Dec 16th

" ေအးၿမတဲ႔ ခ်စ္ၿခင္း ထက္က တုနိုွင္းမဲ႔ ေမတၱာတရား "

By Nay Min Kha


ကြ်န္မသားငယ္နွင္႔မ်က္နွာခ်င္းမ ဆိုင္မိသည္မွာ တစ္လ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိေလၿပီ။ မိုးေတြရြာတဲ႔ ေန႔ တစ္ေန႔က သားနဲ႔ကြ်န္မတို႔ တိုက္ပြဲၿပင္ထန္ခဲ႔ၿပီထင္တယ္။ ကြ်န္မက မိဘအရာမွာေနတဲ႔ သူတစ္ေယာ က္ၿဖစ္တယ္။ သားသမီဆိုတာ မိဘစီမံေသာအရာကိုနာခံရမွာကသားသမီး၀တၱရားၿဖစ္တယ္လို႔ကြ်န္မယံုၾကည္တယ္။

ကြ်န္မ သားကိုေမြးၿပီး ၁၀နွစ္ေလာက္မွာဘဲ သားဖခင္ဆံုးပါသြားခဲ႔သည္။ သားကို လူတစ္လံုးသူတစ္လံုးၿဖစ္ၿပီ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ မုဆိုးမတန္မဲ႔ ကြ်န္မေခ်ြးေသြးေတြနဲ႔ ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ႔တာ သားကိုဒီလမ္းကိုေရြခ်ယ္ေစဘို႔မဟ ုတ္ဘူး။ လြန္ခဲ႔ေသာလရဲ႕တစ္ဆယ္သံုးရက္ေန႔ က သားနဲ႔ကြ်န္မ စစ္ေအးတိုက္ပြဲနွင္႔တူေသာ စကားေတြ ေၿပားခဲ႔မိတယ္။ အမွန္ဆို အသက္၂၅ နွစ္အရြယ္ေယာက္က်ားပ်ိဳတစ္ေယာက္ ကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပး ဘို႔ ေၿပားၾကာၿခင္းသည္ မွားယြင္းေသာ စကားၿဖစ္ပါမလား။ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ကလည္း ငယ္စဥ္ကထဲက မိ ဘစကားကို ေၿမ၀ယ္မက်နားေထာင္ခဲ႔ေသာ ကြ်န္မ၏တစ္ဦတည္းေသာသားကို ရာနုုန္းၿပည္႔ ယံု ၾကည္ထားခဲ႔ေသာေၾကာင္႔ မိန္းကေလးရွင္နွင္႔႔ပင္လင္ ေၿပာစရာရွိေသာ ကိစၥမ်ားအားလံုးကိုေၿပာၾကား ထားခဲၿပီးၿဖစ္ေလသည္။ 





ကြ်န္မသည္ဒီပြဲတစ္ပြဲမွာ သားတစ္ေယာက္ကို ဂုဏ္ရွိန္ၿမင္႔ၿမင္႔နဲ႔တင္႔တင္႔ တယ္ တယ္ ၿဖစ္ထြန္းေစဘို႔အတြက္ ကြ်န္မအတၱၾကီးပါရေစ။သားမင္းကို အေမအိမ္ေထာင္ခ်ေပးေတာ႔မယ္ လိုေၿပားတဲ႔ အခ်ိန္မွာသားထံမွမည္သည္႔စကားသံမ ွ်ထြက္မလာပါ။ ဟုတ္ကဲ႔အေမ႔ဟုမေၿပာခဲ႔သလို အိမ္ေထာင္မၿပဳခ်င္ပါဟုလည္း ကြ်န္မကိုမၿငင္းခဲ႔ပါ။ ထိုအတြက္ေၾကာင္႔ ကြ်န္မသည္လည္း မည္သည္႔ ၿပႆနာမွ မရွိဟုယူစၿပီး သားမဂၤလာပြဲအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းနွင္႔တုိင္ပင္ လုပ္ေဆာင္ဘို႔ အဆင္သင္႔ၿဖစ္ေနေပၿပီ။ သားငယ္နွင္႔လက္ထပ္ထိန္းၿမားေပးမ ည္သူသည္လည္း ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း၏ သမီးဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ပင္ၿဖစ္သည္။ သားနွင္႔လည္းလိုက္ဖက္ၿပီး ေရွ႔သြားေနာက္ လုိက္ညီေပမည္။ ဒါေတြအားလံုးအားသားဘ၀ ေရွ႔ေ၇းေကာင္းစားဘုိ႔အတြက္ ကြ်န္မဒီပြဲမွာနုိင္မွၿဖစ္ မည္ၿဖစ္သည္။



သားသမီးေၿမးၿမစ္ေတြေ၀စီေနတဲ႔ ေအးၿမတဲ႔ အိမ္ေလးတစ္လံုးမွာကြ်န္မက သား ငယ္ရဲ႔ ကေလးေတြကိုထိန္းေက်ာင္းေနတဲ႔ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္အၿဖစ္စိတ္ကးူယ ဥ္မိတာကြ်န္မမွာ သလားရွင့္။ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရြင္ ဘြယ္ေကာင္းလိမ္႔မလည္း။ကြ်န္မ မဂၤလာပြဲကိစၥေၿပားၿပီတဲ႔ ေနာက္ပိုင္း သားရံုးၿပန္လာတဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ရက္ေတြဆို ထမင္းတူတူေတာင္လာမစား ေတာ႔တဲ႔ အၿပင္အရက္နံတစ္ခ်ိဳ႔တစ္၀က္ကိုလည ္း ကြ်န္မရေနတယ္။ သားကုိ အိမ္ေထာင္ၿပဳဖို႔ တိုက္ တြန္းခဲ႔ၿပီ အားတက္သေရာ ေဆာင္ရြက္မွဳ႔ေတြအတြက္မ်ား သားစိတ္ဆင္းရဲေနသလားမသိဘူး။အို ဘာကိစၥဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီပြဲမွာကြ်န္မေၿပာတဲ႔ အတိုင္းအားလံုးၿဖစ္ေစရမယ္။ ဒီေန႔ရာသီဥတုကလည္းဟိုအရင္သားကို မဂၤလာကိစၥနဲ႔စကားေၿပားခဲ႔တဲ႔ေန႔ ကလိုအံုမိွိဳင္းေနတယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔သားနွင္႔ အၿပတ္ေဆြးေနြးမွၿဖစ္ေတာ႔မည္။ 


ညေနစာထမင္း အိမ္ကို ၿပန္မစားေသာ ကိစၥနွင္႔ အၿပန္ေသာက္ေသာက္လာၿခင္းအေၾကာင္း ကို ကြ်န္မေသခ်ာစြာသိရမွၿဖစ္ေပေတာ႔မ ည္။ ညေနရံုးခ်ိန္ ေက်ာ္ငါးနာရီပတ္၀န္က်င္ေလာက္မွာသာၿပန္လာေနၿပီ။ ဒီေန႔လည္းသားရဲ႕ၿဖဴေဖြးတဲ႔ အသားအေ၇က အယ္ကိုလ္ေဟား တန္ခိုးၿဖင္႔နီၿမန္းေနေလၿပီ။ အရင္ကဆို အၿမဲစမတ္က် သပ္ရပ္ေနတတ္ေသာ ကြ်န္မ သားေလး ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင္႔မ်ားဒီလို ေတြၿဖစ္ကုန္တာလည္း ဆိုတာကိုကြ်န္မေသခ်ာသိခ်င္လွ၏။ သာၿပန္ေရာက္ေတာ႔ သားထမင္းစားမယ္ လိုေၿပာေတာ႔ စားနွင္႔အေမ သားအၿပင္ကစားလာခဲ႔ၿပီတဲ႔။ ေအးသား ဒါဆိုလည္း အေမစကားေၿပားစရာရွိတယ္။ သားအ၀တ္လဲၿပီးရင္ အေမ႔အခန္းကိုလာခဲ႔လိုေခၚၿပီးေတာ ႔ ကြ်န္မ အခန္းထဲကေနေစာင္႔ေနလိုက္တယ္။



ေနာက္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ သားကြ်န္မအခန္းတံ ခါးကိုဖြဖြလာေခါက္ေနၿပီ။ သား၀င္ခဲ႔ အေမရွိတယ္လို႔ အသံေပးလုိက္မွ သားကအိမ္ေနရင္း အ၀တ္အစား တစ္ပတ္ႏြမ္းနဲ႔ အခန္းထဲကို၀င္လာတယ္။ ကြ်န္မသားမ်က္နာကို အိမ္ေန၀တ္နဲ႔ မ်ားစြာၿမင္ဖူးပါတယ္။ဒါေပမဲ႔ခုေနာက္ပိုင္းမွာမွ သားမ်က္ နာက ပိုႏြမ္းေနသလိုပါဘဲလား။ အိုုုုု ကြ်န္မစိတ္ထင္လို႔ေနမွာပါလို အာတင္းရင္ သားမ်က္နာကို ေသခ်ာ ၾကည္႔ၿပီ သားနဲ႔ေမေမ တစ္ခုခုေတာ႔ေဆြးေႏြးဖို႔လိုၿပီလ ို႔ အေမထင္တယ္သား လို႔စကားအစပ်ိဳးလုိက္ တယ္။အဲေတာ႔ သားကလည္း ဟုတ္ေမေမ သားလည္းေႏြးေႏြးဘို႔လို ေနၿပီလိုထင္ပါတယ္လို ေၿပားလာ တယ္။ ကဲဒါဆိုလည္းသာအရင္ေၿပားမလား ေမေမအရင္ေၿပားရမလားလို႔ဆိုေတာ႔ ေမေမအရင္ ေၿပာပါတဲ႔။


အင္းဒါဆိုလည္း ေမေမေၿပာမယ္ေနာ္ သားကိုေမေမမဂၤလာကိစၥေၿပားၿပီးတဲ ႔ေနာက္ပိုင္း သား ညပိုင္းထမင္းမစားတဲ႔ေန႔ေတြ ေသာက္လာတဲ႔ေန႔ေတြမ်ားလာတာကို ေမေမသိခ်င္တယ္။ဘာအ ေၾကာင္းေၾကာင္႔လည္းသား ပြင္႔ပြင႔္လင္းလင္းေၿပာ ဘာမွအားမနာနဲ႔ အဲေကာင္မေလးကို မၾကိဳက္ဘူဒ လို႔ဆိုရေအာင္လည္း ဘာမွၿငင္းစရာမရွိဘူး။ ပညာတတ္ဆရာ၀န္ၿပီးေတာ႔ ေမေမ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႔သမီး သားနဲ႔လည္း ငယ္သူငယ္ခ်င္း ဘာေတြမ်ားလိုအပ္ေနလည္းသား။ကြ်န္မအဲလုိလည္းေမးလိုက္ေတာ႔ သားကကြ်န္မ မ်က္နွာကိုေသခ်ာမၾကည့္ဘဲ ေခါင္းကိုငံုထား တယ္။ ကြ်န္ေတာ္အမွန္အတိုင္း ေၿဖရမလား ေမေမလို႔ေမးလာတယ္။



အင္းသားအမွန္အတုိင္းေၿဖပါ။ သားနဲ႔ေမေမနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီးဒီေန႔ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ ဒုတိယအၾကိမ္ထပ္ခ်တာေပါ့ကြယ္ လိုကြ်န္မေၿပာလိုက္ တယ္။ သားေၿပာလိုက္တဲ႔ တစ္ခြန္းက ကြ်န္မဆံပင္ေတြ ေတာင္မ်က္လံုးေတြ ၿပဴးသြားေစတယ္။ သား ကြ်န္မကိုေၿပားတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းက ကြ်န္ေတာ္အမ်ိဳးသမီးေတြကို လက္ထပ္ၿပီးေပါင္းသင္းဘို႔ စိတ္အားထက္သန္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္မဟုတ္လို႔ပါေမေမတဲ႔ဘု ရား ဘုရား ေလားကၾကီးဘာေတြ ၿဖစ္ကုန္ၿပီလည္း။ ဒါဆိုကြ်န္မသားေလးက အို မၿဖစ္နုိင္ဘူး ကြ်န္မသားကို ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္လာတာ ဒီလိုဘ၀နဲ႔ရွင္သန္ေစဖို႔မဟုတ္ဘူ း။မၿဖစ္ရဘူး။မၿဖစ္ရဘူး။ သားမင္းမိန္းမ မလုိခ်င္တာနဲ႔ ေမေမ႔ကုိမဟုတ္တာေတြမေၿပားပါနဲ႔သ ားရယ္။



မဟုတ္ဘူးမို႔လား သားေမေမ႔ကို စေနတာမို႔လားသားငယ္လို႔ၿပန္ေမးေ တာ႔ အမွန္တရားပါေမေမရယ္ သားမၿငင္းတာက ေမေမ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးမိသလိုၿဖစ္သြားမွာဆို းလို႔ပါတဲ႔။ ေအးသား ေမေမေၿပားတာေသခ်ာမွတ္ သြားမင္းဘာၿဖစ္ေနၿဖစ္ေန အိမ္ေထာင္ၿပဳရမယ္။ ဘာေၾကာင္႔လည္းဆုိေတာ႔ မင္းကိုေမေမေမြးထားတာေယာက်ားတစ္ ေယာက္ အၿဖစ္ရွင္သန္ေနထိုင္ နိုင္ဘိုဘဲ႔။ ဒီေန႔ကစၿပီ မဂၤလာပြဲကိုပိုမို နီးကပ္စြာက်င္းပနုိင္ဘို႔ ေမေမစီစဥ္သြား မယ္။ ေမေမေၿပာတဲ႔ အတုိငး္မင္းလိုက္ေလွ်ာ႔ဖို႔ဘဲ႔ စဥ္းစားထားပါ ဒါေမေမမင္းကို ေနာက္ဆံုးသတိေပး ၿခင္းဘဲလို႔ေၿပာၿပီး သားကို သူအခန္းကိုၿပန္ခိုင္းလိုက္တယ္။တစ္ရက္တစ္ရက္နဲ႔ မဂၤလာပြဲၾကီးကလည္း နီကပ္လာေနေလၿပီ။ ပြဲနီးေလေလ သားရဲ႔ေဒါင္ခ်ာ စိုင္းေနတဲ႔ ေန႔ေတြကပိုမိုမ်ားလာေလေလပါဘဲ။ ကြ်န္မလည္း ေသာက္ခ်င္သေလာက္ေသာက္ပေစ။ မဂၤလာပြဲမွာ သတိုးသား၀တ္စံုကုိ ဆင္ၿမန္းၿပီး သားပြဲတက္ရင္ၿပီးၿပီဆိုတဲ႔အၿမင္ ကိုဘဲ အတၱၾကီးၾကီး ကုိင္ စြဲထားတယ္။

သဘက္ခါဆိုရင္ ကြ်န္မသားနွင္႔ေဒါက္တာတို႔ မဂၤလာပြဲၿပဳလုပ္ရမည္႔ မဂၤလာအခ်ိန္ ေရာက္ေတာ႔မယ္။ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြလည္း ၿပည္႔၀ေတာ႔မဲအခ်ိန္ ေရာက္ေတာ႔မယ္။သတိုးသမီ ဘက္ကလည္း ကြ်န္မနွင္႔ နွစ္အိ္မ္႔တစ္အိမ္ရင္းနွီးေနတဲ႔သူေတြၿဖစ္တဲ႔အတြက္ အားလံုကုိယံုၾကည္ၿပီ ကြ်န္မကို ပံုအပ္ထားတဲ႔ အတြက္ ဘာၿပႆနာမွမၿဖစ္နုိင္ဘူး။ အားလံုးကြ်န္မ စိတ္တုိင္းၾကဘဲ။ ေလာကမွာ မထင္မွတ္ထားတဲ႔ အရာေတြအမ်ားၾကီးေၿပာင္းလဲနုိင္တ ယ္ဆိုတာၾကီးကို မဂၤလာပြဲမလုပ္ခင္တစ္ရက္အလိုမွာက ြ်န္မ မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။နာရီၿပန္တစ္ခ်က္တီးအ ခ်ိန္ေလာက္မွာ သားအခန္းက တစ္ခုခုၿပိဳလဲသံၾကားလိုက္တယ္။ ကြ်န္မသားအခန္းကို သြားၾကည့္တဲ႔ အခ်ိန္မွာသားကေသြးေတြနဲ႔လဲေနေလၿပီ။


ဘုရားဘုရား သားဘာမွ မၿဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေနာက္ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းထံဖုန္းဆက္ၿပီကားနဲ႔ သားကိုေဆးရံုကိုပို႔ဖို႔ ၿမန္ၿမန္ေဆာင္ရြက္ေနတယ္။ ဒီေန႔မွ သားနဲ႔လက္ထပ္မဲ႔ ဆရာ၀န္မေလးကလည္း သူအေဖၿပန္လာမွာမုိ႔ တစ္ၿခားၿမိဳ႔ကုိသြားၾကိဳေနတာနဲ႔ၾကံဳရတယ္။ ေဆးရံု ကိုသြားတဲ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကြ်န္မစဥ္းစားမိတယ္။ ခုအခ်ိန္မွာမ်ား ကြ်န္မသားကို ဆံုးရွံဳးရရင္ သားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးမွ ၿဖစ္ေပၚလာမည္႔ေၿမးေလး ၿပီေတာ႔ ပညာတတ္ ေခ်ြးမ ဘယ္အရာကိုကြ်န္မ ၿမတ္နိုး တန္ဘိုးထားနုိင္ပါမည္နည္း။ ေသခ်ာတယ္ ေၿမးမရွိေခြ်းမ မရွိလည္းကြ်န္မေနနိုင္တယ္။



ကြ်န္မသားကို ေတာ႔ အဆံုးရွံဳးမခံနုိင္မယ္မထင္ဘူး။သားမရွိဘဲ ကြ်န္မဘ၀ၾကီး မရွင္သန္ခ်င္ဘူး။ ကားကိုသာေမာင္းေနရတယ္ ကြ်န္မကားေမာင္းတာကိုစိတ္မ၀င္စားဘဲ ကြ်န္မသားေလး မ်က္ နာကုိဘဲ ၾကည့္ေနမိတယ္။ေမေမမွားၿပီထင္တယ္သားရယ္။ ခုခ်ိန္မွာ သားေလးဆံုးပါသြားလို႔မၿဖစ္ဘူး။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေမာင္းၿပီေတာ႔ ေဆးရံုကိုလွမ္းၿမင္ေနရၿပီ။ ကားကို ေဆရံုးဆင္၀င္းေအာက္မွာထိုး လိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေဆးရံုအလုပ္သမားေတြ သားကိုလာသယ္သြားတယ္။ေနာက္ဆရာ၀န္ေတြဆရာ မေတြေတြကုိလည္းကြ်န္မသတိမထားမိေတာ႔ဘူး။ ခြဲခန္း၀င္ရမယ္ဆုိၿပီ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတဲ႔ အခ်ိန္ေရာက္မွဘဲ ကြ်န္မသားေလကို OT ထဲေခၚသြားၿပီမွန္းသိလုိက္ရတယ္။



သားကို ခြဲစိတ္ခန္း၀င္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ ကြ်န္မ ခြဲခန္းေရွ႔မွာလမ္းေလွ်ာက္ေနရင္ မ်က္၀န္းထက္မွာ အရင္က အရိပ္ေတြ ၿပန္ၿမင္ေယာင္လာမိတယ္။ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ေသာက္လာတဲ႔ အရက္ေတြ ၿပီေတာ႔ ညစာေကာင္းေကာင္းမစားလို႔ တစ္လ၀န္းက်င္အတြင္းပိန္လီသြားတဲ႔ သားခႏၶာကုိယ္ ေနာက္အလုပ္ ကၿပန္လာတုိင္း ညညမအိပ္ဘဲေနလို႔ ခ်ိဳင္႔၀င္ေနတဲ႔ သာမ်က္၀န္းေတြ ကုိကြ်န္မဘာလို႔မ်ား သတိမထား မိတာလည္း။ ေသခ်ာသတိမထားမိတာ မၿဖစ္နုိင္္ဘူး။ ကြ်န္မသားေပၚ အနုိင္ယူလိုစိတ္နဲ႔ ကြ်န္မမ်က္၀န္း ေတြကို အေမွာင္ခ်ထားခဲ႔တာ။ ေနာက္ အေရးၾကီးတဲ႔ တစ္ခ်က္ကိုလည္းကြ်န္မစဥ္းစာမိတယ္။ သားကမိန္းမသားေတြ ကိုစိတ္မ၀င္စားတဲ႔ သူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနေတာ႔ေကာ ကြ်န္မ စြန္႔လြတ္နိုင္ပါမည္လား။ ဘယ္လိုမွစြန္႔ နုိင္မယ္မထင္ဘူး။

