္ရုတ္လုိက္ေသာ ခ်စ္ကို ၾကည့္ျပီးေဒါသမ်ား တလူလူ ျပန္ထြက္လာသည္။ မလုံမလဲၾကည့္ေနေသာ မ်က္၀န္မ်ားကို အလုိလုိရြံရွာေနမိသည္။

`အဲ..အင္း...ဒီလုိပါပဲ။..နည္းနည္းကိစၥရွိလို႔။...ဟုိေလ ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ေတာ့ မယ္ သိလား။´

ထစ္ထစ္ေင့ါေင့ါႏွင့္ ေျပာေနကာ စကားလမ္းေၾကာင္းလြဲလုိက္ေသာ ခ်စ္ကို အားမရစြာ ထပ္ေမးလုိက္သည္။

`ဘယ္သူနဲ႔သြားတာမုိ႔လုိ႔ အဲေလာက္တုန္လႈပ္ေနရတာလဲ။ ဟင္ ေျပာေလ။´

`ေမာင္..။ ေမာင္ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲဟင္။ ခ်စ္ဘာလုပ္မိလို႔လဲ။´

`ဘာလုပ္မိလဲ။ ဟုတ္လား။ ခုဘယ္သူနဲ႔ဘယ္သြားျပီး ဘယ္ကျပန္လာတာလဲလို႔ ေမးေနတာေလ။´

`ခ်စ္ကို မေအာင္ပါနဲ႔။ ခ်စ္အမွန္အတုိင္းေျပာပါ့မယ္။ ခ်စ္.. ကိုေသြးနဲ႔ ကိစၥတစ္ခုရွိလို႔ လုိက္သြားတာ။´

`ဘာ။ ကိုေသြးနဲ႔ကိစၥတစ္ခုရွိလို႔ဟုတ္လား။´

`အဲ မဟုတ္ဘူး စကားမွားလို႔။ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။´

`ဒါဆုိဘယ္လိုလဲ။´

`ကိုေသြးနဲ႔သြားတာေတာ့ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္..´

`ေတာ္ေတာ့။ မင္းဘာမွဆက္မေျပာနဲ႔။ ငါအတန္တန္တားတဲ့ၾကားက မင္းအဲဒီလူ ေနာက္ကိုလုိက္သြားရသလား။´

`ေမာင္ အဲလိုမေျပာပါနဲ႔။ ခ်စ္လုိက္သြားတာက..´

`မေျပာနဲ႔။ မင္းမေျပာနဲ႔။ မင္းလိမ္ဖုိ႔ညာဖုိ႔ မင္းၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားျပီးျပီ။ မင္းဘာမွမေျပာနဲ႔။´

ဟုတ္တယ္။ မင္းမေျပာလိုက္နဲ႔။ မင္းရဲ႕ ကလိမ္ေစ့ေတြ ထပ္မၾကားခ်င္ဘူး။

နာနာက်င္က်င္ငိုေနေသာ သုတခကို ရက္ရက္စက္စက္မ်က္ႏွာလႊဲလုိက္မိသည္။

`ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ကို အဲလိုမထင္လုိက္ပါနဲ႔။ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခ်စ္မွားပါတယ္။ ေမာင္က ကိုေသြးနဲ႔ မေခၚနဲ႔လို႔ အတန္တန္ေျပာတဲ့ၾကားက ျဖစ္ေအာင္ လိုက္သြားတာ ခ်စ္မွားပါတယ္။ ေမာင့္ကို ဒီလိုအေတြးမ်ဳိးျဖစ္လာေစေအာင္ ျပဳမူေနထုိင္တာ ခ်စ္မွားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ထင္သလိုမဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ထင္တာမွားေနတယ္။´

`ဘာ ငါမွားတယ္ ဟုတ္လား။ ေအးဟုတ္တယ္။ ငါမွားတယ္။ မင္းကို ယုံၾကည္မိတာ ကုိက ငါမွားတာ။ မင္းနဲ႔ဘ၀တစ္ခုတည္ေထာင္ဖို႔စဥ္းစားတဲ့ငါကိုယ္က မွားတာ။ ဟုတ္ပါတယ္ ငါ့ရဲ႕အမွားေတြပါ။ ငါ မွားသြားတာပါ။´

`ေမာင္ အဲလုိမေျပာနဲ႔။ ခ်စ္ကိုအဲလုိမထင္ပါနဲ႔။ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခ်စ္ကို အဲလိုမေျပာပါနဲ႔၊ ခ်စ္ရွိခိုးျပီးေတာင္းပန္ပါတယ္ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ကို မႏွိပ္စက္ပါနဲ႔။´

လက္အုပ္ေလးခ်ီျပီး ေတာင္းပန္ေနသာ ခ်စ္က သူ႔ရင္ထဲနာက်င္ေစပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေသြးေတဇအေၾကာင္းကိုလဲ သူသိသည္။ ဘယ္လိုယုံၾကည္ရမွာလဲ။

`မင္းငယ္ပါေသးတယ္ ညီေခတ္လင္းရာ..။ မင္းမယုံရင္ေစာင့္ၾကည့္လုိက္ သုတခ ဆုိတဲ့ေကာင္ေလးက ငါ့ရင္ခြင္ထဲကို လုံးေနေအာင္ေျပးလာမွာပါ။´

ကိုေသြး၏ အဆီျပန္ေနေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ အျပဳံးမ်ားကဆိုး၀ါးစြာ ေျခာက္လွန္႔ေနသည္။ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ ရြာသည့္မိုးကလဲ ျငိဳးလြန္းေနသည္။

`ေတာ္ျပီ။ ဘာမွဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့။ မင္းေပ်ာ္တဲ့သူဆီမွာ မင္းသြားေတာ့။´

`ေမာင္.................´

နာနာက်င္က်င္ေအာ္ဟစ္ေနေသာ ခ်စ္ကို ဥပကၡာ ျပဳႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားလိုက္သည္။

`ေမာင္ ခ်စ္ကို မႏွင္ပါနဲ႔။ အျခားေမာင္လုိခ်င္တဲ့အျပစ္ေပးပါ၊ ခ်စ္ခံယူပါ့မယ္။ ခ်စ္ကို မႏွင္ပါနဲ႔ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။´

`ဟင့္အင္း။ မေျပာနဲ႔ေတာ့ သုတခ။ ငါ ကိုေသြးအေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း သိတယ္။ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုပဲက်ိန္က်ိန္ ငါမယုံဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ငါၾကားတာေတြ မ်ားၾကီးရွိတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္တုန္းက ကိုေသြးေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကားေတြ၊ ေဘးလူေတြေျပာဖူးခဲ့တဲ့ စကားေတြ ငါအားလုံးကို လွ်စ္လွ်ဳိရႈျပီး မင္းအေပၚခ်စ္ခဲ့တာပါကြာ။ ခုေတာ့ မင္းက..ဟာကြာ.. မင္းထြက္သြား ငါ့ေရွ႕ကေနထြက္သြား မင္းေပ်ာ္တဲ့သူဆီမွာသြား´

`ဟင့္အင္းေမာင္ ခ်စ္မသြားဘူး.။ ခ်စ္ကို မႏွင္ပါနဲ႔ ခ်စ္မသြားဘူး။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ဒီျခံေလးက..´

စကားရပ္တန္႔သြားေသာ သုတခကို မ်က္လုံးစိမ္းမ်ားႏွင့္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

`ေျပာေလ..။ ဆက္ေျပာေလ။ ဘာလဲဒါ မင္းနာမည္ေပါက္တဲ့ျခံလို႔ေျပာခ်င္တာလား။ ရတယ္။ အဲဒါဆုိရင္ငါထြက္သြားေပမယ္။ဟုတ္တယ္။ငါမွာေတာ့မင္းကိုခ်စ္လိုက္ရတာ။ခုေတာ့ မင္းက ငါ့ကိုႏွင္တယ္ေပါ့လား။ ေအး အဲဒါဆုိငါထြက္သြားေပမယ္။ မင္းေနခဲ့။ မင္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ ၾကီးေနခဲ့။´

စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးႏွင့္ အိမ္ျပင္ကိုထြက္သြားလုိက္သည္။ လက္ထဲမွာက ဗလာ။

ငါတန္ဖုိးထားခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူကုိ ငါစြန္႔လြတ္ရမွာေတာ့ ငါဘာေတြကို ယူလာရဦးမွာလဲ။

`မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ဘူးေမာင္။ ေမာင္ ခ်စ္ကို တစ္ေယာက္တည္းမထားခဲ့ပါနဲ႔။ ေမာင္မရွိရင္ ခ်စ္မေနတတ္ဘူး။´

တံျမိတ္စက္နားအေရာက္တြင္ ေနာက္မွ ဆြဲထားေသာ လက္မ်ားကို တြန္းဖယ္လိုက္ သည္။

ထားသြားရေတာ့မယ္။ ဒီျခံေလးကို ေက်ာခိုင္းရေတာ့မယ္တဲ့လား။ ငါတုိ႔ေပ်ာ္ခဲ့တာေတြ မင္းမွတ္မိေသးလား။ ဘ၀တစ္ေကြ႕မွာတစ္ခါျဖစ္ျဖစ္ မင္းသတိရတယ္ဆုိရင္ ငါေက်နပ္ပါတယ္ ကြာ။ မင္းေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစလို႔ ငါဘယ္လိုဆုေတာင္ေပးႏုိင္မွာလဲ။

`ေမာင္။ ထြက္မသြားပါနဲ႔ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခ်စ္ဘ၀မွာ ေမာင္ပဲရွိတာပါ။ ခ်စ္ကို ထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္ ေမာင္ ေနာ္။´

မ်က္ရည္မ်ားက မုိးစက္မ်ားႏွင့္ေရာေထြး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။

မွတ္မိေသးပါတယ္ေလ။ မင္းကိုခ်စ္ေရးဆုိတဲ့ေန႔တုန္းကလဲ။ မုိးေတြရြာခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းကလဲ မင္းငုိေသးတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔တုန္းက က်တဲ့မ်က္ရည္က ဒီလုိမွမဟုတ္တာ။ မင္းဟန္မေဆာင္ပါနဲ႔လား

တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မုိးရြာထဲ တြန္းထုတ္ရင္း၊ ဆြဲငင္ရင္း လုံးေထြးရင္း၊ ျပိဳလဲ ရင္းႏွင့္ပင္ ျခံတံခါး၀ေရာက္လာသည္။ ျခံတံခါး၀တြင္ ရပ္ေနေသာ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးကို ရုတ္တ ရက္လွမ္းျမင္လုိက္ခ်ိန္တြင္ သရဲေျခာက္ခံရသူတစ္ဦးပမာ လိပ္ျပာလြင့္စင္သြားသည္။ ေနာက္မွ ဆြဲထားေသာ လက္တစ္စုံ၏ အားေလ်ာ့လစ္ဟာမႈကို ခံစားလိုက္ရသည္။

`ခ်ဳိ..´

`ဟင္..´

သုတခကိုတစ္လွည့္ ခ်ဳိကိုတစ္လွည့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေသြးဆုပ္ျဖဴေရာ္သြားေသာ သုတခ၏ မ်က္ႏွာက သဘာ၀လြန္ေျခာက္ျခားဖြယ္ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ေတြ႔ျမင္ရသူတစ္ေယာက္ လို ပ်က္စီးေနသည္။

`ေမာင္...ခ်စ္နားလည္ပါျပီ။ ေမာင္သြားလို႔ရျပီ။ ကိုေသြးေျပာတာေတြ မွန္...တယ္...´

အရုပ္ၾကိဳးပ်က္ပမာ ေျမၾကီးေပၚလဲက်သြားေသာ သုတခကိုျမင္လိုက္ရခ်ိန္တြင္ သူ႔ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံးပါ ျပဳတ္က် ကြဲေက်သြားမွန္းသိလိုက္ရသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

အခန္း(၁၄)

 

ေဆးရုံမွ ဆင္းလာရတာ တစ္ပတ္ရွိေနေသာ္လည္း ေမာင္က ဘာကိုမွ ေပးမလုပ္ပါ။ ျခံရွင္းတာ၊ ေပါင္းသတ္တာ၊ ထမင္းဟင္းခ်က္တာေတြက အစ ေမာင္ကသာအားလုံး သိမ္းက်ဳံး လုပ္ရွာသည္။ ေမာင္က ပန္းသြားပုိ႔ေနခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္မ်ားကို တစ္ေယာက္တည္းပ်င္းရိစြာသုံး စြဲေနမိသည္။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ေတာ့မည္။ ေက်ာင္းလဲျပန္ဖြင့္ေတာ့မည္။ ေမာင့္ေမြးေန႔ကလဲနီး လာျပီ။

ဘာပဲေျပာေျပာ ေမာင္သံသယေတြကင္းရွင္းသြားတာက ကံေကာင္းျခင္းဆုလာဘ္ တစ္ခုပဲေလ။ ေဆးရုံမွာ တဖြဖြေျပာေနတဲ့`ေတာင္းပန္ပါတယ္´ ဆိုတဲ့စကားလုံးက နားထဲမွာ ၀ဲေနတယ္။ ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးကလဲ အားနာမႈ၊ တြန္႔တုိမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တာေလ။ ေမာင္ရယ္ ေမာင္သာရွိရင္ ခ်စ္ဘ၀မွာ အားလုံးကိုရင္ဆုိင္ရဲတယ္။ ေမာင့္အေပၚ သစၥာကို အဓိက ထားျပီး ခ်စ္ရသူပါ။ ဒါကုိ ေမာင့္ကိုသိေစခ်င္တယ္။ ေမာင္လဲသိမွာပါ။

`အၾကင္နာ အေတြးမ်ားလဲ မေပးေတာ့ျပီဆုိရင္..........

 အၾကင္နာအနမ္းေလးမ်ားလည္း မရေတာ့ျပီဆုိရင္......

 အၾကင္နာစကားေလးမ်ားလဲမေျပာေတာ့ျပီဆုိရင္......

 ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရျပီဆုိရင္......

 ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္...............´

မေခ်ာတုိ႔ျခံမွဖြင့္ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဆုိညည္းရင္း ပ်င္းရိမႈကို တုိက္စားရန္ ဂစ္တာ ကို လွမ္းယူလုိက္ သည္။သီခ်င္းစာအုပ္ရွာေနရာမွ ျပိဳက်သြားေသာေမာင့္စာအုပ္ပုံကိုျပန္စီရင္း ကုိယ့္ကိုယ္ကို ပြစိပြစိ ေျပာေနမိျပန္သည္။

`ဟင္´

ႏွစ္ေဟာင္းမွ စာအုပ္မ်ား၊ ဒိုင္ယာရီမ်ား၊ အၾကမ္းစာရြက္မ်ားၾကာမွ ထြက္ေပၚလာေသာ ႏႈတ္ခမ္းနီရာႏွင့္ စာေခါက္ေလးေၾကာင့္ လန္႔သြားမိသည္။ ရဲရဲေလးႏွင့္ သပ္ရပ္တိက်ေသာ ႏႈတ္ခမ္းပုံက သူ႔ကို ေလွာင္ျပဳံးျပဳံးေနသလို ခံစားမိသည္။ အသိစိတ္တစ္ခ်ဳိ႕ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ သတိက ေနာက္က်ခဲ့ေလျပီ။

`ေမာင္.........

သတိရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ခ်ဳိစာေရးလုိက္ပါတယ္။ ေမာင္ေနေကာင္းမယ္လု႔ိ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေနေကာင္းပါေစလို႔လဲ အိပ္ရာ၀င္တုိင္းဆုေတာင္းေပးပါတယ္ေမာင္။ ေမာင္အဆင္ေျပတယ္မဟုတ္လား။

ေမာင္.....

ဟုိတစ္ေန႔က ေန႔က ေမေမျမကလာေျပာသြားတယ္။ ေမာင္နဲ႔ခ်ဳိတို႔ကိစၥကိုေပါ့။ ေမေမျမက ခ်ဳိတို႔ကို အျမန္ဆုံးစီစဥ္ေပးခ်င္ျပီတဲ့။ ေစ့စပ္ထားတယ္ဆုိရုံနဲ႔................

......................

...................................

........................................´

မ်က္လုံးမ်ားတစ္ျဖည္းျဖည္း ျပာ၀ါးသြားသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက မဖိတ္ေခၚပဲ၀ဲလာ သည္။

`ညီေခတ္ကေပြတယ္ ကေလးရဲ႕။ မိန္းမေတြကိုထည္လဲတြဲတာ။ မုံရြာကိုေျပာင္း လာတာကလဲ မိန္းမကိစၥေၾကာင့္ပဲေလ..........။´

ေမာင့္ကြယ္ရာမွာ ေျပာေသာ ကိုေသြး၏ စကားမ်ားကို ျပန္ၾကားေယာင္မိသည္။ အဲဒီတုန္းက ေမာင္နဲ႔သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္၏ အျဖစ္မွန္ကို ကိုေသြးမသိေသးပါ။

ရင္ဘတ္ထဲတဆစ္ဆစ္နာက်င္လာသည္။ လက္က စာရြက္တစ္ခုကို မကိုက္ႏုိင္ေအာင္ အားေလ်ာ့သြားသည္။ အားရပါးရငိုလို႔မရေအာင္ကိုရင္ထဲမြန္းက်ပ္နာက်င္ေနသည္။ေအာ္ဟစ္ ငိုေၾကြးမိေသာ္လည္းအသံမ်ားေပ်ာက္ဆုံးေနသည္။ အသိစိတ္မ်ားကို ျပန္လည္စုစည္းလိုက္ျပီး စာကိုျပန္သိမ္းလုိက္သည္။

`ညီေခတ္အိမ္က သေဘာတူထားတဲ့မိန္းကေလးနဲ႔ မင္းကို ေတြ႔ေပးခ်င္လို႔။´

ေနာက္ဆုံးတစ္ေခါက္ ကိုေသြးေခၚသြားတုန္းက လိုက္သြားခဲ့ရသည့္အဓိက အေၾကာင္း ရင္းကို ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ အဲဒီေန႔တုန္းက ဘယ္သူနဲ႔မွ မေတြ႔လုိက္ရပဲ ကိုေသြးေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ျပီးျပန္လာခဲ့ရသည္။

ဒါဆုိေသခ်ာျပီေလ။ ေမာင္ဟာ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနတဲ့သူပဲ။ ေမာင္ရယ္ေမာင္လြတ္ လပ္ႏုိင္ဖုိ႔ ခ်စ္ကို အတင္းႏွင္ထုတ္ခဲ့တာလား။ ခ်စ္ဟာ ေမာင့္အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ခဲ့ သလား။ ေမာင္ႏွင္ထုတ္ခဲ့ရက္သားနဲ႔ ေမာင့္ကိုတြယ္ကပ္ေနမိတာလား။ ခ်စ္မွားပါတယ္ေမာင္။ ခ်စ္ေျပာဖူးပါတယ္။ ေမာင့္အတြက္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရင္ ထားခဲ့ပါ။ ေစာဒက တက္ရင္ ခ်စ္ကိုယ္ခ်စ္ မုန္းပစ္လိုက္မယ္ဆုိျပီးေတာ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ ခ်စ္မေနႏုိင္ဘူးေမာင္။ ေမာင္ထားခဲ့ရင္ ေခါင္းငုံ႔ျပီးက်န္ခဲ့ဖို႔၊ ေမာင့္ေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ရင္း ေနခဲ့ဖုိ႔ ခ်စ္လုပ္ႏိုင္ဘူး။ ခ်စ္အရမ္းေလၾကီးသြားမိတာပါ။ ေမာင္မရွိရင္ ခ်စ္မေနႏုိင္ဘူး ဆုိတာေသခ်ာတယ္ေမာင္။ ေမာင့္ကိုမစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ဘူး။ ေမာင့္ကို မထားခဲ့ႏုိင္ဘူး ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ ရူးလုိက္ခ်င္တယ္။

မေခ်ာတုိ႔ျခံမွ သီခ်င္းက အလုိက္မသိစြာ ျပန္႔က်ဲေနသည္။

`.........ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရျပီဆုိရင္......

 ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္...............အခ်စ္မရွိေတာ့လဲ

 ရွင္သန္ျခင္းမ်ား ထိန္းခ်ဳပ္ကန္႔သတ္လုိက္မယ္.....ထြက္သက္တုိ႔ရပ္သန္႔ေစမယ္....´

ဟုတ္တယ္။ အခ်စ္မရွိဘူးရင္ ၀င္သက္ထြက္သက္ေတြ အားလုံးဟာ ရပ္တန္႔သြား လိုက္မယ္။ ထိန္းခ်ဳပ္စရာ ကန္႔သတ္စရာေတာင္မလိုဘူး။ သူ႔အလုိလုိကို ရပ္တန္႔သြားမွာ။ ေမာင္ရယ္ အဲေလာက္ထိေအာင္ကိုခ်စ္ရသူပါ။

ဆုိင္ကယ္သံၾကားလုိက္ရသျဖင့္ မ်က္ႏွာကို ျပင္ျပီး ထမင္းစာေနဟန္ ေယာင္ေဆာင္ လိုက္သည္။

`ခ်စ္ေရ ေမာင္ျပန္ေရာက္ျပီ။´

`ေၾသာ္ ေမာင္ တစ္ခါတည္းစားမလား။ ခ်စ္အရမ္းဆာေနလို႔ စားႏွင့္တာ။ အခုမွစား တာ ၀င္စားရင္စားလုိက္ပါလား။´

`ဟင့္အင္း စားစား၊ ေမာင္မဆာေသးဘူး။´

ထမင္းကို ပါးစပ္ထဲ တစ္လုပ္မွ ခြံ႔မထည့္ေသးပဲ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာျဖင့္ ေမႊေနမိသည္။ မ်က္ရည္မ်ားထမင္းဇလုံထဲ က်သြားသည္။ အခန္းကန္႔ထားျခင္းမရွိေသာ အိမ္ေလးထဲတြင္ ေမာင့္လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို မျမင္ရဲေလာက္ေအာင္ တုန္လႈပ္ေနမိသည္။

`ခ်စ္...´

ခပ္ရွရွ အေခၚခံလုိက္ရေသာေၾကာင့္ လက္ထဲမွ ဇြန္းလြတ္က်သြားသည္။

`ေမာင္...´

အဖ်ားခတ္သြားေသာ ေလသံကို ျပဳျပင္ရန္ ညာဖက္လက္မ၊ လက္သည္းကို ကိုက္ထားမိသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတုိင္း ေမာင့္လက္ထဲမွာ စာေခါက္ေလးကို ကိုင္ထားသည္။

`ခ်စ္...ဒါ..ဒါ´

`ခ်စ္စပ္စုတာမဟုတ္ဘူးေမာင္။ ခ်စ္ ေမာင့္ကို စစ္ေဆးတာမဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္...မွားပါ တယ္။ ခ်စ္ေလ..ခ်စ္..မေမွ်ာ္လင့္ပဲၾကည့္မိတာ။ ခ်စ္ကို မမုန္းလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္။ ခ်စ္ကို မႏွင္လုိက္ ပါနဲ႔။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ကို ေမာင္မၾကိဳက္တာ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ပါဘူး။ ခ်စ္ေတာင္း ပန္ပါတယ္။ ခ်စ္ကို ထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္။´

`ခ်စ္......။ဟာကြာ ခ်စ္။ ေမာင္က ေတာင္းပန္ရမွာေလ။ ခ်စ္မမွားဘူး။ ေမာင္မွားသြားတာ။ ခ်စ္ အထင္မလြဲပါန႔ဲေနာ္။´

`ေမာင္ရယ္။ ေမာင္မမွားပါဘူး။ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ ဖတ္မိတဲ့ခ်စ္ရဲ႕အမွားပါ။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ကို ထားမသြားပါနဲ႔။ ခ်စ္ကို အေသသာသတ္လိုက္ပါေတာ့ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ေမာင့္ကို မခြဲႏုိင္ဘူး။ ခ်စ္ေသခ်င္တယ္ေမာင္ရယ္..။´

`ခ်စ္...ခ်စ္ရယ္......ဘာလို႔ကိုယ့္ကိုယ္ အဲလိုအျပစ္တင္ေနရတာလဲ။ ဒါက ျပီးခဲ့ျပီးသား ကိစၥေတြပါ။ မငိုပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္။ ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေမာင္ ရွင္းျပမယ္။ ေမာင္ေျပာဖူးပါ တယ္။ ေမာင့္မွာ မိန္းကေလးရည္းစားတစ္ေယာက္ရွိဖူးတယ္ဆုိတာ။ ေနာက္ျပီး သူဟာ မိန္းက ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ သူ႔ကိုအခ်စ္ႏုိင္ခဲ့ဘူးလို႔လဲေမာင္ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ မွတ္မိလား။´

`အဲဒီမိန္းကေလးက ခ်စ္ ေတြ႕ဖူးတဲ့ ခ်ဳိ ဆုိတဲ့အမ်ဳိးသမီးလား။´

`ဟုတ္ပါတယ္။ သူ႔နာမည္က ခ်ဳိရည္ႏြယ္တဲ့။ ေမာင္တုိ႔ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းတုန္း ကေပါ့။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေမာင္ဟာ ဒီဘ၀ကို တြန္းလွန္ဖုံးကြယ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားခဲ့ ဖူးတယ္။ ဒီစိတ္ ေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖုိ႔ ရုန္းကန္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအတြက္ကို အေနအထုိင္ေတြ ဆင္ျခင္ခဲ့တယ္။ အျပဳအမူေတြ ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး မိန္းမေတြကို လက္ပြန္းတတီး ေနခဲ့တယ္။ ဘာလို႔ လဲဆုိေတာ့ မိန္းမေတြရဲ႕အထိအေတြ႔မွာ သာယာလာရင္ ဒီစိတ္ဟာ ေပ်ာက္သြား ႏုိင္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာ ကိုး။ အဲလိုေနရင္း တကယ္ပဲ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို တြယ္တာမိခဲ့တယ္။ အဲဒါက..´

`ခု ေျပာေျပာေနတဲ့ မခ်ဳိေပါ့ေနာ္။´

`ဟုတ္ပါတယ္။ ခ်ဳိနဲ႔ေမာင္နဲ႔ အရမ္းရင္းႏွီးခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္နား လည္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဂရုုစုိက္ရင္း ယုယရင္းနဲ႔ အဲဒီစိတ္ခံစားခ်က္ ကို အခ်စ္လို႔သတ္မွတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ေမာင့္ဘက္ကေနသတ္မွတ္လိုက္တာ။ ေမာင္တုိ႔ဆယ္ တန္းေအာင္ေတာ့ သူကျမစ္ၾကီးနား တကၠသုိလ္ကို ျပန္သြားတက္တယ္။ ေမာင္က YIE မွာ ဆက္တက္တယ္။ ဒုတိယႏွစ္မွာေမာင့္စိတ္ကိုတျဖည္းျဖည္းသိလာတာက။ တစ္ခ်ိန္ကသံေယာ ဇဥ္ကအခ်စ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာကိုပဲ။ တြယ္တာမႈ၊ ထိစပ္မႈ၊ ယုယၾကည္စယ္မႈေတြဟာအခ်စ္ မဟုတ္သလို၊ အဲဒါေတြဟာ အခ်စ္ျဖစ္ မလာဘူး ဆုိတာကို တျဖည္းျဖည္းသိလုိက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ေမာင့္ရဲ႕နဂိုမူလစိတ္ကိုလဲ မေျပာင္းလဲလို႔မရဘူးဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိ လုိက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ကိုယ့္အတၱေၾကာင့္နဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုလဲ မနစ္နာေစခ်င္ ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ခ်ဳိနဲ႔ဇာတ္လမ္းကို အစိမ္းလုိက္ ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ျပႆနာတစ္ခ်ဳိ႕ေတာ့ျဖစ္ခဲ့ တေပါ့။ အဲဒီ ဂယက္ေတြနဲ႔ပဲ ေမာင္ ဒုတိယႏွစ္က်တယ္။ တစ္ႏွစ္ဆက္နားျပီး ခု မုံရြာမွာ ျပန္လာတက္တာ။ ခ်ဳိ႕ကို ျဖတ္ခါစတုန္းက ခ်ဳိက တရုတ္ျပည္မွာ သြားေနတာ။ စိတ္ထြက္ ေပါက္ေပးတာေပါ့ေနာ္။ ခုျပန္လာျပီးေမာင္တုိ႔ဇာတ္လမ္းကို ဆက္ေရးခ်င္လို႔ဆုိျပီး လာဆက္ သြယ္တာ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ေဘးနားမွာ ခ်စ္ကရွိေနႏွင့္ျပီးသားေလ။ ေနာက္ျပီး သူက မိန္းက ေလး။´

`ေမာင္ရယ္...။ ခ်စ္ကိုထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေမာင္ထားခဲ့ရင္ ေနခဲ့ပါ့ မယ္လို႔ လြယ္လြယ္ေျပာခဲ့ေပမယ့္။ ေမာင္မရွိတဲ့ဘ၀ စဥ္းစားလိုက္ရုံနဲ႔တင္ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ပါ။ ေမာင္ထားသြားတယ္လို႔ အိပ္မက္မက္ရင္ေတာင္ ငိုေၾကြးရတယ္။´

