Jul 23rd

ေယာက္်ား ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္လုပ္ငန္း

By Ram

ဇင္းမယ္ၿမိဳ႔၏ ပ်ားပန္းခတ္မွ် စည္းကားလွေသာ ညေစ်း (Night Bazzar) အနီးရွိ က်ဥ္းေျမာင္း ရွည္ေမ်ာ၍ နီယြန္မီးေရာင္ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ထြန္းညိႇထားသည့္ အေဖာ္အခၽြတ္ဘားဆိုင္တန္းတခု၏ အလယ္၊ ညေနခင္း ေပ်ာ္ပါးစားေသာက္ရာ ေနရာ တခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံျခားသားတစုကို စိတ္၀င္တစားရွိလွပံုျဖင့္ အာရွေယာက္်ားပ်ဳိတသိုက္က ၀ိုင္းဖြဲ႔ထုိင္ေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကို ထိုေယာက္်ားပ်ဳိမ်ားက  ႏွိပ္နယ္ေပး၍ပင္ ေနေသးသည္။ က်န္သူမ်ားက ၎လူငယ္မ်ားႏွင့္ တရင္းတႏွီးစကား၀ိုင္းဖြဲ႔ ရယ္ေမာေနၾကသည္။

 

ႏွစ္လိုဖြယ္အျပံဳးပိုင္ရွင္ အသက္ ၂၅ ႏွစ္အရြယ္ ထိုင္းအမ်ဳိးသား တြန္ က ယခုဆိုင္ကို ဖြင့္ထားခဲ့့သည္မွာ တႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ ျဖစ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္က ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္ကို ႏွစ္သက္သူျဖစ္ေသာ္လည္း ဘားဆိုင္ရွိ ေယာက္်ားပ်ဳိေကာင္ေလးမ်ား ႏွင့္ လိင္ဆက္ဆံဖက္ အေဖာ္ရွာေနသူ ေဖာက္သည္ေယာက္်ားသားမ်ားအတြက္ သီးသန္႔ေနရာတခုအျဖစ္ ဤဘားခန္းကို သူ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

 

တြန္၏ အဆိုအရ ၉၅ ရာခုိင္ႏႈန္းေသာ ေယာက္်ားျပည့္

Aug 27th

ရင္မွျဖစ္ေသာ ေရာင္ျပန္

By redheart
တစ္ေလာကကလုံးကလူေတြက ငါ့ကို ငါလို ့ျမင္ေနၾကေပ့မယ့္ ၊ တကယ္တန္းေတာ့ သူတုိ့ျမင္ေနရတာ က ဟန္ေဆာင္ရုပ္သြင္ပါပဲ။

သူတုိ့အားလုံး ငါ့ရဲ့ တကယ့္ အစစ္အမွန္ကုိ သိၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေနာင္လဲသိၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ငါ တေလာက လုံး၊ ငါမိသားစု ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြ အားလုံးကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္လိမ္ထားႏုိင္ခဲ့တယ္။

အခုငါ မလိမ္ႏုိင္တဲ့သူ တေယာက္ေပၚလာျပီ

သူဘယ္သူပါလိမ့္... . သူ ငါ့ကုိၾကည့္ေနတဲ့အၾကည့္ေတြက ဟန္ေဆာင္ရုပ္သြင္ရဲ့ ဟုိးအေနာက္ဘက္မွာရွိေနတဲ့ ငါရဲ့ပုံရိပ္မွန္အထိေရာက္လာပါလား

အား.. . . . သူက ငါ့ႏွလုံးသားပါလား

ငါ အားလုံးကုိ လိမ္ႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ ငါ့ ႏွလုံးသားကုိ ေတာ့ မလိမ္ႏုိင္ပါလား..

ဒါေပမယ့္ တျခားသူေတြကုိ ငါဆက္လိမ္ေနရအုံးမယ္

ဘာလုိ့လဲဆုိေတာ့ ငါေ၇ာက္ေနတဲ့ ကမာၻက ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖုံး ခြာခ်လုိ့မရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမုိလုိ့ေပါ့
 
တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ တေလာက လုံးကုို ငါရဲ့ ဘ၀အစစ္အမွန္ကုိ ခ်ျပခ်င္ပါရဲ့..

တခ်ိန္ခ်ိန္ . .  ဘယ္ေတာ့မွန္း မသိတဲ့ တခ်ိန္ခ်ိန္ ေပါ့

တခါတေလ က်လဲ ငါစဥ္းစားမိတယ္ ငါ ဘာလုိ့ ကုိယ့္စိတ္ကုိ အနာက်င္ခံျပီး လိမ္ေနမိသလဲဆုိတာ

ေသခ်ာတဲ့ အေျဖကို ငါမသိခဲ့ဘူး၊ အဲဒါကုိ သိခ်င္စိတ္က တကုိယ္လုံး ၀ါးမ်ိဳသြားေအာင္ ေလာင္ျမိဳက္ေနတဲ့မီးလုိ ျပင္းထန္လြန္းလွခ်ည္ရဲ့။

ငါေသခ်ာမသိခဲ့ဘူး  ဘာလုိ့ ငါ့ ဘ၀အစစ္အမွန္ကုိ ဘာလုိ့မ်ား အ၇မ္းလုံၿခံဳလြန္းတဲ့ေနရာမွာ သိမ္းထားမိသလဲ ဆုိတာ

တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့.. . . . အင္းေလ .. တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေပါ့..

ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ခ်စ္ခြင့္ရေကာင္းပါ့ရဲ့

တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေပါ့.....

Jan 7th

လရိပ္ခ်စ္သူ (ဇာတ္သိမ္း)

By zeya maung

ေနာက္ညလည္းကၽြန္ေတာ္ ဘာရယ္မဟုတ္သူ႕ကိုစကားေၿပာခ်င္တာနဲ႕သူနဲ႕ေတြ႕လို

ေတြ႕ၿငားအဲဒီေနရာကိုေရာက္သြားၿပန္တယ္၊နက္ၿဖန္ဆိုရင္တန္ေဆာင္မုန္း လၿပည့္ ည

ဆိုေတာ့လမင္းႀကီးကအစြမ္းကုန္လင္းထိန္ေနပါတယ္၊

ဒီေဒသကိုမႏၱေလးတိုင္းသပိတ္က်င္းဘက္ကလာရတယ္ဆိုေပမယ့္နယ္နိမိတ္အရရွမ္း

ၿပည္နယ္ထဲမွာရွိတဲ့ရြာၿဖစ္ပါတယ္၊အေ၀းကအစိမ္းရင့္ေရာင္ရွမး္ေတာင္တန္းႀကီးေတြ

အေပၚ လေရာင္ဆမ္းထားတဲ့ညဥ့္အခ်ိန္မွာ..ဘယ္ပန္းခ်ီဆရာမွဒီေလာက္လွေအာင္ဆြဲ

တတ္မယ္မထင္ပါဘူး၊အရမ္းကိုစြဲေဆာင္မႈရွိလွတဲ့ၿမင္ကြင္းပါ၊

ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္အေတာ္ႀကာတဲ့အထိသူ႕ကိုေမွ်ာ္ေနမိတယ္၊ဒီညေက်းလက္ေဒသ

တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေလးက ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာရွိေတာ့ဟိုဘက္ဒီဘက္  ရြာကလူ

ေတြ သြားလာေနလို႕လမ္းမွာေတာ့လူမၿပတ္ဘူး၊

ဟုိဘက္ရြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပြဲမွာ သူသြားလည္ေနမလား…ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕သူ႕ကိုေတြ႕

လိုေတြ႕ၿငားဆိုၿပီး သြားလို္က္တယ္၊ရွမ္းၿပည္နယ္ေက်းလက္ညပြဲေလးကခ်စ္စရာ

ေကာင္း တဲ့ ဓေလ့ေတြကိုကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ၿမင္ရပါတယ္၊

ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးေတြမိွတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ေအာက္က ေလးေကာင္ဂ်င္၀ိုင္း၊ အရုပ္

မ်ိဳးစုံဆြဲထားတဲ့(၆)မ်က္ႏွာေလးေထာင့္အံစာတုံးေလးေတြလွည့္ၿပီးအေလာင္း အစား

လုပ္တဲ့၀ိုင္းေလးေတြမွာမ်က္ႏွာႏုႏုေခ်ာေခ်ာနဲ႕ရွမ္းမေလးေတြကဒိုင္လုပ္…

ရွမ္းေက်းလက္ေကာင္ေလးငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြက ထိုးသားေတြ လုပ္ၿပီးသူတို႕

ဘာသာစကားနဲ႕ေၿပာဆိုက်ီစယ္ေနႀကတာကိုကၽြန္ေတာ္လိုက္လံေငးေမာႀကည့္ရႈရင္း

မေန႕ကေကာင္ေလးလဲအဲဒီ၀ိုင္းေတြထဲမွာမ်ားရွိမလားလိုက္ရွာေနမိတယ္။

ေက်းလက္ကလုပ္တဲ့ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္မီးဖုတ္ပူပူေႏြးေႏြးေလးႏွစ္ေခ်ာင္း

၀ယ္ၿပီးအိမ္အၿပန္လမ္း မေန႕ညကေနရာေရာက္လို႕သူ႕ကိုေတြ႕ရင္အတူတူစားဘို႕

ဆိုင္ကယ္ေရွ႕ၿခင္းေတာင္းထဲထည့္လာပါတယ္၊

အဲဒီေနရာမွာကၽြန္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ခဏရပ္ၿပီး၀ယ္လာတဲ့ေကာက္ညွင္းက်ည္ ေတာက္

ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ေက်ာက္တုံးပၚတက္လာေတာ့ဘယ္သူ႕ကိုမွမေတြ႕ရဘဲ၊တိတ္ဆိတ္တဲ့

ပါတ္၀န္းက်င္နဲ႕ေအးစိမ့္ေနတဲ့ေလေၿပေလညင္းေလးကဘဲကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ ကို

လာေရာက္တိုးေ၀ွ႕လ်က္ရွိပါတယ္။  

          “  ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲကြာ….မင္းတြက္ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္  

              ပါလာတယ္......ညီေလး..ရာ…”

ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းညည္းညဴေရရြတ္ၿပီးစခန္းကိုစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ၿပန္လာ

လိုက္ရပါတယ္၊ 

 ……………………………………………………

တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည့္ေန႕အလုပ္နားၿပီးမနက္ေစာေစာဦးေလး၀င္းၿမနဲ႕အတူရြာက

၀န္ထမ္းအခ်ိဳ႕နဲ႕ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားတယ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကအလႈပြဲမွာ ေဒသခံ

ေတြနဲ႕အတူပါ၀င္ကူညီေပးရတာေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္၊

အေတြ႕အႀကဳံသစ္လဲအမ်ားႀကီးရတယ္၊ညေနပိုင္းလည္းမွာစခန္းကသစ္ပုံနံေဘးမွာ

အားလုံး၀ိုင္းဖြဲ႕ စားေသာက္ႀကၿပီး ရာသီဥတုကလည္းေအးေတာ့ေတာင္ေပၚ ဓေလ့

အတိုင္းအရက္ကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေသာက္ႀကတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ကသိပ္မေသာက္တတ္တာေႀကာင့္ကၽြန္ေတာ့္ကိုငွဲ႕ညွာၿပီးနဲနဲစီဘဲတိုက္တယ္

ဒါေတာင္အူရိုင္းမို႕လားမသိဘူး၊ ေထြေထြေလးနဲ႕အေတာ္ေနလို႕ထိုင္လို႕ေကာင္းလာ

တယ္၊မ်က္ႏွာေတြလဲထူအမ္းလာသလိုဘဲ၊

ေတာထဲသစ္စခန္းက၀န္ထမ္းတစ္ခ်ိဳ႕လဲေရာက္လာလို႕ကၽြန္ေတာ္တို႕လူစုံတက္စုံ ရွိလွ

တယ္၊စကားေတြလည္းေဖါင္ဖြဲ႕လို႕အလုပ္အေႀကာင္းရြာအေႀကာင္း ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ

အေႀကာင္းအစုံႀကားရတာပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့သူတို႕စကား၀ိုင္းမွာနစ္ေၿမာရင္းမေန႕ညကမေတြ႕ရတဲ့ေကာင္ေလး

ကိုဒီည သြားေတြ႕ခ်င္စိတ္အရမ္းၿဖစ္ေပၚလာမိတယ္၊သူတို႕အေတာ္ေရခ်ိန္ကိုက္ လာတဲ့

အခါကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဟိုဘက္ရြာပြဲသြားမယ္ဆိုၿပီးတစ္ေယာက္တည္း လစ္ထြက္လာခဲ့

တယ္၊
          “ ဆရာေရ႕…ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ရည္းစားစကားေၿပာခဲ့ပါဗ်ိဳ႕..”

          “  လမ္းမွာသတိထားေနာ္..ဥစၥာေစာင့္မေလးေတြေခၚတတ္တယ္..”

          “ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆရာက လိုက္သြားမွာေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး..”

          “  ဟား ဟား ဟား ဟား ….”

အမ်ိဳးမ်ိဳးေၿပာဆိုေနာက္ေၿပာင္တဲ့စကားသံေတြကိုကၽြန္ေတာ္ေက်ာခိုင္းရင္းထြက္လာခဲ့

တယ္၊လက္ပတ္နာရီကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့(၉)နာရီခြဲေက်ာ္ေနၿပီ၊ သူရွိပါအုံးမလား၊

ေက်ာက္တုံးနားမေရာက္ခင္လွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္၊

ကၽြန္ေတာ္လာမယ္ဆိုတာသူႀကိဳသိေနသလိုဘဲ၊အဲဒီေက်ာက္တုံးေပၚမွာမတ္တပ္ရပ္ၿပီး

ကၽြန္ေတာ့္ဘက္လွည့္ႀကည့္ေစာင့္ေနတဲ့ပုံရတယ္။ 

          “ ညီေလး..ေနေကာင္းလားဗ်..”

          “ အကိုကၽြန္ေတာ့္ကိုလိုက္ရွာတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ…”

 ကၽြန္ေတာ္အရက္နဲနဲေထြေနလို႕သူဘယ္လိုသိတယ္ဆိုတာေတာင္ေမးဖို႕သတိမရဘူး

သူ႕ကိုေတြ႕ရလို႕၀မ္းသာေနတာနဲ႕အားလုံးကိုေမ့သြားတာဘဲ။ 

          “ မေန႕ညကပြဲသြားတယ္..ညီေလးမ်ားရွိမလားလို႕ေလ..”

 ဒီလိုေၿပာလိုက္ေတာ့သူ႕မ်က္ႏွာေလးညိဳးေရာ္သြားတယ္၊ပြဲခင္းထဲမွာအဆင္မေၿပတာ

မ်ားရွိလားကၽြန္ေတာ္ေမးလို႕လဲမေကာင္းတာနဲ႕မေမးၿဖစ္ဘူး၊

          “  ကၽြန္ေတာ္ကခု တစ္ေယာက္တည္းဘဲေနရတာေကာင္းပါတယ္အကိုရာ…”

          “ ေႀသာ္..”

          “ အကိုနဲ႕ေတာ့အေဖၚလုပ္လို႕ရတယ္မဟုတ္လားညီေလး…”

          “ ဟုတ္ကဲ့..ရပါတယ္အကို..ကၽြန္ေတာ့္ကိုခင္လို႕လဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္…”

          “ အာ..ဒီလိုမေၿပာပါနဲ႕..အကိုကညီေလးကိုတကယ္ခင္တာပါဗ်ာ….”

ေကာင္ေလးဟာ ေတာ္ေတာ္အထီးက်န္ေနမွန္းစကားေၿပာရင္းပိုသိလာရတယ္၊ သူ႕

မ်က္ႏွာေလးကိုလေရာင္ေအာက္မွာအနီးကပ္ေတြ႕ရေတာ့ အေတာ့္ကို ေခ်ာေမာႏုဖတ္

ေနတဲ့ေယာကၤ်ားေလးမွန္းသိလိုက္ရတယ္၊

မ်က္ခုံးေမြးနက္နက္၊မ်က္လုံးေလးကလြမ္းေဆြးၿပီးမိႈင္းရီေနတဲ့ပုံစံ၊ေၿဖာင့္စင္းတဲ့ႏွာတံ

ေအာက္တည့္တည့္မွာနီေထြးေနတဲ့ႏႈတ္ခမ္းမထူမပါးေလးနဲ႕ေရႊ၀ါေရာင္အသားအေရ

ပိုင္ရွင္ကေမၻာဇႏြယ္ဖြားတိုင္းရင္းသားေလးတစ္ေယာက္ကိုအနီးကပ္ရင္ခုန္စြာၿမင္ေတြ႕

ခဲ့ရပါၿပီ။

သူ႕ဆံပင္ကိုဘာဂ်ယ္လီမွလိမ္းထားပုံမရပါဘူး၊ဒီတိုင္းဘဲအရွိတိုင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္

ထားေတာ့ကပိုကရိုနဲ႕ေလတိုးလိုက္တိုင္းေခါင္းထက္မွာလြင့္ပ်ံ႕ေနတာဟာတကယ့္

ကိုရီယား မင္းသားေလးတစ္ေယာက္ေလလားထင္မိတယ္။ 

          “ ညီေလးကိုစေတြ႕တဲ့ ညကတည္းကအကိုက မင္းကိုခင္မိတာပါညီေလးရာ..”

          “ စကားေတြေၿပာရေအာင္လို႕ မေန႕ညကလည္း အကို လာရွာေသး တယ္ေလ..

             ဒါေပမယ့္ညီေလးကိုမေတြ႕ရလို႕အကိုစိတ္ညစ္ညစ္နဲ႕ၿပန္သြားလိုက္ရတာ..” 

          “ ကၽြန္ေတာ့္မွာအရင္ကအကိုတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္..”

          “ ဟုတ္လား…အကိုအရင္းလား..”

          “ မဟုတ္ဘူး..အကို႕လိုဘဲကၽြန္ေတာ့္ကိုစေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းအရမ္းခင္တယ္..တဲ့”

          “ သူကေရႊဘိုဘက္ကပါ..ဒီဘက္မွာသူ႕စီးပြားလုပ္ငန္းနဲနဲရွိေတာ့လာေနတာေပါ့

            အကို႕ထက္နဲနဲအသက္ႀကီးမယ္ထင္တယ္၊အသားညိဳတယ္..”

          “ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအရမ္းအလိုလိုက္တာ..”

သူ႕စကားသံကတိုးညွင္းလြန္းလွတယ္၊အေ၀းကေတာင္တန္းေတြကို ဘဲေငးႀကည့္ရင္း

ေၿပာေနတာပါ၊ ဒါေပမယ့္သူ႕အေႀကာင္းေတြကိုေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ကိုေၿပာၿပခ်င္တဲ့ပုံဘဲ၊

          “ ညီေလးကိုသူအရမ္းခ်စ္မွာဘဲ…”

ကၽြန္ေတာ္စကားဆက္ေထာက္လိုက္တယ္၊သူကသက္ၿပင္းကိုေလးတြဲ႕စြာခ်လိုက္ရင္း

ဆက္ေၿပာပါတယ္။ 

          “ သူကကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးနဲ႕စပ္တူ လုပ္ငန္းတစ္ခုလုပ္တာေလ၊ဦးေလး

            အိမ္မွာဘဲအိပ္တယ္၊ဒါေပမယ့္ေနာက္ပိုင္းကၽြန္ေတာ္နဲ႕အၿမဲတမ္းသြားလာ

            ၿဖစ္ပါတယ္…တစ္ခါတစ္ေလကၽြန္ေတာ့္ဆီလာအိပ္တတ္ပါတယ္..” 

          “ သူပထမဆုံးကၽြန္ေတာ့္ဆီက သင္တဲ့ရွမ္းစကားက  ေဟာင္းဟပ္စူ တဲ့..အကို..”

          “  အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေၿပာခ်င္လို႕..တဲ့  တကယ္လဲေၿပာခဲ့တယ္ေပါ့ အကို..”

          “ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာေႀကာင့္မွန္းမသိဘူး အရမ္းခ်စ္ခံရေတာ့သူ႕ကို

             ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုအရင္းအစ္မအရင္းေတြထက္ေတာင္တြယ္တာမိတယ္”

          
သူအေတာ္ႀကာတိတ္ဆိတ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕မ်က္ႏွာေလးကိုႀကည့္

ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ေငးစိုက္ႀကည့္ေနခဲ့တယ္…ကၽြန္ေတာ္တို႕ေခါင္းေပၚမွာေတာ့ညဥ္႕

ငွက္တစ္ေကာင္ ဂီး…ဂီး နဲ႕ေအာ္ၿပီးၿဖတ္ပ်ံသြားပါတယ္၊ခဏေနေတာ့မွသူကဆက္ၿပီး

          “ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕တစ္သက္လုံးတူတူေနဖို႕လာေခၚမယ္..တဲ့

            ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနတာႀကာပါၿပီအကိုရာ..ခုထိမလာေသးပါဘူးဗ်ာ..”

သူ႕အသံေလးက ဆုိ႕နင့္သြားတာကိုကၽြန္ေတာ္နားေထာင္ရင္းသနားတဲ့စိတ္ေတြအရမ္း

ၿဖစ္ေပၚလာမိတယ္၊ဒါေလာက္ႏုငယ္ေခ်ာေမာတဲ့လူကိုဘာလို႕မ်ားထားပစ္ရက္တာလဲ

ဆိုၿပီးမဆီမဆိုင္အဲဒီေရႊဘိုသားကိုေဒါသထြက္ေနလိုက္ေသးတယ္၊

ကၽြန္ေတာ္လဲအရက္ေထြေနေတာ့စိတ္က နဲနဲရဲတင္းေနလို႕သူ႕ကိုၿပန္ေၿပာလို္က္တယ္

          “ ညီေလးရာ အဲဒီလူမလာလဲမပူပါနဲ႕ အခုအကိုမင္းကို

            အေဖၚလုပ္ေပးပါ့မယ္.. စိတ္မေကာင္းမၿဖစ္ပါနဲ႕ေနာ္..”

          “ သူၿပန္လာေတာ့မွ လိုက္သြားေပါ့..”

ဒီလိုေၿပာလိုက္ေတာ့သူ႕မ်က္ႏွာေလးက၀င္းလက္မလာပါဘူး၊အရာရာႀကိဳသိ ေနတဲ့ပုံ

ပါဘဲ
          “  ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အကိုရယ္…

            ကၽြန္ေတာ့္ကိုနားလည္ေပးတာတကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ..”

ကၽြန္ေတာ္လည္းေထြေထြထူးထူးစဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ သူ႕ပခုံးႏွစ္ဖက္ကို လွမ္းဆြဲကိုင္

ၿပီးမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ႀကည့္ေနလိုက္ပါတယ္၊ပုံမွန္မမူးတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ရဲမွာ

မဟုတ္ဘူး၊ 

          “  ညီေလးရဲ႕..နံေဘးမွာအကို အၿမဲတမ္းေနေပးပါ့မယ္ကြာ…”

          “  မင္းကိုအရမ္းသနားမိတယ္..ေတာ္ေတာ္လဲခင္မိသြားတယ္..”

သူကေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ကိုမႀကည့္ဘဲမ်က္ႏွာဟိုဘက္လႊဲထားတယ္၊ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္

လက္ကိုအသာအယာေလးဖယ္လိုက္တယ္သူ႕လက္နဲ႕ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြထိတဲ့ အခ်ိန္

မွာေတာ့ေရခဲတုံးကိုဆုပ္ကိုင္ရသလိုအရမ္းေအးစက္လို႕ေနပါတယ္၊ေဆာင္းတြင္းညမို႕

လို႕ ဒါေလာက္ေအးတာၿဖစ္လိမ့္မယ္၊ 

          “  အကို…မလုပ္ပါနဲ႕……ကၽြန္ေတာ္အကို႕ကိုနားလည္ပါတယ္ဗ်..

              အကို႕ကိုကၽြန္ေတာ္ခင္ပါတယ္..အကိုရာ..”

သူ႕ေလသံက အားမရွိလွ၊ဘာၿဖစ္လို႕ဒါေလာက္ေႀကကြဲ၀မ္းနည္းေနရတာလဲကၽြန္ေတာ္

နားမလည္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ရည္းစားနဲ႕ၿပတ္တုန္းကစိတ္ညစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒါေလာက္

ေတာ့မၿဖစ္ခဲ့ဘူးထင္ပါတယ္၊သူကအခ်စ္ႀကီးအစြဲလန္းႀကီးလြန္းလို႕လဲဒါေလာက္ ခံစား

ေနရတာၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ 

          “ အကိုၿပန္ပါေတာ့..ညဥ္႕နက္လွၿပီေလ..”

          “  ညီေလးကိုလုိက္ပို႕ေပးမယ္ေလ..”

          “  ရတယ္..ရတယ္အကို…မလိုပါဘူးဗ်..”

သူၿပာၿပာသလဲၿငင္းဆိုခဲ့ပါတယ္၊ၿပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ဆီကခြါလိုက္တယ္၊

          “  ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေအာက္မွာရွိႀကတယ္..ခနေနမွသူတို႕နဲ႕

             ၿပန္မွာအကို… အကိုအရင္ၿပန္ႏွင့္ေတာ့…”

          “ ဒါဆိုနက္ဖန္အကိုလာေစာင့္အုံးမယ္..ညီေလးလာခဲ့           

             မယ္မဟုတ္လား…ဟင္..ညီေလး..ေၿပာပါအုံး..”

 သူေခါင္းညိတ္သလိုလိုေတာ့လေရာင္ေအာက္မွာ ေတြ႕လိုက္ပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ့္ကို

အတင္းႏွင္လႊြတ္ေနတာနဲ႕ကၽြန္ေတာ္လဲမတင္မက်နဲ႕ဘဲသူ႕ကိုတစ္ေယာက္တည္း

ထားခဲ့ၿပီးဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္လာခဲ့ရေတာ့တယ္။

ေရွ႕မွာေတာ့ပြဲခင္းသြားလည္မယ့္ ေထာ္လာဂ်ီတစ္စီးစက္သံဆူဆူညံညံနဲ႕လူအၿပည့္

တင္လာတာကိုေတြ႕လို႕လမ္းေဘးကပ္ေရွာင္ေပးလိုက္ရေသးတယ္။
…………………………………………

ကၽြန္ေတာ္အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး၊သူ႕ကိုခ်စ္မိၿပီထင္တယ္၊ အခ်စ္ဆိုတာအေၿခအေန နဲ႕

အခ်ိန္အခါေပၚမွာမူတည္ၿပီး လူေတြသတိမထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာၿဖစ္ေပၚလာတတ္တယ္

ဆိုတာတကယ္မွန္တာဘဲ၊

ခုေတာ့ ရန္ကုန္က အယင္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ IT ခ်စ္သူအေႀကာင္းကိုၿပန္စဥ္းစားတဲ့အခါ

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာနဲနဲမွမလႈပ္ရွားေတာ့ပါဘူး၊ ဘာၿဖစ္လို႕လဲ ….

လရိပ္ေအာက္မွာေတြ႕ဆုံခဲ့ရတဲ့ခ်စ္စရာ ရွမ္းေကာင္ေလးေႀကာင့္လား၊ဟုတ္မွာပါေလ၊

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ သူ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ၊သူ႕ကိုသနားတဲ့စိတ္ကအရင္၊ေနာက္ေတာ့

ေတာ္ရုံလူေတြ ဆီမွာေတြ႕ႏိုင္ခဲတဲ့၀င္း၀ါတဲ့အသားအေရနဲ႕ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ရွင္ ေခ်ာေမာ

ႏုနယ္ တဲ့ ရုပ္ရည္မ်ိဳးကိုပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ သူကိုကၽြန္ေတာ္လြယ္လြယ္ကူကူခ်စ္သြားမိတာ

မဆန္းပါဘူး၊

ဒါဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္ ေဇာ္မ်ိဳးႏိုင္..ဘာဆက္လုပ္မလဲ၊

ဒီလိုသာယာလွပတဲ့ေဒသမွာဒါေလာက္ေခ်ာေမာႏုနယ္တဲ့လူနဲ႕အတူတူေနထို္င္ရရင္

ေတာ့ ရန္ကုန္လဲမၿပန္ေတာ့ဘူး၊သူနဲ႕အတူေဟာဒီသဘာ၀ေတာေတာင္အလွပေတြ

ႀကားထဲမွာရင္ခုန္စရာဘ၀ေလးအတူတည္ေဆာက္လိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား သာယာ

ႀကည္ႏႈးဖြယ္ေကာင္းလိုက္မလဲ၊ကိုယ့္ဟာကိုတစ္ေယာက္တည္းအိပ္ယာေပၚအရူး

တစ္ေယာက္လိုေလွ်ာက္စိတ္ကူးယဥ္ေနလုိက္တယ္၊

မိုးလင္းေတာ့ မႏၱေလးကဖုံးလာတယ္၊နက္ၿဖန္ရုံးၿပန္လာရမယ္တဲ့ေလ၊သူ႕လစာယူထား

မွ ေတာ့သြားရေတာ့မွာေပါ့၊ၿပီးေတာ့ ဒီည ညီေလးကိုေတြ႕ရင္ဘယ္လိုစကားမ်ိဳး ေၿပာရ

မလဲ စဥ္းစားေနမိတယ္၊

မႏၱေလးမွာရက္ႀကာမယ္ဆိုေတာ့ဆုိဒ္ထဲမွာလဲအလုပ္ေတြလႊဲဖို႕လုပ္ေနတာနဲကၽြန္ေတာ္ 

ညစာစားၿပီးတဲ့အခ်ိန္ထိေတာင္ေကာင္းေကာင္းမၿပီးေသးပါဘူး၊

ည(၁၀)နာရီေလာက္မွပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းၿပီးလို႕ ၿမန္ၿမန္ဘဲထြက္လာလိုက္တယ္၊

ရြာလယ္ကားလမ္းမႀကီးနံေဘးကအိမ္ေတြေတာ့အမ်ားစုအိပ္ေမာက်ကုန္ႀကၿပီ၊

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတာင္မွေဘာလုံးပြဲမရွိလို႕ေစာေစာစီးစီးပိတ္ဘို႕လုပ္ေနႀကၿပီ၊

ညပိုင္းက ဦးေလး၀င္းၿမတို႕၀ိုင္းထဲ၀င္ၿပီးႏွစ္ပက္ေလာက္ကစ္လိုက္ေသးတယ္ သူနဲ႕

စကားေၿပာတဲ့အခါရဲေဆးတင္လို႕ရေအာင္လို႕ေလ၊ဒါေႀကာင့္ကၽြန္ေတာ္နဲနဲေလး

ရီေ၀ေ၀လဲၿဖစ္ေနတယ္၊

ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ ေက်ာက္တုံးေပၚမွာသူေက်ာေပးထိုင္ေနတာကိုေတြ႕ရပါ

တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာအားရခုန္တက္သြားလိုက္တယ္၊

          “ ညီေလးေစာင့္ေနတာႀကာၿပီလား..”

 သူလွည့္ႀကည့္လာၿပီးေတာ့ၿပဳံးၿပတယ္၊ ေတာ္ေတာ္စြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့လေရာင္ေအာက္က

ရွားပါးတဲ့အၿပဳံးေလးပါ၊ကၽြန္ေတာ္လဲသူ႕ကိုၿပန္ၿပဳံးၿပရင္း 

       “ ညီေလးကိုလြမ္းလိုက္တာဗ်ာ..တစ္ေနလုံးဘဲဒီခ်ိန္ၿမန္ၿမန္ေရာက္ခ်င္ေနတာဗ်..”

ဒီစကားႀကားရလို႕ထင့္..သူထပ္ၿပဳံးၿပပါတယ္..

          “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အကို…”

          “ အကိုနက္ဖန္ခရီးထြက္ရလိမ့္မယ္..ညီေလးကိုသတိရေနမွာဘဲ…   

             ဘာမွာအုံးမလဲညီ..”

          “ အကိုကၽြန္ေတာ့္အကို ကိုေတြ႕ရင္ေၿပာေပးပါအုံး     ကၽြန္ေတာ္  

              ေစာင့္ေနပါတယ္…လို႕…”

          “  ဗ်ာ…….”

ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ဒီညဖြင့္ေၿပာဖို႕စဥ္းစားထားတဲ့စကားေတြဘယ္ေရာက္ကုန္ မွန္းမသိ

ေတာ့၊  ေတာ္ေတာ္အစြဲအလမ္းႀကီးတဲ့ေကာင္ေလးပါလား၊ဒ ီခ်ိ္န္ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္စကား

ေၿပာလိုက္ရင္သူ႕ကိုအရမ္းအေႏွာင့္အယွက္ေပးသလိုၿဖစ္ေတာ့မွာမို႕ ကၽြန္ေတာ္

ေလာေလာဆယ္ ဖြင့္မေၿပာေသးဘူးလို႕စိတ္ပိုင္းၿဖတ္လိုက္ပါတယ္၊ 

          “ ညီ့နာမည္က စိုင္းေလာ(၀)လ်ဲန္းပါ အကို..ထြန္းလင္းေနတဲ့လေရာင္ လို႕

            အဓိပၸါယ္ရပါတယ္ဟိုဘက္ရြာက ဦးစိုင္းဆင္ ကကၽြန္ေတာ့္အေဖပါဘဲ..”

          “  ေအာ္…”

          “ ကၽြန္ေတာ့္အကိုႀကီးနာမည္က ကိုေအာင္မ်ိဳး ပါ.. ေရႊဘိုၿမိဳ႕ေပၚ   

             …လမ္း၊…ရပ္ကြက္မွာေနပါတယ္…”

          “ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုခုထိေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာသူသိရင္ၿပီးပါၿပီအကိုရာ..”

ကၽြန္ေတာ့္ကိုအကူညီေတာင္းသလိုလို သူ႕ကိုယ္သူတိုင္တည္သလိုလို ေၿပာေနတဲ့ စကား

သံေလးက ေတာ္ေတာ္သစၥာတရားတန္ဖိုးထားတဲ့လူတစ္ဦးၿဖစ္မွန္းသိလာရတယ္၊

ကၽြန္ေတာ္စကားေတြအမ်ားႀကီးေၿပာဖို႕ၿပင္ဆင္ထားခဲ့သမ်ွအခုေတာ့အာေစးမိထားတဲ့

လူလိုေတမိၿဖစ္ၿပီးသူေၿပာသမ်ွနားေထာင္ေနရတဲ့အေၿခေနၿဖစ္သြားတယ္။

ေက်ာက္တုံးရဲ႕ကုန္းေလွ်ာေပၚမွာလေရာင္လာရာဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူမတ္တတ္ရပ္ၿပီး

သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုဆက္လက္ေၿပာၿပေနပါတယ္၊

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့နဲနဲပုိၿမင့္တဲ့ေက်ာက္တုံးထိပ္ေပၚမွာထိုင္လ်က္လေရာင္ေအာက္က

ေနာက္ခံညရႈခင္းနဲ႕သူ႕ရုပ္သြင္ကိုစိတၲဇဆန္ဆန္ၿမင္ေနရပါတယ္၊

          “ ညီေလး မႏၱေလးGTC ကေန မႏွစ္ကေက်ာင္းၿပီးထားပါတယ္..

           အကိုႀကီးေအာင္မ်ိဳးနဲ႕သိလာတာေတာ့ ညီေလး ပထမႏွစ္ကတည္းကပါ..အကို”

ဒါေႀကာင့္သူ႕သံေယာဇဥ္ေတြေတာ္ေတာ္ခုိင္မာေနတာကိုး.၊

          “ ညီေလးရဲ႕ သစၥာႀကီးမားမႈအတြက္အကိုေလးစားပါတယ္..”

          “ အကိုႀကီးနဲ႕ခြဲရၿပီးေနာက္ပိုင္းညီေလးတစ္ရက္မွမေပ်ာ္ခဲ့ရပါဘူး..”

သူ႕ကိုေတြ႕တိုင္းသူ႕မ်က္ႏွာေလးခ်စ္စရာေကာင္းလ်က္သားနဲ႕အၿမဲတမ္း မိႈင္းရီေန တာ

လဲကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္လာပါၿပီ၊ 

          “ ညီေလးကိုစိတ္၀င္စားတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အကိုရာ..

             ဒီမွာ..အကို႕တြက္ညီေလးရဲ႕လက္ေဆာင္…”

ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ႀကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕လည္ပင္းကဆြဲထားတဲ့ေဘာ္ေငြေရာင္ဆြဲၿပားေလး

တစ္ခုကိုၿဖဳတ္လာေပးတယ္၊ လေရာင္ေအာက္ကသူၿဖန္႕ထားတဲ့လက္ေပၚမွာ အေရာင္

တစ္လက္လက္

          “ ယူေလ..အကို..အကို႕တြက္ေပးတာပါ.”

          “ ညီေလး..အကုိတန္ဖိုးႀကီးတာေတြမလိုခ်င္ပါဘူးကြာ…

             မင္းနဲ႕သိကၽြမ္းခြင့္ရတာဘဲအကိုေတာ္ေတာ္ေက်နပ္ေနပါၿပီ..” 

          “ ညီေလး အကို႕စိတ္ကုိသိလုိ႕ေပးတာေပါ့အကိုရာ..    အကို႕ကိုလည္း

            ညီေလးခင္ပါတယ္ဗ်..အကိုကသူမ်ားနဲ႕မတူဘူးစိတ္ထားၿဖဴစင္တယ္ေလ..”

ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္းလူႀကီးတစ္ေယာက္လိုသူကဘယ္လိုနားလည္ၿပီးေၿပာေနတယ္မသိဘူး၊ဒါေပမယ့္

သူနဲ႕ဒီလို လေရာင္ေအာက္မွာအတူတူစကားေတြေၿပာရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ကၽြန္ေတာ္

အရမ္းႀကည္ႏူးရပါတယ္၊ 

          “ အကိုမန္းေလးကၿပန္လာရင္ညီေလးတြက္တစ္ခုခုယူလာေပးမယ္ေနာ္..”

သူကၽြန္ေတာ့္စကားကိုမႀကားသလိုလုပ္ၿပီး..အေ၀းကေတာင္တန္းေတြကို ေငးႀကည့္ေန

ခဲ့တယ္တန္ေဆာင္မုန္းလဆုတ္ ညဆုိေပမယ့္လမင္းႀကီးကေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ

လင္းထိန္ေနဆဲ၊

ပါတ္၀န္းက်င္ကေတာ့အစြမ္းကုန္လွပေနသလိုကၽြန္ေတာ့္အနီးက ေလာ(၀)လ်ဲန္းဆိုတဲ့

လမင္းေလးဟာလည္းကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာမသာႏိုင္ေသးေပမယ့္အခုအနားမွာရွိေနလို႕

ေက်နပ္စရာၿဖစ္ရပါတယ္။ 

          “ ညဥ္႕နက္ေနၿပီ အကိုနက္ၿဖန္ခရီးထြက္ရမယ္မဟုတ္လား..”

သူကကၽြန္ေတာ့္ကိုႏွင္ေနၿပီ၊ကၽြန္ေတာ္မၿပန္ခ်င္ေသးဘူး၊သူ႕အနားမွာေနခ်င္ေသးတယ္

          “ အကိုၿပန္လာရင္ညီတို႕အိမ္သြားလည္လို႕ရမလားညီ..”

          “ သြားလည္ေပါ့အကိုရာ..”

သူ႕စကားကနဲနဲထူးဆန္းေနသလိုထင္ရတယ္၊လာလည္ပါလို႕မေၿပာဘဲဘာေႀကာင့္သြား

လည္ပါလို႕ေၿပာတာလဲဆိုတာကၽြန္ေတာ္သိပ္မရွင္း၊ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ့္ စကားအတိုင္း

သူလိုက္ေၿပာတာလည္းၿဖစ္ႏိုင္တာဘဲေလ။ 

          “ အကို..”

          “ ဗ်ာ..ညီေလးေၿပာေလ”

          “..အကိုကၽြန္ေတာ့္ကိုမေမ့သြားဘူးမဟုတ္လား..”

          “ အကိုလား..မင္းကိုဘယ္ေတာ့မွေမ့မွာမဟုတ္ဘူးညီေလး..”

          “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ..”

          “ ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္အကို…သူငယ္ခ်င္းေတြေစာင့္ေနႀကၿပီ..”

          “ အန္…ရုတ္တရက္ႀကီးညီေလးရယ္..”

          “ အကိုကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္သြားလည္လိုက္ပါေနာ္..နက္ၿဖန္အကိုခရီး လမ္းမွာ     

             ေဘးရန္ကင္းပါေစဗ်ာ..”

ေၿပာလဲေၿပာသူေက်ာက္တုံးေပၚကဆင္းသြားတာကိုကၽြန္ေတာ္တားခ်ိန္မရလိုက္..

လေရာင္ေအာက္မွာတစ္ေရြ႕ေရြ႕ထြက္သြားတဲ့သူ႕ေက်ာၿပင္ကို ကၽြန္ေတာ္ထပ္မံေငး

ေမာႀကည့္ခဲ့ရၿပန္ၿပီ၊

နားလည္ရခက္တဲ့ကေလးရယ္.၊မင္းကိုဘယ္လိုခ်စ္စကားေၿပာရမလဲ၊

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲညည္းညဴသံကိုသူႀကားရပါ့မလားေလ၊

အေ၀းကသန္းေခါင္ယံႀကက္သြန္သံခပ္သဲ့သဲ့ႀကားလိုက္ရတယ္။ 

…………………………………………………………………………………

မႏၲေလးေရာက္တုန္းသူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္အရမ္းသတိရေနမိတယ္.၊သူ႕အတြက္ေဘာ္

ေငြေရာင္ဆြဲႀကိဳးလွလွေလးတစ္ကုံးကၽြန္ေတာ္အစားၿပန္၀ယ္ေပးထားတယ္၊ ေရာက္

တာနဲ႕သူ႕အိမ္သြားရွာၿပီးေပးဖို႕၊သူ႕ကိုဘယ္ေလာက္လြမ္းေႀကာင္းေၿပာဖို႕စကားလုံး

ေတြစုထားရင္းကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေနတယ္။

ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ေလး မေၿပာမဆိုနဲ႕ႏႈတ္ဆက္ထြက္သြားတယ္၊ေရာက္ေတာ့မွ

အတိုးခ်အလြမ္းသယ္လိုက္မယ္ဆိုတဲ့စိတ္ကူးနဲ႕တင္ကၽြန္ေတာ့္မွာအားအင္ေတြၿပည့္

ေနၿပီ။

အလုပ္ကတစ္ပါတ္အတြင္းၿပီးၿပတ္သြားတာနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာခဲ့တယ္၊ေရာက္ေရာက္

ခ်င္းအလုပ္ေတြမ်ားေနတာနဲ႕ခ်က္ခ်င္းသူ႕ကိုသြားမေတြ႕နိုင္ေသးဘူး၊ေနာက္ေန႕

ေစာေစာက်မွသူေနတဲ့ရြာကိုသြား သူေၿပာၿပခဲ့တဲ့ဦးစိုင္းဆိုင္ဆိုတဲ့သူ႕အေဖနာမည္

ေမးၿပီးအိမ္လ္ိုက္ရွာပါတယ္၊

ခက္ခက္ခဲခဲမရွွာရပါဘူး၊သူ႕အေဖကအဲဒီရြာမွာမ်က္ႏွာဖုံးထင္ပါတယ္၊ရြာမွာေတာ့အ

ေတာ္ခ်မ္းသာမယ့္ပုံဘဲ၊အုတ္ခံပ်ဥ္ေထာင္အိမ္အႀကီးနဲ႕သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္လို႕ေနပါတယ္၊

သားေခ်ာေလးတစ္ဦးေမြးထားတဲ့သူ႕အေဖနဲ႕အေမရဲ႕ဥပဓိရုပ္ကလည္းေတာ္ေတာ္ခန္႕

ညားပါတယ္၊သူတို႕ကကၽြန္ေတာ့္ကိုေဖၚေဖၚေရြေရြဧည့္ခံစကားေၿပာႀကေပမယ့္သူတုိ႕

သားအရိပ္ေယာင္ကိုခုထိမေတြ႕ရေသးပါဘူး၊ကၽြန္ေတာ္လည္းဘယ္လိုစေမးရမယ္မွန္း

မသိတာနဲ႕အႀကံအိုက္ေနမိတယ္။ 

          “ သူငယ္..လာရင္းကိစၥရွိရင္ေၿပာပါ ဦးတို႕ဘာကူညီေပးရမလဲ…”

          “ ဟို..ေလ ဦးတို႕အိမ္မွာ စိုင္းေလာ(၀)လ်ဲန္းေနပါလားခင္ဗ်..”

ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုေမးလိုက္တာနဲ႕သူ႕အမ်ိဳးသမီးကမ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ေနပါၿပီ၊ဘာၿဖစ္လို႕

လဲကၽြန္ေတာ္နားမလည္ဘူး၊

          “ ေအး..သူကဦးတို႕သားဘဲကြဲ႕..ဘာၿဖစ္လို႕လဲသူငယ္..”

          “ ဟို..သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ခ်င္လို႕ပါဦး..ကၽြန္ေတာ္သူ႕သူငယ္ခ်င္းပါခင္ဗ်..”

ဒီလိုေၿပာလိုက္တာနဲ႕လူႀကီးကၽြန္ေတာ့္ကိုစူးစူးစိုက္စိုက္ၿပန္ႀကည့္ေနပုံကေတာ္ေတာ္ေန

ရခက္လွတယ္၊

          “ သူငယ္က သူနဲ႕အတူတူေက်ာင္းတက္တဲ့သူလားကြဲ႕..”

          “ မဟုတ္ပါဘူးဦး ကၽြန္ေတာ္ကဟိုဘက္ရြာမွာသစ္ထုတ္လုပ္ေရးကုမၸဏီ

            ကႀကီးႀကပ္ေရးမႈးပါ၊ဒီေရာက္တာ(၂)လေလာက္ဘဲရွိပါေသးတယ္..”

ကၽြန္ေတာ္သူတို႕သားနဲ႕တန္ေဆာင္မုန္းပြဲတုန္းကေတြ႕ဆုံၿပီးခင္မင္ခဲ့တဲ့ အေႀကာင္း

အႀကမ္းဖ်င္းေၿပာၿပၿပီးတဲ့အခါ သူ႕မိခင္ဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးက ရႈိက္ႀကီးတငင္ငို ေႀကြးေန

ပါၿပီ၊သူ႕အေဖကေတာ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးၿပိဳေတာ့မယ့္မိုးလိုညိဳးေရာ္သြားပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္အရမ္းထိတ္လန္႕မိပါတယ္။

“ ကၽြန္ေတာ္စကားေၿပာမွားသြားရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဦးတို႕အေဒၚတို႕ခင္ဗ်ာ.."

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာဘဲကၽြန္ေတာ္ခရီးသြားေနတဲ့တစ္ပါတ္အတြင္းသူဘာၿဖစ္သြားသလဲဆို

တဲ့စိုးရိမ္စိတ္ကငယ္ထိပ္ေဆာင့္တက္လာတယ္၊

          “ မင္းသူငယ္ခ်င္းဆုံးသြားတာႀကာၿပီေကာ…ကြဲ႕..”

          “   ဗ်ာ…”

ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမိုးႀကိဳးပစ္ခ်လိုက္သလားထင္ရတယ္၊လုံး၀မယုံဘူး၊

          “ မၿဖစ္ႏိုင္ပါဘူးဦးရာ..ကၽြန္ေတာ္မယုံပါဘူးခင္ဗ်..”

          “  ဟုိတစ္ေန႕ညကဘဲသူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းစကားေၿပာခဲ့ရတာ..

             သူ႕နားမွာကၽြန္ေတာ္ထိုင္ၿပီးေတာ့ကို စကားေၿပာလာခဲ့ရတာပါခင္ဗ်..”