သားကမိန္းမသားေတြကို စိတ္မ၀င္စားတဲ႔သူတစ္ေယာက္မကလုိ စိ္တ္မေအာင္ ရူးသြပ္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကြ်န္မ တစ္ၿပားသာမွ စြန္႔လြတ္ဘို႔ စိတ္ကူးမရွိဘူး။ ေမေမသားကိုအရမ္းခ်စ္တယ္သားရယ္။ သားက်မၼာ ေရးေကာင္းလာရင္ သားမၾကိဳက္တဲ႔ အိမ္ေထာင္အတင္းၿပဳခိုင္းေရ စီရင္ခ်က္ေတြေမေမ မခ်မွတ္ေတာ႔ ပါဘူးသားရယ္ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ခြဲခန္းကေန ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ထြက္လာပါေစ။ ေနာက္မိန္းမသားတစ္ေယာက္ကို စိတ္၀င္စားမွဳ႔႔ ကင္းမဲ႔ေသာသူ တစ္ေယာက္ကုိ အတငး္အိမ္ေထာင္ၿပဳခိုင္းၿခင္းၿဖင္႔ ကြ်န္မသားေလ ရင္ဆုိင္ရမဲ႔ အိပ္ ယာထက္က အခ်စ္မပါတဲ႔ ရာဂၿပင္းၿပင္း အလြမ္းဇတ္လမ္းေတြကိုလည္း ၾကိဳၿမင္လာမိတယ္။

ကြ်န္မ ဒီအခ်ိန္မွာ အတၱကိုရူးရူးမိုက္မိုက္ ကုိးကြယ္လိုက္ရင္ ကြ်န္မသားေလးကုိအတင္းလက္ထပ္ေစၿခင္းၿဖင္႔ သားေလးၿမတ္နိုးမွဳ႔ ကင္းစြာပိုင္ ဆုိင္ရမဲ႔ သတိုးသမီး။ ၿပီေတာ႔ ေၿမာက္မ်ားစြာေသာ အိမ္ေထာင္တာ၀န္ေတြအၿပင္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုဟန္ေဆာင္ရမဲ႔ တာ၀န္ေတြပါ သားေလးေပၚ ပိလာေအာင္တြန္းပို႔တဲ႔ တရာခံၿဖစ္ေတာ႔မလို႔ပါလားသားရယ္။ေမေမေလ သားကိုခ်စ္တဲ႔ အတြက္ သားစိတ္ခ်မ္းသာမယ္ သားေပ်ာ္ရြင္မယ္ဆုိရင္သားခံစားခ်က္နဲ႔ ကိုက္ ညီတဲ႔ဘယ္ဘ၀လမ္းကိုဘဲသားေရြးခ်ယ္ေရြးခ်ယ္ ေမေမေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီးလက္ခံလုိက္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္ လိုက္ပါၿပီ။ ေနာက္သားခြဲစိတ္ခန္းက အႏၱရယ္ကင္းကင္းထြက္လာခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာသားၿမတ္နိုးစြာေရြးခ်ယ္မဲ႔ဘ၀လမ္းတစ္ေလွ်ာက္အတြက္ ေမေမက သားအတြက္တုိင္ပင္ေဖာ္ အားထားရာသာ ၿဖစ္ေစရမယ္။ ဘယ္ ေသာအခါမွ သားရဲ႕ၿမတ္နိုးမွဳ႕ေတြကို ကာဆီးထားတဲ႔ တံတိုင္းတစ္ခုမၿဖစ္ေစရဘူး။ သားေပၚက်ေရာက္ လာမဲ႔အရာေတြအားလံုးကုိသားနဲ႔တူတူေမေမယွဥ္ဆုိင္သြားဖို႔ သားက်မၼာ ေနမွၿဖစ္မယ္သားရယ္။

ကြ်န္မ ပရိတ္သတ္ၾကီးကိုလည္းတစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္ပါတယ္။ တစ္ကယ္လို႔မ်ား ကုိယ္ရဲ႕သားသမီ ေမာင္နွမ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ လိင္တူကုိမွ စိတ္၀င္စားၿပီး အမ်ိဳးသမီးေတြကို စိတ္၀င္စားမွဳ႔ကင္းမဲ႔တဲ႔သူ တစ္ေယာက္ရွိေနခဲ႔လို႔ သူတို႔အသက္အႏၱရယ္ နဲ႔ မိမိအတၱ အရွက္ ဂုဏ္သိကၡာတို႔ အားၿပိဳင္ၾကမယ္ဆိုလွ်င္ မည္သည္႔ဘက္ကုိမ်ား ေရြခ်ယ္ၾကမည္ ဆုိတာကုိ ကြ်န္မသိခ်င္လို္က္တာရွင္။



ေနမင္းခ



Aug 6th

တစ္ခါတုံးကတို႕ရြာမွာ (၆)

By lome
စာအဆက္မေရးျဖစ္တာ နဲနဲၾကာသြားပါေပါ့လား....
အလုပ္ရႈပ္(ခ်င္ေယာင္ေဆာင္) ေနတာေလ....
စာမူခနဲသြားတာလည္းပါတာေပါ့...
(ဟီး....နားလည္ေပးပါ...အေပါေတြဆိုတာေျမာက္ကိုၾကိဳက္တယ္)
ဒီေန႕မွအေကာင့္၀င္မိတယ္...
koala ရဲ႕ ေကာ္မန္႕ေတြတစ္ေလွၾကီးကိုေတြ႕ေတာ့...အားတက္လာတယ္...
ဒီလိုနဲ႕...ကိုယ္စထားတဲ့အလုပ္ေလးကိုအဆုံးသတ္ရမယ္ဆိုတဲ႕ အေတြးေတြနဲ႕...
ဘယ္သူမွေပးမထားတဲ့..ကိုယ့္တာ၀န္ကို..ကိုယ္ယူလိုက္တယ္..
ကဲ့အပိုင္း (၆) ဆက္ဖတ္ရေအာင္ေနာ.............
===========================
ပုဆိုးေပး......
သူကကၽြန္ေတာ့ပုဆိုးကိုလည္းေတာင္းလိုက္တယ္...
ႏွစ္ေယာက္သားပုဆိုးမရွိအတြင္းခံေလးကိုယ္စီနဲ႕ေပါ့...
ကၽြန္ေတာ့္ပုဆိုးကိုသူက...အေပၚကသစ္ကိုင္းတစ္ခုမွာခ်ိတ္ခ်ည္လိုက္တယ္..
ဘာလုပ္ဖို႕လဲ....
ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ့...
သိမယ္ေလ...
သူက၀ွက္ဖဲေတြလုပ္ေနေသးတယ္..
ကၽြန္ေတာ္ခင္းထားတဲ့ပုဆိုးေပၚလဲအိပ္လိုက္တယ္..
ငယ္ပါေလးကလည္းအဆင္သင့္နိုးထေနေလျပီ....
ဘာလို႕ခဏခဏ နိုးႏုိင္ရတာလည္းမသိဘူးေနာ္...
ကၽြန္ေတာ့အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို သူက တယုတယ ဆဲြခ်တယ္..
အစ္ကို႕လီးတစ္အားလွတယ္.....
၀ုိး....မွဲ႕လည္းပါတယ္... အလိုးခံရတဲ့သူတုိင္းက..အစ္ကို႕လီးကို ..စဲြမယ္ၾကမယ္...
ဘယ္သူေျပာထားလို႕လဲ...
ၾကားဖူးတယ္ေလ...မဲွ႕ပါတဲ့လီးက...ေဆာ္ၾကည္တယ္တဲ့...
အစ္ကိုက ေဆာ္လဲၾကည္...ဘဲလည္းၾကည္ဆိုေတာ့..ေဆာ္ၾကည္ဘဲၾကည္ေပါ့...ခြီးခြီး..
သူကေျပာလည္းေျပာ   ရယ္လည္းရယ္...အဲ...ေနာက္..ငုံလည္းငုံ...
မ်က္လုံးမိွတ္ျပီးဇိမ္ခံလိုက္တယ္...
သူငုံတာနဲနဲတိုးတက္လာတယ္ထင္တယ္..
သြားန႕ဲသိပ္မထိေတာ့ဘူး...
အရသာပိုရွိလာတယ္...
အားေကာင္းလိုက္တာကြာ......
မၾကီးမငယ္...မတိုမရွည္...ေဘာင္၀င္ကိုက္၀င္ တဲ့...ကၽြန္ေတာ့လီးတဲ့....
ငုံရင္းသူကေျပာလုိက္ေသးတယ္....
ကၽြန္ေတာ့လီးတစ္ခုလုံးသူ႕တံေတြးေတြနဲ႕ ေပပြစိုရႊဲတဲ့ေနာက္ေတာ့...
သူက..အေပၚက ပုဆိုးကိုလိမ္က်စ္ေနတယ္...
မ်က္လုံးမွိတ္ဖီလ္းခံေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္...မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္ယင္း...
ဘာလုပ္ေနတာလဲ...
ခဏေလး....ဟိုတစ္ေန႕က ခိုးၾကည့္တဲ့ကားထဲကစတုိင္လုပ္ၾကည့္မလို႕...
သူက...
ပုဆိုးကို အတန္ၾကာလိမ္က်စ္ေနတဲ့ျပင္...သူ႕ကိုယ္တြင္စြပ္လို႕ က်စ္သထက္က်စ္ေအာင္...လွည့္ေနျပန္ေတာ့တယ္..
ေအာက္မွာအိပ္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့ကိုေက်ာ္ခြေနေတာ့...စိတ္မရွည္နိုင္ျဖစ္လာတယ္..
သိန္းေရႊ ..နင္လုပ္ေနတာနဲ႕...ငါ႕လီးေတာင္ေသေတာ့မယ္...
ခဏခဏ...စိတ္ရွည္ပါ...ဟင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္စိတ္ရွည္ပါ..
စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္လွည့္က်စ္ျပီးေနာက္သူက..ကၽြန္ေတာ့္ေပၚထိုင္ခ်ပါတယ္..
အစ္ကို.....အစ္ကို႕ငါးရံံေလးကို...တြင္းေအာင္းခိုင္းလိုက္ပါ...
သူ႕အေျပာကိုရယ္ခ်င္ေပမဲ့...
တဲြက်ျပဳစလီးကိုကၽြန္တံေတြးထပ္ဆြတ္လိုက္ပါတယ္...
သူ႕ခ်ယ္ရီ၀ကိုလည္းေပါ့....
အဲေနာက္။။။ေအာက္ကေန....တျဖည္းျဖည္းထိုးသြင္းထည့္လုိက္ပါတယ္...
အားပါ...း...အရသာရွိလိုက္တာ....
သိန္းေရႊကေတာ့..အရသာရွိတဲ့...အသားေခ်ာင္းၾကီးကိုစားေနရသလို....
မ်က္လုံးကိုမွိတ္ျပီးဇိမ္ခံယူလိုက္ပါတယ္...
ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ကေနလက္ေထာက္ျပိး...ေညာင့္ေတာ့..
အစ္ကိုရပ္...
သူတားပါတယ္....
ေနာက္ေျခေထာက္ကိုေျမာက္လုိက္တယ္...
သူလိမ္က်စ္ထားတဲ့အရာေၾကာင့္ပုဆိုးကေျပ ဖို႕...ေျပာင္းျပန္လွည့္တယ္ေလ...
ဒီေတာ့ေျခေထာက္ကားရားကားရားေျမာက္ထားတဲ့သူက ကၽြန္ေတာ့လီးနဲ႕ လိုးေနယင္းတန္းလန္းလည္ေနတယ္ေလ....
ကၽြန္ေတာ္မ်က္လုံးမွိတ္ျပီးဇိမ္ခံလိုက္တယ္...
ထူးျခားျပီးေကာင္းတယ္လို႕..ကၽြန္ေတာ္မခံစားမိေပမဲ့...
စတုိင္အသစ္ေလးဆိုေတာ့...ရင္ထဲေတာ့..တစ္မ်ိဳးျဖစ္သား....
တတ္လည္းတတ္ႏုိင္တဲ့သိန္းေရႊရယ္....
++++++++++
အဲဒီည...
ဂီတာတီးလာသင္တဲ့...စည္သူကကၽြန္ေတာ့ကိုေမးတယ္...
အစ္ကိုတို႕အိမ္အျပန္လမ္းမွာဘာလုပ္ၾကသလဲ....
ကၽြန္ေတာ္သိတယ္...မလိမ္နဲ႕...
ဟို....ဟို....
သိန္းေရႊစုတ္ေျပာျပလိုက္ျပီထင္တယ္.....
ပ်က္ယြင္းသြားတဲ့...ကၽြန္ေတာ့မ်က္နွာကိုၾကည့္ျပီး...
စည္သူေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္...
အစ္ကိုတို႕ အျပန္...ေခ်ာင္းမွာ ငါးႏႈိက္ၾကတာ...ခ်မ္းလို႕တုန္တဲ့အထိဆို...
ေအာ္..အင္း...
ဟုတ္တယ္....
အဲဒါေလးေမးတာကို...ဘာလို႕..ဒီေလာက္မ်က္ႏွာပ်က္ရတာလည္း...
ေနမေကာင္းလို႕လား...
ေတာ္ေသးတာေပါ့...ငါးႏိႈက္ၾကတဲ့အေၾကာင္းသာေျပာလို႕...
ကၽြန္ေတာ့္ကို...စိုးရိမ္ပူပန္စြာၾကည့္ေနတဲ့ စည့္သူ႕မ်က္လုံးကို...ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာင္သား..ျပန္ေငးၾကည့္ေနမိတယ္...
အဲဒီအခ်ိန္မွာ...ကၽြန္ေတာ့ႏွလုံးခုန္သံက်ယ္ေလာင္လာတယ္....
ေနာက္မွသိတာက...အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႕...ကၽြန္ေတာ္စည္သူ႕ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္သြား
မိျပီ.....
+++++++
အဲဒီည....
စည္သူတို႕ျပန္သြားေတာ့...ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္အိပ္မေပ်ာ္....
အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚထိုင္ယင္း....ဂီတာကိုပလပ္ကင္ေလးရိုက္ျပီး.အေဆြးသီခ်င္းမ်ားကို...
တစ္ပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္ဆိုညည္းေနမိတယ္...
လသာသာရယ္...တိမ္စတစ္ခ်ိဳ႕ရယ္...လင္းလက္ၾကယ္တစ္ခ်ိဳ႕ရယ္...
အေ၀းက ေတာင္တန္းမည္းမည္းၾကီးေတြရယ္...
အနီးက..သစ္ပင္မည္းမည္းၾကီးေတြရယ္...
တစ္အားကို ခံစားခ်င္စရာျမင္ကြင္းေတြမဟုတ္ဘူးလား...
ဟုတ္ပါတယ္..ဒါေပမဲ့..ျခင္ကိုက္တယ္ဗ်....ျခင္မွက္ေပါတယ္ေလ...
အိပ္ရာ၀င္ေတာ့မယ္...
တုံးလုံးခၽြတ္ျပီးအိပ္တယ္...
ေခြးသန္းေတြက..အ၀တ္အစားမွာကပ္ေနလို႕..ညကိုက္မွာစိုးလို႕ေလ...
++++++++
စည္သူ႕ကို ခ်စ္ေနေၾကာင္းေသခ်ာသထက္ေသခ်ာလာေတာ့..
ကၽြန္ေတာ္တစ္ျခားသူနဲ႕ ညဇတ္လမ္းေတြမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး...
သူ႕ေပၚလိပ္ျပာသန္႕ခ်င္လို႕ေလ.....
အိပ္ရာ၀င္ခါနီးလည္းသူမ်ားအိပ္ေပ်ာ္ျပီလား...
အိပ္ယာထလည္းသူ...မ်ား...နိုးျပီလား
ထမင္းစားလည္း...သူစားျပီးျပီလားလို႕ေတြး....
အိမ္သာတက္ေတာ့လည္း..အင္း...သူ မ်ား..ခ်ီးပါျပီးျပီလား....
လီးေတာင္တိုင္းလည္း...အင္း..သ ူ မ်ား....ဂြင္းထုတတ္ရဲ႕လား...
အဲဒီလို...အခ်ိန္တိုင္း....သတိရ...တစ္ခါတစ္ေလ...သူအလုပ္မအားလို႕...
မလာျဖစ္တဲ့ညဆိုရင္...မေနတတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္လို႕...အိပ္မေပ်ာ္...မ်က္ရည္က်ရေသးတယ္...
ကၽြန္ေတာ္ရူးျပီ....
++++++++++++
သူ႕နာမည္မပါေပမဲ့....ေရးျခစ္ထားတဲ့...ဒုိင္ယာရီက......သူနဲ႕ အေၾကာင္းေတြဘဲ...
နာမည္ထည့္မေရးထားေတာ့...ကၽြန္ေတာ္..သိပ္မဖြက္ထားျဖစ္ဘူး....
အဲဒီစာအုပ္ကိုသူဖတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႕လည္းကၽြန္ေတာ္က မထင္ထားမိဘူး....
+++++++++++++++++++++++
ဂၽြန္လ ရဲ႕ တစ္ခုေသာေန႕မွာ..
မိဘေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္ျပန္လာဖို႕ ေခၚခိုင္းလိုက္ေတာ့တယ္..
ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕ခဲြျပီးမသြားခ်င္မိဘူး...
ဒါေပမဲ့လည္း...ႏႈတ္ဆက္လမ္းခဲြခ်ိန္ေရာက္ျပီေပါ့......
အားလုံးကစိတ္မေကာင္းၾကပါ......
မျပန္ခင္ရြာနဲ႕ ၂နာရီခရီးေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ေခ်ာင္းၾကီးကိုသြားျပီးငါးမုိင္းခဲြ ၾကဖို႕ ျပင္ၾကတယ္..
စည္သူလဲပါမယ္ဆိုေတာ့..ေပ်ာ္စရာၾကီးေပါ့့......
မိုးကာတဲေလးျဖစ္သလိုထိုးျပီးအိပ္ၾကတယ္....
စည္သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ပါတယ္...
မိႈင္းအစမ္းခဲြၾကည့္လို႕ ရလာတဲ့ငါးကို ကင္ျပီးအရက္နဲ႕ျမည္းၾကတယ္...
ဂီတာတီးျပီးကီးကိုက္မကိုက္ေအာ္ဟစ္သီဆိုၾကတယ္...
ေတာေပ်ာ္ပဲြစားသေဘာေပါ့...
အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့...ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္မူးေနပါျပီး....
မူးရင္ယစ္တတ္တယ္ဆိုတာ..လူတိုင္းနီးပါးမဟုတ္ဘူးလား...
အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့...ေစာင့္စရာစည္းကို...အရက္ပုလင္းထဲထည့္လိုက္ျပီေပါ့...
စည္သူ႕ငယ္ပါေလးကိုကၽြန္ေတာ္အုပ္ကိုင္လိုက္ပါတယ္...
သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့အထဲမွာဒါေလးလည္းပါတယ္ေလ....
ကိုလင္း...ဒါဘာလုပ္တာလဲ.....
မႏွစ္ျမိဳ႕စြာဖယ္ထုတ္ဟန္႕တားလိုက္တဲ့စည္သူေၾကာင့္...ကၽြန္ေတာ္အသည္းကဲြသြား ရပါေတာ့တယ္...မခံစားႏိုင္စြာ(မူးတာလဲပါ)ကၽြန္ေတာ္ငိုမိတယ္...
စည္သူ....ငါျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့...ငါရင္ဖြင့္ခဲ့ပါရေစ....
ငါနင့္ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္စည္သူ...
သိသားဘဲ....ကိုလင္းစာေတြဖတ္ကတည္းက...
ခံစားရစြာရင္ဖြင့္ေနသေလာက္သူကေအးေဆးတုန္႕ျပန္ပါတယ္....
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုဆဲြဖက္ရင္းတရႈိက္ရိႈက္ငိုမိပါတယ္...
သူကကၽြန္ေတာ့ေက်ာကိုသပ္ေပးျပီး.....
ကၽြန္ေတာ့ႏွလုံးသားကိုအရည္ေပ်ာ္မတတ္...ျဖစ္ေစေသာ..
ဓါးႏွင့္အေျမာင္းေျမာင္းလွီးသလို နာက်င္ေစေသာ....
စကားကိုေျပာလိုက္ပါတယ္...
ကိုလင္း...ကၽြန္ေတာ့္ကိုအရမ္းမခ်စ္ပါနဲ႕...
ကၽြန္ေတာ္ကိုလင္းခ်စ္သလို...ကိုလင္းကိုျပန္မခ်စ္ႏုိင္ပါဘူး.....
+++++++++++++++
(း...........................................................)
Apr 24th

ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း အပိုင္း(၁)

By Dennis Naing
ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း


အပိုင္း (၁)

 
(၁)

 
ထြန္းတင္ဆိုလွ်င္ ဖားစည္ကုန္းရပ္ကြက္တြင္ မသိသူ မရွိ ။ အစိုးရဌာန တစ္ခုမွာ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ဟန္က်ေသာ အရာရွိ တစ္ေယာက္ေပမို႔ ။ ဒါက တစ္ေၾကာင္း ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ရပ္ထဲဝန္းထဲတြင္ ေနပုံ ႏြဲ႕လွသူမို႔ ။ ရပ္ထဲတြင္ သူ႔လိုႏြဲသူက ရွားလွသည္ျဖစ္၍ အားလံုးက ထြန္းတင္ကိုမ်ား ျမင္ၿပီေဟ့ဆို ရယ္ခ်င္ၾကသည္ ။ ထြန္းတင္တို႔ကလည္း ဒါမ်ဳိးကို နည္းနည္းေလးမွ ဂ႐ုမစိုက္ ။ လူေတြ သူမ်ားကို ေဝဖန္ဖုိ႔အားရွိေအာင္မ်ား ထမင္း တစ္ေန႔ႏွစ္နပ္ကို အကုန္က်ခံစားေနသလား ထင္မိသည္ ။ 

 
ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြက ထြန္းတင္ကို ေလွာင္ခ်င္ၾကေပသိ ေပၚေပၚထင္ထင္ေတာ့ မေလးမစား မလုပ္ရဲ ။ ထြန္းတင္တို႔က မ်ဳိး႐ိုးႀကီးသည္ ။ ျမန္မာမင္းမ်ား အုပ္စိုးခဲ့စဥ္က ၿမိဳ႕စားမ်ဳိးမ်ားဟု ဆိုၾကသည္ ။ ေရွးအစဥ္အဆက္ က်န္ခဲ့ေသာ ဘိုးဘြားပိုင္ အေမြအႏွစ္ လက္ဝတ္ေတြကို ၿခံထဲျမႇဳပ္ထားသည္ ။ ဒါကို မိဘမ်ား မဆံုးမီက ထြန္းတင္ကိုျပခဲ့သည္ ။ 

 
မ်ဳိး႐ိုးႀကီးတာ သည္ေခတ္မွာ ဘာလုပ္လို႔ရမလဲ ေမးစရာရွိသည္ ။ မ်ဳိး႐ိုးက အခုေခတ္မွာ မည္သူမွ စိတ္မဝင္စားေတာ့ ။ အဓိက က ေငြျဖစ္သည္ ။ ေငြဆိုသည္မွာ လူ႔သည္းေျခကို ရႊင္ေစသည္ ။ မဲ့ရြဲ႕ေသာႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ၾကည္စင္ေအာင္ ျပံဳးေစသည္ ။ ဒါကိုသိေသာ မ်ဳိး႐ိုးႀကီးလူခ်မ္းသာ ထြန္းတင္က ေငြလမ္းခင္းကာ ပတ္ဝန္းက်င္ ေလးစားမႈကို ရေအာင္ ႀကိဳးစားရွာသည္။ 

 
က်ဳပ္တို႔ မ်ဳိးက ကတၱီပါဖိနပ္စီးၿပီး ေရႊထီးေဆာင္းတဲ့ မ်ဳိး႐ိုးဗ် ... 

 
တ က်ဳပ္ထဲ က်ဳပ္ကာျဖင့္ ေရွးေခတ္က ေလသံကေလးကိုလည္း ဖမ္းလိုက္ေသးသည္ ။ တခ်ဳိ႕က သူ႔ကြယ္ရာတြင္ တိုးတိုး တိုးတိုး ကဲ့ရဲ႕ေသာ္လည္း မည္သူမွ ေပၚေပၚထင္ထင္ မေလွာင္ရဲၾက ။ မကဲ့ရဲ႕ ရဲၾက ။ ထိုသုိ႔ျဖစ္ေစရန္ ထြန္းတင္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း သာေရးနာေရးေတြဆိုလွ်င္ သူမ်ားထက္ ဦးေအာင္ မ်ားေအာင္ ကူေငြမ်ားမ်ား ထည့္ေလ့ရွိသည္။ ေပးစရာရွိ ပက္ကနဲေပးတတ္၍ ေျပာစရာရွိလွ်င္လည္း ခ်က္က်လက္က်ေျပာတတ္ ဆိုတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖားစည္ကုန္း ရပ္ကြက္တြင္ သူ႔ကို ၿပိဳင္ေျပာဝံ့သူ မရွိတတ္ ။ 

 
ပညာတတ္လည္းျဖစ္ျပန္ ၊ အရာရွိလည္းျဖစ္ျပန္ ၊ မ်ဳိး႐ိုးဂုဏ္လည္းျမင့္ျပန္ေသာ္လည္း ထြန္းတင္ တစ္ေယာက္ အခ်စ္ေရးတြင္ေတာ့ ကံမေကာင္းလွရွာပါ ။ သူက ခ်စ္လွပါသည္ ဆိုေသာေယာက္က်ားေတြ ၊ သူ႔ကို ခ်စ္လွပါသည္ဆိုေသာ ေယာက္က်ားေတြအားလံုး ေနာက္ဆံုးေတာ့သူ႔ကို ထားသြားခဲ့ၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္သည္ ။ အသက္၃၅ႏွစ္ အရြယ္တြင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္တြဲခဲ့ေသာ ခ်စ္သူ ထားပစ္ခဲ့ျခင္းကို ခံခဲ့ရၿပီးကတည္းက ခ်စ္သူရည္းစား ထပ္မထားေတာ့သည္မွာ ၃ႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီ ။ 

 
အခ်ိန္ေတြ ကုန္သည္မွာ ျမန္လြန္းေပရာ ထြန္းတင္ပင္ အသက္၃၈ႏွစ္ထဲ ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ ။ အျဖစ္အပ်က္ အားလံုး ၊ ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ် ဘဝ အဆစ္ခ်ဳိးအားလံုးက ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္လွ်င္ မေန႔တစ္ေန႔က ျဖစ္ခဲ့သလိုပင္ ။ တည္ၿငိမ္လွပါၿပီ ၊ ရင့္က်က္လွပါသည္ဆိုေသာ ထြန္းတင္ ဘဝ ၊ ၿငိမ္သက္ေသာ ကန္ေရျပင္ကို လႈပ္ခတ္ေစသူ တစ္ဦး ေပၚလာလိမ့္ဦးမည္ဟု ထြန္းတင္ မထင္ခဲ့ရာ ။ ထိုသုိ႔ ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း သခင္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့ေလေသာ ထြန္းတင္ ဘဝကို တစ္ဆစ္ခ်ဳိး ေျပာင္းလဲေစခဲ့သူမွာ လင္းေမာင္ေမာင္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေလသည္ ။ 
 
(၂)

 
ဒါ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕သား လင္းေမာင္ေမာင္ပါ ဆရာ ... ႐ံုးမွာ အကူပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ခိုင္းခ်င္သာ ခိုင္းလို႔ရေအာင္ ေခၚလာသာပါဆရာ... 


 
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ၊ အလြန္ဆံုးရွိမွ ၁၅၊ ၁၆ေလာက္ပဲရွိလိမ့္ဦးမေပါ့ ။ ထြန္းတင္အေရွ႕တြင္ ရပ္ေနရွာသည္ ။ အဝတ္အစားကလည္း ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးရယ္ ။ လူပုံကေတာ့ လူေခ်ာေလးပင္ ။ အထက္ဘက္ေဒသက လာသူမို႔ အသားေတာ့ညိဳသည္ ။ ေတာသားမို႔ ကိုယ္လံုး အဆက္အေပါက္ကေတာ့ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ရယ္ ။ ေတာမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရရွာသည္ထင္သည္ ။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေလးေတြက အခုမွ ထြက္တတ္ကာစ ၊ ေရးေရးေလးမွ တကယ့္ကို ေရးေရးေလးရယ္ ။ 


 
မ်က္လံုးေလးေတြကေတာ့ အားငယ္ စိုးရြံ႕ေနရွာပုံေပါက္ေလသည္ ။ ေရွးဘဝေရစက္ရယ္လား ၊ ဘာရယ္လားေတာ့ ထြန္းတင္ မခြဲတတ္ပါ ။ သုိ႔ေသာ္ ထိုလင္းေမာင္ေမာင္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးကို ထြန္းတင္ သနားမိသည္ ၊ ၾကင္နာမိသည္ ၊ က႐ုဏာသက္မိသည္ ။ ေတာသားလူပုံလွကို ထြန္းတင္ အကဲခတ္ရင္း လူပင္ ရင္တလွပ္လွပ္ လိႈက္လာမိသည္ ။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ့္လက္ေအာက္သား ေဒၚခင္ဦးႏွင့္ ဦးစံတိုးတို႔ေရွ႕တြင္မို႔ မ်က္လံုးကို ျပန္ကာထိန္းေနရသည္ ။ 

 
ဒါဦးစံတိုးနဲ႔ ေဒၚခင္ဦးတို႔သားေပါ့ ဟုတ္လား ... 

 
ဟုတ္ပါသယ္ဆရာ ... ကြၽန္ေတာ္တို႔သားပါ ... အရင္က သူ႔အဖြားနဲ႔ေနသာပါ ... အဖြားဆံုးသြားေတာ့ ေတာမွာႀကံဳရာလုပ္ရင္း ပင္ပန္းလြန္းသာ မၾကည့္ရက္လို႔ ရန္ကုန္ကိုေခၚလိုက္သာပါဆရာ ... 


 
ဦးစံတိုးက ထြန္းတင္အေမးကိုဝင္ေျဖသည္ ။ ဦးစံတိုး ၊ ေဒၚခင္ဦးတို႔ဆိုတာ ထြန္းတင္႐ံုးမွာ ႐ံုးအကူလုပ္ၾကေသာ လင္မယားျဖစ္သည္ ။ ထြန္းတင္ထက္ အသက္ႀကီးၾကေသာ္လည္း ထြန္းတင္ကို ေလးေလးစားစားရွိသည္ ။ ႐ို႐ိုေသေသရွိလွသည္ ။ ေခၚသည္ကပင္ ဆရာတဲ့ ။ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ဖင္ေပါ့သည္ ။ ေဒၚခင္ဦးက ဟင္းခ်က္ေကာင္းသည္ ။ သုံးရက္တစ္ခါေလာက္ အိမ္ကိုလာၿပီး ဟင္းခ်က္ေပးတတ္သည္ ။ သုံးရက္စာခ်က္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ေပးခဲ့တတ္သည္ ။ ထြန္းတင္ ေႏႊးစားလိုက္႐ံုသာ ။ ထိုသုိ႔ေသာ ေတာသူေတာသား လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ သားေလးသည္ ထိုသုိ႔ လူေခ်ာလူလွ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟု ထြန္းတင္ မထင္မိခဲ့ ။ 


 
အသက္ကေရာ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ေကာင္ေလး ... 

 
ဆယ့္ ... ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ပါ ခင္ဗ် ... 

 
မဝံ့မရဲေလး ေျဖရသည္မို႔ ေကာင္ေလးခမ်ာ အသံေလးမ်ားပင္တုန္ေနရွာသည္ ။ သူ႔ခမ်ာ သူစိမ္းေနရာလည္း ျဖစ္ျပန္ ၊ မိဘမ်ား ကိုယ္တိုင္ကပင္ေလးစားစြာ ဆရာဟုေခၚေနေသာ လူအေရွ႕တြင္မို႔ ေၾကာက္လန္႔ေနရသည္ကို ထြန္းတင္က သနားမိရျပန္သည္ ။ ႏႈတ္ခမ္း နီနီေထြးေထြးေလးမ်ားပင္ အနည္းငယ္ တုန္ေနသလား ထင္မိရသည္ ။ ထြန္းတင္ကိုပင္ ရဲရဲ မၾကည့္ ။ ေခါင္းကိုငုံ႔ၿပီး မ်က္လႊာကိုပင္ခ်ထားရွာေသးသည္ ။ 


 
ေက်ာင္းေရာ ေနေသးလားကြဲ႕... 

 
ေက်ာင္း ထြက္ထားပါသယ္ ဆ...ဆရာ ... 

 
ရွစ္တန္းကိုက်လို႔ ေက်ာင္းႏႈတ္ထားသာပါ ဆရာ ... သူ႔အဖြားလည္း မမာသဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကြၽန္မတို႔လည္း ေက်ာင္းဆက္ မထားႏိုင္ေတာ့သာနဲ႔... 


 
ေဒၚခင္ဦးက လင္းေမာင္ေမာင္ အေျဖကို ျပည့္စံုေအာင္ ဝင္ေျဖေပးသည္ ။ သည္လိုဆိုေတာ့ သနားခ်င္ရက္လက္တို႔ ျဖစ္ေနေသာ ထြန္းတင္ခမ်ာ ထိုေကာင္ေလးကိုပိုသနားမိရၿပီ ။ သူ႔ကို ဆရာဟုေခၚေသာ အသံေလးကပင္ သနားစရာ ။ သူ ေကာင္ေလးကို ကူညီခ်င္လွသည္ ။ ၿပီးေတာ့ ... ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးကိုသူ႔မ်က္စိေအာက္မွာပင္ထားခ်င္သည္ ။ 

 
႐ံုးမွာ မင္းကိုေပးစရာ အလုပ္ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး ေကာင္ေလးရဲ႕...


 
ဗ်ာ ... 


 
အို ။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ညႇိဳးသြားရွာေသာ မ်က္ႏွာေလး ။ ထြန္းတင္ မၾကည့္ရက္ျပန္ပါ ။ ဦးေႏွာက္က ေမာင္ထြန္းတင္ စိတ္ထိန္းစမ္းဟု သတိေပးေနေသာ္လည္း ႏွလံုးသားကမူ ထိုေကာင္ေလး စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔အေရးကိုသာ အေလးေပးေနမိျပန္သည္ ။ ေျပာစရာရွိေသာ စကားကို သြက္သြက္ဆိုရေပမည္ ။ 
 
ဒါေပ အစ္ကို႔အိမ္မွာေတာ့ ေကာင္ေလးကို အလုပ္ေပးစရာရွိပါတယ္ ... 

 
ဟုတ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ... ေက်းဇူးတင္ပါသယ္ ဆရာ ... ဘာ အလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳးစားၿပီး က်ံဳးလုပ္ပါ့မယ္ ဆရာ ... 

 
ေကာင္ေလး ဝမ္းသာသြားပုံကိုၾကည့္ၿပီး ထြန္းတင္၊ သူပါ လိုက္ဝမ္းသာမိရသည္ ။ ေတာသားက စကားေျပာ ၾကမ္းပါဘိနဲ႔ ။ က်ံဳးလုပ္ပါ့မယ္ဆိုေသာ စကားေၾကာင့္ပင္ ထြန္းတင္ ရင္ေတြခုန္လွၿပီ ။ ဘာကိုမ်ား က်ံဳးၿပီးလုပ္မွာပါလိမ့္ ေမာင္ေမာင္ရယ္လို႔ သူေမးခ်င္သြားမိသည္ ။ ဦးစံတုတ္ႏွင့္ ေဒၚခင္ဦးတို႔ဆိုလွ်င္ ထြန္းတင္ကို ရွိခိုးမတက္ ေက်းဇူးတင္ေနၾကရွာသည္ ။  


 
အဓိကကေတာ့ အစ္ကိုခိုင္းတာေလးေတြ ေတာက္တိုမယ္ရ လုပ္ေပးဖုိ႔ပါပဲ ေကာင္ေလးရဲ႕... အဲ ... အိမ္မွာ အစ္ကိုက တစ္ေယာက္တည္းေနတာဆိုေတာ့ ညေရး ညတာေတြ ရွိရင္လည္း ခိုင္းရေအာင္ေပါ့ ... 