`ေၾသာ္ ခ်စ္ကေလးရယ္။ ေမာင္လဲမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ ခြဲမသြားပါဘူး။ သံသယေတြ ရွင္းထုတ္လိုက္ပါေတာ့။ ေမာင္တုိ႔သစၥာဆုိထားတာမွတ္မိတယ္မဟုတ္လား။ မခြဲေၾကးေနာ္။´

`ဟုတ္´

မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ျပဳံးျပလုိက္မိသည္။

`ငေၾကာင္ေလး သူ႔ဘာသာစြတ္ေတြးျပီေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းၾကိတ္ငိုေနတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးတာမဟုတ္ဘူး။´

ပြစိပြစိေျပာေနေသာ ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲအရွက္သည္းစြာ မ်က္ႏွာကုိ၀ွက္ထားလိုက္သည္။

`ခဏခဏငိုမေနနဲ႔။ ဒါမ်က္ရည္ကင္းမဲ့ဇုန္။ ဘာမွတ္သလဲ၊ မ်က္ရည္က်ရင္ ဒဏ္ခတ္ ခံရမယ္။ နားလည္လာ။ ေနာက္ဆုိ တစ္ခါမ်က္ရည္က်ရင္ တစ္ခါ အာဘြားေပး။ ဒါပဲ´

ေမာင့္ရင္ခြင္က ေႏြးေထြးလြန္းပါသည္။

 

 @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

အခန္း(၁၅)

 

ဘယ္ေလာက္ပဲ မုိးသက္မုန္တုိင္းမ်ားမ်ား ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့လဲ တိမ္မုိးသားကင္းျပီး ေလေျပေအးႏုတုိက္ခတ္တဲ့ မိုးေလ၀ါသ ရရွိရတယ္မဟုတ္လား။

ေႏြးေထြးေတာက္ပေသာ ေရာင္ခ်ည္ဦးမ်ားက မနက္ခင္းတုိင္းအတြက္ ျပည့္စုံလုံ ေလာက္ပါသည္။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲစိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာသုတခက မနက္ခင္းေနလုံး ၾကီးထက္ ပိုျပီး၀င္းပေနသည္။

သက္ေတာင့္သက္သာအိပ္ပါခ်စ္သူ။ စိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္ပါ။ မနက္ခင္းအသစ္တုိင္းမွာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ေနလုံးၾကီးရဲ႕ခြန္အားမ်ဳိးနဲ႔ ႏုိးထႏုိင္ပါေစ။ မနက္ခင္းမွာတုိက္ခတ္တဲ့ေလေအး သန္႔လို ၾကည္လင္မႈမ်ဳိးနဲ႔ ႏုိးထႏုိင္ပါေစ။ မနက္ခင္းမွာ ပြင့္လန္းလာမယ့္ ပန္းေလးတစ္ပြင့္လို လန္းဆန္းမႈမ်ဳိးနဲ႔ ႏုိးထႏုိင္ပါေစ။

သုတခ၏ ေခၽြးစုိ႔ေနေသာ နားထင္ေလးကို ေမြးၾကဴနမ္းရႈိက္ျပီးအိပ္ရာမွထလုိက္သည္။ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျပီး နံနက္စာကို အနီးဆုံးလဖက္ရည္ဆုိင္မွ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ သြား၀ယ္လိုက္ သည္။

ခ်စ္ရယ္.....။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ေမာင္ခ်စ္ကိုႏွိပ္စက္တာမ်ားသြားတယ္ေနာ္။ေမာင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခ်စ္ရယ္။ ခ်စ္ကိုဆုံးရွဳံးရမွာ ေၾကာက္လြန္းလို႔ပါ။

`ဟိတ္ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာတုန္း။ ေစာေစာစီးစီးငိုင္ေနပါ့လား´

`ဟာ ခ်စ္ႏုိးျပီလား။ ဘာမွမစဥ္းစားပါဘူး။ ဒီမွာ ေကာ္ျပန္႔လိပ္သြား၀ယ္တာေလ။´

`ဟာ မိုက္တယ္။ ခ်စ္ကိုေတာင္ ႏႈိးမသြားဘူး။´

`ေၾသာ္ ဟုတ္တယ္ တမင္မႏုိးခဲ့တာ။ ခ်စ္အိပ္ေရး၀ပါေစဆုိျပီးေတာ့ေလ။´

`ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပဲ။´

`ဘယ္ႏွယ့္ေက်းဇူးပဲလဲ။ ခ်စ္သူအခ်င္းခ်င္းကို´

`ခ်စ္သူအခ်င္းခ်င္းဆုိေပမယ့္ ေမာင္က ခ်စ္ကို ဂရုစိုက္တယ္ေလ။ ခုလဲၾကည့္ေလ ခ်စ္အိပ္ေရး၀ပါေစဆုိျပီး တစ္ေယာက္တည္းမုန္႔သြား၀ယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ခုတစ္ေယာက္တည္း ပြဲေတြ ျပင္ လို႔။ ေကာ္ဖီေတြေဖ်ာ္လို႔။´

`ေၾသာ္ ဒါက တစ္လွည့္စီေပါ့။ ညတုန္းက ခ်စ္က ေမာင့္အလုိလုိက္ျပီး အရမ္းအိပ္ခ်င္ရက္နဲ႔.´

`ဟာ....။ ေတာ္ျပီ ေစာေစာစီးစီး ဒီအေၾကာင္းေတြလာေျပာေနတယ္။ ဘာမွန္းကိုမသိဘူး။´

`မရွက္စမ္းပါနဲ႔။ လင္မယားေတြပဲဟာ။´

`လင္မယားမဟုတ္ဘူး။ လင္ခင္ပြန္းေတြ။ ဟိဟိ။ ေၾသာ္ ေတာ္ပါေတာ့ ငါေတာင္ ေယာင္ကုန္ျပီ။ စားမယ္။ ေတာ္ေတာ့။´

`ဟုတ္ပါျပီ လာပါ ထုိင္ပါ။´

စာပြဲ၀ုိင္းေလးမွာ၀င္ထုိင္လုိက္ျပီး သတိတရႏွင့္ေမာင့္ကို လွမ္းေျပာလုိက္သည္။

`ေမာင္ဒါနဲ႔ ေအာင္စာရင္းထြက္ျပီတဲ့သိလား။´

`ဟင့္အင္း မသိဘူး။ ဒါျပီးရင္သြားၾကည့္ရေအာင္ေလ။ ေအာင္မွာပဲမဟုတ္လား။ ခ်စ္ဆုိ ဂုဏ္ထူးတန္းေတာင္ ပါမလားပဲ။´

`မပါေလာက္ပါဘူး ေမာင္ရာ။ ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ရမွာေပါ့။ ေနာက္ျပီး အခန္းထဲက လူေတြထဲက အဆက္အသြယ္ရွိသမွ်ကိုဖုနး္လုိက္ဆက္ရမယ္။´

`PCO ကေတာ့ ၀မ္းသာလုိက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း´

`ဟာ ေမာင္ကလဲမရြဲ႕ပါနဲ႔။ သူတို႔လဲ ေအာင္စာရင္းသိခ်င္မွာေပါ့။ နီးတဲ့လူေတြကေတာ့ ထားလုိက္ပါေတာ့။´

`အင္းပါေမာင္က စတာပါ။ supply ထိတဲ့သူေတြဆုိရင္ အေစာၾကီးအေၾကာင္းၾကား မွရမွာ။´

`ဒါေပါ့ဗ်။ ျပီးေတာ့ ဘြဲ႔ယူေတြလဲလာေတာ့မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ သစ္ခြေတြလဲဖူးေနျပီ။ ဘြဲ႔ယူနဲ႔ကြက္တိပြင့္ရင္ေကာင္းမွာ။´

`ဟုတ္တယ္ ေမာင္လဲအဲဒါပဲေတြးေနတာ။ ျပီးေတာ့ ခုတတိယႏွစ္က်ရင္ေလ ေမာင္တို႔ေက်ာင္းအတူတူအပ္မယ္ေနာ္။ ဒါမွခုံနံပါတ္က ေရွ႕ေနာက္က်မွာ။´

`အင္း ဟုတ္တယ္။ ဒါဆုိ စာတမ္းလည္းတစ္ေစာင္တည္းလုပ္လို႔ရမယ္။ ေနာက္ျပီး ဘဲြ႕ယူတဲ့အခါက်ရင္လဲ ကပ္လွ်က္က်မွာ။´

`အင္းခ်စ္က ဂုဏ္ထူးတန္း၀င္ရင္ေကာ။´

`ဟင့္အင္းအဲဒါဆိုလဲမတတ္ဘူးေပါ့။´

`ဟာ အဲလိုေတာ့ မလုပ္ရပါဘူး။ ခ်စ္ပညာေရးဆုံးခန္းတုိင္ေစရမယ္။ ေမာင္ လုပ္ေကၽြးႏုိင္ပါတယ္ခ်စ္ရာ။´

`ေအာင္မေလး။ ေဆာက္ျဖစ္မွ ေက်ာင္းဒကာရယ္ ပါေတာ္။ Honors ပဲအရင္၀င္ ပါရေစဦး။ အဲလုိေျပာေၾကးဆုိ ေမာင္လဲ Honorsႏုိင္တာပဲဟာ။´

`ေမာင္ကေတာ့ မ၀င္ပါဘူး။ သိပါတယ္။ second semester မွာ သိပ္အားမရ တဲ့ဘာသာရွိတယ္။´

`အင္းပါ။ ထားခဲ့ထားခဲ့လိုက္။ ခ်စ္ေဆးလုိက္မယ္။´

ေကာ္ဖီပန္းကန္ကိုင္ရင္း ထလုိက္ေသာေၾကာင့္ ခ်စ္က ကဗ်ာကယာလွမ္းတားသည္။ သို႔ေသာ္ ျပဳံးျပီးေခါင္းခါျပလိုက္သည္။

`ခ်စ္ပန္းကန္ပဲ ခ်စ္ေဆးလိုက္ ျပီးရင္ေက်ာင္းသြားမယ္။ ေအာင္စာရင္းၾကည့္ျပီးရင္ ျမိဳ႕ထဲေလွ်ာက္ဒိုးမယ္။ OK?´

`OK!´

အ၀တ္အစားမ်ားျပင္ဆင္ျပီး ဆုိင္ကယ္တစ္စီးႏွင့္ထြက္လာလိုက္သည္။ ပထမဦး ဆုံးေက်ာင္းကိုသြားျပီး ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္ၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အလြတ္ေအာင္ ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဂုဏ္ထူးတန္းမပါ။ ေအာင္သူ၊ က်သူ၊ ေနာက္ဆက္တြဲ ပါ၀င္သူမ်ားကို မွတ္ထားလုိက္ျပီး ျမိဳ႕ထဲ လည္ ပတ္ၾကသည္။ ေရႊေတာင္ဦးဘုရားသြားဖူးၾကသည္။ ခ်င္းတြင္း ျမစ္ကမ္းနဖူးအထိဆင္းျပီး ေဆာ့ ကစားခဲ့ၾကသည္။ တစ္ေနကုန္နီးနီး ျမိဳ႕ထဲေလွ်ာက္ေနျပီးမွ ႏြမ္းလွ်ေပ်ာ္ရႊင္စြာ၊ အိမ္ကို ျပန္လာ ၾကသည္။ ခ်စ္က အိမ္ျပန္လမ္းတြင္ သူ႔မိဘေတြဆီ စာေမး ပြဲေအာင္ေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ေျပာျပ လုိက္သည္။ ေရကူးကန္လမ္းၾကားထဲေကြ႕လုိက္သည္ႏွင့္ ခ်စ္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တိုးတုိးေလး ညည္းဆုိလိုက္သည္။ လူသူနည္းပါးေလေလ၊ ခ်စ္၏ သီခ်င္းသံကက်ယ္လာေလေလျဖစ္ေနသည္။ ေပါ့ပါးလြင့္ေမွ်ာမႈမ်ားကို အတားအဆီးမရွိ ဆန္႔ထုတ္ ျဖန္႔က်ဲပစ္လုိက္သည္။

`ခ်စ္..ခဏေလး။ ရွဴး´

နားထဲသဲ့သဲ့ၾကားလုိက္မိေသာ ငိုသံေၾကာင့္ သီခ်င္းသံမ်ားကို ရပ္တန္႔ပစ္ရန္ ေျပာလုိက္သည္။

`ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲေမာင္´

ဆုိင္ကယ္အရွိန္ကိုေလွ်ာ့ျပီး ဇေ၀ဇ၀ါျဖင့္ ေမးေသာ ခ်စ္ နားနားသို႔ကပ္ျပီး ေျပာလိုက္သည္။

`ငိုသံၾကားလုိက္သလားလို႔။´

`အင္း ဟုတ္တယ္ေနာ္။ အဲ မေခ်ာတုိ႔မ်ားလားမသိဘူး။´

`ဟုတ္တယ္။ မေခ်ာတို႔ျခံကလာတာထင္တယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး သြားၾကည့္ရေအာင္။´

`ဟုတ္၊ လင္မယားခ်င္းမ်ားရန္ျဖစ္တာလားမသိဘူး။´

မေခ်ာတို႔ျခံေရွ႕တြင္ ဆုိင္ကယ္ကို ရပ္လုိက္သည္။ အိမ္ငယ္ေလးထဲမွ ငိုေၾကြးသံမ်ားက ပူေလာင္စြာ လွ်ံထြက္ေနသည္။

`မေခ်ာေရ..။ မေခ်ာ။ကိုေပါက္´

`ေအာင္ေကာင္း။ သားသားေရ´

ျခံတံခါးကိုတြန္းဖြင့္ရင္း အိမ္ရွင္တုိ႔၏နာမည္ကို ေခၚေနမိသည္။

`ေမာင္ေလး။ ကိုညီ၊ လုပ္ပါဦး သုတရယ္ ငါ့ကိုကယ္ပါဦးဟယ္။ မင္းတို႔အစ္ကိုၾကီး... မင္းတုိ႔အစ္ကိုၾကီး...´

အူယားဖားယားေျပးလားေသာ မေခ်ာကို ျမင္လုိက္ရသည္။

`မေခ်ာေျပာေျပာစိတ္ေအးေအးထား။ ေျပာပါမေခ်ာ ကိုေပါက္ဘာျဖစ္တာလဲဟင္။ ဘာျဖစ္တာလဲ။´

`သားသား မငိုနဲ႔၊ သားသား ဘာျဖစ္ၾကတာလဲဟင္။´

မေခ်ာကို တဆာဆာေမးေနခ်ိန္တြင္ ခ်စ္က ကိုေပါက္ႏွင့္မေခ်ာ၏ သားေလးကို ေခ်ာ့ျမဴေနသည္။

`မင္းတို႔အစ္ကို ကို... ဖမ္းသြားတယ္။ ဖမ္းသြားၾကတယ္။ လုပ္ပါဦး ကယ္ပါဦးဟယ္။´

`ဘာ။´

`ဟမ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ မေခ်ာစိတ္ကိုေလွ်ာ့ခ်လုိက္ စိတ္ေအးေအးထားျပီးေျပာပါ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။´

`ကိုေပါက္က..ဒီေန႔၊ဒီေန႔ ႏွစ္လုံးဇယားတြက္ေနတုန္းမွာ ရဲေတြမိသြားလို႔တဲ့။ ခု ရဲစခန္း မွာ။ လုပ္ပါဦး။ နင္တုိ႔အစ္ကိုကို မကယ္ႏုိင္ၾကဘူးလားဟယ္. ကိုေပါက္..ရွင္ကၽြန္မတုိ႔ကိုထားခဲ့ တာလား။´

တအီအီ တရြတ္ရြတ္ႏွင့္ငိုေနေသာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ျပီး ဘာလုပ္ရမည္ ကို အေျပးအလႊားစဥ္းစားၾကည့္လုိက္သည္။

`အဲဒါဆုိ စခန္းလုိက္သြားမွ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဘယ္စခန္းမွာလဲ။ အမွတ္(၁) လား (၂)လား။ မေခ်ာေရာ စခန္းကို ေရာက္ျပီးျပီလား။ဘယ္လိုသိတာလဲ။ ´

`ဟင့္အင္းမေရာက္ေသးဘူး။ ကိုေပါက္နဲ႔ ေက်ာက္ကာက သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဖုိးဆိုးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ ဖုိးဆုိးမိန္းမလာေျပာတာ။ လုပ္ပါဦး ကယ္ပါဦးဟယ္။ ငါဘာလုပ္ရမွာလဲ။ နင္တုိ႔အစ္ကိုကို ၾကည့္မေနၾကပါနဲ႔။´

သုတခက ေအာင္ေကာင္းကိုေခ်ာ့ျပီးသူပါမ်က္ရည္၀ဲေနသည္။

`ခ်စ္၊ အဲလိုမေနနဲ႔ လာရဲစခန္းသြားမယ္။ အာမခံနဲ႔သြားထုတ္ၾကတာေပါ့။ အစ္မ ဘာမွအားမငယ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိတယ္။ ဘာမွမပူပါနဲ႔ လြတ္မွာပါ။ အာမခံနဲ႔ဆို လြတ္မွ။ ကဲထ၊ အဲခဏေလး ဆုိင္ကယ္ေနာက္တစ္စီးသြားယူလုိက္ဦးမယ္။ ခ်စ္က သားသားနဲ႔ တစ္စီးစီးလိုက္၊ မေခ်ာကို ကၽြန္ေတာ္တင္သြားမယ္။ ခဏေလး။လာခ်စ္၊ ဆုိင္ကယ္သြားယူၾကရေအာင္။´

`သားသား ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ေနာ္ သားေဖေဖလြတ္လာမွ ဘာမမွမေၾကာက္နဲ႔´

ကေလးက တကယ္သိတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အေမငိုလို႔လိုက္ငုိေနတာလားမသိ။

မည္သို႔ပင္ဆုိေစကာမူ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးသြားယူျပီး ရဲစခန္းကို လုိက္သြားၾကသည္။ အမွတ္(၂) ရဲစခန္းကိုေရာက္ခ်ိန္တြင္ မေခ်ာက အနည္းငယ္တည္ျငိမ္ေနျပီျဖစ္သည္။ ကူညီခ်င္ ေဇာႏွင့္သာ လိုက္လာခဲ့ေသာ္လည္း ဘယ္ကေန ဘယ္လိုစကူညီရမွန္းမသိျဖစ္သြားသည္။ ရဲစခန္းထဲတြင္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး(ဖုိးဆုိး၏မိန္းမ)က ေရာက္ႏွင့္ေနျပီ။ စခန္းမွဴးမ်ား၊ ရဲသားမ်ား ႏွင့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုရွင္းလင္းရင္း၊ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားကို ေမးျမန္ရင္း ေန၀င္သြားၾက သည္။ျပႆနာ အရႈပ္အေထြး ေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ေျပာဆုိရွင္းလင္းျပီး ႏႈံးခ်ိစြာ အိမ္ျပန္လာခဲ့ၾက သည္။ ကိုေပါက္ကအာမခံမရသည့္တရားရုံးမွဆုံးျဖတ္မည္ဟု သိရသည္။

`အစ္မ ဘာမွအားမငယ္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တကယ့္ေမာင္ေလးအရင္း ေတြလိုအားကိုးလို႔ရပါတယ္။ တရားရုံး ဘာညာ သြားဖို႔လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကူညီေပးမယ္။ လိုအပ္ တာရွိရင္အားမနာနဲ႔သိလား။ သိပ္လဲအားမငယ္ပါနဲ႔။´

မေခ်ာကို ေခ်ာ့သိပ္မႈတစ္ေလွၾကီးႏွင့္ထားခဲ့ျပီး ပင္ပန္းစြာအိမ္ျပန္အနားယူၾကသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

        

ေ၀ဖန္စာ၊ အၾကံေပးစာနဲ႔ မွတ္ခ်က္တစ္စုံတစ္ရာျပဳလိုပါက commend box တြင္လည္းေကာင္း၊  ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕G talk (hand out) laddyleo7@gmail.com သို႔လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Facebook account https://www.facebook.com/salai.leo.1 မွာလည္းေကာင္း ပြင့္လင္းေပါ့ပါးစြာ ဆက္သြယ္ေရးသားႏုိင္ပါတယ္။ အားနာစရာမလိုပါဘူး။ စိတ္ရွိလက္ရွိ အားပါးတရ ေ၀ဖန္ေစလိုပါတယ္။

 

Mar 8th

ဒဏ္ရာ ခါးခါး ... အခန္း (၁) မွ (၁၀) အထိ

By Dr. Min Khant
အခန္း (၁)

ေသာ္ အခန္းထဲမွာ ေၾကာက္လြန္းလို႕ တုန္ေနပါတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ။ မုိးဟိန္းရဲ႕ လက္ထဲက ဓါးကို ေသာ္ သိပ္ေၾကာက္ပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ ... ျပီးေတာ့ မိုးဟိန္း ေသာ့္ကို သည္လို လုပ္လိမ့္မယ္လို႕ ေသာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္မထားမိခဲ့ဖူးပါ ။

ေသာ္ ... နင္ ခ်က္ျခင္း ယြန္းပန္းခ်ီတို႕ မိဘေတြကို ျပန္ေတာင္းပန္လိုက္ပါ ... နင္လိမ္ေျပာခဲ့တာပါလို႕ ...

မိုးဟိန္းရဲ႕ ဓါးက ေသာ့္ရင္ဘက္ေပၚတြင္ကပ္ေနသည္ ။ ေသာ္ေၾကာက္ပါသည္ ။ မိုးဟိန္းကို ေသာ္ အရမ္းေၾကာက္ေနမိပါသည္ ။

မိုးဟိန္း ... နင္ ... နင္ငါ့ကို လက္ထပ္မယ္လို႕ ကတိေပးခဲ့တယ္ေလဟာ ...

မိုးဟိန္းရယ္လိုက္သည္ ။ ရယ္သံက ပင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေနသည္ ။ ဟင့္အင္း ။ အဲ့လိုမရယ္ပါနဲ႕ ။ ေသာ့္ကို သည္လို ျပက္ရယ္မျပဳပါနဲ႕ ။

ေသာ္ ... နင္ဟာ ဘယ္လိုပဲ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ခြဲစိတ္ခဲ့လည္း ငါနင့္ကို မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အျဖစ္ မျမင္ႏိုင္ဘူး ...

ေသာ့္ရင္ထဲ နက္ရွုိင္းစြာ ခံစားလိုက္ရသည္ ။ ငါဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ လြယ္လြယ္နဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ရတယ္လို႕မ်ား နင္ထင္ေနသလား မိုးဟိန္းရယ္ ။

ဒါေပမယ့္ နင္ငါ့ကို လက္မထပ္ဘူးဆုိရင္ ယြန္းပန္းခ်ီကိုလည္း လက္မထပ္ရဘူး ... ငါ ... ငါ လုံး၀ ခြင့္မျပဳႏိုင္ဘူး ...

ေသာ္ ...

မိုးဟိန္းေခၚသံက တင္းမာေနသည္ ။ ေသာ္ ယြန္းပန္းခ်ီအေၾကာင္းကို ေတြးလိုက္မိခ်ိန္တြင္ မိုးဟိန္းကို ရင္ဆိုင္ဖို႕ အသင့္ျဖစ္သြားသည္ ။

ေျပာပါ ...

နင္ အသက္ေသခ်င္ေနလား ...

နင္ငါ့ကို သတ္ခ်င္သတ္လိုက္ မိုးဟိန္း ... ဒါေပမယ့္ ငါနင့္ကို လုံး၀ ယြန္းပန္းခ်ီနဲ႕ လက္ထပ္ဖို႕ ခြင့္မျပဳႏုိင္ဘူး ...

နင္ဟာ ေတာ္ေတာ္ ယုတ္မာတဲ့ ေအာက္တန္းစား တစ္ေယာက္ပဲ ေသာ္ ... နင္ ငါ့ကို မရတာနဲ႕ဘဲ ယြန္းတို႕ မိဘေတြကို နင္ မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာခဲ့တယ္ ... အခုဆိုရင္ ငါတို႕ လက္ထပ္ရဖို႕က မေရရာေတာ့ဘူး ...

ငါျဖစ္ေစခ်င္တာလည္း ဒါပဲေလ ...

ေသာ္ ... နင့္ကိုငါ ထပ္ေမးမယ္ ... နင္ သည္ဓါးနဲ႕ အထိုးခံမလား ... ဒါမွမဟုတ္ အမွန္အတိုင္း သြားေျပာေပးမလား ...

သည္မွာ မိုးဟိန္း ... ငါေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြက အမွန္ေတြခ်ည္းပဲ ... ငါ က်ိန္ဆိုက်ိန္ရဲတယ္ ... နင္ငါ့ကို သတ္ခ်င္သတ္ပလိုက္ ...

နင္ မေျပာဘူးလား ...

လုံး၀ မေျပာေပးႏိုင္ဘူး ...

ငါကြာ ...

စိတ္တိုစြာျဖင့္ မိုးဟိန္း ရြယ္လိုက္ေသာ ဓါးသည္ ေသာ့္ ရင္ဘတ္သို႕ စိုက္၀င္ေလသည္ ။

ဟာ ... ေသြးေတြ ... ေသြးေတြ ...

မိုးဟိန္း ေအာ္သံက အလန္႕တၾကား ။ မိုးဟိန္း ေသာ့္ကို ၾကည့္ျပီး ေၾကာင္ေနသည္ ။

ငါ ... ငါ အဖမ္း ခံရေတာ့မွာလား ... ဟင့္အင္း ... မျဖစ္ဘူး ... ငါ ... ငါ အဖမ္းမခံဘူး ... ငါ အဖမ္း မခံဘူး ...

မိုးဟိန္း ေသြးရူးေသြးတန္း ေအာ္ေနမိသည္ ။ အခန္းထဲမွ ထြက္လာလိုက္သည္ ။ အျပင္တြင္ မိုးေတြရြာေနေလသည္ ။

တစ္စုံတစ္ခုကို သတိရစြာျဖင့္ မိုးဟိန္း အခန္းထဲ ျပန္၀င္လာသည္ ။ အေလာင္းကို ဖြက္ရမယ္ ။ ဟုတ္တာေပါ့ ။ တစ္ခုခု လုပ္မိျပီ ဆုိမွေတာ့ အဆုံးသတ္ေအာင္ကို လုပ္ရမယ္ ။

ေသာ့္ကို မိုးဟိန္းသယ္သြားျပီး ကားေပၚတင္လိုက္သည္ ။ မိုးဟိန္း အေလာင္းၾကီးႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တည္း မေနရဲပါ ။ တစ္စုံတစ္ခုကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိသည္ ။ တစ္ခ်ိန္က ေသာ္ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားကို ျပန္ျပီး ၾကားေနသေယာင္ ။

မိုးဟိန္း ... ငါ မင္းကို ခ်စ္တယ္ ...

ေဟ့ေကာင္ ... မင္းေသာ္ ... မင္း ေယာက်္ားခ်င္းကို မဟုတ္တာေတြ လာမေျပာစမ္းနဲ႕ ...

ငါ တကယ္ခ်စ္တာပါကြာ ...

ေဟ့ေကာင္ ... ငါ မိန္းမ တစ္ေယာက္ကိုပဲ ခ်စ္ႏိုင္မယ္ ...

ဒါဆို ငါသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ဆို မင္းခ်စ္ႏိုင္မွာလား ...

မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ မေျပာစမ္းနဲ႕ကြာ ...

မဟုတ္ဘူး ။ မဟုတ္ဘူး ။ မိုးဟိန္း အေၾကာက္အကန္ ျငင္းေနမိသည္ ။ ေသာ့္အေလာင္းၾကီးက စကား တစ္ခုခု ထေျပာလာမွာ မိုးဟိန္း ေၾကာက္ပါသည္ ။

ေရွ႕နားတြင္ တုိက္ပ်က္ၾကီး ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။ သည္ တုိက္ပ်က္ရဲ႕ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားမွာသာ ပစ္ရင္ ဘယ္သူမွ သိမွာ မဟုတ္ဘူး ။ ဟုတ္တယ္ ။ အဲ့သည့္မွာ ပစ္ရမယ္ ။

မိုးေတြက သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရြာေနသည္ ။ မိုးဟိန္း တစ္ကိုယ္လုံး တုန္ေနသည္ ။ ေသာ္ကေတာ့ မိုးဟိန္း ပုခုံးေပၚမွာ မလွုပ္မယွက္ ။

မိုးဟိန္း ေသာ့္ကို လမ္းၾကားထဲတြင္ ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့ မိုးၾကိဳးပစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္ ။ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ ေသာ္ ။ ငါ အဖမ္းမခံပါရေစနဲ႕ ။

ေနာက္ဆုံးအေနျဖင့္ ေသာ့္ကို ၾကည့္ျပီး မိုးဟိန္း ထြက္သြားေလသည္ ။




ေသာ့္လက္ေတြ လွုပ္ရွားစျပဳလာသည္ ။ ေဘးဘီကိုၾကည့္ေတာ့ မရင္းႏွီးေသာ ေနရာတစ္ခု ။ ငါ ေသမ်ားသြားျပီလား ။ မိုးေတြကေတာ့ ရြာေနဆဲ ။ ဟင့္အင္း ။ ငါမေသေသးဘူး ။ ခံစားမွုေတြရွိေနေသးတာပဲ ။

လူတစ္ေယာက္ ထီးေဆာင္းျပီး လာေနသည္ကို ေသာ္ေတြ႕လိုက္သည္ ။

ငါသည္အတိုင္း ဆက္ေနရင္ ေသသြားလိမ့္မယ္

ထိုသူကို အကူအညီေတာင္းရန္သာ ရွိေတာ့သည္ ။

ထိုသူက စူးစမ္းေသာပုံစံျဖင့္ ေသာ့္အနား ေရာက္လာသည္ ။ ေသာ္ ထိုသူ႕ ေျခေထာက္ကို မွီေအာင္ ဆြဲလိုက္သည္ ။ ျပီးေတာ့ အကူအညီေတာင္းသံ တိုးတိုးေလး ထြက္လာသည္ ။

ကၽြန္မကို ကယ္ပါရွင္ ... ကၽြန္မ မေသပါရေစနဲ႕ ...