          “  မင္းသူငယ္ခ်င္း ၿပီးခဲ့တဲ့ေၿခာက္လေလာက္က ဆိုင္ကယ္မေတာ္တဆ 

              ၿဖစ္လို႕မင္းနဲ႕ေတြ႕ဆုံခဲ့တဲ့ေနရာနားမွာဘဲ  ဆုံးသြားခဲ့တာကြဲ႕ကေလးရဲ႕…”

ဘာေတြၿဖစ္ကုန္တာလဲကၽြန္ေတာ္နားမလည္ေတာ့၊ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပါတ္ကမွကၽြန္ေတာ္

နဲ႕ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္စကားလက္ဆုံက်ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္စကားမေၿပာရေသး တဲ့

လမင္းေလး ကလူ႕ေလာကမွာမရွိေတာ့တာ (၆)လေတာင္ရွိၿပီတဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ဘာကိုယုံရမလဲ၊ရူးခ်င္လာၿပီ၊ဟုတ္ရဲ႕လား၊ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားဗ်ာ.။

သူ႕အေဖကေတာ့တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ဘဲ ဧည့္ခန္းဘီဒိုမွန္တံခါးသြား ဖြင့္ၿပီးဓါတ္ပုံ

အယ္လ္ဘမ္တစ္ထပ္သြားယူလာၿပီးကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာခ်ေပးပါတယ္၊

          “ သူငယ္..ဒီဓါတ္ပုံေတြႀကည့္ၿပီးရင္သေဘာေပါက္သြားမယ္..”

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာအံ့ႀသၿခင္းရႈတ္ေထြးၿခင္း၊မယုံႀကည္ႏိုင္ၿခင္းေတြေရာ ေထြးလ်က္

တုန္ယင္စြာၿဖင့္ဓါတ္ပုံတစ္ပုံခ်င္းလွန္ႀကည့္မိပါတယ္၊သူ႕ရဲ႕မႏၱေလးမွာေက်ာင္းတက္

တုန္းကအၿပစ္ကင္းစြာ ရယ္ေမာေနတဲ့ခ်စ္စရာ့မ်က္ႏွာနဲ႕ဓါတ္ပုံေတြနဲ႕ သူ႕ရဲ႕စ်ာပန

မွာရိုက္ထားတဲ့ဲမွတ္တမ္းဓါတ္ပုံေတြကိုႀကည့္လိုက္၊သူေပးထားခဲ့တဲ့ ေငြဆြဲၿပားေလး

ကိုၿပန္ႀကည့္လိုက္နဲ႕ အိုး…ကၽြန္ေတာ္ရူးခ်င္လာၿပီ၊

……………………………………………………………………………….

ေလာကႀကီးကဆန္းႀကယ္လွပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ္မယုံခ်င္ေပမယ့္လက္ခံရပါၿပီ၊

သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္စကားေၿပာခဲ့ရေတြ႕ဆုံခဲ့ရတာေတြက ခုထိရင္ထဲမွာလတ္လတ္

ဆတ္ဆတ္ရွိေနတုန္းမို႕လို႕ သူဆုံးသြားခဲ့တယ္ဆိုတာလက္ခံဘို႕အရမ္းခက္ခဲ

လြန္းပါတယ္၊

သူ႕မိဘေတြေနာက္တစ္ႀကိမ္ ၿပန္ၿပီးအလႈဒါနလုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အားသြန္

ခြန္စိုက္ ကူညီခဲ့ၿပီး၊သူ႕ကိုေသေသခ်ာခ်ာအမ်ွေ၀ခဲ့ပါတယ္၊ သူ႕မိဘေတြနဲ႕အတူ

ေရစက္ခ်တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္မဆည္ႏို္င္ခဲ့ပါဘူး၊

……………………………………………

သူ႕ရဲ႕လွပတဲ့အုတ္ဂူအသစ္ေလးအေပၚမွာကၽြန္ေတာ္မႏၱေလးကယူလာတဲ့ေငြဆြဲႀကိဳး

ေလးကိုတယုတယတင္ေပးထားလိုက္ၿပီးတိုးတိုးေလးဆုေတာင္းေပးလိုက္ တယ္၊

         “ ညီေလးေရ႕..မင္းခ်စ္တဲ့ခ်စ္သူနဲ႕အခုဘ၀မွာမဆုံရ ေပမယ့္

            ေနာင္ဘ၀မွာအၿမဲတမ္းဆုံေတြ႕ႏိုင္ပါေစကြာ……”

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္တစ္ေပါက္သူ႕အုတ္ဂူေလးေပၚခုန္က်သြားပါတယ္၊

သူ႕အကိုႀကီး ကိုေအာင္မ်ိဳးဟာစ်ာပနကိုအမွီေရာက္လာခဲ့ၿပီးအစအဆုံးလုပ္ေပးသြားၿပီး

တဲ့ ေနာက္ဒီနယ္ဘက္မွာရွိတဲ့သူ႕ရဲ႕စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကိုအၿပီးတိုင္ဖ်က္သိမ္းလို္က္ၿပီးလုံး၀

ၿပန္မလာေတာ့..ဟုေနာက္ပိုင္းမွာ သိရပါတယ္.။

အဲဒီေနာက္ကၽြန္ေတာ္ပရေလာကသားတစ္ဦးနဲ႕ေတြ႕ဆုံသိကၽြမ္းရတဲ့ဇာတ္လမ္းဟာလည္း

ဒီရြာႏွစ္ရြာသာမက အနီးနားၿမိဳ႕ရြာနဲ႕ေ၀းလံတဲ့မႏၱေလးအထိ လူေတြရဲ႕ပါးစပ္ဖ်ား မွာ 

ေၿပာဆိုစရာၿဖစ္သြားတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္အၿဖစ္ ေတာမီးပမာခ်က္ခ်င္းဘဲ

ပ်ံ႕ႏံွ႔သြားခဲ့ပါတယ္။

စခန္းကလူေတြေဒသခံ၀န္ထမ္းနဲ႕ဆိုဒ္တာ၀န္ခံမန္ေနဂ်ာတို႕ဦးေဆာင္ၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကို

ရြာဦးကဘုန္းႀကီးပင့္ဖိတ္ၿပီးရွမ္းရိုးရာဓေလ့အတိုင္း ပရိတ္ေရနဲ႕စိမ္ထားတဲ့အရြက္တစ္

မ်ိဳးနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ကို အရံအတားေတြလုပ္ၿပီးဖ်န္းေပးတယ္၊ ပရိတ္ရြတ္ေပးတယ္

ကၽြန္ေတာ္မလုပ္ခ်င္ေပမယ့္၊ သူတို႕စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေတာ့ လက္ခံလိုက္ပါတယ္၊
 ……………………………………………….

(၃)လဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာလည္းလ်င္လ်င္ၿမန္ၿမန္ကုန္ဆုံးသြားခဲ့ၿပီး၊ကၽြန္ေတာ္လည္း

အခ်ိန္တန္လို႕နက္ၿဖန္ဆိုရင္ၿပန္ရပါေတာ့မယ္၊မၿပန္ခင္ဒီတစ္ညမွာေတာ့သူနဲ႕ေတြ႕

ဆုံခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေလးကိုေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ႏႈတ္ဆက္ဖုိ႕ အလြမ္းေၿပ သြားႀကည့္ခဲ့

ပါတယ္၊၊

ေက်ာက္တုံးေပၚမွာမ်ားကၽြန္ေတာ့္ကုိသူေစာင့္ေနမလားေယာင္ယမ္းလိုက္ရွာႀကည့္

မိတယ္၊ လူသူအရိပ္ကင္းစင္တဲ့ေလာကႀကီးမွာကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းဘဲရွိေန

သလိုပါဘဲ၊ ေအးခ်မ္းလွတဲ့ေဆာင္းေလညင္းကကၽြန္ေတာ့္ပါးၿပင္ကိုလာေရာက္ထိေတြ႕

က်ီစယ္ ေနပါတယ္၊ၿပာသိုလဆန္းကထြက္လာတဲ့လမင္းရဲ႕အလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့

ေအာက္ မွာလြမ္းေမာဘြယ္ရွမ္းေတာင္တန္းနဲ႕သဘာ၀ပန္းခ်ီကားႀကီးကေတာ့

မေၿပာင္းလဲ ရင္သပ္ရႈေမာဘြယ္ေကာင္းေနဆဲ၊ 

          “  ညီေလးရယ္..သံသရာရွည္လ်ားလွတဲ့လူ႕ဘ၀ႀကီးမွာ အကိုတို႕ 
             
             တစ္ေကြ႕မွာေတာ့ ၿပန္ဆုံႏိုင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္း လိုက္ပါတယ္၊

             မင္းကိုမေၿပာလိုက္ရတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းအကို ဒီမွာေၿပာခဲ့ပါရေစ..

             ေဟာ(၀)ဟပ္စူ ညီေလး..အကိုမင္းကိုအရမ္းခ်စ္တယ္..

             မင္းေရာက္ေလရာဘုံဘ၀မွာ  ထာ၀စဥ္ ေအးခ်မ္းပါေစ…အကို႕ရဲ႕. 

             လမင္းေလးရာ…”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ၿပီးပါၿပီ။

Mar 10th

တဦးဆိုင္နာမ္

By ဇြဲတိမ္ညိဳေဇာ္(scorpio)
                                  ဘာေတြဘယ္လိုပဲျဖစ္ေနပါေစ

                                 အကိုနဲ.ေတြ.ခြင္.ေပးတဲ.ကံႀကမာကို             

                                     ကြၽန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္တယ္.....

       ဘ၀ဆိုတာမေ၇၇ာမႈတခုသာျဖစ္ခဲ.မယ္ဆို၇င္  အကိုနဲ.ကြၽန္ေတာ္နဲ.ကမေသခ်ာမႈေတြၾကားမွာ     ေတြ.ဆံုျဖစ္ခဲ.ၾကတာေလ
အခ်စ္ဆိုတာက  ပိုင္ဆိုင္ခြင္.၇တာထက္    ေပးဆပ္ေန၇တာကိုက
တစိမ္.စိမ္.နဲ.       ၾကည္နူးစ၇ာေကာင္းပါတယ္အကို။
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ.       အကို.ကိုအခ်ိန္တိုင္း
ေပ်ာ္၇ႊင္ေစခ်င္မိတယ္။     အကိုနဲ.ခြဲေန၇မဲ.အခ်ိန္ေတြကို   ႀကိဳေတြးမိတိုင္း
ကြၽန္ေတာ္၇ဲ.စိတ္ေတြ   ေခ်ာက္ခ်ားေနမိတယ္။    အကိုေပ်ာ္တဲ.အခ်ိန္ေလးေတြဆို
ကြၽန္ေတာ္ကအလိုလို      ႀကည္နူးေနမိတာပါအကို၇ယ္။
အကို.မ်က္နွာေလးက    ိုျမင္ေတြ.ေန၇၇ံုနဲ.     ႕ကြၽန္ေတာ္ကေက်နပ္ေနမိတာပါ။
ကြၽန္ေတာ္.ေဘးမွာအကို၇ွိေနတဲ.      အခ်ိန္ေလးေတြတိုင္းဟာ     ကြၽန္ေတာ္.အတြက္ေတာ.ဘာနဲ.မွမလဲနိုင္ပါဘူး
စိတ္ညစ္စ၇ာေတြ   ပင္ပန္းမႈေတြ   ဘယ္ေလာက္ပဲညီ.မွာ၇ွီေနပါေစ
အကိုနဲ.သာအတူ၇ွိေန၇၇င္     ကြၽန္ေတာ္အ၇ာ၇ာက ိုေမ.ထားနိုင္ခဲ.ပါတယ္။


ေသခ်ာပါတယ္အကို  ကြၽႏ္ေတာ္အကို.ကိုမခြဲနိုင္ဘူး
အကို.ကိုအ၇မ္းခ်စ္ေနမိပီေလ
..............

"""အတူ၇ွိေနတဲ.အခ်ိန္ကအမွတ္တမဲ.ေလးေတြက
ေ၀းကြာေနတဲ.အခါ  အမွတ္တ၇ေလးေတြ ျဖစ္ေစတတ္တယ္
ကြၽန္ေတာ္နဲ.အတူအမွတ္တ၇ေလးေတြဖန္တီးဖို.
ကြၽန္ေတာ္.ဆီကိုျပန္လာခဲ.ပါ"'''..........





ေတြ.ဆုံျခင္းေတြႈ၇ဲ.ေနာက္မွာ     ခြဲခြာျခင္းေတြ၇ွိေနနိုင္တယ္ဆိုတာကြၽန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္အကို။     ဒါေပမဲ.လဲေလ
အကိုနဲ.ကြၽႏ္ေတာ္.၇ဲ.  ခြဲခြာမႈေတြဟာခဏတာပဲ    ျဖစ္ပါေစလို.႕ကြၽန္ေတာ္ဆုေတာင္းေနမိတယ္။
တနွစ္လား  နွနွစ္လား   သံုးနွစ္လား     ကြၽန္ေတာ္ေစာင္.နိုင္ပါတယ္အကို။
မျဖစ္နိုင္မွန္းသိေပမဲ.လဲ    ကြၽႏ္ေတာ္ကေတာ.   စိတ္ကူးေတြယာဥ္ေနမိတယ္   အကို၇ယ္။


"""   ထားခဲ.တဲ.သူနဲ. က်န္၇စ္ခဲ.မယ္လူ

  ဘယ္သူကပိုခံစား၇မယ္ထင္လဲ?"""


အကိုမ၇ွိတဲ.   ၇န္ကုန္ၿမိဳ.ကလမ္းမေတြထက္မွာ    ကြၽႏ္ေတာ္လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနမိတယ္
လမ္းေဘးဆိုင္ေတြမွာလဲ    စိတ္ေပါက္၇င္တေယာက္ထဲ    ထိုင္၇င္ထိုင္ျဖစ္တယ္
အကို.ကိုလြမ္းတဲ.အေၾကာင္းေတြလဲ       အြန္လိုင္းတတ္ပီးသူငယ္ခ်င္းေတြဆီမွာ၇င္ဖြင္.၇င္လဲဖြင္.    ျဖစ္နိုင္တယ္
တခါတေလအကိုနဲ.    အတူသြားခဲ.ဖူးတဲ.ေန၇ာေတြကိုလ    ဲကြၽန္ေတာ္တေယာက္ထဲသြားျဖစ္၇င္သြားျဖစ္မယ္္
ကြၽန္ေတာ္၇ဲ.လက္၇ွိဘ၀က   အထီးက်န္ဆန္ေနခဲ.ေပမဲ.    ကြၽန္ေတာ္စိတ္မပ်က္ပါဘူး
အကိုျပန္လာမဲ.    မေသခ်ာတဲ.၇က္ေတြကို      လက္ခ်ိဳးေ၇ပီးေမွ်ာ္လင္.ခ်က္ေတြနဲ.   ကြၽန္ေတာ္ဒီျမိဳ.ေလးမွာ    ၇ွိေနဦးမွာပါ
ကြၽႏ္ေတာ္၇ဲ.ေ၇ွ.လာမဲ.     အနာ၈ါတ္အေကာင္းအဆိုးေတြအားလံုးက    ၇င္ဆိုင္ဖို.  ကြၽန္ေတာ္အားေတြ     ေမြးပီးလမ္းေတြ
ဆက္ေလွ်ာက္ေနျဖစ္ဦးမွာပါ
အကိုကေတာ.အဆံုးအဆမဲ.    ေ၇ျပင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာအကိုနဲ.  ပါတ္သတ္တဲ.ေမွ်ာ္လင္.  ခ်က္ေတြနဲ.၇ွင္သန္ေနခဲ.တဲ.
ကြၽႏ္ေတာ္.ကိုသတိမွ၇ေပးေနပါ.မလား
အကို.၇ဲ.ေန.၇က္အခ်ိန္ေတြတိုင္းမွာ      ညီ၇ွိေနမလားဆိုတာမေသခ်ာေပမဲ.ကြၽႏ္ေတာ္.၇ဲ.စိတ္ထဲမွာေတာ.     အကိုကအျမဲ၇ွိေနမွာပါ    အကို၇ယ္
ကြၽန္ေတာ္.၇ဲ   .ဘ၀ထဲမွာအကိုက    တဦးတေယာက္ပဲဆိုင္တဲ.     နာမ္စားေလးတခုျဖစ္ သလို
အကို.၇ဲ.ဘ၀ထဲမွာလ   ဲကြၽႏ္ေတာ္က   တဦးတေယာက္ပဲဆိုင္တဲ.နာမ္စားေလး  တခုျဖစ္ခ်င္ပါတယ္အကို
ျဖစ္ခ်င္တာေတြတိုင္းသာ     ျဖစ္ခြင္.၇ခဲ.၇င္ေလ
ကြၽန္ေတာ္အကို.၇ဲ.   တဦးဆိုင္နာမ္ေလးသာ   ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္
အကို.၇ဲ.    တဦးဆိုင္နာမ္ေလးသာ    ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္
တဦးဆိုင္နာမ္ေလးသာ    ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္
တဦးဆိုင္နာမ္ေလးသာ.......
Oct 25th

"" ၀က္ၿခံ နဲ႔ ဆား၀က္ၿခံကို သင့္မ်က္ႏွာေပၚမွ ဘယ္လို ဖယ္ရွားမလဲ""

By SSP
၀က္ ၿခံ ဆိုတာ အဆီရယ္ ေခ်ြးရယ္
 ေခ်းေညွာ္ ေတြရယ္ ေပါင္းၿပီး ထြက္လာ
ရတာပါ။အဲ႔ဒိေတာ႔ မေပါက္ခင္ ကာကြယ္
 ခ်င္တယ္ဆိုရင္၊


၁။ မ်က္ႏွာကို အၿမဲ သန္႔စင္ေအာင္ထားပါ။
ညအိပ္ခါနီးတိုင္း မ်က္ႏွာကို သန္႔စင္ေအာင္ ေဆးၿပီးမွ အိပ္တာ အေကာင္းဆံုးပါ။ 
မိတ္ကပ္၊ သနပ္ခါး၊ တေန႔လံုး ကပ္ညိေနတ႔ဲ ဖုန္ ေတြ ကေနည အိပ္ေနတဲ႔ 
အခ်ိန္မွာပိုးမႊားေတြ ေပါက္ဖြား ႏိုင္ၿပီး ၀က္ၿခံ ေတြ ေပါက္ဖို႔ လမ္း ၿဖစ္လာတတ္လို႔။

၂။ အဆီ ၿပန္ တတ္တဲ႔ အသားအရည္ ပိုင္ရွင္ မ်ားက အစားအေသာက္ စားတဲ႔အခါ 
အဆီအစိမ္႔ နဲ႔ ႏို႔ထြက္ ပစၥည္းကို ေရွာ႔ စားေပးပါ။

တေနကုန္ အလုပ္ လုပ္၊ ေက်ာင္းသြား.. လွုပ္ရွားသြားလာေနရတဲ႔ သူမ်ား အေနနဲ႔
တစ္ရွုးသန္႔သန္႔ကို ေဆာင္ထား တတ္တဲ႔ အေလ႔အက်င္႔လုပ္ေပးသင္႔တယ္။

အဆီၿပန္လာတဲ႔အခါ တစ္ရွုးကို ၂ လႊာ ရွွိရာကေန တလႊာ ခြာၿပီး ညင္ညင္သာသာ
သုတ္ပစ္ၿပီး သန္႔စင္ေပးပါ။
 
 
 
တစစထက္ တစစ အဆီၿပန္မွု နည္းသြားပါလိမ္႔မယ္။ေနာက္တခုက။ ။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး နဲ႔
 ေပါင္းတင္ ေပးၿခင္းက အဆီ ၿပန္ၿခင္းကို သက္သာ ေစပါတယ္။
လြယ္လြယ္ေလးေနာ္.။ ၂နည္းရွိ
တယ္။

နည္း ၁။
၁) ခရမ္းခ်ဥ္သီးၾကီးၾကီး နဲ႔ မာမာ တလံုးကိုယူၿပီး ထိပ္ ဖူးကို စိတ္ပါ။
၂) သၾကားအၿဖဳ တစ္ဇြန္းစာကို ပန္းကန္ၿပားထဲထည္႔ ၿပီး ခရမ္းခ်ဥ္သီး ထိပ္ဖူး နဲ႔ 
သုတ္လိမ္းပါ။

၃) မ်က္ႏွာၿပင္ေပၚကို ေနရာအႏွံ႔ စသုတ္လိမ္းေပးပါ။
 
၄။ ၁၀ မိနစ္ ထားၿပီး.. ေရေဆးလိုက္ပါ။
ၿပီးပါၿပီ။

နည္း ၂၊ ။
 
၁။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို စိတ္ပါ။ အလယ္သားကို ဖယ္ၿပီး အဲ႔ဒိ အလယ္သား (အရည္) နဲ႔ 
မ်က္ႏွာၿပင္ကို သုတ္လိမ္းလိုက္ၿပီး ၁၀မိနစ္ထားၿပီးမွေရးေဆးပါ။
 
ျပီးပါၿပီ။


( သတိၿပဳရမွာက တခ်ိဳ႔ အသားအရည္ေတြက အဲ႔လို ေပါင္းတင္ၿပီးရင္ ၿပီးၿပီးခ်င္း ခနအ
ဆီၿပန္တာ သက္သာေပမဲ႔ အနည္းငယ္ မဲသြားတတ္တယ္.. လန္႔ မသြားပါနဲ႔ မတည္႔
လို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ရက္ ဆို နဂို အသားတိုင္း ၿပန္ၿဖစ္သြားမွာပါ။
ႏွစ္ပတ္ကို တစ္ခါ လုပ္ေပးလို႔ ရပါတယ္။ )

ၿပီးေတာ႔.၊  ခရမ္းခ်ဥ္သီးက ေနေရာင္ၿခည္မွာ ပါတဲ႔ ခရမ္းလြန္ေရာင္ၿခည္ ဒဏ္ကို 
ကာကြယ္ေပးႏိုင္လို႔.. အေရၿပားကင္ဆာနဲ႔ အိုးမင္းရင္႔ေရာ္ ၿခင္းကို ေလ်ာ႔က်ေစတယ္။

၃။ အဲ႔လို စနစ္တက် ေန သားက် သြားတဲ႔အခါ... ေခ်ြးထြက္ မ်ားတယ္ ဆိုရင္ေတာင္..
တၿခား အဆီေတြ ေခ်းေညွာ္ေတြ နည္းက်ဥ္းလြန္းတဲ႔ အတြက္ ၀က္ၿခံ
မေပါက္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။

တခုေတာ႔ ရွိတယ္ေနာ္  ၀က္ၿခံ ေပါက္တာ အသားအရည္ က်န္းမာ မွုနဲ႔ဆိုင္သလို...
 ေသြးသား နဲ႔လဲ ဆိုင္လို႔... အမ်ိဳးသမီး မ်ား ရာသီ လာခ်ိန္မ်ားနဲ႔ ေယာက်္ားေလးမ်ား
 လူပ်ိဳ ေဖာ္ ၀င္စခ်ိန္ေတြဆို.. ေပါက္လာတတ္တာလဲ သဘာ၀ပါ။

ကဲ.. ၀က္ၿခံ ေပါက္လာၿပီ ဆိုပါစို႔။
 
 ၁။ ပထမ နဲ႔ အေရးၾကီးက “ မညွစ္ပစ္ဖို႔ပါ။” ။ လက္သည္းမွာ ကပ္ေနႏိုင္တဲ႔
 ေရာဂါပိုးမႊားေတြက ၀က္ၿခံ ထိပ္၀( ေသြးထြက္ရာ ေနရာ) နဲ႔ ထိ မိ ၊ ဖိ မိ တဲ႔အခါ
အသားထဲကို ၀င္ေရာက္ၿပီး အနာကိုလည္း ရင္းေစသလို.. ပြားႏွုန္းလည္း
ၿမန္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက အမာ ရြတ္ ၿဖစ္ က်န္ ခဲ႔တာပါ။
 
၂။ မွဲ႔ တဲ႔ အထိ ေစာင္႔ပါ။ ( ၀က္ၿခံ ရွိလို႔ မရွက္ပါနဲ႔ ပို မဆိုးေအာင္ ကရုစိုက္ပါ။)
မွဲ႔ လာ တဲ႔ အခါ သူ႔သဘာ၀ အတိုင္း အဆံေလးက အၿပင္ကို ညြတ္က်ၿပီး 
ထြက္သြားပါလိမ္႔မယ္...။ 
 
အဲ႔ဒိိအခါမွ တစ္ရွုး သန္႔သန္႔ နဲ႔ ၿဖစ္ၿဖစ္ လက္သန္႔သန္႔
နဲ႔ ၿဖစ္ ၿဖစ္ အလြယ္ တကူ ဖယ္ ရွား ႏိုင္ပါတယ္။

၀န္ခံခ်က္ - ေရႊျမန္မာမီဒီယာမွ- ေဆာင္းပါးရွင္ ေရႊအိမ္စည္ရဲ႔ ေဆာင္းပါးကုိ တုိက္ရုိက္ကူးယူ ေဖၚျပပါသည္။

MLGBT ဆုိက္ဒ္မွ ညီငယ္မ်ား သူငယ္ခ်င္းမ်ား ယခုလုိျပႆနာ ခံစားရပါက တစ္စုံတစ္ရာအက်ဳိးရွိမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။
Aug 5th

ေမတၱာေရစင္ ၇

By jinjar

ခုိင္ၿမဲ ေၿပးထြက္သြားသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွ ၿပန္လွည့္ေၿပးလာသည္။ ဟံသာမင္းက ဘာေမ့က်န္ခဲ့သည္လဲ လုိ႔ေတြးေနမိသည္။ ဟံသာမင္း ထင္မွတ္မထားသည့္ လုပ္ရပ္ကုိ ခုိင္ၿမဲၿပဳလုပ္လုိက္ပါေတာ့သည္။ ခုိင္ၿမဲ ဟံသာမင္းအနားကုိ ကပ္ကာ တုိးတုိးေလး ေၿပာလုိက္သည္။

“မင္းက သိပ္ၿပီး စက္ကဆီက်တာပဲ”

“ဘာကြ”

“ဟီးဟီး စက္ဆီက်တယ္လုိ႔ ေၿပာတာ …ဒါပဲ”

ခုိင္ၿမဲ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာၿပီး ေၿပးထြက္သြားပါေတာ့သည္။ ဟံသာမင္းမွာေတာ့ ေက်နပ္ရမည္လား ၊ ေဒါသထြက္ရမည္လား ၊ ဘာလုပ္ရမည္ကုိပင္ မသိေတာ့ပဲ အီလည္လည္ၿဖင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါေတာ့သည္။

ခုိင္ၿမဲတစ္ေယာက္ကေတာ့ ပီတိကေလးသာသာ ဘာမွမသိရွာပါ။ သူတုိ႔လုပ္ရပ္သည္ ခုိင္ၿမဲအတြက္ မတရားရာက်ေနမည္လားဟု ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ကေလး ၀င္လာမိေတာ့သည္။

“ဒါကလဲ ခုိင္ၿမဲမသိေသးတဲ့ ခုိင္ၿမဲရဲ့ရွဳပ္ေထြးတဲ့ ဘ၀ေလးကုိ ၿပန္အစေဖၚေပးတာၿဖစ္တဲ့ အတြက္ သူနားလည္လာမွာပါ”

ဟံသာမင္း၏ရင္ထဲတြင္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းစြာၿဖစ္ေနမိပါေတာ့သည္။ ထုိေနာက္တြင္ေတာ့ ခုိင္ၿမဲသည္ အၿမဲလုိလုိ ဦးႏူိင္၀င္းအိမ္ကုိေရာက္ေနတတ္ပါေတာ့သည္။ ခုိင္ၿမဲႏွင့္ ဟံသာမင္း ရင္းႏွီးပက္သက္မူ႕တြင္ ဦးႏူိင္၀င္မွာေၿပာမသာ၍သာ ၿငိမ္သက္ေနရေသာ္လည္း စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ခုိင္ၿမဲကုိ အၿမဲပင္ေတာင္းပန္ေနမိပါေတာ့သည္။ ခုိင္ၿမဲကလဲ ခုိင္ၿမဲပင္ သက္တူရြယ္တူမရွိသည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ၿဖစ္ေပမည္ ဟံသာမင္းကုိ ခင္မင္ေနသည္ကေတာ့ ေၿပာၿပမတတ္ေအာင္ပင္ၿဖစ္ေနေတာ့သည္။

…………………

“အဖြားသက္ေၿပာတာယုံစမ္းပါ ေၿမးေလးရယ္၊ တကယ္ေတာ့ေလ တင္မမက ဘာမွမဟုတ္ရပဲ ခင္မမရဲ့ လွည့္ကြက္ထဲမွာ ညွိေနခဲ့တာပါ၊ ဒါေတြကလဲ ေလးေမာင္နဲ႔ခင္မမ တုိ႔ရ့ဲ လုပ္ရက္ေတြေၾကာင့္ေပါ့ကြယ္”

“အုိ…အေမကလဲ ဘာေတြေၿပာေနမွန္းကုိ မသိဘူး တကယ္ပဲေတာ့၊ ဒီလုိပဲ သားခုိင္ၿမဲရယ္ ေဒၚေလးလဲ ဘယ္လုိမွကုိ မႏုိင္တာပါကြယ္၊ အေမက ေနမေကာင္းေတာ့ စိတ္ကမမွန္ေတာ့ေလ ဒီလုိေၿပာဆုိေနတာပါပဲ”

ခုိ္င္ၿမဲ ေဒၚေလးစန္းစန္းေအးရဲ့ မိခင္ဖြားသက္စကားေၾကာင့္ မယုံၾကည္ႏုိင္စြာၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ သူရဲ့ မိခင္ ခင္မမကုိအေၾကာင္းမ်ားကုိ ၾကားေနရသည္မဟုတ္လား၊ ေဒၚေလးကေတာ့ ၿပာၿပာသလဲ ေတာင္းပန္ေနရွာသည္။

ဒီေန႔ ခုိင္ၿမဲႏွင့္ေဒၚစန္းစန္းေအး ဦးႏူိင္၀င္းအိမ္ေရာက္ခဲ့သည္။ ေဒၚစန္းစန္းေအးက ဟံသာမင္းကုိ ၾကည့္ခ်င္သည္ဆုိ၍ ခုိင္ၿမဲေခၚခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ဟံသာမင္း၏ေတာင္းဆုိခ်က္ေၾကာင့္ ခုိင္ၿမဲတုိ႔ ေဒၚစန္းစန္းေအး အေမထံသုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူတုိ႔ေရာက္သြားေတာ့ ေဒၚတင္မမဌားေပးထားေသာ္ သူနာၿပဳဆရာမေလးမွာ မ်က္နာမ်ားပ်က္ယြင္းေနသည္ကုိ ဟံသာမင္းတစ္ေယာက္သာ သတိထားမိလုိက္သည္။ အခ်ိန္အခါရက္မဟုတ္ပဲ ေရာက္လာသည့္ သူတုိ႔ကုိ ေဒၚဖြားသက္က ၿမင္ၿမင္ၿခင္းပင္ ေဒၚစန္းစန္းေအးကို ဖက္ကာငုိသည္။ သူမလြမ္းေနသည့္အေၾကာင္းမ်ားကုိ ေၿပာကာ ငုိရွာသည္။ ခုိင္ၿမဲကုိ ေဒၚစန္းစန္းေအးမိတ္ဆက္ေပးလုိက္ေတာ့ မိနစ္အနည္းငယ္ စြန့္အသြားကာ ခုိင္ၿမဲကုိ တအံ့တၾသၾကည့္ကာ ငုိရွားသည္။

“ေၿမးေလးက သမီး တင္မမနဲ႔တပုံစံတညး္ပဲ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ အေမကေမြးတဲ့သားက အေမနဲ႔တူတာ မဆန္းပါဘူး၊ ဖြားသက္ကုိ ခြင့္လႊတ္ပါကေလးရယ္ေနာ္”

“ဖြားသက္ရယ္ သားကဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ေလ သားေမေမက ေဒၚတင္မမ မဟုတ္ပါဘူး”

“ဟုတ္သားအေမကလဲ”

“ခုိင္ၿမဲနဲ႔ ေဒၚေလး ဖြားသက္က အသက္ၾကီးၿပီးုဆုိေတာ့ေလ အမွားေၿပာခ်င္လဲ ေၿပာမွာေပါ့ ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ ဟန့္တားမေနပဲ အဖြားသက္ေၿပာတာပဲ နားေထာင္လုိက္ၾကပါလား”

“ဟင္…..ေဒၚတင္မမက ငါ့အေမမွမဟုတ္တာကုိ ဟံသာမင္းကလဲ”

“ဟုတ္သားပဲ အမွားၾကီးဆုိ ခုိင္ၿမဲေလး စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမွာေပါ့လုိ႔”

“အဖြားသက္ေၿပာတာယုံစမ္းပါ ေၿမးေလးရယ္၊ တကယ္ေတာ့ေလ တင္မမက ဘာမွမဟုတ္ရပဲ ခင္မမရဲ့ လွည့္ကြက္ထဲမွာ ညွိေနခဲ့တာပါ၊ ဒါေတြကလဲ ေလးေမာင္နဲ႔ခင္မမ တုိ႔ရ့ဲ လုပ္ရက္ေတြေၾကာင့္ေပါ့ကြယ္”

“အုိ…အေမကလဲ ဘာေတြေၿပာေနမွန္းကုိ မသိဘူး တကယ္ပဲေတာ့၊ ဒီလုိပဲ သားခုိင္ၿမဲရယ္ ေဒၚေလးလဲ ဘယ္လုိမွကုိ မႏုိင္တာပါကြယ္၊ အေမက ေနမေကာင္းေတာ့ စိတ္ကမမွန္ေတာ့ေလ ဒီလုိေၿပာဆုိေနတာပါပဲ”

ခုိ္င္ၿမဲ ေဒၚေလးစန္းစန္းေအးရဲ့ မိခင္ဖြားသက္စကားေၾကာင့္ မယုံၾကည္ႏုိင္စြာၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ သူရဲ့ မိခင္ ခင္မမကုိအေၾကာင္းမ်ားကုိ ၾကားေနရသည္မဟုတ္လား၊ ေဒၚေလးကေတာ့ ၿပာၿပာသလဲ ေတာင္းပန္ေနရွာသည္။ ဟံသာမင္းကေတာ့ ဖြားသက္ေၿပာေနသည္မ်ားကုိ စိတ္၀င္တစားၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေဒါက္တာ ပုိက္ေထြးတင္ ေဒါၾကီးေမာၾကီး ေရာက္ခ်လာသည္။

“ဘာၿဖစ္လုိ႔ ငါ့လူနာကုိ ဒုက္ခေပးေနၾကတာလဲ၊ လူနာကုိ ဒီလုိမ်ဳိး လုပ္ေနၾကတာကုိ ငါမေက်နပ္ဘူး”

“ရွင္ က်မက အေမကုိ လမ္းၾကဳံလုိ႔၀င္ၾကည့္တာပါရွင္”

“ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ က်ေနာ္တုိ႔က ဘာဒုက္ခမွမေပးပါဘူးဗ်ာ”

“မင္းကဘယ္သူလဲ”

“သူကသားသူငယ္ခ်င္းပါ ဦးဦးေဒါက္တာ၊ ဟံသာမင္းတဲ့”

ေဒါက္တာ ပုိက္ေထြးတင္ ဟံသာမင္းကုိ မေက်နပ္စြာၾကည့္ၿပီးမွ သူတုိ႔အားလုံးကုိ အၿပင္ထြက္ရန္ေၿပာလုိက္သည္။ ေဒၚဖြားသက္မွာေတာ့ ေဒါက္တာကုိ ၿမင္လုိက္သည္ႏွင့္ေၾကာက္ရြံသြားကာ ေထာင့္ေလးထဲတြင္ကပ္လုိ႔ တုန္ေနရွားသည္။

“မလာနဲ႔ နင္တုိ႔မလာနဲ႔ နင္တုိ႔ေတြ ငါ့ကုိ သတ္မလုိ႔ ငါသိတယ္၊ နင္တုိ႔က တင္မမကုိ ဒုက္ခေပးတာေတာင္ အားမရဘူး ငါ့ကုိပါနင္တုိ႔က ဆြဲထည့္ခ်င္ေနၾကတာ၊ မလာနဲ႔ ငါ့အနားကုိ မလာနဲ႔ နင္တုိ႔ေတြ မတရားလုပ္ေနၾကတာ ဘုရားကဒီအတုိင္းၾကည့္ေနမွာမဟုတ္ဘူး၊ မလာနဲ႔ မလာန႔ဲ …. သမီးေရ အေမကုိ သနားရင္ ဒီအတုိင္းၾကီးေတာ့ မထားခဲ့ပါနဲ႔ သူတုိ႔နဲ႔ မထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္ အေမေတာင္းပန္ပါတယ္ အေမကုိ သူတုိ႔နဲ႔ မထားခဲ့နဲ႔ေနာ္”

“သြားေတာ့ စန္းစန္းေအး နင္ရွိေနရင္ ငါအလုပ္ေတြေႏွာင့္ေႏွးေနမယ္၊ ငါ့လူနာကုိ ဒုက္ခေပးတာေတာ့ ငါမေက်နပ္တာမရွိဘူး။ အရမ္းစိတ္ဆုိးတယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ နင့္အေမက ေနမေကာင္းၿဖစ္ေနေတာ့ ေတာင္ေရာက္ ေၿမာက္ေရာက္ စိတ္မထင္တာေတြ ေၿပာေနတာကုိ ယုံမေနၾကနဲ႔”

“မဆုိးပါနဲ႔ေဒါက္တာရယ္ က်မေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္၊ အေမ အေမ စိတ္ထိန္းပါေနာ္ ေဒါက္တာက အေမကုိ ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ ကုသေပးေနတာပါအေမရယ္ေနာ္ ေနာ္ အေမေနာ္”

“အေမကုိ သနားရင္ မထားသြားပါနဲ႔ သမီးရယ္ေနာ္….”

ေဒၚဖြားသက္၏ သနားစရာအသံေလးက ခုိင္ၿမဲကုိ စိတ္မေကာင္းစြာ ၿဖစ္ေပၚေနပါေတာ့သည္။ ယခုအခါေတာ့ ခုိင္ၿမဲ၀မ္းသာစကားေလးေတြ ဘယ္လုိမွကုိ စိတ္မသက္သာစြာၿဖင့္ ၾၾကည့္ေနေတာ့သည္။ ေဒါက္တာ ပုိက္ေထြးတင္ရဲ့ မ်က္နာရိပ္ကုိ ၾကည့္ေနေသာ သူနာၿပဳဆရာမက သူတုိ႔သုံးေယာက္ကုိ အၿပင္ထြက္ရန္ အတင္း တြန္းလႊတ္ေနသၿဖင့္ အၿပင္သုိ႔ ထြက္လာခဲ့ရပါေတာ့သည္။အခန္းထဲတြင္ ေဒါက္တာႏွင့္ သူနာၿပဳဆရာမေလးသာ က်န္ခဲ့ေတာ့သည္။ သူတို႔လဲ အၿပင္ထြက္လာရေတာ့သည္။

“ေဒါက္တာက ဘယ္လုိေရာက္လာတာလဲမသိဘူးေနာ္”

“သူနာၿပဳဆရာမေခၚလုိက္လုိ႔ၿဖစ္မွာေပါ့”

ခုိင္ၿမဲရဲ့မွတ္ခ်က္ကုိ ဟံသာမင္း ၿပဳံးရႊင္စြာၾကည့္ုလုိက္ကာ

“မင္းတုိးတက္လာၿပီး မင္းလဲေတြးတက္လာၿပီးပဲ မင္းစဥ္းစားပါ တစ္ခုခုေတာ့လြဲေလွ်ာ္ေနတာရွိလိမ့္မယ္လုိ႔”

“ဘာကုိလဲ ဟံသာမင္းရ ..မင္းေၿပာပုံၾကီးက စုံေထာက္ၾကီးက်ေနတာပဲ အဟီး”

“ဟုိေလ….အင္း ငါထင္တာေၿပာတာပါ …ငါလဲမသိပါဘူး အဟဲ”

ဟံသာမင္းမွာေတာ့ မ်က္နာမွာ ပ်က္ယြင္းသြားခဲ့ေပမယ့္ အရုိးခံၿဖင့္ ေၿပာဆုိေနေသာ္ ခုိင္ၿမဲကေတာ့ ဘာမွမသိရွာလုိက္ပါ။

သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေၿပာဆုိၿငင္းခုန္ေနၾကေပမယ့္ စန္းစန္းေအးကေတာ့ မွဳိင္ေတြ ေငးေမာေနပါေတာ့သည္။ သူမ၏မိခင္ရဲ့ သနားစရာ အသံေလးက သူမကုိ စိတ္မေကာင္းမွဳ႔မ်ား ၿဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္မဟုတ္လား။

အၿပန္လမ္းသည္ အလာတုံးကလုိ ေပ်ာ္ရႊင္မေနေတာ့ပါ။ ဟံသာမင္း ခုိင္ၿမဲကုိ တုိးတုိးႏွင့္ ေၿပာဆုိလုိက္ပါသည္။

“ေဒၚေလး”

“အင္း….ေၿပာေလသား”

“သား ဟံသာမင္းနဲ႔ လုိက္သြားအုံးမယ္ ေဒၚေလးအိမ္ၿပန္ႏွင့္လုိက္ေလ ေနာ္”

“အင္း…ေကာင္းပါၿပီးကြယ္…ေနာက္ေတာ့မက်ေစနဲ႔ေနာ္ သားရဲ့ အန္တီစိတ္ဆုိးေနမွၿဖင့္ ”

“ဟုတ္ကဲ့ပါေဒၚေလး”

ခုိင္ၿမဲၽႏွင့္ ဟံသာမင္း ႏွစ္ေယာက္ ေဒၚေလးႏွင့္လမ္းခဲြၿပီးထြက္လာၿပီးေနာက္၊ ဟံသာမင္း စကားစလုိက္ပါေတာ့သည္။

“မင္းဘယ္လုိထင္လဲကြ”

“ဘာကုိလဲ မင္းကလည္း”

“ဘာကုိေၿပာရမွာလဲ မင္းရဲ့ ေဒၚေလးအေမကုိ ေၿပာေနတာေလ”

“အင္း.ေလ…ေနမေကာင္းၿဖစ္ေနလုိ႔ ေဒါက္တာက လာကုတာမဟုတ္လား ဒီလုိပဲၿမင္တာေပါ့”

“မဟုတ္ဘူးကြ ဒီမွာမသကာၤစရာေတြအမ်ားၾကီးပဲ”

“အဲ”

ခုိင္ၿမဲ ဟံသာမင္းကုိ တအံ့တၾသၾကည့္မိပါေတာ့သည္။

“တစ္အခ်က္ ေဒါက္တာက ငါတုိ႔ေရာက္ၿပီး မၾကာဘူး ေရာက္လာတယ္၊ ဒါကေတာ့ မင္းေၿပာသလုိ သူနာၿပဳဆရာမက လွမ္းေခၚလုိက္လုိ႔ၿဖစ္မယ္၊ ႏွစ္အခ်က္ ေဒါက္တာက ငါတုိ႔ရွိေနတာကုိ မၾကဳိက္ဘူး ၿဖစ္ေနတာက အသိသာၾကီး ေပၚလြင္ေနတယ္၊ သုံးအခ်က္ အဖြားသက္ရဲ့ စကားေတြကုိမယုံဘုိ႔ ေၿပာလုိက္တယ္၊ အဖြားသက္ ငါတုိ႔ကုိ ဘာေၿပာမယ္ဆုိတာကုိ ၾကဳိတင္သိေနသလုိ ၿဖစ္မေနဘူးလား၊ ေလးအခ်က္ကေတာ့ သူနာၿပဳဆရာမဆုိတာက တကယ့္သူနာၿပဳဆရာမ မဟုတ္လုိ႔ပဲ၊ ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူနာၿပဳ အခ်က္ေတြနဲ႔ ၀တ္စုံ၀တ္ထားတာကလြဲလုိ႔ တခ်က္မွကုိက္ညီမွဳ႔ မရွိလုိ႔ပဲ”

ဟံသာမင္းေၿပာေနရင္းက ခုိင္ၿမဲဘက္သုိ႕ၾကည့္ုလုိက္ေတာ့ သူ႔ကုိ တအံ့တၾသၾကည့္ေနေသာ္ မ်က္၀န္းႏွင့္ သြားဆုံလုိက္ပါေတာ့သည္။ ခုိင္ၿမဲသည္ ဟံသာမင္းကုိ မ်က္လုံးအၿပဴးသားႏွင့္ ႏုတ္ခမ္းႏွစ္လႊာပင္ ဟကာ ေငးၾကည့္ေနမိပါေတာ့သည္။

“ဘာၿဖစ္ေနတာလဲကြ ငါေၿပာတာေတြေကာသိရဲ့လား၊ မင္းၾကည့္ရတာ စိတ္၀င္စားမွဳ႔ကုိ မရွိဘူး”

“ဟင္……ငါကသူတုိ႔ထက္ မင္းကုိ ပုိစိတ္၀င္စားလာတယ္ မင္းက ေတာ္တယ္ေနာ္ ….ဒါမွမဟုတ္ မင္းက…ဟာ…….ဟုိဒင္းလာ……”

“ဘာတုံး….”

“FBI ေလ….”

“ဟာကြာ…..ေသလုိက္ပါေတာ့ ခုိင္ၿမဲရာ….”

ခုိင္ၿမဲ ေခါင္းကုတ္ကာ ေၿပာလုိက္ေသာ စကားေၾကာင့္ ဟံသာမင္း ကုိယ့္ႏွဖူးကုိ ကုိယ္တုိင္ရုိက္လုိက္မိပါေတာ့သည္။

“မဟုတ္ဘူးလား”

“ဟာကြာ မဟုတ္…မဟုတ္ရပါဘူးကြာ”

“ဟင္……..ဒါဆုိ……အင္း…”

ခုိင္ၿမဲသည္ ေမးကုိပြတ္သပ္ကာ တစ္စုံတစ္ရာကုိ စဥ္းစားေနပါေတာ့သည္။ ဟံသာမင္းမွာေတာ့ ကုိယ့္အပူႏွင့္ ကုိယ္မုိ႔ ခုိင္ၿမဲမ်ားရိပ္မိသြားၿပီးလားဟု စုိးရီမ္းစိတ္မ်ား၀င္လာေတာ့သည္။

ခုိင္ၿမဲကေရွ႔မွ ေလွ်ာက္ကာ တစ္ဦးတည္း စဥ္းစားကာၿပဳလုပ္ေနသည့္ အတြက္ ဟံသာမင္းမွာေတာ့ ပုိလုိ႔ေတာင့္ မလုံမလဲၿဖစ္ကာေနပါေတာ့သည္။

ေဖ်ာက္…..

“ဟာ….ငါသိၿပီး…”

“ဟင္..အု…..”

ခုိင္ၿမဲရုတ္တရက္ လက္ေၿဖွာက္တီးကာ ဟံသာမင္းထံသုိ႔ မ်က္နာမူလုိက္ေတာ့သည္။ ထင္မွတ္မထားေသာ ခုိင္ၿမဲလုပ္ရက္ေၾကာင့္ ဟံသာမင္းမွာေတာ့ မ်က္လုံးမ်ားၿပဴးက်ယ္ကာ သြားပါေတာ့သည္…..

သိမ်ားသြားၿပီးလား…….

“လာ…ငါေၿပာမယ္”

ခုိင္ၿမဲ ဟံသာမင္းလက္ကုိ ဆြဲကာ အနားတုိးလုိက္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဟံသာမင္းရင္ေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနပါေတာ့သည္။

“ငါတုိ႔ေတြက အလြတ္စုံေထာက္ေတြလား….”

“ဘာရယ္….”

“007…ေလ…..ဒါမွမဟုတ္…..CID ……”

“ဘယ္လုိ….”

“ဒါမွမဟုတ္….ၿမန္မာၿပည္က စ သုံးလုံး…”

“ဟာကြာ….”

“ဟုတ္တယ္ေလ ဘယ္ေလာက္ စိတ္၀င္စားဘုိ႔ေကာင္းလဲ ၀မ္းေၿမာက္ဘြယ္လည္းေကာင္းပါ့”

“ေသလုိက္ေတာ့ ခုိင္ၿမဲရာ”

“ဘာလုိ႔လဲ ဒီလုိေလ ဒီလုိေလ”

ခုိင္ၿမဲက လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ဆုက ေသနတ္ပုံစံၿဖင့္ အုိက္တင္ေပးလုိက္ၿပီး လုပ္ၿပလုိက္ေသးသည္။ ဟံသာမင္း စိတ္ေပါက္လာကာ ဘုေတာပစ္လုိက္ေတာ့သည္။

“စသုံးလုံးကေလ မင္းအတြက္ေတာ့ ေစာက္စိေစ့ ပဲၿဖစ္မယ္…”

“ထြီ……ေသနာ…ငညစ္…လဒ……

ဟား…ဟား…..ဟား..