 
မႏွစ္က ညီမအပ်ဳိႀကီး လင္ေနာက္လိုက္သြားၿပီးကတည္းက ထြန္းတင္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေနေတာ့သည္ ။ ထြန္းတင္တို႔က ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္ ။ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ၊ ႏွမတစ္ေယာက္ ။ အစ္ကိုႀကီးကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ကာ ဇနီးသည္ႏွင့္အတူ အေမရိကကို အၿပီးထြက္သြားၿပီျဖစ္သည္ ။ အစ္ကိုႀကီးက ထြန္းတင္ထက္ အသက္ငါးႏွစ္ႀကီးသည္ ။ ညီမကေတာ့ သူ႔ထက္ အသက္ႏွစ္ႏွစ္ငယ္သည္ ။ 

 
အသက္၃၅ႏွစ္အရြယ္ အပ်ဳိႀကီးက သူ႔ထက္ ၁၂ႏွစ္ငယ္ေသာ ၂၃ႏွစ္အရြယ္ အငွားကားေမာင္းသမားႏွင့္ လိုက္ေျပးသြားသည္ ။ ထြန္းတင္ သေဘာမတူသည့္ၾကားက လိုက္ေျပးသြားသည့္အတြက္ ရွက္လည္းရွက္သည္ ၊ အိမ္လည္း အလာမခံေတာ့ ။ ခြဲေပးသင့္သည့္ အေမြေတြ ခြဲေပးၿပီးေတာ့ အဆက္အသြယ္ပါ ဖ်က္လိုက္သည္ ။ ဟိုတေလာဆီကေတာ့ အိမ္ကို တစ္ခါလာေသးသည္ ။ ထြန္းတင္ အေတြ႕မခံခဲ့ ။ သူ႔ေယာက္က်ား ကားဒ႐ိုင္ဘာက ယခု သူ႔ညီမကို ယူထားၿပီး ေကာင္းစားေနသည္ကို ၾကည့္မရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ။ 

  
တစ္ေယာက္တည္းေနေသာ ထြန္းတင္ ဘဝက ေျခာက္ကပ္လွသည္ ။ ၿခံထဲတြင္ေနေသာ ၿခံေစာင့္ ဘႀကီးေအာင္ကလည္း အသက္ႀကီးလွသည္ ။ ထို႔အျပင္ ၿခံထဲတြင္သာေနသည္မို႔ အိမ္ထဲတြင္ေနေသာ ထြန္းတင္ႏွင့္ ေဝးေနသလိုပင္ ။ အိမ္တြင္ တစ္ပတ္တစ္ခါ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ ၊ အဝတ္လာေလွ်ာ္ေသာ ကုလားမႀကီးကလည္း သူ႔ဘာသာ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ၿပီးျပန္သြားသည္မို႔ သူ႔အတြက္ ရွိသည္ဟုပင္ မထင္မိ ။ 

 
ယခုေတာ့ သူ႔ဘဝထဲကို လင္းေမာင္ေမာင္ ဝင္လာေတာ့မည္ ။ ဝင္လာသည္မွ ဆိုက္ဆိုက္မ်ဳိက္မ်ဳိက္ႀကီးကို ဝင္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ ။ ေကာင္ေလးကို ေက်ာင္းထားေပးမည္ ။ ရွစ္တန္းျပန္တက္ခိုင္းမည္ ။ (ထိုေခတ္က ရွစ္တန္းသည္ အစိုးရေျဖျဖစ္ရာ ေအာင္ဖုိ႔ခက္ခဲလွသည္။) ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ ထားၿပီး အနားတြင္တစ္သက္လံုးေနခိုင္းမည္ ။ စိတ္ကူးထဲတြင္ တိုက္အိမ္ေဆာက္ကာ သူ႔အေတြးႏွင့္သူ ေပ်ာ္ေနမိေတာ့သည္ ။ 


 
သား ... ဆရာ့ကို ကန္ေတာ့လိုက္ေလ... ဆရာက သားရဲ႕ေက်းဇူးရွင္ပဲ ... ေက်းဇူးတင္လိုက္သာ ဆရာရယ္

... 
႐ံုးခန္း ၾကမ္းျပင္မွာပင္ လင္းေမာင္ေမာင္က ထြန္းတင္ကို ကန္ေတာ့လိုက္သည္ ။ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ အရြယ္ လူပ်ဳိေပါက္ေလးတစ္ေယာက္က သည္လို ထိုင္ရွိခိုးသည္ ဆိုေတာ့လည္း ထြန္းတင္ နည္းနည္းေတာ့ အေနခက္လွသည္ ။ သုိ႔ေသာ္ ၾကည္ႏူးစိတ္ကေလးကေတာ့ ပို၍ တိုးလာခဲ့သည္ ။ ေမာင္ေမာင္ရယ္ ... မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ဘယ္လိုဘဝက ဘယ္လိုေရစက္ေတြပါလာလို႔မ်ား သည္ဘဝမွာ ဆံုေတြ႕ခြင့္ ရၾကရတာလဲကြယ္ ။ 
 
(၃)




 
ေနာက္ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ လင္းေမာင္ေမာင္ တစ္ေယာက္ ထြန္းတင္ အိမ္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္ ။ ႀကီးလိုက္သဲ့ ၊ ခမ္းနားလိုက္သဲ့အိမ္ႏွယ္ဟု စိတ္ထဲက က်ိတ္ေတြးမိသည္ ။ လင္းေမာင္ေမာင္ လူငယ္ပီပီ ေနရာအသစ္ကို ေရာက္လာသည္မို႔ စိတ္လႈပ္ရွားသလိုေတာ့ ျဖစ္မိသည္ ။ သူ႔ဆရာျဖစ္လာသည့္ ဦးထြန္းတင္က ဘယ္လိုလူမ်ဳိးပါလိမ့္ဟု စဥ္းစားခန္းလည္း ဝင္မိသည္ ။ နည္းနည္းေတာ့ ႏြဲ႕တဲ့တဲ့ႏိုင္လွသည္ဟု ထင္မိသည္ ။ အိုး ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္ပဲေလ ။ ဒါေတြ ေတြးေနစရာ မလို ။ 

 
ေကာင္ေလး ... လာခဲ့ ... မင္း ေနရအခန္းကို အစ္ကိုလိုက္ျပမယ္ ... အစ္ကို႔အခန္းနဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ပဲ ... ညေရးညတာ ခိုင္းစရာရွိေတာ့ ေခၚခိုင္းလို႔ ရေအာင္ေပါ့ ... 


 
ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ ... 


 
ဆရာ ဆရာႏွင့္ေခၚသည္ကို ထြန္းတင္ တစ္မ်ဳိးႀကီးေတာ့ ျဖစ္မိသည္ ။ တကယ္ဆို ကိုယ္က သူ႔ဆရာမွ မဟုတ္ဘဲကိုး ။ ဒါေပ ခ်က္ခ်င္းႀကီးေတာ့ အစ္ကိုဟု ေျပာင္းေခၚခိုင္းဖုိ႔ မျဖစ္ေသး ။ အ႐ိုအေသ တန္သြားႏိုင္သည္ ။ နည္းနည္းၾကာေတာ့မွ အေခၚအေဝၚေတြ ေျပာင္းဖုိ႔ သင္ေပးရဦးမည္ ။ 
သူေနရမည့္ အခန္းကိုၾကည့္ေတာ့ လင္းေမာင္ေမာင္ အံ့ဩသြားရသည္ ။ ကုတင္ႏွင့္ ေမြ႕ယာျဖင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ အိပ္ရလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့ ။ အခန္းက ေကာင္းလွသျဖင့္ လင္းေမာင္ေမာင္ မေနရဲလွ ။ ရြာတြင္ ၾကမ္းေပၚ ဖ်ာခင္း အိပ္ခဲ့ရသူမို႔ သည္လိုအိပ္ရတာ သူ႔အတြက္ မတန္မရာဟု စိတ္ထဲမသန္႔မိ ။ အခန္းက ေရခ်ဳိးခန္း၊ အိမ္သာပင္ ပါလိုက္ေသးသည္ ။ 


 
ဆရာ ... ကြၽန္ေတာ္ၾကမ္းျပင္မွာပဲ ဖ်ာခင္းအိပ္ပါ့မယ္ ... ရြာမွာဆိုရင္ တစ္ခါခါ ၾကမ္းေပၚသည္တိုင္းေတာင္ အိပ္ရသာ ... ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သည္ေမႊ႕ယာနဲ႔ မတန္ဘူး ထင္ပါသယ္ ဆရာရယ္ ...


 
လူပဲကြယ္ ... မတန္ဘူးတန္တယ္ ရွိရဦးမလား ေကာင္ေလးရဲ႕... သည္အခန္းက အရင္က အစ္ကို႔ညီမေနတဲ့အခန္း ... အခုေတာ့ သူမေနေတာ့လည္း ပိုေနတာေပါ့ ... အစ္ကို႔အခန္းနဲ႔လည္း ေဘးခ်င္းကပ္ျဖစ္ေနလို႔ ညေရးညတာ လိုအပ္ရင္ ခိုင္းလို႔ရေအာင္ မင္းကို ထားတာပါ ... 


 
ဟုတ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ... 


 
သည္လိုဆိုေတာ့လဲ လင္းေမာင္ေမာင္ အထြန္႔မတက္ရဲရွာေတာ့ ။ ကိုယ့္အတြက္ေကာင္းဖုိ႔ပဲ ။ ေက်းဇူးပင္ တင္ရဦးမည္ မဟုတ္ပါလား ။ ဦးထြန္းတင္အိမ္ႀကီးက ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီး ျဖစ္ၿပီး အေပၚထပ္တြင္ အခန္းသုံးခန္းႏွင့္ ဘုရားခန္းေဟာလ္ခန္း အက်ယ္ႀကီး ပါေသးသည္ ။ အခန္း သုံးခန္းတြင္ တစ္ခန္းက စတိုခန္းျဖစ္ၿပီး က်န္ႏွစ္ခန္းတြင္ တစ္ခန္းက ဦးထြန္းတင္ ေနၿပီး တစ္ခန္းကေတာ့ လင္းေမာင္ေမာင္ေနရသည္ ။ 


 
ကဲ ... ကဲ ... အခုမွ ေရာက္လာတာဆိုေတာ့ ေရခ်ဳိးလိုက္ဦး ... ၿပီးရင္နားလိုက္ ... ခိုင္းစရာရွိေတာ့ လာေခၚမယ္ ... ဟုတ္ၿပီလား ... 


 
ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ ... 


 
ဆရာဦးထြန္းတင္ ထြက္သြားေတာ့ လင္းေမာင္ေမာင္ တစ္ေယာက္တည္း ေရခ်ဳိးဖုိ႔ လုပ္ရေတာ့သည္ ။ အခန္းထဲတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ မွန္ႀကီးက အႀကီးႀကီးရယ္ ။ လင္းေမာင္ေမာင္ သေဘာက်သြားသည္ ။ မိုက္လိုက္သာကြာ ဟုပင္ အာေမဋိတ္ ျပဳမိရသည္ ။ မွန္ေရွ႕တြင္ အက်ႌကို ခြၽတ္ခ်လိုက္သည္ ။ လူငယ္ပီပီ ႏုႏုထြားထြားမို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ၾကည့္ကာပင္ သေဘာက်မိသည္ ။ ေတာသားပီပီ ထြားထြားက်ဳိင္းက်ဳိင္းမို႔ ၿမိဳ႕က ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္သားမ်ားလို ကေလးပုံျဖစ္မေနေတာ့ ။ ရင့္က်က္ပုံေပါက္ေနခဲ့ေလၿပီ ။ 


 
သူ အဝတ္ေသတၱာထဲက ေရလဲပုဆိုးပိုင္းကို ထုတ္လိုက္သည္ ။ ဝတ္ထားေသာ ပုဆိုးကို ခြၽတ္ခ်လိုက္သည္ ။ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီေတာ့ ဝတ္မထား ။ ဝတ္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိတတ္ေသး ။ ကိုယ္တံုးလံုးျဖစ္သြားေသာ သူ႔ကိုယ္သူ မလံုမလဲျဖစ္မိသည္ ။ ေရလဲပုဆိုးကိုယူ၍ ဝတ္ရန္လုပ္စဥ္မွာပင္ အခန္းတံခါးပြင့္လာေလသည္ ။ 


 
မထင္မွတ္ထားေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ထြန္းတင္ အသက္႐ႉပင္မွားသြားရေလသည္ ။ ႏုႏုထြားထြား လူပ်ဳိငယ္ တစ္ေယာက္က သူ႔အေရွ႕တြင္ အဝတ္မပါ ၊ ဗလာက်င္း ရပ္ေနေလသည္ ။ လင္းေမာင္ေမာင္က လန္႔ဖ်န္႔စြာ ေရလဲပုဆိုးကို ျပန္ဝတ္ေလသည္ ။ သုိ႔ေသာ္ ကမန္းကတန္းမို႔ ျပန္ကြၽတ္က်သြားျပန္သည္ ။ အရည္အေသြးမီ ပစၥည္း တစ္ခုကိုေတြ႕လိုက္ရသည့္ႏွယ္ ထြန္းတင္တစ္ေယာက္ ေက်နပ္အားရကာ ရင္ေတြခုန္ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားေနမိသည္ ။ 


 
လင္းေမာင္ေမာင္က ပုဆိုးကို ျပန္ေကာက္လိုက္သည္ ။ သူ႔ပုံ႔စံကိုျမင္လွ်င္ ဆရာဦးထြန္းတင္ ျပန္ထြက္သြားသင့္သည္ဟု သူ ထင္မိသည္ ။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာဦးထြန္းတင္သည္ ျပန္မထြက္သြားေခ် ။ ေတာမွာဆိုလွ်င္ အဝတ္လဲလည္း တံခါးမပိတ္သည္က အက်င့္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ယခုလည္း မပိတ္ခဲ့မိျခင္းျဖစ္သည္ ။ သူ ေရလဲပိုင္းေလးျပန္ဝတ္ရန္ ႀကံေနစဥ္မွာပင္ ဆရာဦးထြန္းတင္သည္ အခန္းထဲသုိ႔ ေျခလွမ္းတိုးကာ ဝင္လာေလေတာ့သည္ ။ 


 
အပိုင္း (၂) ဆက္ပါဦးမည္ ...





Jun 9th

အိပ္မက္ကို ေဆးေရာင္ျခယ္ၾကသူမ်ား

By Dr. Min Khant
ညီထက္ျမက္တစ္ေယာက္ သည္တေလာ စိတ္ေတြ ေလးေနမိသည္ ။ သူ သည္လိုျဖစ္တာ သုံးလေလာက္ပင္ရွိျပီထင္သည္ ။ သူ႕စိတ္ေတြ ဂေယာက္ဂယက္ ျဖစ္ေနမိသည္ ။
Sep 18th

ေက်ာက္ဘိစကား၀ိုင္း - ၈

By Power

အပိုင္း - ၈

ပြင့္လင္းရာသီတစ္ခု၏ ညေနခင္း……
သာယာလွပေသာ ညေနခင္းတစ္ခုတြင္ ပြင့္လင္းရာသီ၏ ညေနခင္းအခ်ိန္ လဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရဳ္ ေကာင္းမြန္သည္ကတစ္ေၾကာင္း… အလွ်ံးစိန္အေျခာက္မမ်ားအၾကိဳက္ ဘုရားပြဲမ်ားစတင္ေနသည္က တစ္ေၾကာင္း… မိမိတုိ႔၏အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ၾကသည္က တစ္ေၾကာင္း… ဘုရားပြဲ သြားရန္ လာေရာက္စုေ၀းၾကသည္က တစ္ေၾကာင္း.. စသည့္မရိုးနုိင္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းမ်ား ေၾကာင့္ ေက်ာက္ဘိလဘက္ရည္ဆုိင္၏ ၀ိုင္းမ်ားတြင္ ေဂးမ်ားျဖစ္ စည္ကားေနေလသည္။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္မ်ားျဖစ္လည္း မိမိတို႔၏အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို အားပါးတရေျပာဆုိၾကကာ တဟီး ဟီး တဟားဟားျဖင့္ ပြဲက်ေနၾကေလသည္….
ထိုအခ်ိန္တြင္ ၀ိုင္းထဲမွ စံစံမွ ….


“ ဟဲ့ မိေဇာ္မနဲ႔ ေတာင္ၾကီးမ…မေန႔ညက ဘုရားပြဲမွာ ဘယ္ေပ်ာက္သြားတာတုန္း..နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္လာမယ္ဆုိျပီး ေျပာသြားလုိ႔ က်ဳပ္ဇြဲဆုိင္ ( ရန္ကုန္ဘုရားပြဲမ်ားတြင္ အေျခာက္မမ်ားထုိင္ေလ့ရွိ ေသာ လ ဘက္ရည္ဆုိင္) က ထုိင္ေစာင့္ေနရတာဟယ္.. လာနုိးလာနုိးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမလာနုိင္တဲ့အဆံုး မွ က်ဳပ္အလွ်ံးထြက္လုိက္ရေတာ့တယ္… ေျပာပါဦး… ညည္းတို႔ သူငယ္ရသြားလို႔ သြားစားေနၾကတာ လား….”


ဟုေျပာလုိက္ခ်္ိန္တြင္ မိေဇာ္မႏွင့္ ေတာင္ၾကီးသူမွာတစ္ေယာက္မ်က္နွာ္တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ဟယ္ မထုူးပါဘူး ေျပာလုိက္ေတာ့မယ္ ဆုိကာ တဟားဟားႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သားရီလုိက္ၾကရင္း မိေဇာ္မက ..


“ ဒီလိုဟဲ့…မေန႔ညက ေတာင္ၾကီးမရယ္ က်ဳပ္ရယ္နင့္ကိုခဏဆိုျပီးေတာ့ ဘုရားပြဲထဲခဏအလွ်ံးထြက္ မယ္ေပါ့ဟယ္.. အဲလုိအေတြးနဲ႔ နင့္ကိုလဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ခဏထားျပီး အလွ်ံးထြက္တဲ့သကာလမွာ .. မထင္မွတ္ပဲနဲ႔ သူငယ္ႏွစ္ေယာက္ရပါေလေရာ… သူငယ္ႏွစ္ေယာက္လံုးကဆင့္ ဆင္..ဆင္း ဆုိေတာ့ ေတာင္ၾကီးမနဲ႔ ဟဲ့ ဘယ္လိုလုပ္မလည္း.. စားၾကမယ္ဟယ္ဆုိျပီး တည္းခိုခန္းကို သယ္မယ္လုပ္တဲ့သ ကာလ.. ေတာင္ၾကိီးမက အို နင္ကလည္း တည္းခုိခန္းသယ္္စရာလားဟဲ့..အနီးအနားမွာပဲ သဘာ၀တ ရားကို ခ်စ္ျမတ္နုိးလိုက္ၾကတာေပါ့ဆိုေတာ့..နင္တုိ႔သိတဲ့အတုိင္း.. က်ဳပ္ဆုိတဲ့အေျခာက္ကလည္း သူငယ္ကို ေရမုိးခ်ဳိးေပးျပီး ကုတင္နဲ႔ ပလင္နဲ႔ တခမ္းတနားစားတတ္တဲ့ အေျခာက္မဆုိေတာ့ ” ဟု ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္…


“ ေဖာ္ေလာ္ေမာ္မ.. အပိုေတြေျပာမေနနဲ႔ အေၾကာင္းသိေတြဟာကိုမ်ား”


“ ဟုတ္ပါ့ဟယ္..ျမက္ႏွစ္ပင္ေလာက္ရွိရင္ပဲ သူ႔အတြက္ေနရာရျပီဆုိျပီး ေပ်ာ္ေနတဲ့ေကာင္မကမ်ား..”


“ အို ဘာခုမွ မေဟသီေတြဆန္ျပခ်င္ေနတာတုန္း…ေဖာ္ကာက ေဖာ္ကာပဲ ဆန္ပါေအ” ဟု တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ျဖစ္ ၀ိုင္းကပ္လုိက္ၾကေလသည္….


“ အမေလးေနာ္.. ဘာမွကိုမေျပာရဲေလာက္ေအာင္ပါလား…နင္တုိ႔ကလည္းေနာ္..မမွားလိုက္နဲ႔ မွားလိုက္တာနဲ႔ ကပ္မယ္ဆုိတာၾကီးပဲ..ရမလားလုိ႔ ေျပာၾကည့္တာေပါ့ေအ… တခါတေလေလးေတာ့ လည္း မသိခ်င္ေယာက္ေလး ေဆာင္ေပးၾကပါလားဟဲ့”


“ အို..ဒါေတာ့ နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြပဲေလ..နင့္လိုပဲလာမွာေပါ့ မိေဇာ္မရဲ႕.. ကပ္စရာရွိကပ္ေပးရမယ္… ၀ုန္းစရာရွိ ၀ုန္းေပးရမွာပဲေလ..” ဟုတ္ဆုိကာ တဟားဟားျဖစ္ရီလုိက္ၾကရင္း မိေဇာ္မက..


