May 10th

ခြီးၾကမယ္ေဟ႔...ေကာင္းေကာင္း

By ina
``ေနာက္ဆုိ မကိုင္မိေစရပါဘူးေနာ္.......´´တဲ့ ........ဟာသေလးပါ..... း)း)း)


အလြန္ အရွက္ႀကီးေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္(HOMO)တုိ႔ဘာ၀ ခ်စ္သူရည္းစား အျဖစ္ လူငယ္ေလး တစ္ဦးႏွင့္ ရည္ငံေနၾကပါသတဲ့။

တစ္ေန႔မွာခ်စ္သူႏွစ္ဦး သာယာတဲ့ ျမစ္ကမ္းေဘး သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္ ျမက္ခင္းေလးမွာ ခ်ိန္းေတြ႔ေနၾကတယ္။

သည္အခိုက္မွာ မနက္ခင္းတုန္းက ပဲႀကီးေလွာ္သုပ္နဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ အျပင္အဘြားရဲ႔ လွ်က္ဆားကိုပါ တို႔ၿမီးခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးခမ်ာ ေလလည္ခ်င္လာခဲ့ပါေလေရာ။

ခက္ၿပီ။အရွက္ကလည္းႀကီး၊ ခ်စ္သူကလည္း အနီးမွာ အတူထုိင္ေနေလမ်ား လည္မိလုိက္လုိ႔ကေတာ့ မဟာအရွက္ ဟက္တက္ ကြဲေတာ့မွာပဲ။ေလမလည္မိေအာင္အတင္းေအာင့္အည္းထားရတယ္။
ေအာင့္ထားရလြန္းလုိ႔ သြားေတြလည္း စိၿပီး၊ ေျခမကလည္း ေကြးလုိ႔။အဲဒီ ေကြးေနတဲ့ ေျခေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ေျခမကို ျမင္သြားတဲ့ ခ်စ္သူက “အခ်စ္ရဲ႔ ေျခေခ်ာင္းေလးေတြက လွရဲ႔သားနဲ႔ ဘာလုိ႔ ေကြးထား တာလဲကြယ္” လုိ႔
ေျပာေျပာဆုိဆုိ ေျခမေလး တစ္ဖက္ကို ကိုင္ၿပီး ဆန္႔လိုက္တယ္။

ေကာင္ေလးမွာ ေအာင့္ထားလုိ႔ မရေတာ့ဘဲ က်ယ္ေလာင္ ရွည္လ်ားတဲ့ အသံနဲ႔ ေလလည္လုိက္မိသြားေရာ။
အဲဒီေကာင္ေလးဟာ မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးႏွစ္ဖက္နဲ႔ အုပ္ၿပီး ရွက္လြန္းလုိ႔ ျမစ္ထဲခုန္ဆင္း ေသမလို ျဖစ္သြားတယ္။
ခ်စ္သူေကာင္ေလးဟာ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိျဖစ္ၿပီး ပ်ာပ်ာသလဲေခ်ာ့ေမာ့ေတာင္းပန္ လုိက္တာက

“အခ်စ္ကေလးရဲ႔ အီးခလုတ္မွန္း မသိလုိ႔ ကိုင္မိလုိက္တာပါ။ ကိုယ့္ကိုခြင့္လႊတ္ပါကြယ္။
ေနာက္ဆုိ မကိုင္မိေစရပါဘူးေနာ္.......”တဲ့။

ဟိဟိ..ခ်စ္သူနဲေတြရင္အဲလိုမျဖစ္မိေစနဲေနာ္.......

                                                                        အေ၀းက(ညီေလးေမာင္)
Feb 8th

အေမွာင္ ... ( ၁ )

By homoutsider

ဝင္းမင္းသစ္အေနနဲ႕ စတိုရီေလးတစ္ပုဒ္ အခ်ိန္ယူေရးထားတာေလး...သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ဖတ္ေစခ်င္လို႕..

အေကာင့္တ္တစ္ခုဖြင့္ျပီးတင္ေပးတာပါ...

စိတ္ေက်နပ္မႈေလးတစ္ခုရမယ္ဆိုရင္ ေက်နပ္ပါျပီ..



( ၁​ )

 

 

ရိ​ႈင္းေန​ သည္ ပီ​ေက​ကို​ဝါး​ေန​ရင္း​ ခ​ရီး​သည္မ်​ားဆိုက္ေရာက္အေ​ပါက္က​ ထြက္လာ​မဲ့​ သူ​တို​႕အိမ္မွာ​လာ​ေန​မဲ့​ သက္လတ္ ဆို​တဲ့​ ေကာင္ကို​လာ​ၾကိ​ဳဖို​႕ေစာင့္​ေန​တာ​ပါ​..

သက္လတ္ တဲ့​..နာ​မည္က​လည္း​… ဘာ​မွန္း​မ​သိ​ဘူး​လို​႕ ဒက္ဒီ​ေျပာ​တုန္း​က​ သူ​  ႏွာေခါင္း​ရံ​ႈ႕ျပီး​ရီ​ေန​မိ​တာ​ပါ​..

ဒက္ဒီ​က​ သူ​႕ကြန္ျပ​ဴတာ​ထဲ​က​ အီး​ေမ​းလ္နဲ​႕ attach တြဲ​ထား​ပါ​ေသာ​ သည္ေကာင့္​ဓါတ္ပုံ​ကို​ျပ​သည္..

‘ ေဟ​းေရာင္ …မင္း​ ေသခ်​ာၾကည့္​ေနာ​္ ..သည္ပုံ​ကို​ ..ေတာ​္ၾကာ​ ေလ​ဆိပ္သြားၾကိ​ဳတာ​ မ​မွတ္မိ​လို​႕ ဝိုး​တိုး​ဝါး​တား​ျဖစ္ေန​ရင္ အား​နာ​ စ​ရာ​ေတြ​ျဖစ္ေန​မွာ​..’

ရိ​ႈင္းေန​ဟာ​ ဒက္ဒျီ​ပ​တဲ့​ ဓါတ္ပုံ​ကို​ စိတ္မ​ဝင္စား​သ​လို​ၾကည့္​မိ​ပါ​သည္..

ဟုတ္တယ္ေလ​.. ေစာ​္ပုံ​မွ​မ​ဟုတ္တာ​..

‘ အင္း​..ရ​ပီ​.. သား​မွတ္မိ​ပီ​..’

ေမာ​္နီ​တာ​ ကေ​န​ သူ​အ​ၾကည့္​ကို​ခြါ​လိုက္ေတာ့​..ဒက္ဒီ​သူ​႕ဇက္ပိုး​ကို​လက္ဝါး​နဲ​႕အ​သာ​ရိုက္လိုက္ရင္း​.

‘ ေဟ​းေရာင္..မင္း​က​ အ​ခု​ၾကည့္​ အ​ခုမ်​က္ႏွာလ​ႊဲ..ေသခ်​ာလို​႕လား​ကြ​..’