ထိုလူက ေသာ့္ေဘးတြင္ ေဆာင့္ေဆာင့္ထိုင္ခ်လိုက္သည္ ။ ထိုလူ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရန္ အားယူစဥ္မွာပင္ ေသာ္လုံး၀ သတိလစ္သြားေတာ့သည္ ။




အခန္း (၂)

ေသာ္ ႏိုးလာေတာ့ အိပ္ယာ တစ္ခုေပၚတြင္ ေရာက္ေနသည္ ။ ေသာ္ ေသမ်ားသြားတာလား ။ မျဖစ္ႏိုင္ပါ ။ ေသာ္ အရာအားလုံးကို ခံစားသိရွိေနေသးသည္ ။ ျပီးေတာ့ ေသာ့္ ရင္ဘတ္က ဒဏ္ရာကို တစ္စုံ တစ္ေယာက္က ေဆးထည့္ေပးထားသည္ ။ ပတ္တီးစည္းေပးထားပုံက သပ္ရပ္သည္ ။ ေသာ့္ကို ကယ္ခဲ့သူသည္ ေဆးပညာ ဗဟုသုတ အနည္းငယ္ေတာ့ ရွိကိုရွိရမည္။

မၾကာခင္တြင္ လူတစ္ေယာက္ ၀င္လာသည္ ။ ေသာ့္ထက္ အသက္ၾကီးလိမ့္မည္ ။ ႏွစ္ဆယ့္ ငါးႏွစ္ခန္႕ ရွိပုံရသည္ ။ ေခ်ာေမာေသာ ေယာက်္ားတစ္ဦးျဖစ္ေသာ္လည္း ေသာ္ ဘယ္လိုမွ မခံစားမိပါ ။ ေသာ္ ေယာက်္ားေတြကို မယုံရဲေတာ့ပါ ။

ခင္ဗ်ား သတိရလာျပီလား

သူ႕ေမးပုံက စိုးရိမ္ေနပုံပါသည္ ။

ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို သည္အတိုင္း ေဆးရုံေခၚသြားရင္ လမ္းမွာ အေအးပတ္မွာစိုးလို႕ အိမ္မွာ အရင္အ၀တ္လဲေပးျပီး ေႏြးေထြးေအာင္ လုပ္ေပးထားတာပါ ... ခင္ဗ်ား မရွက္နဲ႕ေနာ္ ... ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဘာစိတ္မွ မရွိဘူး ... အ၀တ္ လဲေပးတုန္းကလည္း ဘာမွ ၾကည့္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ...

ေသာ္ နာက်င္စြာ ျပံဳးလိုက္သည္ ။ ေသအံ့ဆဲဆဲ ျဖစ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္မွာ အရွက္ဆိုတာ ရွိႏိုင္ပါ့မလား ။

အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္ ... ေသာ့္ကို ကယ္တင္ေပးခဲ့လို႕ ...

ခင္ဗ်ား အခု ေဆးရုံသြားရမယ္ ... မဟုတ္ရင္ ဒဏ္ရာက ပိုး၀င္သြားႏိုင္တယ္ ...

ေသာ္မသြားခ်င္ပါ ။ ေသာ္ ဘယ္ေဆးရုံကိုမွ သြားလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ ။

ကၽြန္မ မသြားဘူး ...

ခင္ဗ်ား ဒဏ္ရာ ပိုဆိုးသြားလိမ့္မယ္ ...

ကၽြန္မ ေသခ်င္ေသပါေစ ... မသြားဘူး ... ကၽြန္မ အသက္ရွင္ေနေသးတယ္ဆိုတာ သူမသိေစရဘူး ...

သူဆိုတာ ဘယ္သူလဲခင္ဗ် ... ေဆာရီးေနာ္ ... ကၽြန္ေတာ္ စပ္စုသလို ျဖစ္သြားတယ္ ... ခင္ဗ်ား ေဆးရုံသြားရလိမ့္မယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္ပါ ... ကၽြန္ေတာ့္ ေျပာစကားကို နားေထာင္စမ္းပါ ...

ရွင္တကယ္ပဲ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္လား ...

ေရာ္ ... ခက္ပါျပီဗ်ာ .. ဟုတ္တယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ သည္ေန႕ အေဖ့ အလုပ္ေလး တစ္ခုကို ကူညီဖို႕လာတာ ... အေဖက ေဆာက္လုပ္ေရးကမို႕ တုိက္ပ်က္ တစ္ခုကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ဖို႕ စုံစမ္းခုိင္းတာ ... အဲတာ လာလုပ္ရင္း ခင္ဗ်ားကို အဲ့သည့္ တုိက္ပ်က္ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ခဲ့တာပဲ ...

ရွင္သာ တကယ္ ဆရာ၀န္ဆို ကၽြန္မကို ကယ္ပါေနာ္ ... ကၽြန္မကို မေသေအာင္ လုပ္ေပးပါ ... ကၽြန္မ ေသာ္တာ ဘ၀ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မသြားေတာ့ဘူး ...

ေၾသာ္ ... ခင္ဗ်ား နာမည္က ေသာ္တာလား ... ခင္ဗ်ား ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္သြယ္ေပးမယ္ေလ ... သူတို႕ကို လာေခၚခိုင္းလိုက္မယ္. ...

ဟင့္အင္း ... မလုပ္ပါနဲ႕ ... ကၽြန္မမွာ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း မရွိဘူး ...

ဟုတ္ပါတယ္ ။ ေသာ္တာ့ မိဘေတြ အားလုံး ႏိုင္ငံျခားမွာပါ ။ ေသာ္တာသာ မိုးဟိန္းကို ခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ႕ သည္ႏိုင္ငံမွာ က်န္ခဲ့တာ ။

မိုးဟိန္းအေၾကာင္း စဥ္းစားမိေတာ့ ေသာ္တာ့ ေသြးေတြ ပြက္ပြက္ ဆူလာသည္ ။

ကၽြန္မကို မေသေအာင္ ကုေပးပါေနာ္ ... ကၽြန္မ မေသခ်င္ဘူး ...

ေဆးရုံသြားရမယ္ဆိုဗ်ာ ...

ရွင္လည္း ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ပဲေလ ... ျပီးေတာ့ ကုန္က်စရိတ္ေတြ အားလုံး ကၽြန္မ ေပးမွာပါ ...

ဟာ ... အဲတာေတြ မလိုပါဘူးဗ်ာ ... ကဲပါေလ ... ခင္ဗ်ား ဒဏ္ရာက သိပ္မနက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကုေပးလို႕ရပါတယ္ ... ဒါနဲ႕ ဘာလို႕ သည္ဒဏ္ရာ ရခဲ့တာလဲ ...

ကၽြန္မ အနားယူခ်င္ျပီ ... ရမလားရွင့္ ...

ေသာ္ စကားကို လႊဲပစ္လိုက္သည္ ။ သူကလည္း အလိုက္သိပါသည္ ။

အိုေက ... ကၽြန္ေတာ္ ထြက္သြားေပးပါ့မယ္ ... ခင္ဗ်ား မေျပာခ်င္ရင္ ဇြတ္မေမးပါဘူး ... ဆရာ၀န္အတြက္ကေတာ့ လူနာ အသက္ရွင္ဖို႕ဆိုတာ အဓိကပဲေလ ...

ထိုသူ ထြက္သြားေတာ့ ေသာ္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့သည္ ။ မိုးဟိန္းအေၾကာင္းကို ေတြးမိေတာ့ မ်က္ရည္ လုံး၀ မက်ႏိုင္ေတာ့ ။ ထိုအစား နာက်ည္းစိတ္မ်ားသာ တဖြားဖြား ေပၚလာမိသည္ ။

မင္းေသာ္ ... ဖဲကစားရေအာင္ ...

မကစားခ်င္ပါဘူးကြာ ...

လာစမ္းပါကြာ ... ငါပ်င္းလြန္းလို႕ ... မင္းႏိုင္ရင္ မင္းၾကိဳက္တာ ငါလုပ္ေပးမယ္ ... ငါႏိုင္ရင္ ငါ့ကို အရက္၀ယ္တိုက္ ...

မကစားဘူးဆိုကြာ ...

လာစမ္းပါကြာ ... ငါ့ကို ခ်စ္ရင္ ကစား ...

သည္လိုပဲ အျမဲတမ္း မိုးဟိန္းက သူလိုခ်င္တာကို မရရေအာင္ ဆြဲယူတတ္ေလသည္ ။ ေနာက္ဆုံး ေသာ္အေလွ်ာ့ေပးခဲ့သည္ ။

ဟာ ... ငါရွဳံးျပီ ... မင္းေသာ္ ... မင္း ၾကိဳက္တာေျပာ ... ငါလုပ္ေပးမယ္ ...

မင္း ငါနဲ႕ တစ္ည တူတူ ေနေပးရမယ္ ...

ဟာ ... မင္းဟာၾကီးက ...

တစ္မ်ဳိး မေတြးနဲ႕ေနာ္ ... ငါ မင္းကို ဘာစိတ္နဲ႕မွ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ... မင္းနဲ႕ ဖက္ျပီး အိပ္ခ်င္ယုံေလးပါ ...

အင္းေလ ... ငါ ရွဳံးတာပဲ ... ကတိတည္ရမွာေပါ့ေလ ...

ထိုညက ေသာ္ မိုးဟိန္းကို ဖက္ျပီး အိပ္သည္ ။ စည္းစေဖာက္သူက မိုးဟိန္းျဖစ္သည္ ။

ေသာ္ ... ငါ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး .. မင္းငါ့ကို သည္လို ဖက္ထားတာ ငါ့စိတ္ေတြ ၾကြလာတယ္ ... မင္းငါ့ကို မင္းရဲ႕ အေနာက္ကို ေပးႏိုင္မလား ...

ေသာ္ အရမ္းစိတ္ဆိုးသြားသည္ ။ ခ်စ္သူ မဟုတ္သူကို ေသာ္မေပးႏိုင္ပါ ။ အိုး ... ဘယ္သူ႕ကိုမွ ေသာ္မေပးႏိုင္ပါ ။

မိုးဟိန္း ... ငါ မင္းကို ေတာင္းတဲ့ထဲမွာ ဒါမပါဘူး ...

လုပ္ပါကြာ ... ငါ အရမ္းလုိေနလို႕ပါ ...

မိုးဟိန္း ... မင္းကြာ .. ရိုင္းလွခ်ည္လား ...

မိုးဟိန္းစရိုက္က ဇြတ္ႏိုင္သည္ ။ သူ လိုခ်င္သည္ကို မရရေအာင္ ယူတတ္သည္ ။

မင္းမွ ငါ့ကို မခ်စ္ပဲ .. ငါ မေပးႏိုင္ဘူး မိုးဟိန္း ...

ငါ မင္းကို ခ်စ္ပါတယ္ကြာ ... တကယ္ခ်စ္တာပါ

ေနာက္ဆုံးတြင္ မိုးဟိန္းေျပာေသာ ခ်စ္သည္ ဆိုသည့္စကားကို နားေယာင္ကာ ေသာ္ မိုးဟိန္းကို သူ႕ဘ၀ကို ေပးခဲ့သည္။ ေသာ္သိပ္မွားခဲ့သည္ ။ မိုးဟိန္း ကို ေသာ္ သိပ္မုန္းသည္ ။

ခုနကလူ ျပန္၀င္လာသည္ ။ သူ႕လက္ထဲတြင္ေကာ္ဖီခြက္ႏွင့္ ေဆး ။

ခင္ဗ်ား ေဆးေသာက္လိုက္ဦး ... ေနျပန္ေကာင္းေအာင္ေန ...

ဟုတ္တယ္ ... ကၽြန္မ ေနျပန္ေကာင္းေအာင္ေနမယ္ ... ဒါမွ ကၽြန္မ လက္တုံ႕ျပန္ခြင့္ရမွာ ...

ခင္ဗ်ားက အဆန္းပါလားဗ် ... ဘယ္သူ႕ကို လက္တုံ႕ျပန္ဦးမလို႕လဲ ... လူကျဖင့္ ခ်ည့္နဲ႕ေနျပီး ...

ကၽြန္မ သူ႕ကို သတ္မွာ ... သူ႕ဘ၀တစ္ခုလုံးကို ဒဏ္ရာခါးခါးေတြ ေပးပစ္ျပီးေတာ့ကို သတ္မွာ ...

ေသာ့္စကား အဆုံးတြင္ ရင္ထဲမွ နာက်ည္းသံက လွိုက္တက္လာေလသည္ ။



အခန္း (၃)

ေဒါက္တာ ေဇာ္လင္း ၀င္လာေတာ့ ေသာ့္ကို မေတြ႕ေတာ့ ။ ရုတ္တရက္ စိုးရိမ္သြားမိသည္ ။ သည္ေကာင္မေလး ေနျဖင့္ မေကာင္းေသးဘဲ ေလွ်ာက္သြားလို႕ ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ ... ။

တစ္ခါသာ ေတြ႕ဖူးေသာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေပၚ စိုးရိမ္စိတ္ ၀င္မိသည့္အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အနည္းငယ္ပင္ သံသယ ျဖစ္သြားမိသည္ ။

တကယ္ေတာ့ သည္ေန႕နဲ႕ဆို သည္ေကာင္မေလး ေဇာ္လင္းတို႕အိမ္ေရာက္တာ တစ္လ နီးပါးရွိျပီး ျဖစ္သည္ ။ ဒဏ္ရာကလည္း ေကာင္းသေလာက္ ရွိေနျပီ ။ ခက္တာက ကိုယ္ပူ ခဏခဏ တက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္ ။

သည္အိမ္ေလးက ေဇာ္တစ္ေယာက္တည္း ေနေသာ အိမ္မို႕သာ ေတာ္ေတာ့သည္ ။ အမွန္ေတာ့ သည္အိမ္ေလးက ေဇာ္တစ္ေယာက္တည္း ေနဖို႕ မဟုတ္ပါ ။

သည္လို စဥ္းစားမိေသာအခါ သက္တံ့ကို သတိရလာမိသည္ ။ သက္တံ့ရယ္ ... ငါ နင္ကလြဲျပီး ဘယ္သူ႕ကိုမွ ခ်စ္လို႕ရေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး ။

ရုတ္တရက္ ေကာင္မေလး အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ သနားသလို ျဖစ္သြားရသည္ ။ သူ႕မွာ ကံေကာင္းလို႕ မေသဘဲ ရွိကာမွ အဖ်ား၀င္ျပီး တစ္ခုခု ဒုကၡ ျဖစ္မွျဖင့္ ။ ျပီးေတာ့ ေကာင္မေလး ေျပာေသာ လူသတ္မည္ဆိုေသာ စကား ။ ေဇာ္နားလည္ ႏုိင္ပါသည္ ။ ကိုယ့္ကို မတရားသျဖင့္ ဒုကၡ ေပးသြားသူ တစ္ေယာက္ကို ျပန္လည္ လက္စားေခ်လိုေသာစိတ္ကို ေဇာ္ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ႏိုင္ပါသည္ ။

ေဇာ္ကိုယ္တိုင္လည္း လူတစ္ေယာက္ကို သစ္ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးပါသည္ ။

ရုတ္တရက္ ေကာင္မေလး ျပန္၀င္လာသည္ ။

ေဟး ... မင္း ဘယ္သြားေနတာလဲ ...

ေတာင္းပန္ပါတယ္ ... ကၽြန္မ ျခံထိပ္မွာ သတင္းစာ သြားယူတာပါ ...

မင္း မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား ...

ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ... ဂရုမိုက္ပါနဲ႕ ...

မင္း ေလစိမ္းအတိုက္ခံလို႕ ဘယ္ျဖစ္ဦးမွာလဲ ... ျပီးေတာ့ ျခံထဲ မသြားပါနဲ႕လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာထားတယ္ေလ ... ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြ ျမင္သြားရင္ တစ္မ်ဳိးေတြ ထင္ကုန္မယ္ ...

ကၽြန္မ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ...

ေဇာ္ထြက္သြားေတာ့ ေသာ္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့သည္ ။ အခုမွ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ငိုရေတာ့မည္ ။

ဟင့္အင္း ... ခုနက ငါ ျမင္တာ မွန္မွ မွန္ရဲ႕လား ... ငါ မွားဖတ္မိတာ ျဖစ္မွာပါ ...

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏွစ္သိမ့္ေသာ္လည္း မရ ။ သတင္းစာကို တစ္ၾကိမ္ ျပန္ဖတ္လိုက္သည္ ။

ေမာင္မိုးဟိန္းႏွင့္ မယြန္းပန္းခ်ီတို႕၏ မဂၤလာ ဧည့္ခံပြဲ ...

ဟင့္အင္း ။ လိမ္ေနၾကတာ ။ သတင္းစာေတြ မွားေနၾကတာ ။ ေသာ္ မ်က္ရည္က်လာမိျပန္သည္ ။

သည္တစ္ခါ မ်က္ရည္က ၀မ္းနည္းေသာ မ်က္ရည္ မဟုတ္မွန္း ေသာ္သိပါသည္ ။ ဒါဟာ နာက်ည္းလို႕ က်တဲ့ မ်က္ရည္ ။ ခံျပင္းလို႕ က်တဲ့ မ်က္ရည္ ။

ငါ ယြန္းပန္းခ်ီကို ၾကိဳက္တယ္ ...ေသာ္ ...

ဟင့္အင္း ... ငါ ကန္႕ကြက္တယ္ မိုးဟိန္ း...မင္း မၾကိဳက္ရဘူး ...

မင္းကိုငါ ခြင့္ေတာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူး ... အသိေပးေနတာ ...

ဒါေပမယ့္ ငါ မင္းကို တားပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္ ... ငါတို႕က ခ်စ္သူေတြေလ ...

မိုးဟိန္း တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္သည္ ။ သည္လိုမ်ဳိး ရယ္လိုက္ေတာ့ ေသာ္ ေဒါသ ေထာင္းကနဲ ထသြားမိသည္ ။ သူ ငါ့ကို ဘယ္လို သေဘာထားခဲ့တာလဲ ။

မင္းဟာ ငါ့ရဲ႕ အေပ်ာ္တမ္း ဆက္ဆံေဖာ္ တစ္ေယာက္ထက္ မပိုဘူး ဆိုတာ မင္း သိထားပါ ...

ဒါေပမယ့္ မင္းငါ့ကို လက္ထပ္မယ္လို႕ ကတိေပးထားတယ္ေလ ...

လက္ထပ္ရမယ္ ... ဟုတ္လား ... ငါက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကိုပဲ လက္ထပ္မွာ ... မင္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရင္ေတာ့ လက္ထပ္ဖို႕ စဥ္းစားေပးမွာေပါ့ ... ဟုတ္ျပီလား ...

ခနဲ႕ျပီးေျပာသြားေသာ မိုးဟိန္းစကား ေနာက္တြင္ ေသာ္ ခ်ည့္နဲ႕စြာ က်န္ခဲ့ရသည္ ။

ငါ နင့္ကို နာက်ည္းလိုက္တာ မိုးဟိန္းရယ္ ... နင့္ကိုငါ ဘယ္လိုမွ မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ... ငါ့မွာ နင္နဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး နာက်ည္းစရာေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္ ...

ညေနေရာက္ေတာ့ ကိုေဇာ္လင္း ၀င္လာသည္ ။ သူ႕ပုံစံက တစ္ခုခုကို စိတ္ရွုပ္ေနသလို ။

ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ သိကုန္ၾကျပီ ...

ဘာကိုလဲဟင္ ...

မင္း ငါတို႕အိမ္ ေရာက္ေနတာကိုေပါ့ ... သူတို႕ေတြ အထင္လြဲကုန္ၾကျပီ ...

ေျပာရင္းႏွင့္ သူ ေဒါသထြက္လာပုံရသည္ ။ ေသာ္နားလည္ပါတယ္ေလ ... သူ ေသာ့္ကို သည္ေလာက္ၾကာေအာင္ ေကၽြးေမြးခဲ့တာပဲ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းေနပါျပီ ...။

ေသာ္ ထြက္သြားသင့္ျပီေပါ့ေနာ္ ...

အဲ့လို ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ ... ကိုယ္ေျပာတာ စိတ္မရွိနဲ႕ေနာ္ ... မိန္းကေလးနဲ႕ ေယာက်္ားေလး သည္လို တစ္အိမ္ထဲ ေနၾကတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မသင့္ေတာ္ဘူး ...

ေသာ္ နားလည္ပါျပီ ... ေသာ္ထြက္သြားေပးပါ့မယ္ ...

ဒါနဲ႕ ... ဒါနဲ႕ ... မင္းမွာ သြားစရာ ေနရာ ရွိရဲ႕လား ...

ေသာ္ ျပဳံးလိုက္သည္ ။ တကယ္ေတာ့ ေသာ္ အိမ္မျပန္ခ်င္ပါ ။ ေသာ္တာ ဘ၀တြင္ ျပန္မေနႏိုင္ေတာ့ပါ ။ အရင္က မင္းေသာ္ဘ၀ကို ျပန္သြားမည္ ။ ေသာ္ ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္ ျပန္ျဖစ္ခ်င္သည္ ။

ေသာ့္မွာ မရွိပါဘူး ... ဒါေပမယ့္ ေသာ္ထြက္သြားမွာပါ ။ ေသာ္တာ ဆိုတဲ့ ဘ၀ဆီ ျပန္သြားမွာေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ...

အင္းေလ ... ဒါဆိုရင္လည္း ...

ေကာင္းပါျပီ ... ေသာ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တာေတြအတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္ ...

ေသာ္ သည္က ထြက္သြားျပီး ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲပစ္မည္ ။ ေသာ့္တြင္ ဘဏ္စာအုပ္ရွိသည္ ။ ေငြထုတ္မည္ ။ ေငြရွိလွ်င္ ဘာမဆို လုပ္ႏိုင္သည္ ။ မိန္းမ တစ္ေယာက္က ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္သလို ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ကလည္း မိန္းမ တစ္ေယာက္ ျပန္ျဖစ္ႏိုင္သည္ ။ ေသာ္ ေငြရွိလွ်င္ ယုတ္စြအဆုံး မိုးဟိန္းကိုပါ သတ္ႏိုင္မည္ ။ ေသာ္ ကိုယ့္ဘာသာ ေတြးျပီး ေက်နပ္သြားမိသည္ ။

ထိုစဥ္ ကိုေဇာ္လင္း ေခၚေသာ အသံကို ေသာ္ ၾကားလိုက္ရသည္ ။ ေသာ့္ေျခလွမ္းမ်ားကို ေသာ္ရပ္တန္႕ျပီး လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္ ။

ခဏေနပါဦးေသာ္ ... ခဏေလး ေနပါဦး ...




အခန္း (၄)

ခဏေနပါဦး ေသာ္ ... ေသာ့္မွာ သြားစရာ ေနရာ ရွိလို႕လား ...

စိတ္မပူပါနဲ႕ ... ေသာ့္မွာ သြားစရာ ေနရာ ရွိပါတယ္ ...

အင္းေလ ... အခု မသြားရင္လည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ သြားရမွာပါပဲ ... ဒါဆိုရင္ သည္မွာပဲ ႏွုတ္ဆက္လိုက္ၾကတာေပါ့ ...

ေသာ္ မသြားခင္ ကိုေဇာ္လင္းကို ကန္ေတာ့သြားပါရေစ ... ေသာ့္အေပၚမွာ ကိုေဇာ္လင္းရဲ႕ ေက်းဇူးေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနတယ္ဆိုေတာ့ ...

ဟာ ... ရပါတယ္ဗ်ာ ... မဟုတ္တာကို ...

ေသာ္ ကန္ေတာ့တာကို လက္ခံေပးပါ ...

ေသာ္ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး လက္အုပ္ခ်ီကာ ကန္ေတာ့လိုက္သည္ ။

မလိုပါဘူးဗ်ာ ... ဒါေပမယ့္ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ ... ေသာ္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပပါေစလို႕ ...

ေဇာ္လင္း ထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့ ။ သည့္ထက္ၾကာလွ်င္ သံေယာဇဥ္က နက္ရွုိင္းမိေတာ့မည္ ။

ေသာ္ မက္တပ္ရပ္လုိက္သည္ ။ ရုတ္တရက္ မူးေသာ ဒဏ္ကို ခံစားလိုက္ရျပီး ေသာ္ လဲက်သြားေတာ့သည္ ။

ေသာ္ ... ေသာ္ ... ဘာျဖစ္တာလဲ ...

ေဇာ္လင္း ေမးသံကို ေသာ္ ခပ္၀ါး၀ါးသာ ၾကားႏုိင္ေတာ့သည္ ။


ေသာ္ ျပန္ႏိုးလာေတာ့ ေဇာ္လင္းကို ဦးဆုံးေတြ႕လိုက္ရသည္ ။ ေဇာ္လင္းက ေသာ့္ကို စိုးရိမ္တၾကီး ေရပတ္တင္ေပးေနသည္ ။ ေသာ္ မ်က္လုံးကို ၾကိဳးစား အားယူျပီး ဖြင့္လုိက္သည္ ။

ေသာ္ ... သတိရလာျပီလား ...

ေသာ္ ဘာျဖစ္သြားတာလဲဟင္ ...

မူးလဲသြားတာဗ် ...

ေဆာရီးေနာ္ ... ကိုေဇာ္လင္းကို ဒုကၡ ေပးသလို ျဖစ္သြားရင္ ...

ဒါေတြ ေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့ဗ်ာ ... ေသာ္ အခု ဘယ္မွ မသြားနဲ႕ေတာ့ ... ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္ ... ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာပဲ နားေထာင္ ... ဟုတ္ျပီလား ...

ဟုတ္ကဲ့ပါ ...

တကယ္ေတာ့ ေသာ့္မွာ သြားစရာ ေနရာ မရွိဘူး မဟုတ္လား ...

ရွင္ ...

မလိမ္ပါနဲ႕ ... ေသာ့္မွာ သြားစရာ ေနရာ မရွိဘူး မဟုတ္လား ...

ေသာ့္မွာ သြားစရာ ေနရာ ရွိပါတယ္ ... ေသာ္ မသြားေတာ့တာပါ ... ေသာ့္ကို ေသာ္တာဆိုတဲ့ ဘ၀ကို ျပန္သြားလို႕ မရေတာ့ေအာင္ လူတစ္ေယာက္က လုပ္ခဲ့တာေလ ...

ေျပာရင္း ေသာ့္ရင္ထဲတြင္ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္လာျပန္သည္ ။

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာမယ္ေနာ္ ... ေသာ့္ကို ကၽြန္ေတာ့္ ညီမေလး တစ္ေယာက္လို ခ်စ္တယ္ ... ထူးထူး ျခားျခားလည္း သံေယာဇဥ္ ျဖစ္မိတယ္ ... ကၽြန္ေတာ့္မွာ တျခားစိတ္ မရွိဘူးဆိုတာ ယုံပါေနာ္ ... သည္ေတာ့ ေသာ္သာ စိတ္ရွိမယ္ဆိုရင္ သည္မွာ ေနေကာင္းသြားလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ညီမေလး အျဖစ္နဲ႕ ေနႏိုင္ပါတယ္ ...

ပတ္၀န္းက်င္က အဲ့သည့္ေလာက္ မလြယ္ပါဘူး ကိုေဇာ္လင္းရယ္ ...

ကၽြန္ေတာ္ ဂရုမစိုက္ပါဘူး ... ေသာ္ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ... ေသာ္တာ ဆိုတဲ့ ဘ၀ကေန ရုန္းထြက္ျပီး ဘ၀ အသစ္တစ္ခု တည္ေထာင္မယ္ဆုိ ... ေသာ့္မွာ ေသာ္ေက်နပ္တဲ့ ဘ၀ တစ္ခု ရတဲ့ အခ်ိန္အထိ ကၽြန္ေတာ္ ကူညီေပးသြားမွာပါ ...

ေသာ္ ... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆုိတဲ့ စကားက လြဲျပီး မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး ... ကိုေဇာ္လင္း ေျပာတာ မွန္ပါတယ္ ... ေသာ္ အခု လုံး၀ အျပင္ကို ထြက္လို႕ မျဖစ္ဘူး ... သူ ... သူ ေသာ့္ကို လိုက္ရွာေနမွာ ေသခ်ာတယ္ ... ေတြ႕ရင္ သူ႕အျပစ္ေတြ ေပၚမွာစိုးလို႕ သတ္ပစ္မလားေတာင္ မသိဘူး ...

ေသာ့္အေၾကာင္းေတြ ေမးတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မေျပာခဲ့ဘူးေနာ္ ...