ေကာင္းေလးႏွစ္ေယာက္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၿဖစ္ေနၾကသည့္ အေနထားကုိ တစ္စုံတစ္ေယာက္က မ်က္စိေဒါင့္ေထာက္ၾကည့္ေနသည္ကုိ သူတုိ႔မၿမင္လုိက္ပါ။ ထုိသူကေတာ့ ဦးေလးေမာင္ (ခ) ေဒါက္တာ ပုိက္ေထြးတင္ပင္ၿဖစ္ပါေတာ့သည္။

“ဟင္…ဟုတ္လား….ကို္ရယ္”

“ဟုတ္ပါတယ္ မမရယ္ ကုိယ္တုိ႔လုပ္ရွားရမည့္ အေၾကာင္းေတြက ေႏွာင့္ေႏွးေနလုိ႔ မၿဖစ္ေတာ့ဘူးေနာ္၊ လုပ္စရာရွိတာ ၿမန္ၿမန္လုပ္မွကုိ ၿဖစ္မယ္၊ ဒီအေၾကာင္းရာေတြ မေပၚေပါက္ဖုိ႔က အေရးၾကီးဆုံးပဲ”

“ဒါဆုိ ကုိေမာင္က စန္းစန္းေအးနဲ႔ ခုိင္ၿမဲကုိ ဘယ္လုိလုပ္ခ်င္လုိ႔လဲ”

“ခုိင္ၿမဲကုိေတာ့ ခ်က္ၿခင္းၾကီးဘာမွလုပ္လုိ႔ မရဘူးၿဖစ္ေနတယ္ ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ မင္းတူက ေတာ္ေတာ္ကုိ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ လူတြင္က်ယ္ေနတယ္၊ သူသာ ယခုအခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္သြားရင္ အားလုံးရိပ္မိကုန္မယ္”

“အရင္ ေက်ာင္းကုိ ၿပန္ပုိ႔လုိက္တယ္လုိ႔ အသံလႊတ္လုိက္ရင္ေရာ”

“မၿဖစ္ဘူး…ၿပီးေတာ့ မင္းတူက ႏုိင္၀င္းဆီမွာလဲ အ၀င္ထြက္ရွိေနတယ္၊ ေနာက္ၿပီး ဒီရပ္က အားလုံးကလဲ မင္းတူကုိ သိေနၾကၿပီး”

“ဒါေၾကာင့္ေၿပာသားပဲ ဒီကေလးကုိ မေခၚပဲ ထားလုိက္ရင္ ၿပီးတာပဲကုိး၊ အစကတည္းက တုိင္ပင္တာကုိ ေခၚလုိက္ၾကီးပဲ ေၿပာေနၿပီးေတာ့”

“ဒီလုိလုပ္ရတာလဲ ကုိယ္တုိ႔ေတြရဲ့ အေၾကာင္းရာေတြကုိ ဒီကေလးအေပၚပုံခ်မလုိ႔ အကြက္ဆင္ၿပီး ေခၚလုိက္ရတာပဲေလ၊ ဒါေတြကုိ မမကုိ ရွင္းၿပၿပီးသားပဲကြာ”

“ဒါဆုိဘယ္လုိလုပ္မလဲ”

“ခုိင္ၿမဲကုိ စန္းစန္းေအးနဲ႔ မလႊတ္ေတာ့နဲ႔ ၿပီးေတာ့ စန္းစန္းေအးကုိ တစ္နယ္ကုိ ခဏတစ္ၿဖဳတ္လႊတ္လုိက္ေတာ့၊ ကုိယ္တုိ႔ အစီစဥ္ေတြကုိ အခ်ိန္မဆြဲေတာ့ပဲ ေနာက္တစ္ပါတ္ထဲမွာပဲ အေကာင္းထည္ေဖၚၾကတာေပါ့”

 

ဆက္ရန္

Jinjar

Feb 17th

အခ်စ္ကတဲ့လရထား…

By S@lai Leo

မဂၤလာပါ။ ဒီတစ္လက မဂၢဇင္းသိပ္မတက္ဘူးေနာ္။ အရင္တုန္းက တစ္လကို ရာေက်ာ္ တဲ့ စာေတြနဲ႔ဆုိရင္ အရင္လနဲ႔ ဒီတစ္လကနည္းလြန္းပါတယ္ေနာ္။  စာေရးတဲ့သူေတြမအားၾက ဘူးထင္တယ္။

အခ်စ္ကတဲ့လရထား (၃) က Home Page မွာ ေရာက္ေနတာေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းအံ့ၾသ၀မ္းသာရပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ရွက္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တုိက္ခုိက္ တဲ့လူေတြကို ကၽြန္ေတာ္အေလးထားျပီး ဦးစားေပးခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားေပးတဲ့့ အဖြဲ႔၀င္ ေတြကို ကၽြန္ေတာ္လစ္လွ်ဳိရႈခဲ့မိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါ တယ္။ သေဘာထားၾကီးျပီး အျမင္က်ယ္တဲ့ အဖြဲ႔၀င္ေတြအားလုံးက နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္ တယ္ဆုိတာကို သိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ျပီးေတာင္းပန္ပါတယ္။

အေပ်ာ္တမ္းသက္သက္ေရးတဲ့ကၽြန္ေတာ့စာေတြကို အဆပ္အေတာက္မျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ဂရုစိုက္ၾကိဳးစားျပီးေရးပါ့မယ္။ အဖြဲ႔၀င္မ်ားအားလုံး ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ က်န္းမာသန္ စြမ္းျပီး လုိအင္ဆႏၵတစ္လုံးတစ္၀တည္းျပီးျပည့္စုံႏုိင္ပါေစ။ ၾကံတုိင္းေအာင္ေဆာင္တုိင္းေျမာက္ ျပီး လက္ညွိဳးညႊန္ရာေရျဖစ္ႏုိင္ပါေစဗ်ာ…။

 

စကၠဴတစ္ခ်ပ္၏ရနံ႕…..

 

`ေဟာဟုိမွာ ေသာ္လာေနျပီ။´

သားစစ္စကားေၾကာင့္ ပီယေနာက္လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။

`ေဟး.. ခ်စ္ေလး.. လန္းလွခ်ည္လား ေစာင့္ေနတာၾကာျပီကြာ.။´

`အင္း ေဖ့ဆီကမုန္႔ဖိုးမနည္းေတာင္းေနရလို႔။ အမယ္ သားစစ္ကလဲအလန္းဇယားပဲ´

`နဂိုလန္းပါကြာ..´

လက္ညိွဳးႏွင့္လက္ခလယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ျပရင္း ေသာ္ကိုေျပာင္ျပလုိက္သည္။

`ေျပာေနတာေတြရပ္ေတာ့ let’s go.´

ပီယက ကားကိုလက္မႏွင့္ညႊန္ျပရင္း ကားဆီကိုေျပးသြားသည္။ ကလပ္သြားဖုိ႔လူစုံျပီ ပဲ၊ ဘာကိုေစာင့္ေနရဦးမွာလဲ။

`သားစစ္ အလုပ္ေျပာင္းရမွာဆုိ။´

`အင္း ဟုတ္တယ္ ကိုျမတ္ကဆုိင္ပိတ္ေတာ့မွာေလ။´

`ဆုိေတာ့…´

`အလုပ္သစ္ရွာေနရတယ္။ ခုနေလးကေတာင္ ပီယနဲ႔ေျပာေနတာ။ ၂၁ရက္ေန႔က်ရင္ အင္တာဗ်ဴးသြားေျဖရမွာ။ ရခ်င္တယ္ကြ။´

`ဟုတ္လား၊ ကုမၸဏီမွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီတုိင္းတုိင္းအျပင္ကဆုိင္လိုမ်ဳိးမွာလား။´

`မဟုတ္ဘူး INGO အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာ။ …… တဲ့ ၾကားဖူးလား။ ေငြစာရင္းကိုင္ေန ရာမွာ.။´

`ေၾသာ္..ၾကားေတာ့မၾကားဖူးဘူး၊ ဒါေပမယ့္ေကာင္းပါတယ္။´

စကားတစ္ေျပာေျပာႏွင့္ကလပ္ေရွ႕ေရာက္လာသည္။ ပီယက ကားရပ္မည့္ေနရာကို ခက္ခက္ခဲခဲရွာျပီး ကားစက္ကိုသတ္လိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္သုံးေယာက္သားအလွ်ိလွ်ိ ကားထဲ မွထြက္လာၾကျပီး မီးေရာင္စုံေဆာ့ကစားရာ၊ ဂီတမ်ားဆူညံေနရာ ခန္းမက်ယ္ၾကီးဆီကို ျမဴးတူး စြာ၀င္လုိက္ၾကသည္။ ရီေ၀ရစ္ေမာဖြယ္ေရႊရည္မ်ားေသာက္ရင္း စည္းခ်က္ႏွင့္အတူယိမ္းႏြဲ႕က ခုန္ရင္း နာရီတစ္ခ်ဳိ႕ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။

သားစစ္ရင္ထဲ လြတ္လပ္မႈတစ္ခ်ဳိ႕ေလ်ာ့နည္းေနသလိုခံစားရသည္။ လႈပ္ရွားမႈမ်ားက ခ်ည္ေႏွာင္ခံေနရသလုိထင္ေနရသည္။ ကပြဲၾကမ္းျပင္ႏွင့္ခန္းမတစ္ခုလုံးကို ေသခ်ာစြာရွာၾကည့္ လိုက္ေတာ့မွ ေကာင္တာတြင္ထုိင္ေနေသာအမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္က မ်က္လုံးေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေနမွန္းသိလိုက္ရသည္။ သားစစ္ကစိုက္ၾကည့္ေသာ္လည္း ထုိလူကလုံး၀မ်က္ႏွာမလႊဲ၊ လတ္ဆတ္စြာပင္ျပဳံးျပလိုက္ေသးသည္။ သားစစ္ပင္စိတ္ရႈပ္စြာမ်က္ႏွာလႊဲလုိက္သည္။

`သားစစ္´

`ေသာ္ ေျပာ..´

`ငါအျပင္သြားလုိက္ဦးမယ္။ ပီယရွာရင္ေျပာလုိက္။´

`ဘယ္ကိုလဲ လိုက္ေပးဖုိ႔လိုသလား။´

`ဟင့္အင္းမလိုဘူး ၁၅မိနစ္ေလာက္ပဲ၊´

`ေအးေအး ေျပာလိုက္မယ္။´

အထူးေစာင့္ၾကည့္ေနေသာမ်က္၀န္းတစ္စုံကို လိုက္ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေတြ႕။ လွစ္ဟာမႈတစ္ခ်ဳိ႕ျဖစ္သြားေသာ္လည္း လႊတ္လပ္မႈျဖင့္ ေကာင္တာဆီကိုေရႊ႔လ်ားလုိက္သည္။

`ဘီယာတစ္ခြက္…´

`အဲေလာက္မေသာက္နဲ႔ေလ၊ ခ်ာတိတ္´

၀န္ထမ္းမေလးလာခ်ေပးေသာဘီယာခြက္ကို တစ္ဂ်ဳိက္ေသာက္ေမာ့ေသာက္လုိက္ခ်ိန္ တြင္ေနာက္မွထြက္လာေသာအသံေၾကာင့္သီးသြားသည္။ ေနာက္ဘက္ကိုခ်က္ခ်င္းလွည့္လိုက္ ျပီး

`ေသာက္ေတာ့ဘာျဖစ္…´

တစ္ခ်ိန္လုံးေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ မ်က္၀န္းလက္လက္ကို ျမင္ရသျဖင့္ေျပာလက္စ စကားရပ္တန္႔သြားသည္။

`ဆက္ေမးေလ။..´

ႏႈတ္ခမ္းေစ့ျပီးျပဳံးျပေနေသာ ထုိလူ၏မ်က္၀န္းက မီးေရာင္ေအာက္တြင္လက္ထေန သည္။

`မေမးပါဘူး၊ ခင္ဗ်ားကကၽြန္ေတာ့္ကိုသိလို႔လား။´

`သိပ္ေတာ့မသိပါဘူး ဒါေပမယ့္ မင္းကိုသတိထားမိတယ္။ မင္း၀င္လာကတည္းကဆုိ ပါေတာ့။´

ေသသပ္လြန္းေသာႏႈတ္ခမ္းမွထြက္လာသည့္စကားလုံးမ်ားက ပိရိလြန္းသည္။ သားစစ္က ႏွာေခါင္းရႈံ႕ရင္း

`အဲဒါခင္ဗ်ားအပိုင္းေပါ့၊ က်ဳပ္ကေတာ့ေသာက္ခ်င္တာေသာက္မယ္၊ လာမတားနဲ႔´

ဟုေျပာလုိက္သည္။

`အင္းေလ တားမရဘူးဆုိလဲ အတူတူေသာက္ၾကတာေပါ့။ ေနာက္တစ္ခြက္´

သားစစ္၏ ညာဖက္ခုံတြင္၀င္ထုိင္ျပီး ၀န္ထမ္းမေလးကို ဘီယာတစ္ခြက္လွမ္းမွာ လုိက္သည္။

` ကို႔နာမည္က ဒိသာျမတ္ေက်ာ္တဲ့၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္လို႔ ေခၚၾကတယ္။ ခ်ာတိတ္နဲ႔ခင္ခ်င္လို႔´

ပုိင္ႏုိင္လွေသာစကားလုံးမ်ားက ယစ္မူးေနေသာသားစစ္ကိုဆြဲေဆာင္ႏုိင္လွသည္။

`ကၽြန္ေတာ္က ခ်ာတိတ္မဟုတ္ဘူး။ သားစစ္၊ နာမည္အရင္းက က၀ိစစ္။ ဘာေတြထပ္ သိခ်င္ေသးလဲ။´

`ဟင့္အင္းမသိခ်င္ေတာ့ဘူး လုံေလာက္ျပီ၊ ေၾသာ္ မင္းနဲ႔ခင္လို႔ရမရဆုိတာက…´

`ရပါတယ္ ခင္ခြင့္ရွိပါတယ္။´

`OK. ေက်းဇူးပဲ၊ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႕..´

ဖန္ခြက္ခ်င္းထိသံမ်ားက ဂီတသံမ်ားၾကားလြယ္ကူစြာေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ္လည္း ရင္းႏွီးမႈကက်န္ရွိေနခဲ့သည္။

`သားစစ္..ခဏ´

ေနာက္ေက်ာမွထြက္လာေသာ ပီယအသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။

`ပီယ.. ဘာျဖစ္လာလို႔လဲ။´

`ေသာ္နဲ႔ငါခဏအျပင္သြားမလို႔ မၾကာဘူး၊ မင္းဒီကေစာင့္ ျပန္လာေခၚမယ္။´

`အင္ ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ၊ ခုေတာင္ေနာက္က်ေနျပီေနာ္။´

`မၾကာပါဘူးကြာ၊ ျပန္လာေခၚမယ္။ စိတ္ခ်၊သြားျပီးေနာ္၊ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္။´

`ပီယ၊ ေဟ့ေကာင္.. ေဟ့ေကာင္..´

ပီယက သူ႔စကားကိုနားမေထာင္ေတာ့ပဲ ထြက္သြားသည္။

`သူတုိ႔နဲ႔အတူတူလာတာေလ၊ အျမဲတမ္းအဲလိုၾကီးပဲ။´

`အကိုကူေစာင့္ေပးမယ္ေလ။ ေလာေလာဆယ္အဲဒါေတြကိုဖယ္ထားလိုက္ပါ၊ ကုိမင္းနဲ႔ စကားေျပာခ်င္ေသးတယ္။´

မိန္းေမာယစ္မူးဖြယ္စကားသံမ်ားေအာက္တြင္ နာရီတစ္ခ်ဳိ႕ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပန္သည္။ ၁၂နာရီကိုညႊန္ျပေနေသာနာရီက အိမ္မျပန္သင့္ေသာအခ်ိန္ကိုပါ တဆက္တည္းေျပာျပေန သည္။

`ႏွစ္ေယာက္စလုံးကဖုန္းပိတ္ထားတယ္။´

အားငယ္စြာညည္းတြားလိုက္ျခင္းရင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ စိတ္ပ်က္စြာထုိင္ခ်လိုက္ သည္။

`ခ်ာတိတ္၊ တုိ႕နဲ႔လုိက္ခဲ့ပါလားဟင္။´

`ဗ်ာ။´

ေဘးနားမွဒိသာ၏ စကားေၾကာင့္ လန္႔ျဖန္႔တုန္လႈပ္သြားသည္။

`ဟုတ္တယ္ေလ၊ မင္းခုထိပုံစံၾကီးနဲ႔ ဒီအခ်ိန္မွာအိမ္မျပန္ခ်င္ဘူး၊ ျပန္မလာဘူးလို႔လဲ မင္းအိမ္ကိုဖုန္းဆက္ထားတယ္။ မင္းသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကလဲ ဆက္သြယ္လို႔မရဘူး၊ မင္းကုိယ္နဲ႕လုိက္ခဲ့ပါလား၊ အိမ္မွာကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းရယ္။´

ဖိတ္ေခၚမႈတြင္ အေရာင္တစ္ခ်ဳိ႕ပါ၀င္ေနမွန္းသားစစ္ရိပ္မိပါသည္။ ထုိ႔ျပင္သားစစ္ကိုယ္ ၌ကလဲ လက္ခံခ်င္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စိုးထိတ္မႈအခ်ဳိ႕ရွိေနေသးသည္။

`မေၾကာက္ပါနဲ႔ကြာ၊…………………………………………´

ဆြဲေဆာင္ေဖ်ာင္းဖ်မႈမ်ားေၾကာင့္(သူ႔ပင္ကိုသာယာမႈလဲပါသည္။) ဒိသာ၏တုိက္ခန္းကို လိုက္လာခဲ့လုိက္သည္။

`ကို႔ေဖေဖက ေတာင္ငူျပန္သြားလို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနလို႔ရတယ္သိလား။´

`ဟုတ္ကဲ့..´

သပ္ရပ္ေနေသာ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ေၾကာင္စီစီႏုိင္စြာရပ္ေနမိသည္။

`ကိုယ့္အခန္းထဲလာေလ၊ ေရခ်ဳိးဦးမလား။´

`ဟင့္အင္းေတာ္ျပီ၊ မခ်ဳိးေတာ့ဘူး။´

`အင္းပါျဖစ္ပါတယ္၊ ငါ့ညီကခ်စ္စရာေလးပါ။´

အိပ္ခန္းတံခါး၀နားအေရာက္တြင္ ဒိသာက သားစစ္ကိုသိုင္းဖက္ရင္းညာဖက္နားရြက္ အေနာက္ဖက္ကို နမ္းလိုက္သျဖင့္ သားစစ္တြန္႔သြားသည္။

`စိတ္ကို ေလွ်ာ့လိုက္ခ်ာတိတ္၊ စိတ္ကိုေလွ်ာ့´

ညိွဳ႕ယူေစခုိင္းမႈမ်ားႏွင့္အတူ ပူေႏြးဆြတ္စုိေသာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံ၏ အနမ္းက သူ႔ ႏႈတ္ခမ္းေပၚက် ေရာက္လာသည္။

အနမ္း၊ အနမ္းမ်ား၊ အနမ္းပန္းမ်ား…။

ထုိ႔ေနာက္…………………………………………………။

သားစစ္အတြက္ ထုိတစ္ည၏ က်ဴးလြန္မႈအားလုံးသည္ ရမက္၏ေစ့ေဆာ္မႈသက္သက္ သာ ျဖစ္သည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ေလလြင့္ဂြမ္းစေလးမ်ား….

 

`ေမာင္က၀ိစစ္ ၀င္လုိ႔ရပါျပီ။´

အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္၏ ေခၚသံေၾကာင့္ သားစစ္ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားမ်ားေအးစက္သြား သည္။ ရင္ခုန္သံမ်ားမသိမသာျမန္လာသည္။

ဘာေတြေမးမလဲမသိဘူး၊ ငါမသိတာေတြခ်ည္းပဲေမးရင္ေတာ့ ဒုကၡပဲ..၊ ဒါေပမယ့္ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ၾကိဳးစားရမွာေပါ့၊

လက္ထဲတြင္ ကိုယ္ေရးဖုိင္ကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္ျပီး အခန္းထဲ၀င္သြားလုိက္သည္။

`အဲ..´

စာပြဲေရွ႕တြင္ထုိင္ေနေသာ အမ်ဳိးသားသုံးေယာက္အနက္ ဘယ္ဖက္ အစြန္ဆုံးတြင္ ထုိင္ေနသူကိုျမင္ေတြ႕လုိက္ခ်ိန္တြင္ သားစစ္ရင္ထဲ၌အရာ၀တၳဳတစ္ခုကအရွိန္ျပင္းစြာ ၀င္ေဆာင့္လိုက္သလိုခံစားရသည္။ လႈပ္ရွားေနေသာစိတ္ ဓါတ္မ်ားကေျခာက္ျခား ေၾကာက္ရြံ႕ မႈမ်ားအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းသြားသည္။

`ခ်ာတိတ္၊´

အသုံးျပဳလုိက္ေသာ နာမ္စားနွင့္အၾကည့္စူးစူးမ်ား၊ ေသသပ္ပိရိလြန္းေသာ ႏႈတ္ခမ္း၊ O My God ဒီလူၾကီးကိုေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ေတြ႕မယ္လို႔ နည္းနည္းေလးမွငါမေတြးမိပါလား။ ဒီသုံးေယာက္ထဲမွာ သူကဘာလဲ၊ ဘယ္သူလဲ၊ အင္း ရွက္လိုက္တာေနာ္။

`လာေလ လာထုိင္၊´

သားစစ္ရင္ထဲခံစားသလို တစ္ဖက္သားကလဲ တစ္ခုခုခံစားေနမွန္း အလိုလိုသိေန သည္။

`ဟုတ္.. ဟုတ္ကဲ့။´

ေရွ႕တြင္ခ်ထားေသာခုံတြင္အသာ၀င္ထုိင္လုိက္သည္။

`ဘယ္ကေနလာေလွ်ာက္တာလဲ။´

`သကၤန္းကၽြန္းကေနပါ။ ဟုတ္ကဲ့။´

ေအးစက္ေသာလက္ႏွစ္ဖက္ကို ေပါင္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ တင္းတင္းေစ့ညွပ္ထားရင္းေျဖလုိက္ သည္။

`အင္း.. နာမည္က က၀ိစစ္ေနာ္´

`ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ပါတယ္။´

ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္မ်ားကိုၾကည့္ရင္းထုတ္လုိက္ေသာေမးခြန္းမ်ားကိုအလိုက္သင့္ လုိက္ေျဖေပးသည္။

`OK အလုပ္အေၾကာင္းေတြစေမးရေအာင္၊ ဒီအဖြဲ႕အစည္းကိုသိတာၾကာျပီလား။´

`……………………………´

`……………………………´

ေမးခြန္းမ်ားကို တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ေမးၾကေသာ္လည္း အေျဖကိုသူတစ္ေယာက္ တညး္က ေျဖဆုိေနရသည္။

`…………………………´

`ဟုတ္ပါျပီ၊ အလုပ္ခန္႕မယ္ဆုိရင္(၃) ရက္ၾကိဳတင္အေၾကာင္းၾကားလုိက္မယ္။´

`ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ ခြင့္ျပဳပါ´

ေခါင္းကိုညႊတ္ရင္း အခန္းထဲမွထြက္လာလိုက္သည္။ ျပင္ပေလကို အားရပါးရရႈသြင္း လုိက္ျပီး လက္ကိုင္ဖုန္းကို power ဖြင့္လုိက္သည္။ အေက်ာဆန္႕၊ လက္ဆစ္ခ်ဳိးျပီး ဓါတ္ေလွ ကား ထဲ၀င္သည့္ခ်ိန္တြင္ လက္ထဲမွ ဖုန္းျမည္လာသည္။

`ေဟး.. ေသာ္ ေျပာ။´

`ေျဖျပီးျပီလား၊ ေျဖႏုိင္လား၊´

`အင္း အခုပဲအခန္းထဲကေနထြက္လာတာ၊ ေျဖႏုိင္လားဆုိရင္ေတာ့ မဆုိးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မလား။´

`ေအးပါ၊ ခုဘယ္ေရာက္ေနျပီတုန္း၊´

`ဘယ္မွမေရာက္ေသးဘူး၊ ခုမွဓါတ္ေလွကားကေနထြက္လာမွာ၊´

`ငါရန္ကင္းစင္တာမွာ၊ လာခဲ့ပါလား။´

`အင္းလာခဲ့လုိက္မယ္ေလ။ ပီယေရာရွိလား။´

`ေအး အဲဒီအေၾကာင္းေျပာခ်င္လို႔ေဟ့။´

`အမ္ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲမင္းတုိ႔က..´

`မင္းလာမွေျပာေတာ့မယ္ကြာ။ ဒါပဲေနာ္ေဟ့ေကာင္။´

ဖုန္းခ်လိုက္ျပီး လမ္းေဘးတြင္ရပ္ထားေသာ taxi တစ္စီးကိုေစ်းေမးလိုက္သည္။

`ရန္ကင္းစင္တာထိဘယ္ေလာက္လဲဗ်။´

`မအားဘူးညီေလး၊ သူမ်ားငွားထားျပီးသားၾကီး၊´

`ေၾသာ္..´

`ခဏေစာင့္လုိက္ပါလား၊ ရန္ကင္းစင္တာကိုသြားဖုိ႔ပဲ ငွားထားတာ။ သူလာရင္ ေျပာၾကည့္ လုိက္ေလ၊ စပ္တူစီးရင္စီးလို႔ရတာေပါ့။´

`ဒါေပမယ့္ၾကာမလားမသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကခ်ိန္းထားလို႔၊´

`မၾကာေလာက္ဘူးထင္တယ္။  ၅မိနစ္ ၁၀မိနစ္ေပါ့။´

`အျခားကားငွားၾကည့္လုိက္ဦးမယ္၊ သူလာတဲ့အထိ ကားမရဘူးဆုိရင္ ျပန္စပ္ၾကည့္ တာေပါ့။´

`ခ်ာတိတ္ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း။´

`ေၾသာ အကို၊ အဲ ဆရာ. အင္း ဟုိ..ရန္ကင္းစင္တာသြားမလို႔ ကားငွားေနတာ။´

`ရန္ကင္းစင္တာ၊ အကို႔ကားနဲ႔လုိက္ခဲ့ေလ၊ လမ္းၾကဳံတယ္၊´

`ရပါတယ္အားနာစရာၾကီး´

`လာခဲ့ပါ။ ဘာအားနာစရာရွိလို႔လဲ၊ မဟုတ္ဘူး ကားကရျပီလား။´

`ဟင့္အင္းမရေသးဘူး။…´

`အဲဒါမ်ား လာပါ လုိက္ခဲ့ပါ၊ အားနာစရာမလိုဘူး။´

`ဟုတ္ကဲ့၊ ဦးေလးေက်းဇူးပဲေနာ္၊ လုိက္သြားလုိက္မယ္။´

Taxi ေမာင္းသမားၾကီးကိုႏႈတ္ဆက္ျပီး ဒိသာ၏ကားေပၚတက္လုိက္သည္။

`ရန္ကင္းစင္တာ.ေစ်း၀ယ္ရုံသက္သက္လား။´

`အဲဒါေရာ ေနာက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေစာင့္ေနလို႔။´

`ေၾသာ္..။ အင္း။ ဟိုညက သူငယ္ခ်င္းေတြလား။´

`ဟုတ္၊ ဒီေန႔အလုပ္အင္တာဗ်ဴးေျဖတာဆုိေတာ့ မုန္႔ေကၽြးမလို႕တဲ့၊´

ျပဳံးေယာင္သန္းေသာမ်က္ႏွာထားႏွင့္ေျဖလုိက္သည္။

`အင္း ဒါဆုိငါ့ညီကူညီပါဦး အလုပ္အင္တာဗ်ဴးေျဖမယ့္သူကို လက္ေဆာင္ေပး ခ်င္လို႔ကြာ၊ မင္းတို႕အရြယ္ေလာက္ပဲ´

မင္းတို႕အရြယ္ေလာက္ဟု ေျပာရေလာက္ေအာင္ အသက္က အလြန္ဆုံးကြာလွ ၅ႏွစ္ ၆ႏွစ္သာျဖစ္လိမ့္မည္။

`လက္ေဆာင္?? ေယာက္်ားေလးလားမိန္းကေလးလား၊ ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္ဘူး။´

`ေယာက်္ားေလးကြာ။ နည္းနည္းစဥ္းစားၾကည့္ပါလား။ ဘာေပးရင္ေကာင္းမလဲ။´

`သူကဘာေျဖမွာလဲ။ ေျပာခ်င္တာက ေရးေျဖလားႏႈတ္ေျဖလားေပါ့။´

`ေရးေျဖေျဖမွာ..။´

`Errm ေသာ္ PSC ေျဖတုန္းကေတာ့ သူ႔ကို ေဖာင္တိန္ေလးရွာ၀ယ္ေပးလုိက္တယ္။ ေနာက္ျပီး အဟဲ…။´

`ဘာလဲ ေျပာေလ အဆင္ေျပတာေလးေပါ့´

`ေနာက္ျပီး ေသာ့ပုံေသာ့ခ်ိတ္တစ္ခုရယ္၊ မွန္ဘီလူးရယ္၊ အဲေလာက္ပါပဲ၊ ေသာ္က အဲလိုမ်ဳိးပစၥည္းေလးေတြကိုသေဘာက်တယ္ေလ။ ခု အကိုေျပာတဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာေတြသေဘာက်လဲ၊ သူဘာေတြၾကိဳက္လဲ၊ အဲဒါေလးေတြ၀ယ္ေပးေပါ့။´

`အင္းဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ေနစမ္းပါဦး။ ေရးေျဖေျဖလုိ႔ ေဖာင္တိန္၀ယ္ေပး တာေတာ့ဟုတ္ပါျပီ၊ ခုနေလးကေျပာတဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ရယ္ မွန္ဘီလူးရယ္က ဘာအတြက္တုန္း။´

`အဟီး အဲဒါကေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ idea ေပါ့။ ကံၾကမၼာနဲ႔အခြင့္အေရးဆုိတာတံခါး တစ္ခ်ပ္ေပါ့ေနာ္၊ အဲဒီတံခါးကိုဖြင့္ဖုိ႔ေသာ့ေပါ့။ အဲလုိမ်ဳိးေလး၊ မွန္ဘီလူးက်ေတာ့ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ ေတြမွာ ေသးငယ္တဲ့အမွားေတြရွိရင္ျမင္ႏုိင္ေအာင္လို႔ေပါ့ေနာ္။ ဘယ္လိုေျပာမလဲ ေသးလြန္းတဲ့ အမွားေတြကိုလဲ ခ်ဲ႕ထြင္ျပီးျမင္ႏုိင္ေအာင္ အဲလုိမ်ဴိးအဓိပၸါယ္နဲ႔ေပးတာ။ အဟင္း´

ရယ္ရင္းေျပာရင္း ေျပာရင္းရယ္ရင္းျဖစ္ေနသည္။

`Good idea ပဲ။ မုိက္တယ္၊´

`အဲေလာက္ၾကီးလဲမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။´

`ဟုတ္တယ္ တကယ္မုိက္တယ္။´

စကားသံမ်ားခဏတာတိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ညတစ္ည၏ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ဳိ႕ကို ႏွစ္ေယာက္စလုံးမသိသလိုေနေနသည္။

`ဟုိညကကိစၥအတြက္..´

`ေရွ႕နားေလးမွာရပ္လုိက္ပါ၊ ရပါျပီ။ ခင္ဗ်ာ။´

စကားျပိဳင္တူေျပာမိသျဖင့္ နားစြန္နားဖ်ားၾကားမိသည့္ သူ႔စကားကိုျမန္ေမးရသည္။

`ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ အဆင္ေျပမလား၊ အဲဒီနားမွာရပ္ရင္၊´

`ေျပပါတယ္။ ေက်းဇူးပဲ လုိက္ပို႕ေပးတဲ့အတြက္´

`ရပါတယ္။ အလုပ္ရရင္ရင္းႏွီးမယ့္လူေတြပဲဟာ။´

`ရေအာင္ကူညီေပးေပါ့ဗ်ာ.. သြားေတာ့မယ္။တာ့တာ။´

`တာ့တာ သတိထားေနာ္။´

`ဟုတ္ ဆရာလဲသတိထားပါ။´

ျပဳံးရႊင္ခ်ဳိသာေသာစကားမ်ားျဖင့္ ကားထြက္သြားသည့္အထိေစာင့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ရင္ထဲတြင္ ရင္းႏွီးေႏြးေထြးမႈက လိုအပ္သည္ထက္ပမာဏမ်ားေနသည္ကို ကိုယ့္ကုိယ္ကို မရိပ္မိနုိင္ဘဲျဖစ္ေနသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

သားေရေရာင္စိတ္ကူး……

 

`မဂၤလာပါ ဆရာ..။´

တံခါး၀မွ ရႊင္ခ်ဳိေနေသာ အျပဳံးႏွင့္ႏႈတ္ဆက္သားစစ္ကို အျပဳံးႏွင့္ျပန္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ သည္။

`ေၾသာ သားစစ္ မဂၤလာပါ၊ ေစာလွခ်ည္လား´

`ဟုတ္က အလုပ္စ၀င္တဲ့ေန႔ဆုိေတာ့ ေစာေစာလာခဲ့တာ၊ ေနာက္က်လို႔မေကာင္းဘူး ေလ။´

`ဟုတ္ပါျပီ၊ ဟုတ္ပါျပီ၊ ထုိင္ပါဦး၊ လူစုံရင္မိတ္ဆက္ေပးမယ္၊ မင္းအလုပ္စာပြဲက ဟုိခုံပဲ´

အခန္းေထာင့္မွ ရွင္းလင္းေနေသာစာပြဲတစ္ခုကိုညႊန္ျပေပးလိုက္သည္။

`ဟုတ္ဆရာ၊´

ခပ္ကုပ္ကုပ္ႏွင့္စာပြဲဆီေရႊ႕လ်ားသြားေသာ သားစစ္ကိုၾကည့္ရင္းေက်နပ္စြာ ျပဳံးလုိက္မိ သည္။

`Morning ဆရာ။´

`Morning ေရႊစင္၊ ေစာသားပဲ ဒီေန႔ေတာ့။´

`ဟုတ္တယ္ဆရာ၊ ကိုလတ္က သြားစရာရွိလို႔ လမ္းၾကဳံလုိက္လာတာနဲ႔ေစာသြားတာ၊ ေၾသာ. အသစ္၀င္တဲ့ေကာင္ေလးထင္တယ္။ ေစာသားပဲ။´

`ဟုတ္ အစ္မ၊ ပထမဆုံးေန႔ဆုိေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းတာနဲ႔…..´

သားစစ္ကျပဳံးျဖီးျဖီးႏွင့္ေျဖလိုက္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုလဲ ပြတ္တုိက္ေနေသးသည္။

`ေအးဗ်ာ။ ေရႊစင္ေရ လူစုံရင္ အစည္းအေ၀းလုပ္မယ္ေနာ္။ လူသစ္ကိုမိတ္ဆက္ရင္း ေပါ့။´

`ဟုတ္ကဲ့ဆရာ´

`OK ေကာင္းေကာင္းေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလႊတ္လိုက္ဦးေနာ္.´

`ဟုတ္ကဲ့ဆရာ´

ေရႊစင္ကို ေျပာျပီး အခန္းထဲ၀င္လုိက္သည္။ အလုပ္မ်ားအသင့္ၾကိဳေနေသာ စာပြဲဆီ သြားသည့္ေျခလွမ္းမ်ားက တက္ၾကြေနဆဲ။

`Baby you know that maybe it's time for miracles

'Cause I ain't giving up on love

You know that maybe it's time for miracles

'Cause I ain't giving up on love No, I ain't giving up on us´

လက္ကိုင္ဖုန္းမွ ထြက္လာေသာ သီခ်င္းသံေၾကာင့္ ရ႒ဆီကဖုန္းမွန္းခြဲျခားသိရွိလုိက္ သည္။

`Hi ရ႒ Morning´

`Morning ခုဘယ္မွာလဲ။´

`ရုံးေရာက္ေနျပီေလ၊ ရ႒ေရာ ဒီေန႔ဘာလုပ္မလဲ။´

`ေဟာၾကည့္´

`ဟင္..ဘာမွားလို႔လဲ.´

ျပန္မေျဖေသာ ရ႒ေၾကာင့္ သူထပ္ေမးလုိက္သည္။

‘ေဟ့ ေကာင္ေလး ေျပာေလ..’

`ဒီေန႔ ညီစာေမးပြဲေျဖရမွာေလ။ ကိုက မွတ္မွမထားတာ။´

`ေၾသာ ဟုတ္သားပဲ၊ ဒီေန႔.. ကၽြတ္ ဟုတ္တယ္ မွတ္ထားပါတယ္၊ ရုတ္တရက္ဆုိေတာ့ သတိမရတာပါ။´

`ေျပာလုိက္ရင္အဲလိုၾကီးပဲ၊ ကဲပါ ထားပါ လာမွာလား၊´

`ဟင္ ဘယ္ကိုလဲ။´

`ဟာ… ကိုကလဲ ညီ့ဆီကိုေလ၊ ကိုလိုက္မပို႔ဘူးလား။´

`ဒီေန႔ကိုသိပ္မအားဘူး။ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္လဲ။´

`မလာဘူးဆုိလဲျပီးတာပဲ။´

`ဟာ.. ေဟ့..ေဟ့ စိတ္ေကာက္သြားတာလား၊ ဖုန္းမခ်လုိက္နဲ႔ေနာ္။ ကဲေျပာ ဘယ္အခ်ိန္လဲ။´

`ေဒါက္.. ေဒါက္..´

`ဆရာလူစုံျပီ။´

တံခါးေခါက္သံႏွင့္အတူ အခန္းထဲ၀င္လာေသာ ေရႊစင္ လက္ဟန္႔ျပီးတားလိုက္သည္။

`ခဏ´

ေရႊစင္က အားနာဟန္ျဖင့္တြန္႔ျပီး ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖင့္ရပ္ေနသည္။

`ေျပာဘယ္အခ်ိန္လဲ၊ လာခဲ့မယ္ေလ။´

`အခု ေနာက္ တစ္နာရီဆုိရင္သြားေတာ့မွာ။´

ရ႒၏ အေျဖေၾကာင့္လက္မွနာရီကိုၾကည့္လိုက္သည္။

`ေအးေအးလာခဲ့မယ္ေလ၊ ေနာ္။ ဒါပဲေနာ္။´

ဖုန္းခ်ျပီး ေရႊစင္ကိုၾကည့္လုိက္သည္။

`ကၽြန္ေတာ္ အျပင္သြားစရာေလးရွိလို႔ မေရႊစင္ပဲ မိတ္ဆက္ေပးလုိက္ပါေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၂နာရီေလာက္မွျပန္ေရာက္လာမွာ။´

ေျပာေျပာဆုိဆုိျဖင့္ ကားေသာ့ယူကာ ထြက္လာလုိက္သည္။ အခန္းေထာင့္တြင္ ရုံး၀န္ထမ္းအသစ္ႏွင့္စကားေျပာေနေသာ သားစစ္ကို အထူးတလည္ႏႈတ္မဆက္မိေတာ့။ ၾကည္လင္ေနတဲ့အသားအရည္နဲ႔လူရည္ခန္႔ေနသည့္သားစစ္၊ ညာဖက္နားထင္က စပါးေစ့ခန္႔ ထြက္ေနေသာ အသားပိုေလးက မွတ္ပုံတင္ထဲက ထင္ရွားသည့္အမွတ္အသားျဖစ္လိမ့္မည္။

`ကဲ.. ကဲ ဆရာအျပင္သြားမွာမို႕လို႔…..´

ေရႊစင္၏ စကားသံက တစ္ျဖည္းျဖည္းေ၀းသြားသည္။

ေဆာရီးပဲခ်ာတိတ္ေရ မင္းကို ၾကိဳဆိုတဲ့ပြဲမွာ ငါရွိမေနႏုိင္လုိ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ရက္ ေတြရွိပါေသးတယ္ေနာ္။ မင္းလဲ ဒီမွာ အဆင္ေျပလာမွာပါ…။

ကားေမာင္းေနခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လုံး ရ႒အေၾကာင္းမ်ား ေခါင္းထဲ၀င္လာသည္။ အခ်စ္၊ ခ်စ္သူ၊ ခ်စ္ရသူ။ ရ႒သည့္ သူ႔အတြက္ခ်စ္ရသူ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ကေလးဆန္ဆန္ ႏွင့္ အျမဲတမ္း အႏုိင္လုိခ်င္ေသာရ႒က သူ႔အတြက္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းသည္။ ရ႒၏အခ်စ္ကိုရဖုိ႔ သူၾကိဳးစားခဲ့သည္။ ရ႒ကျပန္ခ်စ္လာေသာ္လည္း ရ႒၏အခ်စ္ႏွင့္အသူ႔အခ်စ္ကမူကြဲေနသည္။ ရယူခ်စ္ႏွင့္ေပးဆပ္ ခ်စ္ျဖစ္ေသာ္လည္း စိတ္တုိစိတ္ညစ္ရသည့္အခ်ိန္မ်ားရွိသည္။ အလုပ္ရႈပ္ခ်ိန္တြင္ခ်စ္သူ၏ ယုယမႈကိုလိုခ်င္ေသာ္လည္း ဂ်စ္တုိက္ခနဲ႔မႈကိုခံရသည္ကပိုမ်ားသည္။ အဆုံးမရွိေသာအေတြး မ်ားႏွင့္ ရ႒ေစာင့္ေနေသာေနရာကိုေရာက္လာသည္။ ကားေပၚမွဆင္းခ်ိန္တြင္ ရ႒အတြက္ လက္ေဆာင္ထုပ္ကိုပါ တစ္ပါတည္းယူေဆာင္လုိက္သည္။

‘ေစာင့္ေနတာၾကာျပီလား၊’

‘သိပ္မၾကာပါဘူး၊ လာမွလာပါ့မလားလို႔။’

‘အာ ျဖစ္ေအာင္လာမွာေပါ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာဘယ္သူက ပိုအေရးၾကီးေနလို႔လဲ။’

‘ေအးပါ အေျပာကေတာ့ ေရႊပဲ’

‘ေရာ့ ဒါရ႒အတြက္လက္ေဆာင္။’

သားစစ္၏ မ်က္ႏွာခ်ဳိခ်ဳိကိုတစ္ခ်က္ျမင္ေယာင္မိသည္။ ခ်ာတိတ္ေရ ငါေတာ့ မင္းဦးေႏွာက္ေတြကိုေဖာက္စားေနမိျပီနဲ႔တူးတယ္။

‘အြန္ ဘာေတြလဲ။ ေသာ့ပုံေသာ့ခ်ိတ္ၾကီး။ မွန္ဘီလူး၊ ပုိ႔စ္ကဒ္ အင္ ဘာၾကီးေတြလဲ။’

‘အခြင့္အေရးတံခါးကိုဖြင့္ဖုိ႔အတြက္ေသာ့၊ အမွားရွာႏုိင္ဖုိ႔ မွန္ဘီလူး၊ ကံေကာင္းျခင္း ပို႔စ္ကဒ္၊’

‘အမွားရွာဖို႔မွန္ဘီလူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ကဘယ္သူ႔အျပစ္ကိုလိုက္ရွာရမွာလဲ၊ ေနာက္မွ ဆီလိုအေပါက္ရွာျပီးအျပစ္တင္တယ္ျဖစ္ေနဦးမယ္။’

ရ႒၏ ေမးခြန္းေၾကာင့္ ‘မွန္ဘီလူးက်ေတာ့ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ ေတြမွာ ေသးငယ္တဲ့အမွား ေတြရွိရင္ျမင္ႏုိင္ေအာင္လို႔ေပါ့ေနာ္။ ဘယ္လိုေျပာမလဲ ေသးလြန္းတဲ့ အမွားေတြကိုလဲ ခ်ဲ႕ထြင္ ျပီးျမင္ႏုိင္ေအာင္ အဲလုိမ်ဴိးအဓိပၸါယ္နဲ႔ေပးတာ။’ ဟုအျပဳံးေလးႏွင့္ေျပာေသာသားစစ္ကို အားနာ မိသည္။

`အာ သူမ်ားအျပစ္ေတာ့ဘယ္ရွာမလဲ၊ ကိုယ့္အမွားကိုယ္ရွာေပါ့၊ ျပီးရင္ျပန္ေပါ့။´

`ဟြန္း ေရႊဥာဏ္ေတာ္က ေကာင္းပါေပတယ္။´

မ်က္ေစာင္းထုိး ႏႈတ္ခမ္းေထာ္ႏွင့္ရ႒အျပဳအမူေၾကာင့္အူအသည္းပင္ယားလာသည္။

`အဲလုိႏႈတ္ခမ္းၾကီးဆူမထားနဲ႔ နမ္းပစ္မွာေနာ္။´

ေၾသာ္အခ်စ္အခ်စ္. အျခားလူတစ္ေယာက္အတြက္ အျမင္ကပ္စရာ မုန္းစရာေတြက ခ်စ္မိတဲ့သူအတြက္ေတာ့ တြယ္တာစရာ ျမတ္ႏုိးခ်င္စရာေလးေတြပါလား။

`ဟာ.. လူၾကားထဲမွာ.. ကိုေနာ္ အဲလုိမ်ဳိးမေနနဲ႕ ညီမၾကိဳက္ဘူး။´

`ေအးပါ ငါ့ညီ မၾကိဳက္လို႔မလုပ္ပါဘူး စိတ္ခ်ပါ။ မ်က္ႏွာၾကီးကိုအဲလိုဆူပုတ္မထားပါနဲ႔။ ေတာ္ၾကာ အိမ္ရွင္မေတြျမင္သြားလို႔ ဆူးပုပ္ရြက္ဘယ္လိုေရာင္းလဲလို႔လာေမးေနဦးမယ္။´

`ကိုေနာ္.. မေနာက္နဲ႔ ေတာ္ျပီ သြားေတာ့မယ္။´

`ဟာ ေဟ့..ေဟ့.. ေနဦးေလ။ ဟာ.. ဒီေကာင္ေလး။ ကဲပါ မစေတာ့ဘူးေနာ္။ စိတ္မေကာက္ပါနဲ႕၊ ညီစိတ္ေကာက္ရင္ ကိုမေနတတ္ဘူးဆုိတာ ညီသိရက္သားနဲ႔ကြာ။ ေနာ္။ စိတ္မဆုိးပါနဲ႕´

`မေကာက္ေကာက္ေအာင္ ဘယ္သူကလုပ္တာလဲ။´

`ကဲပါ ႏႈတ္ခမ္းၾကီးဆူမထားနဲ႔ ကိုမစေတာ့ဘူးေနာ္။ ေနာ္။ ကဲသြားရေအာင္။´

ခ်စ္သူ႔လက္ကို ကိုင္ဆြဲရင္း ကားထဲထုိင္ခိုင္းရသည္။ ရ႒အတြက္နဲ႕သက္ျပင္းခ်ရတာ ဒိသာအတြက္ေတာ့ အထူးအဆန္းမဟုတ္ေတာ့ပါ..။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ပိုးၾကိဳမွ်င္တန္း…………

 

အလုပ္စ၀င္ျပီးႏွစ္လအခ်ိန္တြင္ ပထမဆုံးသြားရမည့္ခရီးျဖစ္အတြက္ ရင္ခုန္ေနေသာ သားစစ္ကိုၾကည့္ျပီးတစ္ခ်က္ျပဳံးလုိက္သည္။

`က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ေနာ္ ဟုိေရာက္ရင္၊ သိပ္ကဲမေနနဲ႕။´

ပီယစကားေၾကာင့္ သားစစ္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေနသည္။

`ေအးပါကြာ၊ မင္းကလဲ အလုပ္ကိစၥနဲ႔သြားမွာ ဖလန္းဖလန္းသြားထမွာမဟုတ္ဘူး။´

`ဟ ေျပာလို႕ရမလား ဘုရားဖူးရင္း လိပ္ဥတူးရင္းတဲ့၊ စာရင္းစစ္ရင္း သူငယ္ေထာင္ ရင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလု႔ိ ဘယ္သူေျပာလဲ´

`နင့္…´

ယဥ္ေက်းမႈ သိပ္မရွိေသာစကားျဖင့္ ပီယကိုလွမ္းဟန္႔လိုက္သည္။

သူတုိ႔ေတြကေပ်ာ္ေနလုိက္တာ။ အင္း ရ႒ကလဲ ဘာလို႔ဖုန္းမကိုင္တာပါလိမ့္၊ ခုထိစိတ္ ေကာက္ေနတုန္းပဲလားမိသဘူး၊ ဒီေကာင္ေလးနဲ႔ေတာ့ခက္တယ္ကြာ..။ ေကာင္ေလးရယ္ ကိုယ့္ဘက္ကို နည္းနည္းေလး ငဲ့ၾကည့္ေပးပါဦးကြာ။

‘ေသာ္က မလြယ္ဘူးကြ။ သူျဖစ္ခ်င္တာပဲသိတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါမႏုိင္ဘူး။’

‘မဟုတ္ဘူးေလကြာ၊ မင္းကလဲ ညိွယူေပါ့၊ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ပဲေပါ့ကြာ၊ ေသာ္က ငါသိသေလာက္ေျပာရရင္ မင္းေျပာသေလာက္မဆုိးပါဘူး။’

‘ေအး ငါေျပာသေလာက္က မင္းသိသေလာက္ထက္ပိုလို႔ေပါ့ ငါးသေလာက္ရဲ႕၊ ခုတစ္ေလာဆုိ ပိုဆုိးတယ္ ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႕လဲ စိတ္ဆုိးစိတ္ေကာက္၊ တစ္ခါတစ္ခါ ျပန္မေခ်ာ့လို႔ဆုိျပီးေတာ့ကိုစိတ္ေကာက္တာ..ကဲ။’

‘ဟ ဟုတ္တယ္ေလ မင္းကလဲ စိတ္ေကာက္တယ္ဆုိမွ ေခ်ာ့ရမွာေပါ့ မင္းကမေခ်ာ့ ေတာ့ သူစိတ္ေကာက္မွာပဲေလ။ ဒါ ရည္းစားထားျခင္းရဲ႕ အႏွစ္သာရပဲ။’

‘--ီး အႏွစ္သာရ၊ သားစစ္ရာ မင္းမသိတာေတြမ်ားလြန္းတယ္။’

သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စကားက ဒိသာကိုေစာင္းေျပာေနသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ကို  တုိက္ဆုိင္လြန္းလွသည္။ သားစစ္ကေတာ့တစ္ကယ့္အျဖဴထည္ေလးပဲ။ သားစစ္၏မ်က္လုံးမ်ား ကအျမဲတက္ၾကြေနသည္။ ငယ္ရုပ္မေပ်ာက္ေသးသည့္ မ်က္ႏွာေပါက္ကေအးခ်မ္းလြန္းသည္။ ခုလဲ စပို႔ရွက္အျဖဴေလးကို စတုိင္ပင္နက္ျပာေရာင္ႏွင့္တြဲ၀တ္ထားသည့္သူ႔ပုံစံက ခရီးသြားမည့္ လူထက္ဖယ္ရီေစာင့္ေနသည့္ေက်ာင္းသားေလးႏွင့္ပိုတူသည္။ ေက်ာပိုအိတ္ေလးစုံလြယ္ထား ေသာ သူ႔ပုံစံက ပိုျပီးႏုပ်ဳိေနသည္။

‘ေအးပါ ငါမသိတာမ်ားတယ္ပဲထားလိုက္။ ဒါေပမယ့္ကြာ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ အဆင္ေျပပါေစလို႔ ငါဆုေတာင္းေပးပါတယ္။’

‘ေအးကြာ ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ျပည့္ပါေစ။’

စကားသံမ်ားတိတ္ဆိတ္သြားသည့္တုိင္ သူ႔ရင္ဘတ္မ်ား လႈပ္ခတ္ေနေသးသည္။ ဖုန္းမကိုင္ေသာ ရ႒ကိုလဲ စိတ္တုိလာမိသည္။ ေနာက္ထက္မိနစ္အနည္းအငယ္အတြင္းကား ထြက္ေတာ့မည္။

‘ဖုန္းကိုင္ပါရ႒ရယ္။ ေက်းဇူးျပဳျပီးေတာ့ဖုန္းကိုင္ေပးပါ၊ ကၽြတ္.. Come on’

ပို႔ထားသည့္ Message အေရအတြက္လဲမနည္းေတာ့။ စက္ပိတ္ထားပါသည္ဟု ေျဖေနသည့္အမ်ဳိးသမီးလဲ စိတ္တုိေနေလာက္ျပီ။

‘ဆရာ ကားေပၚတက္ႏွင့္လုိက္မယ္၊ ဟုိမွာေခၚေနျပီဗ်။’

‘ေၾသာ္ ေအးေအး ဆရာလဲတတ္လာခဲ့မယ္။ ခဏေလးဖုန္းေခၚစရာရွိေသးလို႔။’

‘ဟုတ္ကဲ့ဆရာ၊ ပီယ ငါသြားေတာ့မယ္။ မင္းလဲအျပန္ဂရုစိုက္ေနာ္။ ျပန္လာမွ ေတြ႕ၾကတာေပါ့။’

‘Ok ဒါပဲေနာ္ ကားထြက္တဲ့အထိ မေစာင့္ေတာ့ဘူး။ ဂရုစိုက္ေနာ္။ အစစအရာရာမွာ။ သိပ္လဲအကဲစမ္းမေနနဲ႕၊’

ပီယစကားေၾကာင့္ မ်က္လုံးျပဴးျပသည့္ သားစစ္၏အျပဳအမူေၾကာင့္ လွစ္ကနဲ႔ျပဳံး လိုက္မိသည္။ သားစစ္ရယ္ မင္းကေတာ့ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္လန္းဆန္းေနတာပဲေနာ္။

‘အကို ကၽြန္ေတာ္သြားလုိက္ဦးမယ္။ လမ္းခရီးအဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။’

‘ေအးေအး ဟုတ္ျပီ။ ဂရုစိုက္ျပန္ေနာ္။’

ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းႏႈတ္ဆက္ေသာ သားစစ္၏သူငယ္ခ်င္းကိုျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ျပီး ကားေပၚတက္လာလုိက္သည္။ သားစစ္က ဖုန္းေျပာေနသည္။

‘ဟုတ္ကဲ့ပါပါး၊…..ဟုတ္။ ဟုတ္ကဲ့ မာမားကိုလဲေျပာလုိက္ပါ စိတ္မပူပါနဲ႔လို႔ သားကိုယ့္ဘာသာကို ဂရုစိုက္ပါ့မယ္။ …….ဟုတ္ပါး။ ဟုတ္ကဲ့ ပါပါး good night မာမားကိုလဲ good night လုိ႕။’

‘အိမ္ကဆက္တာေလ။..’