‘ အာဗ်​ာ..ဒက္ဒီ​က​လည္း​ ေကာင္မေ​လ​းပုံ​မွ​ မ​ဟုတ္တာ​..ေသခ်​ာၾကည့္​စ​ရာ​မ​လို​ပါ​ဘူး​.. ‘

အဲ​သ​လို​ေျပာ​ခဲ့​ပါ​ေသ​းသည္..

အ​ခု​ န​ဖူး​ေတြ​႕ဒူး​ေတြ​႕ၾကိ​ဳရ​ပီ​ဆို​ေတာ့​.. သက္လတ္္ ..ဒု​က​ၡေရာက္ပီ​..သာ​မန္ကာလွ်​ံကာ​ ၾကည့္​ထား​မိ​တာ​ဆို​ေတာ​႕ သိပ္မ​မွတ္မိ​ ခ​်င္ေတာ့​..

ဘယ္လို​ပုံ​စံ​လည္း​…ျပန္စဉ္း​စား​စမ္း​..ေဟ​းေရာင္..င​ရိ​ႈင္း…..ျပန္စဉ္း​စား​စမ္း​..

အင္္း…အ​သား​ေတာ့​ သူ​႕ထက္ျဖ​ဴမည္..

ဆံ​ပင္က​ …ဆံ​ပင္က​ လိ​ႈင္းတြန္႕ေလ​းေတြ​နဲ​႕ပဲ​..သူ​႕လို​ ပန္႕ခ္ ပုံ​စျံ​ပန္ဖမ္း​ထား​တဲ​႕ပုံ​ေတာ့​မ​ဟုတ္..ေဘ​းခြဲ​..

အင္း​.. နည္း​နည္း​ေတာ့​ေခ​်ာတယ္ထင္တာ​ပဲ​..

မ​်က္ခုံး​ေကာင္း​ေကာင္း​..ႏွာတံ​ေပ​ၚေပ​ၚ..

သက္လတ္ ဆို​တဲ့​ေကာင္က​ ေခ​်ာေတာ့​ေခ​်ာသား​ ဆို​တာ​ သူ​ဓါတ္ပုံ​ၾကည့္​လိုက္တုန္း​ကေ​တာ​႕ အ​သိ​အ​မွတ္ျပ​ဳလိုက္မိ​သား​ပဲ​..

ဒါ​ေပ​မဲ​႕ ..ဓါတ္ပုံ​ထဲ​မွာ​ ေခ​်ာတိုင္း​အျ​ပင္မွာ​ေခ​်ာတာ​မွ​မ​ဟုတ္တာ​ေနာ​..

ငါ့​လို​မ​ဟုတ္ၾက​ပါ​ဘူး​..ငါ​က​ ဓါတ္ပုံ​ထဲ​မွာ​လည္း​ေခ​်ာတယ္..အျ​ပင္မွာ​လည္း​ေခ​်ာတယ္..ဟ​ဟ​..

ရိ​ႈင္းေန​ သည္သူ​႕ဘာ​သာ​သူ​ေတြ​း သူ​႕အေ​တြ​းကို​သူ​႕ဘာ​သာ​သူ​ သေ​ဘာက်​ က​်ေနေ​သ​းေတာ့​တာ​..

မ​ႏၱေလ​း ဆိုက္ေရာက္ ေလ​ယာဉ္ပါ​.. .. အာ​..ဟို​ေစာ​္ေလ​း မိုက္တယ္ကြာ​…. မ​ႏၱေလ​းသူ​ေတြေခ်​ာသား​ပဲ​..

ရိ​ႈႈင္းေန​သည္ ေစာ​္ေလ​းကို​ငမ္း​ေန​တုန္း​ …

‘ သည္မွာဗ်​..သည္မွာ​..’

အင္..အင္..

ရိ​ႈင္းေန​သည္ လွ​တ​ပ​တ​ ေကာင္မေ​လ​းကို​ ရိ​ႈးေန​တုန္း​ သူ​႕အ​နား​ကပ္ေခ​ၚလိုက္သံ​ေၾကာင့္​ ၾကည့္​လိုက္မိ​ေတာ့​..

အား​ပါး​…

သည္ေကာင္ပဲ​..သည္ေကာင္ပဲ​…သက္လတ္ဆို​တာ​..အ​ရပ္ၾကီး​က​လည္း​ရွည္လိုက္တာ​..

သူ​႕ထက္အ​ရပ္ပို​ျမင့္​မား​တာ​ကို​ေတာ့​ ဘယ္လို​ေျပာ​ရ​မ​လဲ​..အားက်​သ​လို​..မ​နာ​လို​သ​လို​စိတ္ကေ​လ​း အ​နည္း​ငယ္ဝင္လိုက္မိ​ပါ​ေသ​းသည္..

 

‘ ေအာ​္..မင္း​ ေရာက္လာ​ပီ​လား​ .. ငါ​လည္း​ၾကည့္​ေန​တာ​..မင္း​က​ ငါ​မွန္း​ဘယ္လို​သိ​လဲ​..’

သက္လတ္ သည္ သူ​႕ကို​လာ​ၾကိ​ဳတယ္ဆို​တဲ့​ အန္ကယ္လ္ ဦး​ေဇာ​္မင္း​ေနာင္ ရဲ​႕သား​ဆို​တဲ​႕ရိ​ႈင္းေန​ ဆို​တဲ​႕ ေကာင္ကို​ စိတ္မ​ရွည္သ​လို​ၾကည့္​လိုက္မိ​ပါ​သည္…

သည္က​ ကိုယ့္​ျမိ​ဳ႕ကိုယ္မွာ​ပဲ​ေပ​်ာ္တာ​ပါ​…ဒါ​ကို​ အေ​ဝ​းေရာက္ေန​တ​ဲ႕ဒက္ဒီ​က​ သူ​တစ္ေယာက္တည္း​ေန​ ေန​တာ​ကို​ စိတ္မခ်​လို​႕တဲ​႕ .. ရန္ကုန္သူ​တို​႕အ​သိ​အိမ္မွာ​ေျပာင္း​ေန​ဘို​႕ေျပာ​လို​႕လာ​ရ​တာ​..သိပ္လာခ်​င္တာ​မ​ဟုတ္ဘူး​ေလ​..

‘ ငါ​႕အေ​ဖ​က​ မင္း​ပုံ​ကို​ျပ​ထား​တယ္..’

‘ ဟုတ္လား​..တူ​တူ​ပဲ​..ငါ​႕ဒက္ဒီ​က​လည္း​ျပ​ထား​တယ္.. မင္း​က​ မ​ဆိုး​ပါ​ဘူး​..ဓါတ္ပုံ​ထဲ​က​ထက္ၾကည့္​ေကာင္း​တယ္..’

သက္လတ္ ဟာ​ ဘာ​ေၾကာင့္​မွန္း​မ​သိ​ …သူ​႕ကို​ေယာက္်ားေလ​းအခ်​င္းခ​်င္းေခ​်ာတယ္ေျပာ​ရင္သိပ္ၾကိ​ဳက္ခ​်င္တာ​မ​ဟုတ္ပါ​..

ဒါ​ေၾကာင့္​သက္လတ္ဟာ​ ရိ​ႈင္းေန​ကို​ ရ​ႈတင္း​တင္း​ၾကည့္​လိုက္ပါ​သည္..