ကၽြန္မ တစ္ေန႕ေန႕ ေျပာျပမွာပါ ... အခ်ိန္မွ မတန္ေသးတာဘဲေလ ...

ေကာင္းပါျပီေလ ... ခင္ဗ်ား အခု ကိုယ္ေတြ အရမ္းပူေနတယ္ ... လွဲပဲ လွဲေနလိုက္ဦးဗ်ာ ...

ေဇာ္လင္း ကိုယ့္ဘာသာ ဇေ၀ ဇ၀ါ ျဖစ္မိသည္ ။ ေဇာ္လင္း စိတ္ထဲတြင္ သည္ေကာင္မေလးကို ေတြ႕တိုင္း သက္တံ့ကို သတိရမိသည္ ။ သက္တံ့က ပိုခ်စ္စရာေကာင္းလိမ့္ဦးမည္ ။ သက္တံ့ရယ္ ... ကိုယ့္ေၾကာင့္ သက္တံ့ေလး ေသခဲ့ရတာ ... ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး ...

သည္အိမ္ေလးကလည္း သက္တံ့ စိတ္ကူးျဖင့္ ဒီဇိုင္းဆြဲကာ ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ ။ သက္တံ့က အင္ဂ်င္နီယာမေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္ ။ တစ္ခ်ိန္က ေဇာ္လင္းႏွင့္ ဘ၀တစ္ခုကို အတူတူ ထူေထာင္ခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါသည္ ။

သည္အိမ္ေလးမွာ သက္တံ့ သုံးလေလာက္သာ ေနခဲ့ရသည္ ။ အခု သက္တံ့ မရွိေတာ့ေသာ အခ်ိန္တြင္ တျခားမိန္းကေလး တစ္ေယာက္နဲ႕ သူ အတူတူ ရွိေနျခင္းကို သက္တံ့ သေဘာတူႏုိင္ပါ့မလား ... သက္တံ့ရယ္ ... ကိုယ္သူ႕ကို ကူညီေပးရုံပါ ... တကယ္ ကုိယ့္မွာ ဘာစိတ္မွ မရွိတာ ယုံေနာ္ ...

ေသာ္ အေနရ အလြန္ခက္ေနသည္ ။ ကိုယ္ပူတယ္ ဆိုတာကို ေသာ္သည္ေလာက္အထိ မျဖစ္ဖူး ။ အခုေတာ့ လူက ခ်မ္းျပီး ခုိက္ခုိက္ပါ တုန္ေနသည္ ။ နဖူးစမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ပူခ်စ္ေနသည္ ။

အရင္ကလိုသာ ဆိုလွ်င္ မိုးဟိန္းကို တမ္းတမိဦးမည္ ။ အခုေတာ့ မိုးဟိန္းကို ေတြ႕လွ်င္ ေသာ့္အဖ်ားက ပိုဆိုးလာေပဦးမည္ ။

မိုးဟိန္း ... နင္ ငါ့ဆီကို ဘာလို႕ ထပ္လာရေသးတာလဲ ... နင့္မွာ ယြန္းပန္းခ်ီ ရွိေနျပီ မဟုတ္လား ...

မင္းကလည္း ... အခုမွ စိတ္ဆိုးေနျပျပန္ျပီ ... ယြန္းမရွိခင္ကတည္းက မင္းဆီကို ငါ လာေနက်ပဲေလ ...

မိုးဟိန္းရာ ... ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ... ငါတို႕ sex မလုပ္ေတာ့ဘဲ ေနရေအာင္ ... ငါဟာ မင္းရဲ႕ ဆက္ဆံေဖာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး ... မင္းရဲ႕ခ်စ္သူ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ ... မင္းကို လက္ထပ္ခ်င္ခဲ့တာ ...

ေသာ္ ... မရူးစမ္းနဲ႕ ... အခု ငါ ဘာလို႕ လာတာလဲ ဆိုတာလည္း မင္းသိတယ္ ... မင္းငါ့ကို ဘာလို႕ ေမွ်ာ္ေနလဲ ဆိုတာလည္း ငါသိတယ္ ... ႏွစ္ဘက္လုံး အဆင္ေျပေနတာပဲ ... မင္းက ဘာျဖစ္ေနရတာလဲ ... မင္းလည္း အခု အရမ္း ေတာင့္တေနတယ္ မဟုတ္လား ...

မိုးဟိန္း ... မင္း ရိုင္းလိုက္တာကြာ ... ေကာင္းျပီေလ ... မင္းငါ့ကို လက္ထပ္မယ္ဆိုရင္ ငါ မင္းနဲ႕ ဆက္ဆံဖို႕ကို သေဘာတူမယ္ ...

လက္ထပ္ရမယ္ ... ဟုတ္လား ... ငါက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကိုပဲ လက္ထပ္မွာ ...

ငါ ... ငါ ... ေသခ်ာေအာင္ ဆုံးျဖတ္ျပီးျပီ မိုးဟိန္း ... ငါ sex transfer လုပ္ေတာ့မယ္ ... ငါ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားရင္ မင္းငါ့ကို လက္ထပ္ရမယ္ ...

ေဟ့ေကာင္ ... ေနာက္မေနစမ္းနဲ႕ ...

ငါ တကယ္ ေျပာေနတာ မိုးဟိန္း ... ငါ ... ငါ မင္းနဲ႕ လက္ထပ္ခ်င္တယ္ ... မိန္းကေလး ဘ၀ ေရာက္ရင္လည္း ေရာက္ရပါေစ ... ငါ ဂရုမစိုက္ဘူး ...

အပိုေတြ မေျပာစမ္းပါနဲ႕ကြာ ... ငါ့မွာ အခ်ိန္မရွိဘူး ... ငါ အခု ဘာလို႕ လာလဲ ဆိုတာကို မင္းသိပါတယ္ ...

ဟင့္အင္း ... sex မလုပ္ပါရေစနဲ႕ကြာ ... ငါက မင္း ငါ့ကို ေမတၱာစစ္နဲ႕ ခ်စ္တာကိုပဲ လုိခ်င္တာ ...

စကားေျပာတာ ေလွ်ာ့ျပီး အိပ္ယာေပၚ တက္လိုက္ေတာ့ မင္းေသာ္ ... ငါ့မွာ အခ်ိန္မရွိဘူး ...

ထိုေန႕က ေသာ္ မ်က္ရည္က်မိပါသည္ ။ ေသာ့္ဘ၀ဟာ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ဘူးလား ။ ေသာ္လည္း လူသားတစ္ေယာက္ပါ ။ သည္ေလာက္ထိ မေစာ္ကားသင့္ဘူး ။

ေနာက္ဆုံး မိုးဟိန္းကို ခ်စ္ေသာ စိတ္ကို ဇြတ္ႏွစ္ကာ ေသာ္ sex transfer လုပ္ဖို႕ကို စိတ္ပိုင္းျဖတ္ခဲ့သည္ ။ ေသာ္သာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္လာမယ္ ဆိုရင္ မိုးဟိန္း ေသာ့္ကို ခ်စ္လာမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႕ေပါ့ ။ ေသာ္မွားလိုက္တာေလ ။ သည္လို ျဖစ္လာမယ္လို႕ ေသာ္ ဘယ္ စိတ္ကူးခဲ့ဖူးပါ့မလဲေနာ္ ။

အိပ္မက္ထဲက ႏိုးထလာသူပမာ ေသာ္ ျဖစ္ေနမိသည္ ။ မနက္ျဖန္ မိုးဟိန္း မဂၤလာပြဲ ။ ေသာ္ေရာက္ေအာင္ သြားမည္ ။ သူတို႕ ေပ်ာ္ေနသည္ကို ေသာ္ သြားၾကည့္မည္ ။ ေသာ့္ရင္ထဲက ဒဏ္ရာကို ထုထည္ ပိုမုိ ၾကီးမားလာေအာင္ ေမြးျမဴပစ္မည္ ။

ေသာ္ တစ္ညလုံး အိပ္မေပ်ာ္ ။ ကုတင္ေပၚတြင္ လွဲရသည္မွာ ေညာင္းလာ၍ လမ္းထေလွ်ာက္မိသည္ ။ ကိုေဇာ္လင္း အခန္းကို ၾကည့္ေတာ့ ပြင့္ေနသည္ ။ Photo Stand ေလး တစ္ခုကို စားပြဲေပၚတြင္ ေထာင္ထားသည္ကို လွမ္းေတြ႕လိုက္သည္ ။

ကိုေဇာ္လင္းႏွင့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ တြဲရိုက္ထားေသာပုံ ။ ေသာ္ ၾကည့္ခ်င္စိတ္ မ်ားသြားျပီး အခန္းထဲ ၀င္သြားမိသည္ ။ အခုမွ ကိုင္ျပီးေသခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့သည္ ။ ေကာင္မေလးက ခ်စ္စရာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသည္ ။ ကိုေဇာ္လင္း ခ်စ္သူမ်ားလား ။ သူမသာ သိသြားလွ်င္ ကိုေဇာ္လင္းေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေတာ့မည္ ။

ေသာ္ေတြးေနစဥ္မွာပင္ ကိုေဇာ္လင္း အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္ ။

ေဟ့ ... မင္းလက္ထဲက ဟာကို အခုခ်လိုက္ပါ ...

ေသာ္ အလန္႕တၾကား ခ်လိုက္မိသည္ ။ မထင္မွတ္ဘဲ Photo Stand ေလး က်ကြဲသြားသည္ ။ ကိုေဇာ္လင္း ေဒါသတၾကီး ေအာ္သံကို ေသာ္ၾကားလိုက္ရသည္ ။

ထြက္သြားစမ္း ... မင္း သည္အခန္းထဲက ခ်က္ခ်င္း ထြက္သြားစမ္း ...




အခန္း (၅)

ေဇာ္လင္း ေသာ့္ကို ေျပာလုိက္ျပီးမွ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမိသည္ ။ အမွန္ဆို ေသာ္ႏွင့္ ဘာမွ မဆိုင္ ။ တကယ္ေတာ့ ေဇာ္လင္း အနာေပၚကို တုတ္က်သြားခဲ့ျခင္းပင္ ။ သက္တံ့ကို ေဇာ္လင္း အားနာမိသည္ ။ သက္တံ့ ေဆာက္ေပးခဲ့ေသာ အိမ္ေပၚတြင္ တျခား မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ရွိေနျခင္းအတြက္ သက္တံ့ အေပၚကို အားနာမိသည္ ။

သက္တံ့ရယ္ ... ကိုယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ ...

ကြဲသြားေသာ ဓါတ္ပုံေဘာင္မ်ားေအာက္က သက္တံ့ႏွင့္ တြဲရိုက္ထားေသာ ဓါတ္ပုံကို ၾကည့္ေနမိသည္ ။ ၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ကာ ေဇာ္လင္း မ်က္ရည္က်မိသည္ ။

သက္တံ့ရယ္ ... ဘာလို႕ ကိုယ့္ကို အေစာၾကီး ခြဲသြားခဲ့ရတာလဲ ...

ေတြးရင္းႏွင့္ ေဇာ္လင္း တစ္စုံတစ္ခုကို သတိရသြားသည္ ။ ရုတ္တရက္ ေဇာ္လင္း မ်က္ႏွာ တင္းမာလာသည္ ။

အဲတာေတြ အားလုံးဟာ မင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ ... ေ၀ဦး ... မင္းကိုငါ တစ္သက္ မေက်ဘူး ...



ေသာ္ ကိုေဇာ္လင္းအတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမိသည္ ။ သူမ်ားအိမ္မွာ ေနျပီး ဒုကၡေပးသလိုမ်ား ျဖစ္သြားမိလား မသိဟု ေသာ္ စဥ္းစားမိသည္ ။ ေကာင္မေလးကို ကိုေဇာ္လင္း ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ပုံရမည္ ။ ေကာင္မေလး ကံေကာင္းပါတယ္ေလ ။ သူ႕ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ ေလာကၾကီးမွာ ရွိေနလို႕ ။ ေသာ္က်ေတာ့ေရာ ။ ေတြးရင္း ေသာ္ မ်က္ရည္က်ရျပန္သည္ ။

မနက္ မိုးလင္းသည္ႏွင့္ ေသာ္ အေစာၾကီး ႏိုးေနမိသည္ ။ သည္ေန႕ မိုးဟိန္းတို႕ မဂၤလာပြဲ ... ။ မိုးဟိန္းရယ္ ... ငါ လာၾကည့္ဦးမွာပါ ။ နင္တုိ႕ေတြ ေပ်ာ္ေနတာေတြကို ငါ လာၾကည့္ဦးမွာပါ ။ ငါ့အတြက္ ဒဏ္ရာေတြကို ပိုျပီး ထုထည္ ၾကီးမားလာေအာင္ ငါ ေမြးျမဴပစ္မယ္ ။ နင္တုိ႕ေတြ အၾကာၾကီး ေပ်ာ္မေနရပါဘူးဟာ ။

ခက္သည္က ေသာ္ ဘယ္လို ထြက္ရမည္ကုိ မသိျခင္းျဖစ္သည္ ။ ကိုေဇာ္လင္းကို ခြင့္ေတာင္းေတာ့ သူက ခြင့္ျပဳမွာတဲ့လား ။ ဟင့္အင္း ။ ခြင့္မျပဳေလာက္ပါ ။ ေသာ့္နဖူးကို ေသာ္ စမ္းလိုက္သည္ ။ ဟြန္း ... ကိုယ္ကလည္း ပူျခစ္ေနတာပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ေသာ္သြားမွာပါ ။ ေသာ္ ေသခါနီးျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ သည္မဂၤလာပြဲကို ၾကည့္ကို ၾကည့္သြားဦးမွာ ။

ကိုေဇာ္လင္း မသိေအာင္ ေသာ္ ခိုးထြက္လာသည္ ။ ျခံတံခါးနားပင္ ေရာက္လာျပီ ျဖစ္သည္ ။ ျခံကို ေက်ာ္လိုက္လွ်င္ေတာ့ အျပင္ေရာက္ျပီ ျဖစ္သည္ ။

ေသာ္ ... ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ... အိမ္က မထြက္သြားပါနဲ႕ဗ်ာ ...

ရွင္ ...

ေသာ္ ရုတ္တရက္ ကိုေဇာ္လင္းကို ေတြ႕လိုက္ရ၍ အံ့ၾသသြားမိသည္ ။ ကိုေဇာ္လင္း စိတ္ထဲတြင္ ေသာ္ အိမ္မွ ထြက္သြားလိမ့္မည္ဟု ထင္ေနပုံရသည္ ။

ကၽြန္ေတာ္ မေန႕က ေျပာတာ နည္းနည္းလြန္သြားတယ္ေနာ္ ... တကယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ ...

အိုး ... ေသာ္က ေတာင္းပန္ရမွာပါ ... ေသာ္ တကယ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး ...

ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးေနလား ...

ေသာ္ ကိုေဇာ္လင္းကို စိတ္မဆိုးပါဘူး ...

ဒါျဖင့္ ဘာလို႕ အိမ္ေပၚက ဆင္းမွာလဲ ...

ရွင္ ... မဆင္းပါဘူး .... ေသာ္ သြားစရာ တစ္ခု ရွိလို႕ပါ ...

ဟာ ... သည္ေလာက္ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာကို ဘယ္သြားဦးမလို႕လဲ ...

ေသာ့္အတြက္ ေသေရး ရွင္ေရးလို အေရးၾကီးေနလို႕ပါ ... ေသာ္ သြားကို သြားရလိမ့္မယ္ ...

ေနပါဦး ဘယ္ကိုမို႕လို႕လဲေသာ္ ... ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ပို႕ေပးမယ္ေလ ...

ဟင့္အင္း ... မျဖစ္ဘူး ... ေသာ့္ကို သနားရင္ ေပးသြားပါ ... ေသာ္ မသြားလို႕ မျဖစ္လို႕ပါ ...

ကဲ ... ေျပာမရလည္း သြားဗ်ာ ... ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ တကၠစီကို အသြားအျပန္ ငွားေပးလိုက္မယ္ ... အျပန္ပါ ေစာင့္ျပီး အိမ္ကို ေခၚလာခုိင္းမယ္ ... ေသာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မခ်ဘူး ...

ရွင္ ...

ဟို ... ဟိုေလ ... ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာက ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဆရာ၀န္က စိတ္မခ်ဘူးဆိုတဲ့သေဘာပါ ...

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ ...

ေသာ္ ေနာက္ဆုံး ကိုေဇာ္လင္း ေျပာသည့္အတိုင္း တကၠစီကို ငွားလိုက္သည္ ။ ဒါေတာင္ တကၠစီ သမားကို ကိုေဇာ္လင္းက အထပ္ထပ္မွာေနေသးသည္ ။ ေသာ့္ကို ဂရုစိုက္ဖို႕ ... ျပီးတဲ့အထိ ေစာင့္ေခၚလာဖို႕စသည္ျဖင့္ေပါ့ ။ ေသာ္ ေပ်ာ္ပါတယ္ ။ ညီမေလး တစ္ေယာက္ကို စိုးရိမ္တဲ့အစ္ကိုတစ္ေယာက္ကို ေသာ္ရလိုက္သလိုပဲ ။

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ေသာ္ လိပ္စာေျပာလိုက္သည္ ။ ကားသမားက ေမာင္းထြက္သြားသည္ ။ ေသာ့္စိတ္အာရုံေတြလည္း အတိတ္တြင္ ျပန္၀ဲသြားေတာ့သည္ ။

ေဖေဖ ... ကၽြန္ေတာ္ sex transfer လုပ္မယ္ ...

ဘာ ... မင္းဘာေျပာလုိက္တယ္ ...

ေဖေဖ့အသံက ဖုန္းထဲတြင္ ပိုမို က်ယ္ေလာင္ေနသည္ ။ ေဒါသေၾကာင့္ ေဖေဖ့အသံတုန္ရီေနသည္ ။ မင္းေသာ္ မိဘေတြက ႏိုင္ငံျခား ေရာက္ေနၾကသည္ ။ ေသာ္ကသာ မိုးဟိန္းကို ခ်စ္စိတ္ျဖင့္ ေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ ။

မင္းသာ အဲ့လို လုပ္ဖို႕ ဆုံးျဖတ္ထားတယ္ဆိုရင္ အခုခ်ိန္ကစျပီး မင္းဟာ ငါတို႕ရဲ႕ မိသားစု၀င္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ...

ေမေမကေတာ့ ငိုျပီး ေတာင္းပန္ရွာပါသည္ ။

သားရယ္ ... တျခား ၾကိဳက္တာ လုပ္ပါကြယ္ ... ေမေမတို႕ကို အရွက္ရေစမယ့္ အလုပ္မ်ဳိးမလုပ္ပါနဲ႕ ... ျပီးေတာ့ အဓိက အရွက္ရရမွာက သားေလကြယ္ ... မဟုတ္ဘူးလား ... ေမေမ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္ ...

ေမေမရယ္ ... သားကို ခြင့္လႊတ္ပါ ... သား သူ႕ကို တကယ္ခ်စ္မိသြားျပီ ... သူ႕အတြက္ဆို အသက္ေတာင္ စြံ႕ရဲတယ္ ...

ထိုေန႕က ဖုန္းေျပာျပီး ေသာ္ အၾကာၾကီး ငိုမိသည္ ။

မိုးဟိန္း ... ငါ့ကို မိဘေတြက သားအျဖစ္ကေန စြန္႕လႊတ္လိုက္ျပီ ...

ေနပါဦး ... မင္းက ဘာသြားလုပ္လို႕လဲ ...

ငါ sex transfer လုပ္ဖို႕ ကိစၥကုိ သူတို႕ကို အသိေပးလိုက္ျပီေလ ... ေဖေဖက ငါ့အတြက္ ရပိုင္ခြင့္ေတြ အားလုံးကို ေရွ႕ေနကတစ္ဆင့္ ဘဏ္စာအုပ္နဲ႕ လႊဲေပးခဲ့တယ္ ... သူတို႕ရဲ႕ သားမဟုတ္ေတာ့ေၾကာင္း ငါ့ကို လက္မွတ္ထိုးခုိင္းခဲ့တယ္ ....

ဘာေျပာတယ္ ... မင္းေသာ္ ... မင္း ဘာလုပ္မယ္လို႕ေျပာခဲ့တယ္ ...

sex transfer လုပ္မယ္လို႕ ငါေျပာခဲ့တာ ...

မင္းရူးေနလား ... မင္းမွာ ဦးေႏွာက္ မရွိဘူးလား ...

ငါ ရူးေနရင္လည္း မင္းကို ခ်စ္လို႕ရူးတာပဲ ျဖစ္မွာ ... မင္းကိုငါ လက္ထပ္ခ်င္တာကိုး ...

မရူးစမ္းနဲ႕ မင္းေသာ္ ... ငါ မင္းကို ပါတနာ တစ္ေယာက္ထက္ပိုတဲ့ ခံစားမွုမရွိဘူး ...

ငါ အားလုံးစီစဥ္ျပီးျပီ မုိးဟိန္း ... ငါ ဘန္ေကာက္က ျပန္လာတဲ့အခါက်ရင္ မင္းစိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားမယ္လို႕ ငါ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္ ...

မင္းက အရူးပဲ ...

ဟုတ္တယ္ ... မင္းကို သိပ္ခ်စ္လို႕ ငါရူးတယ္ ...

ထုိအခ်ိန္က ေသာ္ တကယ္ မသိခဲ့ပါ ။ မိုးဟိန္း သည္ေလာက္ ရက္စက္လိမ့္မည္ဟု ေသာ္ မထင္ခဲ့ပါ ။ ေသာ္ ရိုးစင္းစြာပင္ ေတြးခဲ့မိသည္ ။ ေသာ္သာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားရင္ မိုးဟိန္းေသာ့္ကို ခ်စ္လာလိမ့္မည္ဟု ေသာ္ ရုိးစင္းစြာ ေတြးခဲ့မိသည္ ။

ကေလးမ ... မင္းေျပာတဲ့ေနရာ ေရာက္ျပီ ... မဂၤလာေဆာင္ ရွိေနတာပဲ ... အထဲ၀င္မွာလား ...

ဟင့္အင္း ... မ၀င္ဘူး ... အျပင္မွာပဲ ရပ္ထားပါ ... ကၽြန္မ ကားေပၚက မဆင္းေသးဘူး ...

ခဏအၾကာတြင္ ကားတစ္စီး ၀င္လာသည္ ။ သည္ကားကို ေသာ္ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိတာေပါ့ ။ ဒါ မိုးဟိန္းရဲ႕ကားပဲ ။ ကားက ဟိုတယ္ထဲ၀င္ျပီး ရပ္သြားသည္ ။ ကားေပၚက ဆင္းလာသူကို ေသာ္ ေသခ်ာစြာ မျမင္ရ ။

ေသာ္ တကၠစီေပၚက ဆင္းလိုက္သည္ ။ ဟိုတယ္ အ၀တြင္ လူေတြ ရွုပ္ေနသည္ ။ ေသာ္ ရွုပ္ေနေသာ လူမ်ားၾကားသို႕ တိုး၀င္လုိက္သည္ ။ ဟုတ္ပါတယ္ ။ မိုးဟိန္းမွ မိုးဟိန္း အစစ္ပါ ။ ကားေပၚက ဆင္းလာသူက ေသာ္ တစ္ခ်ိန္က သိပ္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ မိုးဟိန္းပါ ။

ထိုအေတြးေၾကာင့္ ေသာ့္ရင္ထဲ နာသြားမိသည္ ။ နာက်ည္းျခင္းဆိုသည္ကို ေသာ္ေကာင္းေကာင္း ခံစားတတ္ခဲ့ျပီျဖစ္သည္ ။

ကားေပၚက ဆင္းလာေသာ မိုးဟိန္းမ်က္ႏွာသည္ တစ္ခုခုကို ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနပုံရသည္ ။ ထို႕ေနာက္တြင္ မိုးဟိန္းသည္ ေသာ္ရွိေနရာ ေနရာသို႕ မ်က္ႏွာလွည့္လိုက္ေလသည္ ။

အခန္း (၆)

မိုးဟိန္း ေသာ္ ရွိရာဘက္သို႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္ ။ ေသာ္ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားမိသည္ ။ ေသာ္ ကံေကာင္းသည္ဟုဆိုရမည္ ။ ေသာ့္အေရွ႕တြင္ အရပ္အေတာ္ျမင့္ေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ လာရပ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေသာ္ ကံေကာင္းသြားသည္ ။ မိုးဟိန္း ေသာ့္ကို ျမင္မသြား ... စိတ္ရွုပ္သလိုျဖင့္ ဟိုဘက္ကို ျပန္လွည့္သြားသည္ ။

ျပီးေတာ့ မဂၤလာပြဲခန္းမထဲသို႕ မိုးဟိန္း ထြက္သြားေလသည္ ။ မိုးဟိန္းရယ္ ... နင္ သြားတဲ့ ေျခလွမ္း တစ္လွမ္းတစ္လွမ္းတိုင္းဟာ ငါ့ရင္ကို နင္းသြားတယ္ဆိုတာ နင္သိပါ့မလား ။ ငါေလ ... အခု နင့္ကို နာက်ည္းလြန္းလို႕ ဘာလုပ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူးဟာ ။

မိုးဟိန္းႏွင့္ ယြန္းပန္းခ်ီတို႕ မဂၤလာခန္းမထဲတြင္ တူတူ လက္တြဲေလွ်ာက္သြားၾကသည္ကို ေသာ္ နာက်င္စြာၾကည့္ေနမိသည္ ။ မိုးဟိန္း ... ငါမုန္းတယ္ ... နင့္ကို ငါ သိပ္မုန္းတယ္ ။

ကားေပၚကို ေသာ္ျပန္တက္လိုက္သည္ ။ ေသာ္ရြံလိုက္တာ ။ မိုးဟိန္းကို ခ်စ္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပိုလို႕ေတာင္ ရြံေသးတယ္ ။ ေသာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္ ။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္၏ ကိုယ္ကို ေသာ္ ပိုင္ဆိုင္ထားမွန္း ျပန္သတိရမိေသာအခါ ရူးမတက္ပင္ ျဖစ္သြားမိေလသည္ ။

ထိုေန႕က ေသာ္ ဘန္ေကာက္က ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္ ။ မိုးဟိန္းရုံးခန္းရွိရာသို႕ ေသာ္သြားခဲ့သည္ ။

ကိုမိုးဟိန္းနဲ႕ ေတြ႕ခ်င္လို႕ပါ ...

ဟုတ္ကဲ့ ... ကၽြန္ေတာ္ မိုးဟိန္းပါ ... ဘယ္သူလဲခင္ဗ် ...

မိုးဟိန္း ... နင္ေတာ့ဟာ ... ငါ့ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား ... ငါ ေသာ္ေလဟာ ... မင္းေသာ္ေလ ...

မိုးဟိန္း ေသာ့္ကို အလန္႕တၾကားၾကည့္လိုက္သည္ ။

ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ ... ကၽြန္ေတာ့္ကို လာမေနာက္စမ္းပါနဲ႕ဗ်ာ ...

ငါ အေကာင္းေျပာေနတာ မိုးဟိန္း ... ငါ မင္းေသာ္ ... အခုေတာ့ ေသာ္တာျဖစ္သြားျပီေပါ့ ... နင္ေက်နပ္တယ္မဟုတ္လား ... ငါ နင္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခဲ့ျပီေလ ...

မင္း ... မင္း ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ ...

မိုးဟိန္း အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္မိသည္ ။ တကယ္ဆို ေသာ္ သည္ေလာက္အထိ လုပ္ရဲလိမ့္မည္ဟု မိုးဟိန္း ဘယ္တုန္းကမွ မထင္မိခဲ့ ။ ျပီးေတာ့ မိုးဟိန္း ေသာ့္ကို တကယ္မခ်စ္ႏိုင္ပါ ။ ယြန္းပန္းခ်ီကိုသာ ခ်စ္သူအျဖစ္ လက္ခံႏိုင္သည္ ။

မိုးဟိန္း ... နင္ငါ့ကို ကတိေပးခဲ့တဲ့အတိုင္း ငါတို႕လက္ထပ္ၾကရေအာင္ေနာ္ ...

ဟင့္အင္း ... ငါ ... ငါ နင့္ကို လက္မထပ္ႏိုင္ဘူး ...

မိုးဟိန္း ... နင္ငါ့ကို ခ်စ္တယ္လို႕ ကတိေပးခဲ့တယ္ေလဟာ ...

ဟင့္အင္း ... ငါ မင္းကို လက္မထပ္ဘူး ... ငါက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုပဲ လက္ထပ္မွာ ...

အခုငါလည္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပီေလဟာ ... နင္ ခံစားၾကည့္ပါ ... မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အတိုင္းပဲ မဟုတ္လား ...

ေျပာရင္းႏွင့္ ေသာ့္လက္က မိုးဟိန္းလက္ကိုဆြဲကာ ေသာ့္ရင္သားကို ကပ္ျပီး ခံစားေစလုိက္သည္ ။

နင္ ငါ့ကို မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အျဖစ္ ခံစားလို႕ ရျပီ မဟုတ္လား မိုးဟိန္း ...

ဟင့္အင္း ... မရဘူး ... မရဘူး ... ငါ နင့္ကို ဘယ္လိုမွ လက္မထပ္ႏိုင္ဘူး ... ငါ ယြန္းပန္းခ်ီကိုပဲ လက္ထပ္မွာ ...