ဖုန္းခ်ျပီးစကားစေျပာလုိက္သည္။ ကားကထြက္စျပဳျပီ။

‘ေၾသာ္။ အိမ္ကစိတ္ပူမွာေပါ့။’

‘ အင္း တစ္ေယာက္တည္းခရီးမထြက္တာၾကာျပီဆုိေတာ့ေလ။’

‘အင္း အိမ္ကိုခ်စ္ေတာ့ေကာင္းတာေပါ့။’

‘ဟုတ္လား ေကာင္းလား။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့အိမ္ကို သိပ္တြယ္တာတဲ့ သားေယာက်္ားေလး မျဖစ္ခ်င္ဘူး။’

‘ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။’

‘အင္း ေယာက်္ားေလးျဖစ္ျပီး အိမ္သိပ္တြယ္တာတာကမေကာင္းဘူးလို႔ထင္တယ္။ ေယာက္်ားေလးဆုိတာက တစ္ခါတစ္ခါ မႏြဲ႕စတမ္း ရုန္းကန္ရတယ္ေလ။ အဲဒီအခ်ိန္လုိမ်ဳိးမွာ ပါပါးေရ မာမားေရ ဆုိတာမ်ဳိးက သိပ္မေကာင္းဘူးထင္တယ္။’

ႏႈတ္ခမ္းေလး တစူစူျဖင့္ ေျပာေနေသာ သားစစ္ပုံစံက တကယ့္ကိုအူယားစရာေကာင္း သည္။ ဒါေတြေၾကာင့္ ဟိုးတစ္ညက သူေရြးခ်ယ္ေသာ ပစ္မွတ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္မဟုတ္လား။

‘ဆရာေရာ အဆင္ေျပလား။’

‘ဟင္ ဘာကိုေမးတာလဲ။’

‘ေဆာရီးမေမးရဘူးထင္တယ္။’

သားစစ္ကသူ႔ကိုမၾကည့္ပဲ စကားေလွ်ာခ်လုိက္သည္။

‘မဟုတ္ဘူးေလ။ခ်ာတိတ္ကဘာကိုေမးတာလဲ။ errm အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ အဆင္မေျပဘူး။ နည္းနညး္စိတ္ရႈပ္စရာရွိတယ္။’

‘ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိပါတယ္။’

‘ခ်ာတိတ္က ရိပ္မိတယ္။’

တအံ့တၾသပင္ ျပန္ေမးမိသည္။ သူ႔ပုံစံက သိပ္သိသာေနျပီလား။

‘အ.. ကၽြန္ေတာ္စပ္စုတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒီအတုိင္းတုိင္း စိတ္ထဲကေနခန္႔မွန္းမိတာ။’

သားစစ္က မ်က္စိပ်က္မ်က္ႏွာပ်က္ႏွင့္ ေျဖရွင္းခ်က္ထုတ္ျပန္သည္။

‘ေအးပါ ဘာေတြရိပ္မိတာလဲ ေျပာပါဦး’

‘အင္း ဆရာစိတ္မဆုိးနဲ႔ေနာ္။’

‘အင္း မဆုိးဘူး ေျပာ။’

‘ဆရာ ဖုန္းတစ္ခုကို အသည္းအသန္ဆက္ေနတယ္။ သူ႔ဖုန္းရဖုိ႔ ဆရာလုိအပ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီခရီးစဥ္မစခင္ ရဖုိ႔လုိေနတယ္။ အဲေလာက္ပါပဲ ကၽြန္ေတာ္ခန္႔မွန္းတာ။’

သားစစ္၏ မ်က္ႏွာကိုမၾကည့္ပဲ ေခါင္းဆတ္ဆတ္ညိတ္လုိက္သည္။

‘အင္း။ ဟုတ္တယ္။ သားစစ္မွန္ပါတယ္။ ကို ကိုယ့္ညီေလးတစ္ေယာက္ဆီ ဖုန္းဆက္ တယ္။ သားစစ္ေျပာ သလိုအသည္းအသန္ကိုဆက္ေနတာ။ ဖုန္းပိတ္ထားတယ္တဲ့။ message လဲပို႔ထားတယ္။ ဒီခရီးရွိတယ္ဆုိတာ သူမသိဘူး။ ကိုယ္နဲ႔စိတ္ေကာက္ေနတာေလ။’

‘ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့။’

တုိေတာင္းေသာ မွတ္ခ်က္တစ္ခုမွအပ အျခားေမးခြန္းမ်ားထပ္မလာ။ သားစစ္ႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ သူထင္တာေတာ္ေတာ္လဲလြဲေနတတ္သည္။

‘အမ္ မေမးေတာ့ဘူးလား။’

‘ခင္ဗ်ာ ဘာကိုေမးရမွာလဲ။’

‘ဟမ္ အဲေလာက္ၾကိဳးစားရေအာင္ ရိုးေရာရုိးရဲ႕လား ညီေလးပဲလား ဘာညာနဲ႔ေမးမယ္ ထင္တာ။’

‘ေမးခြင့္မွမရွိတာ။’

‘ဟား ရ႒နဲ႔ေတာ့ကြာပ၊ ရ႒ဆုိ တစ္ခြန္းေလးဟလုိက္တာနဲ႔ ေမးခြန္းေတြတစ္သီၾကီး ထြက္လာတာ။’

‘သူမွာက ေမးခြန္းထုတ္ခြင့္လို႔ျဖစ္မွာေပါ့။’

‘ဘာလဲ သားစစ္က ေမးခြန္းထုတ္ခြင့္လုိခ်င္လို႔လား။’

ေျပာျပီးသားစကားမွားသြားမွန္းသိေသာ္လည္း ကၽြံသြားျပီ။ ဆက္ကနဲလွည့္ၾကည့္ေသာ သားစစ္၏မ်က္၀န္းမ်ားက မႈိင္းစို႔ေနသည္။ စကၠန္႔အေတာ္ၾကာျပီးေနာက္ မွမ်က္ႏွာလြဲရင္း

‘ပုရစ္ေက်ာ္ပဲ စားတာေကာင္းတယ္။’

ဟုတိုးတုိးေလး ေျပာလိုက္သည္။  ဘာကိုဆုိလုိမွန္းသူမသိေသာ္လည္း မေမးမိေတာ့။

‘ဟုတ္တယ္ ကို႔ရည္းစားေကာင္ေလးနာမည္က ဘုန္းရ႒တည္ တဲ့။ ကိုယ့္ထက္ ၇ ႏွစ္ေလာက္ငယ္တယ္။ တအားဂ်စ္တုိက္တယ္။ ငခ်ိတ္ပဲ၊ တစ္ခ်ိန္လုံးေကာက္ေနတာ။ ခုလဲ အရင္တပတ္တည္းက ေကာက္ေနလို႔ ဖုန္းမကိုင္တာ၊ ကိုယ့္ဖုန္းကို black list ထဲ ထည့္ထား တာကိုယ္သိတယ္။ မလြယ္ဘူးကြာ။’

‘သူေတာ္ေတာ္ဆုိးတာေပါ့ေနာ္။’

‘ဆုိးတယ္ေျပာရေအာင္ မင္းသူ႔ကိုသိလုိ႔လား။’

မာထန္ရင့္သီးေသာေသာ ေလသံေၾကာင့္ သားစစ္က်ဳံ႕၀င္သြားသည္။

‘ေဆာရီး သူနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အကိုကနည္းနည္း sensitive ျဖစ္တယ္။ သူ႔ကိုဆုိးတယ္ ဆုိတဲ့အသုံးအႏႈန္းမသုံးဖူးဘူး၊ သူမ်ားကိုလဲ သုံးခြင့္မျပဳဘူး။ သူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္။ သူ႔အႏြံတာခံ တယ္။ အဲဒီအတြက္ ဘယ္သူကဘာမွေျပာစရာမလိုဘူး။’

‘ေဆာရီးပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေ၀ဖန္ခြင့္မရွိဘူးဆိုတာကိုပါ သိလုိက္ရပါျပီ။’

တုိးသက္ညင္သာေသာ ေလသံျဖင့္မသည္းမကြဲေျပာလုိက္ေသာ္လည္း ေကာင္းမြန္စြာ ၾကားလိုက္ရသည္။ စကားေၾကာပ်က္သြားေသာ္လည္း ရင္ထဲတြင္ စကားတစ္ခြန္းက်န္ေနခဲ့ သည္။

‘ေဆာရီးပဲခ်ာတိတ္ရယ္ အကိုလဲေတာင္းပန္ပါတယ္။’

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

သစ္သားကရုပ္….

 

မေကြးရုံးခြဲ၏ စာရင္းမ်ားကိုတစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္းစစ္ေဆးရသျဖင့္ ေဟာ္တယ္ျပန္ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ႏႈန္းခ်ိေနသည္။

‘ပင္ပန္းေနျပီလားခ်ာတိတ္..’

‘အင္း နည္းနည္းေတာ့ ပင္ပန္းတယ္။’

အားေဖ်ာ့ေသာအျပဳံးႏွင့္ျပန္လိုက္ေသာအေျဖေၾကာင့္ဆရာျပဳံးျပလုိက္သည္။

‘လာ ပင္ပန္းရင္ အကို႔ကိုမွီထားလိုက္’

သားစစ္ ဆရာ့ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းလွ်ဳိမီွခိုလုိက္သည္။  သင္းပ်ံ႕ရွအီေနေသာ သူ႔ေရေမႊးနံ႔က သားစစ္ကို အနည္းငယ္လန္းဆန္းေစသည္။ ေႏြးေထြးေမႊးအီေနတဲ႔ရင္ခြင္မွာ ခုိလႈံေမးစက္ခြင့္ရ တာကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဆရာကသူ႔ေက်ာျပင္ကို ၾကင္နာစြာပြတ္သတ္ရင္း စကားစလာ သည္။

‘ကဲ ေရမိုးခ်ဳိး ထမင္းစားျပီးရင္ ဘုရားသြားရေအာင္ ေနာ္။’

‘ဟင္ ဘယ္ဘုရားသြားမွာလဲ။’

‘ဟ ျမသလြန္ကိုေပါ့။ ခ်ာတိတ္ရာ။ ဒီည လျပည့္ေလ ဆီမီးကုိးေထာင္ ပန္းကိုးေထာင္ ပူေဇာ္မွာ။ ျမစ္ဟိုဖက္ကမ္းကေနအရင္ၾကည့္မယ္. ေမွာင္မွ ဘုရာပြဲေစ်းတန္းကိုသြားမယ္။ ဘယ္လိုလဲ မသြားခ်င္ဘူးလား။’

‘မဟုတ္ပါဘူး။ သြားခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လုိသြားမွာလဲ’

‘မပူနဲ႔ ရုံးက ဆုိင္ကယ္လာေပးလိမ့္မယ္။ အကိုေတာင္းထားတယ္။ ကဲ ေရသြားခ်ဳိး အျပင္မွာ ထမင္းစားမယ္ ဟုတ္ျပီလား။’

‘ဟုတ္’

သားစစ္ရင္ထဲ ေပါ့ပါးတက္ၾကြလာသည္။ အ၀တ္အစားမ်ားခၽြတ္ျပီး ေရခ်ဳိးခန္း၀င္ကာ ေရကိုအားရပါးရခ်ဳိးလုိက္သည္။ ေအးျမေသာေရ၊ အသုံးျပဳသည့္ဆပ္ျပာတုိ႔ေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း လန္းဆန္းလာသည္။ သူေရခ်ဳိးျပီးေနာက္ ဆရာေရခ်ဳိးသည္။ အနီရဲရဲႏွင့္ အ၀ါေတာက္ေတာက္ စပ္ထားေသာ စပို႔ရွပ္ေလးကို ဂ်င္းေဘာင္းဘီအနက္ႏွင့္တြဲ၀တ္လိုက္သည္။ ေရေမႊးဆြတ္ခါးနီး ‘ဒီအနံ႔ကိုဆရာၾကိဳက္ပါ့မလား၊ အင္း သူမၾကိဳက္ရင္ အားနာစရာၾကီး ’ ဟုေတြးမိသျဖင့္ မဆြတ္ ပဲထားလုိက္သည္။

‘ေဒါက္ေဒါက္’

တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္လန္႔သြားသည္။ တံခါးဖြင့္ေပးလုိက္ေတာ့ ဟိုတယ္၀န္ထမ္းက ဆုိင္ကယ္ေရာက္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္းလာေျပာသည္။

‘ဆရာ ဆုိင္ကယ္ေရာက္ျပီတဲ့ ေအာက္ကေနေစာင့္ေနမယ္ေနာ္။’

ေရခ်ဳိးခန္းဘက္လွည့္ေအာ္လုိက္ရင္း ေအာက္ကိုဆင္းလာသည္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် မေရာက္ဖူးေသးေသာ မေကြးျမဳိ႕ရႈခင္းမ်ားက သူ႔အတြက္အသစ္္အဆန္းမ်ားပင္ျဖစ္ေန ေတာ့ သည္။

‘သြားရေအာင္ ခ်ာတိတ္’

အသံေၾကာင့္ ဆုိင္ကယ္ေပၚထုိင္ေနရာမွဆက္ကနဲထမိလုိက္သည္။

‘Oh.’

‘Ah.’

ဆုိင္ကယ္ေပၚမွလွည့္ထလုိက္ခ်ိန္သည္ ဆရာကကိုယ္ကိုကိုင္းခ်လိုက္အခ်ိန္ႏွင့္ ကြက္တိျဖစ္ေနသျဖင့္ ဆရာ့ႏႈတ္ခမ္းက သားစစ္၏ ပါးမွ ႏႈတ္ခမ္းအထိ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ပြတ္ဆြဲ သြားသည္။

‘အ ေဆာရီး နာသြားလား။’

‘ရပါတယ္ ကိစၥမရွိပါဘူး သြားရေအာင္။’

သူ႔ရင္ခုန္မႈကိုဖုံးကြယ္ရန္ ဆုိင္ကယ္ေနရာဖယ္ေပးလုိက္သည္။ ဆရာက ဆုိင္ကယ္ ေပၚခြျပီး ‘တက္’ဟုေျပာသည္။ သူဆုိင္ကယ္ေပၚတက္ခြျပီး ေနာက္ဆုိက္ကယ္ေလးက စတင္   ေရႊ႕လ်ားသြားသည္။ သားစစ္၏ရင္ထဲတြင္လဲ ဆုိင္ကယ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမာင္းႏွင္ေျပးလႊားေန သလိုခံစားရသည္။

ဟါး… ငါရင္ေတြခုန္လုိက္တာ၊ ဆရာ့ဆီက အနမ္းရတာ ဒါပထမဆုံးအၾကိမ္မွမဟုတ္ တာ။ ဆရာနဲ႔ကဒိထက္မကျဖစ္ခဲ့ျပီးျပီေလ။ ငါဘာကိုရင္ခုန္ရမွာလဲ။ ငါဘာလို႔ရင္ခုန္ေနတာလဲ။ လိုမွမလုိအပ္တာ။ ေနာက္ျပီးဆရာ့မွာက ခ်စ္သူရွိတယ္ေလ။ ငါမခ်စ္သင့္ေတာ့ဘူး။ ဟင္ မခ်စ္ သင့္ေတာ့ဘူးလို႔ေတြးရေအာင္ ငါကဆရာ့ကိုခ်စ္ေနလို႔လား။ မခ်စ္ဘူးဆုိရင္ ငါကဘာလို႔ရင္ခုန္ ရတာလဲ။ ဒီလုိခံစားရတာလဲ။

အေတာမသတ္ႏုိင္သည့္အေတြးစိတ္ကူးမ်ားႏွင့္ လြင့္ေမ်ာေနမိသည္။

‘အဲဒါမေကြးတံတားၾကီးေလ။’

ဆရာ့စကားသံေၾကာင့္ အသိႏွင့္လူ ျပန္ကပ္လာသည္။ ရွည္လွ်ားခိုင္ခံ့ေသာ တံတား ၾကီးေပၚတြင္ယာဥ္မ်ားစည္ကားလွ်က္ရွိသည္။ မင္းဘူးဖက္ကမ္းကိုေရာက္ခ်ိန္တြင္ တံတားၾကီး ကို မီးစထြန္းေပးသည္။

‘ဟုိဘုရားနားကေနၾကည့္ရင္ျမင္ရတယ္။’

ဆရာညႊန္ျပေသာ ဘုရားေပၚမွ ျမသလြန္ဘုရားကို ေကာင္းစြာျမင္ရသည္။ ဆီမီးကိုး ေထာင္ ထြန္းညိွပူေဇာ္ထားေသာ ျမသလြန္ဘုရားက သပၸါယ္လွသည္။ လက္အစုံ ခ်ီမုိးျပီး ဘုရားရွိခိုးေနေသာ ဆရာ့ကို ရႊန္းရႊန္းစားစားေငးၾကည့္ေနမိသည္။

‘ဟုိခုံမွာသြားထုိင္ရေအာင္။’

ဘုရားေျခေတာ္ရင္းမွ ႏွစ္ေယာက္ထုိင္ ထုိင္ခုံေလးကို ဆရာက ေမးေင့ါျပရင္း သြားထုိင္ လိုက္သည္။

‘လာခ်ာတိတ္’

ဆရာ့ေဘးတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္သည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ ဆရာကသိုင္းဖက္လိုက္သည္။ ဆရာ့ ဘယ္ဖက္ပုခုံးကိုမွီရင္း ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းမွ ရႈခင္းမ်ားကို ေငးေမာၾကည့္ေနလုိက္သည္။

‘ဗိုက္ဆာျပီလား။’

‘ဟင့္အင္းမဆာေသးပါဘူး။’

‘ပ်င္းေနျပီလား။ ေပ်ာ္လား။ေစ်းတန္းသြားမလား’

‘မပ်င္းပါဘူး။ ရပါတယ္။ ခဏေနမွ သြားရေအာင္ေလး။’

‘သေဘာပဲေလ။’

ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ဆရာက သူ႔ညာဖက္လည္ပင္းကို နမ္းရႈိက္လုိက္သည္။ သားစစ္ရင္ထဲဆူညံပြတ္ေလာရုိက္သြားသလို ၾကက္သီးမ်ားပင္ထသြားသည္။

‘ျမစ္ေလက သိပ္လတ္ဆတ္တာပဲေနာ္ ေအးသန္႔ေနတာပဲ။’

‘အင္း ဟုတ္တယ္။ လူကိုလန္းဆန္းသြားတာပဲ´

ဆရာ့ ရင္ခြင္ထဲေခါင္းတိုးေ၀ွ႕လုိက္ခ်ိန္တြင္ ၾကားလုိက္ရေသာႏွလုံးခုန္သံေၾကာင့္ အားငယ္မိသည္။

မီွတြယ္ထားေသာပုခုံး၊ တုိး၀င္ေနမိတဲ့ရင္ခြင္၊ ေမွးစက္ခဲ့တဲ့ေက်ာျပင္က်ယ္….။ အင္း ဒါေတြအားလုံးဟာပိုင္ရွင္ရွိျပီးသားေတြပဲ။ ငါကခဏတာ၀င္ခိုမိေနတာ။ ငါသာယာသင့္သလား။ ငါကိုယ္တုိင္ကရူးသြပ္ေနတာလား။ ငါကေလာဘၾကီးေနတာလား။ ငါက တပ္မက္ေနတာလား။ သူ႔ရင္ခုန္သံကပုံမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါက်ေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားေနလိုက္တာ။ ဒါအခ်စ္လား။ ငါ ဆရာ့ကိုခ်စ္မိေနျပီလား။

ဖ်က္ကနဲ႔လင္းသြားေသာ အင္းေၾကာင့္ ဆရာ့ရင္ခြင္ထဲမွ ရုန္းထြက္လိုက္သည္။

`ဆရာ ဘာလုပ္တာလဲ´

`ခ်ာတိတ္ပုံစံေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလို႔ ဓါတ္ပုံရုိက္လုိက္တာ။ ဒီမွာၾကည့္´

ဆရာကသူ႔ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကိုလွည့္ျပသည္။ အင္း မသိရင္ တကယ့္ခ်စ္သူေတြလုိ႔ထင္ ၾကလိမ့္မယ္။

`ဆရာရယ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတြ႔သြားရင္ ဆရာ့အတြက္မေကာင္းပါဘူး။ ဖ်က္ပစ္လုိက္ပါ´

ဖ်က္ပစ္လုိက္ဟု ေျပာေသာ္လည္း သူကိုယ္တုိင္ႏွေမွ်ာမိသည္။

`မဖ်က္ပါဘူး လူမျမင္ေအာင္ lock ခ်ထားလုိက္မယ္။ ရတယ္။ ကဲပါ ဘုရာဖက္သြားရ ေအာင္ ေစ်းထဲေလွ်ာက္လည္ၾကတာေပါ့။´

ေျပာေျပာဆုိဆုိထသြားေသာ ဆရာ့ေနာက္ကို ခပ္သုတ္သုတ္အမီလုိက္သြားလိုက္ သည္။ ဆုိင္ကယ္ေလးက မေကြးတံတားၾကီးကိုျပန္လည္ျဖတ္သန္းျပီး ျမသလြန္ဘုရားဆီ ဦးတည္ေမာင္းႏွင္ လာသည္။ အနည္းငယ္ၾကမ္းတမ္းေသာလမ္းခရီးတြင္ ဆရာ့ခါးကိုတင္း က်ပ္စြာဖက္တြယ္ထားမိသည္။ ေႏြးေထြးက်ယ္ျပန္႔ေသာေက်ာျပင္ကို မွီတြယ္ထားမိသည္။ ဘုရားနားအေရာက္တြင္ ဆုိင္ကယ္အပ္လုိက္ျပီး ေျခက်င္ျဖင့္ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေတာ္ ႏွစ္ ေယာက္ျပိဳင္တူတတ္လာခဲ့သည္။ သားစစ္က ခရစ္ယာန္မို႔ ဘုရားမရွိခိုးေသာ္လည္း ဆရာ့ ေဘးတြင္ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလးထုိင္ေစာင့္ေပးသည္။

`ကဲျပီးျပီ ျပန္ဆင္းရေအာင္´

လူမ်ားျပည့္သိပ္က်ပ္ေနတေလွကားအတုိင္းဆင္းလာခ်ိန္တြင္ဆရာလက္ကိုတင္းတင္း ဆုပ္ကို ထားမိသည္။ ေႏြးေထြးသန္မာေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ယစ္မူးခ်င္စရာေကာင္း လွ သည္။

`ေကာင္ေလး ဘာစားမလဲ။ ထမင္းစားမလား ဗိုက္ဆာျပီလား။´

`ဟင့္အင္းမဆာေသးဘူး။ ဆရာဆာျပီလား။ စားခ်င္စားေလ။´

`ဟင့္အင္းကိုယ္လဲမဆာေသးဘူး။ ဒါဆုိဘာစားမလဲ ဘာစားခ်င္လဲ´

`Errrm ဟိုမွာ ဟုိမွာ ကေရကရာ ၀ယ္ရေအာင္။ အဲဒါစားခ်င္တယ္။´

`ကေရကရာ၊ အဲေလ ၀ယ္ေလ။ ျပီးေတာ့ေရာ…´

`ျပီးေတာ့………….´

`……………………..´

………………………………………………….။

……………………………………………………………………………..။

အတူေပ်ာ္ခ်ိန္က လြယ္ကူစြာကုန္ဆုံးသြားသည္။

`၀ုိင္း၀ုိင္းစက္စက္သာေနတဲ့ လမင္းၾကီးရယ္၊ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ဧရာ၀တီရယ္ ၊ မီးေရာင္ထိန္ထိန္လင္းေနတဲ့ ျမသလြန္ဘုရားရယ္၊  စည္ကားသိုက္ျမိဳက္ေနတဲ့ပြဲေစ်းတန္းရယ္၊ ေနာက္ျပီး အတူတူရွိေနေပးတဲ့ဆရာရယ္.. အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ရင္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရက်န္ေနမယ့္ အမွတ္တရခ်ဳိခ်ဳိေလးပါ၊´

သားစစ္ ရင္ထဲမွ စကားလုံးမ်ားကို ထုတ္ဟမေျပာေတာ့ပါ။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

သၾကားခါးခါး……

 

ျငင္သာေသာ္လည္းၾကမ္းရွရွျဖင့္ တုိက္ခတ္လာေသာ ျမစ္ေလကို  သဲေသာင္ျပင္ ထူထူေပၚထုိင္ရင္း မ်က္စိမွိတ္ရင္ဆုိင္ လုိက္သည္။ ဟိုတယ္ကို လွမ္းေငးၾကည့္ျပီး `ဆရာမေရာက္ေသး ဘူးထင္တယ္´ ဟု တစ္ေယာက္တည္း ညည္းလုိက္သည္။ မီးစမီးမႈန္မ်ားကို ခပ္ေရးေရးျမင္ ေနရေသာ မင္းဘူးဖက္ကမ္းကို ၾကည့္ရင္း ဆရာႏွင့္အတူသြားေသာ နဂါးပြတ္ေတာင္ႏွင့္ ေက်ာင္းေတာ္ရာကို ျပန္သတိရမိသည္။

ဆရာႏွင့္အတူတူလာခဲ့ေသာ မေကြးက သူ႔အတြက္ အမွတ္တရမ်ားျပားလြန္းလွသည္။ ဆရာႏွင့္လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး ေကာင္းမြန္၊ ေရႊဧရာ၊ သာလွ၊ မေကြးတစ္ျမိဳ႕လုံးရွိ စတုိးဆုိင္မ်ားကို မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ ေစ်း၀ယ္ခြင့္ရသည္။ castle, valentine, forever အခ်စ္ရြာ၊ love garden၊ high class… အတူတူထုိင္ခဲ့သည့္ဆုိင္မ်ားတြင္လဲ အမွတ္တရတစ္ခုစီက်န္ရစ္ခဲ့ေသးသည္။

`ဟင္း´

တြယ္ျငိမႈတစ္ခုကို မႏုိင္နင္းစြာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်မိသည္။

`Send it on, on and on just one hand can heal another

Be a part, reach a heart just one spark starts a fire

With one little action the chain reaction will never stop

Make it strong Shine a light, and send it on´

ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွ ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ထုတ္ကိုင္လုိက္သည္။

`ဟုတ္ဆရာ..´

`ေအး ခ်ာတိတ္ ဘယ္မွာတုန္း၊´

`ကၽြန္ေတာ္ သဲေသာင္ေပၚမွာဆရာ။ ဆရာျပန္ေရာက္ေနျပီလား။ ေသာ့ကိုေတာ့ reception မွာ ထားခဲ့တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လာခဲ့ရမလား။´

`ေၾသာ္ မလာခဲ့နဲ႔ေတာ့ ကိုလာခဲ့မယ္။ ဟိုတယ္ေရွ႕မွာပဲလား။´

`ဟုတ္ဆရာ။´

ဖုန္းခ်လိုက္ျပီး အဓိပၸါယ္မဲ့ျပဳံးလုိက္မိသည္။ ကမ္းနားဟုိတယ္ျဖစ္သျဖင့္ လမ္းမၾကီးကို ျဖတ္လုိက္ရုံျဖင့္ သဲေသာင္ျပင္ကို လြယ္ကူစြာေရာက္လာႏုိင္သည္။ ဖုန္းထဲမွ ဓါတ္ပုံမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ဆရာ့အလာကိုေစာင့္ေနသည္။ သက္၀င္လွပလြန္းေသာ ဓါတ္ပုံေလးမ်ားက သူ႔ရင္ထဲကို ၾကည္ႏူးမႈမ်ား ထည့္ေပးသည္။

`ဟိတ္ ဘာေတြတစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ေဆြးေနတာလဲ။´

`ေၾသာ္ ဆရာ မေဆြးပါဘူးဗ်ာ၊ အခန္းထဲမွာက်ေတာ့ ပ်င္းလို႔။´

`ေအးကြာ ဒီေန႔ေတာ့ ကိုလဲ ခ်ာတိတ္ကို ပစ္ထားသလုိျဖစ္သြားတယ္။´

ဆရာကေဘးနားတြင္ ၀င္ထုိင္ရင္းဘယ္ဖက္လက္ျဖင့္ သားစစ္ကိုလွမ္းဖက္ထားလုိက္ သည္။

`အဲလုိရယ္လဲမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေနတတ္ပါတယ္။ လုံေလာက္ပါတယ္။´

`ummm ဘာကိုလုံေလာက္တာလဲ´

`ေၾသာ္ ဆရာကၽြန္ေတာ့္အတြက္အခ်ိန္ေပးတာေတြက လုံေလာက္ပါတယ္လို႔ ေျပာတာ။´

`စကားတတ္..´

ခ်စ္စႏုိးျဖင့္ ညာဖက္ပါးကိုနမ္းလုိက္ေသာ ဆရာက သေဘာရုိးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ သားစစ္ရင္ထဲ လႈပ္ရွားတုန္ရီသြားသည္။

`မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ၊ တကယ္ေျပာတာပါ´

`ခ်ာတိတ္ရယ္… မင္းဟာေလ ဘယ္မခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ကို႔ကိုအားနာေနသလိုပဲ၊ ကို႔နားမွာ ေနရင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးမရွိဘူး၊ ဟူးခနဲ ဟင္းခနဲသက္ျပင္းေတြခ်ည္း တစ္ခ်ိန္လုံးခ် ေနတယ္။´

`မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ဆရာ အေႏွာင့္အယွက္တစ္ခုခု ျဖစ္သြားမွာစုိးလုိ႔ပါ။´

`ဟ ျဖစ္စရား။ ဘာလို႔ျဖစ္ရမွာလဲ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနစမ္းပါ။´

`ဟုတ္ကဲ့´

`အဲဒီဟုတ္ကဲ့ေျပာတဲ့ပုံစံကိုက..´

`ေဟာဗ်ာ ဒါဆုိ  ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုေျပာရမွာလဲ´

`အဲ အဲလိုဆုိေတာ့လဲ ခ်စ္စရာေလး၊´

`ဟာဗ်ာ ဆရာကလဲ မေနာက္ပါနဲ႔၊´

`အဲ ရွက္တာေလးကလဲ ခ်စ္စရာေလး၊´

`အာ မေျပာနဲ႔ဗ်၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေျပာရင္ လက္သီးနဲ႔ထုိးမွာေနာ္။´

`အဲလုိေျပာတာေလးကခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတာ။´

ဆရာက ေျပာရင္း ကုန္းရုန္းထေျပးသည္။ သားစစ္ကေနာက္မွ လိုက္ထုိးသည္။ ဆရာက ေျပးရင္း ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာေနသည္။ ပါးစပ္ကလဲ `ခ်စ္စရာေလး။ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္း တယ္´ ဟု ေအာ္ေျပာေနသည္။ သားစစ္က မလုိက္ႏုိင္၊ အေမာဆုိ႔ျပီး ဒူးေထာက္ထုိင္ခ်လုိက္ သည္။

`ဟာ ခ်ာတိတ္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ေမာသြားျပီလား။´

ဆရာက ျပာျပာသလဲလဲျဖင့္ ေဘးနားေရာက္လာသည္။

`ေမာသြားျပီ၊ မေျပးႏုိင္ဘူး။´

ေမာဟိုက္စြာေျပာရင္း ပက္လက္လဲွခ်လိုက္သည္။ ဆရာကလဲသူ႔ေခါင္းရင္းဘက္ တြင္လဲွခ် လိုက္သည္။ ဆရာလဲေမာေနသည္။ ေလးေျပႏုႏုက ရွပ္ေျပးေနသည္။ ေကာင္းကင္ တြင္ ၾကယ္မ်ားစုံလင္လွသည္။ ျပည့္ျပည့္၀၀မသာေသာ လမင္းၾကီးကလဲ ျပဳံးရႊင္ေနသည္။

`သားစစ္ ကိုယ့္ညာ္ဖက္ပုခုံးကို ေခါင္းအုံးလုပ္လုိက္၊ ကိုက မင္းညာဖက္ပုခုံးကို ေခါင္းအုပ္လုပ္မယ္၊´

ဆရာက ေခါင္းကိုေရႊ႕ရင္ အေနအထားျပင္လုိက္သည္။

`ဒီလုိပုံစံေလး ေနခ်င္တာၾကာလွျပီ၊´

`ခင္ဗ်ာ။´

`ေၾသာ္ ကို႔ခ်စ္သူနဲ႔ ဒီလုိမ်ဳိးေနခ်င္တယ္လို႔ေျပာတာ၊ သူ႔ပုခုံး ကိုယ့္ပုခုံး ေခါင္းအုံး လုပ္ျပီး ၾကယ္ေတြၾကည့္ခ်င္တယ္။ ခု ျမစ္သဲေသာင္ျပင္မွာဆုိေတာ့ ပိုမုိက္သြားတာေပါ့။´

ဆရာ့စကားက သူ႔ႏွလုံးသား၏ အတြင္းအနက္ရႈိင္းဆုံးေနရာကို ရွထိသြားသည္။ ဆရာႏွင့္ပတ္သက္သည့္သူ႔ရင္ခုန္မႈကို သူကိုယ္တုိင္ရိပ္မိစျပဳလာသည္။ သို႔ေသာ္ ေသခ်ာ တပ္အပ္မေျပာရဲေသး။

`ခ်ာတိတ္ေရာ ရည္းစားရွိလား။´

`ခင္ဗ်ာ။´

`ရည္းစားရွိလားလို႔ေမးတာ။ အဲေလာက္လန္႔သြားရင္လဲ မေမးေတာ့ပါဘူး။´

`မဟုတ္ပါဘူး၊ မရွိပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကိဳက္တဲ့သူမရွိပါဘူးဗ်ာ၊ ရုပ္ဆုိးဆုိး ဆုိေတာ့။´

`မဟုတ္ပါဘူး၊ ခ်ာတိတ္ကေခ်ာပါတယ္။ ခ်စ္ေမႊးပါတယ္။´

`ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘယ္လိုေျပာမလဲ နည္းနည္းသိသာေနေတာ့ေလ။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္က အခ်စ္ကို မယုံတာလဲပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခ်စ္ေပါ့။´

`ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်စ္ဆုိတာက..´

`Homo အခ်စ္ကိုေပါ့။ ေလာကမွ ေယာက္်ားေလးနဲ႔မိန္းကေလး ခ်စ္တာေတာင္မွ မျမဲတာ၊ လိင္တူဆုိ ပိုေ၀းတာေပါ့။´

အရင္အခ်ိန္တုန္းက ဒီစကားေတြေျပာရင္ ရင္ထဲကေနအင္ျပည့္အားျပည့္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ဒီတစ္ေခါက္က်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးအားယူေနပါလား။

`အင္း အခ်စ္ကိုမေတြ႕ေသးဘူးဆုိတာ ေသခ်ာသြားျပီ။´

`ဟုတ္တယ္ဗ်။´

`ေအးကြာ၊ ရည္စားမရွိတာလဲခပ္ေကာင္းေကာင္းပါပဲ၊ ရည္းစားရွိတာမလြယ္ဘူး။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေပးရတယ္။´

မွတ္ခ်က္တစ္စုံတစ္ရာ မေပးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနလုိက္သည္။

`ကို႔ညီက ေတာ္ေတာ္ေလးေပတယ္။ သူၾကိဳက္တာေတြကိုပဲလုပ္ခ်သြားတာ။ ကို႔စကားကို နားမေထာင္ဘူး။ လိမ္ေျပာတယ္။ လိမ္ေျပာတုိင္းလဲ ျပန္သိတယ္။ တေလာက ေတာင္ၾကီးသြားခ်င္တယ္တဲ့၊ သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚလုိ႔ လုိက္သြားရမလားတဲ့။ မလိုက္နဲ႔လို႔ ကိုတားတယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သူလုိက္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ဓါတ္ပုံေတြ႕မွသူ၀န္ခံတာ၊ ေနာက္တစ္ေခါက္က်ေတာ့ ေခ်ာင္းသာသြားမယ္တဲ့။ လိုက္သြားရမလားတဲ့။ ဆုံးျဖတ္ခ်က ေတာင္းေနတာလား၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို လာေျပာျပေနတာလားလို႔ေျပာလိုက္တယ္။ တစ္ခါ တစ္ခါ ဖုန္းလဲမေခၚဘူး၊ ဖုန္းေခၚရင္လဲ မအားဘူး၊ မကိုင္ဘူးနဲ႔၊ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ရွည္ရတာ။´

`ကၽြန္ေတာ္က မခ်စ္တတ္ဘူးဆိုေတာ့ အဲဒါေတြသိပ္နားလည္ဘူး၊ ဘာမွမေျပာ တတ္ဘူး။´

`ဘာမွေျပာဖုိ႔မလုိပါဘူး။´

`ဗ်ာ..´

`ကိုေျပာတာနားေထာင္ေပ့ါ။´

`ဟုတ္´

တိတ္ဆိတ္မႈက ခဏတာစိုးမိုးသြားသည္။ အသိစိတ္တစ္ခ်ဳိ႕လဲျမစ္ေရႏွင့္အတူ စီးေမ်ာ သြားသည္။ ႏုညံ့အိစက္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံ၏ ထိေတြ႔မႈျဖင့္အသိစိတ္မ်ားကို ျပန္လည္စုစည္း ျဖစ္သည္။ ခ်ဳိျမိန္ရႊဲစိုေနေသာ အနမ္းမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႔ပြတ္သတ္မႈမ်ားက ည၏လွည့္စားမႈ ေအာက္တြင္ တျဖည္းျဖည္းအေရာင္ရင့္သြားသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

သကၠလေကာင္းကင္….