သေ​ဘာ​က​ သူ​မ​ၾကိ​ဳက္ဘူး​ေပါ့​ေလ​..

‘ ကား​..ပါ​လာ​တယ္မ​လား​…’

‘ ဘာ​ကား​လဲ​..’

‘ မင္း​လာ​တာ​အိမ္က​ကား​နဲ​႕မ​ဟုတ္ဘူး​လား​..’

‘ ဘယ္က​သာ​ …ငါ​တို​႕အိမ္မွာ​ကိုယ္ပိုင္ကား​မ​ရွိ​ဘူး​ကြ​.. ငါ​သည္ကို​လာ​တုန္း​က​ လိုင္း​ကား​နဲ​႕လာ​တာ​..မင္း​ပ​စ​ၥည္းမမ်​ားရင္ လိုင္း​ကား​နဲ​႕ျပန္မယ္ေလ​..’

ဒါ​သက္သက္ ရိ​ႈင္းေန​ အိမ္ကို​လူ​လည္က်​တာ​ေလ​.. သိ​တယ္မ​လား​..ဒက္ဒီ​က​ အ​သြားအျ​ပန္တက္ဆီ​ခေ​ပ​းထား​ျပီး​သား​ပါ​..

‘ ကြ​်တ္..’

သက္လတ္ ဟာ​ လိုင္း​ကား​ဆို​တဲ့​အ​သံ​ၾကား​တာ​နဲ​႕ကို​ မ​်က္ႏွာက​ရံ​ႈ႕တြ​ဩ​ားရ​ပါ​သည္…သူ​ ပ​စ​ၥည္းမ​်ားသယ္ရန္ ခ​်ာက​နဲ​လွည့္​ထြက္ လိုက္သည္ႏွင့္..

‘ အင္..ဘယ္သြားမ​လို​႕လဲ​..’

‘ ဟို​မွာ​ ပ​စ​ၥည္းေတြ​သြားသယ္မ​လို​႕ မင္း​သည္မွာ​ခ​နေ​စာင့္​..’

သူ​႕ကို​ခပ္တည္တည္ဂြ်​တ္ဆပ္ဆပ္ၾကည့္​ပီး​ထြက္ဩ​ားတဲ့​ သက္လတ္ ေနာက္ေက​်ာျပင္က်​ယ္ၾကီး​ကို​ၾကည့္​ရင္း​ ရိ​ႈင္းေန​ အျ​မင္ကပ္သြားရ​ပါ​သည္..

ပုံ​စံ​ကေ​တာ့​ဖိုက္တာ​ရုပ္.. ငါ​နဲ​႕ျဖစ္ပါ့​မ​လား​လို​႕အေ​တြ​းလည္း​ဝင္သြားရပါသည္..

မ​ၾကာ​ပါ​ သက္လတ္ျပန္ေရာက္လာ​သည္..တြန္း​လွည္း​ေပ​ၚမွာ​ပ​စ​ၥည္းေတြ​မ​နည္း​ဘူး​ပဲ​..ဒါ​ဆို​ တက္ဆီ​ငွား​ရ​မွာ​ေပါ​႕..

သည္လို​နဲ​႕သူ​တို​႕အိမ္ကို​ေရာက္လာ​ၾက​ပါ​သည္..

ရိ​ႈင္းေန​ တို​႕က​သိပ္မခ်​မ္းသာ​ပါ​..ဒက္ဒီ​က​ ကု​မ​ၸဏီ​တစ္ခု​မွာ​ ေငြ​စာ​ရင္း​အ​ရာ​ရွိ​မို​႕ သူ​တို​႕သား​အ​ဖ​၂​ဦး​ေလာက္ငွ​ယုံ​သာ​..

တစ္ထပ္တိုက္ပု​ေလ​းဟာ​လည္းက်​ဉ္းက​်ဉ္းေလ​းရယ္..

သက္လတ္သည္ ျခံ​ဝင္း​မက်​ဉ္းမက်​ယ္ေလ​းက​ တိုက္ပု​ေလ​းကို​ၾကည့္​ရင္း​ မ​ႏၱေလ​းက​ အျ​ပီး​ေရာင္း​ခဲ့​ရ​တဲ​႕ တိုက္အိမ္ၾကီး​ကို​ သ​တိ​ရ​ လြမ္း​ဆြတ္ဩ​ားကာမ်​က္ရည္မ်​ားပင္ဝဲ​လု​လု​ရယ္..

အေ​ဖ​အ​ရမ္း​ရက္စက္တယ္ဗ်​ာ…...သည္သား​ေလ​းတစ္ေယာက္ထဲ​ရွိ​တာ​ကို​ ရွိ​တာ​ေတြ​အ​ကုန္လုံး​ေရွ​႕ေန​က​တစ္ဆင့္​ေရာင္း​ခိုင္း​ျပီး​ သူ​႕ကို​ေငြ​၅​သိန္း​ပဲ​ေပ​းကာ​ …သည္မွာ​လာ​ေန​ခိုင္း​သည္..

ဘာ​အ​ၾကံ​အ​စည္ေတြမ်​ားရွိ​ေန​ရ​သ​လဲ​ အေ​ဖ​ရယ္..

‘ လာ​ေလ​ကြာ​..  အ​ထဲ​ဝင္ၾက​မယ္.. ဒက္ဒီ​ကေ​တာ့​ျပန္မ​လာ​ေသ​းဘူး​ ..သည္ည​မိုး​နည္း​နည္းခ်​ဳပ္မယ္ေျပာ​တယ္..ည​စာ​ကို​ မင္း​နဲ​႕ ငါ​နဲ​႕ အျ​ပင္မွာ​ဝယ္စား​ရ​မယ္တဲ​႕..’

‘ အင္…မင္း​တို​႕အိမ္ကခ်​က္မ​စား​ဘူး​လား​.’

‘ သား​အ​ဖ​ ၂​ေယာက္တည္း​ေလ​ကြာ​..ၾကံ​ဳသ​လို​ေပါ့​..’

ေသ​သင့္​ပါ​တယ္..က​်ေနာ​္မ​်ိဳးၾကီး​ေသ​သင့္​ပါ​တယ္ဗ်​ာ..

အဲ​သ​လို​ပဲ​ေတြ​းလိုက္ရင္း​ သက္လတ္ မ​်က္ႏွာၾကီး​စူ​ပုတ္ကာ​ ျခံ​ထဲ​မွ​အိမ္ထဲ​သို​႕ဝင္လာ​ခဲ့​ပါ​သည္..

ပ​စ​ၥည္းေတြ​ကေ​တာ့​သူ​တစ္ဝက္ကိုယ္တစ္ဝက္သယ္လို​႕ေပါ​႕..

အိမ္ထဲ​ေရာက္သည္ႏွင့္..

‘ ရိ​ႈင္း..ငါ​ ေသ​းေပါက္ခ်​င္္တယ္..အိမ္သာ​ေကာ​..’

‘ ဟိုး​ေနာက္ဘက္ မီး​ဖိုး​ေခ​်ာင္ေဘ​းမွာ​ ..’