နင္ ယြန္းပန္းခ်ီကို ဘယ္ေတာ့မွ လက္မထပ္ရေစဘူး ...

ငါ့ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ငါ လုံး၀ မျပင္ႏိုင္ဘူး ...

ေကာင္းျပီေလ ... မိုးဟိန္း ... နင္ ယြန္းပန္းခ်ီကို လက္ထပ္မယ္ဆိုရင္ ငါ သူ႕မိဘေတြကို အျဖစ္မွန္ေတြ အားလုံး ေျပာျပလုိက္ေတာ့မယ္ ...

အျဖစ္မွန္ ... ဘာအျဖစ္မွန္လဲ ...

ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ အတူ ေနခဲ့ၾကဖူးတယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္မွန္ကိုေပါ့ ...

နင္ ... နင္ ေျပာရဲရင္ ေျပာၾကည့္လိုက္ေလ ...

ေကာင္းျပီေလ ... ငါ ေျပာရင္ နင္က ဘာလုပ္ႏိုင္မွာမို႕လဲ ...

ငါ ... ငါ နင့္ကို သတ္ပစ္မွာ ...

ဘာ ...

ေသာ့္ရင္ထဲတြင္ နာက်င္စြာ ခံစားလုိက္ရသည္ ။ မိုးဟိန္း ... နင္ အဆုံးမသတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို ဘာလို႕မ်ား အစျပဳခဲ့ရတာလဲ ။ ငါ့ကို နင္ မသနားရင္ ေနပါဟာ ။ ငါ့ကိုေတာ့ နင္ မေစာ္ကားပါနဲ႕ ။ သည္ေလာက္ ၾကာေအာင္ ငါ နင့္အတြက္ အနစ္နာခံ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့မွုေတြက နင့္အတြက္ ပါတနာ တစ္ေယာက္ထက္ မပိုခဲ့ဘူးတဲ့လား ။

ေသာ္ေတြးရင္း မ်က္ရည္က်လာမိသည္ ။ ဟင့္အင္း ... ေသာ္ အရွုံးမေပးဘူး ... ။ အညံ့မခံဘူး ။ ေသာ္ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးဟာ ဘယ္ေလာက္အဆိပ္ျပင္းလဲဆိုတာ သူတို႕ သိရေစ့မယ္ ။ ေသာ္အားတင္းျပီး ျပန္ေျပာလိုက္သည္ ။

ငါ ေျပာျဖစ္ေအာင္ကို ေျပာမွာမို႕ နင္ စိတ္ခ်ျပီးသာေစာင့္ေနလိုက္ပါ မိုးဟိန္းရယ္ ...

အတိတ္ကို ျပန္စဥ္းစားရင္း ေသာ္ နာက်င္လာသည္ ။ ႏွလုံးေနရာက ေအာင့္ျပီး နာလြန္းသျဖင့္ လက္ႏွင့္ကိုင္ကာ ဖိထားလိုက္ရသည္ ။

ေရာက္ျပီ မိန္းကေလး ...

ကားသမား ေျပာသံၾကားမွ ေသာ္ သတိျပန္၀င္လာသည္ ။

ဟုတ္ကဲ့ ... ေက်းဇူးပါပဲ ...

အခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ေသာ္ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ ငိုေတာ့သည္ ။ ကိုေဇာ္လင္း ေသာ့္ေဘးနားေရာက္လာသည္ကိုပင္ ေသာ္သတိမထားမိလိုက္ ။

ေသာ္ ... ဘာလို႕ ငိုေနတာလဲ ...

ေတာင္းပန္ပါတယ္ ... ေသာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေနပါရေစေနာ္ ...

ေကာင္းျပီေလ ... ကၽြန္ေတာ္ စပ္စုသလို ျဖစ္သြားရင္ ေဆာရီးပါေနာ္ ... ဒါေပမယ့္ ေသာ္သိထားပါေနာ္ ... ေသာ့္ေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကိုတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အျမဲတမ္း ရွိေနမယ္ ...

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္ ...

ထိုေန႕က ေသာ္ငိုစရာ မ်က္ရည္ တစ္စက္မွ မက်န္ေတာ့ေအာင္ ငိုပစ္လိုက္ေလသည္ ။

အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္လာသည္ ။ အခုဆိုလွ်င္ ကိုေဇာ္လင္းတို႕အိမ္ကို ေသာ္ေရာက္ေနသည္မွာ သုံးလခန္႕ပင္ ရွိေနျပီျဖစ္သည္ ။ တစ္ေန႕ ကိုေဇာ္လင္းထံသို႕ ဖုန္းတစ္ခု၀င္လာသည္ ။

ခင္ဗ်ာ ... ဟုတ္ကဲ့ ... ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း လာခဲ့ပါ့မယ္ ...

ေသာ္က ဘာမွန္း သိခ်င္ပုံႏွင့္ ေမးေငါ့ျပလိုက္သည္ ။

္ေသာ္ ... ကၽြန္ေတာ္ အခု အေဖ့အလုပ္ထဲကို သြားရမယ္ ... ဟိုတစ္ခါက ကၽြန္ေတာ္ ေသာ့္ကို ေတြ႕ခဲ့တဲ့ တုိက္ေလ ... အဲ့သည့္မွာ ညက မီးေလာင္မွုျဖစ္လို႕ ... တုိက္ခန္းေဟာင္းထဲမွာ ၀င္ေနတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ေသသြားတယ္လုိ႕ၾကားတယ္ ...

ဘာ ...

ေသာ္ရုတ္တရက္ တစ္စုံတစ္ခုကို ေတြးမိလိုက္သည္ ။ ဟုတ္တယ္ ... ေသာ္ အခု တစ္ခုခုကို လုပ္ရေတာ့မယ္ ။ ေသာ္ေသသြားတယ္လို႕ မိုးဟိန္း ယုံၾကည္ေအာင္ ေသာ္ အခုလုပ္ရေတာ့မယ္ ... ။

မိန္းကေလး အေလာင္းကို သူတို႕ ေတြ႕တာ ဘယ္မွာတဲ့လဲ ...

အင္း ... ေျပာတာေတာ့ အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ ပိတ္မိျပီးေသေနတာတဲ့ ... ေကာင္မေလးက ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္တဲ့ ...

ကိုေဇာ္လင္း အခုသြားေတာ့မွာလား ...

အင္း ... အခုခ်က္ခ်င္း သြားမွျဖစ္မွာ ...

ေသာ္ပါလိုက္ခဲ့ပါရေစ ...

ေသာ္က ဘာလုပ္မလို႕လဲ ...

ေသာ့္မွာ သည္တစ္နည္းပဲ ရွိလို႕ပါ ... ေသာ္ ေသသြားျပီဆိုတာ မိုးဟိန္း ယုံၾကည္ဖို႕ သည္တစ္နည္းပဲ ရွိေတာ့လို႕ပါ ...

ေျပာရင္းႏွင့္ ေသာ္ တစ္ခ်ိန္က အျမဲတမ္း ၀တ္ခဲ့ဖူးေသာ လက္စြပ္ေလးကို ေသာ္သတိရမိလိုက္ေလသည္ ။

အခန္း(၇)

ေသာ္ အခန္းထဲကို ၀င္သြားျပီး အံဆြဲထဲက လက္စြပ္ကို ထုတ္လိုက္သည္ ။ သည္လက္စြပ္ကို ျမင္ရလွ်င္ပင္ အန္ခ်င္လြန္းေသာေၾကာင့္ ေသာ္ ထုတ္မၾကည့္ခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ျပီျဖစ္သည္ ။ သို႕ေသာ္ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ထိုလက္စြပ္ကို ေသာ္ အျမတ္တႏိုး၀တ္ခဲ့ဖူးေလသည္ ။

ေသာ္ သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္လိုက္ျပီး လက္စြပ္ကို ယူလိုက္သည္ ။ ျပီးေတာ့ စတီးလ္ခြက္ တစ္ခြက္ထဲထည့္ကာ မီးကၽြမ္းေအာင္ ရွဳိ႕ပစ္လိုက္သည္ ။ လက္စြပ္ကေလးတြင္ မီးစြဲရာေတြ ထင္ကုန္ျပီ ျဖစ္သည္ ။ ေသာ္ မႏွေျမာမိ ။ ေက်နပ္စြာျဖင့္ ၾကည့္ေနမိလိုက္သည္ ။

မိုးဟိန္း ... ငါ သံေယာဇဥ္ေတြ အားလုံးကို ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ျပီ ... နင္နဲ႕ ပတ္သတ္တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြ အားလုံးကို ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ျပီ ...

ေသာ္ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကိုေဇာ္လင္းက ေသာ့္ကို ထပ္ေမးသည္ ။

ေသာ္ ... တကယ္ လုိက္မွာလား ...

အင္း ... လိုက္မွာ ... ေသာ္ လုိက္လို႕ျဖစ္တယ္ မဟုတ္လား ...

အင္း ... လူတိုင္းေတာ့ ၀င္လို႕မရေလာက္ဘူး ... ဒါေပမယ့္ ရပါတယ္ေလ ... ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္လုံး ပါေနတာပဲ ...

ဟုတ္ကဲ့ ... ေသာ့္အတြက္ အရမ္း အေရးၾကီးေနလို႕ပါ ...

ကိုေဇာ္လင္း ကားေပၚတြင္ ထိုင္လုိက္လာရင္း ေသာ္ အတိတ္ကို ျပန္စဥ္းစားမိလာသည္ ။

မိုးဟိန္း ... သည္လက္စြပ္ေလးကို နင္အျမဲ၀တ္ထားရမယ္ေနာ္ ...

ဟာ ... ဆင္တူၾကီးပါလား ...

အင္းေလ ... ဘာျဖစ္လို႕လဲ ... ငါတို႕က ခ်စ္သူေတြပဲဟာကို ...

ဟာ ... ငါ မ၀တ္ရဲဘူး ...

၀တ္ပါဟာ ... ငါ နင့္အတြက္ ဘန္ေကာက္ကေန ၀ယ္လာခဲ့ရတာ ...

ေအးေလ ... ထားခဲ့လိုက္ ... ငါ ၀တ္ပါ့မယ္ ...

ထုိစဥ္က မိုးဟိန္း တကယ္၀တ္မည္ဟု ေသာ္ထင္ခဲ့သည္ ။ သို႕ေသာ္ ထိုလက္စြပ္ကို တစ္လခန္႕ၾကာသည့္တိုင္ မိုးဟိန္းလက္တြင္ မေတြ႕ရေသာအခါ ေသာ္ေမးၾကည့္မိသည္ ။

မိုးဟိန္း ... ငါေပးထားတဲ့ လက္စြပ္ေလးေရာ ...

ေအာ ... အဲ့တာလား ... ယြန္းက လွတယ္ဆိုလို႕ သူ႕ကို ေပးလုိက္တယ္ ... ငါနဲ႕လည္း သိပ္မေတာ္ေတာ့ေလ ...

ဘာ ... ငါ အဲ့တာ နင့္လက္အတုိင္းနဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္လာခဲ့တာ ... ယြန္းပန္းခ်ီနဲ႕ ေတာ္စရာအေၾကာင္း ဘာမွ မရွိဘူး ...

ေၾသာ္ ... သူက ျပင္၀တ္မယ္ ေျပာျပီး ယူသြားတာပဲ ... ငါက ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ ...

မိုးဟိန္းရယ္ ... နင္မ၀တ္ရင္ ေနပါ ... ငါကေတာ့ နင့္လိုမဟုတ္ဘူး ... သည္လက္စြပ္ေလးကို ငါ တစ္သက္လုံး သိမ္းထားမွာ ... ငါ ေသသြားရင္ေတာင္ သည္လက္စြပ္ေလးကို ငါ့ေဘးနားမွာ အျမဲရွိေနေစမွာ ...

ေသသြားရင္ေတာင္ ... ။ သည္စကားကို ေသာ္ ျပန္စဥ္းစားမိေသာအခါ နာက်င္လာရျပန္သည္ ။ ငါက ေသသြားျပီးပါျပီ မိုးဟိန္းရယ္ ... ။ နင့္ေၾကာင့္ ငါ့ရဲ႕ မင္းေသာ္ဆိုတဲ့ ဘ၀ေရာ ေသာ္တာဆိုတာ ဘ၀ပါ ေသသြားခဲ့ျပီးပါျပီ ... ။ အခု ငါ့မွာ အမုန္းတရားေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္ ။

ေသာ္ ... မ်က္ႏွာ မေကာင္းပါလား ... ဘာျဖစ္တာလဲ ...

ကိုေဇာ္လင္း ေမးေတာ့မွ ေသာ္သတိျပန္၀င္လာသည္ ။

ေအာ္ ... ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ... သည္လိုပါပဲ ...

ေသာ္ အခု အဲ့သည့္ေနရာကို သြားခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ ...

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး ... အဲ့သည့္မိန္းကေလးကို သနားလို႕ပါ ... သူ႕ဘ၀နဲ႕ ေသာ့္ဘ၀က တိုက္ၾကားထဲမွာ ေသရတာခ်င္းတူတယ္ေလ ...

ဒါေပမယ့္ ေသာ္မွ မေသခဲ့တာ ...

ဟင့္အင္း ... ေသာ့္ရဲ႕ ဘ၀က ေသသြားတာ ၾကာပါျပီ ...

ဟုတ္တယ္ ။ ေသာ့္ဘ၀က ေသသြားတာ ၾကာခဲ့ပါျပီေလ ။ အခုေသာ္ဟာ မိုးဟိန္းကို သတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ ... အမုန္းစိတ္ေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္ ။ ေသာ္ သည္အခ်ိန္မွာ မိုးဟိန္းကို မသတ္ရေသးဘဲ မေသႏုိင္ေသးပါ ... သည့္အတြက္သာ ေသာ္ အသက္ရွင္ေနျခင္း ျဖစ္သည္ ။

တုိက္ခန္းေရွ႕ကို ေရာက္ေတာ့ လူတိုင္းကုိ ေပးမ၀င္ ။ ကိုေဇာ္လင္းေၾကာင့္သာ ေသာ္ ၀င္ခြင့္ရျခင္း ျဖစ္သည္ ။

အေရွ႕တြင္လည္း စည္းေတြ တားထားေသးသည္ ။ ေကာင္မေလး ေသေသာ အခန္းေရွ႕တြင္မူ ၀င္မရေအာင္ စည္းေတြ တားထားသည္ ။ ေသာ္ ရုတ္တရက္ ေခ်ာ္လဲသလို လဲခ်လုိက္သည္ ။ ေခ်ာ္လဲသြားခ်ိန္တြင္ လက္စြပ္ကေလးကို အခန္းထဲက အေလာင္းနား ေရာက္သည္အထိ ပစ္ခ်လိုက္သည္ ။

အေလာင္းက မီးေသြးခဲလို ျဖစ္ေနျပီျဖစ္သည္ ။ ဘာမွလည္း ထူးျခားေသာ လကၡဏာမရွိ ။ ေသာ္ အခုပစ္ေပးလိုက္ေသာ လက္စြပ္ကသာ အေလာင္းအတြက္ အေကာင္းဆုံး သက္ေသခံျဖစ္လိမ့္မည္ ။ သည္လက္စြပ္ကို မိုးဟိန္းျမင္လွ်င္ ေသာ္ ေသသြားျပီဟု မိုးဟိန္း ခန္႕မွန္းမိေပလိမ့္မည္ ။

ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ပါရေစဗ်ာ ...

တာ၀န္ရွိသူေတြပဲ ၀င္ရတာပါ ...

ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနလို႕ပါ ... သူက သည္ဘက္ကို ခဏခဏ လာတတ္ေတာ့ အခု သူမ်ား ျဖစ္ေနမလား စိတ္ပူလို႕ပါဗ်ာ ...

ဒါ မိုးဟိန္း အသံပဲ ... ဟင့္အင္း ... မိုးဟိန္း ၀င္လာလို႕မျဖစ္ ... မိုးဟိန္း ၀င္လာလွ်င္ ပြဲသိမ္းသြားလိမ့္မည္ ။

ေသာ္ ကံဆိုးသြားသည္ ။ ထိပ္က ရဲက မိုးဟိန္းကို ၀င္ခြင့္ျပဳလိုက္သည္ ။

ကဲ ... ဒါဆိုလည္း ခင္ဗ်ား ၀င္ၾကည့္လိုက္ေပါ့ေလ ...

အခန္း (၈)

ေသာ္ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ ျဖစ္သြားမိသည္ ။ ပုန္းေနရမယ္ ။ ေသာ္ ပုန္းေနရမယ္ ။


ေသာ္ လူေသေသာ အခန္း မဟုတ္ေသာ တစ္ဖက္အခန္းကို ၀င္သြားလုိက္သည္ ။ ေသာ္ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္ ။ မိုးဟိန္း ေသာ့္ကို မျမင္သြား ။ သူ႕ေဇာႏွင့္သူ ကပ္ေနေသာေၾကာင့္ အခန္းဘက္ကိုသာ
မိုးဟိန္း ေျပးသြားသည္ကို ေသာ္ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။


အခန္းထဲကို ဘယ္သူမွ ၀င္လို႕ မရဘူး ခင္ဗ် …


ကၽြန္ေတာ္ အေရးၾကီးလို႕ပါ … ေသသြားတဲ့လူကို ကၽြန္ေတာ္ သိလိမ့္မယ္ ထင္တယ္ ခင္ဗ် …


ခင္ဗ်ား သည္ကေန ေက်ာ္ျပီး သြားလို႕မရပါဘူး …


ဒါဆို ဟို … ဟိုလက္စြပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္လို႕ရမလားခင္ဗ် …


လက္စြပ္ … လက္စြပ္ဟူေသာ စကားကို ၾကားလိုက္ေတာ့ ေသာ္ လန္႕သြားသည္ ။ မိုးဟိန္း လက္စြပ္ကို ျမင္သြားျပီေပါ့ … ။ ဒါဆို ။


ဟုတ္တယ္ … အဲ့တာ … အဲ့တာ ေသာ့္တာ့ လက္စြပ္ပဲ … ေသာ္တာ … ေသာ္တာ ေသသြားျပီေပါ့ …


မိုးဟိန္း အလန္႕တၾကားေအာ္သံကို ေသာ္ၾကားလိုက္ရသည္ ။


ရုတ္တရက္ ေသာ္ ငိုမိသြားသည္ ။ ဘာလို႕ ငိုမိသြားမွန္း ေသာ္ မသိ ။


မ်က္ရည္ေတြ ကုန္သြားျပီလို႕ ေသာ္ထင္ခဲ့တာ ။ တကယ္ေတာ့ မကုန္ေသးဘူးပဲ ။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ သည္မ်က္ရည္ေတြက ကုန္ေတာ့မွာလဲ ။


ေသာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဒါသထြက္ကာ ထပ္ငိုမိသည္ ။ မထိန္းႏိုင္ေတာ့သည့္အဆုံးတြင္ ေသာ္ တုိက္ေပၚမွဆင္းကာ ကိုေဇာ္လင္း ကားေပၚတြင္ ထိုင္ေနလိုက္သည္ ။


မၾကာခင္တြင္ ကိုေဇာ္လင္း ေရာက္လာသည္ ။


ေသာ္ … ေသာ္ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ …


ဟင့္အင္း … ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး …


ေသာ္ ငိုေနတယ္ မဟုတ္လား …


ေသာ္ ၀မ္းနည္းလို႕ငိုတာ မဟုတ္ပါဘူး … နာက်ည္းလြန္းလို႕ ငိုတာပါ …


ေသာ္ … ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မသကၤာဘူး … ခုနက လူက ေသာ္နဲ႕ တစ္ခုခု ပတ္သတ္မွု ရွိရမယ္ … သူက ဘာလို႕ ေသာ့္နာမည္ကို သိေနရတာလဲ … ေသာ္ ေသသြားျပီလို႕ သူထင္ေအာင္ ေသာ္ ဘာေတြ
လုပ္လိုက္တာလဲ …


ဟင့္အင္း … မေမးပါနဲ႕ … ေသာ္မေျဖဘူး …


ေကာင္းပါျပီေလ … ဒါဆိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မေမးေတာ့ပါဘူး … ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ေသာ့္လိုပဲ လူတစ္ေယာက္ကို သိပ္မုန္းခဲ့ဖူးတယ္ …


ေၾသာ္ …


ေသာ္ ကုိင္ၾကည့္တဲ့ ဓါတ္ပုံထဲက ေကာင္မေလးကို သိလား …


အင္း … ေသာ္သိပါတယ္ … ကိုေဇာ္လင္း ရည္းစားမဟုတ္လား …


ဟင့္အင္း … မဟုတ္ဘူး … သူက ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမပါ …


ဟာ … ဒါဆိုရင္…


စိတ္မပူပါနဲ႕ေလ … သူဆုံးသြားပါျပီ …


ေသာ္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး …


ရပါတယ္ေလ … အဓိက သက္တံ့ကို ေသေစခဲ့တဲ့ တရားခံက ေ၀ဦးပဲ … လူႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ တတိယလူ ေပၚလာရင္ မေကာင္းဘူးဆိုတာ သိပ္မွန္တာပဲေလ …


ေ၀ဦးက မသက္တံ့ကို ခ်စ္ခဲ့လို႕လား …


ဟင့္အင္း … မဟုတ္ပါဘူး … သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ခဲ့တာ …


ေျပာရင္းႏွင့္ ကိုေဇာ္လင္း ခံျပင္းပုံေပါက္လာသည္ ။


သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ လုံး၀ မေက်နပ္ဘူး … ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘ၀ကို ပ်က္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာ…


ေသာ္ ဆက္မေမးေတာ့သလို ကိုေဇာ္လင္းလည္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ ။ သူမ်ား မေျပာခ်င္ေသာ စကားကို မေမးတာ အေကာင္းဆုံးပါပဲေလ ။


အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေသာ္ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ငိုမိသည္ ။ သည္မ်က္ရည္ေတြက နာက်င္လြန္းလို႕ က်တာပါေနာ္ … ။ မ်က္ရည္ေတြရယ္ ။ ကုန္လိုက္ပါေတာ့ ။ ငါ မငိုခ်င္ေတာ့ဘူး ။ ဘယ္ေတာ့မွ မငိုေတာ့ဘူး ။


ေသာ့္ စိတ္ေတြက အတိတ္ကို ျပန္ေရာက္သြားခဲ့သည္ ။


ထိုေန႕က ေသာ္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနခ်ိန္တြင္ ဒိုးနတ္ဆိုင္ထဲသို႕ ယြန္းပန္းခ်ီ ေရာက္လာခဲ့သည္ ။


သည္က ေသာ္တာ ဆိုတာလား …


ဟုတ္ပါတယ္ … ရွင္က ယြန္းပန္းခ်ီမဟုတ္လား …


ေအာ္ … ရွင္သိျပီးသားဆိုရင္ေတာ့ မရွင္းျပေတာ့ပါဘူး … ကၽြန္မ အခု ရွင့္ကို ေျပာစရာရွိလို႕လာတာ …


ေျပာစရာ ရွိရင္ ေျပာေလ …


ပါးစပ္နဲ႕ေတာ့ မေျပာဘူး … သည္လက္နဲ႕ပဲေျပာမယ္ …


ေျပာေျပာဆိုဆို ယြန္းပန္းခ်ီ ေသာ့္ကို ပါးရိုက္လုိက္ေလသည္ ။


ျဖန္း …


ရုတ္တရက္ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ ေသာ့္အသားေတြ တဆက္ဆက္ တုန္လာသည္ ။ ယြန္းပန္းခ်ီကို ရင္ဆိုင္ရန္ ေသာ္ မက္တပ္ရပ္လိုက္ေလသည္ ။


အခန္း ( ၉ )

ေသာ္ ရွက္စိတ္ျဖင့္ မႊန္ျပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားမိသည္ ။ လူေတြက ေသာ့္ကို ၀ုိင္းၾကည့္ေနၾကသည္ ။

ငါ့ရည္းစားကိုလုတဲ့ အေျခာက္မ ...

ယြန္းပန္းခ်ီစကားက ရင့္လြန္းေသာေၾကာင့္ ေသာ္ ရုတ္တရက္ ရင္ထဲ ဆုိ႕သြားမိသည္ ။ သည္မိန္းကေလး အရမ္းရုိင္းတာပဲ ။

ေသာ္ အေရွ႕တြင္ ရွိေသာ ေရခြက္ျဖင့္ ယြန္းပန္းခ်ီကို ပက္ျပီး ဆိုင္ထဲမွ ေျပးထြက္လာလိုက္သည္ ။

နင္ကမ်ား ငါ့ကို ေရနဲ႕ ပက္ေသးတယ္ ... ေအး ... ငါ သည္တစ္ခါ နင့္ကို ေနာက္ဆုံး သတိေပးတာပဲ ... ေနာက္တစ္ခါ ကိုကိုနဲ႕ ေတြ႕လို႕ကေတာ့ နင့္လုိ အေျခာက္မကို အရွက္ထပ္ခြဲပစ္ဦးမယ္ ...

ဆုိင္ထဲမွ လူေတြ အားလုံးက ေသာ့္ကို ၀ုိင္းၾကည့္ေနၾကသည္ ။ တကၠစီ တစ္စီး အျမန္ငွားျပီး ေသာ္ ထြက္ေျပးလာခဲ့သည္ ။ တကၠစီေပၚတြင္ ေသာ္ငိုေနမိသည္ ။ ငါ့ကို လုပ္ရက္လိုက္တာ ။ ငါ့အရွက္ေတြ ကြဲကုန္ပါျပီ ... ။

ညေနေရာက္ေတာ့ မိုးဟိန္း ေသာ့္ဆီ ေရာက္လာသည္ ။ မိုးဟိန္း ေရာက္လာေတာ့ ေသာ္ ၀မ္းသာ အားရ ၾကိဳဆိုမိသည္ ။

မိုးဟိန္း ... နင္ ေရာက္မလာတာ ၾကာျပီေနာ္ ...

ျဖန္း ...

ရုတ္တရက္ မိုးဟိန္း ရုိက္လိုက္ေသာ ရုိက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေသာ္ ေၾကာင္အမ္းသြားရသည္ ။

မိုးဟိန္း ... နင္ ဘာလုပ္တာလဲ ... ဒါ ...

နင္ ယြန္းကို လူေတြ ၾကားထဲမွာ အရွက္ခြဲခဲ့တယ္ဆို ...

ဘုရားေရ ... ေသာ္ အံ့ၾသနာက်င္သြားရပါသည္ ။ တကယ္ဆို ယြန္းက ေသာ့္ကို အရွက္ခြဲခဲ့တာပါ ... ။

မိုးဟိန္းရယ္ ... ငါ မလုပ္ခဲ့ရပါဘူးဟာ ...

ေျပာရင္း ေသာ္မ်က္ရည္ေတြ အတားဆီးမဲ့က်လသည္ ။

မိုးဟိန္း ... နင္ ငါ့ကို မယုံဘူးလားဟင္ ... ငါက အဲ့သည္လို လူစားမ်ဳိး မဟုတ္ရပါဘူးဟာ ...

အဲ့တာေတြေတာ့ ငါ မသိဘူး ... မင္း ယြန္းကို ရုိက္လိုက္လို႕ ယြန္း ငါ့ကို ငိုျပီးလာတိုင္သြားတယ္ ...

မိုးဟိန္း ... နင္ငါ့ကို မယုံေတာ့ဘူးလားဟင္ ...

ငါက နင့္ကို ဘာလို႕ ယုံရမွာလဲ ... ယြန္းကိုပဲ ငါယုံတယ္ ... မင္းလို ေယာက်္ားမွန္း မိန္းမမွန္း မသိတဲ့လူရဲ႕ စကားထက္စာရင္ေပါ့ ...

မိုးဟိန္း ... နင္ ငါ့ကို ေစာ္ကားလည္း ေတာ္ရုံပဲ ေစာ္ကားပါဟာ ... ငါ့အရွက္ သိကၡာကို ထိခုိက္ျပီးေတာ့ ...

ေတာ္ျပီ ... ငါ ဆက္နားမေထာင္ခ်င္ေတာ့ဘူး ... ငါ ယြန္းကို သြားျပန္ေခ်ာ့ရဦးမယ္ ... ငါ သတိေပးလုိက္မယ္ေနာ္ ... ေနာက္တစ္ခါ ယြန္းနဲ႕ နင္ ထပ္ေတြ႕လို႕ျပႆနာ ျဖစ္ဦးမယ္ဆိုရင္ နင္နဲ႕ငါ တစ္သက္လုံး ျပတ္ျပီပဲ ...

မိုးဟိန္းရယ္ ...

ေသာ္ မ်က္ရည္ေတြက်ကာ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ရေလသည္ ။

ေသာ္ ... ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ ...

ကိုေဇာ္လင္း အသံေၾကာင့္ ေသာ္ အေတြးျပတ္သြားသည္ ။

ေၾသာ္ ... ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး ... အရင္တုန္းက နာက်င္စရာေလးေတြပါ ...

အင္း ... လူတုိင္းမွာ ရွိခဲ့ၾကမွာပါ ... ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ရွိခဲ့တယ္ေလ ...

ဟုတ္ကဲ့ ... ကိုေဇာ္လင္းေရာ အတိတ္က ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာလဲဟင္ ...