 

ႏွလုံးသားထဲမွ စူးစူးနစ္နစ္လြမ္းဆြတ္ရေသာ ရ႒၊ မေကြးတြင္ ရွိေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လုံး အတမ္းတရဆုံး ရ႒၊ `ညီဒီည မအားဘူး´ ဟု လြယ္ကူစြာေျပာလိုက္ေသာရ႒၊ ရင္ထဲတြင္ တစ္ခုခုကို ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး ျဖစ္ခ်င္ေနသည္။

`ေတာက္´

အားမလုိအားမရစြာျဖင့္ ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္မိသည္။

`ဆရာ´

ေဘးနားတြင္ ျငိမ္သက္စြာ လိုက္ပါလာေသာ ခ်ာတိတ္ေလးလန္႔သြားသည္။

`ေဆာရီး ခ်ာတိတ္ ကို နည္းနည္းလြတ္သြားတယ္။ခုဘယ္ေရာက္ျပီလဲ။´

`မသိဘူးခင္ဗ်၊´

အျငိဳအျငင္မရွိေျဖေနေသာ ခ်ာတိတ္ကိုအားနာသြားသည္။

`အဓိပၸါယ္မရွိတာကြာ´

ဘာမွမေျပာသည့္ခ်ာတိတ္ကို အရင္းမရွိအဖ်ားမရွိစကားစလုိက္သည္။

`ခင္ဗ်ာ´

`ေၾသာ္ ခုနေလးကေတာက္ေခါက္မိေလ၊ ကုိ႔ညီကိုဖုန္းဆက္ ဒီေန႔ျပန္လာေနျပီ၊ ဒီညေတြ႔မလားလို႔ ခ်ိန္းလိုက္တာ မအားဘူးတဲ့။ ဒီညသူ႔မအားဘူးတဲ့။ ကိုကအေ၀းကျပန္လာ တဲ့သူေလ။နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ပိုဦးစားေပး သင့္ေပါ့´

`ခင္ဗ်ာ´

လန္႔သံျဖင့္ မ်က္ခုံးျမင့္သြားေသာ ခ်ာတိတ္ကို နားမလည္စြာၾကည့္လိုက္သည္။

`ဘာမွားလို႔လဲ၊´

`ဆရာကလဲ။ သူတကယ္မအားလို႔ေနမွာပါ။´

`ဟြင္း၊ မင္းက သူ႔ကိုသိလို႔လား။´

`မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘက္လည္းစဥ္းစားေပးေပါ့ဗ်ာ။ သူလဲ ကို႔ခ်စ္သူကို ၾကိဳခ်င္ရွာမွာပဲေလ။ မသိရင္း ေအာင္သေျပပန္းနဲ႔၊ စံပယ္ကုံးနဲ႔ေတာင္ ၾကိဳခ်င္ေလာက္တယ္။´

`သူလား ၾကိဳမွာ ၾကိဳဖုိ႔ေနေနသာသာ ညက်ရင္ေတြ႕ရေအာင္ သူ႔အတြက္လက္ေဆာင္ ေတြပါတယ္ဆုိတာေတာင္ အင္တင္တင္နဲ႔။´

`ေအးေလဗ်ာ။ သူၾကိဳခ်င္ေပမယ့္ မၾကိဳျဖစ္တာေပါ့။ အဲလုိေျပာေၾကးဆုိရင္ ဒီေန႔ကိုမွ ေရႊးျပီးျပန္လာမိတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမေတြးမိဘူးလား´

`ဘာ..´

`အမ္..။ ဆရာ့ကို မရုိမေသလုပ္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကိုေျပာ တာပါ။´

`အင္းပါ ရတယ္ ေျပာ..။´

`အင္း ခုနေလးကေျပာသလိုေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ ဆရာ့ညီကလဲ ဆရာ့ကို လာၾကိဳခ်င္မွာေသခ်ာတယ္။ မယုံရင္လူခ်င္းေတြ႔ရင္ေမးၾကည့္လုိက္။ သူဘယ္လိုအေၾကာင္းျပ သလဲေတာ့မသိေပမယ့္ သူျငင္းဆန္လို႔မရတဲ့ကတိေတြကၽြံထားလို႔ျဖစ္မွာပါ။ ဆရာက ဆရာျပန္ လာမည့္ရက္ကို ၾကိဳေျပာထားလို႔လား။ သူကေရာ ကတိေပးထားလို႔လား´

`ဒါေပမယ့္ေပါ့ကြာ။ ငါကသူ႔ခ်စ္သူေလ။´

စိတ္ရႈပ္စြာျဖင့္ ဆံပင္မ်ားကို ဖြဆုတ္ဆြဲလုိက္သည္။

`ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာက သူ႔ခ်စ္သူေလ။ ဆရာ့စိတ္ထဲမွာ ခ်စ္သူကိုေတြ႔ဖုိ႔ ၾကိဳတင္ appointment ယူေနရမလားလို႔ ေမးခ်င္ေမးေနမွာပဲ။ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ဆုိတာ ႏွစ္ကိုယ့္ တစ္ စိတ္ေလ။ စိတ္တစ္ခုထဲဆုိေပမယ့္ ခႏၶာကိုယ္က ႏွစ္ခုေလ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ဘယ္အခ်ိန္ေခၚ ေခၚ ဘယ္အခ်ိန္ ခ်ိန္းခ်ိန္း ေတြ႔ရမယ္လို႔ တရားေသတရားမေျပာလို႔မျဖစ္ဘူးေလ။ ဆရာ ကိုယ္တုိင္ကေရာ သူ႔အတြက္ ရာႏႈန္းျပည့္အခ်ိန္ေတြေပးထားလို႔လား။ ေနာက္ဆုံးတစ္ခုက သူက အငယ္၊ ဆရာနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ သူကဆုိးမယ္။ ဆုိးမယ္ဆုိတာက.. ဟိုလိုမ်ဳိးေျပာတာ မဟုတ္ဘူး..´

`ဆုိးတယ္´ဟု ေျပာျပီးကာမွ အတင္းရွင္းျပေနေသာ ခ်ာတိတ္ပုံစံေလးက ရယ္ခ်င္ စရာေကာင္းသည္။ မ်က္လုံးေလးပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ သူ႔ပုံစံေလး ကလည္း အူယားခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။

`အင္းပါ ရပါတယ္ ဆုိးတယ္လို႔ပဲေျပာပါ..။ဆက္ေျပာပါ´

`အင္း စကားမွားသြားတာ´

မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးႏွင့္ သြားျဖဲကာေျပာေနေသာပုံစံက မခ်ဳိမခ်ဥ္ျဖင့္အျပစ္ ကင္းလွသည္။

``အင္း ခုနေလးကစကားဆက္မယ္ေနာ္။ သူက အငယ္ဆုိေတာ့ဆရာ အေပၚသူ ႏြဲ႕မယ္၊ ဂ်စ္တုိက္မယ္၊ အႏုိင္ယူခ်င္မယ္ေပါ့ေနာ္။ သူက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ငါ့ခ်စ္သူ ကငါ့ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲ။ အလုိလုိက္သလဲ၊ ယုယျပီး ဂရုစုိက္သလဲ၊ အဲဒါေတြကို ျပခ်င္ တာေလ။ ငါ့ခ်စ္သူက ငါမ်က္ႏွာညိဳရင္တစ္ခ်က္ပဲ ဆုိတဲ့စကားမ်ဳိးကို အျမဲတမ္းသုံးခ်င္တယ္။ ဒါ အငယ္ေတြရဲ႕သဘာ၀ပဲ၊ ေျပာရရင္ ဆရာက အဲဒါေတြပိုသိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မိေက်ာင္းမင္း ေရကင္းျပျဖစ္ေနတာ။´

`မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းေျပာတာမွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ငါ့ဘက္ ကခ်ည္းပဲေပးေနရသလိုမ်ဳိးၾကီး။ ငါကမေပးခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္။ သူ႔ဆီကလဲမရခ်င္ဘူး။ ခုနက ခ်ာတိတ္ေျပာသလိုေပါ့၊ ကိုယ္လဲ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ဒါငါ့ညီေလးေလ။ ငါ့ခ်စ္သူေလ။ ငါ့အတြက္ဆုိဘာျဖစ္တယ္။ ညာျဖစ္တယ္ ဆုိတဲ့စကားမ်ဳိးေျပာခ်င္တာေပါ့။ ´

`ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာက ေပးေနတယ္။ ေပးဆပ္ေနတယ္ေပါ့ေနာ္။ အားလုံးလဲျမင္ေန ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနေလးကေျပာသလိုပဲေလ။ ဆရာကအၾကီး။ သူကအငယ္။ ဆရာ့မွာက ငါအသက္၂၀တုန္းကဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိးနဲ႔ သူ႔အတြက္ျဖည့္ေတြးေပးလို႔ရတယ္ေလ။ ခု သူက ဆရာ့လုိ ငါအသက္ ၃၀ျပည့္တုန္းကေလ ဘယ္လိုေတြးေခၚခဲ့တာ။ ဘယ္လိုအယုအယေလး ခံခ်င္တာ။ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးဘယ္ရွိနုိင္မွာလဲ။ အဲဒီတစ္ခ်က္ကို ဆရာက ပိုေတြးေပးရမွာ´

လုံး၀ထင္မထားေသာ အယူအဆအေတြးအေခၚမ်ား ကို ခ်ာတိတ္ဆီမွရသျဖင့္ အံ့ၾသမိသည္။

`စကားေတာင္စား။ ငါ့ရည္းစားရဲ႕ ေရွ႕ေနက စကားေတာင္စားပဲ။ ေတာ္တယ္´

`ေရွ႕ေနလုိက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ သက္တူရြယ္တူမို႔လို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏုိင္တာပါ။´

`ခ်ာတိတ္နဲ႔ ညီနဲ႔ အသက္တူေလာက္တယ္။ အင္း အဲဒါကဟုတ္ပါျပီ၊ ညီနဲ႔ ကအသက္ ခ်င္းတူလို႔ ေတြးေခၚပုံကို ကူေတြးေပးႏုိင္တယ္ဆုိတာဟုတ္ပါျပီ၊ အသက္၃၀အရြယ္ လူတစ္ ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအေခၚမ်ဳိးကို ယူေတြးႏိုင္တာကက်ေတာ့ေရာ…´

`ယူေတြးႏုိင္တယ္ရယ္လို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မွာ သူငယ္ခ်င္း အကိုၾကီး တစ္ေယာက္ရွိဖူးတယ္။´

`သူငယ္ခ်င္းေသခ်ာလို႔လား။´

မခ်ဳိမခ်ဥ္ေမးလိုက္ေသာေမးခြန္ကို ခ်ာတိတ္ကအိေျႏၵမပ်က္ျပန္ေျဖသည္။

`သာမန္ခ်ိန္မွာေတာ့သူငယ္ခ်င္းေပါ့ဗ်ာ။ အိပ္ရာေပၚကကိစၥတစ္ခ်ဳိ႕ေတာ့ရွိတာေပါ့။´

`အဲဒီအကိုၾကီးက ခ်ာတိတ္ကိုခ်စ္ေရးမဆုိဖူးဘူးလား။´

`အဟင္း.. ေတာ္သားပဲ´

ခ်ာတိတ္ကမ်က္လႊာခ်ျပီး မပြင့္တပြင့္ျပဳးကာေျဖသည္။

`အင္း ဆရာခန္႔မွန္းတာမွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ရုပ္ဆုိးေတာ့ေလ။ သိလား အားလုံးက အင္း ဒီေကာင္ေလးေတာ့ က်ဳမယ့္သူမရွိေလာက္ဘူး။ အညွာလြယ္မွာပဲ လို႔ေတြးၾက တယ္ထင္တယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔လာခ်စ္ၾကတယ္။´

`ခ်ာတိတ္က ရုပ္မဆုိးပါဘူး။´

`အဲလိုေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ကိုကုိယ္သိပါတယ္။ အဲလိုပဲ ေတြ႔တယ္။ ဒိတ္တယ္။ ခင္တယ္ေပါ့ေနာ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ က်ဴးက်ဴးလြန္လြန္ေပါ့။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ဒီတုိင္းတုိင္းခင္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ အမ်ားစုက အဲဒီစကားကိုေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္မွ မခ်စ္တတ္တာ´

`ခ်ာတိတ္က မခ်စ္တတ္ဘူး။´

မ်က္ခုံးပင့္ျပီးေမးလုိက္ေသာ သူ႔ကို ခ်ာတိတ္က မခို႕တရုိ႕ျပန္ၾကည့္လုိက္သည္။

`အင္း ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ခုဆို ႏွစ္ဆယ့္သုံးေက်ာ္ျပီေပါ့ေနာ္။ ႏွစ္ဆယ့္ေလးထဲမွာ။ ဆုိပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လူ႔သက္တမ္း ႏွစ္ဆယ့္သုံးႏွစ္ အတြင္းမွာ တစ္ခါမွမခ်စ္ဖူးဘူး။ အခ်စ္လို႔ထင္ဖူးတဲ့ ရင္ခုန္မႈမ်ဳိး၊ ခံစားမႈမ်ဳိးကိုေတာ့ ၾကဳံဖူးပါတယ္။´

`Um hm…´

ခ်ာတိတ္ကို သူ႔စုိက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္၊ ေငးၾကည့္လုိက္လွ်င္ သူ႔ရင္ထဲ တစ္ခုခု ခံစားရ သည္။ ခ်စ္သူမရွိမွန္းသိရေသာအခါ သူ႔ရင္ထဲအလုိလိုေက်နပ္စိတ္ကလဲ ထူးဆန္းေနသည္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ မေကြးညမ်ားသည္ ဆန္းက်ယ္သည္။ ခ်ာတိတ္ကလဲ ထူးဆန္း သည္။ အထိအေတြ႔၊ အပြတ္အသတ္မ်ားေၾကာင့္ လြန္ဆန္ျငိစြန္းမႈမ်ားက ခ်ဳိျမန္လွခဲ့သည္။

`ခ်ာတိတ္ကထူးဆန္းတယ္ေနာ္။´

`ခင္ဗ်ာ။´

`ထူးဆန္းတယ္။ ဘာကထူးဆန္းလဲမသိေပမယ့္ ထူးဆန္းတယ္။ စကားေျပာပုံလား ေတြးေခၚပုံကထူးဆန္းတာလား၊ အေနအထုိင္ကထူးဆန္းတာလားမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ထူးဆန္း တယ္။´

`ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့ ဆရာလဲ ဒီမွတ္ခ်က္ပဲခ်တယ္။´

`အင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။´

`အင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို မွတ္ခ်က္ခ်ရင္ အဲဒီစကားလုံးေတြပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကဒါဆုိတာ နည္းနည္း သိသာလို႔ထင္တယ္။´

အရည္မ်ားရႊန္းလဲ့စိုျပည့္ေနေသာမ်က္၀န္းနက္နက္၏ လွည့္စားမႈေၾကာင့္ထင့္။ ခ်ာတိတ္၏ ပါးျပင္ႏုႏုကို ငတ္မြတ္စြာ နမ္းဆြတ္လိုက္သည္။

ကားက ေျခာက္ေသြ႔ေသာကႏၱာရတစ္ခုဆီကို ဦးတည္ေမာင္းႏွင့္ေနသလိုခံစားရသည္။ သုိ႔မဟုတ္ ရန္ကုန္သည့္အစိတ္ထဲကႏၱာရဆန္ေနျခင္းပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

 

ေသာက္ေတာ္ေရေၾကးဖလား……..

 

ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ျပီး ပထမဆုံးရုံးျပန္တက္ရမည့္ေနမို႔လို႔ အနည္းငယ္ေစာထြက္လာ လုိက္သည္။ တစ္ရုံးလုံးအတြက္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ လူၾကဳံပါးလိုက္သည့္ ပစၥည္းမ်ား အားလုံးကို မႏုိင္မနင္းသယ္လာသည္။ ရုံးခန္းေရာက္ေသာအခါစာအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ မေရႊစင္ ႏွင့္ကိုထူးေမာင္ကို ေတြ႕ရသည္။

`မဂၤလာပါ။ အမ အေစာၾကီးပါလား။´

`ဟာ ခ်ာတိတ္ပါလား morning ပါ။´

`Morning သားစစ္´

လူ ၁၅ ေယာက္ရွိသည့္ သူ႔ရုံးတြင္ ကိုထူးေမာင္ကသာ သားစစ္ဟုေခၚျပီး က်န္၀န္ထမ္း မ်ားလုံးကခ်ာတိတ္ဟုေခၚၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ခ်ာတိတ္ဟုေခၚရေလာက္ေအာင္ ငယ္ရြယ္ ေသးေကြးေနတာမဟုတ္ေသာ္လည္း ဆရာေခၚသလိုလိုက္ေခၚၾကျခင္းျဖစ္သည္။

`စာအုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကတာလား။´

`ေအးဟုတ္တယ္ေမာင္ေလး။ မနက္ျဖန္ ထုိင္းက ဧည့္သည္လာမွာတဲ့။ သူ႔အတြက္ hand out ေလးလုပ္ေပးရတာ။´

`ေဟ့ေကာင္ ငါတုိ႔အတြက္ဘာပါလဲ။ ´

`ဟုတ္ ႏွမ္းပ်စ္နဲ႔ ေျမပဲယိုပါတယ္။ ယိုစားတယ္မလား ကိုထူးေမာင္က´

`မင္းပဲစား၊ မင္းပဲ၀ေအာင္စား။´

တဟားဟားရယ္ရင္း ပစၥည္းမ်ားကို သူ႔စားပြဲေပၚသြားတင္ထားလိုက္သည္။

`ကိုဒိသာေရာက္ျပီလားမသိဘူး´

တံခါး၀မွအသံေၾကာင့္ သုံးေယာက္စလုံးလွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ တံခါး၀မွ ေကာင္ေလးေၾကာင့္ `Wow, so cute´ အသံမထြက္မိေအာင္ မနည္းၾကိဳးစားလိုက္ရသည္။

`မေရာက္ေသးဘူးခင္ဗ်။ဘာကိစၥရွိလုိ႔လဲမသိဘူး။ ´

ကိုထူးေမာင္ကဧည့္ခံစကားေျပာေနခ်ိန္တြင္ သားစစ္က ထုိေကာင္ေလးကို ခုိးၾကည့္ ေနမိသည္။ ျဖဴ၀င္းႏွစ္စိုေနေသာအသားအရည္၊ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္ေသာကေလးရုပ္မ်က္ႏွာ ေပါက္ေလး၊ မ်က္လုံးမ်က္ဖန္၊ hip hop ဆန္ဆန္၀တ္ဆင္ထားေသာ အ၀တ္အစားမ်ားႏွင့္ အသက္က ၂၀ခန္႔ရွိမည္။

ရ႒မ်ားလား။ ဟုတ္မွာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ဆရာက သိပ္ခ်စ္ေနတာကိုး။ အင္းေလ ျဖစ္သင့္ပါ တယ္။ ေကာင္ေလးက ခ်စ္စရာေလးပဲကို။

တစ္ေယာက္တည္းေတြးရင္းမွတ္ခ်က္မ်ား၊ ခန္႔မွန္းခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ေနမိသည္။

`ခ်ာတိတ္ေရ ေကာ္ဖီေလးလုပ္ပါဦး၊ ေစာင့္ဦးေနာ္ေမာင္ေလး၊ ဆရာလာေတာ့မွာပါ´

သားစစ္က ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေပးျပီး ၊ မေရႊစင္စီစဥ္ေပးေသာမုန္႔ႏွင့္အတူ သူ႔ေဘးနားသြား ခ်ေပးလုိက္သည္။ အလိုက္အထုိက္ ျပဳံးျပရင္း `ေစာင့္ဦးေနာ္ ေရာက္လာေတာ့မွာပါ´ ဟု ေလာကြက္ျပဳမိသည္။ ေကာင္ေလးက ခ်စ္စဖြယ္အျပဳံးေလးႏွင့္ျပန္ျပဳံးျပသည္။

`အဲဗ်ာ´

`ခြမ္း´

`ခြမ္း´

`ဟင္..အား…´

စားပြဲအစြန္တြင္ တင္ထားေသာ မုန္႔ပန္းကန္းကို ေကာင္းေလးက လွမ္းအယူ လက္ေခ်ာ္သြားျပီး ျပဳတ္က်သြားသျဖင့္ ကမန္းကတမ္းထယူခ်ိန္တြင္ ေကာ္ဖီခြက္ေမွာက္ သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ေအာ္သံမ်ား၊ က်ကြဲသံမ်ားေၾကာင့္ မေရႊစင္ႏွင့္ ကိုထူးေမာင္တုိ႔ ကဗ်ာကယာေျပးလာၾကသည္။

`ဟဲ့… ဟဲ့ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဟယ္ ခ်ာတိတ္ ေလာင္သြားလား။´

`ဟိတ္ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ။ ဟာ ညီေလး ဘာလာလုပ္တာလဲ။ ဟင္ ခ်ာတိတ္၊´

အ့ံၾသမႈမ်ားျဖင့္ စကားလုံးမ်ား အျမီးအေမာက္မတည့္စြာေျပာေနေသာ ဆရာ့ကို ဘယ္သူကမွ အေထြအထူး မရွင္းျပၾကပါ။

`ေကာ္ဖီေမွာက္သြားလို႔ပါ။´

`ေလာင္သြားေသးလား၊ နာသြားလား၊ သားစစ္ မွန္း ျပဦး´

`အာ ကိုထူးေမာင္ကလဲ မမ်ားပါဘူး။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး´

မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနေသာ ေကာင္ေလးကို ကုိယ္ကပင္အားနာမိသည္။

`တကယ္ဘာမွမျဖစ္ဘူးေနာ္။ ဟင္´

စိုးရိမ္စိတ္သည္းေနေသာ ဆရာ့မ်က္လုံးမ်ားကို လွမ္းျမင္ရသည္။ အားနာေသာ မ်က္၀န္းမ်ားက ေတာင္းပန္သည့္အဓိပၸါယ္ကို ေဖာ္ျပေနသည္။

ဆရာရယ္.. ဒီေကာင္ေလးအတြက္နဲ႔ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားမနာပါနဲ႔ ေတာင္းလဲမေတာင္းပန္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္အျပစ္မတင္ပါဘူး၊ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ သူက ဆရာ့ခ်စ္သူေလ။

ရင္ထဲကစကားလုံးမ်ားကို တစ္ေယာက္တည္းေျပာေနမိခ်ိန္တြင္ ေကာ္ဖီထိသြားသည့္ ေနရာထက္ ဘယ္ဖက္ရင္အုံက ပိုမိုနာက်င္ေနသည္။

`ဟုတ္ပါတယ္။ သိပ္မ်ားပါဘူးကြာ၊ ေရသြားေဆးလုိက္မယ္။ မမ်ားပါဘူး။´

ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ေရအိမ္ဆီ သြားျပီးေဆးေၾကာသန္႔စင္လုိက္သည္။

ေကာင္ေလးရယ္… စေတြ႕တာကိုက အဆင္မေျပပါလား။ အစမေကာင္းပါလားေနာ္။

ေကာ္ဖီစုိေနေသာ ေဘာင္းဘီကို ကိုထူးေမာင္ကို ပါးလုိက္ေသာ လက္ေဆာင္ပုဆုိးႏွင့္ လဲပစ္လုိက္သည္။ ပုဆုိးက အသစ္ျဖစ္ေနသျဖင့္ ေကာ္မက်ဳိးေသးပဲ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီး ျဖစ္ေန သည္။ အပူေလာင္သြားေသာေနရာကို မေရႊစင္၀ယ္ေပးေသာလိမ္းေဆးလိမ္းထားလုိက္သည္။

‘အဆင္ေျပလား။ သက္သာလားေမာင္ေလး’

အေရးတယူေမးၾကေသာ ၀န္ထမ္းမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။

‘ဟုတ္ ေျပပါတယ္အမ။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ေဘာင္းဘီေပၚကေနဆုိေတာ့ သိပ္မထိပါ ဘူး။ ေျခဖမုိးေပၚက်တာကပဲနည္းနည္းမ်ားတာ။’

‘ေအးေအး ေဆးေတာ့မွန္မွန္လိမ္းေပါ့ေနာ္။ သက္သာမွာပါ။’

‘ဟုတ္ကဲ့မ။’

‘ခ်ာတိတ္ေရ..’

‘ဗ်ာမေရႊစင္..’

‘ဆရာကလာခဲ့ပါဦးတဲ့။တဆက္တည္းဒီဖုိင္ေလးဆရာ့ဆီပို႔ေပးလုိက္ပါဦး။’

‘ဟုတ္ကဲ့ မေရႊစင္။’

မေရႊစင္ေပးေသာဖုိင္ကိုယူျပီးဆရာ့အခန္းကို သြားလိုက္သည္။ အခန္းတံခါးေခါက္ျပီး ၀င္ခြင့္ေတာင္းခ်ိန္တြင္ ေကာင္ေလးႏွင့္ဆရာတုိ႔ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

`ဆရာ.. မေရႊစင္က ဒီဖုိင္ေလး ပို႔ခုိင္းလိုက္လို႔ပါ။´

`ေအာ္ ေအးေအး ခ်ာတိတ္ ဒါ ကိုေျပာေျပာေနတဲ့ ရ႒ေလ၊ ညီေလး ဒါက ကိုယ္တုိ႔ရုံးကို ေနာက္ဆုံး၀င္တဲ့တစ္ေယာက္ က၀ိစစ္တဲ့။´

`ဟုတ္ကဲ့ ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္၊ ညီေလး..´

`ဟုတ္ကဲ့ ဒဏ္ရာက အရမ္းမနာပါဘူးေနာ္။´

ကေလးတစ္ေယာက္လို လုိရာဆြဲျပီးေမးတာလား။ ကိုယ့္ကိုသည္းျပတယ္ထင္ျပီး ေမးတာလားဆုိတာကေတာ့ ကယကံရွင္သာ သိလိမ့္မည္။

`အင္း သိပ္မမ်ားပါဘူး၊ သက္သာမွာပါ၊ အကိုက ညီေလးကိုအားနာေနတာ။´

`အမ္ ဘာလို႔လဲ။´

`ေအာ္ အခုလို ကိုယ့္ကိုအားနာေနတာေတြ႔ေတာ့ လူတစ္ဖက္သားကငါ့ကို အားနာေအာင္ ငါလုပ္လုိက္မိတယ္လို႔ေတြးျပီး အားနာတာေပါ့။´

`အဟဲ.. ဟင္း…´

ဘာမွမသိေတာ့ဘူး ဆုိသည့္ပုံစံႏွင့္ ေခါင္းကို ဖြဖြကုတ္ျပီး ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ေနေသာ ေကာင္ေလးပုံစံက ခ်စ္စရာေကာင္းပါသည္။

ေကာင္ေလးရယ္.. မင္းသိလား၊ ငါဆုိလိုတာ ဆရာကငါ့ကိုအားနာလို႔ ငါမေနတတ္ တာကိုေျပာတာပါ၊ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ဆရာကုိ…။

‘ညီသြားေတာ့မယ္ေနာ္။’

‘ေအးေအး ေသခ်ာလဲဂရုိစုိက္ဦးေနာ္။’

‘ဟုတ္’

ဆရာ့မ်က္၀န္းထဲမွ အၾကည့္မ်ားက ဆရာ့ႏွလုံးသား၏ အနက္ရႈိင္းဆုံးေနရာမွ ခံစားခ်က္မ်ားကို လွမ္းျမင္ႏုိင္သည္။

`အကို ကိုက၀ိ ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ေနာ္။´

`ေအးေအး ဟုတ္ျပီသြားသြားဂရုစိုက္ဦးေနာ္´

ေကာင္ေလးထြက္သြားျပီးေနာက္ ဆရာက ထပ္ျပီး အားနာစြာ ေတာင္းပန္ျပန္သည္။

`ခ်ာတိတ္၊ ေဆာရီးေနာ္။ သူက နည္းနည္း´

`ကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္ဆရာ၊ ေက်းဇူးျပဳျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆာရီးလို႔ မေျပာလုိက္ပါနဲ႔၊ ဆရာ့အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဆရာ့အျပစ္မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာလို႔သူ႔ကို အျပစ္တင္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္အဆင္ေျပပါတယ္။´

ရင္ထဲကို မီးစႏွင့္ထုိးလုိက္သလို ပူေလာင္နာက်င္လာသည္။ ဟန္ေဆာင္အျပဳံးတစ္ခု ကိုၾကိဳးစားဖန္တီးလိုက္ရသည္။ မနာလိုုစိတ္ႏွင့္အားက်စိတ္တို႔ ထပ္တူက်ေနျခင္းကိုခ်ိန္ထုိး ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္သူ႔ရင္ထဲတြင္ အခ်စ္တစ္ခုရွိေနသည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာသိရွိလုိက္ရသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ဥႆဖရားလမ္းခြဲ…..

 

လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို စိတ္၀င္တစားေရြးေနေသာ ခ်ာတိတ္ကိုခိုးၾကည့္ရျခင္း ကပင္ သူ႔အတြက္ အေပ်ာ္မ်ားျဖစ္သည္။

`ဒီတစ္ခုကိုေရာ…´

လက္ထဲတြင္ အရုပ္ကေလးတစ္ခုကိုင္ျပည့္ လွည့္ေမးေသာ ခ်ာတိတ္က သူ႔အၾကည့္ မ်ားေၾကာင့္ စကားရပ္သြားသည္။

`အင္း.. အဲ.. အာ မိုက္ပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ဘဲေလးႏွစ္ေကာင္ ေရကူးေနတဲ့ ပုံေလး။ လွပါတယ္။ ယူလုိက္ေလ။´

`အြန္.. တကယ္ၾကိဳက္လို႔လား။ သေဘာမက်ရင္ မယူပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကသေဘာက် လို႔ပါ။´

`အာ.. ၾကိဳက္ပါတယ္။ လွပါတယ္။အဲဒါေလးယူလိုက္မယ္။ ေနာက္ျပီး ဘိုးေတာ္ အတြက္ အက်ၤ ီ နဲ႔ စတုိင္ပင္ တစ္ထည္ေလာက္ သြား၀ယ္ရေအာင္။´

`ဟုတ္ ဒါဆို ေငြသြားရွင္းရေအာင္ေလ။ ဒါေလးေတြပဲ ယူလိုက္မယ္။´

ရုံးတြင္ ျပဳလုပ္မည့္ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲအတြက္ ပစၥည္းမ်ားလာ၀ယ္ရင္း စင္တာ တစ္ခုလုံး ၀င္ေမႊျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ခ်ာတိတ္ႏွင့္အတူ ေစ်းသြားခ်င္သည့္ ဆႏၵမ်ားျပင္းလြန္း ေနသည္။ ခ်ာတိတ္ႏွင့္ ေစ်းအတူတူ၀ယ္၊ အ၀တ္အစားမ်ားကို တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေရႊးေပး၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေ၀ဖန္၊ မုန္႔အတူစား။ ထုိစိတ္ကူးအိပ္မက္မ်ားကို ဘာေၾကာင့္ေတြးေနမိပါလိမ့္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေမးခြန္းထုတ္ဖူးသည္။ သူ႔ရင္ထဲ တြင္ ခ်ာတိတ္ကို ညီေလးတစ္ေယာက္လို ခင္မင္ ေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို သေဘာထားသည္။ အရင္းႏွီးဆုံး၊ အေႏြးေထြးဆုံးခံစားႏုိင္သည္။ ခ်ာတိတ္၏ အေတြးအေခၚ မ်ားက ထူးျခားသည္။ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ဆန္သည္။ ေျပာေသာစကားကလဲ ဆန္းသည္။

`သြားရေအာင္ေလ။ ရွင္းျပီးျပီ။´

`ေအာ္ ေအးသြားရေအာင္ေလ..။´

ရုတ္တရက္ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ကာ ခ်ာတိတ္၏ ညာလက္ကိုလွမ္းဆြဲလုိက္သည္။ ျငင္းဆန္းမႈမလုပ္လိမ့္မည္၊ သို႔မဟုတ္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင့္ ၾကည့္လိမ့္မည္ ဟုေတြးမိေသာ္လည္း ခ်ာတိတ္က တည္ျငိမ္စြာ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားလုိက္သည္။ ထုိ အခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ခ်ာတိတ္အေပၚ တိမ္းညႊတ္ေနျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ေတြးမိသည္။

`ဘယ္ဆုိင္မွာ ၀ယ္မွာလဲ။´

`ဘာကိုလဲ´

`ေဟာဗ်ာ ဆရာ့အေဖအတြက္ အ၀တ္အစား၀ယ္မလို႔ဆုိ။´

`ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ။ အင္းရွာမယ္ေလ။ MK ကိုအရင္ဆုံးသြားၾကည့္ရေအာင္´

`Um hmm´

MK ထဲေရာက္ေတာ့ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၾကေသာ ၀န္ထမ္းမ်ားေၾကာင့္ ခ်ာတိတ္လက္ကို ျဖဳတ္လုိက္သည္။

`ဆရာအထုပ္ေတြေပးေလ။´

ပါးနပ္စြာျဖင့္ စကားရွာႏုိင္ေသာ ခ်ာတိတ္ကိုခ်ီးက်ဴးမိသည္။

`ဘယ္ brand ထဲက ၾကည့္မလဲ။´

တစ္ဆက္တည္းေျပာလိုက္ေသာစကားမ်ားက ျဖတ္ထုိးဥာဏ္ကို ေဖာ္ျပေနသည္။ သူလိုခ်င္ေသာ တံဆိပ္၊ အေရာင္၊ အသားႏွင့္ ဆုိဒ္ မ်ားကို ေျပာျပလိုက္သည္။

`သားစစ္´

ေခၚသံေၾကာင့္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္အျပင္ ၀န္ထမ္းတစ္ခ်ဳိ႕ကပါ လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။

`ဟာ.. ကိုထုိက္ ေစ်းလာ၀ယ္တာလား´

`ဟုတ္တယ္။ သားစစ္ကေရာ တစ္ေယာက္တည္းလား။´

`မဟုတ္ဘူး ဆရာပါတယ္။´

စကားသံမ်ားကိုေက်ာခိုင္းရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေရွာင္ထြက္သြားလိုက္သည္။

`အဲဆရာကဘယ္ေရာက္သြားလဲမသိဘူး။´

စကားသံမ်ားကို တုိးတုိးေလးၾကားေနရေသးသည္။ အ၀တ္မ်ားၾကားမွ မသိမသာ အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ဦးသား ေပါ့ပါးၾကည္ႏူးစြာ ရယ္ေမာေျပာဆုိေနၾကသည္။

`ေတာ္ေတာ္နန္႔ေနတယ္။ သူ႔လင္ငယ္က်ေနတာပဲ´

မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕ရင္း မသည္းမကြဲ ေရရြတ္ပစ္လိုက္သည္။

ဘယ္ကေကာင္မွန္းကိုမသိဘူး။ ရုပ္ကိုက သူမ်ားရည္းစား ေၾကာင္ေတာင္ႏႈိက္မယ့္ရုပ္ နဲ႔။ ဘာမွန္းကိုမသိဘူး။ ေဟာ ေျပာျပန္ျပီး ရယ္ၾကျပန္ျပီ။ ခ်ာတိတ္ရယ္ တည္တည္တံ့တံ့ေလး ေနစမ္းပါ။ ဖလန္းဖလန္းနဲ႔။ေဟာ ေဟာ အဲ ခ်ာတိတ္ က အက်ၤ ီ ေတြေရြးေပးေနတယ္။ ဟိုဘဲ နာက ရုပ္ၾကီးကို ျဖီးေနတာပဲ။ အင္ ခ်ာတိတ္ကိုေပးတာလား။ ေအး ဟုတ္တယ္ ထင္တယ္။ မယူနဲ႔ခ်ာတိတ္ အဲဒီအေကာင္ေပးတာမယူနဲ႔။ ကို၀ယ္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ အက်ၤ ီတစ္ထည္ ေလာက္ကေတာ့။ ထားခဲ့လုိက္။

အေဖ့အတြက္ အက်ၤ ီ အေရြးေတာ့ပဲ ခ်ာတိတ္တို႔ႏွစ္ေယာက္နား ကပ္သြာလုိက္သည္။

`….မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔ဗ်ာ။ တကယ္ကၽြန္ေတာ္မယူပါရေစနဲ႔။ အားနာနာနဲ႔ျငင္းပါရေစ။´

`ယူလိုက္ပါ ညီရယ္။ ညီမယူရင္ အကိုလဲဘယ္စိတ္ေကာင္းလဲ။ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီတစ္ထည္ေလးပဲဟာ။ အကိုမင္းအတြက္အမွတ္တရေပးခ်င္လို႔ပါ။´

ဟ ဒီက ဘာေကာင္လဲ ခ်ာတိတ္က မယူဘူးေျပာတာကိုအတင္းၾကီးဇြတ္ေပးေနတယ္။ အဲေလာက္လွဴခ်င္ဒါန္းခ်င္တယ္ဆုိရင္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းသြားလွဴပါလား။

`အမွတ္တရျဖစ္ဖို႔က ျဒပ္၀တၳဳေတြမလိုပါဘူးဗ်ာ။ အခုပဲ ကၽြန္ေတာ့ကိုေပးတယ္။ မယူရင္လဲ ေပးခဲ့ဖူးတယ္လို႔ အမွတ္တရျဖစ္လို႔ရတာပဲေလဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္မယူပါရေစနဲ႔ဗ်ာ။´

မင္းေတာ္တယ္ ခ်ာတိတ္ မင္းသိပ္ေတာ္တယ္။

`ခ်ာတိတ္..´

`ဆရာ..´

ေခၚသံၾကားၾကားခ်င္းလွည့္ၾကည့္ကာ ဆရာဟုပင္ ႏႈတ္ထြက္ေခၚလုိက္သည့္ပုံစံက အားကိုးရာရွာေနမွန္းသိသာလွသည္။

`သြားရေအာင္ေလ။ ျပီးျပီလား။´

`ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ ကိုထုိက္ သြားမယ္ေနာ္။´

မေစာင့္ပဲတမင္တကာ ေရွ႕မွထြက္လာလိုက္သည္။ ခ်ာတိတ္ကေနာက္မွ အမီလိုက္လာသည္။

`တစ္ခုခုစားရေအာင္ေလ။ ဗိုက္ဆာတယ္´

`ဟုတ္ ဆရာ။ ဘယ္ဆုိင္မွာစားမလဲ´

အေအးဆုိင္တစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္လုိက္ျပီး ေအးႏွင့္မုန္႔မ်ားမွာစားလုိက္သည္။ စာပြဲေပၚမွတင္း ထားေသာဖုန္းျမည္လာေသာေၾကာင့္ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။

`ေျပာညီ´

`ကိုဘယ္ေရာက္ေနလဲဟင္´

`စင္တာမွာ။ ေစ်း၀ယ္ေနတာ။ ညီ့အတြက္ေတာင္ လက္ေဆာင္ေတြ၀ယ္ထား ေသးတယ္။ ညီေရာခုဘယ္မွာလဲဟင္။´

`ညီကအိမ္မွာ၊ အဲဒါေလအျပင္သြားခ်င္လို႔ လာေခၚပါလားဟင္။´

`အာ ကိုက ခု ၃ ၄ နာရီၾကာဦးမွာညီရ။ မအားဘူး ေဆာရီးေနာ္။ေနာက္မွေနာ္´

အမွန္အတုိင္းေျပာရလွ်င္ ခ်ာတိတ္နွင့္အခ်ိန္ျဖဳန္းခ်င္ေသးသည္။

`ဟာ မရဘူး အခုလာေခၚ၊ ကိုေနာ္။´

`ဟာ ညီကလဲ၊ ကိုဘယ္လိုမွ ထြက္လာလို႔မရလို႔ပါ။ ဧည့္သည္လည္းပါေသးတယ္။ ေနာ္ ငါ့ညီလိမၼာပါတယ္။ ေနာ္´

`မလာႏုိင္လဲျပီးတာပဲ။ တစ္ခုပဲ ကၽြန္ေတာ္က မလိမၼာဘူး။´

ဖုန္းခ်လိုက္ေသာ ရ႒ကို ျပန္မေခၚပဲထားလုိက္သည္။ ဟူး..။ ေခ်ာ့ရဦးမည္။

`ဆရာမအားဘူးဆုိလဲ၊ ကၽြန္ေတာ့ဘာသာျပန္လုိက္မယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေလးမထားပါနဲ႔။´

`မဟုတ္ပါဘူး။ ရ႒ပါ၊ ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး။ တစ္ခ်ိန္လုံးခ်ိတ္ေကာက္ေနတာပဲကြာ။ ဟူး.. မလြယ္ဘူး..။´

`ေၾသာ္ အဲဒါကအေရးၾကီးတယ္ေလ။ဆရာ။ သူ႔ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာလုိက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာအေရးၾကီးတာမွတ္လို႕´

`ဟာ အဲလုိေတာ့ဘယ္ဟုတ္မလဲကြ။ ကိုက ခ်ာတိတ္ကိုထားခဲ့လို႔ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ။ အနည္းဆုံးေတာ့ အိမ္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ပို႔ေပးရမွာေပါ့။´

`အဲဒါဆုိလဲ ျပန္ရေအာင္ေလ။ ဆရာက အခ်ိန္မွမရွိတာ။´

`ခဏေလး ခဏေလးေနပါဦး။ ဘာေတြေလာေနတာတုန္း၊ကိုကခ်ာတိတ္ကိုလိုက္ပို႔လဲ သူ႔ဆီသြားလို႔မရဘူး။ အခု သူေကာက္ေနျပီ။ ဘာမွ မထူးဘူး။ ထားလုိက္ ေနာက္ျပီး တစ္လမ္း စီ ဘာမွမဆုိင္ဘူး။´

`ေၾသာ္ ဆရာရယ္..။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာအေရးၾကီးတာမွတ္လို႔၊ ဒီတစ္ေနကုန္ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔အတူတူေနေပးျပီးျပီပဲ။ လုံေလာက္ပါတယ္ဗ်ာ။´

`အာ အဲလုိမဟုတ္ဘူးေလ။ မင္းက အေရးၾကီးတယ္ေလ။ အရာရာထက္ မင္းကပို အေရးၾကီးတာေပါ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကို႔အတြက္ေတာ့မင္းက ပထမ။ first ပဲ။ အျခားအရာေတြက အေသးအမႊားေတြ။´

ေျပာမိသည့္စကား တာသြားလြန္းမွန္း သိေသာ္လည္း ကၽြံသြားျပီ။ ျပန္ႏႈတ္မရေတာ့ျပီ။ မသိသလိုႏွင့္ ေခါင္းငုံ႕ျပီး မုန္႔ကို ဖဲ့လိုက္သည္။

`First ေတာ့ first ပဲ။ ဒါေပမယ့္ first runner up ေပါ့ေနာ္။´

ပါးစပ္နားေရာက္ေသာ မုန္႔ဇြန္းတန္႔သြားေအာင္ ကို အံ့ၾသမိသည္။ ခ်ာတိတ္ေရ… မင္းဘာကိုေျပာလိုက္တာလဲ။

လိပ္ျပာမလုံစြာျဖင့္ အေအးကိုသာ တဂြပ္ဂြပ္ႏွင့္ ဆက္တုိက္ေသာက္ပစ္လုိက္သည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ေသြးစြန္းသံျဖဴ ဓါးတစ္လက္…….

 

`ေဒါက္… ေဒါက္..´

တံခါးဖြင့္သံမၾကာခင္အထိ စိတ္လႈပ္ရွားေနေသးသည္။

`ေဟာ ေရာက္ျပီလား။ လာေလထုိင္´

အိမ္ေနရင္းေဘာင္းဘီႏွင့္၊ တီရွပ္ ပြပြကို ၀တ္ထားေသာ ဆရာ့ပုံစံက ေရခ်ဳိးျပီးခါစ မွန္းသိသာလြန္းသည္။

`ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။´

ဆရာ့တုိက္ခန္းကုိအၾကိမ္ေပါင္းမနည္း ေရာက္ဖူးေပမယ့္ သားစစ္အတြက္ အျမဲတမ္း စိမ္းေနသည္။ ထုိင္ခုံတြင္ထုိင္ရင္း စာရြက္မ်ားကို စာပြဲေပၚတင္ထားလုိက္သည္။

`CD ပါခုတ္လာခဲ့တယ္ဆရာ´

မနက္ျဖန္ ဆရာတက္ရမည့္ အစိုးရဆုိင္ရာ အစည္းအေ၀းအတြက္လိုအပ္သည့္ စာရြက္စာတန္းမ်ားလာေပးျခင္းျဖစ္သည္။

`Wow good. ခုပဲဖုန္းဆက္ျပီးေျပာမလို႔ CD ခုတ္ေပးဖုိ႔ေလ။´

ၾကည္ႏူးစြာ ျပဳံးလုိက္မိသည္။

`ဘဘၾကီးေရာ´

`အေဖ မႏၱေလးသြားတယ္။ ရုံးကိစၥနဲ႔´

`ေၾသာ္´

`ထုိင္ဦးေလ၊ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္လုိက္မယ္´

`မေဖ်ာ္ပါနဲ႔ဆရာ၊မထုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သြားေတာ့မယ္။´

`ဟင္ ဘာလို႔လဲ မအားဘူးလား။´

`မအားတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလုိပါပဲ´

ဆရာ့ေဘးတြင္ အၾကားၾကီးမေနရဲျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာ့ေဘးမွာေနရင္ အမွားတစ္ခုခု ျဖစ္မွာ စိုးရိမ္လြန္းေနမိသည္။ တိတ္တခိုးျဖစ္ေနေသာ သူ႔ရင္ထဲက တစ္ဖက္သတ္အခ်စ္မ်ားကုိ ဆရာရိပ္မိမွာကိုလဲ ေတြးေၾကာက္ေနမိသည္။

`အဲဒါမ်ား ထုိင္ပါဦး၊ မနက္ျဖန္၀တ္မယ့္အ၀တ္အစားေတြေရြးေပးပါဦး´

`ဗ်ာ´

`လုပ္ပါ လာ။´

ရင္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈလႈိင္းလုံးမ်ား တရိပ္ရိပ္ျမင့္တက္လာသည္။ သူေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ စိတ္ကူး၊ သူလုိခ်င္ခဲ့ေသာ အိပ္မက္ သူရခ်င္ခဲ့ေသာ အခြင့္အေရး…။

`ဟုတ္ကဲ့´

ဆရာ့အိပ္ခန္းတံခါးဖြင့္လိုက္သည္ႏွင့္ အလိုလို ရင္ထဲ ထိတ္လန္႔သြားသည္။ အျမဲတန္း သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနေသာ ဆရာ့အိပ္ခန္းေလးထဲ ၀င္လာတုိင္း အလိုလိုသိမ္ငယ္ေနမိသည္။ မပုိင္ဆုိင္ရေသာ၊ သို႔မဟုတ္ ပုိင္ဆုိင္ခြင့္မရေသာ အိပ္ရာေလးကို ႏွေမွ်ာစိတ္မ်ားက်န္ေနရစ္ ေသးသည္။

`ဟိတ္ ဘာေတြေတြးေနလို႔လဲ။ လာေန။´

`ဟုတ္၊ ဘာမွမေတြးပါဘူးဗ်ာ။´

`ဟုတ္ျပီ၊ ဘာမွေတြးမေနနဲ႔ လာေရြးေပးေတာ့။´

သူအျမဲတပ္မက္လိုခ်င္ခဲ့ေသာ အေျခအေနကို သူအပုိင္ႏုိင္ဆုံးရယူလုိက္သည္။ ဆရာဖြင့္ေပးေသာ အ၀တ္ဘီရုိထဲကို တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္လုိက္သည္။ အကန္႔လုိက္အကန္႔လုိက္ ထားထားေသာ အ၀တ္အစားမ်ားကို ယုယစြာထိေတြ႔လုိက္သည္။

`လည္ကတုံးပဲ၀တ္ေပါ့ေနာ္။ အစိုးရနဲ႔လုပ္မွာဆုိေတာ့ေလ´

`ဟာ ပုဆိုးနဲ႔လား။ ကိုမ၀တ္ခ်င္ဘူးကြာ။ စတိုင္ပဲန္ေလာက္ေတာ့လုပ္ပါ။´

`ဟာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြလဲပါမွာမလား။ ေနာက္ျပီး ကိုက INGO အဖြဲ႔ကေလ။ ေနာ္၊ ပုဆုိး၀တ္တာ ဂုဏ္ယူစမ္းပါဗ်ာ။´

`ေအးပါဟုတ္ပါျပီ၊ ဒါဆုိပုဆုိးကေရာ´

`ပုဆုိးက ဟုိဟာေလးဆုိရင္ေရာ´

`အဲဒါက မီးပူမတုိက္ရေသးဘူး´

`ကၽြန္ေတာ္တိုက္ေပးမယ္ေလ။´

ေတာင္းဆုိသင့္ျခင္းမသင့္ျခင္းကို မေတြးမိပဲ အရဲကိုးကာ ေမးၾကည့္လုိက္သည္။

`ဟာ အားနာစရာၾကီး တိုက္မေနပါနဲ႔၊ အျခားတစ္ထည္ပဲ ေရြးလိုက္ပါ။´

`အားနာလို႔ဆုိရင္ေတာ့ တုိက္ခြင့္ျပဳပါလား။ အားနာစရာမလိုဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တိုက္ ေပးမယ္။ မီးပူဘယ္မွာထားတာလဲ ကၽြန္ေတာ္တုိက္ေပးမယ္။ ေပး´

သတိၱအနည္းငယ္ကို ထပ္မံေမြးယူလုိက္ျပီး မီးပူတုိက္ေပးရန္ဇြတ္ေတာင္းဆိုၾကည့္ လုိက္သည္။ ဆရာက မႏုိင္ဘူး ဆိုသည့္ပုံစံမ်ဳိးႏွင့္ မီးပူကိုထုတ္ေပးသည္။ ၀မ္းသာၾကည္ႏူး စြာျဖင့္ မီးပူတုိက္ရမည့္ အထည္မ်ားကိုစုပုံယူခ်လုိက္သည္။

`အားလုံးမတုိက္နဲ႔ေတာ့ေလ။ အဲဒီတစ္ထည္ပဲတုိက္လုိက္ေပါ့။ အားနာစရာၾကီး´

`ဆရာကလဲ အားနာစရာၾကီးအားနာစရာၾကီးနဲ႔ တာရာမင္းေ၀၀တၳဳထဲက ၾကက္တူေရြး ၾကီးက်ေနတာပဲ၊ ထားလုိက္ ကၽြန္ေတာ္တုိက္ေပးမယ္။ ဘာမွအားနာစရာမလုိပါဘူး။´

မီးပူတုိက္ကို ပလပ္တပ္လိုက္ျပီး မီးပူစတုိက္ေပးလုိက္သည္။

`ခဏေလးေနာ္´

ဆရာက အခန္းအျပင္ကိုထြက္သြားသည္။ သိပ္မၾကာပါ။ ခ်က္ခ်င္း လက္ထဲတြင္ ဗူးအျပားေလးတစ္ဗူးကိုင္ျပီး ျပန္၀င္လာသည္။

`ေရာ့ ပန္းသီးစား´

ပလပ္စတစ္ဘူးေလးထဲမွအဆင္သင့္ႏႊာထားေသာ ပန္းသီးစိပ္ေလးတစ္ခုကိုပါးစပ္ နားလာေတ့ေပးရင္း ေျပာလိုက္ေသာ ဆရာ့ကို အံ့ၾသ၀မ္းသာစြာေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္။

`စား.. ဘာလဲ ရြံလို႔လား။´

ေခါင္းကိုတြင္တြင္ခါျပီး ဆရာ့လက္ထဲမွပန္းသီးကိုကိုက္ယူ၀ါးစားလိုက္သည္။ တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကို စားခဲ့ဖူးေသာ ပန္းသီးမ်ားထက္ ခ်ဳိလြန္းမကပိုျပီးခ်ဳိျမိန္ပါသည္။