သက္လတ္သည္ ေက​်ာပိုး​အိပ္ကို​ပစ္ခ်​လိုက္ရင္း​ အ​ႏၱရယ္ေျဖ​ရွင္း​ရန္ အိမ္သာ​ဘက္ကို​ထြက္လိုက္ပါ​သည္..

ရိ​ႈင္းေန​ဟာ​ အ​ထုပ္ေတြ​ကို​ သူ​႕အ​ခန္း​ထဲ​ ေရ​ႊ႕ေန​တုန္း​မွာ​ပဲ​…

‘ ေဟ​းေရာင္…အိမ္သာ​က​ ဗိုလ္ထို​ုင္မ​ဟုတ္ဘူး​လား​ကြ​..’

အ​သံက်​ယ္ၾကီး​နဲ​႕အ​လန္႕တ​ၾကား​ေအာ​္လိုက္တဲ​႕ သက္လတ္အ​သံ​ေၾကာင့္​ရိ​ႈင္းေန​ဟာ​ ပီ​ေက​ဝါး​ေန​ရင္း​နဲ​႕လွ​်ာေတာင္ကိုက္မိ​မ​လို​ ျဖစ္ဩ​ားရ​ပါ​ေသ​းသည္..

သည္မ​ႏၱေလ​းကေ​ကာင္ရန္ကုန္ကေ​ကာင္ကို​လာ​ဖင္ေကာင္းက်​ယ္ေနျ​ပန္ပီ​..

‘ ဗိုလ္ထိုင္ေတာ့​မ​ရွိ​ဘူး​…..ေဆာင့္​ေၾကာင့္​ထိုင္ပါ​ပဲ​ရွိ​တယ္ေဟ​း..’

သူ​ စိတ္မ​ရွည္သ​လို​ေအာ​္လိုက္ပါ​သည္..

သက္လတ္ထံ​မွ​ ဘာ​သံ​မွ​ ေတာ့​မ​ၾကား​ရ​..

တ​ကယ္ေတာ့​ရိ​ႈင္းေန​ ဗိုက္ဆာ​ေန​ပါ​ပီ​..

ဒက္ဒီ​ေပ​းလိုက္တာ​က​ ၈၀၀၀​..တက္ဆီ​ခ​က​ တစ္ေၾကာင္း​တည္း​ကုန္တယ္.. ၅၀၀၀​ ပို​ေသ​းတယ္..

သည္ေကာင့္​ကို​လမ္း​ထိပ္က​ အ​ဝ​စား​ ၈၀၀​ တန္နဲ​႕ေၾကြ​းမယ္..ဒါ​ဆို​ ပိုက္ဆံ​ ၃၀၀၀​ ေက​်ာ္ေလာက္ပို​မယ္..ေဟ​း..မိုက္တယ္..

ဂိမ္း​ေဆာ့​လို​႕ရ​ပီ​ကြ​..

ကိုယ့္​အေ​တြ​းနဲ​႕ကိုယ္ေက​်နပ္ေန​ပါ​ေသ​းသည္..

ခ​န​ၾကာ​ေတာ့​ သက္လတ္ မ​်က္ႏွာၾကီး​ရံ​ႈ႕တြ​ကာ​ျပန္ထြက္လာ​သည္..

‘ ဗိုလ္ထိုင္မ​ဟုတ္ေတာ့​..ငါ​ တင္ပါး​ေတြ​နာ​တယ္..ငါ​ေတာ့​သည္အိမ္သာ​နဲ​႕လိပ္ေခါင္း​ထြက္မ​လား​ပဲ​…’

‘ အာ​..မင္း​က​လည္း​ ငါ​တစ္သက္လုံး​ သည္အိမ္သာ​မွာ​ပါ​လာ​တာ​..ဘာ​လိပ္ေခါင္း​မွ​မ​ထြက္ပါ​ဘူး​..မင္း​က​လည္း​ အ​ထူး​အ​ဆန္း​ေတြ​  သိပ္ေျပာ​တာ​ပဲ​..’

‘ ငါ​..မ​ပါ​တတ္ဘူး​ကြာ​..အ​ခု​ ဘာ​မွ​မ​ထြက္ဘူး​ကြ​..’

ရိ​ႈင္းေန​ သည္ပို​ပို​ရန္ေကာ​ဆို​တဲ​႕အ​ၾကည့္​နဲ​႕ၾကည့္​လိုက္ရင္း​..

‘ မင္း​ ..တ​ကယ္အီး​မ​ထြက္ဘူး​လား​..ငါ​ မင္း​အ​တြက္ဗိုလ္ထိုင္ဖန္တီး​ေပ​းမယ္..ခ​နေ​စာင့္​..’

‘ ငါ့​ပ​စ​ၥည္းေတြေ​ကာ​.’

‘ ငါ့​အိပ္ခန္း​ထဲ​မွာ​ေလ​..’

‘ ငါ​က​မင္း​အိပ္ခန္း​မွာ​အိပ္ရ​မွာ​လား​..ဒါ​ဆို​မင္း​ကေ​ကာ​ ဘယ္မွာ​အိပ္မွာ​လဲ​…’

‘ မင္း​နဲ​႕အ​တူ​တူ​အိပ္မွာ​ေလ​..’

‘ ဘာ​…ငါ​က​မင္း​နဲ​႕အ​တူ​တူ​အိပ္ရ​မယ္..တ​စ္ကု​တင္တည္း​မွာ​လား​..’

‘ ေအ​းေလ​..ဘာ​ျဖစ္လို​႕လဲ​..မင္း​အျ​မင္ပဲ​ေလ​..ငါ​တို​႕အိမ္မွာ​သား​အ​ဖ​ ၂​ေယာက္တစ္ေယာက္တစ္ခန္း​..အ​ခန္း​ပို​မွ​မ​ရွိ​တာ​..မင္း​ငါ​နဲ​႕ အ​တူ​အိပ္ရ​မွာ​ေပါ​႕..ကု​တင္ကက်​ယ္ပါ​တယ္ကြ​..ဒက္ဒီ​က​ ငါ​မိန္း​မ​ယူ​ရင္အိပ္ဖို​႕ဆို​ပီး​ ၂​ေယာက္အိပ္ကု​တင္ဝယ္ေပ​းထား​တာ​..မိန္း​မ​မ​ရေ​သ​းခင္ မင္း​နဲ​႕အ​တူ​အိပ္ရ​မွာ​ေပါ​႕..မင္း​ကေ​တာင္ငါ​ေပ​းအိပ္တာ​ကို​ေက​်းဇူး​တင္ရ​ ဦး​မယ္..’

  အာ​..အာ​…စိတ္ညစ္ပါ​တယ္ဗ်​ာ..အီး​လည္း​ယို​လို​႕မ​ထြက္…အိပ္ေတာ့​လည္း​ ေယာက္်ားအခ်​င္းခ​်င္းအ​တူ​တူ​အိပ္ရ​မယ္တဲ့​..ကြ​်တ္..အေ​ဖ​ရာ​ ဘာ​ေတြ​ဘယ္လို​စီ​စဉ္ေန​တာ​လဲဗ်​ာ..သား​စိတ္ညစ္လာ​ပီ​..’