“ ေအးပါ..ေအးပါ..ေနဦး ျပန္ဆက္လုိက္ဦးမယ္… အဲလိုနဲ႔ အဲသူငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ခ်ဳပ္ေဆးေတြအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကြးျပီးသကာလ..က်မတုုိ႕ ၆မရိုးရာအတုိင္း သဘာ၀တရားကိုျမတ္နုိစြာနဲ႔ ေနရာေကာင္းေကာငး္ကို လုိက္ရွာၾကတာေပါ့ဟယ္..အဲသည့္သကာလ က်ဳိက္ကလဲ့ဘုရားမေရာက္ခင္ နားေလာက္က ကားလမ္းေဘးမွာဟယ္ သိတယ္မလားျခံဳေတြေလ..ေတာင္ကုန္းေလးလုိျဖစ္ေနတာ ေလ.. ကုန္းထိပ္မွာက အုတ္တံတုိင္း..အဲအုတ္တံတိုင္းနဲ႔ကပ္ျပီးေတာ့က ျခံဳေတြရွိေတာ့ က်မတုိ႔အ တြက္ေနရာေပါ့ေအ..အဲေနရာကို က်မတုိ႔ေတြ႔ျပီးသကာလ”


“ ေဖာ္ေလာ္ေမာ္.. က်ဳပ္တုိ႔ နင့္သကာလကိုပဲ နားေထာင္ေနရမွာလား သကာလမရဲ႕”


“ ေအးေလ..အဲသကာလၾကီးကိုျဖဳတ္ထားစမ္းပါဟယ္.. နားကေလာလုိ႔ပါသကာလမရယ္”


“ ေအးပါေအ..နင္တုိ႔ဆုိတာကလည္း… ေအး အဲသည့္သကာလ…အဲေလ အဲေနရာကို က်မတုိ႔ႏွစ္တြဲ သြားၾကတာေပါ့ဟယ္.. ေတာင္ၾကီးသူတုိ႔အတြဲက အေပၚေနရာကိုမတက္ေတာ့ပဲ ေအာက္နားကေနရာ မွာပဲ ေနမယ္ဆိုျပီးေနခဲ့ေရာ.. က်မတုိ႔အတြဲကေတာ့ လြတ္လြတ္ကင္းကင္းစားရေအာင္ဆိုျပီး အတြင္း ဘက္ကို၀င္ျပီး သူတုိ႔အတြဲနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာမွာေပါ့ဟယ္… က်မသူငယ္ေလးက သူ႔ပုဆုိးကိုခြ်တ္ ျပီးခင္းေပးေတာ့ က်မလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္စားမယ္ဟယ္ဆုိျပီး အက်ၤ ီ ေဘာင္းဘီေတြခြ်တ္ျပီး အတြင္းခံေလးနဲ႔ေပါ့ဟယ္.. သငယ္လည္း အကုန္ခြ်တ္ျပီး ကိုယ္လံုးတီးနဲ႔ေပါ့.. ဟိဟိ.. က်မလည္း သူငယ္ကို နုိ႔ခ်ဳိတုိ္ကေၾကြးေမ့၇င္ေသြးေတြလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ.. ေတာင္ၾကီးသူမတုိ႔ဘက္ကေနျပီး ေဟ့ေကာင္ေတြ မလႈပ္နဲ႔ဆုိျပီး ဓာတ္မီးေရာင္တ၀င္း၀င္းျမင္လိုက္ကတည္းက ဟုိေကာင္မအတြဲေတာ့ သြားျပီ… ရဲဖမ္းခံရျပီဆုိျပီး..က်မနဲ႔ က်မသူငယ္လည္း ေနရာေလးမွာ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ရဲေတာ့ပဲ ျငိမ္ေနရတာေပါ့.. အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ၀င္သြားတာ မင္းတုိ႔ႏွစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး..ေနာက္ႏွစ္ ေယာက္ရွိေသးတယ္မလား..ဘယ္မွာလည္း..ဘာညာနဲ႔ အတြင္းပိုင္းကို ဓာတ္မီးေတြနဲ႔ ထုိးရွာေနၾက ေရာ..က်မရယ္ က်မသူငယ္ရယ္ တစ္ေယာက္မ်က္လံဳးတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္အ၀တ္ေလး ေတြ ကိုယ္ယူ.. ျပီးတာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ျဗဳန္းဆုိျပီး ထေျပးၾကတာဟယ္..ျခံဳထဲကေန လမ္းမဘက္ထြက္. အဲလမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ ေနာက္ကိုေတာင္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ေျပးလုိက္တာဟယ္..လမ္းမၾကီးမွာ က်မကလည္း အတြင္းခံနဲ႔…. သူငယ္ကတန္းလန္း.. ဟားဟား… ျဖတ္သြားတဲ့ကားေတြနဲ႔ လမ္းမွာဘုရားပြဲကျပန္တဲ့သူေတြက ဟာ.. ဟယ္.ေဟး..၀ါး နဲ႔ ေအာ္ၾကတာကိုလည္း မရွက္နုိင္ေတာ့ဘူး… ေဇာနဲ႔ဆုိေတာ့ဟယ္.. ဟားဟား ခုမွရွက္လုိက္တာဟယ္… . ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္..ေတာ္ေသးတာေပါ့..ည ၁၁ ေက်ာ္ေနပီဆုိေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာနဲ႔ ကားေတြသိပ္မရွိေတာ့လုိ႔ဟယ္.. က်မတုိ႔လည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွ အ၀တ္ေတြျပန္၀တ္ၾကရင္း ဟိုႏွစ္ေယာက္ကို စိတ္ပူတာနဲ႔ ခပ္တည္တည္အဲဘက္ကို မွင္ေသေသနဲ႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ေတာင္ၾကီးမတို႔အတြဲ ဒီဘက္လမ္းေလွ်ာက္လာတာကိုျမင္မွ စိတ္ေအး၇ေတာ့တယ္..”


ထုိအခါေတာင္ၾကီးမက…
“ ငါလည္း နင္တုိ႔ဟုိဘက္ေနရာကိုထြက္သြားတာနဲ႔ သူငယ္ကပြတ္စပါးေပးတာေပါ့ေနာ္… က်မလက္ကလည္း သူငယ္ကိုလိပ္ေပါ့ဟယ္..အမေလး အကိတ္စားေတာ့…ဒင္းစတင္းပုလင္းကြင္းပါေတာ္.. အဲလိုပြတ္စပါးယူျပီး လိပ္ေနတုန္း.. ေဟ့ေကာင္ေတြမေျပးနဲ႔ဆုိျပီးေတာ့ဟယ္..ျမန္လုိက္တာ ေဘးကိုေရာက္လာျပီး လက္နဲ႔ဆြဲထားေတာ့တာပဲ.. ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရာ္ကဲႏွစ္ေယာက္… ျပီးေတာ့ နင္တုိ႔ကိုရွာေနေသးတယ္ေလ.. က်ဳပ္တုိ႔လည္း ့ ဘာလုပ္လုိ႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး.. အဲအခ်ိန္မွာပဲ က်မကလည္း ကဲမထူးေတာ့ဘူးဆုိျပီးေတာ့.. ဟဲ့.. ငါ့လက္ကိုလႊတ္ေနာ္… ဘာလုပ္ဖို႔လည္းဆုိေတာ့..ေယာက္်ားခ်င္းလုပ္လို႔ ဖမ္းတာတဲ့ေလ..အဲဒါနဲ႔…ဟဲ့ နင္တုိ႔ဖမ္းရေအာင္လည္း ငါတုိ႔က သူမ်ားပစြည္းခုိးေနတာလည္းမဟုတ္ဘူး…နိုင္ငံေတာ္ကို ပုန္ကန္တာလည္း မ ဟုတ္ဘူး… ကိုယ့္ဖာသာကိုယ့္ဖင္နဲ႔ ကိုယ္ခံတာေလ..နင္တုိ႔ကိုဘာထိခိုက္ေနလို႔လည္း…သတ္တိရွိရင္ဖမ္းၾကည့္ ေလ.. ေအးေနာ္.. ေနာက္ပိုင္းျပသနာနင္တုိ႔ဟာနင္တုိ႔ရွင္းရမွာေနာ္…ေအး အေျခာက္ေတြက နင္တုိ႔ထက္ပိုင္ရာ ဆုိင္ရာပိုရွိတယ္ဆုိတာနားလည္ထားဘာညာနဲ႔ေပါ့ဟယ္… ေဟာက္စားျပန္လုပ္လိုက္တယ္.. ပထမေတာ့ က်မ လည္းေၾကာက္ေပမယ့္ လက္ထိပ္မခတ္ပဲ လက္နဲ႔ပဲ လာဖမ္းထားေတာ့ က်မသိလုိက္ပီေလ… ေငြညွစ္ဖုိ႔ဂြင္ လုိက္ရွာတဲ့ေရာ္ကဲေတြမွန္း…အဲဒါနဲ႔ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ မင္းတုိ႔အဖမ္းမခံခ်င္ရင္ လဘက္ရည္ဖုိးေပး ရမယ္ဘာညာနဲ႔ ကိုယ္ကလည္း ဒီကိစြဒီမွာတင္ျပီးဖုိ႔အေရးဒို႔အေရးေလ..အဲဒါ ပိုက္ဆံသံုးေထာင္နဲ႔တည့္သြားျပီး နင္တုိ႔ိကုိရွာမယ္ဆုိျပီး နင္တုိ႔ေျပးတဲ့ဘက္ထြက္လာတာ..”


“ ဟယ္.. ဒါဆုိ သူငယ္ေတြကိုမစားလုိက္ရဘူးေပါ့… ”


“ဟိဟိ..စားလုိက္တယ္..အဲကေန ကဲမထူးပါဘူး…သဘာ၀တရားကိုခ်စ္ျမတ္နုိးခ်င္ေပမယ့္… သဘာ၀တရားက လက္မခံေတာ့ လြန္ဆန္မယ္ဟယ္ဆုိျပီး တည္းခုိခန္းမွာ သြားအိပ္လုိက္တယ္.. စားခ်လုိက္တယ္..”


“ ေအာ္…. ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေတြက ျပန္မလာတာကိုး.. ငါ့မွာေတာ့ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ ေစာင့္လုိက္ရတာ.. ေစ်းေပါင္ကြဲတဲ့အထိမလာလုိ႔ ညက သူငယ္ေတာင္မရလုိက္ဘူး.. ဒါနဲ႔ မိန္းမေကာင္းပိီသစြာနဲ႔ပဲ ပဲျပဳတ္သည္နဲ႔ အျပိဳင္ အိမ္ျပန္လုိက္ရေတာ့တယ္… ဟြန္း ..သူတို႔က်ေတာ့ ေဖာ္ေလာ္ေမာ္ေတြ…”


အားလံုးလည္း ရီေမာလိုက္ၾကရင္း…. ၀ိုင္းထဲမွ ေခးေခးက..

ဟဲ့…နင္တုိ႔လုိပဲ မိစိုးမ ငါ့ကို ဟိုေန႔ညက ပလစ္သြားတာ.. ဒီေကာင္မဘယ္ေရာက္ေနလည္းမသိဘူး အဲေန႔ညကတည္းက ခုထိကို ေပၚမလာဘူး…”

 

“ ဟဲ့.. ရဲဖမ္းသြားလုိ႔ ေမာ္စကိုေရာက္ေနျပီေနမွာေပါ့ဟယ္… ဟိဟိ ”

 

“ ေအးျဖစ္နုိင္တယ္…ခုဆို ေကာင္မ ေမာ္စကိုမွာ သာယာေနေလာက္ျပီထင္တယ္..”

တဟားဟားႏွင့္ အရႊန္းေဖာက္ကာ ခြီေနၾကစဥ္မွာပဲ..

 

“ ဟဲ့… အမေလး… အသက္ရွည္ဦးမယ္.. လာေနျပိီဟုိမွာ…”

 

“ ဗုေဒြါ….. အခါမဟုတ္ မုိးရြာဦးေတာ့မွာပဲ… ေကာင္မပံုစံကိုလည္း ၾကည့္ၾကပါဦး…”

 

တဖြဲ႔လံုးမွ ၾကည့္လိုက္ၾကစဥ္တြင္..အျမဲတမ္း ႏြဲ႕ႏြဲ႕လ်လ်ျဖစ္ေနထုိင္သြားလာျပီး အလ်ံးထြက္ခ်ိန္ဆုိလွ်င္ မိန္းမပံုအျပည့္ျဖစ္ေနေသာသူမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ပုဆိုးႏွင့္ စတစ္ေကာ္လံႏွင့္ က်ားက်ားလ်ားလ်ားေလွ်ာက္လာကာ ဝိုင္းတြင္၀င္ထိုင္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ အားလံုးရဲ႕မ်က္ႏွာတြင္ ဘာထြင္လာျပန္တာတုန္းဟူေသာ အေတြးမ်ားျဖစ္ တအံ့တၾသ ျဖစ္ေနၾကေလ သည္…

 

“ဟဲ့… နင္က ဘာထြင္လာတာတုန္း…. ဘာလည္း အေျခာက္ဘ၀ကို စိတ္ကုန္သြားလုိ႔ ေယာက္်ားျပန္ လုပ္ျပီး စစ္တပ္ထဲ၀င္ေတာ့မလုိ႔လား….”

 

“ေခြးဂ်ဳိးေတြ မင္းတုိ႔ေကာင္ေတြ မဟုတ္တာေတြေျပာဖုိ႔ပဲသိတယ္.…. ဘာမွမဟုတ္ဘူးဟ…ငါ့ဟာငါအပြင့္ဘ၀ကို စိတ္ကုန္သြားလို႔ ျပန္ပုန္းမလုိ႔ကြ့.. သိျပီလား”

 

“ေအာင္မေလး ေအာင္မေလး… ေဖာ္ေလာ္ေမာ္ရယ္… ေတာ္ေကာင္ေနတဲ့ေလာ္ကီး ေဖာ္ကင္၀မွာ ေပ်ာ့ သြားသလုိ… ၾကားရတဲ့စကား နား၀မွာ ခါးသေလ့ေတာ္ပါပဲေအ… ဘာခုမွ ငါေတြ မင္းေတြ ဟေတြကြ ေတြနဲ႔ လာလုပ္ေနရတာတုန္း… ရွင္ေတြက်မေတြ နင္ေတြ ဟယ္ေတြနဲ႔ပဲ ေျပာစမ္းပါေအ…”

 

“ဟုတ္ပ… အပိုေတြလုပ္မေနနဲ႔ ျပန္ပုန္းလည္း အေျခာက္ပဲ..ပြင့္လည္း အေျခာက္ပဲ… ဘယ္လုိပဲ ေယာက္်ားျပန္လုပ္လုပ္ နင့္ေဖာ္ကင္ကို ခ်ြတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေအာ္ကုရာေတြကေတာ့ တစ္သက္ လံုး ရွိေနမွာ..ဘာခုမွ ေယာက္်ားျပန္လုပ္ခ်င္ေနရတာတုန္း….”

 

“ေအးပါဟယ္…နင္တုိ႔ဆုိတာလည္း မနုိင္ဘူး.. ငါက ရမလားဆုိျပီး လုပ္ၾကည့္တာပါ… တကယ္ေတာ့ ဒီလုိပဲ ေျပာရတာအသားက်ေနပီ..”

 

“ေနပါဦး မစုိးရဲ႕….ဘာျဖစ္လုိ႔ နင္ကေကာက္ခါငင္ကာနဲ႔ ျပန္ပုန္းခ်င္ေနရတာတုန္း… ဟိုေန႔ညက က်ဳိက္ ကလဲ့ ဘုရားပြဲမွာ က်မကို ပလစ္သြားတဲ့ ကိစြကိုရွင္း..”

 

“ဟဲ့ အဲဒါေၾကာင့္က်မ ျပန္ပုန္းလုိက္တာ.. ဟိဟိ.. ဒိလုိဟဲ့… အဲေန႔ညက က်မလည္း ထံုးစံအတုိင္း ဘုရားပြဲလွ်ံးတာဆုိေတာ့ မိန္းမပံုအျပည့္ေလ… အဲဒါ နင့္ကို ခဏဆုိျပီးထြက္သြားတာက သူငယ္ရလုိ႔ က်မလည္း သူငယ္ကိုေခၚျပီး သြားစားတာ… ထံုးစံအတုိင္း ေနရာေကာင္းေကာငး္ေရြးျပီးေတာ့ စားတာ ေပါ့ဟယ္..သူငယ္က က်မဆင္…ညိဳညိဳေတာင့္ေတာင့္ အရပ္ျမင့္ျမင့္…အမေလး ကိတ္တာကလည္း ေလ.. ဒီလိုဒီလုိ….”

 

ေျပာလည္းေျပာ လက္မွလည္း ထံုးစံအတုိင္း လက္ညိႈးနဲ႔လက္မ ဝို္္င္းျပလိုက္သည္မွာ လက္ညိႈးႏွင့္ လက္မက မထိပဲ ၾကားမွာ လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ျဖစ္ေနယံုတင္မက.. လက္တစ္ဖက္ကို ေထာင္ကာ တျခားလက္တစ္ဖက္ျဖင့္ လက္ေကာက္၀တ္ႏွင့္ လက္ဖေႏွာင့္ခလယ္ေလာက္ေနရာကို တုိင္းတာ ျပလိုက္ေသးသည့္အခ်ိန္တြင္…

 

“ေအာင္မေလး ေဖာ္ေလာ္ေမာ္ရယ္ နင့္မလည္း ဘယ္ေတာ့မွ လက္ညိႈးနဲ႔ လက္မထိတယ္ဆုိတာမရွိ ဘူး… ရသမွ် လက္မစိေအာင္ ကိတ္ေနေတာ့တာပဲ.. ျပီးေတာ့မ်ား အဲေလာက္ရွည္ေနရင္ နင့္ရွိသမွ် စည္းစိမ္ျဖစ္တဲ့ ေခ်ာ္ကီးအိမ္ေတာင္ေပါက္ျပီး ပါးစပ္က ျပန္ထြက္လာလိုက္မယ့္ျဖစ္ခ်င္း…”

 

အားလံုးလည္း ေခးေခးရဲ႕ ေျပာစကားေၾကာင့္ တဝါးဝါးရယ္လုိက္ၾကရင္း..မစုိးက

“အိုေအ.. အေျခာက္ဆုိတာ အတိသရဝုတ္ထိအလကၤာကို နုိင္မွ အေျခာက္ပီသတာေအ့… နင္တုိ႔ေတြ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန… က်ဳပ္ေျပာတာ က်ဳပ္စကားပဲ… က်ဳပ္က ဒီေလာက္ကိတ္တယ္ဆုိ ဒိီေလာက္ပဲ မွတ္လိုက္…ေနဦး မျပီးေသးဘူး ဆက္ေျပာမယ္… အဲဒါနဲ႔ က်မလည္း သူ႔ကိုစကီးတာေပါ့..ပြစ္စပါးေတာ့မယူေတာ့ဘူးေလ… ေတာ္ၾကာ ေဘာ္လီထဲက စက္ကူေတြထြက္ၾက မွ သူငယ္ဟာစလာဘီျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔.. ဟိဟိ..အဲလုိကီးေနတုန္းေတာ္… ျဗဳန္းျဗဳန္းဆုိျပီး ျမန္လိုက္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္း… ေရာ္ကဲႏွစ္ေယာက္ေရာက္ခ်လာျပီး သူငယ္ကို ခြပ္ခြပ္နဲ႔ထုိးတာေတာ့.. ထုိုးေနရင္း တစ္ေယာက္က ေဟ့ေကာင္ ဟိုဖာသည ္မကိုဖမ္းထားဆုိျပီး တစ္ေယာက္ကို ေျပာေတာ့ ေၾကာင္ျပီး ၾကည့္ေနမိတဲ့က်မလည္း အဲက်မွသတိ၀င္ျပီး ေျပးမယ္လုုပ္္ေတာ့.. အဲဒါ ဟိုေရာ္ကဲက က်မကို ဟိတ္ေကာင္မ မေျပးနဲ႔ ဆုိျပီး လက္ကိုလာခ်ဳပ္တာနဲ႔… ဟဲ့ လက္ကိုလႊတ္ေနာ္..ဘာလုပ္တာလည္း ဆုိျပီးက်မလည္း သိတဲ့အတုိင္း… မိန္းမသံေတြေပ်ာက္သြားျပီေလ… အဲလုိလည္း ေျပာလုိက္ေကာ.. က်မလက္ကိုဖမ္းထားတဲ့ ေရာ္ကဲက ေၾကာင္ျပီး ဟာ ဖာသည္မဟုတ္ဘူးဟ…အေျခာက္ၾကီးဟ..ဆုိျပီး ေျပာျပီးေတာ့ သူငယ္ကို ခ်ဳပ္ေနတဲ့ေရာ္ကဲဘက္ကိုလွည့္ျပီး ေဟ့ေကာင္…အေျခာက္ၾကီးဟဆုိျပီး ေျပာ ေနတုန္း.. က်မလည္း အားကုန္လက္ကိုျဖဳတ္ခ်ျပီး သူ႔ကိုတြန္းလွဲျပီးေတာ့ တက်ဳိးတည္းေနေအာင္ ေျပးေတာ့တာပဲ.. ဟိဟိ… ခုျပန္ေတြးရင္ ခုထိရင္ခုန္ေနတုနး္ပဲေတာ့… က်မလည္း လမ္းမေပၚျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေတြ႕တဲ့တက္စီကိုငွားျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့လုိက္တယ္..ဘုရားပြဲထဲျပန္သြားရင္ ျပန္အဖမ္းခံရမွာစိုးလို႔… အဲဒါနဲ႔ ငါ့မိန္းမပံုက ဘယ္ ေလာက္မိန္းမနဲ႔တူလည္းမတူလည္းေတာ့မသိဘူး ဖာသည္မဆုိျပီးထင္ရေလာက္ေအာင္ကို လွလြန္း လို႔စိတ္ကုန္ျပီး ေယာက္်ားပံုပဲ ျပန္ေနလုိက္တာေတာ္တုိ႔ေရ.. သိပီလား…”

 

မစိုးစကားလည္းအဆံဳး တဝိုင္းလံုးလည္း တဟားဟားျဖစ္ ရီလိုက္ၾကရေလသည္…

ထုိသို႔ ခြီလုိ႔ေကာင္း ရီလုိ႔ေကာင္းေနၾကတုန္း ဝိုင္းထဲမွ မမဆက္မွ…

 

"ဟဲ့.. နင္တုိ႕က ေရာ္ကဲေတြအေၾကာင္းေတြနဲ႔ပဲဆုိလုိ႔ က်မလည္း က်မအေၾကာင္းကို ေျပာေတာ့မယ္ ဟယ္… အရင္က မေျပာပဲ ထားဦးမလုိ႔… က်မဂြမ္းတာကို ဖြင့္ခ်ျပီး ထပ္အဂြမ္းမခံေတာ့ဘူးဆုိျပီး ထားထားတယ္..အိုေအ ထူးေတာ့ပါဘူး… အားလံုးသိေအာင္ ေျပာလုိက္ေတာ့မယ္.