`ခ်ဳိလား။´

`အင္း ခ်ဳိတယ္။ ၾကြပ္ၾကြပ္ေလး စားလို႔ေကာင္းတယ္။´

`ဟုတ္လား။´

`အင္းေလ၊ အဲဗ်ာ ဆရာကမစားဘူးလား။´

`ခြံ႕မွမေကၽြးတာ။´

`ဟာ ဆရာကလဲ´

`ဟ မေကၽြးဘူးလား။ ဒါဆုိေမွ်ာ္ေနရမယ္ထင္တယ္။´

`ဟာ ဆရာလဲ ေနာက္တယ္ဗ်ာ။ ေရာ့ေရာ့ အာ…´

ၾကည္ႏူးမႈကို ဘယ္မွာရွာေတြ႔မလဲဆုိသည့္ ေမးခြန္းအတြက္ တိက်ေသာ အေျဖတစ္ခု ကိုသူရွာေတြ႔လုိက္သည္။

သာယာေအးျမေသာျဖစ္ရပ္တစ္ခ်ဳိ႕က ဘ၀၏ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ပါ၀င္ေပ်ာ္ရႊင္ေပး ႏုိင္မွာ လဲ။ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ဆြဲေခၚခြင့္မရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ဳိ႕က ဘယ္အထိ သက္တမ္း တည္ႏုိင္ဦးမွာလဲ။ ေပးဆပ္မႈဟာ အခ်စ္ဆုိေပမယ့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူကအျခားတစ္ေယာက္ကို ေပး ဆပ္ေနတာကို ေက်ေက်နပ္နပ္ ၾကည့္ရႈႏုိင္တဲ့ ေပးဆပ္မႈမ်ဳိးကိုေတာ့ မလိုခ်င္မိတာအမွန္ပါ။

`Wow ဟုတ္တယ္ ခ်ဳိတယ္၊ စားဖူးသမွ်ထဲမွာအခ်ဳိဆုံးပဲ´

ဆရာေရ ေက်းဇူးျပဳျပီးေတာ့ရပ္တန္႕ေပးပါေတာ့လား။ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္က ရပ္တန္႔လို႔ မရေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်းဇူးျပဳျပီး ဆရာ့ဖက္က ရပ္တန္႔ေပးပါလား။

`အဲဒီတစ္ထည္ကို ေနာက္ဆုံးတုိက္လိုက္ေတာ့၊ ျပီးရင္ ထားလုိက္၊´

`ဟင္ ဘာလို႔လဲ။ မျပီးေသးတဲ့ဟာကို´

`ထားလုိက္။ လာ. ဒီကိုလာ´

`အာ ခဏေလး ပလပ္ျဖဳတ္လုိက္ဦးမယ္။ဘာေတြအေရးၾကီးေနလို႔လဲဗ်ာ..။´

`လာ လာ´

ဆရာက ကုတင္ေပၚဆြဲေခၚသြားျပီ ကုတင္ေပၚထုိင္ခိုင္းသည္။ သားစစ္၏ညာဖက္ ေပါင္ကို ေခါင္းအုံးရင္း ပလက္လဲွခ်လိုက္သည္။

`ဒီလုိမ်ဳိးေလး မေနရတာေတာင္ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ။´

ဘုရား၊ ဘုရား။ ဆရာရယ္…။

`အမွတ္ရတယ္ကြာ။ မေကြးျမိဳ႕က ညေတြကို၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္သြားလုိ႔ရရင္ ေကာင္းမယ္။´

ဟင့္အင္း ကၽြန္ေတာ္ထပ္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးဆရာ။ မသြားရဲေတာ့တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္။ အတိအက်မသိတဲ့အေၾကာင္းခ်င္းရာတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့ကိုေျခာက္လွန္႔ ေနတယ္ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာႏွင္မထုတ္ခင္ ထြက္သြားသင့္တဲ့သူပါဗ်ာ..။

ဆရာ့ဆံပင္မ်ားကို ဖြေပးရင္းအေတြးမ်ားလြင့္ေမ်ာေနသည္။

‘ရ႒နဲ႔ဆုိ ဒီလိုေနရင္ တအားေျပာတာ။ သူက သူ႔ေပါင္ေပၚအိပ္တာတို႔ သူ႔ပုခုံးကို မွီတာတုိ႔ ဆုိ လုံး၀မၾကိဳက္ဘူး၊ သူကပဲ အိပ္ခ်င္မွီခ်င္တာမ်ဳိးေလ။’

‘သူကငယ္ေသးတာကိုး’

‘ဟာ ဘယ္ကလာ ခ်ာတိတ္နဲ႔ သက္တူေလာက္ျဖစ္မွာ။ မသာကာငယ္လွ ဆယ္လ တစ္ႏွစ္ေပါ့။’

‘ဟုတ္လား’

ကေလးရုပ္ေလးနဲ႔ အသက္၂၀ေတာင္ျပည့္မလားလို႔ သူထင္ထားတဲ့ရ႒က ၂၂- ၂၃ တဲ့။

‘ေအးဗ်ာ။ဆရာတို႔လဲ အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ တကယ္ပါ သာမန္ wish တစ္ခုလိုမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲနဲ႔ prayer လုပ္ေပးတာမ်ဳိးပါ။ ’

‘လိမၼာလိုက္တာကြာ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္´

‘ရႊတ္’

ဆရာေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ ထျပီး ဖက္နမ္းလုိက္သည္။

ခ်ဳိျမိန္ေႏြးေထြးေသာ အနမ္းျဖစ္ေသာ္လည္း သားစစ္ရင္ထဲ နာက်င္ေအးစက္ေနသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

သံမဏိက်ိန္စာ……

 

‘အရူး’

အျဖစ္အပ်က္အားလုံးကို ေျပာျပျပီးခ်ိန္တြင္ ထြက္လာေသာ ပီယ၏ မွတ္ခ်က္ကို သားစစ္ မအံ့ၾသပါ။ ထုိထက္မကေျပာမည္ဟုပင္ ထင္ထားခဲ့သည္။

‘ေ-ာက္ရူး၊ ေ-ာက္ေပါ။ လဒူ၊ လအ၊ လတ၊ မင္းအဲေလာက္ အ,မယ္ တုံးမယ္လို႔ ငါေယာင္ျပီး ေတာ့ေတာင္မေတြးမိဘူးသိလား။’

‘ေျပာပါ သူငယ္ခ်င္း ေျပာစမ္းပါ၊ ငါ့ကိုနာနာေျပာစမ္းပါ၊ ငါရူးတာ ေပါတာေတြက ခုပါ ေျပာတာထက္ေတာင္ပိုေသးတယ္။ ခုဆုိကြာ။ ငါသူ႔ဖုန္းနံပတ္ကို contact list ထဲမွာမွတ္ထား ယ္။ သူ႔ဘက္က ဘယ္ေတာ့မွစ ဆက္မွာမဟုတ္ေပမယ့္ phone ring tune ခြဲထားတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ဘက္ကၾကားႏုိင္ဖုိ႕ color ring tone ကိုပါ ခြဲထားတာ၊ မင္းေျပာတာထက္ကို ပိုတာပါ။’

‘မင္းကြာ။ မင္းေျပာေတာ့ မခ်စ္တတ္ပါဘူးဆုိ၊ အသည္းႏွလုံးက ေမြးကတည္းက ပါမလာတာပါဆုိ၊’

‘ဟုတ္ပါတယ္။ ငါအဲဒီစကားကို ၀င့္၀င့္ၾကြားၾကြားၾကီး ငါေျပာဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ဟာ ခုခ်ိန္မွာ ငါသူ႔ကိုခ်စ္မိတယ္ဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ အရင္က ပတ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြအားလုံး ကို ငါဒီစကားေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ငါ့ဘယ္ေလာက္အထိေတြးလဲဆုိတာမင္းသိပါတယ္ကြာ၊ အခ်စ္ ကို ဘယ္လုိသေဘာထားလဲ။ ငါအခ်စ္ကို ဘယ္ေလာက္အယုံအၾကည္မဲ့ခဲ့သလဲဒါေတြအားလုံး မင္းနဲ႔ေသာ္နဲ႔က အသိဆုံးေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ ငါမဟုတ္တဲ့အျခားတစ္ေယာက္လိုမ်ဳိးၾကီး ငါ့ကိုယ္ငါ ခံစားေနရတယ္။ ငါ ရူးလုိက္ခ်င္တယ္ကြာ။’

ရႈိက္သံမပါေအာင္ ၾကိဳးစားေျပာသည့္တုိင္ မ်က္ရည္မ်ားက ပါးျပင္ေပၚ စီးက်လာသည္။ ဆရာ့အေၾကာင္းစဥ္းစားမိလွ်င္ အလိုလုိမ်က္ရည္၀ဲလာသည္။ ဆရာ့အေၾကာင္းေျပာမိလွ်င္ အလုိလို မ်က္ရည္စီးက်လာသည္။ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္အားငယ္စိတ္မ်ား အလုိလို၀င္လာသည္။ သိမ္ငယ္စိတ္မ်ား အလိုလိုျဖစ္လာသည္။

‘ဟာ သားစစ္ မငိုနဲ႔ေလကြာ။ ေရာ္ မင္းကလဲ။’

‘ပီယရယ္။ ငါ့ကိုဆူလုိက္စမ္းပါ၊ ငါဘယ္ေလာက္အထိဆုိး၀ါးေနတယ္ဆုိတာမင္းမိလို႔။ ငါသိပ္ခ်စ္မိသြားျပီ။ ငါခ်စ္တတ္သြားျပီ။ ငါ… ငါ…. ဟာကြာ ငါနာနာက်င္က်င္ၾကီးကို ခ်စ္မိေန ျပီဟာ၊ ခုဆုိရင္ အရာရာမွာ ဆရာ့အေၾကာင္းေတြပါလာတယ္။ ငါေတြးတဲ့အေတြးေတြ၊ ငါလုပ္ တဲ့အလုပ္ေတြ၊ ငါဖတ္တဲ့၀တၳဳေတြ အမ်ားၾကီးကြာ။ ဒါေပမယ့္ကြာ.. ငါက ဒုတိယလူပါ။ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏုိင္ဘူးဟာ´

ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိေနေပမယ့္ ဒုတိယလူလို႔ သုံးႏႈန္းလိုက္ရတာဟာ ရင္ထဲကို စူးစူး နင့္နင့္ နာက်င္ေနသည္။

`ထိန္းထားပါဦးကြာ။ သူငယ္ခ်င္း။ ငါနားလည္ပါတယ္ကြာ။ မင္းဘယ္လိုခံစား တယ္ဆုိတာ ငါနားလည္ပါတယ္ကြာ။´

ပီယက ၾကင္နာစြာေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္။ဘ၀မွာအခ်စ္ဆုံးခ်စ္သူအျပင္အခင္မင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းလဲ လိုအပ္သည္ပဲမဟုတ္လား။

`မင္းကြာ.. ဒီလိုျဖစ္ေနမယ္မွန္းသိရင္ မေတြ႔တာကမွ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္…´

`ပီယ´

ပီယစကားေၾကာင့္ ရုန္းထြက္ရင္း ခပ္စိမ္းစိမ္းၾကည့္လုိက္သည္။

`ပီယ မင္းအဲလိုမေျပာပါနဲ႔ကြာ။ ငါက သူနဲ႔ေတြ႔ခြင့္ရတာကိုကံေကာင္းတယ္လို႔သေဘာ ထားတာ။ တစ္ဖက္သတ္အခ်စ္နဲ႔ခ်စ္ခြင့္ရတာက ငါ့ကံဆုိးမႈေပါ့ကြာ။ ငါဒီ့ထက္မကတဲ့ကံဆုိးမႈ ေတြကို ငါခံႏုိင္ပါတယ္။ သူေျပာဖူးတယ္သိလား။ငါကရ႒ကိုဆုိးတယ္လို႔ေျပာေတာ့သူကအဲလို ေျပာတာကိုမၾကိဳက္ဘူးတဲ့။ ခုခ်ိန္မွာငါသူ႔ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္သြားျပီ။ ငါနားလည္တတ္လာ ျပီ။ ေက်းဇူးျပဳျပီးေတာ့ သူ႔ကိုအျပစ္တင္တဲ့စကားမ်ဳိး၊ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို မဆုံေစတဲ့စကားမ်ဳိး မေျပာပါနဲ႔ကြာ။ ငါရူးေနျပီဆုိတာငါသိတယ္။ ငါ့ရူးသြပ္မႈက အရွိန္အရမ္းျမင့္ေနျပီဆုိတာကိုလဲ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ဟာ.. ငါအဲဒါေတြကိုမခံႏုိင္ဘူး။ ခံႏုိင္ရည္မရွိေသးဘူးဟာ။´

`ေဆာရီးကြာ ငါက မင္းခံစားရတာကို သက္သာေအာင္လို႔ေျပာၾကည့္တာပါ..´

သူ႔ရင္ထဲက ခ်စ္စိတ္ေတြကို သို႔မဟုတ္၊ အခ်စ္ေတြကို သိတဲ့လူေတြက စိတ္ပ်က္၊ ပ်င္းရိသြားလိမ့္မည္ဆိုတာကို ၾကိဳသိႏွင့္ျပီးသားပင္ျဖစ္သည္။

`မင္းေျပာတာဟုတ္ပါတယ္။ခုခ်ိန္မွာ ငါက မွားယြင္းေနတဲ့သူ။ စခ်စ္မိတာကိုက မွားတာ။ ခ်စ္သူရွိျပီးသားလူကိုခ်စ္တာက ထပ္မွားတာ။ ေနာက္ထပ္ ထပ္မွားတာက မွားမွန္းသိ ရဲ႕နဲ႔ လွည့္ျပန္ထြက္မလာႏုိင္တာပဲ။ အစကေန အဆုံးအထိ ငါ့အမွားေတြခ်ည္းပါပဲကြာ။´

`မင္းကိုယ္မင္းသိပ္အျပစ္မတင္ပါနဲ႔ကြာ။ ငါအဲလိုသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ မင္းက မခ်စ္ဖူးေသးဘူးေလ။ အခ်စ္ရဲ႕လွည့္ကြက္ေတြကို မင္းနားမလည္ေသးဘူး။´

`မင္းေျပာတာဟုတ္မွာပါ။ အခ်စ္ကို ငါေၾကာက္တယ္ဟာ ငါခ်စ္မိမွာကို ငါေၾကာက္ခဲ့ တယ္။ ငါဒီလိုခံစားမွာကို ငါေတြးေၾကာက္ခဲ့တာ။ ငါမခ်စ္ဖူးဘူးေနာ။ ငါ့ကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ဖူး တဲ့လူေတြအားလုံးကို ငါျပန္မခ်စ္ခဲ့ဘူး။ ငါတင္းခံေနခဲ့တယ္။ ငါဒီလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔ ငါ့ရဲ႕စိတ္ကူး ထဲမွာ ခ်စ္တယ္လို႔ ထင္တဲ့အေတြးေတြကိုေတာင္ ငါဖ်က္စီးပစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ ငါမေရွာင္ ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ငါမထိန္းႏုိင္ဘူး။ တစ္ခါ၊ တစ္ခါ ငါရူးသြားခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ရူးမသြာ၊ ရူးမတက္ ခံစားရုံပဲဟာ။ ေတာ္ေတာ္ဆုိး၀ါးတယ္။´

အရာရာက နာက်င္စရာေကာင္းလွသည္။ ဘ၀ကို အျပစ္တင္ရမွာလား၊ ကံၾကမၼာကို ယုိးမယ္ဖြဲ႔သင့္သလား။ သူေသေသခ်ာခ်ာမခြဲျခားတတ္။

`အဲလိုရယ္လဲမဟုတ္ဘူးေလကြာ။ မငိုနဲ႔ေတာ့ကြာ။ မင္းအခ်စ္ေတြမွန္ရင္ မင္းဆီျပန္လာမွာပါ။´

`အဲဒီစကားကို ငါေျပာခဲ့တာပါဟာ။ သူကရ႒ေပၚထားတဲ့အခ်စ္ေတြဟာ အစစ္အမွန္ပဲ။ ဆုိေတာ့ ရ႒ရဲ႕အခ်စ္ေတြဟာ သူ႔ဆီျပန္လာမွာ ငါကေဘးလူေလ၊ ငါက ေနာက္မွပြင့္တဲ့ၾကာ။ ငါကဒုတိယလူ။´

`မင္းကိုမင္း အျမဲတမ္းသိမ္ငယ္ေနတဲ့စိတ္ေတြကို ေဖ်ာက္လုိက္စမ္းပါ။ အားတင္းထား စမ္းပါဟာ။ မင္းကလဲ´

`ငါ့မွာေလ။တစ္ခါတစ္ခါ သူ႔ကိုဖုန္းမဆက္မိေအာင္အနည္းၾကိဳးစားရတယ္သိလား။ ဒါ ေပမယ့္ဟာ မဆက္သင့္ဘူး မဆက္သင့္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ေလာက္တားတားငါဆက္ မိတယ္ဟာ။ သူဖုန္းကိုင္ျပီး ဟလိုလို႔ေျပာလုိက္တာနဲ႔တင္ငါက ေက်နပ္ပါတယ္။ လုံေလာက္ ပါ တယ္။ျပည့္စုံပါတယ္လို႔ငါအၾကိမ္ၾကိမ္ေျပာေပမယ့္ဟာငါဒီ့ထက္မကလုိခ်င္တယ္။ ငါေလာဘ ၾကီးလြန္းတယ္ဟာ။ ငါေျပာရင္ မင္းယုံမွာေတာင္မဟုတ္ဘူး ခုသန္ဖက္ခါ ငါ့ေမြးေန႔မွာ သူ႔ကိုရွိ ေစခ်င္တယ္ကြာ။´

`ဟင္ အခု သူမရွိဘူးလား။´

`အင္း မေန႕က ဂ်ပန္သြားတယ္။ ဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာမွာ။ မေန႔က ေလဆိပ္ဆင္းခါနီးမွ သိရတာ။´

`ဟုတ္လား ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ´

`တစ္ေနက ငါခြင့္ယူလိုက္တာ။ ငါဘာမွၾကိဳမသိဘူး။ မေန႔ကရုံးသြားမွ မလာေတာ့ဘူး ဆုိတာသိတာ။ သူ႔တုိက္ကိုလိုက္သြားတာ။ မီတယ္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ စကားေတြ ေျပာျဖစ္တယ္။´

`ေၾသာ္.. ေအးကြာ။သူျပန္လာရင္ ျပန္ေတြ႔ရမွာပဲမဟုတ္လား။’

‘မေျပာတတ္ဘူး။ ငါလဲ ေနာက္ဆယ္ရက္ေနရင္ annual leave ယူမွာ စုစုေပါင္းရွစ္ ရက္ရတယ္။ ျပင္ဦးလြင္မဟုတ္ရင္၊ ေတာင္ၾကီး၊ အင္းေလး၊ ပင္းတယ သြားျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ၂၃ ရက္ေန႔ညထြက္မွာ သူက ၂၂ ရက္ေန႔ေလာက္ျပန္ေရာက္မယ္ထင္တယ္။ ငါမသြားခင္ ေတာ့ တစ္ေခါက္ေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔ခ်င္တာေပါ့ဟာ’

`ေအးေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္။´

ပီယက သူ႔ကိုႏွစ္သိမ့္ဖို႔စကားလုံးရွာမေပးႏုိင္ဘူးဆိုတာကိုအစကတည္းကသိျပီး သားပါ။

`တစ္ခါတစ္ေလဆုိ အရမ္းခါးသီးတာ။ ငါက သူ႔ကိုအိပ္မက္ထဲေတာင္ ထည့္မက္တယ္။  သူ႔အသံၾကားခ်င္လို႔ဆုိျပီး ဖုန္းဆက္တယ္ဟာ။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတာ သူရ႒ကို ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္ပိုင္ဆုိင္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ။ ငါမွာ သူ႔အသံၾကားဖုိ႔ အျခားတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲဆုိတဲ့ ဋီကာေတြကိုေတာင္နားေထာင္ေပး ရတယ္။ ျပီးေတာ့နားေထာင္ႏုိင္တယ္။ သူ႔အသံေလးၾကားရဖုိ႔ဆုိရင္ ဘာအေၾကာင္းေတြေျပာ ေျပာငါနားေထာင္ေပးႏုိင္တယ္။ သူ႕ကို ျမင္ေနခြင့္ေလးရဖုိ႔ သူဘာလုပ္လုပ္ ငါၾကည့္ႏုိင္တယ္။ ငါ့ကိုယ္ငါ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေလာက္ေအာင္ ငါသူ႔ကုိခ်စ္မိေနတာ။ ငါ… ငါ…´

မ်က္ရည္လြယ္တဲ့သူမဟုတ္ေပမယ့္ မ်က္ရည္မ်ားက်စီးလာသည္။

ဆရာရယ္ ဆရာ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြကိုလဲ မတြန္႕တုိပါဘူးဗ်ာ…။

`ငိုလိုက္ပါသူငယ္ခ်င္းရယ္။မင္း၀ေအာင္ငိုလိုက္ပါ။မင္းအိမ္ေရာက္ရင္မင္းဘယ္ ေလာက္ ထိန္းထားရသလဲဆုိတာ ငါသိပါတယ္။ မင္းအားရေအာင္ငိုလုိက္ပါေတာ့။´

သူငယ္ခ်င္း၏ပုခုံးေပၚမ်က္ႏွာအပ္ျပီးငိုေၾကြးပစ္လိုက္သည္။ ငုိေၾကြးခြင့္ျပဳပါ။ခဏျဖစ္ ျဖစ္ ခိုလႈံႏွစ္သိမ့္ခြင့္ျပဳေပးပါ။ အိမ္ေရာက္ရင္ အိေျႏၵမပ်က္ျဖစ္ေနဖုိ႔လိုတယ္။

အခ်စ္ဆုိတာ ဘာလဲ၊ တစ္ဖက္သတ္အခ်စ္ဆိုတာကေရာဘာေတြလဲ။ အခ်စ္ဆုိတာ ေမွာ္ပညာတစ္ရပ္သာျဖစ္မယ္ဆုိရင္၊ တစ္ဖက္သတ္အခ်စ္က အနက္ေရာင္ေမွာ္ပညာ ပဲျဖစ္ လိမ့္မယ္….။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ခ်ည္လိပ္ျပာေလး၏ ေျခသံ…..

 

ဒိသာ၏စိတ္ထဲတြင္ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးက ေႏွးလြန္းေနသည္။ သိသိသာသာေရႊ႕လ်ား ျခင္းမရွိေသာ နာရီကို မၾကာခဏငုံၾကည့္ေနမိသည္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားရေလာက္ေအာင္ လိမၼာ ေနေသာ ရ႒ကို ေတြ႕ခ်င္လွသည္။

`ကိုရယ္ မလြမ္းခ်င္ဘူး၊ အျမန္ဆုံးျပန္လာခဲ့ပါေနာ္။´

ဟု မသြားခင္ ေလဆိပ္တြင္ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ေျပာသြားေသာရ႒ကို ျပန္ျမင္ေယာင္ မိသည္။ ထုိေန႔ကတည္းက နမ္းရႈိက္ပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ကို ထိန္းထားရသည္။

`ညီရယ္ ကိုျပန္လာျပီ ေစာင့္ေနေပးပါ…´

နာရီၾကည့္လိုက္တုိင္း ေရရြတ္ေနသျဖင့္ ေဘးနားမွ လူျဖဴၾကီးကပင္ သတိထားမိသည္။ ေလယာဥ္က ျမန္မာ့ေလပုိင္နက္ထဲေရာက္ခ်ိန္တြင္ ညရွစ္နာရီထုိးေတာ့မည္။ ခုခ်ိန္က်မွ ရ႒ကို မေခၚခ်င္ေတာ့။ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကိုေရာက္လွ်င္ဟိုဟုိဒီဒီႏွင့္ကိုးနာရီထုိးသြားလိမ့္မည္။အိမ္ျပန္ ေရာက္ခ်ိန္ဆုိလွ်င္…။ ဖုန္းဆက္မေခၚေတာ့ပဲ SMS သာ ပို႔လုိက္မည္ဟု ေတြးေတာဆုံးျဖတ္ လိုက္သည္။

ဂ်ပန္ေရာက္ေနခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လုံး skype ႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ေသာ ရ႒၊ သူ႔အခ်စ္ ေတြအားလုံးကို နားလည္ပါျပီဟု ေျပာလာေသာရ႒ ၊ ေတြ႔ခ်င္ေၾကာင္းလြမ္းေၾကာင္းမ်ားကို facebook မွာ အျပည့္ေရးထားတဲ့ရ႒၊ hand out ျဖင့္အျမဲတမ္းဆက္သြယ္ေနေသာရ႒။ သူ႔ ရင္ထဲက လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲခ်စ္ရပါေသာ ရ႒။

`ရ႒ရယ္ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာကြာ။ မင္းဘာလို႔ဒီေလာက္လိမၼာေနရတာလဲ၊ ကိုယ့္ ဆုေတာင္းေလးျပည့္ျပီထင္ပါတယ္။´

လက္ထဲမွ ေမြးပြရုပ္ေလးကို လက္ညွိဳးႏွင့္ထုိးရင္း ေျပာလိုက္သည္။

‘ဆရာတို႔လဲ အဆင္ေျပပါေစဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။’

အသိစိတ္တြင္ လင္းခနဲျဖစ္သြားေသာ ခ်ာတိတ္ကို သတိရမိသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ သူ႔စိတ္မ်ား ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးျခင္းလား၊ အားနာသနားစိတ္လား၊ ဒါမွ မဟုတ္ သာယာေႏြးေထြးမႈလား၊ ဘာတစ္ခုမွမေသခ်ာ။ ရႈပ္ေထြးေတြေ၀မႈကသာ ေသခ်ာ ေနသည္။

ခ်ာတိတ္၊ အင္း ခ်ာတိတ္မင္းေရာအဆင္ေျပလားကြာ။ ငါလဲမင္းသိတစ္ခါတစ္ေလ သတိရပါတယ္။ မင္းနဲ႔ငါ့ရဲ႕ပတ္သက္မႈက သာမန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ငါနားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္…..။

ေျမျပင္ကိုထိေနျပီျဖစ္ေသာေလယာဥ္ေၾကာင့္အေတြးမ်ားကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္လုိက္ သည္။ ေလဆိပ္အေဆာက္အဦထဲတြင္ အေႏြးထည္ခပ္ထူထူ၀တ္ျပီး ၾကိဳေနေသာ ေဖေဖ့ကို ေတြ႔ရခ်ိန္တြင္ အလိုလိုအားနာမိသြားသည္။

ေဖေဖရယ္… သားမႊန္ထူေနမိတယ္ဗ်။ ေဖေဖ့ကို တစ္ခါတစ္ခါပဲသတိရတယ္။ သား စိတ္ထဲမွာ ခ်စ္သူကိုပဲတမ္းတမ္းတတ လြမ္းေနမိတာ သားေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေဖေဖကိုလည္း သတိေတာ့ရပါတယ္။

`သား…´

`ေဖေဖ..´

မိတစ္ဆုိးေလးကၽြန္ေတာ့အတြက္ ဖခင္ရဲ႕ရင္ခြင္ဟာ ေႏြးေထြးလြန္းပါတယ္။

` ေနေကာင္းလား။ သား ပိန္သြားတယ္ေနာ္။ ´

ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈဟာ အႏုစိပ္ဆန္လြန္းပါတယ္။

`ေနေကာင္းပါတယ္၊ ပိန္တာက ခရီးပန္းလို႔ေနမွာပါ။ ေဖေဖရယ္ ဘာလို႔လာၾကိဳေန တာလဲ၊ ေဖေဖပင္ပန္းတာေပါ့။´

`ျမိဳ႕တြင္းကေနလာၾကိဳတဲ့ေဖေဖက ပင္ပန္းတယ္ဆုိရင္ မုိင္ေတြရာခ်ီတဲ့ခရီးကို ျဖတ္သန္းျပီးျပန္လာတဲ့ငါ့သားကပိုပင္ပန္းမွာေပါ့´

`ဟာ ေဖေဖကလဲ၊ ေဖေဖကအသက္ၾကီးျပီေလ။ ရာသီဥတုကလည္းေအးေနတာကို´

`ေအးပါ အသက္ၾကီးၾကီး အဖုိးၾကီးဆုိေတာ့ မင္းက အရာမသြင္းခ်င္ေတာ့ဘူးေပါ့´

အျပဳံးႏွင့္ ေနာက္ေနေသာေဖေဖ့ပါးျပင္ကို အားရပါးရနမ္းရႈိက္ပစ္လိုက္သည္။

ေဖေဖရယ္… သားသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ေဖေဖ။

`အာ လူၾကားထဲမွာ ဒီကေလးကေတာ့ကြာ။´

`ကေလးကေတာ့ လူၾကားသူၾကားမွ နားမလည္တာ´

`မရွည္နဲ႔ လာသြားမယ္။ ကားကို ဟိုဖက္မွာ ရပ္ထားတာ။´

ေဖေဖ့ပုခုံးကို ၾကင္နာစြာဖက္ရင္း ကားရွိရာကို သြားလုိက္သည္။ ပစၥည္းမ်ားကို ကူဆြဲ ေပးမယ္ဟုေျပာေသာ ေဖေဖ့ကို ဟန္႔တားလုိက္သည္။

`ေဟ့ေကာင္ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ လာေလ။ ကားကို၀င္တုိက္မိေနဦးမယ္။´

`အဲ.. ဟုတ္ေဖ။´

ကားထဲ၀င္ထုိင္ျပီး ရ႒ဆီကို ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း စာပို႔လုိက္သည္။

`ဟုတ္အကို ညီမေနသိပ္မေကာင္းလို႔ မလာေတာ့ဘူးေနာ္။ အိမ္မွာေဆးေသာက္ျပီး အိပ္ေနတယ္။´

ျပန္၀င္လာေသာ ရ႒၏ SMS ေၾကာင့္ စိုးရိမ္စိတ္မ်ား သည္းထန္လာသည္။ ဖုန္းဆက္ ခ်င္ေသာ္လည္း ဟန္ပ်က္သြားမည္ကို ကုိယ့္ကိုယ္ကို သိေနသျဖင့္ မဆက္ပဲထားလိုက္သည္။ ေဖေဖက ကားစက္ႏႈိးျပီး ေလဆိပ္မွ စတင္ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။

`သား ဗိုက္ဆာလား တစ္ခုခုစားမလား´

`ဟမ္.. အိမ္မွာ ဘာမွမရွိဘူးလား။´

`ဟုတ္တယ္သား။ ေဖေဖလဲ meeting ရွိလို႔ ဘာမွမလုပ္ခဲ့ဘူး။´

`အင္း ဒါဆုိလဲ ဒီနားက တစ္ဆုိင္ဆုိင္မွာစားရေအာင္ေလ။´

`…..ဆုိင္ဆုိရင္´

`OK ပါတယ္.´

ေဖေဖက ကားကို လွ်င္ျမန္ကၽြမ္းက်င္စြာနဲ႔ ဆုိင္ေရွ႕မွာရပ္ထုိးလုိက္သည္။ ကားေပၚ ကအဆင္း အျခားကားနားမွ ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ ေကာင္ေလးေတြဆီအၾကည့္ေရာက္သြားေတာ့ ေျခလွမ္းမ်ားတုံ႕သြားသည္။

ရ႒၊ ဟုတ္ပါတယ္ ရ႒ပါ၊ ခုနေလးကက်ေတာ့ ေနမေကာင္းဘူးဆုိ၊ ကို႔မွာစိတ္ပူ လိုက္ရတာ၊ ညီရာ ကို႔ကိုလိမ္မယ္ဆုိရင္ ပိပိရိရိလိမ္ပါလားဟာ။

`ေဖေဖ သားလုိက္လာခဲ့မယ္ ဖုန္းဆက္စရာေလးရွိေသးလို႔´

ေဖေဖထြက္သြားတာကိုေတာင္မေစာင့္ေတာ့ပဲ ဖုန္းေခၚလုိက္သည္။ ဖုန္း၀င္သြားခ်ိန္ တြင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မ်က္ရိပ္မ်က္ေျချပေနေသာ ရ႒ကို စိတ္တုိသြားမိသည္။

`ကိုေျပာေလ..´

အားေပ်ာ့ေသာေလသံနဲ႔။ ညီရယ္..

`ေနမေကာင္းဘူးဆုိ ဘာျဖစ္တာလဲ ကိုလာခ်င္လုိက္တာကြာ´

`ဟုတ္ ညီလဲေတြ႔ခ်င္တယ္ကိုရယ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီလား´

ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာအေျဖေၾကာင့္ သူအနည္းငယ္ေၾကနပ္သြားသည္။ မလာနဲ႔ ဟုတားလိမ့္မည္ဟု သူေတြးခဲ့သည္ေလ။

`ျပန္ေရာက္ျပီ၊ ဒါဆုိ ဒါပဲေလ ညီလဲနားေတာ့´

`ဟုတ္ကဲ့အကို´

ဖုန္းမခ်ခင္ `အာဘြားေပးလိုက္ေလ´ ဟု ေျပာသံကို ၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားလုိက္ေသး  သည္။ အိမ္ျပန္လမ္းက အနည္းငယ္ေျခာက္ကပ္လာသည္။ ေဘးနားကအေဖ့ကုိ အားမနာႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ရင္ထဲမွာ ဗေလာင္ဆူေနသည္။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္လာသည္ကို သတိမထားမိ ေလာက္ေအာင္အသိစိတ္မ်ားေမွ်ာလြင့္သြားသည္။အေဖသတိေပးကာမွကားေပၚမွဆင္းျပီး ရင္း ႏွီးျပီးသားပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္သည္။

`ဟင္ ခ်ာတိတ္..´

လမ္းတစ္ဖက္ရွိ လမ္းမီးတုိင္ေအာက္မွ ရပ္ၾကည့္ေနေသာ ခ်ာတိတ္ကို လွမ္းျမင္လုိက္ရ သျဖင့္ အံ့အားသင့္သြားသည္။

`သားဘာတုန္း´

`ဟိုမွာခ်ာတိတ္၊ အဲ သားစစ္ ေလ..´

`ဘယ္မွာတုန္းေခၚလိုက္ေလ။´

`မဟုတ္ဘူးေဖေဖ သားကိုျမင္တာနဲ႔ ထြက္ေျပးသြားတယ္။´

`သားကိုမျမင္လို႔ ေနမွာေပါ့။ သူလဲသူ႔ကိစၥနဲ႔သူရွိမွာပါကဲ ေနာက္က်ေနျပီး အိမ္ေပၚတက္။ နားေတာ့´

အိမ္ေပၚတက္ျပီး ကိုယ္လက္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ျပီးနားလုိက္သည္။ အိပ္ရာေပၚတြင္ ျငိမ္သက္စြာလွဲေနေသာ္လည္း အေတြးမ်ားက ဟုိဒီေျပးလႊားေနသည္။

ခ်ာတိတ္က ငါ့ကိုျမင္တာနဲ႔ဘာလို႔ထြက္ေျပးသြားတာလဲ။ ငါ့ကိုလာေစာင့္ေနတာလား။ မဟုတ္ေလာက္ဘူး ငါ့ကိုလာေစာင့္တာဆုိရင္ ငါ့ကိုျမင္တာနဲ႔ထြက္မေျပးေလာက္ဘူး။ ခုဟာက ငါ့ကိုျမင္တာနဲ႔ထြက္ေျပးသြားတာဟ။

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ခ်ာတိတ္က သူ႔ကိုလာေစာင့္တာပဲ ဟု ေတြးထင္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာေၾကာင့္ျပန္ထြက္သြားမွန္းကိုလုံး၀မေတြးႏုိင္။ SMS ပို႔ျပီး လွမ္းအစ္လုိက္ရင္ ေကာင္းမလားဟု စဥ္းစားမိေသးသည္။ ေနပါေစဟု ေတြးျပီး မပို႔ျဖစ္ျပန္။

ခ်ာတိတ္ရယ္။ မင္းဟာသိပ္ျပီးပေဟဠိဆန္းလြန္းတယ္ကြာ။မင္း ကို႔ကို လာေစာင့္ေန တာကိုယ္သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာလို႔ထြက္ေျပးသြားတာလဲဆုိတာကိုေတာ့ ကိုယ္မသိဘူး။ ကိုလဲမင္းကိုေတြ႔ခ်င္ေနတာ။ မင္းဆုေတာင္းျပည့္ပါတယ္ကြာ။ ငါနဲ႔ ရ႒နဲ႔အဆင္ေျပသြားျပီ သိလား။

အေတြးစမ်ားကရႈပ္ေထြးစြာျဖင့္လူးလြန္႔ေနသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ဇာပန္းမနက္ခင္……

 

`ေပ်ာ္ခဲ့တယ္ေပါ့´

အေအးမွာျပီးေနာက္ ပီယက ပထမဦးဆုံးေမးခြန္းစေမးလိုက္သည္။

`အင္း ေပ်ာ္ပါတယ္။ အစုံေရာက္သြားတာေပါ့။ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္အဆန္းရယ္၊ ရာသီဥတုအေျပာင္းအလဲနဲ႔ဆုိေတာ့ေပ်ာ္ပါတယ္။´

`အင္း ေတာင္ၾကီးေတာင္မေရာက္ျဖစ္တာၾကာျပီ´

`ဟုတ္တယ္ ေက်ာင္းတုန္းက သြားတုန္းကနဲ႔တစ္ျခားစီပဲကြာ၊ အမ်ားၾကီး တုိးတက္ ေျပာင္းလဲလာတယ္သိလား။ အင္းေလးလည္း ႏုိင္ငံျခားသားေတြပိုမ်ားလာတယ္။ ေရာ့မင္း အတြက္ ရွမ္း၀တ္စုံ ၀မ္းဆက္၀ယ္လာတာ´

`ေက်းဇူးပဲ၊ မင္းဒီလုိေပါ့ပါးသြားေတာ့လဲ ငါေပ်ာ္ပါတယ္ကြာ။´

`ဒီလုိပါပဲကြာ။ ဟုိသီခ်င္းလုိေပါ့.. ဘာတဲ့ မင္းကိုသတိရရင္ အတူေလွ်ာက္လည္ဖူးတဲ့ ေနရာေတြမွာ ငါမင္းကိုေတြ႔ေနပါတယ္ အနားမွာမရွိလဲ ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလ။´

`မင္းနဲ႔သူနဲ႔က ေတာင္ၾကီးဘယ္ႏွစ္ေခါက္အတူသြားဖူးလို႔တုန္း´

ပီယက မဲ့ကာရြဲ႕ကာ ေျပာသည္။

`ဟုတ္ပါတယ္။ ငါေျပာခ်င္တာက တကယ္သတိရတယ္ဆုိရင္အင္းသူနဲ႔သိတာေတာင္ လေတြဒီေလာက္ၾကာသြားျပီး ဒီေနရာကိုတစ္ခါမွအတူေလွ်ာက္မလည္ ျဖစ္ပါလားလို႔ ေတြးမိတာ ပါပဲ။´

`ကၽြတ္ မင္းကလဲကြာ။´

`အဟုတ္ေျပာတာ၊ ငါေလ အခု ဘာကိုမွ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မေနတတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ကိုယ္ငါ ခ်ည္ေႏွာင္မိေနသလိုၾကီး ငါခံစားရတယ္။ ငါမသြားခင္တစ္ညက သူနဲ႔ေတြ႔ျဖစ္တယ္ ေလ။ ငါနဲ႔ ထမင္းအတူတူစားၾကတယ္။ သူက ငါ့ကိုေက်းဇူးတင္တယ္တဲ့၊ သူ႔ခ်စ္သူနဲ႔အဆင္ ေျပသြားျပီတဲ့။ ဆုေတာင္းေပးတဲ့ငါ့ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့။ငါသူ႔ေရွ႕မွာမ်က္ရည္မက်ေအာင္ မနည္းထိန္းထားရတာ။ သူေရာက္တဲ့ညက ငါသူ႔အိမ္ေရွ႕ဆုိင္မွာ သြားေစာင့္ေနတယ္ကြာ၊ သူ က်န္းက်န္းမာမာျပန္လာတာကို ငါေတြ႔ခ်င္တာ။ ဒါေပမယ့္အဲဒီညကသူေရာက္ပါတယ္လို႔ စာတုိ ေလးတစ္ေစာင္ေတာင္မပို႔ဘူး၊ miss call ေလးတစ္ခ်က္မေပးဘူး၊ငါ.. ငါေလ..တစ္ခါတစ္ေလ မွာ ငါဘာကိုလုပ္တာလဲငါ့ကိုယ္ငါမသိဘူး။ ငါ့အတြက္ သူကအေရးၾကီးတယ္ဆုိတာကိုပဲ ငါသိ ေနတာ။ သူ႔အတြက္ငါဟာဘာမွမဟုတ္ဘူးဆုိေတာ့ ငါမသိဘူး၊မသိတာမဟုတ္ဘူးကြာမသိႏုိင္ ဘူး၊ အသိမခံႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ငါ့ကိုယ္ငါ ၀န္မခံႏုိင္တာမ်ဳိးဟာ..´

ရင္ထဲမွ နင့္နင့္နဲနဲခံစားရသည့္ဒဏ္ခ်က္မ်ားအတြက္ စကားလုံးမ်ား ေပ်ာက္ဆုံးေန သည္။

`စိတ္ကိုေဖာ့ထားကြာ၊ သိပ္မေတြးနဲ႔။ အရာအားလုံးအဆင္ေျပသြားမွာပါ၊ အားတင္း ထားေပါ့ကြာ၊ ငါလဲသိပ္မေျပာတတ္ဘူး။´

`ဟာ ကိုသားစစ္´

စားပြဲနားမွ ေခၚသံေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ အသံရွင္ကိုျမင္လုိက္ရေတာ့ က်င္စက္ႏွင့္ အတုိ႔ခံရသလို တစ္ကိုယ္လုံး က်င္ထုံကိုက္ခဲသြားသည္။

`ေတြ႕ခ်င္ေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲ၊ ထုိင္မယ္ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းလာတာ´

ပြင့္လင္းရဲတင္းေသာ ရ႒က ျပႆနာ သို႔မဟုတ္ အႏၱရာယ္တစ္ခုခုျဖစ္ေၾကာင္း အလုိလုိသိေနသည္။

`အင္း ထုိင္ေလ။ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္။ ပီယ ဒါရ႒တဲ့။ ရ႒ ဒါပီယတဲ့ အကု႔ိ သူ ငယ္ခ်င္းေလ။´

ရ႒ႏွင့္ ႏွစ္ေခါက္ သုံးေခါက္မက ဆုံေတြ႔ဖူးသည္။ ရွတျပင္းထန္ေသာစကားလုံးမ်ားကို လည္းအေျပာခံရဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ရ႒ေရွ႕တြင္ အျပစ္ရွိသူ တစ္ေယာက္ပမာ ဆြံ႕အရသည္။

`ဟုတ္ကဲ့။ အင္း.. ကိုသားစစ္နဲ႔ေတြ႕မယ္မွန္းသိရင္ ဂ်ဳိးေၾကာ္ေတြ၀ယ္လာပါတယ္။´

ပ်က္ယြင္းသြားေသာ ပီယမ်က္ႏွာကိုျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္လုိက္သည္။

`ရပါတယ္ကိစၥမရွိပါဘူး။´

ေနာက္ထပ္ပစ္လႊတ္လိုက္မည့္မွ်ားစင္းကို သိေသာ္လည္း ခုခံကြာကြယ္ဖို႔ မၾကိဳးစားမိ။

`အာ အားနားစရာမလိုပါဘူး။ စႏုိက္ေၾကာ္စားတာထက္စာရင္း ဂ်ဳိးေၾကာ္က ပိုေကာင္း တာေပါ့´

`မင္း..´

`ပီယ.. Don’t´

ရွဴးရွဴးရွားရွားျဖစ္သြားေသာ ပီယကို အခ်ိန္မီေအာင္ ဟန္႔တားထားရသည္။

`စတာပါ၊ ကိုပီယကလဲ ကၽြန္ေတာ္က ေပ်ာ္လို႔စတာ။ ၾသ ဒါနဲ႔ေျပာရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ေက်ာင္းမွာေလ၊ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဆရာနဲ႔ၾကိဳက္ေနတာ၊ ဆရာ့မွာလဲ ခ်စ္သူရွိ တယ္၊ အဲဒါကိုေလ ေက်ာင္းသားက အတင္းလိုက္ေရာတာပါဆုိ၊ ရည္ရည္လည္လည္ဆုိးတယ္ ေနာ္။´

`ရ႒..´

`ပီယ မလုပ္နဲ႔´

သားစစ္အသက္ရွဴမ၀သလိုခံစားရသည္။ အရာရာမြန္းက်ပ္လာသည္။ ရွက္စိတ္ႏွင့္ မႊန္ထူေနေသာ ေဒါသ၊ အံ့ၾသမႈႏွင့္ ေရာျပြန္းေနေသာ ၀မ္းနည္းစိတ္။ အသားမ်ားတဆတ္ဆတ္ တုန္လာသည္။

`ကိုပီယက ဘာလို႔စိတ္ဆုိးေနတာလဲ၊ ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ဟုိတစ္ေယာက္ကို ေဒါသထြက္ေနတာလား၊ ဟုတ္တယ္ေနာ္။ ေ-ာက္ရမ္းေအာက္တန္းက်တယ္။ သူ႔ပုံစံၾကည့္ရင္ အိေညာင္ အိေညာင္နဲ႔၊ ေရာဂါသည္က်ေနတာပဲ။ေနာက္ေတာ့..´

`ရ႒ မင္းေတာ္ေတာ့္ မင္းကို ငါဆြဲမထုိးခင္မွာ မင္းဒီကေနထြက္သြားရင္ေကာင္းမယ္။ မဟုတ္ရင္ ငါ့လက္က ေသြးစြန္းဖုိ႔မေၾကာက္ဘူးေနာ္´

ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္ထိန္းျပီး အံၾကိတ္ကာေျပာလိုက္ေသာ ပီယကို ရ႒က ဘာမထီ သလို ျပန္ၾကည့္သည္။

`လုပ္ေလ၊ ဇရွိရင္လုပ္ေလ၊ တစ္ေယာက္တည္းလာလို႔ေၾကာက္မယ္လုိ႔ေတာ့မထင္နဲ႔၊ ေသြးမနည္းလို႔ တစ္ေယာက္တည္းလာခဲ့တာ။ ခင္ဗ်ားသူငယ္ခ်င္းကဘာဆုိတာလဲ ေသခ်ာျပန္ ေမးၾကည့္လိုက္ဦး၊´

`မင္းထြက္သြားေတာ့ ငါမၾကမ္းခ်င္ဘူး ရ႒ မင္းထြက္သြားေတာ့။´

`ပီယ.. ေတာ္ေတာ့´

`သြားမွာပါ ၊ သြားတာေတာ့သြားမွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ေျပာစရာစကားေတြကို ျပီးေအာင္ ေျပာျပီးမွ သြားမွာ၊ ဒီမွာ သားစစ္၊ မင္းအတြက္ လင္က အဲဒီေလာက္ရွားသလား၊ မင္းရုပ္ မင္းရည္ နဲ႔ မင္းအရည္အခ်င္းမ်ဳိးနဲ႔ အျခားလင္ေကာင္းသားေကာင္းရႏုိင္ပါတယ္။ သူမ်ားလင္ ကို ေၾကာင္ေတာင္ႏႈိက္တယ္ဆုိတာ မင္းမုိ႔လို႕မရွက္တာ။´

`ရ႒´

ဆုိင္ထဲတြင္ လူရွင္းေနသည္ကိုေပး ေက်းဇူးတင္ရလိမ့္မည္။ သို႔တုိင္ ေအာင္စာပြဲ ထုိးေလး မ်ားက ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ေနေသးသည္။

`ခင္ဗ်ားကၾကားထဲက ဘာေတြလာပူေနတာလဲ။ ဟိုမွာ ဟုတ္လို႔ျငိမ္ခံေနတာမေတြ႔ ဘူးလား။ ဘာမွေတာင္မဟႏုိင္ဘူး´

`မင္းထြက္သြားေတာ့၊ မင္းငါတုိ႔ေရွ႕ကေနထြက္သြားေတာ့။´

ပီယ၏ မ်က္၀န္းထဲတြင္ ေဒါသမ်ား ေတာက္လွ်ံေနေသာ္လည္း သူ႔မ်က္၀န္းထဲတြင္ မ်က္ရည္မ်ား၀ဲအုိင္ေနသည္။

`သြားမွာပါ၊ သြားမွာ၊ ဒီလို စႏႈိက္ေၾကာ္စားတက္တဲ့ ဒီလုိေကာင္မ်ဳိးေရွ႕မွာ ရပ္ေနရလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ႏြားႏို႕နဲ႔ ေရခ်ဳိးပစ္ဦးမွာ၊ တစ္ခုပဲ ခင္ဗ်ားလဲ ကိုကို႔ေဘးကေန အျမန္ဆုံး ထြက္သြားေပးပါ၊´

`ရ႒၊ မင္းဆရာ့ရဲ႕အခ်စ္ကိုသံသယမ၀င္သင့္ဘူး၊ဆရာ့ရဲ႕သစၥာကို မေစာ္ကားသင့္ဘူး´

`ေအာင္မေလး.. သစၥာတဲ့၊ေၾကာင္ေတာင္ႏႈိက္တဲ့သူကသစၥာတဲ့။ ဒီမွာဘာမွသံေကာင္း ဟစ္မေနနဲ႔ ကိုကိုက ဘာသားနဲ႔ထုထားတာမို႔လို႔လဲ လို႔ျပန္ေမးရမွာလား၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ အတုိင္းသာလုပ္ပါ၊ ေနာ္ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားကို သိပ္ေၾကာက္လို႔ပါ။´

`အဲဒါကေတာ့ မင္းမတတ္ႏုိင္ဘူးေကာင္ေလး၊ မင္းရဲ႕လုပ္ႏုိင္စြမ္းေတြထဲမွာ အဲဒါမပါ ဘူး၊ လုပ္ႏုိင္တဲ့သူလဲ သိပ္မရွိဘူး။ ေနာ္ အားေလွ်ာ့လုိက္ပါ။´

ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာ့ေဘးမွာ ေနရဖုိ႔အတြက္ ဘယ္သူေတြတားတား ဂရုမစိုက္ဘူး၊ အရွက္၊ သိကၡာ၊ ဘာကိုမွမငဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေနပါရေစဗ်ာ။ ဆရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာ့ေဘး မွာ ေနေနခြင့္ေလးေပးပါ။ ျမင္ေနခြင့္ေလးေပးပါ။ တစ္ဖက္သက္ေပမယ့္ ခ်စ္ေနခြင့္ေလးေပးပါ။

`ေၾသာ္.. ေနာက္က်မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဆုိးမဆုိနဲ႔ေနာ္။ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္မတား ႏုိင္ဘူး လို႔မထင္လိုက္နဲ႔၊`

`ငါ့ညီ လုပ္ခ်င္တာလုပ္လို႕ရတယ္။ ဆရာကသူ႔ေဘးမွာမေနနဲ႔ေတာ့၊ ထြက္သြားေတာ့၊ လို႔မေျပာမခ်င္း၊ အျခားလူ အျခားအရာ၀တၳဳေတြကဘယ္နည္းနဲ႕မွအခြဲႏုိင္ဘူး၊ ေအးေလ ေသျခင္းမွ တစ္ပါးေပါ့´

`ေတာက္ ခင္ဗ်ားၾကီး ေျပာထားစမ္းပါ။ ေနာက္မွ ရ႒ ဘယ္ေလာက္စြမ္းသလဲ ျမင္ေစ့ရမယ္။  အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ေျခသလုံးဖက္ျပီး ေတာင္းပန္ဖုိ႔စဥ္းစားထားပါ´

မာထန္ၾကမ္းတမ္းစြာ ထြက္သြားေသာရ႒ကိုၾကည့္ျပီး သက္ျပင္းတစ္ခုကို လြတ္လပ္စြာ ခ်ပစ္လိုက္သည္။

`သားစစ္ မင္းကြာ မမုိက္လုိက္တာ။ မင္းကြာ.. မင္း..´

`ေျပာပါ၊ မင္းၾကိဳက္သလိုေျပာ၊ ဆရာကသူ႔ကို ဆုိးတယ္လို႔ေျပာရင္ေတာင္ မၾကိဳက္ဘူး ကြ၊ မင္းတစ္ခုခုလုပ္လုိက္ရင္ ပိုဆုိးသြားလိမ့္မယ္၊ သူ႔ကိုလုပ္မယ့္အစား ငါ့ကိုပဲအားရပါးရရုိက္ လုိက္စမ္းပါဟာ..။´

`ေသေလ.. ေသ၊ အဲဒီမွာ ေငါက္ခနဲ႔ လဲေသေလ။´

`ပီယ..´

`ေဆာရီး။ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္။´

`ပီယရယ္..ငါ့ကို ၾကိဳက္သလိုဆဲပါ… အဲဒီစကားကလြဲလို႔ေပါ့ဟာ…´

 အေအးဆုိင္ေလးက ေအးစက္အက္ကြဲေနသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ဆင္စြယ္အေဆာင္အေယာင္…..