သက္လတ္အ​သံ​က​ တ​ကယ္ကို​ငို​သံ​ေတာင္ပါ​လာ​ေတာ့​တာ​..

ရိ​ႈင္းေန​သည္ သက္လတ္ရဲ​႕ ေလ​ဆိပ္က​တည္း​ကေ​န​ မ​ၾကည္မ​သာခ်​ဴသံ​ပါ​ပါ​   ညည္း​ေန​တာ​ၾကီး​ကို​ စိတ္လည္း​ညစ္ ဘာ​မွန္း​လဲ​ မေ​ျပာ​တတ္ ေခါင္း​ကို​ကုတ္ကာ​ သည္ေကာင္အီး​ပါ​ဘို​႕အေ​ရ​းေပ​ၚလာ​တဲ့​အ​ၾကံ​အ​စည္အ​တိုင္း​လုပ္ရန္ဆုံး​ျဖတ္လိုက္ပါ​သည္..

သက္လတ္ ဟာ​ အိပ္ခန္း​ထဲ​ဝင္လိုက္တယ္ဆို​ရင္ပဲ​ ေအာက္သိုး​သိုး​အ​နံ​႕ကို​ရ​လိုက္တာ​..အိုး​..အ​ခန္း​က​လည္း​ရ​ႈပ္ပြေ​န​တာ​ပဲ​…အာ​..အာ​..

သည္ေကာင္ေတာ​္ေတာ​္ညစ္ပတ္တာ​ပဲ​..ရုပ္ေလ​းသ​န​ရုပ္ပ​နဲ​႕ ေအာက္ခံ​ေဘာင္း​ဘီ​ေတြ​က​လည္း​ ဟို​တစ္ထည္သည္တစ္ထည္ ဟို​နား​တြဲ​ေလာင္း​..သည္နား​တြဲ​ေလာင္း​ ..အ​ဝတ္ေဟာင္း​ေတြ​ဆီ​က​အ​နံ​႕ေတြ​ပဲ​..

အိပ္ယာ​က​လည္း​ရ​ႈပ္ပြ​လို​႕..တ​ကယ့္​တစ္ဆင့္ဂ်​ိဳင့္ပဲ​..အ​ဆင့္​မ​ရွိ​တဲ​႕ေကာင္.. သက္လတ္ သည္ ရိ​ႈင္း ရဲ​႕ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေန​တတ္ပုံ​ကို​စိတ္ပင္ညစ္ဩ​ားရ​ပါ​သည္..

‘ ေဟ​းေရာင္..သက္လတ္..လာ​..လာ​…မင္း​အီး​ပါ​လို​႕ရ​ပီ​…’

အာ​..အ​သံ​က​လည္း​ျပဲ​ေန​တာ​ပဲ​..

သက္လတ္သည္ အိပ္ခန္း​ထဲ​မျွ​ပန္ထြက္လာ​ပီး​ အိမ္သာ​ရွိ​ရာ​သို​႕ဩ​ားလိုက္ပါ​သည္..

အိမ္သာ​အ​ဝ​မွာ​ ရိ​ႈင္းရဲ​႕စပ္ျဖျဲ​ဖဲမ်​က္ႏွာေပ​းကို​ ရ​ႈတင္း​တင္း​ၾကည့္​လိုက္ရင္း​..

အိမ္သာ​အ​ဝ​ကေ​န​ အ​ထဲ​ကို​ၾကည့္​လိုက္ေတာ့​..

‘ အာ​..ဘာ​ၾကီး​လဲ​..’

‘ မင္း​ပဲ​ဗိုလ္ထိုင္ဆို​..ငါ​ဖန္တီး​ေပ​းထား​တာ​..မင္း​အဲ​သည္ေပ​ၚကေ​န​ခြ​ထိုင္..ပါ​ေတာ့​..ပီး​ရင္ေရ​တ​ဝေ​လာင္းခ်​..ဟိ​ဟိ​..’

အိမ္သာ​က​မုတ္အေ​ပ​ၚမွာ​ေလ​… ရိ​ႈင္းက​ သံ​လုံး​ကို​အ​ဝိုင္း​ပုံ​ေခြ​ကာ​ ေဒါက္ေထာက္ထား​တဲ့​ မီး​ဖို​ပုံ​စံ​ စင္ေလ​း တင္ထား​တာ​..

‘ အာ​..မင္း​က​လည္း​ကြာ​..ေပါက္ေပါက္ရွာ​ရွာ​..သည္အေ​ပ​ၚမွာ​ငါ​ထိုင္ေတာ့​..ငါ့​ဖင္မွာ​အ​ရာ​ေတြ​ထင္ကုန္မွာ​ေပါ့​ကြ​..မင္း​ဟာ​က​ မ​ဟုတ္ေသ​းပါ​ဘူး​ကြာ​..’

‘ အင္..မင္း​ပဲ​ဗိုလ္ထိုင္ဆို​ ငါ့​မွာ​ဒါ​ၾကီး​အိမ္သာ​ထဲ​ေရာက္ဖို​႕ခက္ခက္ခဲ​ခဲ​သြင္း​ထား​ရ​တာ​ကြာ​..ထိုင္ၾကည့္​ပါ​ကြ​..အ​ဆင္ေျပသြားမွာပါ..’

‘ အာ​…မ​ပါ​ႏိုင္ပါ​ဘူး​ကြာ​..ျပန္ဖယ္လိုက္ပါ​ကြာ​..အ​ဓိ​ပါ​ၸယ္မ​ရွိ​တာ​..’

သက္လတ္ဟာ​ ရိ​ႈင္းေန​ကို​ မ​်က္ခုံး​ရံ​ႈ႕ၾကည့္​လိုက္ရင္း​ျပန္ထြက္လာ​ခဲ့​ပါ​သည္..

‘ အမ်​ိဳးမ​်ိဳးပါ​ပဲ​..မ​ပါ​လည္း​ေနေ​ပါ့​..’

သက္လတ္သည္ ပြ​စိ​ပြ​စိ​နဲ​႕ေရ​ရြတ္ျပီး​ေျပာ​ျပီးက်​န္ခဲ့​တဲ​႕ ရိ​ႈင္းကို​က​ရု​မ​စိုက္ေတာ့​ပဲ​အ​ခန္း​ထျဲ​ပန္ဝင္လာ​ခဲ့​ပါ​သည္..

ေရ​ပဲခ်​ိဳးေတာ့​မယ္..

လူ​လည္း​ညည္း​စီ​စျီ​ဖစ္ေန​ပီ​..သက္လတ္ဟာ​ ဝတ္ထား​တဲ့​ တီ​ရွပ္အ​နက္ေရာင္ကို​ ခြ​်တ္လိုက္ပါ​တယ္..

ျဖ​ဴဝင္း​စို​ကာ​ ရင္အုပ္က်​ယ္က​်ယ္ျပန့္​ျပန့္​ကား​ကား​နဲ​႕လက္ေမာင္း​သား​လွ​လွေ​တာင့္​ေတာင့္​..ဗယ္လီ​သားက်​စ္က​်စ္ခ​်ပ္ခ​်ပ္နဲ​႕ တင္သား​ကား​ကား​ခါး​သိမ္သိမ္နဲ​႕ တ​ကယ့္​ေက​်ာက္ဆစ္ရုပ္အ​လား​ပါ​..