"အမယ္ေလ.. ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြပါပဲလားေနာ္.. ဟိုမိစိုးမကလည္း ပြင့္ရာ ကပုန္းသတဲ့.. အလည္တကာ့အလည္.. ပန္ထာထိပ္က၀က္အူ..၀က္အူထိပ္က အျဖဴစက္မ မမဆက္ကလည္း ဂြမ္းသတဲ့ေတာ္... မၾကားဖူးတာေတြပဲ ၾကားေနရတာပါ လား.. ေျပာပါဦးမမဆက္ရယ္..ဘယ္လိုေလးမ်ားဂြမ္းသြားသတုန္း.."


"ဒီလုိဟဲ့….နင္တို႔သတိထားမိလား…ခုေနာက္ပိုင္း ေ၀သာလီမွာ က်မမလွ်ံးေတာ့တာေလ… မိေဇာ္မတုိ႔ ေခၚတာေတာင္ က်မမလိုက္ေတာ့တာေလ..  ျပီးခဲ့တဲ့လက ေ၀သာလီမွာ လွ်ံးတုန္းကေပါ့…. က်မလည္း ကန္ပတ္လမ္း ဟိုဘက္သည္ဘက္ ေလွ်ာက္ေပါ့..အဲလိုေလွ်ာက္ေနတုန္း.. သူငယ္အဆင္ ႏွစ္ေယာက္ကို ရပါေလေရာ… က်မလည္း သိတဲ့အတုိင္း ႏွစ္ေယာက္ဆုိအိမ္ေခၚလို႔လည္းမျဖစ္ဘူး ေလ.. ဒါနဲ႔ တစ္ေယာက္ပဲလိုက္ေပါ့..သူတုိ႔ကလည္း တည္းခိုခန္းကိုမသြားေတာ့ဘူးေပါ့..အခ်ိန္မရဘူး ေပါ့ေနာ္.. ဒီနားမွာပဲ ျဖစ္မယ္ေပါ့… က်မကလည္း ႏွစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ ေၾကာက္တယ္ေလ.. သိတဲ့ အတုိင္း က်မဆုိေသာ အလည္မကလည္း သူတုိ႔ထက္မႊတ္ေတာ့ ဒီနားမွာဆုိရင္ေတာ့ မလုပ္ေတာ့ဘူး ေပါ့…တစ္ေယာက္တည္းဆုိေတာ္ေသးတယ္ေပါ့..ႏွစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ ငါမနုိင္ဘူးေပါ့.. ရတဲ့ဟာကို လြတ္သြားမွာလည္းစိုး… မရတဲ့အဆံုး ဒီမွာစားဆုိလညး္ စားလိုက္မယ္ေပါ့…. တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ရေအာင္ပလစ္မယ္ဆုိျပီးေတာ့ေပါ့ဟယ္… အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္က မင္းျဖစ္လုိက္ေလ.. ငါ ကရဝိတ္ဂိတ္ေပါက္ထိပ္က ထုိင္ေစာင့္ေနမယ္ဆိုျပီး ေျပာျပီး ထြက္သြားေရာ… က်မလည္း အုိေကေပါ့ ဒါနဲ႔ သူငယ္ကို လာဆိုျပီးေအာက္ဘက္က ကြတ္ကိုပင္တန္းကိုဆင္းျပီး စားတာေပါ့ဟယ္… က်မလည္း အာကအာ..စားလုိ႔ကလည္း ေကာင္း…အဲလိုနဲ႔ စားလို႔ေသာက္လို႔ျပီးလည္းျပီးေရာ…အပင္အေနာက္က တစ္ေယာက္ထြက္လာျပီးေတာ့က်မလည္ကို ဂြက္ ကနည္းဆုိျပီးေတာ့ဟယ္.. လက္ထိပ္ၾကီးနဲ႔ ခပ္ခ်လုိက္ပါေလေရာ… က်မၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနက ေရွာင္ေပးမယ္ဆုိျပီးထြက္သြားတဲ့သူငယ္.. အဲအခ်ိန္မွာပဲ က်မစားတဲ့သူငယ္က မင္းဘာမွျငင္းလုိ႔မရဘူး…လက္ပူးလက္ၾကပ္ဖမ္းဖုိ႔ ငါတုိ႔လုပ္တာ တဲ့ေလ… ရဲေတြေတာ္..အရပ္၀တ္နဲ႔ေတာ့… က်မေတာ့ ေသျပီဆရာပဲ..ဒီတစ္ခါေတာ့ေပါ့..ရဲစခန္း ေရာက္လုိ႔ကလည္းမျဖစ္ဘူးေလ… ျပသနာေပါင္းေသာက္ေျခာက္ေထာင္နဲ႔ အရွက္ကို ျဗန္းျဗန္းဆုိျပီး တစ္သိန္းနဲ႔ ဆယ့္ရွစ္ေသာင္းေလာက္ကြဲမယ့္ကိစြဆုိေတာ့… နင္တုိ႔ဖမ္းလည္းခံမယ္ဟယ္.. လုပ္ျပီးမွ ေတာ့ မတတ္နိင္ဘူး.. ဒါေပမယ့္ နင္တုိ႔ငါ့ကိုဖမ္းလုိ႔ကေတာ့ ငါေထာင္က်သြားတာပဲရွိမယ္..နင္တုိ႔ဘာ မွရမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္.. ခုကတည္းက ျငွိမလား… ဒါမွမဟုတ္ဖမ္းမလားေပါ့… ဒါနဲ႔ သူတုိ႔က ဘယ္ေလာက္ေပးပါဆုိေတာ့..က်မကလည္း မ်ားတယ္ ဘယ္ေလာက္ေပါ့ေနာ္..အဲဒါနဲ႔ေနာက္ဆံုးျငွိလို႔ ရသြားေတာ့ ေပးဆုိေတာ့ ဟဲ့က်မကခုဘယ္ပါမွာတုန္း..အိမ္လိုက္ယူဆုိေတာ့ သူတုိ႔က မလိုက္ဘူး ခုပါတာအကုန္ ေပးဆုိျပီးေတာ့ဟယ္.. က်မလက္က လက္စြပ္ရယ္..ပါတဲ့ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္ကို ယူသြားေတာ့တာပဲ… က်မလည္း ရဲစခန္းမေရာက္ရင္ျပီးေရာဆုိျပီး ေတာ့ ေပးလုိက္ရတာပဲ… အဲဒါနဲ႔ဟယ္… အဲအေကာင္ႏွစ္ေကာင္က က်မဆီကယူျပီးေတာ့ အေပၚလမ္းမေပၚကိုတက္သြားေတာ့တာေပါ့..အဲဒါနဲ႔ က်မလည္းအ၀တ္အစားေတြျပန္၀တ္ျပီး လမ္းအေပၚကိုတက္ေတာ့ ကန္ပတ္လမ္းမွာ က်မတုိ႔နဲ႔လွ်ံးေနက် အငယ္ေလးမတုိ႔နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ဟဲ့ ဟိုႏွစ္ေယာက္ကို နင္စားလုိက္တာလား…ခုနက နင္တက္လာတဲ့ဘက္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တက္ လာတယ္ဆိုေတာ့..ေအးဟယ္.. က်မစားလိုက္တာေပါ့ တစ္ေယာက္ကိုေပါ့ဆုိေတာ့ ေကာင္မ သတိ ထားေနာ္.. အဲတာ ေတာင္ညႊန္႔က ေရာ္ကဲေတြ… အရပ္၀တ္နဲ႔လာျပီး ဖမ္းမယ္ဆီးမယ္လုပ္ျပီး ေငြညွစ္ တတ္လို႔… ဟိုဘက္က ေအာ္ဖာအပြင့္မေတြေတာင္ တခါတေလ အရစ္ခံရလုိ႔ ေစ်းဦးေတာင္မေပါက္ ေသးဘူး… လဘက္ရည္ဖုိးေပးလုိက္ရတာနဲ႔ အရက္ဖုိးေပးလုိက္ရတာနဲ႔.. သူတုိ႔က ဒီမွာလုပ္စားေနက် ေတြတဲ့ေလ…. အဲအခ်ိန္က်မွပဲ က်မလည္း အမေလး ခံလုိက္ရျပီေပါ့.. ေသစမ္းဟဲ့မိဆက္မ နင္လည္ ပါတယ္ဆုိ..ခုေတာ့ ခံလုိက္ရသမ ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ပါပဲလားဆုိျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္က်ိန္ဆဲလိုက္ရ တယ္ဟယ္… နင္တုိ႔လည္း ကန္ပတ္လမ္းမွာ လွ်ံးရင္ သတိထားလွ်ံး… အတတ္နုိင္ဆံဳး အဲမွာမစားမိ ေစနဲ႔.. ကိုယ့္ပိုင္နက္ကိုယ့္ဂြင္ထဲပါေအာင္ေခၚျပိီးမွ စားၾကေအ… က်မေတာ့ ခံလုိက္ရျပီးျပီ…"

မမဆက္စကားလည္းအဆံုး က်မတုိ႔အားလံုးလည္း… ေအာ္..ဒါမ်ဳိးေတြလညး္ ရွိၾကပါေသးလား.. ေ၀သာလီမွာ လွ်ံးရင္ ၾကည့္လွ်ံးရေတာ့မွာေပါ့.. ေနာက္တစ္ခါအလွည့္က က်မတုိ႔အလွည့္ေတြမျဖစ္ ဖုိ႔ သတိထားရမွာေပါ့ဆုိျပီးေတာ့ပဲ ေတြးေနလိုက္ၾကေလသည္……..


အပိုင္း - ၉ ဆက္ရန္

ပါဝါ

၁၇ . ၉ . ၂၀၁၁ ( စေနေန႔ … ညေန ၆ နာရီ )

 


Apr 23rd

ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား

By Ram

ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား

၂၂.၄.၂၀၁၂ တနဂၤေႏြေန႕။ ည (၁၁ း ၃၄ )

 ဒီအခ်ိန္မွပဲ စာေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ စိတၱဇအေတြးမ်ားဆိုၿပီး အခန္းဆက္ေရးခဲ့တာေပါ့။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား ဆိုၿပီးေတာ့ပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့မယ္။ အခန္းဆက္ျခင္း မဆက္ျခင္းေတာ့ မသိဘူး။

ဒီေန႕စိတ္မေကာင္းစရာ (၂)ခုႀကံဳရတယ္။ ဒီေန႕ တစ္ေနကုန္ အလုပ္အဆင္ေျပေနခဲ့တယ္။ ညဘက္မွာေတာ့ အြန္လိုင္းထိုင္ျဖစ္တဲ့အခါ စိတ္မေကာင္းစရာေလး ေတြ႕တယ္။ တစ္ခုက ... အြန္လိုင္းေပၚက ညီေလးတစ္ေယာက္ (အရမ္းလည္း မရင္းႏွီးပါဘူး။ အျပင္မွာလဲ မသိဘူး) ဟိုမိုေလာကကို စိတ္ပ်က္သြားတဲ့သတင္းေလးေပါ့။ ဒါလည္း သိပ္ၿပီး ဆန္းတဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

“ပ”ေစာက္ကို “ဂ”ငယ္ လုပ္တတ္ၾကတဲ့သူေတြတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ “ပ”ေစာက္ဆိုေတာ့ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ၾကည့္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ၾကည့္ရင္ “၁” ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမွာမလား။ မိတ္ေဆြဘက္က ၾကည့္ရင္ေကာ? “င” ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့။

ဟုိမိုေတြက စကားရႈပ္တယ္။ လူရႈပ္တယ္။ ေပြတယ္။ ရႈပ္တယ္။ လည္တယ္ ပတ္တယ္။ သစၥာမရွိဘူး။ အတြဲမ်ားတယ္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ တြဲတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕ မျပတ္လည္း ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕ တြဲတယ္။ လိင္ကိစၥကို ဦးစားေပးလြန္းၾကတယ္။ ၿမဲလည္း မၿမဲၾကဘူး။ စသည္ျဖင့္ ေကာင္းကြက္ကို မရွိ။ ဒါေတြက ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲ သိလား?

ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈတဲ့။ အရင္ဆံုးကေတာ့ မိမိကုိုယ္တိုင္ကိုပဲ ေျပာရေတာ့မယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေရာ ဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလဲ? မိမိကိုယ္တိုင္က သစၥာရွိရွိနဲ႕ ေနပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ မိမိရ႕ဲ Partner ကေရာ ဘယ္လိုလဲ? မိမိတို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုးက သစၥာ ရွိရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္က ဘယ္လိုလဲ?

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဟိုမိုေတြ နာမည္ပ်က္ေနရျခင္းအေၾကာင္းရင္းက ဘယ္မွာလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားမိၾကလား? အေျဖကို မေျပာေသးဘူး။ ကိုယ့္ဟာကို စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။

ဟိုမိုအားလံုး မေကာင္းဘူးလို႕ မဆိုလိုဘူး။ ေကာင္းတဲ့သူလည္း ရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ မျမင္မိၾကပါဘူး။ လူေတြဆိုတာက အေကာင္းထက္ အဆိုးကိုပဲ ပိုၿပီး ျမင္တတ္ၾကတဲ့သေဘာရွိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ LGBTIQ ေတြရဲ႕ ဘ၀ကို အရမ္းတိုးတက္ေစခ်င္တယ္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘ၀ကို မနစ္မြန္းေစခ်င္ဘူး။ တန္းတူအခြင့္အေရးေတြ ရေစခ်င္တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္ၾကပါရက္နဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းဆိုတာႀကီးေၾကာင့္၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုတာႀကီးေၾကာင့္၊ ေယာက္်ားျခင္း ျဖစ္ေနလို႕ မိန္းမျခင္း ျဖစ္ေနလို႕ လက္မထပ္ရဘူးဆိုတာႀကီးေၾကာင့္၊ လူေတြက အေျခာက္၊ ဂန္ဒူး၊ ဂ်ီပုန္း၊ ေဂ်ာ္ဒကီး၊ မိန္းမလ်ာ၊ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေကာင္ စသည္ျဖင့္ ေခၚတာေတြေၾကာင့္ လူကို လူလိုအသိအမွတ္အျပဳမခံရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။

ကၽြန္ေတာ္က သစၥာရွိေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ အတြဲေတြမွာေတာင္မွ သစၥာဆိုတာ မရွိၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖနဲ႕ အေမဆိုရင္ (၁၇) ႏွစ္ေတာင္ ေပါင္းခဲ့ၿပီးမွ ကြဲခဲ့ၾကေသးတာပဲ။ ေယာက္်ားနဲ႕ မိန္းမေတြ အတြဲေတြမွာ သစၥာမရွိတာေတြေၾကာင့္လည္း ကိုးရီးယားကားေတြ လူႀကိဳက္မ်ားေနၾကတာေပါ့။ လင္လုလုိက္ၾကတာ..  မသိရင္ ကိုးရီးယားမွာ ေယာက္်ားမရွိေတာ့တဲ့အတိုင္းပဲ။ ေအးေလ.. တကယ္လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အားလံုးက ေျခာက္ကုန္ၾကတာကိုး။ အဲ.. ေျပာရင္းနဲ႕ စကား ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ သစၥာ ရွိေစခ်င္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္တစ္ေခါက္ ေရးဖူးတဲ့ စာထဲမွာလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဟိုမိုေလာကထဲမွာ စံထားရမယ့္အတြဲ ဆိုတာ အရမ္း ရွားပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေရးမိလို႕ေလ... ကၽြန္ေတာ့္ကို လူေပါင္းစံုက ၀ိုင္း၀ုန္းတာကိုလည္း ခံခဲ့ရတယ္။ အျမင္ၾကည္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အျမင္ေစာင္းကုန္ၾကတယ္။ အထင္ေသးကုန္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က အဲ့လို မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ထားပါေတာ့ေလ။

တကယ္ေတာ့ Blog ဆိုတာလည္း ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ေရးၿပီး အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ တင္တာပဲမဟုတ္လား။ ဖတ္ခ်င္တဲ့သူ ဖတ္မယ္။ ခလုတ္တိုက္မိတဲ့သူ ဖတ္လိမ့္မယ္။ ခံစားခ်က္ျခင္း တိုက္ဆိုင္တဲ့သူေတြက ႀကိဳက္မယ္။ ေ၀ဖန္ခ်က္ ေရးခဲ့ခ်င္ ေရးခဲ့မယ္။ ခံစားခ်က္ျခင္း မတူတဲ့သူေတြကေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။ ဟာ.. ဘာေတြ ေရးထားတာလဲ ေသာက္ေပါ... ဆုိၿပီး ထင္ခ်င္ ထင္မယ္။ Comment ေရးခ်င္လည္း ေရးသြားမယ္။ ကိစၥ မရွိပါဘူး။ Blog ပဲ။ ဖတ္ခ်င္တဲ့သူ ဖတ္မွာေပါ့။ ႀကိဳက္္ခ်င္တဲ့သူ ႀကိဳက္မွာေပါ့။ မႀကိဳက္ခ်င္တဲ့သူကလည္း မႀကိဳက္ဘဲေနမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ အင္တာနက္မွာ မဟုတ္ဘဲ အျပင္မွာ.. ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ လံုး၀ မသိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ဒီအေၾကာင္းေတြ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႕ သြားေျပာျပ ရင္ဖြင့္ေနလို႕မွ မရတာ။ ဒီေတာ့ စာေရးၿပီး အင္တာနက္တင္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အျပင္မွာ ရင္းႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းထဲမွာလဲ အခုလိုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နားေထာင္ေပးမယ့္လူ မရွိဘူးေလ။ သူ႕ဟာနဲ႕သူ ဂယက္ေတြ ထေနတဲ့သူေတြပဲ ရွိတာ။

ကၽြန္ေတာ္ အရင္တစ္ေခါက္က ကၽြန္ေတာ့္ Blog ကို အဖ်က္ခံရၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္က်သြားခဲ့ေသးတယ္။ အခုေတာ့ ဒီBlog ဖ်က္ခံရလည္း ကိစၥမရွိဘူး။