 

ညိဳဆင္းမႈိင္းက်သြားေသာခ်ာတိတ္၏မ်က္၀န္းမ်ားကုိညမီးေရာင္ေအာက္တြင္ထင္ထင္ ရွားရွား ေတြ႔လုိက္ရသည္။

`ဆရာ…´

တုန္ရီအက္ကြဲေသာ စကားသံမ်ားက ရွတေနသည္။

`ခ်ာတိတ္၊ မင္းကိုကို ဘယ္ေလာက္ခင္သလဲဆုိတာက ကိုသိပါတယ္။ အဲလိုပဲ ကိုရ႒ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆုိတာ ခ်ာတိတ္သိတယ္၊´

`………………….´

ေခါင္းငုံထားေသာ ခ်ာတိတ္ထံမွာမည္သည့္အသံမွ ထြက္မလာ။ ခ်ာတိတ္ရင္ထဲမွ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပးႏုိင္ေသာ္လည္း ရ႒၏ ဆႏၵကို လုိက္ေလ်ာေပးခ်င္သည္။

`ခ်ာတိတ္ရယ္။ ညီအစ္ကိုေတြပဲကြာ၊´

ဘုရားေရ၊ ညီအစ္ကိုေတြလုိ႔ ငါေျပာလုိက္တယ္။ ခ်ာတိတ္ကို ငါညီေလးတစ္ေယာက္ လုိသေဘာထားႏုိင္လား၊ မဟုတ္ဘူး။ ငါခ်ာတိတ္ကို ခ်စ္ေနတာမဟုတ္လား။ ဒါဆုိရ႒ကိုေရာ။ မခ်စ္ေတာ့တာလား၊ မဟုတ္ရင္ ရ႒နဲ႔ပတ္သတ္လာရင္ ခံစားခ်က္ေတြဟိုးအရင္တုန္းကလို မျပင္းထန္ရတာလဲ။ မဟုတ္ဘူး ငါရ႒ကိုခ်စ္ေနပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ ခ်ာတိတ္ကိုေရာ…. အားမသိေတာ့ဘူး။ ရူးခ်င္တယ္ကြာ။

`ညီအစ္ကိုေတြ..´

သံေယာင္လုိက္ကပ္လာေသာခ်ာတိတ္၏အသံက တုန္ရီေနသည္။ မ်က္၀န္ထဲ စြဲစိုေနေသာ္လည္း မ်က္ရည္က အျပင္ကိုက်မလာေသာ ခ်ာတိတ္၏ ပါးျပင္ကို က်င္နာစြာ ပြတ္သတ္လိုက္သည္။

`ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ဆရာ၊ ဆရာစိတ္ခ်ပါ၊ ဆရာေျပာသမွ်ေတြအားလုံးကို ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ထားပါ့မယ္၊ ဆရာလုိခ်င္တဲ့ပုံစံအတုိင္းတစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေစရမယ္ဆရာ။ ဒီအေတာ္အတြင္းမွာ ရခဲ့တဲ့ ဆရာ့ရဲ႕ ယုယမႈ၊ အၾကင္နာ၊ ေမတၱာေတြေရာ၊ ရင္ဘတ္တစ္ျခမ္းနဲ႔ ပုခုံးတစ္ဖက္အတြက္ေရာ၊ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေပးခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြအတြက္ေရာ အားလုံးအားလုံးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာ။ ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ဆရာ။´

ေက်ာခုိင္းထြက္သြားေသာ ခ်ာတိတ္ပုခုံးကို ႏွေမွ်ာတြန္႔တုိစြာ ဆြဲထားလိုက္သည္။

`ဆရာ..။´

ေနာက္ျပန္လွည့္ျပီး တုိးညင္းစြာ ေခၚလုိက္သည္။

`ခ်ာတိတ္´

မသည္းမကြဲေသာေလသံျဖင့္ ျပန္ထူးလုိက္သည္။

အုိ ငါဘာလို႔ဒီေလာက္ခံစားေနရတာလဲ၊ ခ်စ္တယ္လို႔ဖြင့္ေျပာလုိက္ရင္ေကာင္းမလား၊ ဟင့္အင္း မဟုတ္ဘူး။ ငါ ရ႒ကိုသစၥာမေဖာက္သင့္ဘူး။ ငါရ႒ကုိပဲ ခ်စ္ရမယ္။

`ဆရာ့ကို နမ္းပါရေစ´

`ဟင္..´

`ဟုတ္.ဆရာ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ နမ္းခြင့္ျပဳပါ၊ အညစ္အေၾကးလုံး၀မပါတဲ့အနမ္းမ်ဳိးနဲ႔ နမ္းခ်င္လို႔ပါ´

`ခ်ာတိတ္ရယ္…´

`Please, sir. Just…..a kiss.’

ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေသာအနမ္းကို အံ့ၾသ၀မ္းသာမႈမ်ားႏွင့္ ဆုံးရႈံးမႈမ်ားအတြက္ ျပင္ဆင္ထားလိုက္သည္။ မ်က္စိကို စုံမိွတ္ ရင္း ႏႈတ္ခမ္းသားေပၚထိေတြ႔လာမည့္ ႏႈတ္ခမ္း တစ္စုံကို ငံ့လင့္ေနမိသည္။ ႏွာမႈတ္သံျပင္းျပင္း မ်ားက တျဖည္းျဖည္းနီးလာသလို ရင္ခုန္သံ မ်ားကလဲ တျဖည္းျဖည္းက်ယ္ေလာင္လာသည္။

`ဟင္´

လစ္ဟာသြားေသာစိတ္ေၾကာင့္မ်က္လုံးကိုဖြင့္ၾကည့္ လိုက္ခ်ိန္တြင္ ခ်ာတိတ္ကအေ၀း ကိုထြက္ေျပးသြားေလျပီ။ ေနာက္ဆုံးအေနႏွင့္နမ္းခြင့္ေတာင္း ေသာ္လည္း မနမ္းပဲထြက္ေျပး သြားေလသည္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းထိလုမတက္ နီးကပ္ခဲ့သည္ကိုေတာ့ခံစားလုိက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိေတြ႔သာယာမႈမရွိခ်င္ ခ်ာတိတ္၏ ပုံရိပ္သည္ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။

 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားႏွင့္အတူေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ အေတြးစမ်ားကို ျမင္ရႏုိးႏုိးႏွင့္ တဆုံးထိေငးၾကည့္ေနလိုက္မိသည္။ ဆူညံၾကမ္းတမ္းေသာ တီးလုံးမ်ားကို ေက်ာ္လြန္ျပီး သူ႔ရင္မွ ဗေလာင္ဆူသံမ်ားကိုသာၾကားေနရသည္။ ခ်ာတိတ္ကို ပထမဆုံးေတြ႔ခဲ့တဲ့ေနရာေလး၊ သူကိုယ္တုိင္ အတင္းေရာျပီးျမဴဆြယ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေလး။

ရ႒ႏွင့္အဆင္မေျပလို႔ ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီကိုလာျပီး ႏွစ္သိမ့္မႈတစ္ခုကို ထုတ္ယူရ နုိင္ခဲ့ေပမယ့္၊ခ်ာတိတ္ကိုဆုံးရွဴံးရတဲ့အခ်ိန္မွာဒီကေနဘာဆုိဘာမွ ျပန္ရႏုိင္တာမရွိေတာ့ဘူး လား။ အရမယူခ်င္တာလား။

`ခ်ာတိတ္ရယ္.. ျပန္လာေပးပါ၊ ကိုမင္းကိုလုိအပ္ေနတယ္´

ကုတ္အက်ၤ ီ အတြင္းအိတ္ကပ္ထဲမွ ခ်ာတိတ္၏ ႏႈတ္ထြက္စာကိုထုတ္ၾကည့္ျပီး ယုယစြာ နမ္းရႈိက္လိုက္သည္။

ဒါဟာ ကိုယ္မရလိုက္တဲ့ မင္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအနမ္းအတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ ေျဖသိမ့္ စရာမ်ားလား။ မင္းဘယ္ေလာက္နာက်င္မလဲ ကိုယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္ကြာ၊ ကိုယ္ေတာင္း ပန္ပါတယ္၊ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈပဲလား။ေနာင္တေတြတစ္ေလွၾကီးနဲ႔အယိုင္ယုိင္အလဲလဲျပိဳကြဲခ့ဲရတဲ့ႏွလုံးသားဟာက်ိန္စာ သင့္ခဲ့တာလား။ ခ်ာတိတ္မရွိတဲ့ေနာက္မွာေရာ ရ႒ဆီကဘာေတြပိုရ ခဲ့သလဲ၊ အရင္အတုိင္း ေအးခဲဆဲ၊ ေအးစက္ျမဲပဲမဟုတ္လား။ ဒိသာေရ မင္းအျပစ္ပဲ မင္းခံခံ၊ မင္းခံရမွာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လွည့္စားမိတဲ့အျပစ္ပဲ မင္းကလြဲလုိ႔ဘယ္သူမွာမွ တာ၀န္မရွိဘူး၊ မင္းမုိက္ျပစ္ပဲ၊

နာက်င္ခံစားမႈမ်ား ေပါ့ပါးေပ်ာက္ပ်က္သြားႏုိင္ရန္ တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ ေမာ့ေသာက္ ရင္း ညကအေရာင္ရင့္လာသည္။

`ဟင္..´

ကပြဲၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ယိမ္းႏြဲ႕လႈပ္ရွားေနေသာ ရ႒ကိုျမင္လိုက္ရသျဖင့္အံ့ၾသေၾကကြဲ သြားသည္။

`ရ႒ ဟုတ္တယ္။ အလုပ္ရႈပ္လို႔ Over time ဆင္းရမယ္ဆုိ..ခုေတာ့ မင္းဒီမွာ လာေပ်ာ္ေန တယ္ေပါ့´

ရူးနမ္းေပါသြပ္စြာ ရြတ္ဆုိေနရင္း ေဒါသမ်ားက အေငြ႕တလူလူထြက္လာသည္။ ရႊင္ျမဴး သာယာေနေသာ ရ႒၏အျပဳံးမ်ားက ခါးသက္စျပဳလာသည္။ ေသခ်ာေသာအစစ္အမွန္တစ္ခုကို သိရရခ်ိန္တြင္ ေနာက္က်သြားျပီ ဆုိသည့္အသိ၏ထုိးႏွက္ျခင္းကိုလဲ ခံရသည္။ ခါးသက္ေသာ ဘ၀အတြက္ ခံႏုိင္ရည္ကို ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္ႏွင့္တုိင္းတာလို႔ရႏုိင္လိမ့္မသည္။

ခ်ာတိတ္ရယ္..။ ကိုယ္အမွားၾကီးမ်ားသြားပါတယ္။ ကို႔ဆီျပန္လာေပးပါ၊ ကိုေတာင္းပန္ ပါတယ္။ ကို႔ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ျဖစ္ျဖစ္အခြင့္အေရးေပးေပးပါ။

ေအာ္ဟစ္ခ်င္ေသာ စကားလုံးမ်ားက လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ စုိ႔နစ္တစ္အ ေနသည္။

ရ႒ မင္းဟာ မင္းရုပ္ရည္နဲ႔မလုိက္ေအာင္ မင္းရက္စက္ခဲ့တယ္။ မင္းယုတ္မာခဲ့တယ္။ ငါ့ဘက္မွာေတာ့ ေစာင့္လုိက္ရတဲ့စည္းေတြ၊ ေဘာင္ေတြ၊ ငါ့မွာေတာ့ မင္းစကားတစ္ခြန္းကို အေလးအနက္ထားခဲ့လုိက္ရတာ၊ မင္းအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့လုိက္ရတာ။ မင္းကေတာ့ ငါ့ကို လြယ္လြယ္ကူကူ လွည့္ဖ်ားခဲ့တာပဲ၊ င့ါကိုလိမ္ဖုိ႔မင္း၀န္မေလးခဲ့ဘူး၊ မင္း.. မင္းကြာ…။

ဆူေ၀လွ်ံက်လာသည့္ ေဒါသမ်ားအတြက္ ထြက္ေပါက္ေပးရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ကပြဲၾကမ္းျပင္ဆီ တုိးေ၀ွ႔ရင္း ရ႒အနားသို႔ အတင္းကပ္လုိက္သည္။

`ရ႒´

ေခၚသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာရ႒ကို ျပဳံးျပႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပစ္လုိက္သည္။ ရ႒၏ ပါးစပ္ဟလာေသာ္လည္း ဆြံ႕အသြားသည္။ ခႏၵာကိုယ္၏ လႈပ္ရွားမႈကရပ္တန္႔သြားေသာ္ လည္း သူ႔စိတ္က လႈပ္ရွားေနမည္ဟု အတက္သိလုိက္သည္။

`ကိုကို…´

က်ယ္ေလာင္ဆူညံေသာ ဂီတသံမ်ားႏွင့္ ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာသံမ်ားအၾကား ရ႒၏ အာေမဋိတ္က ေပ်ာက္ကြယ္သိမ္ငယ္ေနသည္။

`ညီညီ..´

သူ႔အတြက္ သီးသန္႔ထားထားေသာ နာမ္စားကိုအသုံးျပဳလိုက္သည္။ ရ႒က ခ်က္ခ်င္း လူရွင္းသည့္ေနရာကို ေရႊ႕လ်ားပစ္လိုက္သည္။ ရ႒ေနာက္ကို ေအးစက္ေျခာက္ကပ္စြာ လိုက္သြားသည္။

`ညီေလး ဘယ္သြားမလို႔လဲ´

ေဘးနားမွ သားနားတည္ၾကည္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၏ ေခၚသံေၾကာင့္ ရ႒ေသြးဆုပ္ျဖဴေရာ္သြားသည္။

`ခဏေလးေနာ္..´

တစ္စုံတရာမွ်၀င္မေျပာပဲ ရ႒ေနာက္ကိုသာတစ္စိုက္မတ္မတ္လုိက္ပါသြားလိုက္သည္။

`ကိုကို..ညီေတာင္းပန္ပါတယ္´

`ဟင့္အင္းကိုလိုခ်င္တာေတာင္းပန္တဲ့စကားမဟုတ္ဘူး၊ ညီလုပ္ခ်င္တာလုပ္ျပီးတုိင္း ညီအဲလုိအျမဲတမ္းေျပာတယ္၊ အဲဒါေတြမလိုအပ္ေတာ့ဘူးကြာ။´

`မဟုတ္ဘူးကၽြန္ေတာ္ေျပာတာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုမေႏွာင့္ယွက္ပါနဲ႔ေတာ့လုိ႔ေတာင္းပန္ တာပါ။´

`ဘာ´

‘………………………….’

‘……………………………………….’

အရာရာက တိတ္ဆိတ္ေမွာင္မဲသြားသလိုခံစားရသည္။တစ္စုံတစ္ေယာက္၏စြန္႔လႊတ္ ခံရျခင္း ေၾကာင့္ အျခားတစ္ေယာက္ကို ႏွေမ်ာတမ္းတျခင္းက မီးစတစ္ခုလို ေလာင္ျမိဳက္ကၽြမ္း ေတာက္ေနသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

သလင္း၀ကၤပါ…..

 

က်ရႈံးျခင္း၊ ဆုံးရႈံးျခင္းမ်ားက ဘ၀ကို ဆက္တုိက္ဆန္စြာ ထုိးႏွပ္လာသည္။ ခ်ာတိတ္ ေဆးရုံမွာ၊ ခြဲစိတ္ခန္း၀င္ထားရတယ္ ဆုိသည့္ သတင္း ၾကားၾကားခ်င္း ေဆးရုံအေျပးအလႊား သြား ၾကည့္လိုက္သည္။

`ခ်ာတိတ္´

အိပ္ရာေပၚတြင္ တည္ျငိမ္စြာအိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ခ်ာတိတ္ကို ခပ္တုိးတုိးေခၚလိုက္သည္။

`ေၾသာ္ သားရဲ႕ဧည့္သည္ထင္တယ္၊ ထုိင္ပါကြယ္၊ ထုိင္ထုိင္´

ခ်ာတိတ္၏မိဘမ်ားျဖစ္လိမ့္မည္။ ငိုထားေသာမ်က္၀န္မ်ားႏွင့္အမ်ဳိးသမီးၾကီးက ဧည့္၀တ္ျပဳရွာသည္။

`သားနဲ႔ဘယ္လိုသိတာလဲကြယ္´

`ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္က သူအလုပ္လုပ္တဲ့…. က ဒိသာျမတ္ေက်ာ္ပါ၊ သူ႔ဆရာပါ´

`ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့သိရတာ၀မ္းသာပါတယ္။´

`ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲဗ်ာ။´

`သူ႔ေရာဂါေဟာင္းျပန္ထလာတာ၊သားစစ္ကေမြးရာပါ ႏွလုံးေရာဂါသည္ေလ။’

`ခင္ဗ်ာ။´

`ေမၾကီး ေဆးသြား၀ယ္လုိက္ဦးမယ္။´

`ကၽြန္ေတာ္လဲလိုက္ခဲ့ပါရေစ´

သားစစ္၏ ဖခင္ႏွင့္အတူ စကားေျပာခ်င္သည္။ တစ္စုံတစ္ရာကို ၀န္ခံခ်င္သည္။

`လုိက္ခဲ့ေလ…´

ေဆးခန္းအနားရွိ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ခဏ၀င္ထုိင္ရင္း စကားေျပာခြင့္ယူလိုက္ သည္။

`ဘယ္ကေနဘယ္လိုစျဖစ္တာလဲ ဦးေလးရာ..´

`အသည္းကြဲလို႔ဆုိျပီး အရက္ေသာက္လာတဲ့ေန႔ကေနစတာပါပဲ၊..´

`ခင္ဗ်ာ။´

ေရခဲေရႏွင့္ အေလာင္းခံရသလို ခ်မ္းစိမ့္သြားသည္။

`ဦးတို႔လဲမရိပ္မိပါဘူး။ သားမွာ ခ်စ္သူရည္းစားရွိမွန္းကို၊ ေနာက္ျပီး ရွိမယ္လို႔လဲမ ထင္တာ။ ဒီေကာင္က ဂ……´

တြန္႔ဆုတ္သြားေသာ ဦးေလးကို အားနာသြားမိသည္။

`ဟုတ္ကဲ့´

`ေမာင္ရင္လဲ ရိပ္မိေနတယ္ထင္တယ္၊ ဟုတ္ပါတယ္ ဦးမရွက္ပါဘူး။ ဦးသားက ေယာက္်ားခ်င္းၾကိဳက္တဲ့သူပါ၊ ဆုိေတာ့ ဘယ္လိုမွေမွ်ာ္လင့္မထားတာ။´

ေျပာစရာစကားလုံးမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္တိမ္ျမွပ္ေနသည္။

 

‘ပထမႏွစ္တက္ေတာ့မွ သူက လိင္တူခ်စ္သူဆုိတာကိုသိလုိက္ရတယ္။ဦးရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးခံစားခဲ့ရတယ္။ ဦးေဒါသထြက္ခဲ့တယ္။ ဒီသားကို ဘယ္လိုျပင္ရမလဲဆုိတာကို ေတြးမိတယ္။ သူနစ္ေနတဲ့ႏြံထဲကေန ဆြဲထုတ္ ဖုိ႔ဦးၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဟိန္းလားေဟာက္ လား လဲလုပ္လို႔မျဖစ္ဘူးေလ။သူ႔အကိုႏွစ္ေယာက္ထားခဲ့တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္ထား တာဆုိေတာ့ေလ´

`ခင္ဗ်ာ.. သူ႔မွာအကိုေတြရွိတယ္လား။´

`အင္း ႏွစ္ေယာက္ေပါ့ တစ္ေယာက္က သူ ရွစ္ႏွစ္အရြယ္မွာ သူ႔အကိုအၾကီး ဆုံး ေထာ္လာဂ်ီတုိက္ျပီး ဆုံးသြားတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့နယ္မွာေနတာ။ ကားေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ ေတြေတာင္သိပ္မရွိဘူး။အဲဒီေခတ္တုန္းကေပါ့။ သူ႔အကို ကို ေထာ္လာဂ်ီက ၾကိတ္သြားတာကို သူျမင္လုိက္ရတယ္။ အဲဒီကစျပီး သူစိတ္ဒဏ္ရာရသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ ဆယ့္ေလးႏွစ္မွာဆုံးတာ၊ ကားအက္ဆီးဒင့္ပဲ ဆုိေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဒဏ္ရာျဖစ္ေနတာ။´

`ေၾသာ္..´

ေသြးပ်က္ေျခာက္ျခားေနမည့္ ခ်ာတိတ္ကိုျမင္ေယာင္ရင္း အလိုလိုသနားမိသည္။

`ဦးေလာက္ကံဆုိးတဲ့သူရွိလားေပါ့။ သား(၃)ေယာက္ရွိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ကေသ သြားျပီး က်န္ခဲ့တဲ့တစ္ေယာက္ကလဲ အေျခာက္ေပါ့ေနာ္။ ဦးေဒါသလဲထြက္ ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဦးက ဦးအသိဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ တုိင္ပင္ၾကည့္တယ္။ ေဆးပညာစာအုပ္ေတြ လိုက္ ဖက္တယ္။ ေနာက္ဆုံးဦးရတာက အသိတရားတစ္ခုေပါ့ေနာ္။ အဲဒါကဒါဟာငါ့သားပဲ၊ငါ့ေသြးပဲ၊ သူလဲလူပဲ၊ ဦးမၾကိဳက္တဲ့မုန္႔၊အသီးဆုိပါေတာ့ကြာ။ဦးမၾကိဳက္တဲ့အသီးကိုသူကၾကိဳက္လို႔ သူ႔ကို အျပစ္တင္ရမယ္တဲ့လား၊ စသျဖင့္ေပါ့ေနာ္။ အေတြးေတြ၀င္လာတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ခုခ်ိန္ မွာေပါ့ သူ႔ကိုအဆုံးအရႈံးမခံႏုိင္ဘူး၊ ဦးမွာ ဒီသားတစ္ေယာက္ပဲက်န္တယ္။ ဦးဒီသားကို အျခား ရုပ္၀တၳဳေတြ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြနဲ႔လုံး၀မလဲႏုိင္ဘူး၊ ဦးရဲ႕သားဟာအပုန္းေပါ့ေနာ္။ ဒီေခတ္အေခၚ အေ၀ၚနဲ႔ဆုိရင္ အပုန္းပဲ၊ ဒါေပမယ့္ဦးသူ႔ကိုခ်စ္တယ္။ ဒီသားကိုရလို႔ဦးကံေကာင္းတယ္လို႔ထင္ တယ္။ သားကလိမၼာတယ္၊ မိဘစကားကိုနားေထာင္တယ္။ စာၾကိဳးစားတယ္။ လူငယ္ဆန္ေပ မယ့္ အေနအထုိင္သိမ္ေမြ႕တယ္။ သူဟာကုတင္ေပၚကစိတ္ကလြဲရင္ သားလိမၼာပဲ။ ဦးဒီသားကို မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ဘူး၊ အဆုံးအရွဳံးမခံႏုိင္ဘူး၊ ဦးရတဲ့နည္းနဲ႔ကယ္မယ္။ ဦးတက္ႏုိင္သမွ်ၾကိဳးစား မယ္။ေဂးတစ္ေယာက္ရဲ႕အေဖျဖစ္လို႔ ဦးမရွက္ဘူး၊သူဘာပဲလုပ္လုပ္ဦးၾကည္ျဖဴေပးႏုိင္တယ္။ ဆိုး၀ါးတာကကြာ၊ သူခ်စ္တာကေယာက်္ားေလးျဖစ္ေနတ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ကိုခ်စ္မိ ေနတာသာဆုိရင္၊ ဦးတို႔က သြားျမန္းလို႔ရေသးတယ္။ ခုဟာက ဦက အသုံးမက်တဲ့ ဖခင္တစ္ ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္ကြာ။´

ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕သားကိုခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ေမတၱာ၊ ေသြးရဲ႕ရင္းႏွီးမႈေတြ၊ ေလးစားပါ တယ္၊ ဦးေလးရယ္။ ေခတ္မီတဲ့အေတြးအေခၚေတြနဲ႔၊ ဦးကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးသားရဲ႕ခ်စ္သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ဆုိတာကိုသာဦးေလးသိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလုိဆက္ဆံႏုိင္ မလား၊ ခ်က္ခ်င္းပဲႏွင္ထုတ္မလား။ ရုိက္ႏွက္သတ္ပုတ္ေနမလား။

`ဦးေလးရယ္.. အဲလိုရယ္ေတာ့လဲဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ။ သူလဲက်န္းမာလာမွာပါ။´

က်ိတ္မႏုိင္ခဲမရျဖစ္ေနေသာ ဦးေလးကိုၾကည့္ျပီး ႏွစ္သိမ့္စကားေျပာလုိက္သည္။

`ဟုတ္ပါတယ္။ သူလဲက်န္းမာလာမွာပါ။ သူကတိေပးထားတယ္။ ဒီအေဖ ဒီအေမနဲ႔ လူ႔သက္တမ္းေစ့ေနသြားမယ္တဲ့။ သူကတိေပးထားခဲ့တယ္။ သူကတိ..´

သားေဇာႏွင့္က်လာေသာမ်က္ရည္ကို မတားစီးရက္ေတာ့ပါ။

`တကယ္ပါ သားငယ္သာ ျပန္က်န္းမာလာမယ္ဆုိရင္၊ ဘာကိုမွ တားဆီးမွာ မဟုတ္ ဘူး၊သူျဖစ္ခ်င္တာ၊သူလုပ္ခ်င္တာေတြကိုလုပ္ခြင့္ေပးရဲတယ္။ပတ္၀န္းက်င္ကိုဦးမေၾကာက္ဘူး၊ ဂရုလဲမစိုက္ဘူး၊ သူဟာ သူ႔စိတ္အတုိင္း ေယာက္်ားယူမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဦးခြင့္ျပဳေပးႏုိင္တယ္။ ခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္တယ္။ သားအသက္ရွင္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အသိေလးတစ္ခုန႔ဲ ဦးအားလုံးကို ရင္ဆုိင္ရဲတယ္။ သူက်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို ျမင္ရရင္ ဦးေက်နပ္တယ္။ အဲဒီအတြက္ လူေတြ ႏွာေခါင္းရႈံ႕မွာကိုလဲ ဦးမေၾကာက္ဘူး၊ ဒီသားကို သားေတာ္ရလို႔ ဦးလုံး၀မရွက္ေတာ့ဘူး၊ လုံး၀ ေနာက္တမရဘူး၊ မရတဲ့အျပင္ ကံေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ေတြးတက္လာတယ္။´

ဘ၀ရဲ႕အခါးသီးဆုံး ေသျခင္းတရားနဲ႔ပတ္သက္လာေသာအခါ စိတ္ဓါတ္ႏွင့္ခံယူ ခ်က္မ်ားက ဆန္႔က်င္ဘက္အထိ ေျပာင္းလဲသြားေၾကာင္း သူေကာင္းစြာ သိလုိက္ရသည္။ သူ႔လိပ္ျပာအတြက္ သူ၀န္ခံသင့္ျပီမဟုတ္လား။

`ဦးေလး..´

`ဟင္ ေျပာ.. ေမာင္ရင္..´

`အမ္.. အင္း… အမ္း ကၽြန္ေတာ္၀န္ခံစရာတစ္ခုရွိတယ္။´

`ဟင္ ဘာလဲ´

`အာမ္… အာမ္.. ကၽြန္ေတာ္ သားစစ္ကို ခ်စ္ေနတယ္။ အင္း.. ကၽြန္ေတာ္ဆုိလုိတာ က..´

အံ့ၾသထိတ္လန္႔မႈေၾကာင့္ေျပာင္းလဲသြားေသာ ဦးေလး၏ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ေရွ႕ဆက္ရမည့္ စကားမ်ား ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။

`ဒါ… ဒါဆုိ.. ဒါဆုိ ေမာင္ရင္က..´

`ကၽြန္ေတာ္.. ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုတကယ္ခ်စ္ပါတယ္ဦးေလး၊ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို တကယ့္ကိုခ်စ္တာပါ၊ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ.. ခ်စ္တာပါ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ခ်စ္သလို မ်ဳိးခ်စ္တာပါ၊.. ကၽြန္ေတာ္..´

ခ်စ္တာပါ၊ ဆုိသည့္စကားကိုသာ ထပ္တလဲလဲေျပာေနမိေသာ္လည္း သူ႔ရင္ထဲက စကားလုံးမ်ားက ထုိထက္ပိုသည္။ အစီအစဥ္မက်ေသာ စကားလုံးမ်ားကို ဦးေလးက ေကာင္းစြာ နားလည္ေပးႏိုင္မွန္းသူသိသည္။

`အင္း.. အင္း.. ဟုတ္ပါျပီ.. ဟုတ္ပါျပီ..´

အံၾကိတ္ျပီး ေခါင္းကို တဆက္ဆက္ညိတ္ျပေပးေသာ ဦးေလး၏ခံစားခ်က္ကို သူလဲ ခံစားရသည္။ စားပြဲေပၚတြင္တင္ထား ေသာ လက္ကိုင္ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ ဦးေလးကေကာက္ ကိုင္လုိက္သည္။

`ေျပာ ေမၾကီး၊´

`…………´

`ေအာ္ ေအးေအး ၀ယ္လာခဲ့မယ္ေလ။ ခုလာခဲ့မယ္´

`ေအးေအး ဒါပဲေနာ္။´

`သားႏုိးျပီတဲ့၊ ဆန္ျပဳတ္၀ယ္လာခိုင္းလို႔၊ ကဲဦးသြားလိုက္ဦးမယ္´

`ဟုတ္ကဲ့ဦးေလး ကၽြန္ေတာ္လဲသြားလိုက္ဦးမယ္။ မနက္ျဖန္လာခဲ့ပါ့မယ္´

`ေအးေအး ဟုတ္ပါျပီ၊ အလုပ္မအားရင္လဲမလာပါနဲ႔။´

`အာ.. ရပါတယ္။ လာခဲ့ပါ့မယ္ဗ်ာ..´

ေဆးရုံၾကီးကို ေက်ာခိုင္းထြက္လာလုိက္သည္။ ေပါ့ပါး သြက္လက္မႈႏွင့္ ၾကည္ႏူးေအးျမ မႈကို ခံစားမိသည္။

`ခ်ာတိတ္ေရ.. မင္းနဲ႔ကို ေပါင္းဖက္ဖုိ႔တြက္ ဘာအေႏွာင့္အယွက္မွမရွိေတာ့ဘူး..´

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ေၾကြေရာင္ႏွစ္သစ္….

 

သာယာလွပေသာမနက္ခင္းအတြက္ ေနေရာင္ခ်ည္က ပိုမုိ ႏုနယ္လြန္းသည္။ ေလျပည္က ပိုမုိလတ္ဆက္ေနသည္။ ေက်းငွက္သံက ပိုခ်ဳိေနလိမ့္မည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကံအေကာင္းဆုံးလူသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ စာရင္းသြင္းပစ္လုိက္သည္။ မလြယ္ကူ ရွားပါးေသာ ကံေကာင္းမႈမ်ဳိးကုိ လက္၀ယ္ပိုင္ပိုင္ ရရွိႏုိင္ခဲ့သူ မဟုတ္ လား။ အသပ္ရပ္ ဆုံးအ၀တ္အစားမ်ားႏွင့္အတူ အလွဆုံးပန္းစည္းတစ္ခုႏွင့္ ေဆးရုံသို႔ထြက္လာခဲ့သည္။ မေန႔ကကလည္း တစ္ညလုံး စိတ္ကူးယဥ္ျပီး အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ့။

ခ်ာတိတ္ေရ….။ မင္းနဲ႔အတူ ျမိဳ႕စြန္က ျခံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ အိမ္ကေလးတစ္လုံးမွာ အတူ တူေနမယ္၊ ကိုက အလုပ္လုပ္ျပီး မင္းကိုလုပ္ေကၽြးမယ္၊ မင္းက အိမ္မွာေနျပီး ကို႔ျပန္ အလာကို ၾကိဳေနမယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေခါက္ထားလိုက္စမ္းပါ၊ မင္းေပါင္ ကိုေခါင္းအုံးလုပ္ျပီး ကိုလွဲတဲ့ အခါမွာမင္းက ကိုယ့္ဆံပင္ေတြကို ဖြေပး၊ သပ္ေပးမယ္။ ကို႔ရင္ခြင္မွာမင္းကိုေခ်ာ့သိပ္ မယ္။ ကို႔ပုခုံးကို မင္းမီွထားျပီး ညေနေန၀င္ခ်ိန္ကို အတူတူခံစားမယ္။ လသာတဲ့ည ေတြမွာ မင္းကို ဂစ္တာတီးျပီး သီခ်င္းဆိုျပမယ္၊ ၾကယ္ေၾကြခ်ိန္မွာ အတူတူ ဆုေတာင္းၾကမယ္။ အားလပ္ရက္ ေတြမွာ ခရီးအတူတူသြားျပီး အမွတ္တရေတြဖန္တီးမယ္။ မင္းChurch တက္ရင္ ကိုယ္လိုက္ ေပးမယ္။ ကို ဘုရားသြားရင္လဲ မင္းလိုက္လာမယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကိုယ္တုိ႔ ကေလးေလးေမြးၾက မယ္။ ………………………………………

ႏူးညံ့သာယာေသာအေတြးမ်ားက ေဆးရုံေရာက္ခ်ိန္တြင္ လြင့္ေမ်ာေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ သည္။ ဖုတ္လႈိက္ဖုတ္လႈိက္ႏွင့္ အသက္ကို ခဲယဥ္းစြာ ရွဴရွဳိက္ေနရေသာ ခ်ာတိတ္အနားသို႔ လွ်င္ျမန္စြာ ေျပးသြားလိုက္သည္။

`ခ်ာတိတ္၊.. ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ´

`မသိဘူး.. လုပ္ပါဦးေမာင္ရင္ရယ္ အန္တီ့သားကို ကယ္ပါဦး. အန္တီ့သားကို ကယ္ေပးပါဦး၊´

`ဦးေလးေရာ.. ဦးေလးေရာဟင္..´

`ဆရာ၀န္ေတြကိုသြားေခၚေနတယ္။´

`ခ်ာတိတ္.. သားစစ္၊ ကိုေလ.. သိလား၊ မင္းဆရာေလ ဒိသာေလ။ သတိထားေနာ္။´

`ဆရာ…. ဆရာ..´

ေခၚသံသဲ့သဲ့ေလးကို သည္းသည္းကြဲကြဲၾကားလိုက္ရသည္။

`ဆရာရွိတယ္။ ခ်ာတိတ္ ဘာမွအားမငယ္နဲ႔ေနာ္ ေဘးမွာဆရာရွိတယ္။ ေနေကာင္း ေအာင္ေနေနာ္။ ဆရာေလ မင္းနဲ႔အတူတူေနဖို႔လာခဲ့တာ၊ မင္းေဘးနားမွာတစ္သက္လုံးေနေပး ဖုိ႔လာခဲ့တာသိလား။´

`ဆရာရယ္…´

`ခ်ာတိတ္..´

ခ်ာတိတ္၏ လက္တစ္စုံကိုေႏြးေထြးစြာ ဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္။

`ဘာမွ အားမငယ္နဲ႔ေနာ္သိလား၊ ဆရာနဲ႔ မေကြးအတူတူသြားခဲ့တာေတြမွတ္မိသား၊ ကမ္းနားေသာင္ျပင္မွာ ေျပးခဲ့ၾကတာေလ။ ေပ်ာ္ခဲ့တယ္မလား၊ တံတားေပၚမွာဆုိင္ကယ္စီးၾက တယ္ေလ။ ခ်ာတိတ္က သီးခ်င္းခ်င္းေတြဆုိေသးတယ္ေလ။ မွတ္မိေသးလား။´

မ်က္ျဖဴလန္ေနေသာ ခ်ာတိတ္၏ မ်က္၀န္းထဲမွာ မေကြးကပုံရိပ္ေတြရွပ္ေျပးေနမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴကပဲ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာနဲ႔ ေပၚလြင္ေနမလား…။

`ဆရာ…I.. I..´

`ေျပာ ..ခ်ာတိတ္.. ေျပာ…´

`……………………………..´

`ပီယေျပာျပလို႔ ရ႒နဲ႔ျဖစ္တာကိုလဲ သိခဲ့ပါတယ္။ မင္းဘယ္ေလာက္ထိခံစားရလဲဆုိတာ ကိုသိတယ္၊ ကိုေတာင္းပါတယ္ေနာ္။ ခု ကိုအဲဒီအမွားေတြအတြက္ ေပးဆပ္ပါ့မယ္.. ကို႔ကို အဲဒီအခြင့္အေရးေလးေတာ့ေပးပါေနာ္…´

`ပါး.. ပါပါး…´

`သား.. ပါပါးက ဆရာ၀န္သြားေခၚေနတယ္။ ခဏေလးေနာ္။ သားေနေကာင္းမွာပါ…´

`မား…´

`ေျပာ.. သား ဘာေျပာခ်င္တာလဲ…´

`မား…သား… သား…ေတာင္း… ေတာင္းပန္ပါတယ္….ေတာင္းပန္ပါတယ္..။´

`မလိုဘူးေလ.. သား.. မလုိဘူး..´

`သား….ဆရာေရ လုပ္ပါဦးဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ့္သားကို ကယ္ေပးၾကပါ ဆရာရယ္..´

`ေဟာ.. သား ပါပါးလာျပီ..´

`ပါး…´

`သား.. ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ေနာ္.. ဆရာ၀န္ေဆးထုိးေပးရင္သားေနေကာင္းသြားမွာ..´

ဆရာ၀န္က ေသြးဖိအား၊ ေသြးခုန္ႏႈန္းမ်ား တုိင္းတာျပီး ကၽြမ္းက်င္စြာေဆးတစ္လုံး ထုိးေပးလိုက္သည္။ လိုအပ္ေသာ ျပဳစုကုသမႈမ်ားျပဳလုပ္ျပီးေနာက္ ဆရာ၀န္က `နားခိုင္း လုိက္´ ဟုညႊန္ၾကားျပီးထြက္သြားသည္။

`ပါပါး…´

`ဟင္.. သား ေျပာ..´

`မာမား..´

`သားေလး ေမေမရွိတယ္ ေျပာေလ..´

`ဆရာ..´

`ခ်ာတိတ္ ဆရာရွိတယ္။´

လက္ေလးစုံက တြဲခ်ိတ္ေနမိသည္။

`ပါပါး..မာမား.. ဆရာ့ကိုအျပစ္မတင္ပါနဲ႔ေနာ္..´

`သားေရ ပါပါးတို႔ဘယ္သူ႔ကိုမွအျပစ္မတင္ပါဘူး၊ သားပဲ ေနေကာင္းေအာင္ေနပါေနာ္။ သားစိတ္တုိင္းက်ျဖစ္ေစရမယ္..´

ပါးျပင္တုိင္းတြင္စြန္းထင္းေနေသာမ်က္ရည္မ်ားက အေရာင္ရင့္ေနျပီ၊

`သား… သိပါတယ္…´

`သား…´

`မား….သား… သား….´

`သား…နားလိုက္ေတာ့ေလ.. ဆရာ၀န္က နားလုိက္ရင္ေနေကာင္းသြားမွာပါတဲ့… သား…´

`မား… ပါး….သားေလ..ဆရာ…´

`ခ်ာတိတ္….´

`ဆရာ…. ကၽြန္ေတာ္…..၀န္ခံစရာရွိတယ္..´

`ခ်ာတိတ္… နားလိုက္ပါလား ေနာက္မွေျပာေလ…´

ေခါင္းကိုတြင္တြင္ခါေနေသာ ခ်ာတိတ္ကို အလုိလုိက္ေပးလုိက္သည္။

`I ….. Love …. I love you, sir’

ေမာဟိုက္ႏြမ္းနယ္ေသာ အသက္ရွဴသံျပင္းျပင္းမ်ား ရုတ္တရက္ရပ္တန္႔သြားသည္။ ေခတ္မီဆန္းသစ္ေသာစက္ကိရိယာမ်ား၊ ကၽြမ္းက်င္ထက္ျမတ္ေသာပညာရွင္မ်ား၊ လိုေလ ေသး မရွိေသာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားက မည္မွ်ပင္မ်ားျပားေနေစကာမႈ အသက္တစ္ ေခ်ာင္းကို မဖန္းဆင္းႏိုင္၊ ကံတရားတစ္ခုကိုမခ်ဳိးဖ်က္ႏိုင္..။ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုကို မတားဆီးႏုိင္ပါ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနေသာမုိးကို လုံး၀မမႈပဲ သားစစ္၏ အုတ္ဂူေရွ႕တြင္ မလႈပ္မယွက္ ဒူးေထာက္ထုိင္ေနမိသည္။

ရြာလိုက္စမ္းပါ၊ မုိးရယ္.. မင္းျငိဳးလုိက္စမ္းပါ၊ ငါ့လိုလူတစ္ေယာက္ရဲ႕အျပစ္ေတြကို မင္းေဆးေၾကာေပးႏုိင္မွာလား။ ခ်ာတိတ္ရယ္.. ကိုယ့္ကိုခြင့္မလြတ္စမ္းပါနဲ႔။

ရြာက်လာေသာ မုိးမ်ားက သူ႔ကိုယ္ေပၚက်မထိေတာ့ပဲ ေဘးသို႔ ဖဲက်သြားသျဖင့္ ေမာ့ၾကည့္လုိက္မိသည္။

`ပီယ…´

မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္စိုထုိင္းေနေသာ ပီယက ေဘးနားမွထီးလာမိုးေပးထားမွန္းသိလုိက္ရ သည္။

`ကိုဒိသာရယ္…. ကုိယ့္ကိုယ္ကို ညွာတာပါဦးဗ်ာ။´

`ပီယ.. အကိုမွားတာပါ၊ အကိုမွားတာပါလို႔ေျပာလုိက္စမ္းပါ၊ အကို႔ကိုအျပစ္တင္စမ္းပါ ဟာ..။´

`ကိုဒိသာရယ္.. ဒါေတြေျပာရမယ့္အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သြားတဲ့သူကလဲ ထြက္သြားျပီ၊ ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္မရွာပါနဲ႔။ သြားရေအာင္။´

`ပီယ ညီေလး ဘာလုိ႔ကိုယ့္ကိုအျပစ္မေျပာတာလဲ။ ဘာလို႔အျပစ္မတင္တာလဲ မင္းသူငယ္ခ်င္းကိုမခ်စ္ဘူးလား၊ မသနားဘူးလား။ မင္းငါ့ကိုထုိးေလ၊ ရုိက္ေလ၊ ငါ့ကို အျပစ္တင္စမ္းပါ၊… ´

`ကိုဒိသာ… သြားတဲ့လူကိုေနာက္ဆံတင္းေအာင္မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ… သားစစ္က ခင္ဗ်ားကို အရမ္းခ်စ္တာ၊ ခင္ဗ်ားကိုရုိက္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ အျပစ္တင္စကားေျပာရင္ေတာင္ မၾကိဳက္ဘူး၊ သူေျပာ ဖူးတယ္။ ဆရာ့ကို ထိခုိက္ေအာင္လုပ္မိရင္ ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ခြင့္လႊတ္မွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ ခု ခင္ဗ်ား ဒီမွာ ေပေနလို႔ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ သားစစ္က…….´

ဟင့္အင္း ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပစ္တင္ေပးပါ၊ ခြင့္မလႊတ္ၾကပါနဲ႔။ မဟုတ္ရင္ တစ္သက္လုံးလိပ္ျပာလုံေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့ကိုခြင့္မလႊတ္ၾကပါနဲ႔….