တစ္ခ်ိန္းတုန္းကေလ ... ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္နဲ႕ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္ ... ျပီးေတာ့ လက္ထပ္ခဲ့ၾကတယ္ ... တစ္ရက္မွာ တစ္ရက္မွာ ... သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အၾကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ ...

ေျပာရင္း ကိုေဇာ္လင္း ၀မ္းနည္းလာပုံရသည္ ။

ရန္ျဖစ္ရင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားခဲ့တယ္ ... ကလပ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ဘီယာေတြ မူးေအာင္ ေသာက္မိခဲ့တယ္ ... အဲ့သည့္မွာ ေ၀ဦးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးနဲ႕ စေတြ႕ခဲ့တာပဲ ...

ေတာ္ပါျပီေလ ... ေသာ္ ... ကၽြန္ေတာ္တို႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရေအာင္ .... ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလညွင္း ထြက္ခံၾကမယ္ ... အျပင္မွာ ရာသီဥတုေကာင္းတယ္ေလ ... ေဆာင္းတြင္း ညေနခင္းေတြက သိပ္လွတာ ...

ေကာင္းပါျပီ ... ေသာ္တို႕ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတာေပါ့ ...

လမ္းေလွ်ာက္ရင္းႏွင့္ ကိုေဇာ္လင္းက ေရေသာက္ခ်င္လာသည္ဟုဆိုသည္ ။

အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ေသာက္ေတာ့ေလ ...

ရတယ္ ... သည္ဆိုင္မွာ ၀င္၀ယ္လိုက္မယ္ ... ေသာ္ဆက္ေလွ်ာက္ႏွင့္ ...

ဟုတ္ကဲ့ ...

ေသာ္ ေလွ်ာက္ေနရင္း ကားတစ္စီး ေသာ့္ေဘးမွ ျဖတ္သြားသည္ ။ ျပီးေတာ့ ထိုကားက ေသာ့္နားကို ျပန္ေရာက္လာသည္ ။ ကားေပၚမွ လူတစ္ေယာက္ ဆင္းလာျပီး ေသာ့္အနား ေရာက္လာသည္ ။

ဒါ ... ဒါ ယြန္းပန္းခ်ီပဲ .... ။ ေသာ္ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္သြားသည္ ။

နင္ ... နင္ ... နင္ ေသာ္မဟုတ္လား ...

ေသာ္ ယြန္းပန္းခ်ီကို တည္ျငိမ္စြာ ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္ ။

ရွင္လူမွားေနျပီထင္တယ္ ...

နင္ ... နင္ ေသသြားျပီ မဟုတ္လား ... ဘယ္လိုလုပ္ ...

ဟားဟား ... ငါကဘယ္ေတာ့မွ မေသဘူး ... နင္သာ ေသရမွာ ...

ေသာ္ လႊတ္ကနဲ ေျပာလိုက္မိသည္ ။

နင့္ ... နင့္ကို ငါ သတ္မယ္ ... နင္ ငါတုိ႕ ဘ၀ကို ထပ္ေႏွာင့္ယွက္လို႕မရေအာင္ ...

ယြန္းပန္းခ်ီ ကားထဲ ျပန္၀င္သြားသည္ ... ။ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္မည္ကို ေသာ္ မသိလိုက္ ။

ယြန္းပန္းခ်ီ ကားက ေနာက္ဆုတ္သြားသည္ ။ ျပီးေတာ့ ကားကို အရွိန္ျမွင့္လိုက္သည္ ။ ထို႕ေနာက္တြင္ ကားသည္ ေသာ္ႏွင့္ နီးရာသို႕ အရွိန္ျပင္းစြာ ၀င္လာေလသည္ ။

အခန္း (၁၀)

တစ္စုံတစ္ေယာက္က ေသာ့္ကို တြန္းထုတ္ပစ္လိုက္သည္ ။

ေသာ္ ထိုတြန္းအားေၾကာင့္ လဲသြားျပီး ေဘးနားရွိ ခ်ဳံပင္မ်ားၾကားထဲသို႕ က်သြားေလသည္ ။

အရာရာသည္ လွ်င္ျမန္စြာ ျဖစ္ပြားသြားေလသည္ ။ ေသာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ယြန္းပန္းခ်ီ၏ ကားလည္း မရွိေတာ့ ... ထို႕အျပင္ ... ထုိ႕အျပင္ ... ပို၍ အံ့ၾသဖို႕ေကာင္းသည္မွာ ကိုေဇာ္လင္းသည္ လမ္းေပၚတြင္ လဲက်ေနေလသည္ ။

ကိုေဇာ္လင္း ... ကိုေဇာ္လင္း ... ဘာျဖစ္သြားတာလဲ ...

ကိုေဇာ္လင္း တစ္ကိုယ္လုံး ေသြးမ်ားႏွင့္ ရႊဲေနေလသည္ ။ ေသာ့္ကို ကိုေဇာ္လင္း စိုးရိမ္စြာျဖင့္ ၾကည့္ေလသည္ ။

ေသာ္ ... ေသာ္ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေနာ္ ...

သည္အခ်ိန္မွာ အဲ့သည့္စကားကို ေသာ္က ေမးရမွာပါ ... သည္ေလာက္ ေသြးေတြ ထြက္ေနတဲ့ ၾကားထဲ ... ေသာ္ အခုပဲ ေဆးရုံကားကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္မယ္ေနာ္ ...

ေသာ္ ေဆးရုံကားကို ဖုန္းဆက္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ေခၚလိုက္သည္ ။ ကားေပၚတြင္ ကိုေဇာ္လင္း သတိလစ္သြားေလသည္ ။

ကိုေဇာ္လင္း ... သတိထားပါဦး ...

ေသာ္ ငိုမိသည္ ။

ဘာလို႕ ... ဘာလို႕ ကိုေဇာ္လင္းက ေသာ့္အစား ၀င္ခံေပးသြားရတာလဲ ... ဟင့္အင္း ... လုံး၀ မတရားဘူး ... ေသာ္ ... ေသာ္ ကလဲ့စား ျပန္ေခ်မွာပါ ... သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္လုံးကို ေသာ္ လုံး၀ အလြတ္မေပးေတာ့ဘူး ...

ေဆးရုံတြင္ ကိုေဇာ္လင္းကို ေသာ္ စိုးရိမ္ေနမိသည္ ။ ခြဲခန္းထဲက ဆရာမ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေသာ္ စိုးရိမ္စြာ ေမးမိသည္ ။

လူနာ ... လူနာက စိုးရိမ္ရလားဟင္ ...

သတိရလာဖို႕ ဆုေတာင္းေပးၾကတာေပါ့ ... ေလာေလာဆယ္ သူ လုံး၀ သတိလစ္ေနေသးတယ္ ...

ကိုေဇာ္လင္းရယ္ ...

ေသာ္ ကိုေဇာ္လင္းအတြက္ တတ္သမွ် ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေပးေနမိသည္ ။ ကိုေဇာ္လင္းရယ္ ... ေသာ့္ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ ... ေသာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ။



ယြန္းပန္းခ်ီ အိမ္ထဲသို႕ အေျပး ၀င္လာခဲ့သည္ ။ မိုးဟိန္းက သူ႕ကို စိုးရိမ္စြာ ေမးသည္ ။

ယြန္း ... ဘာျဖစ္လာတာလဲ ...

မိုး ... နင္ ... နင္ ေသာ့္ကို ေသေအာင္ သတ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာရဲ႕လား ...

ဟာ ... ေသခ်ာတာေပါ့ ... သည့္ထက္ေသခ်ာတာက သူ႕အေလာင္းကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ေတြ႕ခဲ့တာ ...

ဟင္ ... ဒါဆို ... ဒါဆို ... ေသာ့္၀ိဥာည္က ယြန္းေနာက္ကို လိုက္ေနတာေပါ့ ...

ယြန္းဘာေတြ ေျပာေနတာလဲ ...

ဟုတ္တယ္ ... သည္ေန႕ ယြန္း ေသာ့္ကို ေတြ႕ခဲ့တယ္ ... ေသာ့္ကို ေတြ႕ေတာ့ ယြန္း လန္႕ဖ်တ္ျပီး ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး ... ဒါနဲ႕ ေသာ္ ... ေသာ္ သူ႕ကို ကားနဲ႕ တုိက္ခဲ့လိုက္တယ္ ...

ယြန္း ... စိတ္ထိန္းပါဦး ... ဘာေတြ ျဖစ္လာတာလဲ ...

ယြန္း တကယ္တမ္း တုိက္လိုက္တာက ေသာ့္ကိုပါ ... ဒါေပမယ့္ ... ဒါေပမယ့္ ... ယြန္း တုိက္ျပီး လဲက်သြားတာက ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္ ... ေသခ်ာပါတယ္ ... ေသာ့္ရဲ႕ ၀ိဥာည္က ယြန္းေနာက္ကို လိုက္ေနတာ ...

ယြန္း ... ဒါဆို ယြန္း လူတစ္ေယာက္ကို ကားနဲ႕ တုိက္လာခဲ့တယ္ေပါ့ ...

ဟင့္အင္း ... ယြန္း မသိဘူး ... ယြန္းမသိဘူး ... ယြန္းေၾကာက္တယ္ ... ယြန္း ကားနဲ႕ တုိက္မိခဲ့တာ ဘယ္သူ႕ကိုမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး ...

ယြန္း ... စိတ္ေအးေအး ထားစမ္း ... ကားေပၚမွာ ေပေနတဲ့ေသြးေတြကို ကိုယ္တို႕ အရင္ သုတ္ရမယ္ ... စိတ္ေအးေအး ထားေနာ္ ...

ဟုတ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ...

ယြန္း တုိက္လိုက္တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူ ေတြ႕ေသးလဲ ...

ေမွာင္ေနတယ္ ... ဟင့္အင္း ... ဘယ္သူမွ မသိေလာက္ဘူး ထင္တယ္ ...

ဒါဆို ေကာင္းတယ္ ... ကိုယ္တို႕ သည္ကားကို အျမန္ဆုံး ေရာင္းပစ္လိုက္မယ္ ... ယြန္းမွာ ဘာအျပစ္မွ မရွိဘူး ... ဟုတ္ျပီလား ... ကိုယ့္ကို ယုံေနာ္ ...

ယြန္းပန္းခ်ီ ငိုျပီး မိုးဟိန္း ရင္ခြင္ထဲတြင္ အားကိုးတၾကီး ခုိ၀င္လုိက္ေလသည္ ။


ေဇာ္လင္း ဘယ္ကို ေရာက္ေနမွန္း မသိေတာ့ ... ေဘးတြင္ သီခ်င္းသံမ်ားကို ၾကားေနရသည္ ။ မီးေရာင္ လက္လက္ေတြကို ျမင္ေနရသည္ ။ ေသခ်ာတယ္ ။ သည္ေနရာကို ျပန္ေရာက္ေနျပန္ျပီ ။ သက္တံ့နဲ႕ စိတ္ဆိုး ရန္ျဖစ္ျပီးေတာ့ သည္ေနရာကို ေရာက္လာခဲ့တာ ။ Night Club ရဲ႕ အခန္း တစ္ခုထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း အရက္ေတြ ေသာက္ေနမိတာ ။

ကၽြန္ေတာ္ ၀င္ထိုင္လို႕ရမလား ...

၀င္လာတဲ့သူကို ေဇာ္လင္း ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္ ... ။ လားလား ... ။ ေ၀ဦးပါလား ... ။ ဟင့္အင္း ... ၀င္မလာနဲ႕ ... သူ၀င္လာလို႕ မျဖစ္ဘူး ။

ဒါေပမယ့္ ေ၀ဦးကေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ ၀င္လာပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ ေဇာ္လင္းကို စကားေတြလည္း ေျပာေနေလရဲ႕ ။

အစ္ကို ဘာေတြ စိတ္ညစ္ေနတာလဲ ...

ေၾသာ္ ... အိမ္မွာ စိတ္ညစ္စရာေလးေတြ ရွိလာလို႕ပါ ...

အစ္ကို႕ ေကာင္မေလးနဲ႕လား ...

ေဇာ္လင္း ရယ္လိုက္မိသည္ ။

မဟုတ္ပါဘူး ... အစ္ကို႕ မိန္းမပါ ...

ေၾသာ္ ... စိတ္မညစ္ေနပါနဲ႕ေတာ့ ... ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ တူတူ ကတာေပါ့ ...

ေဆာရီးပဲကြာ ... အစ္ကို စိတ္မပါေသးဘူး ...

ထိုညက ေဇာ္လင္း အရက္ေတြ တစ္ခြက္ျပီး တစ္ခြက္ ေသာက္မိသည္ ။ ေနာက္ဆုံး ေမွာက္ျပီး လဲသြားသည္အထိ ျဖစ္သြားခဲ့သည္ ။ ဟင့္အင္း ... လဲသြားလို႕ မျဖစ္ဘူး ... လဲသြားရင္ ေ၀ဦးရဲ႕ လွည့္ကြက္ထဲမွာ ငါမိသြားလိမ့္မယ္ ။

ဒါေပမယ့္ ေဇာ္လင္း လဲက်သြားပါတယ္ ။

ငါ့ကို တြဲေခၚၾကမယ့္သူေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား ... အရင္ကဆို သည္လို အိမ္မက္မက္ရင္ သက္တံ့က ေရာက္လာေနၾကပါ ။ သက္တံ့ေရာ ... ။

ေဇာ္လင္းကို ေ၀ဦးက တြဲေခၚသြားပါတယ္ ။ ဘယ္ေနရာမွန္း မသိေပမယ့္ ေဇာ္လင္း လုံး၀ မလွုပ္ရွားႏိုင္ပဲ လုိက္သြားရပါတယ္ ... ။

တစ္ေယာက္ေယာက္ လာကယ္ၾကစမ္းပါ ။ ေဇာ္လင္း ေအာ္လိုက္ေပမယ့္ ေဇာ္လင္း ေအာ္သံကို ဘယ္သူမွ မၾကားႏိုင္ပါဘူး ။

ရုတ္တရက္ ေသာ့္ကို ေတြ႕လိုက္ပါတယ္ ။ ေသာ့္နားမွာ ကားတစ္စီး ... ။ အဲ့သည့္ကားက ေသာ့္ကို တိုက္ေတာ့မွာ ... ။ ဟင့္အင္း ... ေသာ္ေသလို႕ မျဖစ္ဘူး ။ သက္တံ့လိုမ်ဳိး ေသာ္ေသလို႕ မျဖစ္ဘူး ... သက္တံ့ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဇာ္လင္း အခ်စ္ဆုံးက ေသာ္ပဲေလ ..... ။



ေသာ္ ကိုေဇာ္လင္းကို ေဘးနားက စိတ္ပူစြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနမိပါတယ္ ။ သည္အခ်ိန္အထိ ဘာလို႕ သတိမရရေသးတာလဲ ... ။ သည္ေန႕နဲ႕ဆုိ ကိုေဇာ္လင္း သတိလစ္ေနတာ သုံးရက္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားခဲ့ျပီပဲ ... ။

ရုတ္တရက္ ကိုေဇာ္လင္း လွုပ္ရွားလာပါတယ္ ... သူ႕ပါးစပ္က ေအာ္သံကိုလည္း ေသာ္ ၾကားလိုက္ရပါတယ္ ... ။

ဟင့္အင္း ... ေသာ္ ေသလို႕ မျဖစ္ဘူး ... ေသာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တယ္ ...

ကိုေဇာ္လင္း အသံကို ၾကားလိုက္ေတာ့ ေသာ္ အံ့ၾသ တုန္လွုပ္သြားမိပါတယ္ ..... ။
Jun 26th

Straight Next Door Neighbor (Ending)

By Alex aung

တစ္ခုေသာ ညေနေစာင္း ေနာက္ေဘး၀ရံတာမွာ ကုလားထိုင္ေလးခ် ice tea ဖန္ခြက္ေလးျဖင့္ ထိုင္ရင္းေငးေနျဖစ္ပါတယ္။

'ေဟး...အစ္ကို ဘာေတြလုပ္ေနလဲ?' ဆိုတဲ့ အသံႏွင့္အတူ ရန္ႏိုင္တို႕ တိုက္ခန္းဘက္က တံခါးဖြင့္သံၾကားရျပီး သူလွမ္းထြက္လာတယ္။

'ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြမလုပ္ပါဘူးကြာ...အစ္ကိုက ေန၀င္ဆည္းဆာကို ထိုင္ၾကည့္ရတာကို သေဘာက်တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမွာ ထိုင္ရင္း ေနလံုးၾကီးတျဖည္းျဖည္း ေအာက္စိုက္က်သြားတာကိုၾကည့္ေနရုံပါ'

'မင္းေကာ ဘာျဖစ္? ဒီေန႕ညေတာ့ ဆိြတီ ေအာ္တဲ့အသံ မင္းကိုဟစ္တဲ့အသံမၾကားရပါလား?'

ရန္ႏိုင္ သေဘာတက်ျပံဳးရင္း 'ဒီည အစ္ကိုမၾကားရမွာေသခ်ာသေလာက္ရွိတယ္ဗ်။ ဆိြတီ အထုပ္အပိုးေတြျပင္ဆင္ေနေလရဲ႕ ထင္းရွဴး ျမိဳင္ကိုျပန္ဖို႕။ သူ႕အေမဆီ အလည္အပတ္ခရီးဆိုပါေတာ့' တဲ့ေျပာပါတယ္။

'ဒါဆို မင္းေမာင္းသြားမွာေပါ့ ကားက?

'Yep, ဒါေပမဲ့ ညီအကူအညီ နည္းနည္းေလာက္ေတာင္းခ်င္တယ္ အစ္ကို႕ကို။ ညီမရွိတုန္း အိမ္ဘက္ကို တစ္ခ်က္ေလာက္ ေစာင့္ၾကည့္ ေပးထားႏိုင္မလားလို႕။ျဖစ္တယ္မဟုတ္လားဟင္?'

'ျဖစ္တာေပါ့ ညီရာ'

'အစ္ကိုက မိတ္ေဆြေကာင္း ပီသလိုက္တာ' သူအဲဒီ့စကားကိုေျပာရင္း ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ လူရွိမရွိ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ကာ ကြၽန္ေတာ့္ ကိုနမ္းပါေတာ့တယ္။

'ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္ကို'

'No, မလိုပါဘူး ညီရယ္'

ကြၽန္ေတာ့္အထင္ ေနာက္ေန႕မနက္ ေလးနာရီေလာက္မွာ ကားေနာက္ဖံုးေဆာင့္ပိတ္သံတစ္သံႏွင့္ အတူ ကားေမာင္းထြက္သြားသံေတြကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ျပတင္းေပါက္ကေန အေဆာတလ်င္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႕ကားပါကင္ကေန ေမာင္းထြက္သြားတဲ့ကားေနာက္ျမီးကို ျမင္လိုက္ရပါရဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္ ဗိုက္ထဲ ဘာမွမရွိေတာ့သလို ခံစားရပါတယ္။ အရာအားလံုးရုတ္တရက္ေျပာင္းလဲကုန္သလိုပါပဲ။ အေျခအေန က ေကာင္းမလား ဒါမွမဟုတ္ ဆိုးမွာလား မေသခ်ာပါဘူး။

အလုပ္က အျပန္ ညလယ္ေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ဘီယာနည္းနည္းေသာက္ကာ အိပ္ဖို႕သင့္ျပီဆိုျပီး အိပ္ယာေပၚ လွဲေလ်ာင္းမိပါတယ္ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ။ အိပ္ယာေပၚမွာ လွဲေလ်ာင္းေနတာ မိနစ္၂၀ေလာက္ၾကာသည္အထိ အခ်ိန္တိုင္းလိုလို ရန္ႏိုင့္အေၾကာင္းကိုေတြးမိေနပါ တယ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ခ်ိန္မ်ားကိုေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ေတြဟာ စက္၀ိုင္းတစ္ခုလို လည္ပတ္ေနတာ သူ႕ရဲ႕ တပ္ မက္ဖြယ္ ခႏၶာကိုယ္၊ ေတာက္ပတဲ့ မ်က္၀န္းအစံု၊ ညိဳေမွာင္ေနတဲ့ ဆံႏြယ္ေခြေတြ၊ အေမႊးႏုေလးေတြႏွင့္ ဖံုးအုပ္ထားေသာ ရင္အုပ္ၾကြက္ သားမ်ား၊ ပန္းပုဆရာတစ္ေယာက္ ထုဆစ္ထားသလို ေပၚလြင္လွပတဲ့ ေတြ၊ ေပါင္တံၾကီးေတြကလည္း ထုထည္ၾကီးလွသလို ကြဲျပားေနတဲ့ ၾကြက္သားအေျမႇာင္းေတြ။ Damm...ရန္ႏိုင္ဟာ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ နမူနာ ပံုရိပ္စစ္တစ္ခုပါပဲ။

ရန္ႏိုင့္အေၾကာင္းေတြေတြးရင္း ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေကာ ကိုယ္ခႏၶာကပါ လိင္စိတ္ဆႏၵေတြ ႏိုးထလာတာကို ေတြ႕ရပါရဲ႕။ လက္အစံုဟာ ေပါင္ၾကားဆီေလ်ာက်သြားရင္း brief ထဲက တုတ္ခိုင္ျပီး မာေထာင္ေနတဲ့ -ီးကို ပြတ္သပ္မိသလို ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြ ဗိုက္သားေလးေတြ ကိုလည္း အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ပြတ္သပ္ေနမိတာ အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာပါတယ္။ ဂုတ္သားေလးေတြ ပါးျပင္ေလးေတြကို ပြတ္သပ္ၾကည့္မိ ေတာ့ ရန္ႏိုင့္ အသက္ရွဴသြင္းရွဴထုတ္လုပ္တဲ့ ေလပူေႏြးေႏြးကို ျပန္ခံစားမိရသလို ျဖစ္မိေပါ့။ ဟိုသည္လူးလိမ့္ရင္း တဖက္ေခါင္းအံုးေပၚ မ်က္ႏွာအပ္မိေတာ့ သူ႕ကိုယ္နံ႕ကိုရတယ္။ သူ႕ကိုယ္နံ႕ဟာ ေအာ္ဒီကလံုးေရေမႊးလိုပါပဲ။ ေမႊးရနံ႕က ကြၽန္ေတာ့္ကို လိင္စိတ္ဆႏၵအျမင့္ ဆံုးဆီေခၚေဆာင္သြားကာ ရူးသြပ္ေစပါရဲ႕။ ေနာက္မွ သတိရတယ္ အိပ္ယာခင္းအသံုးအေဆာင္ေတြကို မလဲလွယ္ရေသးတာ ရန္ႏိုင္နဲ႕ ေနာက္ဆံုးအတူအိပ္ျပီးခ်ိန္ကတည္းကဆိုတာ။  ကြၽန္ေတာ့္ညာလက္ ေတြဟာ အတြင္းခံေဘာင္းဘီဆီ ေလွ်ာက်သြားျပန္ကာ အျပင္း အထန္လႈပ္ရွားကစား -ြင္းထုမိပါေရာ အရူးတစ္ေယာက္လို။ ေနာက္ေလး ငါးမိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ရန္ႏိုင္...ရန္ႏိုင္ လို႕တိုး တိုးေခၚ ညည္းမိရင္း ေဘာင္းဘီထဲ လက္ဖ၀ါးေတြထဲ အရႊဲပန္းထည့္ပစ္လိုက္တယ္။ လွဲ အိပ္ေနရာကေန ထထိုင္လိုက္ကာ ေဘာင္းဘီကိုဆြဲ ခြၽတ္ျပီးေတာ့ကာ လက္မွာေပေနတဲ့ cum ေတြကို ရန္ႏိုင့္ဟာေတြအျဖစ္မွတ္ယူရင္း လ်က္ လိုက္မိပါျပီ။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ကိုတကယ္ တမ္းတတယ္ လြမ္းတယ္ဗ်ာ။ ဒီေကာင္ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္မိသြားျပီလား? ျဖစ္ႏိုင္ပါရဲ႕ေလ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က သူ႕အခ်စ္ကို ခံယူဖို႕လိုခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္ေပမဲ့ 'ဆြိတီ'ကေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။

တစ္ရက္ သို႕မဟုတ္ တစ္နာရီသာ ရန္ႏိုင့္အေၾကာင္းေတြးမိတာမဟုတ္ခဲ့ပါ။ ရက္ေတြမွသည္ ရက္သတၲပတ္ တစ္ပတ္သို႕တိုင္ခဲ့ျပီ။ ကြၽန္ေတာ္ ရန္ႏိုင္တို႕တိုက္ခန္းဘက္ကို မၾကာခဏေလွ်ာက္လွမ္းမိပါရဲ႕။ သူသြားေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေသာ့တစ္စံုေပးခဲ့တာေၾကာင့္ သူ႕ အေငြ႕အသက္ေတြရွိရာကို ၀င္သြားၾကည့္ျဖစ္တာ။ သူတို႕ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္သြားကာ ရန္ႏိုင့္ deodorant ျပီးေတာ့ shaving cream ေတြ ကို ရွဴရႈိက္မိျပန္တာေလ။ Damm....ေရခ်ိဳးခန္း အမႈိက္ပံုးထဲမွာ သံုးျပီးသား condom တစ္ခု။ ဒါကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ဆက္ဆံခဲ့တုန္းကဟာဆို တာ မွတ္မိ လိုက္ရ တယ္။ ဒီကိစၥသာ ဆြိတီ သိလို႕ကေတာ့ ရန္ႏိုင့္ကို သတ္မွာ။

ရန္ႏိုင္မရွိတဲ့ ေန႕ေတြ သံုးပတ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ က်ဆင္းလာရပါျပီ။ စိတ္ထဲမွာ ဆြိတီက ဒီ ေနရာမွာ ျပန္မေနခ်င္ေတာ့လို႕သာ ရန္ႏိုင္ျပန္မလာတာလို႕ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေျဖသိမ့္ေနရတာ ခဏသာ။ တီဗီေရွ႕ ဆိုဖာေပၚလွဲေလ်ာင္း ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရႈံးသမားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျမင္ေယာင္မိရသလိုပဲ။ ဘာေၾကာင့္ဆို တားပိုင္ခြင့္၊ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ မရွိခဲ့ဘူးေလ ကိုယ္ခ်စ္ ေနရသူကို။

ကြၽန္ေတာ္ သတိရတာမမွားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ရန္ႏိုင္ထြက္ခြာသြားတာေလးပတ္ေျမာက္ မနက္ခင္းတစ္နာရီ။ ကားတစ္စင္းရဲ႕ တံခါးေဆာင့္ ပိတ္သံေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ႏိုးသြားရပါတယ္။ အဲဒီ့အသံက ကြၽန္ေတာ့္အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္ကေန ျမင္ရတဲ့ ေအာက္ထပ္ ကားပါကင္က ျဖစ္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲထရပ္လိုက္ကာ မီးဖြင့္လိုက္ရတယ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က အခန္းတံခါးကို ေခါက္ေန တာေၾကာင့္ေလ။ ကြၽန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုး brief ေဘာင္းဘီတိုေလးက လြဲလို႕ဘာမွမ၀တ္ထားေပမဲ့ တံခါးကိုဖြင့္လိုက္တာ ဖြင့္ဖြင့္လိုက္ ျခင္းမွာ ဘဲ ဆြဲယူေပြ႕ဖက္ ညစ္ျပဳရင္း ခပ္ျပင္းျပင္းအနမ္းေတြကို ခံယူလိုက္ရပါတယ္။ အျပည့္အ၀မႏိုးေသးတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ အခုမွ မ်က္လံုး ေတြျပဴး ျပီး 'ဘာ..ဘာျဖစ္တာလဲ?' ျဖစ္ရေပါ့။ ရန္ႏိုင္...ရန္ႏိုင္ပါပဲ။ သူကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြကို တည့္တည့္ဆိုက္ၾကည့္ျပီး 'အစ္ကို...... ညီ. .အရမ္း လြမ္းေနခဲ့တာဗ်။ အစ္ကိုရွိတဲ့ ဒီေနရာကို ျပန္လာရဖို႕ အခ်ိန္ေတြကို ခက္ခက္ခဲခဲေစာင့္ေနခဲ့ရတာ'

ကြၽန္ေတာ္.....ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ျပန္လည္နမ္းရႈိက္မိပါတယ္။ ကာလၾကာရွည္မေတြ႕ရတဲ့ ေဆြမ်ိဳး သို႕မဟုတ္ တစ္စံုတစ္ခု ကိုျပန္လည္ ပိုင္ဆိုင္ရသလိုပါ။ ရန္ႏိုင့္ကို ေတြ႕ျမင္ရတာ သူ႕အသံကိုၾကားရတာ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးကို ဖက္တြယ္ထားရတာ.....အ ေကာင္းဆံုး။

'အစ္ကို....ခ်စ္တယ္ဗ်ာ'

'အဲဒါဘယ္အခ်ိန္က ဘယ္လိုခံစားမိခဲ့သလဲ ညီမသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ညီ..အစ္ကို႕ကိုခ်စ္တယ္ လိုအပ္ေနတယ္ အရမ္းပါပဲဗ်ာ'

ရန္ႏိုင္.....သူ႕အ၀တ္ေတြက စခြၽတ္တယ္ ျပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ခန္းထဲက ခုတင္ရွိရာဆီကို အေလာတၾကီး ေရြ႕ ၾကတာ။ ကြၽန္ေတာ္ ရန္ႏိုင့္ကို ရူးသြပ္စြာျပင္းျပင္းပ်ပ် နမ္းရႈံ႕မိပါတယ္။ သူ႕ကိုျပန္ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာလြန္းလို႕ေလ။ သူ႕ကိုယ္ေပၚက အ ၀တ္ေတြဖယ္ရွားဖို႕ အစအနေတာင္ မေတြ႕ရေအာင္ကူျပီး ဖယ္ရွားေပးမိပါရဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ကို အနမ္းမိုးေစြေနခဲ့သလို သူ႕လက္အစံုက လည္း ကြၽန္ေတာ့္အတြင္းခံ brief ထဲလက္လွ်ိဳကာ မာေထာင္ေနတဲ့ ငပဲကို ပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္ပါေတာ့တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခု ပူးကပ္ ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း အိပ္ခန္းထဲအေရာက္ သူ ကြၽန္ေတာ့္ကို တြန္းလွဲလိုက္ကာ ပက္လက္အိပ္ေစပါျပီ သူ႕သေဘာအတိုင္းေပါ့။

ရုတ္တရက္ ခုတင္ေပၚ ပက္လက္ျဖစ္သြားတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚ ရန္ႏိုင္ခြတက္လိုက္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ေဘာင္းဘီကိုဆြဲခြၽတ္ ပါတယ္။ ေဘာင္းဘီဆြဲအခြၽတ္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ငပဲဟာ မတ္ကနဲ ဘတ္ကနဲ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္။ အဲဒါကို ရန္ႏိုင္ ေတာက္ပတဲ့မ်က္၀န္းေတြ ျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ရင္း 'God, ဒါၾကီးကို ထင္ရွဴးျမိဳင္မျပန္ခင္ကတည္းက ကိုင္ၾကည့္ခ်င္ေနမိတာ' တဲ့။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ရီလႈိက္ေမာေန ဟန္ျဖင့္ စူးစိုက္ၾကည့္ေနတာမ်ား အားရပါးရ။

'အစ္ကိုကေတာ့ မင္းထြက္သြားတဲ့ေန႕ကစျပီး ဘာမွမေတြးမိဖူးဘူး လြမ္းတာပဲသိတယ္'

'တကယ္?'