ဟိုမိုေလာကထဲက လူေတြကို သစၥာရွိေစခ်င္တယ္။ အခု သတင္းတစ္ခုၾကားရတာက မိတ္ကပ္ေလာက က နာမည္ႀကီး ဒိတ္ဒိတ္ႀကဲမာမီတစ္ေယာက္ သူ႕လင္နဲ႕ ျပတ္သြားၿပီလို႕ ၾကားမိတယ္။ ခ်စ္လို႕ ယူတုန္းက ယူထားခဲ့ၿပီးမွေနာ္....။ “တကယ္ဆိုရင္ .. အခ်စ္ပဲလိုတယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းက သီဆိုသူ ခ်မ္းခ်မ္း။ ေရးသူက ေနေန ဆိုေပမယ့္လည္း တကယ္တမ္းက ေနေန ေရးတယ္ဆိုတာ နာမည္ခံပဲတဲ့။ တကယ္တမ္း သီခ်င္းေရးေပးတဲ့သူက တစ္ေယာက္။ ေရးေပးခဲ့တဲ့ အဓိပၸာယ္နဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလည္း တစ္မ်ိဳးပါ။ သူ႕လူကို သူရည္ရြယ္တယ္ေပါ့ေလ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ အျခားဘာမွ မလိုပါဘူး။ တကယ္ဆိုရင္ လိုေနတာ “အခ်စ္” ပါပဲ။

ဒီေလာကမွာ မခ်စ္ဘဲနဲ႕ ေပါင္းေနရတဲ့သူေတြလည္း ရွိသလို ခ်စ္လ်က္နဲ႕ ေပါင္းလို႕ မရတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဟိုမိုေတြဘ၀က ခ်စ္လ်က္နဲ႕ ေပါင္းလို႕ မရၾကတဲ့ ဘ၀ပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္ခ်စ္ ေပါင္းလို႕ မရတဲ့အခါမွာ ကြဲၾကကြာၾက။ အသစ္ထားၾက နဲ႕ .....   ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဘ၀ဟာ “ဖာ”ဆန္လာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္ကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားသြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲ ၾကားလူ ၀င္ရႈပ္လို႕ ဆိုတာလည္း အေၾကာင္းတစ္ရပ္ပါ  ပါတယ္။ ၾကားလူဆိုတာက ဟိုမိုထဲက မဟုတ္ပါဘူး။ အျပင္လူေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္က တစ္ဘ၀လံုးလက္တြဲသြားၾကဖို႕ ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကတယ္။ လက္ထပ္ဖို႕အထိ ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... သူ႕ဘက္က “အခ်စ္” မရွိတာေၾကာင့္ပဲလား မသိဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ရ႕ဲ အျခားလူေတြရဲ႕  ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ေ၀ဖန္မႈေတြကို သူလက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မတြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စာမေရးခင္တုန္းကေတာ့ စာကို ဘယ္လ္ို ေရးလိုက္မဟဲ့ဆိုၿပီး ေခါင္းထဲ စဥ္ေနတာ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္လည္း စာေရးလိုက္ေရာ... ေတြးထားတာေတြ ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္မွန္း မသိဘူး။ ေရးသင့္ မေရးသင့္ ခ်ီတံုခ်တံု စဥ္းစားရင္းနဲ႕ မေရးျဖစ္လိုက္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ေရးၿပီးမွ မသင့္ေတာ္ဘူး ထင္ၿပီး ျပန္ဖ်က္ပစ္လိုက္တဲ့စာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးေတြ မဆံုးေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ သုိ႕ေသာ္... အခုေတာ့ စာရွည္သြားပါၿပီ။ ေနာက္ရက္မွ ထပ္ေျပာပါ့မယ္။

 

ေ၀ယံ

12: 12 AM, 23.4.2012

Mandalay, Myanmar.

Apr 23rd

စမ္းေရၾကည္ေပါက္....၂၁

By jinjar

“ငါအၿပင္သြားအုံးမယ္”

“ကုိေလး…မိမွဳန္ကိုသနားရင္မသြားပါနဲ႔ေနာ္ မိမွဳန္တုိ႔က သူ႔ဆန္စားၿပီးၾကည့္ေနရတဲ့ ဘ၀ပါ မိမွဳန္ရွိခုိးၿပီးေတာင္းပန္ပါတယ္ကုိေလးရယ္ ကုိေလးမသြားပါနဲ႔ေနာ္”

မိမွဳန္ငုိၾကီးခ်က္မၿဖင့္ေၿပာဆုိေနေသာေၾကာင့္ မင္းခႏုိင္သနားသြားသည္။ သု႔ိေသာ္သူကိစၥသည္လည္း ေသေရးထက္မကအေရးၾကီးေနသည္မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့အခ်ိန္လည္းေႏွာင္းေနၿပီးၿဖစ္သည့္အတြက္ မင္းခစိတ္ပ်က္စြာ အခန္းထဲ၀င္လုိက္ေတာ့သည္။

ရတက္မေအးၿဖစ္ေနရသည့္မင္းခ ၀သုန္ဆုိင္သုုိ႔ဖုန္းဆက္လုိက္ပါေတာ့သည္။

“ကံေကာင္းလုိ႔ ကုိၾကီးမၿပန္ပါေစနဲ့အုံး”

ဆုေတာင္းရေသးသည္။ ကံေကာင္းေတာ့ ကုိၾကီးသည္လည္းလစာထုတ္ရက္ၿဖစ္ေနသည့္အတြက္ ေနာက္က်ကာ ဆုိင္တြင္ရွိေနသည့္အခိ်န္ၿဖင့္ေနပါေတာ့သည္။

“အင္း မင္းခေၿပာ”

“ကုိၾကီးလုပ္ပါအုံး”

“အယ္”

“ေမေမေလ မင္းခတုိ႔အေၾကာင္းကုိသိသြားၿပီး၊ ဘယ္ကဘယ္လုိသိသြားလည္းေတာ့မသိဘူး၊ ခုေမေမေရႊဘုိကုိထြက္သြားၿပီး”

“ဟင္”

“အဲ့ဒါေလ က်ေနာ္တုိ႔ဘာလုပ္ၾကမလည္း၊ ခုိးေၿပးၾကမလား”

“ဟာ…မင္းခဒါေနာက္ရမည့္ရအခ်ိန္မဟုတ္ဘူးေလ”

“အာကုိၾကီးကလည္းေနာက္တာမွမဟုတ္တာ အမွန္တုိင္းေၿပာတာ ေမေမအေၾကာင္းက်ေနာ္သိတာေပါ့ ခုေတာင္ညတြင္းၿခင္းေရႊဘုိကုိလုိက္သြားတာၾကည့္”

“ဒါဆိုကုိၾကီး ေရႊဘုိကုိလုိက္သြားေတာ့မယ္”

“ကိုၾကီးကလည္း ဘယ္လုိလုိက္မွာလဲ”

“ခုညေတာ့ဘယ္ဟုတ္မလည္း မနက္က်မွလုိင္းကားနဲ႔ပဲလုိက္သြားေတာ့မယ္”

“က်ေနာ္လည္းလုိက္မယ္”

“မင္းခအိမ္မွာပဲေနခဲ့၊ ကုိၾကီးပဲလုိက္သြားမယ္”

“ေနပါအုံး ေမေမက ၾကီးေမတုိ႔အိမ္ကုိသိပါ့မလား”

“ဒါေတြထားေတာ့ မင္းခလည္းအိပ္ေတာ့ ကုိၾကီးလည္း လုပ္စရာရွိတာလုပ္ေတာ့မယ္”

“ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ္ေတာ့အိပ္လုိ႔ရမွာဟုတ္ေတာ့ဘူး စိတ္ေတြတအားပူေနတယ္”

“ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ ဒါပဲေနာ္ဒါပဲ”

ကုိၾကီးအေလာတဆယ္ဖုန္းခ်သြားသည္ကုိ မင္းခဖုန္းေလကုိၾကည့္ေနမိသည္။ ဘာေတြၿဖစ္ပ်က္ကုန္သည္ကုိ မင္းခလုိက္လုိ႔မမွီေအာင္ၿဖစ္ေနသည္။ ေမေမဘယ္လုိသိရွိသြားသည္ကုိလည္း နားမလည္ႏုိင္ပါ။

( မင္းရဲ့ဒီလက္စြပ္ပုိင္ရွင္ကဘာမွေၿပာဘူးလာ )

“ေမေမေၿပာသြားပုံအရဆုိရင္ ကုိၾကီးမ်ားေမေမကုိေၿပာလုိက္တာလား၊ ဒါဆုိရင္ ကုိၾကီးကေမေမကုိ ၾကဳိသိေနတာလား၊ ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ ငါကုိေရာဘာလုိ႔မေၿပာခဲ့တာလဲ”

ဒီေန႔ ေန႔လည္မင္းခကုိၾကီးဆီေရာက္ေတာ့ ကုိၾကီးဆုိင္တြင္ရွိမေနပါ၊ ဆုိင္တြင္ကားအပ္ကာ ကုိၾကီးကုိေစာင့္ေနခဲ့ပါသည္။ ညေနသုံးနာရီေလာက္မွ ကုိၾကီးဆုိင္ကုိ ၿပန္လာခဲ့သည္။ သူႏွင့္စကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေၿပာလုိက္ရပါ၊ ကုိၾကီးကအလုပ္ေတြမအားဟုဆုိကာ အလုပ္ေတြဆက္လုပ္ေနသည္ကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနၿပီးမွ ၿပန္လာခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမေမကသူ႔အား ဒီလုိဆက္ဆံကာ ေရႊဘုိကုိထြက္သြားေလၿပီး။

ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ ကုိၾကီးသည္ေမေမတုိ႔ႏွင့္ဘယ္လုိပက္သက္ေနသည္နည္း။

လွလွမနက္ပုိင္းတြင္ ဆုိင္ဖြင့္ကာ အခန္းမ်ားၿပင္ဆင္ေနသည္။ မနက္ေစာေစာတြင္ လွလွ၊ မမပုိင္ႏွင့္ခုိင္ခုိင္တုိ႔သာ ရွိေနသည့္အခ်ိန္တြင္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္၀င္လာသၿဖင့္ အၿပဳံးၿဖင့္လွည့္ကာ ဆီၾကဳိလုိက္မိသည္။

“မဂၤလာပါရွင္…..ဟင္…..ရွင္…”

“ဟုတ္တယ္က်ဳပ္ပဲ၊ ခုဆုိင္ဖြင့္မယ့္အခ်ိန္ကုိေစာင့္ေနတာကုိက တစ္ကမာၻေလာက္ၾကာသြားတယ္၊ ေတြ႔ခ်င္လြန္းလုိ႔ညကတည္းက ထြက္လာတာပဲ”

“ေဒၚမိမိႏူိင္ ရွင္နဲ႔လွလွနဲ႔ေၿပာစရာ စကားလည္းမရွိဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လာပက္သက္ေနတာလည္း”

“အမေလး အမေလး အကယ္ဒမီေရွာ့ေတြနဲ႔လာမေၿပာေနနဲ႔၊ ရွင့္ရဲ့မေကာင္းဆုိး၀ါး ၾကံစည္းမွဳ႔ေတြကို အခ်ိန္ေတြမလြန္ခင္းလုိက္လာရတာပဲ”

“စကားေၿပာတာၾကည့္ေၿပာပါ၊ ရွင္တုိ႔အသုိက္၀ုိ္င္းေတြနဲ႔မပက္သက္ခ်င္လုိ႔ လွလွရဲ့သားၾကီးဆီေတာင္ မသြားခဲ့ဘူး၊ လွလွတုိ႕ကရွင္းရင္အားလုံးရွင္းေအာင္လုပ္တာ”

“ဟုတ္ပါတယ္ ေဒၚေဒၚ၊ လွလွကက်မတုိ႔နဲ႔ေအးေအးလူလူပဲေနခဲ့တာ၊ ခုလုိဆုိင္ကုိလာၿပီးေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ေၿပာေနတာေတာ့မေကာင္းဘူး”

မမပုိင္သည္လည္းမေနသာေတာ့ပဲ ၀င္ေၿပာလုိက္သည္။ လွလွကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားသီးကာ အားငယ္ေနရွာသည္ကုိ မမပုိင္ၾကည့္မေနႏုိင္လုိ႔ ၀င္ေၿပာလုိက္သည္ၿဖစ္ပါသည္။ ခုိင္ခုိင္ကေတာ့ ထုိမိန္းမၾကီးကုိ စားမည္၊၀ါးမည္ အမုန္းမ်က္၀န္းႏွင့္ၾကည့္ေနပါေတာ့သည္။

“ဘာမွလာၿပီးေၿပာမေနၾကနဲ႔ နင္တုိ႔အားလုံးတၾကိတ္တည္းတစ္ဥာဏ္တည္းေတြပဲ၊ ေအးေပါ့ေလ ဒါကလည္းဆန္းတာမွတ္လုိ႔ ဒီလိုပုံစံေတြက ဒီလုိေအာက္တန္းက်ေနၾကတာ အဆန္းမွမဟုတ္တာ”

“ေတာ္ေတာ့…..အမၾကီးေၿပာခ်င္တယ္ဆုိရင္ လွလွကုိပဲေၿပာ၊ ဘာမွမဆုိင္တဲ့သူေတြကုိထည့္ေၿပာေနစရာမလုိဘူး၊ လွလွလည္းသည္းခံႏုိင္တဲ့အားေတြကုန္ေနၿပီး တစ္ခုခုမလုပ္ခင္း၊ ပုိင္နက္က်ဴးေက်ာ္မွဳ႔နဲ႔ တရားမဆြဲခင္ၿပန္တာေကာင္းတယ္၊ ၿပီးမွလွလွအဆုိးမဆုိနဲ႔”

“အမေလး..ငါကလည္းလာခ်င္လုိ႔လာတာမဟုတ္ဘူး၊ ငါ့သားအတြက္ေၾကာင့္လာရတာ၊ ခုမွအသံေကာင္းဟစ္မေနနဲ႔၊ နင့္သားငယ္ဆုိတဲ့တစ္ေယာက္ကုိ နင္သင္ေပးထားလုိ႔ဒီလုိၾကံစည္းေနတာမဟုတ္လား”

“ဘာ…လွလွရဲ့သားငယ္၀သုန္နဲ႔ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ”

“ဆုိင္တာမွသိပ္ဆုိင္၊ နင့္သားငယ္ကေလး ငါ့သားမင္းခႏိုင္ကုိၿဖားေယာင္ၿပီးဖ်က္စီးေနတာ ဒါနင့္လက္ခ်က္ပဲမဟုတ္လား”

“ရွင္”

“ဟင္…”

“အုိ..”

“ဘယ္လုိ…ဘယ္လုိ မင္းခေလးက အမၾကီးသား…ဟုတ္လား”

“ဘာ..မင္းခေလး..ဟုတ္လား..ညည္းတုိ႔ငါ့သားကုိသိေနတယ္ေတာင္မွ ညည္းတုိ႔ကဘာမုန္လာဥလုပ္ေနခ်င္ေနတာလဲ”

“လွလွမသိဘူး”

“ဘာမသိရမွာလည္း ေအးနင့္သားကုိငါက ရတဲ့နည္းနဲ႔ဘယ္လုိၿဖစ္ၿဖစ္ငါ့သားနဲ႔မနီးစပ္ေအာင္လုပ္ရမွာပဲ၊ ဒါကညည္းကုိလာေၿပာတာ၊ အကင္းပဲရွိေသးတယ္၊ ညည္းတုိ႔ဘ၀ေတြကို အမွဳန္႔ၿဖစ္သြားေအာင္လုပ္ပစ္မယ္၊ ငါ့ဘာမွတ္ေနလည္း၊ ငါ့သားနဲ႔သမီးကုိေတာ့ လာမထိၾကနဲ႔အသက္နဲ႔လဲၿပီးကာကြယ္သြားမယ္ ဘာမွတ္လည္း”

ေဒၚမိမိနဳိင္ေၿပာခ်င္ရာေၿပာၿပီးထြက္သြားေတာ့သည္။ လွလွအသက္မဲ့သြားသလုိ ၿငိမ္သက္ကာ ရပ္ေနမိေတာ့သည္။ မမပုိင္ႏွင့္ခုိင္ခုိင္ လွလွထံသို႔စုိးရီမ္းတၾကီးေၿပးသြားလုိက္ေတာ့သည္။

“မမပုိင္ရယ္ လွလွအရင္ဘ၀က ဘယ္သူေတြကုိဘယ္ေလာက္ေတာင္ေစာ္ကားခဲ့လုိ႔ ဒီဘ၀မွာဒီလုိခံေနရတာလဲဟင္၊ လွလွနာမည္နဲ႔မလုိက္ေအာင္ မလွပလုိက္တာ မမပုိင္ရယ္”

“လွလွရယ္”

မမပုိင္ရင္ခြင္ထဲဖက္ကာ လွလွမ်က္ရည္မ်ားက်မိပါေတာ့သည္။ မမပုိင္သည္လွလွကုိဖက္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေပးေနရွာသည္။ မ်က္ရည္လြယ္သည့္ ခုိင္ခုိင္ကေတာ့ လွလွႏွင့္ငုိေနမိပါေတာ့သည္။

“ကုိေလး ဖုန္းလာတယ္ ေရႊဘုိက”

“ေအာ္ေအး”

မင္းခေရႊဘုိကဖုန္းဆုိ၍ ဖုန္းကုိေၿပးကုိင္လုိက္သည္။

“မင္းခညီေလးလာ”

“ေအာ္ ကုိကုိမုိးယံ…ဟုတ္က်ေနာ္ပါ”

“မင္းနဲ႔ ကုိကုိညီ၀သုန္နဲ႔ဘယ္လုိပက္သက္တာလည္း”

“ဗ်ာ…ကုိၾကီးက ကုိကုိရဲ့ညီ”

“ဟုတ္တယ္မင္းခ၊ ခုေမေမအိမ္မွာေသာင္းက်န္ေနတယ္ ေသြးေတြလည္းတုိးလုိ႔ေဆးတုိက္ၿပီးနားခုိင္းထားရတယ္၊ ဘယ္လုိေတြၿဖစ္ၾကတာလဲကြာ၊ ညီေလး၀သုန္လည္း မန္းမွာ အလုပ္ လုပ္ေနတယ္လုိ႔ပဲသိရတာ ညီေလးမင္းခနဲ႔ဘယ္လုိေတြၿဖစ္ကုန္တာလည္း”

“က်ေနာ္…က်ေနာ္မသိဘူး၊ က်ေနာ္ဘာမွမသိဘူး”

“ခု၀သုန္ေရာဘယ္မွာလဲ”

“ကုိၾကီးကေၿပာတယ္ သူဒီေန႕မနက္ပဲေရႊဘုိဆင္းမယ္လုိ႔ေၿပာသြားတယ္”

“ဒါဆုိခုေန႔လည္၀င္မယ္ေပါ့”

“ဟုတ္မယ္ထင္တယ္”

“အုိေခ…ညီေလးခဏနားလုိက္အုံးကိုကို ၀သုန္ကုိသြားရွားအုံးမယ္”

မင္းခေယာင္ရွားရွားၿဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ဘာေတြဘယ္လုိေတြၿဖစ္ကုန္ေနၿပီးလည္းလုိ႔ေတာင္ေအာ္ဟစ္ပစ္လုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ကုိၾကီးက မမေယာက်္ားကုိကုိမုိးယံရဲ့ညီ၊ သူကမမေမာင္ေလး၊ ၿပီးေတာ့ကိုၾကီးရဲ့ခ်စ္သူ၊….