  အာ​..မင္း​ ေတာ​္ေတာ​္ ေဘာ​္ဒီ​လွ​တာ​ပဲ​..က​စား​သ​လား​…’

ရုတ္တ​ရက္ အ​ခန္း​ဝ​ကေ​ပ​ၚလာ​တဲ့​ရိ​ႈင္းအ​သံ​ေၾကာင့္​ သက္လတ္ဟာ​ လန္႕ေတာင္လန္႕ဩ​ားမိ​ပီး​ ၾကည့္​လိုက္ေတာ့​ ရိ​ႈင္းေန​ ဟာ​ သက္လတ္ကိုယ္လုံး​ကို​ အားက်​သ​လို​ၾကည့္​ေန​တာ​ကို​ေတြ​႕လိုက္ပါ​တယ္..

သည္ေကာင္ဘယ္လို​ေကာင္လဲ​..အေ​ျခာက္လား​..လူ​ကို​ ၾကည့္​ေန​ပုံ​က​..

သက္လတ္ဟာ​ သူ​႕အိပ္ကို​ဖြင့္​လိုက္ပီး​ အ​ထဲ​က​ towel ကို​ထုတ္လိုက္ပါ​တယ္..

‘ ငါ​ေရခ်​ိဳးမ​လို​႕.. ငါ​ ေဘာင္း​ဘီခြ်​တ္မ​လို​႕ ခ​န​အျ​ပင္ထြက္ေပ​းပါ​လား​..’

ရိ​ႈင္းေန​ဟာ​ သက္လတ္ရဲ​႕အေ​ျပာ​ကို​အား​ပါး​တ​ရ​ ရီ​လိုက္ပါ​တယ္..

‘ အာ​..ဘာ​ရီ​တာ​လဲ​ကြ​..ငါ​ေဘာင္း​ဘီခြ်​တ္မ​လို​႕..မင္း​ကို​ခ​န​အျ​ပင္ထြက္ခိုင္း​တာ​ေလ​..’

‘ ခြ​်တ္ေပါ့​ကြ​..ဘာ​ျဖစ္လဲ​..မင္း​နဲ​႕ငါ​ေယာက္်ားအခ်​င္းခ​်င္းဟာ​ကို​ ဘာ​ျဖစ္လဲ​..ငါ​မင္း​ေရွ​႕ခြ​်တ္ျပ​ရ​မ​လား​….’

‘ အာ​..မ​ခြ​်တ္နဲ​႕.. မင္း​ ေတာ​္ေတာ​္အ​ရွက္နည္း​တာ​ပဲ​..ေယာက္်ားအခ်​င္းခ​်င္းလည္း​ မင္း​နဲ​႕ငါ​က​ အ​ခု​မွ​သိ​တာ​ .. ထိန္း​သိမ္း​သင့္​တာ​ေပါ့​ကြ​..မင္း​က​လည္း​..’

သက္လတ္စ​ကား​ေၾကာင့္​ ရိ​ႈင္းေန​ဟာ​ ရီ​ေန​တာ​ကို​ရပ္လိုက္ပီး​..

‘ ၾကီးက်​ယ္ရန္ေကာ​ကြာ​.. ေနာက္လည္း​မင္း​နဲ​႕ငါ​ အ​ခန္း​တည္း​အ​တူ​ေန​အ​တူ​အိပ္ရ​မွာ​ပဲ​..ရွက္ေနေ​သ​းတယ္..ေနာက္ဆို​ တစ္ေယာက္နဲ​႕တစ္ေယာက္မျ​မင္ခ်​င္မွ​အ​ဆုံး​ျဖစ္မွာ​..’

‘ အာ​..မ​သိ​ဘူး​ကြာ​..အျ​ပင္ထြက္.. ‘

‘ ေကာင္း​ပါ​ပီဗ်​ာ…ေကာင္း​ပါ​ပီ​..’

ဘယ္လို​ေကာင္မွန္း​မ​သိ​ဘူး​..သက္လတ္ဟာ​ စပ္ျဖျဲ​ဖဲ​နဲ​႕အျ​ပင္ထြက္ဩ​ားတဲ့​ရိ​ႈင္းေနေ​နာက္ေက​်ာကို​ၾကည့္​ပီး​ ေခါင္း​ကို​သာ​ခါ​ယမ္း​ လိုက္မိ​ပါ​ေတာ့​သည္..

 

                                                      Xxxxxxxxxxx

ဆက္ရန္..

(ဝင္းမင္းသစ္)

 

Mar 18th

ရန္ကုန္မွာ ရြာတဲ့မိုး

By Dennis Naing

ရန္ကုန္မွာ ရြာတဲ့မိုး

 

အခန္း(၁)

 

XXX … ျပန္မဆုံႏိုင္ေတာ့ျပီဆိုတဲ့ အသိဆိုးေတြ …

      ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ေကာင္းကင္မွာသာ သည္မိုးေတြ သည္းေနတုန္း … XXX

 

သူ ကတ္ဆက္ကို ေဂ်ာက္ကနဲ အသံျမည္ေအာင္ ပိတ္ပစ္လိုက္သည္ ။ အလိုက္မသိလိုက္တာ ။ သည္လို အခ်ိန္မွာမွ သည္လုိ သီခ်င္းမ်ဳိး လာရတယ္လို႕ ။ သူ စိတ္ဆိုးစြာျဖင့္ ကတ္ဆက္ကို အိပ္ရာေပၚသို႕ လႊင့္ပစ္လိုက္သည္ ။ ဘယ္လိုင္းကမ်ား သည္လို သီခ်င္းမ်ဳိး လႊင့္ေနပါလိမ့္ ။ အျပင္မွာ မိုးေတြက သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာသြန္းေနသည္ ။ သူ ျပဴတင္းေပါက္နားတြင္ မက္တပ္ရပ္ေနမိသည္ ။ မိုးေရမ်ားက သူ႕ကို လာစင္ၾကသည္ ။ သူ ျပဴတင္းတံခါးကို မပိတ္မိ ။ ရပ္ျမဲအတိုင္းပင္ ရပ္ေနမိေလသည္ ။

 

တကယ္ေတာ့ မိုးႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ သူ ဘယ္တုန္းကမွ ကံမေကာင္းခဲ့တတ္ေခ် ။ မိုးဟိန္းညိဳ ဟူေသာ နံမည္ႏွင့္ မလိုက္ဖက္ေလာက္ေအာင္ သူသည္ မိုးႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ကံဆိုးတတ္ခဲ့ေလသည္ ။ အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္မိုး ။ ရန္ကုန္မိုးကို သူ မုန္းသည္ ။ ေတာင္ေပၚသား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေသာ သူသည္ ရန္ကုန္မိုးႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ကံၾကမာဆိုး အေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကဳံခဲ့ရဖူးသည္ ။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ရန္ကုန္မိုးကို သူ မုန္းမိသည္ ။ ရန္ကုန္မွာ ရြာတဲ့မိုးကို သူ ဘယ္ေသာအခါမွ မၾကိဳဆိုခဲ့ဖူးပါေခ် ။