ရန္ႏိုင္ ကြၽန္ေတာ့္ -ီးကို အေသအခ်ာကိုင္ျပီး မ်က္ႏွာအပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ညည္းတြားသံအက်ယ္ၾကီးေအာ္မိဖို႕ ကြၽန္ေတာ့္အ လွည့္ပါ။ သူ႕လွ်ာဖ်ားေလးက ဆြိတီ အစိကို တို႕ထိသလိုမ်ိဳး ကြၽန္ေတာ့္ကြမ္းသီးေခါင္းကို ထိခတ္တယ္။ ႏို႕သီးေခါင္းကို ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေလးစုပ္သလို ကြၽန္ေတာ့္ -ိင္တံတစ္ေခ်ာင္းလံုးကို ခပ္မွ်င္းမွ်င္းေလးစုပ္တာ အိုး....အသံေတြ ထိန္းမထားႏိုင္ေအာင္ ညည္းတြားမိရပါ တယ္။

 ရန္ႏိုင္ဘာမ်ား မွတ္ေနသလည္းမသိဘူး ကြၽန္ေတာ့္ငပဲကို အားရပါးရကိုင္တြယ္ကာ အဆံုးထိငံုလိုက္ ထိပ္ပိုင္းေလးကိုပဲ အသြင္းအ ထုတ္လုပ္လိုက္နဲ႕ စုပ္မ်ိဳေနတာ အေတာ္ၾကာတာ။ လွ်ာနဲ႕ရစ္ပတ္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာၾကားေမႊေနတာကိုက ပူပူေႏြးေႏြးျဖင့္ ရင္အခုန္ၾကီး ခုန္မိရတယ္။ ပါးစပ္ထဲကေန အျပင္ကိုျပန္ထုတ္ရင္း အာခံတြင္းထဲ ေလ်ာကနဲ စုပ္ယူလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပါျပီ။

'ရန္ႏိုင္.....မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငံုမထားနဲ႕ေတာ့ အျပင္ကို ျပန္ထုတ္....Oh Fuck!'

ျပန္မထုတ္ဘဲ တျပြတ္ျပြတ္စုပ္ေနတာ ေထာင္မတ္မိတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ ဦးေခါင္း ေခါင္းအံုးေပၚျပန္လဲက်ရင္း ပူေႏြး ခြၽဲပ်စ္ ျဖဴေဖြးေသာ အရည္ မ်ား သူ႕လည္မ်ိဳထဲ ဒါရိုက္ပန္းထည့္ပစ္ရေပါ့။

'Awwwww Shit!'

ျဖစ္ေပၚခံစားမိရသမွ် Climax ျဖစ္စဥ္ေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုးလို႕ ထင္မိပါတယ္။ ရန္ႏိုင္ အဲဒါကို မလႊတ္ေသးဘဲ ျပြတ္ျပြတ္မည္ေအာင္ ဆက္စုပ္ေနတာ ကြၽန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုး ဒိုးဒိုးဒန္႕ဒန္႕ ျဖစ္သြားရကာ ရင္ထဲဟာဆင္းသြားရပါျပီ။

ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြကို ျပံဳး၍စိုက္ၾကည့္ရင္း 'အစ္ကို ဂန္ဒူး' တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႕ကို သေဘာတက် ျပန္ျပံဳးမိရရင္း 'you cocksucker' လို႕ေျပာရင္း ႏွစ္ဦးသား ရယ္ေမာမိပါေရာေလ။ ကြၽန္ေတာ့္ နံေဘးမွာ သူလွဲလိုက္ေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚ မိုးၾကည့္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ စကားေတြတစ္၀ေျပာျဖစ္ပါရဲ႕။

'အစ္ကို က မင္းကို မေတြ႕ရေတာ့ဘူးထင္ေနခဲ့တာ'

'ညီ....အစ္ကို႕ကို ခ်စ္မိသြားျပီ။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖီလင္လိုအပ္ခ်က္ကို အျပည့္အ၀ေပးစြမ္းႏိုင္တာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ဘဲ။ ညီ ဆိုလိုတာက လိင္ဆက္ဆံတဲ့ေက်နပ္မႈကိုေျပာတာပါ။ ညီ့ဘ၀အတြက္ အစ္ကို႕ကိုလိုတယ္ဗ်ာ'

ကြၽန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြကို စိုက္ၾကည့္ရင္း စကားဆက္မေျပာဘဲ အတန္ၾကာျငိမ္သက္ေနျပီးမွ ဆက္ေျပာပါတယ္ သူ႕အေၾကာင္း။

'ဆိြတီႏွင့္ ညီလမ္းခြဲလိုက္ျပီအစ္ကို။ မၾကာခင္ တရား၀င္ကြာရွင္းေတာ့မွာ။ တစ္ခ်ိန္လံုး ညီ့ကို ဘာေၾကာင့္ ျပႆနာရွာေနတယ္ဆိုတာ သိ ရျပီေလအခု'

'ဘာေၾကာင့္လဲ? အစ္ကိုထင္တာက မိန္းမဆိုေတာ့ ကိုယ့္ေယာက်္ားအေပၚ အႏိုင္နည္းနည္းယူခ်င္စိတ္ရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ပဲ ေတြးမိတာ'

'မဟုတ္ဘူး အစ္ကို သူ႕ငယ္ရည္းစားနဲ႕ ထင္းရွဴးျမိဳင္မွာ ျပန္ခ်ိတ္မိေနခဲ့တာ။ အဲဒီ့လူကို ညီံထက္ ပိုခ်စ္တယ္ေလ။ ဒီကိစၥက သူ႕အေမ ကိုသြားေတြ႕တာထက္ အေရးပိုၾကီးေနတာ'

'Fuck, no shit. ဒါဆို ဆိြတီက သူ႕အေကာင္နဲ႕ မင္းကြယ္ရာမွာ ဇာတ္လမ္းစေနတာေပါ့ ဟုတ္လား?'

'ဟုတ္တယ္၊ တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြမွာ ညီခံစားေပးေနရတာနဲ႕ေတာင္မတန္ဘူး။ အစပိုင္း ညီတို႕အဆင္မေျပျဖစ္စက ဒါလိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပႆနာတစ္ခုခုျဖစ္လို႕ပဲလို႕ ထင္ေနခဲ့တာ။ အခုေတာ့ ဘာမွမခံစားေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္လိုအေကာင္းေတြလာမလည္း အဆိုးေတြသြား မလည္း စတာေတြအေပၚ'

'ရန္ႏိုင္....ညီရယ္...ကိုယ္ကေတာ့ေနာ္ မင္းကိုပဲ တမ္းတေနခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ မင္းနဲ႕ေတြ႕ျပီးေနာက္ပိုင္း ကိုယ္မင္းအတြက္ သီးသန္႕ ဆိုတာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာ'

သူ႕သြားတက္ေလးေတြေပၚလာတဲ့အထိျပံဳးတယ္ အားရပါးရ။ ဘာအေရာင္မွမပါတဲ့ ျပံဳးျခင္းမ်ိဳးေပါ့။ ျပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကိုလွမ္းဖက္ လိုက္ရင္းအနမ္းမိုးေပါက္ေလးေတြ စၾကဲပါေတာ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေတြကေတာ့ ရန္ႏိုင့္ ပခံုးသား၊ ေက်ာျပင္၊ တင္ပါးက်စ္က်စ္ေတြ ဆီ ပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္မိရရင္း ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုပူးကပ္ေနတဲ့ၾကားမွာ ခိုးလုခုလုျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ငပဲထြားထြားၾကီးကို အမိအရဆုပ္ကိုင္ျဖစ္ရ ေပါ့။ ထိပ္အေရျပားေလးကို လက္ညႇိဳးလက္မၾကားမွာ အသာညႇပ္ရင္း ေရွ႕တိုးေႏွာက္ငွင္အသာလုပ္ေပးေတာ့ သူ႕ငပဲဟာ မာသထက္မာ ကာ ေဖာင္းၾကြလာပါေတာ့တယ္။

'အစ္ကို...အ...ဒီဖီလင္က မိုက္တယ္ဗ်ာ....'

'ညီ...အစ္ကုိ႕ကိုလည္း.....' ကြၽန္ေတာ္ စကားမဆက္ေတာ့ဘဲ ဒူးႏွစ္ဖက္ကို ရင္ဘတ္ထိဆြဲ ေျခခ်င္း၀တ္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း အေန အထားအသင့္ျပဳလုပ္ျပလိုက္ေတာ့တယ္။

ရန္ႏိုင္ ကြၽန္ေတာ့္ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို သူ႕ပခံုးေပၚေျပာင္းတင္လိုက္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြကို အခ်စ္ႏွင့္ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္မႈေရာ ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႕စိုက္ၾကည့္ေသးတာေလ ဟိုးစိတ္အတြင္းထဲအထိ ထိုးေဖာက္သြားတဲ့အတိုင္း။ ျပီးမွ သူ႕ရဲ႕ ငပဲထိပ္ပိုင္းဟာ တျဖည္း ျဖည္း ကြၽန္ေတာ့္ခေရတြင္းထဲ ထိုး၀င္လာတယ္။ တရွိန္တိုးမဟုတ္ တစ္လက္မျခင္း တစ္စင္တီမီတာျခင္း ၀င္လာသလိုခံစားရပါတယ္။ အ ရာအားလံုး slow motion ခံစားခ်က္အားလံုး ျဖစ္ပ်က္ေနသလိုပါပဲ။

'ကို...ဒီလို အတူေနရတဲ့ ဖီလင္ကို ညီပိုျပီးလြမ္းေနခဲ့တာ။ တျခားလူနဲ႕ ထပ္ျပီးအရသာခံဖို႕ မစဥ္းစားမိခဲ့ဖူးဘူးသိလား?'

ရင္ထဲ တသိမ့္သိမ့္ခံစားရတဲ့အေျပာေလးပါပဲ။ ရန္ႏိုင့္လည္ပင္းကို ဆြဲဖက္ငံု႕ကိုင္းေစရင္း သူနမ္းခဲ့ဖူးသလိုမ်ိဳး တပ္မက္စြာ နမ္းရိႈက္ေနမိ ေပါ့။ တင္ပါးႏွစ္ခုၾကားထိုးထိုး၀င္လာတဲ့ သူ႕ငပဲကေပးတဲ့ ဖီလင္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္အသဲႏွလံုးထဲအထိ၀င္ေရာက္လာသလိုပါပဲ။ ေသဆံုးျပီး ေကာင္းကင္ဘံုတံခါး၀ဆီသြားေနခဲ့ရပါျပီ။ ကြမ္းသီးေခါင္းထိ ဆြဲထုတ္ျပီး ပင့္ကာ ပင့္ကာ ေဆာင့္လိုက္တဲ့ ေဆာင့္ခ်က္မ်ားဟာ ကြၽန္ေတာ့္ G-spot ကိုထိမွထိ။ ရန္ႏိုင့္တစ္ခုလံုးထည့္ထားလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ။

ရန္ႏိုင္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးေပါင္းစည္းေနမႈဟာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး မဂၤလာဦးညမွာ အစြမ္းကုန္ခ်စ္ပြဲ၀င္ေနၾကသလို ခံစားရပါတယ္။ တစ္ ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ လိုအပ္ခ်က္ကို အစြမ္းကုန္ျဖည့္ဆည္းေပးၾကတာ ရင္ထဲအသည္းထဲက။ အရင္က တစ္ျခားလူမ်ားႏွင့္ ပတ္ သက္ခဲ့သလို လိင္စိတ္ဆႏၵသက္သက္သာမဟုတ္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လုိမႈမ်ား ေပါင္းစပ္ေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္မည္ထင္ပါ့။ ဒီည ရန္ႏိုင္ရဲ႕တို႕ထိမႈ ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲက တစ္စံုတစ္ရာေသာ ေမွ်ာ္လင့္မႈကို အတည္ျပဳလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ တစ္စံုတစ္ရာဆိုတာက ကြၽန္ေတာ္ တို႕ဘ၀ေတြ အတူတကြျဖစ္တည္ၾကဖို႕ ကိစၥရပ္ပါ။

မိနစ္ ၂၀ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ရန္ႏိုင့္အထုတ္အသြင္းစံခ်ိန္ဟာ ျမင့္သထက္ျမင့္လာသလို သူ႕အသက္ရွဴသံမ်ားဟာလည္း ေျပာင္းလဲစ ျပဳလာပါျပီ။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ေဆာင့္လိုက္တိုင္း သူ႕ခါးအစံုကို လက္ႏွင့္ထိန္းေပးရင္း ခေရၾကြက္သားမ်ားကို ညႇစ္ညႇစ္ေပးလိုက္တယ္။ ခါးကိုယိမ္းႏြဲ႕ရင္း သူေမႊေတာ့ကြၽန္ေတာ္ေလ သူ႕ခါးမုန္တိုင္းမွာေမ်ာေရာ။

လိင္ဆက္ဆံတဲ့အခါ ပါတနာရဲ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မိရင္ ကိုယ့္ဖီလင္အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေစတယ္ဆိုတာ ရန္ႏိုင့္အတြက္ ဒက္ထိမွန္ပါတယ္။ သူ႕ေဆာင့္ခ်က္ေတြျမႇင့္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္အသက္ရွဴသံ မ်က္ႏွာအမူအရာ ညည္းသံသဲ့သဲ့တို႕ေၾကာင့္ သူ....သူ။

'Oh Fuck, Oh Fuck man....I'm gonna, I'mmmmmmmmmmmmm'

ေရႊရည္ေတြအျပည့္ပန္းထည့္လိုက္တာကို ခံစားရမိတာမ်ား ပူေႏြးေနတဲ့ေရ တစ္ဂါလံေလာက္ကို ပုဂံလံုးထဲေလာင္းထည့္လိုက္သလို ေႏြး ကနဲ။ ကြၽန္ေတာ့္ေျခေထာက္အစံုႏွင့္ သူ႕တင္ပါးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ခ်ဳပ္ထားလိုက္ရင္း သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးႏွင့္ ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုးျမႇဳပ္သ ထက္ျမႇဳပ္ေစျပီး အတြင္းပိုင္းထိ ေရႊရည္ေတြထည့္ေပးေစတာ အဟုတ္။ သူလည္း အစြမ္းကုန္ေကာ့ရင္း ကြၽန္ေတာ္လည္တိုင္ေတြပါးျပင္ ေတြကို နမ္းပါေသးရဲ႕။

ရင္ခြင္ထဲ သူမီွတြယ္လိုက္ရင္း အငမ္းမရ အသက္ရွဴကာ အေမာေျဖပါတယ္ ခဏေတာ့။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ဆံႏြယ္ေလးေတြကို လက္ႏွင့္ အသာထိုးဖြရင္း အခ်စ္ေတြျပည့္လွ်မ္းေနတဲ့ ေလသံျဖင့္ 'ရန္ႏိုင္ မင္းအျပဳအမူဆက္ဆံပံုေလးေတြက အစ္ကို႕ကို ခ်စ္မိသြားေစသလိုပဲ မင္းကို' ေျပာမိပါတယ္။

'အစ္ကိုဆိုလိုတာက အစ္ကို႕ကို ကြၽန္ေတာ့္ခ်စ္သူအျဖစ္သတ္မွတ္လို႕ရတယ္လို႕ဆိုလိုတာလား?'

'မင္းက မခ်စ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ္က စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ရဦးမွာေလ'

ကြၽန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္သား 'ဆိြတီ'ႏွင့္ ကေလးေတြရဲ႕ ပစၥည္းပစၥယအားလံုးကိုထုပ္ပိုးျပီး သကာလ 'ထင္းရွဴးျမိဳင္'ကို သြားမည့္ အ ေ၀းေျပးကားျဖင့္ တန္ဆာေဆာင္ကာပို႕လိုက္ပါတယ္။ ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့ ကေလးေတြအတြက္အဆင္ေျပဖို႕အလိုငွာ သူတို႕အေမႏွင့္ ထည့္ေပးလိုက္ရတာ ရန္ႏိုင္ မ်က္ရည္ေတြေတာ့ ေ၀့ရတာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ အရာအားလံုးျပီးေတာ့ တစ္ခန္းလံုးရွင္း လင္းကာ ပိုင္ရွင္ လာၾကည့္ရင္အသင့္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ၾကပါေတာ့တယ္။

x           x           x

အဟင္း....ရန္ႏိုင္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အတူရွင္သန္ေနထိုင္ၾကတာ လေတြႏွစ္ေတြတိုင္လာတဲ့အထိ ေႏြးေထြးဆဲ ရင္ခုန္သံေတြဆူေ၀ေနဆဲ။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ဆက္ဆံပက္သက္တုန္းကလို ခံစားရဆဲ လိင္ဆက္ဆံမႈအပိုင္းမွာေလ။ ဘယ္ေလာက္အံ့အားသင့္စရာေကာင္းတဲ့ ေပါင္း သင္းဆက္ဆံေရးကို ရခဲ့ရပါလိမ့္။ ဒုတိယလူေတြ အျဖစ္မွသည္ အခ်စ္ဆံုးေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့တာ။

တစ္ေယာက္ အိမ္ေစာျပန္ေရာက္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က ၾကိဳဆိုေနတာ ၊ စားေသာက္ဖို႕ျပင္ဆင္ထားေပးတတ္ၾကတာ။ အလုပ္အ ေၾကာင္း ကူညီစဥ္းစားအၾကံဥာဏ္ေပး လုပ္ေဆာင္ေပးတတ္ၾကတာ။ ကေလးေတြဆီ ႏွစ္ကိုယ္တူ သြားၾကည့္ျဖစ္ၾကတာ။ အိုး....ဒါ ၾကီး မားတဲ့ ဆုလာဘ္ၾကီးတစ္ခု ႏွစ္ဦးသားလက္ခံရရွိထားျခင္းေပါ့။

'အစ္ကို...ဘာလုပ္ေနျပန္ျပီလဲ?'

'လမ္းေပၚက မီးေရာင္ေတြၾကည့္ရင္း ေလညႇင္းခံရင္း ဟိုဘက္အိမ္က  ေကာင္ေခ်ာေလးကို စေတြ႕တုန္းက ပံုစံေလးျပန္ေတြးၾကည့္ ေနတာ'

'ဗ်ာ...ဘယ္သူ႕?  ေအာ္...အစ္ကိုကလဲ"

'ဟား......ဟား '

'ဟား....ဟား'

Alex aung (26.6.2010)

Mar 13th

ခ်စ္သူ. ပံုျပင္ (ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)

By Kaung Thu Ya.........@.......
BODY { COLOR: #000000; BACKGROUND-COLOR: #ffffff } BODY A:link { COLOR: #0000ff } BODY A:hover { COLOR: #0000ff } BODY A:active { COLOR: #0000ff } BODY A:visited { COLOR: #800080 } BODY { MARGIN: 6px } DIV#content { FONT: 13px Zawgyi-One } DIV#insert { DISPLAY: none } DIV.system1st { MARGIN: 4px 0px } DIV.systemNth { MARGIN: 4px 0px } DIV.chat .icon { } DIV.chat DIV.msg { MARGIN: 0px } DIV.chat DIV.Nth { MARGIN: 5px 0px 0px } DIV.chat SPAN.salutation { FONT-WEIGHT: bold } DIV.out { TEXT-ALIGN: left } DIV.out .icon { FLOAT: left; MARGIN: 2px 5px 0px 0px } DIV.in { TEXT-ALIGN: left } DIV.in .icon { FLOAT: left; MARGIN: 2px 5px 0px 0px } DIV.clear { CLEAR: both; OVERFLOW: hidden; HEIGHT: 1px } DIV.break { MARGIN: 3px 0px 4px; OVERFLOW: hidden; HEIGHT: 1px }
``အ...´´
ေကာင္းခန္. စိတ္ေတြအလွ်င္လိုမွဳ.ေၾကာင္.ေခ်ာ္လဲက်သြားသည္။
ခ်က္ခ်င္းျပန္ထကာ ညီေလးအားခ်င္.ဆီသို.လာခဲ.မိသည္။
ေနာက္ဘက္ဆီမွ ဦးေလးၾကီး၏ ေခၚသံမွာလည္းမိုးထဲေလထဲေပ်ာက္ကြယ္ခဲ.ေခ်ျပီ။
အုတ္ဂူေလးေရွ.သို. ေကာင္းခန္. ေျခစံုခ်မိေပျပီ။
မိုးကလည္း သည္းၾကီးမည္းၾကီးကိုရြာခ်ေနေတာ.သည္။
လွ်က္စီးမ်ားျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္လက္ေနသည္။
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မိုးျခိန္းသံၾကီးမွာ ေခ်ာက္ခ်ားစဖြယ္ပင္။
ဒါေတြကို ေကာင္းခန္.တစ္ေယာက္ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းလည္းမသိေတာ.ေခ်။
မိမိေရွ.တည္.တည္.ဆီမွ ညီေလးအားခ်င္. အုတ္ဂူေလးကိုသာ မမွိတ္မသုန္စိုက္ၾကည္.ေနမိသည္။
ဒီအထဲမွာ ညီေလးတစ္ေယာက္တည္းခ်မ္း ေနရွာေတာ.မည္။
ေၾကာက္ေနရွာေတာ.မည္။
ေကာင္းခန္. ပါးျပင္ထက္ဆီမွ မ်က္ရည္မ်ားကားရြာသြန္းျဖိဳးေနေသာမိုးေရေတြနဲ. ေရာသြားေခ်ျပီ။
ပာိုအရင္ပံုရိပ္ေတြ ေခါင္းထဲမွာအစီအရီပံုေပၚလို. လာျပန္သည္။
``ညီရယ္ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလကြာ အစ္ကိုကို တစ္ေယာက္တည္းမင္းထားခဲ.ရက္တယ္ေနာ္ ညီညီ.အစားအစ္ကိုသာျဖစ္လိုက္ပါေတာ.လားကြာ အစ္ကိုစိတ္မေကာင္းဘူးကြာ သိပ္ေၾကာက္ေနလားညီညီ အစ္ကိုကတိေပးပါတယ္ညီညီ ဒီေန.လိုညမ်ဳိးေနာင္အခါဘယ္အခ်ိန္ေရာက္ေရာက္ညီ.ညီ.ကိုအစ္ကို ဒီေန.လိုအေဖာ္ျပဳေပးပါ.မယ္ညီညီ အစ္ကိုကတိေပးပါတယ္ကြာ အီးး´´
ေကာင္းခန္. စိတ္ထိန္းလို.မရေတာ.ေခ် ။
၀မ္းပန္းတနည္းၾကီးငိုခ်လိုက္မိေတာ.သည္။
ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး အေမွာင္ထုကလြမ္းျခံဳေနသည္။
တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္လက္ျဖာသြားေသာလွ်ပ္စီးေၾကာင္းေအာက္မွာ သုသာန္တစျပင္ကား စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားစရာပင္။
ဒါေတြကို ေကာင္းခန္.တစ္ေယာက္လ်စ္လ်ွဳရွဳ.ကာအားခ်င္. အုတ္ဂူေလးေပၚမ်က္ႏွာအပ္ကာသာ ငိုေနမိေတာ.သည္။
``အစ္ကို...´´
အားခ်င္. အသံလိုလို ေကာင္းခန္.ၾကားမိသည္။
``ညီရယ္ အစ္ကိုကို.ေၾကာက္မယ္မ်ားထင္ေနသလားကြာပာမ္ျဖစ္ႏူိင္ရင္အစ္ကို.ေဘးမွာမင္းရွိ်ိတယ္ဆိုတာသိရေအာင္ကို.္ထင္ျပပါလားကြာအဲ.ဒါဆိုအစ္ကိုသိပ္ေပ်ာ္မိမွာပဲကြာ´´
``အစ္ကို...´´
အသံက မိုးထဲေရထဲမွာပိုပီသလို.လာသည္။
ေကာင္းခန္.ေမာ.ၾကည္.မိသည္။
``ပာာ....´´
ျဖတ္ကနဲ.လ်ွက္ျဖာသြားေသာ လွ်က္စီးေၾကာင္းေအာက္မွာ ညီေလးအားခ်င္.ကိုေတြ.လိုက္ရသည္။
``အားခ်င္...´´
ေကာင္းခန္. အာေမဋိတ္အသံႏွင္.အတူေနာက္သို. ယိုင္က်သ၊ြားသည္။
``အစ္ကို ကြ်န္ေတာ္ပါဗ်´´
``ပာာ အားခ်င္.၀မ္းသာလိုက္တာကြာ မင္း မင္း အစ္ကို.ကိုတစ္ကယ္ကိုယ္ထင္ျပတယ္ေနာ္´´
``ပာာဗ်ာ အစ္ကိုကလည္းကြ်န္ေတာ္ သရဲမပာုတ္ပါဘူး လူပါဗ်လူ လူကဲပါထဗ်ာ ထျပန္ရေအာင္ ေနာ္ အစ္ကိုအေအးပတ္လိမ္.မယ္ ျပီးမွညီရွင္းျပမယ္ေနာ္ ထ ထ´´
အားခ်င္.ေျပာလည္းေျပာ ေကာင္းခန္.ကိုပခံုးထက္ဆီမွထူမေပးလိုက္သည္။
``မင္း      ..မင္း...´´
``ကဲပါဗ်ာ ထပါဆိုဗ်ာညီ.ကိုအဲ.ေလာက္ေတာင္ခ်စ္ရလားဗ်ာ ကဲပါမငိုနဲ.ေတာ.တိတ္ေတာ. အစ္ကိုဖက္ငိုေနတဲ.အုတ္ဂူေပၚကနာမည္ကိုလည္းေသခ်ာဖတ္အံုးမွေပါ.ဗ်ာ´´
အားခ်င္. လက္ႏွိပ္ဓာတိမီးျဖင္. အုတ္ဂူေပၚမွ နာမည္ရွိရာထိုးျပလိုက္သည္။
``ေမာင္သာထက္ေအာင္
အသက္(၁၈)ႏွစ္´´
``ပာင္....´´
ေကာင္းခန္.ဆီမွဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ အာေမဋိတ္အသံထြက္လာျပန္သည္။
အားခ်င္. နာမည္အရင္းကေဇယ်ာေအာင္ပင္ ဒါဆို..။
``ကဲပါလာသြားၾကစို.အစ္ကိုရအေအးမိလိမ္.မယ္အိမ္ေရာက္ရင္ကြ်န္ေတာ္အားလံုးရွင္းျပမယ္ေနာ္ လာပါအစ္ကိုကလမိမာပါတယ္ဗ်´´
ေကာင္းခန္.တစ္ေယာက္လူႏွင္.စိတ္ႏွင္.မကပ္သလိုပင္ အားခ်င္.ဆြဲေခၚရာဆီသို. ႏွဳတ္ဆြ့ံကာသာလိုက္ပါလာေတာ.သည္။
``ကဲတက္ အစ္ကိုတက္ ကြ်န္ေတာ္.ကားနဲ.ပဲလိုက္ခဲ.ေတာ. အစ္ကို.ကိုစိတ္မခ်ဘူး အစ္ကို.ကားကိုေတာ. ဦးေလးၾကီးဆီအပ္ခဲ.လိုက္ျပီမနက္မွညီ လူလြတ္ျပီးယူခိုင္းေပးမယ္ေနာ္ တက္လိုက္ေနာ္´´
အားခ်င္. ကားတံခါးဖြင္.ေပးလိုက္သည္။
ကားထဲမ၀င္ခင္ ေကာင္းခန္.နဖူးျပင္ကိုၾကင္နာစြာတစ္ခ်က္အနမ္းေလးေပးမိသည္။
လူသူမရွိတဲ.လမ္းမထက္မွာ အားခ်င္.ကားေလးကားျမွားတစ္စင္းပမာေျပးေနသည္။
ကားေမာင္းရင္း ေကာင္းခန္.ကိုတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္.မိသည္။
ေကာင္းခန္.ကား ငူငူငိုင္ငိုင္ႏွင္.ႏွုတ္ဆြံ့္ကာသာပါလာေတာ.သည္။
``၀ူးးးးးးးးးးး´´
အားခ်င္.ကားကိုျခံထဲသြင္းလိုက္သည္။
အိမ္တံခါး၀မွအေဒၚတစ္ေယာက္..
``ေပာ. အားခ်င္.ျပန္လာျပီလား ဘာေတြအေရးၾကီးလို.ထြက္သြား သြား...´´
အေဒၚၾကီးေျပာေနရင္းမွေကာင္းခန္.ကိုေတြ.လိုက္လို.ထင္ အံ့အားသင္.သြားသည္။
.``ဘယ္သူလဲသူက...´´
``ကြ်န္ေတာ္. သူငယ္ခ်င္းပါခုနကသူ.ကိုသြားၾကိဳတာ သူဒီမွာအိပ္မွာ ျခံတံခါးပိတ္ခိုင္းလိုက္ေတာ.´´
``ေအး ေအး..´´
အားခ်င္. ေကာင္းခန္.ကို မိမိအခန္းရွိရာအေပၚထက္သို.ေခၚလာသည္။
``အစ္ကိုအဆင္ေျပရဲ.လား အင္က်ီအရင္လဲလိုက္ေနာ္´´
ေျပာေျပာဆိုဆို အားခ်င္.သူ.အင္က်ီနဲ.ေဘာင္းဘီကိုလဲလိုက္သည္။
``အစ္ကိုကလည္းဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ျပီးေတာ.ရွင္းျပမွာေပါ.အဲ.လိုၾကီးမလုပ္ပါနဲ.ဗ်ာ စကားေလးဘာေလးေျပာပါအံုးဗ် ကဲခြ်တ္ဗ်ာ ခြ်တ္ အင္က်ီလရေအာင္´´
အားခ်င္. ေကာင္းခန္.အင္က်ီကိုခြ်တ္ေပးလိုက္သည္။
အင္က်ီမရွိေတာ.တဲ.ေကာင္းခန္.ကိုခ်စ္စႏူိးျဖင္.တစ္ခ်က္နမ္းျပစ္လိုက္သည္။
ေကာင္းခန္. ခါးဆီမွ ေဘာင္းဘီကို ဆက္ခြ်တ္မည္အျပဳ...။
``ရတယ္ အစ္ကို.ဘာသာခြ်တ္လိုက္ပါ.မယ္..´´
ေကာင္းခန္.ဆီမွ စကားသံထြက္ေပၚလာသည္။
``ေပာာ.ၾကည္. အဲ.လိုလုပ္စမ္းပါဗ် ကဲအဲ.မွာကြ်န္ေတာ္.အ၀တ္ဗီရုိ အစ္ကို၀တ္ခ်င္တာ၀တ္ ကြ်န္ေတာ္ အစ္ကိုေသာက္ဖို.ေအာက္ထပ္သြားျပီး ကာဖီသြားေဖ်ာ္လိုက္အံုးမယ္ေနာ္´´
အခန္းတံခါးဖြင္.ကာ အားခ်င္.ေအာင္ထက္ဆင္းသြားသည္။
ခဏၾကာမွ ကာဖီႏွစ္ခြက္လက္မွာကိုင္ကာ အခန္းတံခါးဖြင္.၀င္လာသည္။
``ေရာ. ပူပူေလးေသာက္လိုက္ေသာက္ျပီးူရင္ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပမယ္´´
ေကာင္းခန္.အားခ်င္.မ်က္ႏွာေလးကိုစိုက္ၾကည္.ကာ ကာဖီခြက္ကိုေသာက္လိုက္မိသည္။
ပူကနဲ.လည္ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ကာဖီေရေတြဆင္းသြားသည္။
ကာဖီခြက္ကိုကုတင္ေဘးမွာခ်ထားလိုက္သည္။
ျပီးေတာ. အားခ်င္.ဘက္သို.လွည္.ကာ..။
``ကဲေျပာအစ္ကိုေတာ. ဘာမွကိုနားမလည္ေတာ.ဘူးကြာ´´
အားခ်င္.ေကာင္းခန္.ပါးျပင္ကိုသူ.လက္ကေလးႏွင္.ညင္ညင္သာသာပြတ္ကာ..။
``ဒီလိုအစ္ကိုရ အစ္ကိုကေလာၾကီးသြားတာကိုးဗ် ညီကလည္းေမေမဆံုးတဲ..ကိတ္စကမျပီးေသးေတာ.အေရးေပၚပာိုပန္ျပန္သြားရတယ္ေလ အဲ.ဒီမွာစလြဲေတာ.တာပဲ ညီလည္းေရာက္ျပန္ဆိုေတာ. အစ္ကိုစိတ္ပူမွာဆိုးလို.မေျပာပဲနဲသြားလိုက္တာ ညီေရာက္ေရာက္ျခင္းေန.မွာပဲ. ညီေလးသာထက္ဆံုးသြားတာ အဲ.တာညီ.ညီ၀မ္းကြဲပါဗ် အဲ.တာကိုအစ္ကိုကအိမ္လွမ္းဖုန္းဆက္တယ္ဆို အိမ္ကလည္းအားခ်င္.ဆံုးသြားျပီလို. ေျပာလိုက္တယ္ဆို အဲ.လိုေျပာေတာ.အစ္ကိုငိုသြားတဲ.အေၾကာင္းသူတို.ကေျပာလို.ညီသိရတာေလ ညီသိတယ္ အစ္ကိုေတာ.အထင္မွားေတာ.မယ္လို. အစ္ကို.အိမ္လိုက္သြားေတာ. အေရးတၾကီးထြက္သြားတယ္ဆိုေတာ.ညီတန္းသိလိုက္တယ္ ညီမိုးခ်ိန္းသံေၾကာက္တာ အစ္ကိုသိတာကိုး အဲ.ေတာ.အစ္ကိုဘယ္မွာရွိတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္တယ္ေလ ထင္တဲ.အတိုင္းပဲ´´
``ပာာ ဒါဆိုဘာလို.အားခ်င္.ဆံုးသြားျပီလို.သူတို.ကေျပာရတာလဲ´´
``ေပာာ.လုပ္ျပီအစ္ကိုကေတာ. ညီတို.တရုတ္ထံုးစံနာမည္ေလဗ်ာညီတို.အိမ္မွာ ညီကသားၾကီးဆိုေတာ.ညီကို အားခ်င္.လိုေခၚသလိုဒီအိမ္မွာလည္း ညီေလးသာထက္ကိုအားခ်င္.လို.ေခၚတာဗ် အဲ.တာနားလည္မွဳ.လြဲတာ´´
ေကာင္းခန္. အစ္ခုမွမ်က္လံုးေတြျပန္ၾကည္လာသည္။
``ပာာ ဒါဆိုအားခ်င္.တစ္ကယ္မေသဘူးေပါ. ၀မ္းသာလိုက္တာကြာ´´
ေကာင္းခန္. အားခ်င္.ကို အားရပါးရဖက္ထားလိုက္သည္။
``အားခ်င္.ညီေလးအတြက္ေတာ.အစ္ကိုတစ္ကယ္စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ..´´
အားခ်င္. ေကာင္းခန္.ကိုျပန္ဖက္ထားလိုက္ရင္း..။
``ကြ်န္ေတာ္အရမ္းေပ်ာ္တာပဲဗ်ာ ဘာလို.လဲဆိုေတာ. အစ္ကိုကြ်န္ေတာ္.ကိုတစ္ကယ္ခ်စ္တာဒီေန.သိလိုက္ရလို.ေလ´´
``အရမ္းခ်စ္တယ္အားခ်င္.  အစ္ကိုမင္းကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ ´´
အျပင္ဘက္မွာမိုးေတြသည္းေကာင္းေနသည္။