၀သုန္ကားေပၚကဆင္းသည္ႏွင့္ ၾကီးေမဆုိင္ဘက္သုိ႔သြားရန္တားၿပင္လုိက္သည္။ ဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကီးေမဆုိင္မွာပဲရွိေနမည္မဟုတ္လား။

“ညီေလး”

“ဟင္”

သူလွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့လုံး၀ထင္မွတ္မထားသည့္ ကုိကုိမုိးယံကုိေတြ႔လုိက္ရေတာ့သည္။ ကုိကုိမုိးယံကုိ တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေနာက္သုိ႔ၿပန္လွည့္လုိက္သည္။

“ညီေလး ကုိကုိေခၚေနတယ္ေလ”

“ဘယ္က ကုိကုိလဲ၊ က်ေနာ္မွာကုိကုိဆုိတာမရွိတာၾကာၿပီး”

“ဘာကြ၊ မင္းကအၾကီးကုိဒီလုိ မုိက္ရုိင္းၿပီးေၿပာရလား”

“ဟားဟား”

“ညီေလး မင္းဘာေတြၿဖစ္ေနတာလဲ၊ မင္းရူးေနလား၊ ခုဘာေတြလုပ္ေနလည္းဆုိတာေရာသိရဲ့လား”

“ဒီမွာေဒါက္တာမုိးယံ ခင္းမ်ားကေရာ က်ေနာ္ကုိ ညီေလးတစ္ေယာက္လုိအသိမွတ္ၿပဳခဲ့လုိ႔လား”

“ကုိကုိက ညီေလးကုိညီေလးလုိ႔ တသက္လုံးသတ္မွတ္ထားတဲ့သူပါကြ၊ ဘယ္ေတာ့မွမေၿပာင္းလဲဘူး”

“ေအာ္…ေအာ္….အေၿပာေကာင္းပါ့ဗ်ာ၊ အကုိတစ္ေယာက္မဂၤလာေဆာင္တာေတာင္မွ ညီတစ္ေယာက္အၿဖင့္ အသိမွတ္မၿပဳပဲခံခဲ့ရတဲ့ခံစားမွဳ႔ကုိ ကုိကိုမွမသိပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ေကြ်းေမြးၿပဳစုလာတဲ့ ေက်းဇူးရွင္၊ ဆရာ၀န္ၿဖစ္ေအာင္ၾကဳိးစားၿပီး ႏွဖူးကေခြ်းေၿခမက်သည့္အထိ လုပ္ေကြ်းလာတဲ့ ၾကီးေမကုိ လူၾကားထဲမွာ ပြဲမထုတ္ရဲတဲ့ က်ေနာ္ရဲ့ခ်စ္လွစြာေသာ အကုိကုိး….ကုိကုိလုိ႔သတ္မွတ္ရမွာရင္နာလြန္းလုိ႔”

“ဘာ…”

“မဂၤလာေဆာင္ကုိမလာဘုိ႔တားတဲ့သူေတြကို ကုိကိုကုိယ္တုိင္လုပ္ခဲ့တာပါလုိ႔ေၿပာရဲလား”

“ေဟ့ေကာင္”

“အနာေပၚတုတ္က်လုိ႔နာသလားဗ်၊ အေၿခာက္ၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ ၾကီးေမလုိ႔လူၾကားထဲေခၚရမွာရွက္ေနလား၊ အေၿခာက္ၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ လူၾကားထဲမိဘသဖြယ္ကန္ေတာ့ရမွာရွက္ေနလား၊ အဲဒီအေၿခာက္ၾကီးကပဲ ေဒါက္တာမုိးယံဆုိၿပီး ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တာကို လူေတြၾကားထဲထုတ္ေဖၚေၿပာရမွာရွက္ေနလား”

“ခြပ္…

“ေတာ္ေတာ့……မင္းေတာ္ေတာ့”

၀သုန္ကုိ မုိးယံထုိးလုိက္ပါေတာ့သည္။

“ငါဘယ္တုံးကမွ ၾကီးေမကိုမင္းေၿပာသလုိမလုပ္ခဲ့ဘူး၊ ေမေမနဲ႔ခ်ဳိခ်ဳိကေတာင္မွ ၾကီးေမမဂၤလာေဆာင္မလာလုိ႔ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနခဲ့ၾကတာ”

“ေမေမ…ဟုတ္လာ…….ခင္မ်ားေမေမဆုိတဲ့မေကာင္းဆုိး၀ါးမၾကီးကုိသြားေမးၾကည့္လုိက္၊ ၾကီးေမမ်က္နာကုိ ပုိက္ဆံေတြေပါက္ၿပီး မဂၤလာေဆာင္မလာဘုိ႔တားသြားတာ ဘယ္သူလည္းလုိ႔၊ ခင္မ်ားကုိယ္တုိင္က ၾကီးေမကုိလူၾကားထဲမွာေတြ႔ရမွာ ရွက္လုိ႔မလာပါနဲ႔လုိ႔ေၿပာသြားခဲ့တဲ့ ခင္မ်ားေမေမဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းမၾကီးကုိသြားေမးလုိက္”

“ဘာ…….

ဆက္ရန္

Jinjar

 
May 10th

ငွက္ေပ်ာသီး၊ ေလွကား၊ ေရခဲေရ၊ ေမ်ာက္မ်ားႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔

By Ram
ငွက္ေပ်ာသီး၊ ေလွကား၊ ေရခဲေရ၊ ေမ်ာက္မ်ားႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔

မိတ္ေဆြတုိ႔ေရ....စမ္းသပ္ခ်က္
တခုမွာ သိပၸံပညာရွင္မ်ားဟာ ေမ်ာက္ ၅
ေကာင္ကုိ ေလွာင္အိမ္တခုထဲမွာအတူတူ စုထည့္ထားလုိက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ေလွာင္အိမ္ရဲ႕ အလယ္တည့္တည့္မွာ ေလွကားတစင္းေထာင္ထားၿပီး
ေလွကားထိပ္မွာေတာ့ ငွက္ေပ်ာတဖီးကုိ တင္ထားေပးသတဲ့ကြယ္။

တကယ္လုိ႔ ေမ်ာက္တေကာင္ေကာင္ကေန ငွက္ေပ်ာသီးစားခ်င္လုိ႔ ေလွကားေပၚကုိ
တက္ဘုိ႔ႀကဳိးစားအခါတုိင္းမွာ သိပၸံပညာရွင္ေတြဟာ က်န္တဲ့ေမ်ာက္ေတြကုိ
(ေမ်ာက္ေတြ ေၾကာက္တဲ့) ေရခဲတမွ်ေအးစက္ေနတဲ့ ေရေအးေတြနဲ႔ ေနမထိ
ထုိင္မသာျဖစ္ေအာင္ ဆြတ္ျဖန္းေပးသတဲ့။
Aug 11th

သမၼတၾကီး

By lovealone

ေလးစားအပ္ပါေသာ သမၼတၾကီးခင္ဗ်ား-

မၾကာမီက သမၼတၾကီးေရာက္ ရွိခဲ့သည့္ၿမိဳ႕မွၿမိဳ႕ သူၿမိဳ႕သားမ်ားက ဤစာကိုေက်းဇူး ကေ႗ က႗ာျဖင့္ေရးသားလိုက္ ျခင္းျဖစ္ပါသည္။  ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမိဳ႕သို႕ အလည္အပတ္ေရာက္ ရွိမည္ ကို သမၼတၾကီး ထံမွ သံုးရက္သာၾကိဳတင္ သတိေပးခဲ့သည္မွန္ေသာ္လည္း ၿမိဳ႕နယ္အာဏာပိုင္ အဖြဲ႕အစည္းမွ ပဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ဤအခ်ိန္တို ေလးႏွင့္ပင္ ျမိဳ႕ကို တာ၀တံသာနတ္ျပည္ အလား အထင္မွားရေလာက္ေအာင္ၿမိဳ႕ရဲ႕စည္ပင္သာယာ၀ေျပာေရးကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ ႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။

 

ပထမဦးစြာ လူၾကီးမင္းကို တင္ေဆာင္မည့္ ေမာ္ေတာ္ယဥ္သြား ရာလမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ရွိ အိမ္မ်ားအားလံုးကို ေဆးသုတ္ခဲ့ပါသည္။ သို႕ေသာ္ လူၾကီးမင္းသည္ စီစဥ္ထားသည့္ အတိုင္းခရီးသြား ေလ့မရွိေၾကာင္းကို တစ္စံုတစ္ဦးက အသိေပးလာပါသည္။ သိုျဖင့္ ၿမိဳ႕နယ္အာဏာပိုင္ တို႕သည္ အျခားအိမ္မ်ားကို ပါေဆးသုတ္ခဲ့ၾက ရပါသည္။ ဤကိစၥ တြင္ မည္မွ်အား ထုတ္ၾကိဳးစား ခဲ့ၾကသနည္း ဟုဆိုလွ်င္ အခ်ိဳ႕အိမ္မ်ား ၏ ျပတင္းေပါက္မွန္မ်ားကို ပါမွားၿပီး ေဆးသုတ္ခဲ့ၾကပါသည္။

 ဒုတိယအခ်က္ အားျဖင့္ သမၼတၾကီး မေရာက္လာမီ လမ္းမ်ားအားလံုးမီးလင္းလာပါသည္။ ႏိုင္လြန္ကတၱရာလမ္း မ်ားျဖစ္ကုန္ၾကပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို လည္းစိမ္းလန္းစိုေျပ ေအာင္လုပ္ ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။ လူၾကီးမင္းမေရာက္မီ တစ္ညအလိုတြင္ ေျမေအာက္ျဖတ္ကူ လမ္း၃၆၅ ကို ေဖာက္လုပ္ၿပီးသားျဖစ္သြားပါသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚရွိ ဆိုင္မ်ားတြင္ မၿပဳန္းတီးရေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရွာက္ရမည့္ ပစၥည္းစာရင္း ထဲသို႕ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာက သြတ္သြင္းၿပီး ျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ တ႕ိုကထင္မွတ္ရေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ပင္ေတြ႕လာရပါသည္။ ဆိုင္ေပၚတင္လာေသာ ပစၥည္းမ်ားထဲတြင္ နာဂစ္ ေလေဘးဒဏ္ၾကံဳေတြ႕ ခဲ့ရသည့္ ဧရာ၀တီတိုင္းအတြက္ ေထာက္ပံ့ရန္ေရာက္ လာေသာ  ျဗိတိသွ်သေဘၤာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျမိဳ႕ႏွင့္မနီးမေ၀း ေရပိုင္နက္အတြင္း နစ္ျမဳပ္ခဲ့စဥ္က ျမင္ခဲ့ရေသာ စည္သြတ္ဘူးမ်ားပင္ပါရွိပါသည္။

တတိယအခ်က္အားျဖင့္ ငါးႏွစ္စီမံကိန္းကာလကတည္းက အခန္းအနားဖြင့္လွစ္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း အာဏာပိုင္တို႕အထက္သို႕ အစီရင္ခံခဲ့သည့္ တံတားကို လည္းေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္သား တုိ႕အၿပီးသပ္ ေဆာက္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုစဥ္က ယင္းတံတားကို ဖြင့္ပြဲကို တစ္ခမ္းတစ္နား ဖြင့္လွစ္ခဲ့ရာတြင္ တံတားေဆာက္လုပ္ေရး ၀န္ၾကီးဌာန ၀န္ၾကီးက ဖဲၾကိဳးျဖတ္အၿပီး တံတားလည္း ကမ္းမွလြတ္ကာ ထိုအဖြဲ႕၀င္မ်ားႏွင့္အတူ ေရစီးေၾကာင္းအတိုင္းေမ်ာပါသြားခဲ့ပါသည္။

 

ေနာက္ဆံုးအခ်က္အေနျဖင့္ ေလဆိပ္မွအလာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးကို စည္ပင္သာယာေရး အဖြဲ႕မွ တာ၀န္ရွိ ပဂိၢဳလ္တို႕ မိမိတို႕ ကိုယ္ပိုင္ဖုန္သုတ္စက္ မ်ားျဖင့္သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ခဲ့ၾကပါသည္။ အလုပ္သမားသမၼဂ အဖြဲ႕မွ အဖြဲ႕၀င္မ်ားကမူ အနီးအနားရွိ သစ္ေတာအတြင္းမွ အမိႈက္သရိုက္မ်ားကို ရွင္းလင္းခဲ့ၾကၿပီး သစ္ပင္မ်ားကို အစိမ္းေရာင္သုတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚရွိ အထိန္းအမွတ္ေက်ာက္ရုပ္ေက်ာက္တိုင္မ်ားကိုယူဂိုစလားဗီးယားႏိုင္ငံလုပ္ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္မ်ားျဖင့္ ေဆးေၾကာခဲ့ၾကပါသည္။ မည္မွ်ေဆးေၾကာလိုက္သနည္း ဆုိေသာ္ အေလာင္းမင္းတရား ဦးေအာင္ေဇယ် ရုပ္ထုမွာ ျပည္တီဦးကဲ့သို႕ ခန္႕ေခ်ာၾကီးျဖစ္သြားပါသည္။

 

ထိုမွ်ပင္မကေသးပါ သမၼတၾကီးအမ်က္ေတာ္ရွ မည္ကို စိုးရိမ္ၾကသျဖင့္ ၿမိဳ႕နယ္ေခါင္းေဆာင္ အမ်ားအျပားတို႕သည္ မိမိ တို႕ပိုင္ဆိုင္သည့္ အနားယူအိမ္မ်ားကို ႏိုင္ငံေတာ္သို႕ လႊဲေျပာင္းေပးပါသည္။ ထိုရက္မ်ားအတြင္း အခ်ိဳ႕ေသာအနားယူအိမ္မ်ားကို မူၾကိဳေက်ာင္း ႏွင့္ ကေလးထိန္းဌာနမ်ားအျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါသည္။ ၄င္းအနားယူ အိမ္မွ ပန္းျခံၾကီးကို “အီလူးရွင္း -၈၆” ေလယာဥ္အဆင္းအတက္ လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ကြန္ကရစ္ေလာင္းခဲ့ပါသည္။

 

ေနာက္ပိတ္ဆံုးအေနျဖင့္သမၼတၾကီးသည္ျပတိုက္မ်ားဆီသို႕သြားတတ္သည္ ျပတိုက္အေနအထားကို စူးစမ္းေလ့လာတတ္သည္ ဟူေသာသတင္းစကား တစ္ရပ္ထြက္ေပၚလာျပန္ပါသည္။ ထိုသို႕သတင္းစကားထြက္ေပၚလာသည္ ႏွင့္မဆိုင္းမတြန္ မွာပင္ အုတ္ဖုတ္အတတ္ပညာဆိုင္ ရာစက္မႈသင္တန္းေက်ာင္း ဆင္းၿပီးေသာ ပညာရွင္မ်ားသည္ ၿမိဳ႕တြင္းရွိ ျပတိုက္မ်ားကို မိမိတို႕တတ္ကြ်မ္းသည့္ ပညာရပ္မ်ားျဖင့္ မြန္းမံျပင္ဆင္ လိုက္သည္မွာ အေမရိကန္သမၼတတို႕၏ ေနအိမ္ျဖစ္သည့္ အိမ္ျဖဴေတာ္ထက္ ပင္ပိုၿပီး ၾကီးက်ယ္ ခန္းနားသြားပါ သည္။ ျပတိုက္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာတြင္ သမၼတၾကီး ၏ရုပ္ထုၾကီးကို လည္းခန္႕ညားထည္၀ါ စြာပင္ ထုလုပ္ထားပါေသးသည္။

ဤူသို႕ျဖစ္ရသည္မ်ား အတြက္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႕စိတ္မဆိုးခဲ့ပါ။ ယင္းအေျခအေန တြင္ ၄င္းတို႕မည္မွ်အခက္အခဲ ၾကံဳေနမည္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာခ်င္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ၿခံဳငံုေျပာ ရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမိဳ႕သို႕အလည္အပတ္ေရာက္လာ ခဲ့သည့္ သမၼတၾကီးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ၿမိဳ႕သည္ သာယာလွပ ၿပီးေနခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္လာပါသည္။ အနီးအနားရွိ စုေပါင္းလယ္ယာမ်ားသို႕ ေလယာဥ္မ်ား စတင္ပ်ံသန္းလာပါသည္။ နာဂစ္ေလျပင္းတိုက္ခတ္ ခဲ့စဥ္က ျပတ္ေတာက္ သြားေသာ တယ္လီဖုန္းလိုင္းၾကိဳးမ်ား လည္း ျပန္လည္သြယ္တန္းႏိုင္ခဲ့ပါသည္။

မွန္ပါသည္ သမၼတၾကီးျပန္ သြားၿပီးေနာက္ပိုင္း ဆိုင္မ်ားရွိ ကုန္ပစၥည္းမ်ား က်က္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားပါသည္။ သို႕ေသာ္ကိစၥမရွိပါ သမၼတၾကီး ေရာက္ရွိစဥ္ ကာလအတြင္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေတြ သံုးႏွစ္စာ အတြက္ၾကိဳတင္၀ယ္ယူထား ၿပီးျဖစ္ပါသည္။ သမၼတၾကီးအား ၾကိဳတင္၍ အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ ေမတၱာရပ္ခံ ခ်င္သည္ တစ္ခုက ေနာင္သံုးႏွစ္ျပည့္လွ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ၿမိဳ႕ေလး ဆီကို ထပ္ၿပီးအလည္လာေစခ်င္ပါ ေသးသည္။ ထိုအခ်ိန္ေလာက္ဆို လွ်င္ အိမ္မ်ားလည္း ေဆးျပယ္ ေနေလာက္ၿပီျဖစ္ပါသည္။ တံတားလည္းကမ္းမွ လြတ္ကာ ေရထဲေမ်ာပါ မည့္အေျခအေန မ်ိဳးျပန္ျဖစ္ေနေလာက္ပါၿပီ။ အထိန္းအမွတ္ ေက်ာက္ရုပ္ထုမ်ား လည္း ဖုန္အလူးလူးႏွင့္ ညစ္ပတ္ေပ တူးေနေလာက္ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ အသစ္ေမြးလာေသာ ကေလးမ်ား အတြက္ မူၾကိဳႏွင့္ ကေလးထိန္းေက်ာင္း မ်ားလည္း ေလာက္ငွေတာ့မည္ မထင္ပါ။ သမၼတၾကီးသည္ ၾကီးေလးေသာ တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနရေသာ သူျဖစ္၍မအားလပ္ ေၾကာင္းကြ်န္ေတာ္တို႕နားလည္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကဲ့သို႕ ပင္ သမၼတၾကီး အလည္လာမည့္ ရက္ကိုေစာင့္ဆုိင္းေနသည့္ အျခားၿမိဳ႕ မ်ားရွိ ေနေသးသည္ကိုလည္းသိပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သမၼတၾကီး မလာႏိုင္သည္ထားဦး လာမည္ဟုသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမိဳ႕အာဏာပိုင္မ်ားကို အေၾကာင္းၾကားေစလိုပါသည္။ ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ ၄င္းတို႕သည္ လုပ္သားျပည္သူ တို႕အတြက္ တစ္ခုခု မလြဲမေသြ လုပ္ေပးၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

Please သမၼတၾကီး ခင္ဗ်ား အကယ္၍အပန္းမၾကီး ဘူးဆိုပါက သမၼတၾကီး ၏လက္ေထာက္ တစ္စံုတစ္ေယာက္မွတစ္ဆင့္ သမၼတၾကီးသည္ လုပ္သားျပည္သူ တို႕၏အိပ္ခန္း ထဲကို ၀င္ၾကည့္

တတ္သည္ အိမ္တြင္ ေရေႏြးလာမလာ စစ္ေဆးတတ္သည္ ဟု အသံလႊင့္ေစလိုပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အားလံုး ေဆာင္းတြင္းတြင္ ေရေႏြးႏွင့္ အားရပါးရ စပ္၍ေရးခ်ိဳးခ်င္ၾကလွပါသည္ ခင္ဗ်ား-

Nov 18th

ေဝးေဝးေျပးတဲ့အခ်စ္

By တိုက္တန္မယ္ေတာ္ ေဒစီဂ်ိမ္း
လြမ္း-------ခ်စ္သူကိုလြမ္း


ေဆြး-------လြမ္းတတ္လို ့ေဆြး


ေဝး--------အခ်စ္နဲ ့ကေဝး


ေျပး-------သူက အေဝးေျပး


ေလး------ေဆးအတြက္ေၾကာင့္ေလး


ေပး-------တို ့အခ်စ္ျပန္ေပး


ေအး------ခုေတာ့ ေသြးေအး


ေဆး------အခ်ိန္ဆိုတာေဆး------------။---။


ဆယ္စကၠန္ ့အရူးထတာပါေတာ္
ခစ္ခစ္
ေဒစီဂ်ိမ္း