 

********************************************************

 

ရန္ကုန္မိုးႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ ပထမဆုံး သူ ကံဆိုးခဲ့ေသာ ေန႕ကို သူ မွတ္မိေနေသးသည္ ။ ထိုေန႕က သူ ရန္ကုန္မိုးကို ပထမဆုံး ၾကဳံေတြ႕ခဲ့ရေသာ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္ ။ ရန္ကုန္တြင္ အခ်ိန္အခါ မဟုတ္ဘဲ မိုးရြာတတ္ေၾကာင္းကို သူ႕ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က သတိေပးထားသင့္သည္ ။ မနက္ကတည္းက ေနပူခဲ့ျပီးမွ ရုတ္တရက္ မိုးရြာခ်လိုက္ေသာအခါ သူ ေၾကာင္စီစီ ျဖစ္သြားရသည္ ။ သင္တန္းမွ ျပန္လာေသာ သူ႕တစ္ကိုယ္လုံး ေရေတြရႊဲသြားရသည္ ။ လူကို စိုသည္က အေရးမၾကီး ။ စာရြက္ေတြ စာအုပ္ေတြပါ စိုကုန္သည္ ။ သူ ရန္ကုန္မိုးကို တီးတိုး က်ိန္ဆဲမိသည္ ။

 

ရုပ္ရွင္ကားမ်ားထဲကလို တစ္စုံတစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး သူ႕ကို ထီးမ်ားလာမိုးေပးေလမလားဟု သူ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ စိတ္ကူးယဥ္မိေသးသည္ ။ သို႕ေသာ္လည္း ရုပ္ရွင္သည္ ရုပ္ရွင္သာ ျဖစ္ျပီး လက္ေတြ႕သည္ လက္ေတြ႕သာ ျဖစ္ေလသည္ ။ မိုးရြာထဲတြင္ ထီးမပါဘဲ သြားေနေသာ သူ႕ကို လူအခ်ိဳ႕က တစ္ခ်က္ ေစာင္းၾကည့္လိုက္သည္မွအပ မည္သူမွ် သူ႕ကို ဂရုစိုက္ၾကပုံမေပၚ ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမေမ့ကို သူ ေစာဒက တက္မိသည္ ။

 

… ေမေမရယ္ … ရန္ကုန္မွာ ေနရတာ တကယ္ပဲ အဆင္မေျပပါဘူး … ေတာင္ၾကီးကို လြမ္းလိုက္တာ …

… အနည္မထိုင္ေသးလို႕ပါ သားရယ္ … ေနာက္ေတာ့ ေနသားက်သြားမွာပါ …

 

သူ မ်က္ႏွာကို ရွုံ႕မဲ့လိုက္သည္ ။ သူ ေတာင္ၾကီးကိုပဲ လြမ္းမိသည္ ။ ရန္ကုန္လိုလည္း သြားရလာရ မခက္ခဲ ။ ေဖေဖ့စီးပြါးေရးေၾကာင့္သာ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာခဲ့ရသည္ ။ သည္ႏွစ္ ဆယ္တန္းကိုလည္း ရန္ကုန္တြင္သာ ေျဖရလိမ့္မည္ ။ ေဆးေက်ာင္းကို မွန္းထားေသာေၾကာင့္ ေဆးတက္ကသိုလ္ တက္ျဖစ္လွ်င္လည္း ရန္ကုန္တြင္သာ တက္ျဖစ္လိမ့္မည္ ။ ေတာင္ၾကီးႏွင့္ သူ တျဖည္းျဖည္း ေ၀းသြားမည္ကို သိေသာအခါ သူ သက္ျပင္း ခ်လိုက္မိသည္ ။

 

ကံဆိုးစြာပင္ သူ ပထမဆုံး ရန္ကုန္မိုးကို ၾကဳံခဲ့ရေသာ ညတြင္ သူ႕ေဖေဖဆုံးပါးခဲ့သည္ ။ ကားအက္ဆီးဒင့္ေၾကာင့္ ေဖေဖ ဆုံးပါးသြားခဲ့ေသာညတြင္ သူ ျပင္းထန္စြာ ငိုေၾကြးရင္း ရန္ကုန္မိုးကို ပထမဆုံး နာက်ည္းခဲ့ဖူးေလသည္ ။

 

*******************************************************

 

လူတစ္ေယာက္ မိုးရြာထဲတြင္ ထိုင္ေနသည္မွာ မထူးဆန္းလွေသာ္လည္း ထိုလူသည္ မိုးရြာထဲတြင္ ဂစ္တာတီးျပီး သီခ်င္းဆိုေနမွန္းကို သိရေသာအခါတြင္ သူ႕အတြက္ အနည္းငယ္ေတာ့ ထူးဆန္းသြားမိသည္ ။ မၾကာေသးခင္ကမွ သူတို႕ အိမ္နားသို႕ ေျပာင္းလာေသာ အိမ္က ေကာင္ေလး ။ သူႏွင့္ သက္တူ ရြယ္တူေလာက္သာ ရွိမည္ထင္သည္ ။ ထိုေကာင္ေလး မိုးရြာထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္း သီခ်င္းတီးကာ ဆိုေနေလသည္ ။ ထိုေကာင္ေလး၏ အသံက မိုးရြာထဲတြင္ ပီျပင္စြာ သူ႕နားထဲသို႕ တိုး၀င္ေနေလသည္ ။

 

XXX … ရန္ကုန္မွာ ရြာတဲ့မိုးရယ္ …

      လူကို တမင္တကာ ျငိဳးတယ္ …

     ၾကင္နာသူျခင္း ေ၀းရေလေအာင္ကြယ္ …

 

       … အျပင္မွာရြာတဲ့မိုးရယ္ …

      ရင္မွာရြာတဲ့မိုးရယ္ …

      ဘယ္အရာပိုကာသဲမယ္ … ငါ မသိတယ္ … XXX

 

ထိုေကာင္ေလး မ်က္ႏွာကို သူ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀မ္းနည္းရိပ္ေတြ ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။ ထိုသီခ်င္း၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ရွိလိမ့္မည္ျဖစ္ေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို သူ စိတ္၀င္စားမိသြားသည္ ။ သူ လမ္းထိပ္အုတ္ခုံနားတြင္ သည္ေကာင္ေလး ဂစ္တာတီးေနသည္ကို ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္မွာ မည္မွ် ၾကာသြားသည္မသိ ။ ထိုေကာင္ေလးက သူ႕ကို တစ္ခ်က္ ေမာ့ၾကည့္ေလသည္ ။ သူ စိတ္မလုံစြာျဖင့္ ထိုေနရာမွ ျမန္ျမန္ထြက္လာလိုက္ရသည္ ။

 