အခန္းေလးထဲမွာလည္းမိုးသည္းေနပါသည္။

ဒါေပမယ္ဒီမိုးက အခ်စ္မိုးးးးးးးးးးးးးး။

                                                                                                           ျပီးပါျပီ။
Apr 21st

ခ်စ္ျခင္းတခု၏ေနာက္ကြယ္

By redheart

အင္းယားကန္ေဘာင္ ေဘး၀ယ္ ခုံတန္း ေလးတခု သုိ ့ စိတ္နဲ ့ကုိယ္နဲ ့ တသားတည္းက် မေနတဲ့ ကြ်န္မ ဘယ္လုိ ေရာက္လုိ့ေရာက္မွန္း မသိေရာက္လာခဲ့သည္။ ညေနေစာင္း ေနကလဲ၀င္ဖုိ့ ျပင္ဆင္ေနျပီ ျဖစ္သည္။ မုိး ၏အေငြ ့အသက္ ပါေသာ ေလႏုေအးေလးက ကြ်န္မ ပါးေပၚသုိ ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ျဖတ္တုိက္လာသည္။

                   

~~ အခ်စ္ဆုိတာ .. ဘ၀ကို .. ဖန္ဆင္းတက္သလုိ.. အခ်စ္ဆုိတာ ဘ၀ကုိဖ်က္ဆီးတက္တယ္…~~

ဟုိအေ၀းဆီမွ ကဗ်ာဘြဲ့မွဴး၏ သီခ်င္းသံ သဲ့သဲ့ေလးၾကားရသည္။

 

X        x        x        x        x        x        x        x        X

 

ယခင္က ဤေနရာေလးမွာတြင္ပဲ ကြ်န္မ ခ်စ္ရေသာ သူကုိ ကြ်န္မ ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းအရဲစြင့္ဖြင့္ေျပာခဲ့သည္။ ထုိစဥ္တုံးက ရွက္ျပဳံးေလး ျပဳံးကာ ေက်နပ္ေနေသာ ကြ်န္မ ခ်စ္သူကုိ ၾကည့့္ပီး အလြန္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။

` ဘာလဲ ကုိရီးယားကား ေတြကုိ အားက်လို့ မိန္းကေလးက အရင္ ဖြင့္ေျပာတာလား`

`အင္း. . . ဘယ္လုိေျပာရမလဲ အားက်တယ္ဆုိတာထက္ ကုိယ့္ခ်စ္သူ ကုိ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာခြင့္ ကုိ မိန္းကေလးေတြလဲ ရသင့္တယ္ထင္လုိ့ေလ. `

အဲ့လုိေျပာခဲ့ေပမယ့္ ျမန္မာမိန္းကေလး တေယာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ကြ်န္မမ်က္ႏွာပူခဲ့ရတာေတာ့ ၀န္ခံပါသည္။

မိန္းကေလး တေယာက္ေပမယ့္ ဘုိသီဘတ္သီ ေနတက္ေသာ ကြ်န္မကို ကြ်န္မခ်စ္သူ က အျမဲေ၀ဖန္တက္ သည္။

`ငံုး ရယ္ မိန္းကေလးျဖစ္ပီး အလွအပ ေလးလဲ ဂရုစုိက္မွေပါ့ အရမ္းျပင္ဖုုိ့ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး နဲနဲ ေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့`

`ဘာလဲ ေမာင္က မလွရင္ မၾကိဳက္ဘူးေပါ့ေလ   ဟြန္း. .`

`မဟုတ္ပါဘူး ငုံးရယ္ နင္က ျပင္လဲ မလွမွန္းသိပီးသားပါ ငါက နဲနဲၾကည့္ေကာင္းေအာင္ပါ`

`ဘာ.. ေသမယ္..ေသအုုံးမယ္`

ပါးစပ္ကလဲေျပာရင္း လက္ကလဲ ဗုိက္ေၾကာစြဲလိမ္ျပီးသား။ ေမာင္က ကြ်န္မကို ငုံးေလး လုုိ့ပဲ ေခၚပါသည္။ သူက ကြ်န္မက ငံုးေလး တေကာင္နဲ ့တူသည္တဲ့ေလ။ ေမာင္က ထုိ့သုိ့ဆုိေလေတာ့လဲ ကြ်န္မ ငုံး ဟူေသာ သတၱ၀ါ ကုိ အလြန္ပင္ခ်စ္ တက္လာပါသည္။ ေမာင္ က တူတယ္ ဆုိလုိ့ေလ။ ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေခြေခြ ေလးမ်ား ပုိင္ဆုိင္ေသာ ေယာက္က်ား တေယာက္မပီသစြာျဖင့္ နီေထြးေထြးႏႈတ္ခမ္းတစုံကုိ ပုိင္ဆုိင္ေသာ မ်က္ခုံးအလြန္ထူေသာ ေမာင့္ကုိ ကြ်န္မ အရမ္းခ်စ္ပါသည္။

                   X        x        x        x        x        x        x        x        X

စာသင္ခန္းထဲမွာ ေမာင့္ကုိ ေစာင့္ရင္း ကြ်န္မ မကြ်မ္းက်င္ေသာ ဘာသာရပ္ကုိ နားလည္ေအာင္ လုပ္ေနရသည္။ ဒီေန ့ ကြ်န္မေရာက္တာ အရမ္းေစာပါသည္။ တကယ္ေတာ့ အျမဲတန္း ေစာေနၾကျဖစ္သည္။ ေမာင့္ကုိ ေမွ်ာ္ေနရင္းနဲ ့ ေမာင္ ေရာက္လာရင္ ခံစားရေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈက ကြ်န္မ အတြက္ေတာ့ နိဗာၻန္ တခုပါပဲ။

‘ဟဲ့ နဒီ ဒီေန ့တယ္ေစာပါလား အမယ္ စာေတြဘာေတြလုပ္လုိ့ ဘာပါလိမ့္’

ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္း မစပ္စုတေယာက္ ေရာက္လာျပီး ကြ်န္မ ဖတ္ေနေသာ စာအုပ္ကုိ ဆြဲလုလုိက္သည္။ သူက အဲဒီ့အတုိင္းပဲ။

‘ေမာင့္ကုိ မေတြ ့ခဲ့ဘူးလား ေနာက္က်လုိက္တာဟာ’

‘အမယ္ေလး ေစာင့္မေနနဲ ့ လာမွာ မဟုတ္ဘူး သူတုိ့ လင္မယား ၂ ေယာက္အျပင္ထြက္သြားတာငါေတြ ့ လုိက္တယ္’

ေမာင္နဲ ့ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းကုိ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ထုိသုိ့စေနၾက။ သူတုိ့ ၂ေယာက္ကလဲ စခ်င္စရာေကာင္း ေအာင္ အျမဲတန္းတပူးတတြဲတြဲ။ ရည္းစားျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မ ထက္ေတာင္ ပုိတြဲေနၾကေတာ့ လဲ ေျပာၾကေတာ့ မွာေပါ့။ ေမာင္က ဒီလုိပဲ သူူငယ္ခ်င္းဆုိ ခင္မင္တက္သည္ေလ။

‘နင္ကလဲ ဟယ္ သူတုိ့ က အရမ္းခင္ၾကလုိ့ပါ’

‘အမယ္ေလးဟယ္ ငါတု့ိလုိ ငယ္ေပါင္းေတြထက္ကို ပုိခင္ေနရအုံးမလား ဒီႏွစ္မွေျပာင္းလာတဲ့ ေကာင္ကုိမ်ား ဟြန္း ငါ အဲဒီ့ေကာင္ကို ၾကည့္မရပါဘူးေအ လူကုိမ်ား မတူသလုိ မတန္သလုိနဲ ့ အလကား ေသြးစုတ္ဖုတ္ ေကာင္ ဟုိတေန ့က လဲ မ်က္လုံးကုုိ အနက္ေရာင္ေတြ ဆုိးလာေသးတယ္ ပန္ ့နဲ  ့ မ်ားတူမလားလုိ့ေပါ့ တူပါဘူး ေအ အလကား အေျခာက္’

‘နားနားပီေျပာပါ မိခ်ိဳ ရယ္ မေမာဘူးလား ဒါက စတုိင္ေပါ့ဟာ သူမ်ားကုိ နင္ကလဲ’

‘ေအးေအး ေအးပါ . ေနာက္ေတာ့မွ  အပ်က္ပ်က္နဲ ့နွာေခါင္းေသြးထြက္ေနအုံးမယ္ ငါေတာ့ ဒီ ၂ေယာက္ကုိ သိပ္မသၤကာခ်င္ဘူး ဟုိတေန့ကလဲ အိမ္သာတခုထဲဲ အတူတူ၀င္သြားတာ ေတြ ့တယ္တဲ့ အာျပဲကေျပာတယ္’

အာျပဲဆုိတာ ကြ်န္မတုိ့နာမည္ေျပာင္ေပးထားေသာ အတန္းထဲမွ သူငယ္ခ်ငး္တေယာက္ျဖစ္သည္။

‘ဒါကေတာ့ဟာ အာျပဲ ေပါက္ကရေျပာတာ နင္လဲသိသားနဲ ့ ေဆးလိပ္ေသာက္တာျဖစ္မွာပါ ‘

ထုိကဲ့သုိ့ ေမာင့္ဘက္က လုိက္ေျပာေပးေနေသာ္လည္း သက္ပုိင္နဲ ့တြဲေတြ ့ရသည့္ အခ်ိန္တိုင္း ကြ်န္မ ရင္ထဲ ေလးေလး လာသည္။ ေမာင့္ကုိ ခ်စ္ေသာ အခ်စ္မ်ားေၾကာင့္ မ်က္စိမွတ္ျပီးေခါင္းခါေနေပမယ့္ ခ်စ္သူထက္ သူငယ္ခ်င္းကို ပုိဂရုစုိက္ေနျခင္းကုိ ကြ်န္မ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့သည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ဟုိတေန့ကလဲ ကြ်န္မတုိ့ ေတြ ့ဖုိ့ခ်ိန္းထားျပီးမွ သက္ပုိင္ေနမေကာင္းသည္ႏွင့္ ဖ်က္ခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ဘာဆုိင္လဲ သူေနမေကာင္းေတာ့ေကာ ေမာင္က ဆရာ၀န္ မွ မဟုတ္တာ။ သက္ပုိင္က နယ္မွ ေက်ာင္းလာတက္သည္ ။မိဘနဲ ့ေ၀းရာမွာ တေယာက္တည္းေက်ာင္းလာတက္သည္ဆုိေတာ့ ကြ်န္မလဲ အစပုိင္း က ဂရုဏာ သက္မိေသာ လည္း ပုိပုိကဲကဲ ၾကီးလုပ္တက္ေသာ ေမာင္ေၾကာင့္ စိတ္ခဏခဏတုိေနရသည္။ ပုိစိတ္တုိရ သည္မွာ သက္ပုိင္နဲ ့ယွဥ္ယွဥ္ေျပာလာျခင္း က ကြ်ဲျမီးတုိလာေစသည္။

‘ငုံးက တခြန္းေျပာ ရင္ တခြန္းျပန္ျပန္ေျပာတယ္ သက္ပုိင္ဆုိ ကြ်န္ေတာ္ေျပာသမွ် ေခါင္းညိမ့္တာပဲ’

ကြ်န္မ မ်က္ေစာင္းလွန္းထုိးေတာ့ ေမာင္ ဆက္မေျပာေတာ့။ ကြ်န္မကေမာင္ဟု ေခၚေသာလဲ ေမာင္ကေတာ့  သူ ့ကုိယ္သူ ကြ်န္ေတာ္ က ဟုပဲသုံးေလ့ရွိသည္။ အရင္ကေတာ့ ေမာင္က ရွက္တက္လုိ့ဟု ထင္ေသာလဲ အခုေတာ့ သံသယ မ်ားစ၀င္ ရပါျပီ။ ေမာင္ ကြ်န္မ ကုိခ်စ္သူလုိ့ တကယ္သေဘာထားသလား။ ရည္းစားအျဖစ္တြဲခဲ့ၾကေပမယ့္ ေမာင္ကြ်န္မ ကုိခ်စ္တယ္ဟု မေျပာဖူးေသး။ ကြ်န္မ ေမးတုိင္း ငုံးသိပီးသားပဲ ဟာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာရမွာ ရွက္တယ္ ဟု အျမဲျငင္းတက္သည္။ အရွက္ၾကီးေသာ ကြ်န္မ ခ်စ္သူ ဟု တန္ဖုိးထားခဲ့ရေသာ လဲ ကြ်န္မအဖုိ့ေတြးစရာေတြ မ်ားျပားလြန္းလွသည္။ အိပ္ေရးပ်က္ေသာ ည ေတြ မ်ားလွျပီပဲ။

 

X        x        x        x        x        x        x        x        X

 

ေနြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ကို ကြ်န္မ အလြန္မုန္းပါသည္။ ေမာင့္ မ်က္ႏွာကုိ ေန ့တုိင္းျမင္ခြင့္ဆုံးရွဳံးရမႈ သည္ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အၾကီးမားဆုံးစိတ္ပ်က္ရမႈတခုျဖစ္ေနျပီ။ အခုဆုိ ေမာင္က သင္တန္းေတြတက္ေနရသည္ ဆုိျပီး ကြ်န္မ ဆီ တပတ္တခါေတာင္ မေရာက္လာ ကြ်န္မ ဖုန္းအတင္းဆက္ေခၚမွ မလာခ်င္လာခ်င္ျဖင့္ေရာက္ လာသည္။ ေရာက္လာေတာ့လဲ ျပန္ဖု့ိ သာ အေၾကာင္းရွာေနသည္။ ကြ်န္မနဲ ့ေမာင္လမ္းခြဲခ်င္ေနျပီ။ ကြ်န္မ သိေပမယ့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနဖုိ့မွ လြဲျပီး တျခားနည္းလမ္းရွာမရ။ အနည္းဆုံးေတာ့ ေမာင္သည္ ကြ်န္မ ခ်စ္သူျဖစ္ေနတုံးပင္။

တေန ့ေတာ့ အလြန္ရွားပါးလွစြာျဖင့္ ေမာင္ ကြ်န္မ ကုိေတြ ့ဖုိ့ ခ်ိန္းသည္။ ပုံမွန္အတုိင္းဆုိ ၀မ္းသာမိမွာ ျဖစ္ေသာ လဲ ကြ်န္မစိတ္ေတြအလြန္ေလးကန္ေနသည္။ သုိ့ေသာလဲ ေမာင္ မ်က္နွာကုိျမင္ရဖုိ့ ဘယ္လုိ အႏၱရာယ္မ်ိဳးမွ မေၾကာက္တက္ေသာ ကြ်န္မ ထီးကေလး ေဆာင္းျပီး ပူျပင္းလွတဲ့ ေႏြေန့ခင္းကုိ အံတုျပီး ေမာင္ရွိရာထြက္လာရသည္ပဲေပါ့။

ေမာင္ မ်က္ႏွာအလြန္ပ်က္ေနသည္ကုိ ေတြ ့ရသည္။ ဘုရားေရ ကြ်န္မစဥ္းစားမိသလုိမ်ားျဖစ္ေနမလား။ အုိ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး ကြ်န္မ အရမ္းအေတြးေခါင္တာပဲျဖစ္မွာပါ။ ေမာင္ ဒီလုိမျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။

`ငုံး ရယ္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး..’

ေမာင့္ဆီက ငုိသံေရာျပြန္းေနေသာ အသံ ။ ဟင့္အင္း ကြ်န္မေတြးသလုိမ်ိဳးမဟုတ္ပါနဲ ့

‘ကြ်န္ေတာ့္မွာ တျခားခ်စ္ရမဲ့သူရွိေနလုိ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္သူ ့ကုိ အရမ္းခ်စ္သြားလုိ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခြင့္မလြတ္ပါနဲ ့’

ခြင့္မလြတ္ပါနဲ ့တဲ့လား ေမာင္၇ယ္. ဘယ္ခြင့္လြတ္ပါ့မလဲ ။ ကမာၻအျပင္ဘက္သုိ့ လြင့္ထြက္သြားသည္ ထင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့ရသည္။ ရက္စက္လုိက္တာေမာင္ရယ္.

မေမးဘူးလုိ့ ဆုံးျဖတ္ထားေသာလဲ ပါးစပ္က မရည္ရြယ္ပဲ ထြက္သြားသည္။

‘သက္ပိုင္ လား..’

ေမာင္ တဘက္သုိ့ လွည့္သြားျပီး တုိးတုိးကေလးေျဖသည္။

‘ဟုတ္တယ္. . ကြ်န္ေတာ္တုိ့…….’

‘ရျပီေမာင္ . ဒီေလာက္ဆိုရပါျပီ’

အတည္ျငိမ္ဆုံးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး ေမာင့္မ်က္ႏွာကုိ ထပ္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ေမာင့္ဆီမွ ထြက္ခြာဖုိ့အေတာ္ ၾကိဳးစားရေသးသည္။ ေျခလွမ္းတုိင္းတြင္ သံစူးမ်ား နင္းမိသလုိ နာက်င္မႈမ်ားပါ၀င္ေနသည္။ အခ်စ္ကို ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ သီက်ဴးဖြဲ့ႏြဲ ့ခဲ့ၾကေသာ ပညာရွင္မ်ား ၏ ခ်စ္ခ်င္းဖြဲ့အနုပညာမ်ားတြင္ ေမာင္တုိ့ အခ်စ္မ်ား ပါ၀င္ ခဲ့ေလသလား။ မိန္းမ တေယာက္က ေယာက္က်ားတေယာက္ရဲ့နံရုိးတခု ဆုိလွ်င္ ေယာက္က်ားတေယာက္က အျခားေယာက္က်ား တေယာက္အတြက္ ဘာလဲ။ ေမာင္ခ်စ္ပါသည္ဆုိေသာ္ ထုိေယာက္က်ားသည္ ကြ်န္မလုိမ်ိဳး သာယာတဲ့ မိသားစု တခု ကို ဖန္တီးႏုိင္မလား ကြ်န္မလုိမ်ိဳးေမာင့္ကို ခ်စ္မလား ကြ်န္မလုိမ်ိဳး ေမာင့္အေပၚ သစၥာရွိမွာလား ကြ်န္မလုိမ်ိဳး ေမာင့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဂုဏ္တင့္ေစပါ့မလား။ ကြ်န္မထက္ သာေသာ္ မိန္းကေလး တေယာက္စီ ပါသြားတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ကြ်န္မ အဲ့ေလာက္ ခံစားရမွာ မဟုတ္ဘူး ။ ေမာင္ရယ္ ဘာေၾကာင့္မ်ား လဲ. . . .

 

 

အင္းယားကန္ေဘာင္ ေဘး၀ယ္ ခုံတန္း ေလးတခု သုိ ့ စိတ္နဲ ့ကုိယ္နဲ ့ တသားတည္းက် မေနတဲ့ ကြ်န္မ ဘယ္လုိ ေရာက္လုိ့ေရာက္မွန္း မသိေရာက္လာခဲ့သည္။ ညေနေစာင္း ေနကလဲ၀င္ဖုိ့ ျပင္ဆင္ေနျပီ ျဖစ္သည္။ မုိး ၏အေငြ ့အသက္ ပါေသာ ေလႏုေအးေလးက ကြ်န္မ ပါးေပၚသုိ ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ျဖတ္တုိက္လာသည္။

                  

ဤေနရာတြင္မွာပဲ ကြ်န္မ၏အခ်စ္ကုိ စတင္ခဲ့ျပီး ဘ၀သစ္တခု ေမြးဖြားခဲ့ေပမယ့္ ယခုအခါေတာ့ ထုိဘ၀ ေသဆုံးသြားခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ ေနာက္ဘ၀မ်ားရွိမည္ဆုိလွ်င္ ေမာင္က အခု ေမာင္ အတုိင္းပဲ ျဖစ္ေနေစခ်င္သည္။ ကြ်န္မကေတာ့ ေမာင္ၾကိဳက္တက္ေသာ ေယာက္က်ားေလးတေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ပါသည္။

 

May 16th

ေမြးဖြားျခင္း

By SSP

အၾကည့္ပါးပါးေလး တစ္စုံဟာ

ရင္ခုန္ျခင္းကုိ အရွိန္ျပင္းေစတယ္။

ႏွလုံးသားရဲ႔ ေတးသံေလးက

ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး စီးဆင္းေနဆဲ။

တုံ႕ျပန္မႈ အၾကည့္ေလးေတြ အတြက္

ေတးဆုိငွက္ကေလးေတြ ဦးညြတ္လုိ႔။

အနာဂတ္ပန္းခင္းေလးက

အေရာင္ေသြးစုံစြာ ဖူးပြင့္ေနခဲ့တယ္။

ရင္တြင္းကုိယ္စီမွာေတာ့

ၾကည္ႏူးျခင္းေတြ အျပည့္ေလ။

ဒါ….

“အခ်စ္“ ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။