ခြင့္မလႊတ္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ….။

 

ျပီးပါျပီ။         

ခ်စ္တဲ့သူတုိင္းေပါင္းသင္းႏုိင္ၾကပါေစ။

Laddyleo7@gmail.com

https://www.facebook.com/salai.leo.1

၀န္ခံခ်က္။      Eyes wide open (2009), Redwoods (2009) ဇာတ္ကားႏွစ္ကားႏွင့္ Goodbye (Air supply), I don’t want to miss a thing (Aero Smith),               I surrender (Celine Dion)  ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္(၀ုိင္းစုခုိင္သိန္း)၊ အားလုံးနဲ႔ လဲပါတယ္(ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း)၊ သူၾကားပါေစ(စိုးျပည့္သဇင္) ၊ ဒုတိယလူ (စည္သူလြင္) သီခ်င္းမ်ားမွစာသားတစ္ခ်ဳိ႕တစ္၀က္ကို ဘ၀၏ အျဖစ္အပ်က္အနည္းငယ္ျဖင့္ ေပါင္းစပ္ေရးသားပါသည္။

 

 

 

 

//

Jul 15th

Computer Repairs

By Alex aung

မနက္စာ စားျပီးကတည္းက အလုပ္လုပ္ေနတာ အိမ္ကရုံးခန္းမွာအခုထိ။ အိမ္ကရုံးခန္းဆိုလို႕ မ်က္စိလည္သြားျပီထင္တယ္။ ကုမၸဏီ ရုံးခန္းကို ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ျခံ၀င္းထဲမွာပဲ အေဆာက္အဦးတစ္ခုနဲ႕ဖြင့္ထားတာေလ။ ကြန္ပ်ဴတာစက္ျပင္သမားက ၁၁ နာရီလာမယ္ေျပာ ထားေတာ့ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ရေသးတာနဲ႕ နည္းနည္းပါးပါး ဆက္လုပ္ေနျဖစ္တယ္။ ျပည္တြင္းက လူအမ်ား သူတို႕ပိုက္ဆံမ်ားကို က်ယ္ က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ အသံုးခ်ႏိုင္ေအာင္၊ ျပီးေတာ့ အိမ္မွာေနရင္း လုပ္လို႕ရမယ့္ လုပ္ငန္းေတြအေၾကာင္း မိတ္ဆက္ေပးေနတဲ့ ကုမၸဏီၾကီး ျဖစ္ပါတယ္ ကြၽန္ေတာ့္ကုမၸဏီက။ ကိုယ့္အိမ္ရုံးခန္းဆိုေတာ့ မနက္ မနက္ ရွပ္လက္ရွည္၀တ္၊ နက္ခ္တိုင္စီးျပီး အလုပ္သြားစရာမလို။

'တူ.....တူ'

တံခါးဘဲလ္သံျမည္မွ အခ်ိန္ကုန္သြားမွန္း သိရတယ္။ ၁၁နာရီအတိ အခ်ိန္အတိအက်။ ကြန္ပ်ဴတာျပင္သမားအတြက္ တံခါးထဖြင့္ေပး ရတာေပါ့။ သူ၀င္လာခဲ့ေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ့္ရုံးခန္းရွိရာကို ျပသေခၚေဆာင္လာျပီး ကြန္ပ်ဴတာကို ထုတ္ေပးရတာ။ ကြန္ပ်ဴတာက ဘာျဖစ္ေနတာ၊ ဘယ္လို error ေတြတက္လာတာ၊ေဆာ့ဖ္၀ဲေတြသံုးရင္ ဘယ္လိုျဖစ္တာ စတာေတြကို ရွင္းျပလိုက္ရင္း သူ႕အေမး ကိုေျဖရပါတယ္။ သူကြန္ပ်ဴတာကို အေျခအေန အကဲခပ္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို အေသအခ်ာၾကည့္တယ္။ အသက္ ၃၇ႏွစ္ ဆံပင္ခပ္တိုတို ညႇပ္ထားသလို ပါးသိုင္္းေမႊးလည္း ခပ္ပါးပါးညႇိထားတဲ့သူေပါ့။ Gym မွာ တစ္ပတ္ေလးၾကိမ္ ေလ့က်င့္ခန္းအျမဲယူဆဲဆို ေတာ့ ေဘာ္ဒီက ေတာ့ အလန္းစားပါ။ သူ ကြၽန္ေတာ့္အသြင္အျပင္ကိုၾကည့္ျပီး ေက်နပ္ေနဟန္ျဖင့္ ေငးေနလို႕ စားပြဲေပၚက ကြန္ပ်ဴတာ ကိုလည္း ညႊန္ျပ လိုက္ပါရဲ႕။

ပစၥည္းကိရိယာေတြကို အသာခ် ကြန္ပ်ဴတာေတြကို သူစစ္ေဆးပါေတာ့တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕အနားကပ္ရင္း ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒီေကာင္ေလး အသက္ ၂၅ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ။ ဆံႏြယ္ေတြက နက္ေမွာင္သန္စြမ္းသလို ခႏၶာကိုယ္မွာလည္း အေမႊးအမွ်င္သန္တာကိုေတြ႕ရပါ၏။ သူ႕လက္ဖ်ံေတြမွာ အေမႊးႏုေတြေတြ႕ရသလို ၾကယ္သီးျဖဳတ္ကာ ဟထားတဲ့ ရင္ဘတ္မွာလည္း မေပၚ့တေပၚ အေမႊးႏုေလးေတြျမင္ရပါရဲ႕။ သူ ကြန္ပ်ဴတာကို စစ္ေဆးျပင္ဆင္ေနတုန္း ေဘးမွာထိုင္ခ်လိုက္ကာ စကားေျပာရတာေပါ့။ အေ၀းသင္နဲ႕ဘြဲ႕ရျပီး ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ဒီဂရီတစ္ခု ရဖို႕ၾကိဳးစားေနသည္တဲ့ေလ။ နာမည္က 'ညီေဇာ္'။ သူ႕အေၾကာင္းေတြစပ္စုရတာက လူလြတ္မဟုတ္ဘဲ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ေနမွာ စိုးရိမ္ျခင္းက အဓိကေပါ့။ ညပိုင္း သင္တန္းျပီးခ်ိန္တစ္ခ်ိဳ႕မွာေတာ့ သူ date သတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ကိုယ့္အေၾကာင္း သူ႕အေၾကာင္း ေျပာၾကဆိုၾက ေ၀မွ်ေနၾကရင္း စားပြဲ ေအာက္ကို သူငံု႕၀င္လိုက္ကာ connection ေတြကို စစ္ေဆးပါတယ္။

သူလုပ္ကိုင္တာေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ရင္း မလွမ္းမကမ္းက အကူအညီေပးဖို႕ ကြၽန္ေတာ္ရွိေနရေပါ့။ မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာ ေတြအားလံုး စစ္ေဆးျပီး စားပြဲေအာက္က ျပန္အထြက္ ရုတ္တရက္ သူရပ္တန္႕လိုက္ကာ ခါးကိုကိုင္ကာ ျငိမ္ေနေလရဲ႕။

'Damn...အား'

'ဘာျဖစ္တာလည္း ေကာင္ေလး?'

'အရင္အပတ္ကတည္းက ခါးေအာက္ပိုင္းနာေနတာ။ လုပ္ရကိုင္ရ အဆင္မေျပပါဘူးဗ်ာ'

သူ႕ပစၥည္း ကိရိယာေတြ ေကာက္ယူသိမ္းဆည္းျပီး ကြန္ပ်ဴတာကို ေနသားတက်ထားကာ ကြၽန္ေတာ့္အေမးေတြကိုေျဖ ပ်က္ေနတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာရဲ႕အေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ ခါးနာတာ သိပ္မဆိုးေသးဘူးထင္လို႕ ေဒါက္တာနဲ႕သြားမျပျဖစ္ပါဘူးတဲ့။ အလွည့္အျပဳမွာပဲ နည္းနည္းနာတာပါဆိုပဲ။

၁၅ မိနစ္ေလာက္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ကိစၥေတြ သူလက္စသတ္ျပီးေနာက္ ခံုတစ္ခုမွာထိုင္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္ၾကပါရဲ႕။

'မင္း အႏွိပ္သမား ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ မႏွိပ္ၾကည့္ဘူးလား ေကာင္ေလး? ကြၽမ္းက်င္တဲ့ အႏွိပ္သမားေတြက ဒီလုိကိစၥမွာ ဆရာေတြပဲကြ'

'Gym မွာေတာ့ နည္းျပဆရာက နည္းနည္းပါးပါး ႏွိပ္ျပဳေပးတယ္ဗ်'

'အျပင္က အႏွိပ္သမားေတြက ေစ်းၾကီးတယ္ မဟုတ္ဘူးလား?'

'တစ္ခါတေလေပါ့ ေကာင္ေလးရဲ႕'

'အင္း.....အႏွိပ္ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ရွာဦးမွပါ'

'ကဲပါ.....အခုမင္းခံစားေနရတာေတြ သက္သာဖို႕ ကိုယ္ကူညီေပးပါ့မယ္။ အႏွိပ္ခံေနက်ဆိုေတာ့ သူတို႕လိုမဟုတ္ေတာင္ မင္း muscle ေတြ Relax ျဖစ္သြားေအာင္ ကိုယ္လုပ္ေပးမယ္။ ဘာ charge မွေပးစရာမလိုဘူး'

'I don't know...'

'Come on, ကိုယ့္ exercise room ထဲမွာ massage table တစ္ခုရွိတယ္'

ရုံးခန္းထဲကေန ကြၽန္ေတာ္ဦးေဆာင္ျပီးထြက္ေတာ့ သူ႔ပစၥည္းေတြ ကိရိယာေတြ ခံုတစ္ခုေပၚ အေသအခ်ာထားကာ လိုက္ပါလာပါေရာ။ exercise room ထဲကြၽန္ေတာ္တို႕ေရာက္ေတာ့ massager table ကိုျဖန္႕ သန္႕ရွင္းတဲ့ towel တစ္ထည္ကိုျဖန္႕ခင္းျပီးတင္ထားလိုက္ ပါတယ္။

'မင္းအ၀တ္ေတြခြၽတ္လိုက္'

'အ၀တ္ေတြခြၽတ္ရမယ္....?' ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနတဲ့ ေလသံႏွင့္ သူ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေမးပါတယ္။

'It's alright. မင္းအ၀တ္ေတြ ၀တ္ထားရင္ ကိုယ္ေကာင္းေကာင္းႏွိပ္လို႕မရဘူးေလ။ မင္းအ၀တ္ေတြခြၽတ္ျပီး ေဘးကခံုမွာ တင္ထားလိုက္'

ခံုေစာင္းတစ္ခုကို ညႊန္ျပလိုက္ေတာ့ ရွဴးေတြကိုခြၽတ္၊ ေဘာင္းဘီရွည္ေတြကို ခြၽတ္ကာ ကြၽန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္တယ္။ က်န္ေန ေသးတဲ့ တီရွပ္ရယ္ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီကို လက္ညႇိဳးထိုးျပလိုက္ေတာ့ ခပ္ေႏွးေႏွး သူခြၽတ္ကာ ညီဘြားကို လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ႏွင့္ အုပ္ ထားရင္း ကြၽန္ေတာ့္ေဘးမွာ သူရပ္ေနရဲ႕။ထြားက်ိဳင္းတဲ့ သူ႕ရင္အုပ္အလယ္က အေမႊးႏုေတြက ေတာက္ေလွ်ာက္ေအာက္ကို ဆင္းလာ ကာ ဆီးစပ္က ျခံဳဖုတ္ထူထူနဲ႕တစ္ဆက္တည္း။ အေျမႇာင္းေျမႇာင္းထေနတဲံ သူ႕လက္ေမာင္းေတြ ေပါင္တံေတြ တင္ပါးေတြမွာ အေမႊးႏု ေလးေတြက ဖံုးလို႕။ massage table ေပၚတက္ဖို႕ ကြၽန္ေတာ္ အခ်က္ျပလိုက္ေတာ့ သူတံု႕ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႕ တက္ပါေရာ။

'ခံုေပၚအသာေမွာက္ျပီး ဆန္႕ဆန္႕ထား တစ္ကိုယ္လံုး'

ဘီရိုထဲက massage oil ကိုယူ ျပီးေတာ့တစ္ခါ ကြၽန္ေတာ္၀တ္ထားတဲ့ ရွပ္အက်ႌကိုပါခြၽတ္လိုက္ပါတယ္။ ေကာင္ေလးကိုႏွိပ္နယ္ေပးရင္း ေခြၽးေတြထြက္လာရင္ ကြၽန္ေတာ့္အက်ႌမွာ အနံ႕ေတြမဆြဲေစခ်င္ဘူးေလ။ လက္ထဲ ဆီအခ်ိဳ႕ကိုေလာင္းထည့္ သူ႕ပခံုးေတြ ခါးအထက္ပိုင္း ၾကြက္သားေတြကို အသာစႏွိပ္ပါတယ္။

'God, that feels good'

ေက်ာျပင္တစ္ေလွ်ာက္၊ ေက်ာရိုးဆစ္အတိုင္း အခ်က္က်က်ႏွိပ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ၾကြက္သားမ်ားဟာ က်စ္လစ္ျပီး သန္မာလိုက္တာ။ မာေနတဲ့ၾကြက္သားေတြေပ်ာ့ေျပာင္းသြားတဲ့အထိ ႏွိပ္နယ္ေပးရင္း ဆီအနည္းငယ္ကို လက္ထဲ ထပ္ထည့္လိုက္ကာ  ေဖာင္းေနတဲ့ သူ႕တင္ပါးေတြကို ျဖတ္သန္းရင္း ေပါင္ၾကြက္သားမ်ားကိုစတင္ႏွိပ္နယ္ေပးပါတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးအေမႊးႏုေတြက ခပ္ပါးပါးရွိေနေတာ့ ဆီမ်ားမ်ားေတာ့ ထည့္ရသည္ေပါ့ေလ။ ေျခေထာက္ၾကြက္သားမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ႏွိပ္နယ္စျပဳေတာ့ သူ ျဖစ္စျပဳလာျပီဆိုတာ ရိပ္မိရ ပါေရာ။ ေျခဖ၀ါးႏွစ္ဖက္လံုးကို ႏွိပ္ရင္း၊ ေျခသလံုးၾကြက္သားမ်ားကို ေျဖေလ်ာ့ကာ သူ႕တင္ပါးမ်ားဆီျပန္ေရြ႕ျဖစ္ပါတယ္ ကြၽန္ေတာ့္ လက္ေတြ။ ေက်ာျပင္တေလွ်ာက္ကေန တင္ပါးအကြဲေၾကာင္းထိ အေမႊးႏုေလးေတြက အထင္အရွား။ တင္ပါးဆံုတစ္ဖက္ျခင္းကို ႏွိပ္နယ္ ေပးရင္း ေနာက္ဆံုး သူ႕ေက်ာေအာက္ပိုင္းဆီ ျပန္ေရႊ႕ေပးျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ သူ႕ေက်ာျပင္မွာႏွိပ္နယ္ေပးခ်ိန္ 'ညီေဇာ္' ေကာင္းေကာင္းလွဲျပီး ျငိမ္ေနတယ္ စကားတစ္လံုးမွ မဆိုဘဲ။

'ေကာင္ေလး....ပက္လက္အိပ္။ အစ္ကိုတစ္ျခားေနရာေတြကိုလည္းႏွိပ္ရမယ္'

မလႈပ္မရွားေနရာမေရႊ႕ဘဲ ကြၽန္ေတာ့္ကို ရွက္ေၾကာက္စြာၾကည့္ရဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္သိတယ္ သူဘာျပႆတာျဖစ္ေနလဲဆိုတာ။ 'စိုးရိမ္မေန ပါနဲ႕ကြာ။ လူတိုင္းအႏွိပ္ခံရင္း hard-on ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အစ္ကိုလည္း အႏွိပ္ခံတဲ့အခါျဖစ္တာပါပဲ။ ပက္လက္လွန္လုိက္ ေကာင္ေလး'

ခပ္ေျဖးေျဖး သူပက္လက္လွန္အိပ္တယ္။ မာေတာင္ေနတဲ့ ငပဲဟာ မတ္ျပီးေထာင္ေနတာမ်ား ၇လက္မေလာက္ရွိတယ္ ဆီးစပ္က ျခံဳပုတ္ ဆီညႊန္ျပေနတာ။ သူ႕မ်က္ႏွာဟာ ရွက္ေသြးႏွင့္နီျမန္းေနျပီး မ်က္လံုးမ်ားဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကိုမၾကည့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အေလးတံုးမ်ားတင္ ထားတဲ့ ဆီသာေငးေနေရာ။

'မရွက္ပါနဲ႕ကြာ၊ အခ်ိန္တိုင္းျဖစ္တတ္ပါတယ္ ဒီလို'

ရင္အုပ္ထူထူႏွင့္ လည္တိုင္ကို ဆီနည္းနည္းေလာင္းလိုက္ကာ ကြၽန္ေတာ္စႏွိပ္ရင္းေျပာလိုက္တယ္။

'ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ အႏွိပ္မခံဖူးဘူး၊ ျပီးေတာ့ လူေရွ႕မွာ ဒီလိုလည္း မျဖစ္ဘူး။'

'မင္း ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ အတူတူ -ြင္းမထုဖူးဘူးလား?'

'လူပ်ိဳေပါက္တုန္းကေတာ့ အစ္ကို၀မ္းကြဲနဲ႕လုပ္ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါကလည္း ၾကာလွျပီဗ်'

'ဒါဆိုလည္း အခု အဲဒီအခ်ိန္ကလိုမ်ိဳး သေဘာထားၾကည့္ေပါ့ကြ။ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်တာေတြ ျဖစ္မေနပါနဲ႕'

ညီေဇာ္ မ်က္ခံုးမ်ားကို တစ္ခ်က္ျမႇင့္လိုက္ရင္း 'အႏွိပ္အနယ္ျပဳရင္း sex လုပ္တတ္ၾကလားဗ်?' ေမးတယ္။

'တစ္ခ်ိဳ႕ေတြေတာ့လုပ္တယ္ေလ။ လူအေပၚမူတည္တာေပါ့။ မင္းအခု sex လုပ္ခ်င္ေနလို႕လား?'

'I don't know, ေပါင္ၾကြက္သားေတြ တင္သားေတြကိုႏွိပ္ရင္ horny ျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ I don't know'

'အစ္ကို ႏွိပ္တဲ့ကိစၥျပီးေအာင္ လုပ္လိုက္မယ္။ ျပီးမွ အဲဒီ့အေၾကာင္းေျပာၾကတာေပါ့။'

ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ pecs, abs,  ျပီးေတာ့ ဗိုက္ၾကြက္သားမ်ားေပၚ ဆက္လက္လႈပ္ရွားျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုက္ၾကြက္သားမ်ားကို စက္၀န္းပံုႏွိပ္နယ္ ေပးကာ ဆီးစပ္ကျခံဳပုတ္ဖက္ကို အခ်က္က်ေျပာင္းပါျပီ။ ကြၽန္ေတာ့္လက္မ်ားဟာ သူ႕ငပဲကိုခလုပ္တိုက္မိပါရဲ႕။ လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ဆီးစပ္မွာ အလုပ္ရႈပ္ျပီးေနာက္ အေမႊးႏုေတြမ်ားလွတဲ့ ေျခႏွစ္ဖက္ကို ႏွိပ္နယ္ေပးျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ သူ႕ေျခဖ၀ါးက အေၾကာပြိဳင့္ေတြ ကိုလည္း ခဏအခ်ိန္ေပးႏွိပ္ျပီး အစီအစဥ္အတိုင္း ေနာက္ျပန္ဆုတ္ကာ ေပါင္ျခံက ႏွိပ္ကြက္ေတြဆီ လက္ကေရာက္သြားပါတယ္။

သူ႕ငပဲ၀န္းက်င္၊ ေရႊဥေတြကို အျခားလက္ျဖင့္ကိုင္တြယ္ရင္း 'မင္းကိုဆက္ျပီး ျပဳစုေပးေစခ်င္လား?' ေမးမိပါတယ္။

'I'm not gay'

'ကိုယ္လည္းမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ႏွိပ္နယ္ေပးတာမွ climax ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုႏွင့္အဆံုးသတ္ရမွာကိုၾကိဳက္တယ္'

'ဒါဆို ကိုၾကီးေရာ အႏွိပ္ခံတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ဆံုးခန္းထိေရာက္တယ္ေပါ့?'

'ဒါေပါ့။ ကိုယ့္အႏွိပ္သမားက အရမ္းဂရုစိုက္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြဆို oral sex လုပ္ေပးသလို၊ တစ္ခါတေလ fuck တယ္ ကိုယ့္ကို'

'Fucks you? အဲဒါနာလားဗ်?'

'Lube သံုးေတာ့ သိပ္မနာပါဘူးကြာ။ သူ႕ဟာကလည္း မင္းလိုပဲၾကီးတယ္'

Foreskin ကို အထက္ေအာက္ျငင္ျငင္သာသာ ပြတ္ဆြဲရင္း သူ႕အေမးေတြကို ေျဖတာေပါ့ ကြၽန္ေတာ္။ သူေနာက္ျပန္လွဲသြားရင္း မ်က္စိေတြေမွးမွိတ္ သြားရဲ႕။ ေရႊဥေတြ႕ို ဆက္လက္ပြတ္သပ္ျပီး ခေရေပါက္ႏွင့္ ေရႊဥၾကားေနရာေလးကို အသာဖိဖိျပီး ကလိျဖစ္ပါတယ္။ ထိပ္၀ေလးကားျပီး ကြမ္းသီးေခါင္းပြလာေတာ့ သူ႕ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုး ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲေရာက္ကေရာ။ massage oil ရဲ႕အနံ႕၊ သူ႕ရဲ႕ကိုယ္ပုိင္ ကိုယ္နံ႕ေတြ ခံစားရမိျပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ္လည္း turn-on  ျဖစ္လာမိသည္ေလ။

ညီေဇာ့္ ေျခႏွစ္ဖက္ကို ေကြးေစရင္း ရင္ဘတ္ကိုဖိကပ္ေစကာ ေရႊဥေတြဆီ ေရႊ႕ေျပာင္း လ်ာကစားျဖစ္ပါေရာ။ ေရႊဥတစ္လံုးစီကို ခဏစုပ္မ်ိ ဳျပီးေနာက္ ႏွစ္ဥလံုးကို ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္ပါတယ္။လွ်ာေတြက ေ၀့၀ိုက္ရင္းကလိေတာ့  သူ႕ပါးစပ္ေတြ အနည္းငယ္ဟလာကာ၊ ခေရ ေပါက္ဆီ ေရာက္ေတာ့ ပါးစပ္က်ယ္က်ယ္ဟာကာ အသံထြက္ညည္းပါျပီ။ အေမႊးအေတာ္ထူတဲ့ ခေရေပါက္ပါပဲ။ အဲဒီအေမႊးေတြပါ လွ်ာျဖင့္ရစ္ယူရင္း စုပ္မ်ိဳျဖစ္ေတာ့ သူေျခေခ်ာင္းေတြ တဆတ္ဆတ္ခါတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ညႊန္ၾကားမႈေအာက္မွာ 'ညီေဇာ္' သီခ်င္းဆိုတယ္ ေအာ္ညည္းေနတာ။ အေမႊးထူတဲ့ သူ႕ ေတာင္ၾကားလမ္းနဲ႕တင္ပါးသား ခပ္ထူထူေလးေတြကို လွ်ာနဲ႕သာမက သြားႏွင့္ဖြဖြကိုက္ကာ ေဆာ့ကစားျဖစ္သည္။ ခေရေပါက္ကို လွ်ာျဖင့္ကလိစဥ္မွာေတာ့ အနံ႕အခ်ိဳ႕၊ မဆိုး၀ါးလွတဲ့ အနံ႕အသက္အခ်ိဳ႕ကို ရ႔ပါရဲ႕။ သူ႕ဆီးစပ္က ခ်ံဳပုတ္ကိုႏွာေခါင္းျဖင့္ ထိမိစဥ္က ရသည့္အနံ႕မ်ိဳး။ ဗိုက္သားေတြစီျပန္ျပီး ညႊန္ေနတဲ့ သူ႕ငပဲကို အသာျပန္ကိုင္လိုက္ကာ ပါးစပ္ထဲ စုပ္မ်ိဳလိုက္ပါတယ္။ တစ္ျပိဳင္တည္း ေရႊဥေတြကို ပြတ္သပ္ညႇစ္ျပဳေပးေတာ့ သူ႕ငပဲဟာ ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ ပိုပိုတုတ္လာသလိုပါပဲ။ရွက္ေၾကာက္စိတ္ေတြမရွိေတာ့ဘူး ထင္ရဲ႕ အသံထြက္မိန္းေမာစျပဳလာသလို ရုတ္တရက္ သူ႕ခါးကိုေကာ့ကာ တြန္းတင္လိုက္ေတာ့ ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုး ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ တဆံုး ျမႇဳပ္သြားပါေရာ။

အေနအထားမေျပာင္းဘဲ ခဏျငိမ္ေနျပီးေနာက္ လက္အစံုျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းကိုကိုင္လိုက္ရင္း 'အား...အ...အား' ေအာ္ညည္းကာ ေရႊရည္ေတြကို ပါးစပ္အျပည့္ျဖည့္ေပးပါေတာ့တယ္။ သူ႕ငပဲ ေပ်ာ့ဖတ္မသြားခ်င္အထိ ဆက္ျပီးစုပ္ေပးလိုက္တာ အရသာေကာင္းပါေပ့။ ပင့္သက္ရွဴရႈိက္ရင္း လဲေလ်ာင္းေနဆဲ သူ႕ငပဲကိုစုပ္ရင္း ေရႊဥေတြကို ကလိကာ ဘယ္ဘက္လက္ကေတာ့ ရင္အုပ္ေတြ ခ်က္အလယ္က အေမႊးႏုေလးေတြကို ပြတ္သပ္ျဖစ္ပါေရာ။

ေနာက္ဆံုး သူေျပာတယ္ 'God, That was wonderful. ဘ၀မွာ တစ္ခါမွ မခံစားဖူးတဲ့ ခံစားခ်က္ၾကီးပဲဗ်'

'အစ္ကိုလည္းၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒီလိုေနရုံနဲ႕မင္းကို gay လို႕မဆိုႏိုင္ပါဘူးကြာ။ အိမ္ေထာင္သည္ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း အစ္ကိုႏွိပ္ေပးဖူး တယ္ အၾကိမ္ၾကိမ္။ ျပီးရင္ sex လုပ္ျဖစ္ၾကတယ္ အခ်ိန္တိုင္း။ ငါတို႕အားလံုး gay မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အစ္ကိုတို႕ အမ်ိဳးသားျဖစ္ရတာ ကိုယ္ခႏၶာေတြ ထိေတြ႕ရတာကို သေဘာက်ရုံသက္သက္'

ညီေဇာ္ထထိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကိုတြန္းျပီးျပန္လွဲေစလိုက္တယ္။ 'လွဲျပီးအနားယူ ခဏျငိမ္ေနပါဦးကြာ' ။ မိနစ္အနည္း ငယ္ၾကာျပီးေနာက္ သူ႕ကိုေမွာက္အိပ္ဖို႕ ျပန္လည္ညႊန္ၾကားလိုက္ပါရဲ႕။ အသာအယာေမွာက္အိပ္လိုက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ သူ႕ေနာက္ပိုင္းၾကြက္သားမ်ားဆီျပန္လည္ အလုပ္မ်ားပါေတာ့တယ္ လက္အစံုက အစုန္အဆန္ျပဳရင္း အေမႊးထူ သူ႕ေပါင္ျခံဆီ လူးလားခတ္ရင္းေပါ့။

'ခါးသိပ္မနာေတာ့ဘူးဗ်'

'ေကာင္းတာေပါ့ကြ၊ အခုမင္းအၾကိဳက္ေတြ႕မယ့္ အရသာသစ္တစ္ခုေပးမလို႕ '

လက္ဖ၀ါးထဲ ဆီကိုေလာင္းထည့္လိုက္ျပီး သူ႕တင္ပါးေတြဆီပြတ္သပ္ႏွိပ္နယ္ပါတယ္။ အိျပီးႏုညံံ့တဲ့တင္သားဆိုင္မ်ားကို ခပ္ရြရြပြတ္သပ္ ရင္း ေတာင္ၾကားလမ္းေလးထဲ လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ပြတ္သပ္ကာ ခေရေပါက္ဆီေမွ်ာ့ေသြးစမ္းရင္း အေမႊးအမွ်င္ေတြဖယ္ရွားရသည္ေလ။ ခရေပါက္ေလးကို ဆီႏွင့္အတူ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ပြတ္သပ္တာ ခဏၾကာသည္အထိ။ သူ႕ပါးစပ္က ညည္းတြားသံသဲ့သဲ့ထြက္လာခ်ိန္မွာ ေတာ့ လက္ခလယ္ကို ခေရ၀မွတစ္ဆင့္ျဖည္းျဖည္းေလးထိုးထည့္ျပီး သြင္းလိုက္သည္။

'အ....နည္းနည္းနာတယ္ဗ်'

'ခဏပဲနာမွာပါကြာ....အစမို႕ပါ'

လက္ေခ်ာင္းေလးကို ဖိသြင္းရင္း သူ႕ prostate ကိုရွာေတြ႕ခ်ိန္ထိ အသာအယာျပဳရသည္ေပါ့။ အထုတ္အသြင္း ညင္သာစြာျပဳရင္း ခေရ၀ေလးကို ပြတ္သပ္ရင္း ပက္လက္လွန္ျပီး အိပ္ေစလိုက္တယ္။ သြင္းထားတဲ့ လက္ေခ်ာင္းကို မကြၽတ္ေစဘဲ prostate ကိုထိမိေစပါ့။ မမာ့တမာျဖစ္စျပဳေနတဲ့ သူ႕ငပဲကို ပါးစပ္ေႏြးေႏြးထဲငံုလိုက္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ prostate ကိုဆက္ျပီးႏႈိးဆြႏွိပ္နယ္ေပးျဖစ္၏။ ပါးစပ္မွ မိန္႕မူးသံေတြ ထြက္လာသလို သူ႕လက္မ်ားဟာ ခံုေစာင္းမ်ားကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆုပ္ကိုင္ပါေရာ။ အေမႊးႏုေတြဖံုးလႊမ္းထားတဲ့ သူ႕ေပါင္တံေတြနဲ႕ ကြၽန္ေတာ့္ဦးေခါင္း၊ ပခံုးေတြကို ခ်ဳပ္ထားရင္း သူ႕တင္ပါးမ်ားကိုၾကြကာ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ ထဲထဲ၀င္၀င္ ပတ္သက္သည္။

ညီေဇာ့္ငပဲဟာ တျဖည္းျဖည္းထြားလာတယ္လို႕ လည္ေခ်ာင္းထဲထိ ခံစားရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ႏွာတံေတြဟာလည္း ျခံဳပုတ္ထဲက ေယာက္်ားနံ႕စစ္စစ္ကို ျပည့္ျပည့္၀၀ကိုရွဴရႈိက္ေနရတာလည္း အပါအ၀င္။ အဆံုးထိဖိကပ္လိုက္ ကြမ္းသီးေခါင္းထိျပန္ထုတ္လိုက္လုပ္ရင္း ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ ခပ္သြက္သြက္လႈပ္ရွားေပးျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပူေနြးတဲ့ ေခ်ာကလက္ရည္ပ်စ္ပ်စ္မ်ား သူေနာက္တစ္ၾကိမ္ပန္းထုတ္ပါေတာ့တယ္။ ညာဘက္လက္ျဖင့္ သူ႕ prostate ကိုမိနစ္အနည္းငယ္ၾကာသည့္တိုင္ ဆက္လက္ကလိေန တာ ငပဲထိပ္၀က ေနာက္ဆံုးတစ္စက္ထြက္သည္အထိ။ ေျခလက္ေတြအားလံုးေျပေလ်ာ့သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ထရပ္လိုက္ကာ သူ႕ကိုအလြတ္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။

စားပြဲေပၚမွာ ႏူးညံ့စြာ ညည္းတြားသံျပဳရင္း မိန္းေမာေနရင္း အတန္ၾကာ သူလဲွေလ်ာင္းေနပါေသးတယ္။ အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာမွ သူ႕ပါးစပ္ က အသံေလးေတြ ေပ်ာက္ မ်က္စိကိုဖြင့္ကာ ထထိုင္ပါေတာ့သည္။

ဘာေျပာရမွန္း မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ

'ေက်းဇူးလို႕ေျပာရင္ပဲ လံုေလာက္ပါျပီကြ'

'Thanks!'

ပါးခ်ိဳင့္မ်ားေပၚလြင္သည္အထိ အျပံဳးေ၀ကာ ေက်းဇူးစကားဆိုရင္း သူစားပြဲေဘးမွာ ရပ္တန္႕လိုက္ကာ အ၀တ္ေတြတင္ထားတဲ့ ခုံေစာင္း ကို တစ္ခ်က္ check လုပ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ အ၀တ္မပါ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးကို ေနာက္ဆံုးၾကည့္ျဖစ္တာေပါ့။ ခႏၶာ ကိုယ္အခ်ိဳးအစားက ေျပေျပပ်စ္ပ်စ္ႏွင့္ အခ်ိဳးက်လွသည္။

'မင္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြ။ မင္းတစ္ကိုယ္လံုးႏွိပ္နယ္ေပးရတာကို ကိုယ္သေဘာက်တယ္။ အေတာ္လန္းတဲ့ ေဘာ္ဒီ မင္း ရထားတာပဲ။ ၀မလာေအာင္ ဂရုစိုက္'

'ဟုတ္...ထိန္းရမွာေပါ့'

ကြၽန္ေတာ့္ကိုစကားမ်ားျပန္ေျပာရင္း သူ႕ရွဴးဖိနပ္မ်ား၊ အ၀တ္မ်ားကို ျဖည္းျငင္းစြာ ၀တ္ဆင္ေနတာ။ အသာေစာင့္ၾကည့္ျပီးေနာက္ သူအားလံုး၀တ္ဆင္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ရုံးခန္းဘက္ကိုျပန္လည္ဦးေဆာင္ေခၚယူခဲ့ပါရဲ႕။ ရုံးခန္းထဲက ကြၽန္ေတာ့္စားပြဲမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း Checkbook ကိုဆြဲယူလိုက္ကာ စားပြဲေပၚဖန္တံုးျဖင့္ ဖိထားခဲ့တဲ့ သူ႕ေျပစာကို ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။

'ေပးဖို႕မလိုေတာ့ပါဘူးဗ်ာ'

'ညီ့ကို လံုလံုေလာက္ေလာက္ ေပးျပီးျပီပဲ'

ဒါေပမဲ့ Checkbook မွာလံုလံုေလာက္ေလာက္ပမာဏတစ္ခုေရးရင္း ေလးပါအပိုေစာင္းေပးကာ tip money သူ႕ကိုကမ္းေပးလိုက္ပါ တယ္။

'အဲဒီမွာ မင္းကိုယ့္ကို တစ္ခုခု လုပ္ေပးႏိုင္မယ့္ဟာရွိပါတယ္'

'What?'

'ေအာ္...မၾကာခဏ ဒီကိုျပန္လာျပီး ကိုယ့္ကိုလာေတြ႕လွည့္ေလ'

သူ႕ပစၥည္း ကိရိယာေတြကို ဆြဲကိုင္ တံခါးမဆီ ေျခလွမ္းလိုက္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပန္လွည့္ကာ ျပံဳးျပရင္း 'I will, စေနေန႕မနက္ဆို ကိုၾကီးဘာလုပ္ေလ့ရွိလဲဗ်?'

Alex aung (15 July 2010)

Sep 29th

ကဲဘယ္နဲ့လုပ္ရပ....။

By CicerNyinyi
ငါနဲ့ http://www.moba4all.org နဲ့ဖိုက္ေနတယ္ေဟ... ဟိုစာေရးဆရာသူရႆ၀ါဆိုတဲ့ေကာင္  ဦးစီးတယ္ဆိုပဲ.. အဲ့ဆိုဒ္မွာ ေပါင္း၀ိုင္းရဲ့ျပိဳင္ပြဲအေၾကာင္း တင္တာ အပရုလုပ္ျပီးမွ အက္ဒမင္ အဖြဲံကျပန္ဖ်က္တယ္တဲ့









ကဲဘယ္နဲ့လုပ္ရပ....?
ငါေပါင္း၀ိုင္းရဲ့ျပိဳင္ပြဲ ကို အဲံဒီ MOBAဆိုဒ္(စာေရးဆရာသူရႆ၀ါဦးစီးတယ္ဆိုပ)ဲမွာ ေၾကညာေတာ့ အစကအပရုလုပ္ေပးျပီးခုမွအဒ္မင္အဖြဲ့ကသေဘာမတူလို့ပါဆိုျပီး ျပန္ဖ်က္လိုက္တယ္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကလည္း စိတ္ေလစရာ..မင္းတို့ဖတ္ၾကည့္ဦး..
ငါတင္တာ ပိုင္း၀ိုင္းေရးထားတဲ့အတိုင္းေကာ္ပီလုပ္ေပး ထားတာသူေရးတာရိုင္းတာမပါပါဘူး..း-)
Close
Profile Icon
Rocker77 left a comment for အရွင္စေႏၵာဘာသ
အရွင္ဘုရား တပည္႔ေတာ္ ရိုေသေလးစား စြာၿဖင္႔ ေလွ်ာက္ထားအပ္ပါတယ္။ အရွင္ဘုရား တင္သြင္းေသာ ဟိုမို ႏွင္႔ ပတ္သက္ေသာ ၿပိဳင္ပြဲ ပို႔စ္ မွာ လူငယ္မ်ား လြဲမွားစြာ ယူဆ မိမွာ စိုးေသာေၾကာင္႔ အက္ဒမင္ အဖြဲ႔မွ ၀မ္းနည္းစြာၿဖင္႔ ပယ္ဖ်က္ လိုက္ပါတယ္။   ရိုေသေလးစားစြာၿဖင္…
Sunday
အျဖဴေလး left a comment for အရွင္စေႏၵာဘာသ
အရွင္ဘုရားတင္သြင္းေသာ ဟုိမုိ ႏွင္႔ပတ္သက္ေသာ ၿပိဳင္ပြဲပုိ႔စ္အား ဆုိက္မွ လက္မခံႏုိင္၍ ဖ်က္သိမ္းပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေလးစားစြာျဖင္႔ အျဖဴေလး
     တဲ့  ဒီေနရာမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ ျဖစ္တဲ့ အရွင္ဘုရား တင္သြင္းေသာ ဟိုမို ႏွင္႔ ပတ္သက္ေသာ ၿပိဳင္ပြဲ ပို႔စ္ မွာ လူငယ္မ်ား လြဲမွားစြာ ယူဆ မိမွာ ဆိုတဲံဟာကိုသေဘာမက်ပါဘူး
မင္းတို့ဘယ္လိုသေဘာရလည္းကြ ငါေတာ့ကြာ ဒီလိုျပန္ျပီး ခ်ဲလင့္ လုပ္ထားတယ္..း)

အရွင္ဘုရား တပည္႔ေတာ္ ရိုေသေလးစား စြာၿဖင္႔ ေလွ်ာက္ထားအပ္ပါတယ္။ အရွင္ဘုရား တင္သြင္းေသာ ဟိုမို ႏွင္႔ ပတ္သက္ေသာ ၿပိဳင္ပြဲ ပို႔စ္ မွာ လူငယ္မ်ား လြဲမွားစြာ ယူဆ မိမွာ စိုးေသာေၾကာင္႔ အက္ဒမင္ အဖြဲ႔မွ ၀မ္းနည္းစြာၿဖင္႔ ပယ္ဖ်က္ လိုက္ပါတယ္။   ရိုေသေလးစားစြာၿဖင္… Sunday

ဖ်က္ရျခင္း၏ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္သည့္လူငယ္မ်ား လြဲမွားစြာ ယူဆ မိမွာ စိုးေသာေၾကာင္႔  ဟူသည္အားေရလည္ေအာင္  ေဖာ္ျပေပးေစလိုသည္ အေထာက္အထားခိုင္ခိုင္မာနွင့္ပါ ရသစာေပ တိုးတက္ေအာင္ေဆာင္ရြက္လိုေသာ အဖြဲ့တစ္ခုတြင္ ဤသို့ က်ဥ္းေျမာင္းေသာအယူ ၇ွိသည္ကိုအံၾသ၍ မဆံုးပါ.... ယင္းျပိဳင္ပြဲသည္ ပုဂၢလိက အျမင္ျဖင့္ျပဳလုပ္ေနျခင္းမဟုတ္ပဲလူတန္းစားမခြဲျခားျခင္း ကိုရည္စူး၍ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္ ထိုျပင္ကေလာင္းေသြးရန္ စာေရးစလူငယ္မ်ား အတြက္ အခြင့္ေကာင္းပင္ျဖစ္သည္.....သင္တို့၏ဆိုဒ္ တြင္ ဤသို့ျပိဳင္ပြဲမ်ားေၾကညာခြင့္မျပဳပါဟု စည္းမ်ဥ္းရွိပါသလား ။ ဤသို့ မ၇ွိပါက သင္တို့ဖ်က္ရျခင္းကို ေပးေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္မွ တရားမ်ွတမွဳမ၇ွိပါ  လူ့သားတိုင္း၏ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရး နွင့္ ရသစာေပအားပိုမိုတိုးတက္ေအာင္လုပ္လိုေသာ သင္တို့၏ ဆိုဒ္ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုခ်ိဳးေဖာက္ရာေရာက္ေပသည္။ ဦးဇင္းတင္ေသာစာေပျပဳိင္ ပြဲသည္  ကမာၻေပၚတြင္သင္တို့နွင့္ အတူေနထိုင္အသက္၇ွင္ေနေသာ လူမ်ားအား သင္တို့ပိုမိုနားလည္သေဘာေပါက္လာေစျခင္းနွင့္ သင့္တို့အတြက္ဗဟုသုတသာတိုးပြားေစသည္။ခိုင္လံုေသာအေၾကာင္းျပခ်က္ မေပးပဲဤသို့ဖ်က္ျခင္း သည္က်င့္၀တ္နွင့္မညီဟုထင္ျမင္ယူဆပါသည္ ။သို့ျဖစ္၍ သင္တို့ဘက္မွခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္အားရရွိလိုပါသည္

ေစာင့္ေမ်ွာ္လ်ွက္

အ၇ွင္စေႏၵာဘာသ(ညအုပ္စိုး)
May 9th

အမ်ားစုေသာ အပ်ိဳၾကီး/လူပ်ိဳၾကီးတို႔၏ စရိုက္လကၡဏာမ်ား

By vampire

အမ်ားစုေသာ အပ်ိဳၾကီး/လူပ်ိဳၾကီးတို႔၏ စရိုက္လကၡဏာမ်ား

၁။ ဘာသာေရး ကိုင္းရိႈင္းတတ္သည္။
၂။ ဇီဇာေၾကာင္တတ္သည္။
၃။ တိရိစၦာန္ကေလးမ်ားကို ခ်စ္တတ္သည္။
၄။ တူ၊တူမကေလးမ်ားကို အခ်စ္ၾကီးတတ္ၾကသည္။ တူ၊တူမကေလးမ်ားကို သူတို႔လိုေနရန္ တိုက္တြန္းတတ္ၾကသည္။
၅။ အေျဖတစ္ခုကို အၾကာၾကီးေစာင္႔ရတတ္သည္။

၆။ အျမဲလိုလို ဟိုဟာေကာင္းနိဳး၊ဒီဟာေကာင္းနိဳးေရြးရခက္ေနတတ္သည္။

၇။ အခ်စ္၊အိမ္ေထာင္ေရးအေၾကာင္း သူမ်ားထက္ ပိုသိဟန္ ျပတတ္သည္။

၈။ လိုရင္းမေရာက္ဘဲ ေ၀႔လည္ေၾကာင္ပတ္ ေျပာတတ္သည္။

၉။ မရြာေသာမိုးကို ေမွ်ာ္ကိုးတတ္သည္။
၁၀။ ႏွေျမာတြန္႔တိုေသာ္လည္း အလွဴဒါန အေပးအကမ္း ရက္ေရာတတ္သည္။

၁၁။ စိတ္ထားေကာင္းေသာ္လည္း တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေျပာတတ္သည္။

၁၂။ သီခ်င္း၊၀တၲဳ၊ရုပ္ရွင္ (အနဳပညာ)မ်ားကို နင္႔နင္႔နဲနဲ ခံစားတတ္ၾကသည္။

၁၃။ တစ္ခုခုကိုၾကိဳက္မိလွ်င္ျဖစ္ေစ၊မၾကိဳက္လွ်င္ျဖစ္ေစ ေျပာမျပီးတတ္ၾကေခ်။

၁၄။ ဒိုင္ယာရီလိုစာအုပ္မ်ိဳးကို ေရးဖို႔ထက္သိမ္းထားဖို႔ စိတ္၀င္စားသူမ်ားျဖစ္တတ္ၾကသည္။

၁၅။ အသက္ ေမးလွ်င္ (စိတ္တြင္းက) စိတ္ဆိုးေနတတ္ၾကသည္။

၁၆။ အတိတ္အေၾကာင္းကို လြမ္းေမာေနေလ႔ရွိေသာ္္လည္း ထုတ္ေဖာ္ျပေလ႔မရွိၾက။

၁၇။ အစိုးရိမ္ၾကီးတတ္၊ပူပင္ေသာကၾကီးတတ္္ၾကသည္။

၁၈။ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးရန္မွာ သူတို႔တာ၀န္ဟု ထင္တတ္ၾကသည္။

၁၉။ စည္းစနစ္ၾကီးသူမ်ား ျဖစ္တတ္ၾကသည္။

၂၀။ သူတို႔အခ်စ္ကို အေ၀းမွ Celebrities မ်ားအေပၚ ပံုေအာထားဟန္ျပဳတတ္ၾကသည္။

၂၁။ မဂၤလာေဆာင္မ်ားကို သြားရန္၀န္ေလးတတ္ၾကသည္။

၂၂။ ဘ၀တူ လူပ်ိဳၾကီး၊အပ်ိဳၾကီး စာရင္းကို ျပဳစုထားရွိကာ အားတင္းထား တတ္ၾကသည္။

၂၃။ အျပစ္ရွာျမန္တတ္သည္။

၂၄။ ဘယ္ေတာ႔စားရမလဲ ဟုေမးလွ်င္ (စိတ္ထဲက) ေၾကနပ္ ေနတတ္ၾကသည္။

၂၅။ ပစၥည္းမ်ားကို တစ္ေယာက္ကိုင္အျဖစ္ပဲ သံုးခ်င္တတ္ၾကသည္။

၂၆။ လူစိမ္းေတြၾကားမွာ ခပ္တည္တည္ၾကီးေနတတ္ၾကသည္။
၂၇။ မိတ္ဆက္ေပးလွ်င္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရွိတတ္ၾက။

၂၈။ ပထမဦးဆံုးေတြ႔တာျဖစ္လွ်င္ ဆံပင္အစ၊ေျခသည္းအဆံုး Check တတ္ၾကသည္။

၂၉။ အက်ည္းတန္မဟုတ္ေသာ္လည္း မွန္ၾကိဳက္တတ္ၾကသည္။

၃၀။ စ တာ၊ ေနာက္ တာ ကို အတည္ဟု မွတ္ယူတတ္ၾကသည္။

၃၁။ ခ်စ္သူစံုတြဲယုယုယယေနတာကို ျမင္ျပင္းကတ္တတ္ၾကသည္။

၃၂။ လူပ်ိဳၾကီး၊အပ်ိဳၾကီးျဖစ္ေၾကာင္း မေၾကညာေသာ္လည္း သိေနေစခ်င္ၾကသည္။

 

ဗဟုသုတျဖစ္ေစရန္မွ်ေ၀ပါသည္။

kingvampire.mdy@gmail.com

v