အခ်ိန္က ညဦးပိုင္းအခ်ိန္ျဖစ္သည္ ။ ထီးေဆာင္းထားေသာ သူပင္ ထိုမွ် ခ်မ္းတုန္ေနလွ်င္ မိုးရြာထဲတြင္ ထီးမေဆာင္းဘဲ အၾကာၾကီး ထိုင္ေနေသာ ထိုေကာင္ေလးဆိုလွ်င္ မည္သုိ႕ ျဖစ္လိမ့္မည္ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေတာ့ ။ မဆီမဆိုင္ ထိုေကာင္ေလးကို သနားမိေသာ သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္ရယ္ခ်င္သြားသည္ ။ ျပီးေတာ့ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခုနက ထိုေကာင္ေလး ဆိုေနေသာ သီခ်င္းကို စာရြက္ေပၚတြင္ မေမ့ခင္ ျပန္ခ်ေရးလိုက္သည္ ။ ဘာရယ္မဟုတ္ … ထိုသို႕ေရးေနရင္းႏွင့္ သူ႕ရင္ေတြ ခုန္ေနမိေလသည္ ။

 

*****************************************************

 

တတိယႏွစ္ စာသင္ႏွစ္၏ အစမို႕ သူ ရင္နည္းနည္းေတာ့ ခုန္မိသည္ ။ မႏွစ္က အနာတမီ ဘာသာရပ္တြင္ လူေသမ်ားကို ကိုင္တြယ္ သင္ၾကားခဲ့ဖူးေသာ္လည္း လူရွင္မ်ားကို ကုသသည္က သည္ႏွစ္မွ စေလ့လာရမည္ ျဖစ္သည္ ။ သူ ပုံမွန္ ထိုင္ေနက် သူငယ္ခ်င္း အုပ္စုထဲ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္ ။ အတန္းမစခင္ သူတို႕ စကားေတြ ေျပာၾကသည္ ။ ေက်ာင္းပိတ္တုန္းက လုပ္ခဲ့သည္မ်ားကို ေ၀ငွၾကသည္ ။ ထူးလင္းေအာင္ဆိုသည့္ေကာင္က အဆိုးဆုံး ။ သည္ေကာင္က ေစာ္ခ်ခဲ့သည္ဟု ေျပာေသာေၾကာင့္ အားလုံးက သည္ေကာင့္ကို အားကိုးတၾကီး ၀ိုင္းျပီး အေတြ႕အၾကဳံေတြ ေမးၾကသည္ ။

 

ရုတ္တရက္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ သူ ထိုင္ေနေသာ အတန္းနားတြင္ လာထိုင္သည္ ။ သူ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟိုေန႕က သူ ေတြ႕ခဲ့ေသာ ေကာင္ေလး ။ ေဆးမေကြးက ေျပာင္းလာသည့္ပုံရသည္ ။ သူ ထုိေကာင္ေလးႏွင့္ နီးေအာင္ အဖြဲ႕၏ ဟိုဘက္ အစြန္ဆုံးတြင္ ထိုင္လိုက္သည္ ။ ေကာင္ေလးက သူ႕ကိုလည္း လွည့္မၾကည့္ ။ ေခါင္းကိုသာ ငုံ႕ထားသည္ ။ တစ္စုံတစ္ရာကို ခံစားေနရသည့္ မ်က္ႏွာကဲ့သို႕ ျဖစ္ေနသည္ ။ စာသင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္လုံးတြင္လည္း ေခါင္းကိုသာ ငုံ႕ထားသည္ ။ သည္ေကာင္ေလးကို ၾကည့္ျပီး သူ႕ရင္ထဲတြင္ သနားစိတ္ ၊ ထို႕ထက္ တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ ၾကင္နာစိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚေနမွန္း သူ႕ကိုယ္သူ သတိထားမိလိုက္ေသာအခါတြင္ သူ႕ရင္ထဲ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ ခံစားလိုက္ရေလသည္ ။

 

XXX … ေခါင္းေမာ့ပါ ခ်စ္သူေလးရယ္ … ဘယ္ကိုသြားမလဲ …

        စိတ္ရွုပ္စရာမ်ားတဲ့ ေလာကၾကီးရဲ႕အလယ္ …

       မင္းအဲ့လို ေခါင္းငုံ႕ထားတာ တကယ္ကို မွားတယ္ …

        အားတင္းပါ အခ်စ္ရယ္ အရွုံးမေပးနဲ႕ကြယ္ … XXX

 

သူ တမင္တကာ သည္သီခ်င္းကို တိုးတိုးေလး ညည္းလိုက္သည္ ။ သူ ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာကို ေဘးတိုက္ၾကည့္ေနမိသည္ ။ ေကာင္ေလးက သူ႕ကို ျပန္ၾကည့္သည္ ။ သူ႕မ်က္ႏွာကို ထိုေကာင္ေလး ခဏစိုက္ၾကည့္ျပီး တစ္ဘက္သို႕ ျပန္လွည့္သြားေတာ့သည္ ။ သူ႕ကို ဂရုပင္ မစိုက္ဘဲ ျပန္လွည့္သြားခဲ့သည္ ။ သို႕ေသာ္ တစ္ခ်က္မွ်သာ ၾကည့္လိုက္ေသာ ထိုေကာင္ေလး၏ မ်က္လုံးမ်ားကို သူ ရင္ခုန္သြားခဲ့မိသည္ ။ အခ်စ္ဆိုသည္ကို တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် ျမည္းစမ္းမၾကည့္ဖူးေသာ သူ႕အတြက္ ရင္ခုန္ျခင္းကို ေသခ်ာေအာင္ ျပန္လည္ စမ္းစစ္ေနရေလသည္ ။

 

*******************************************************************

 

XXX … သူ႕မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႕ ခဏေလး ေတြ႕ဆုံခိုက္မွာ …

         ငါ့ရင္ထဲအခ်စ္တို႕ ေပါက္ဖြါးလို႕ ေပၚထြန္းလာ …

         မင္းမရယ္ပါနဲ႕ … မင္းမေလွာင္ပါနဲ႕ …

         ငါ့ရင္ခြင္ထဲ … မင္းကိုခ်စ္တာ အမွန္ပါပဲကြာ … XXX

 

ဂစ္တာကို တီးရင္း သီခ်င္း တစ္ပိုဒ္ စပ္ၾကည့္မိသည္ ။ သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပေသး ။ သူ႕ သီခ်င္းစာသားေတြကို သည့္ထက္ ေလးနက္ေစခ်င္ေသးသည္ ။ ခက္သည္က သူ သီခ်င္း ေကာင္းေကာင္း မေရးတတ္ေသး ။ တစ္ပိုဒ္သာ ေရးျပီး ေနာက္တစ္ပိုဒ္ ဆက္မေရးျဖစ္ ။ စကားလုံး ရွာရခက္လြန္းေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ ။ ပုံမွန္ အခ်စ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လိုမ်ဳိး သူ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ မေရးခ်င္ ။ သူ ရင္ခုန္ရေသာ သူ တစ္ေယာက္အတြက္ ေရးေသာ သီခ်င္းကို သည့္ထက္ ပိုမိုေလးနက္ေစခ်င္သည္ ။

 

ထိုညက သူ အိပ္မေပ်ာ္ဘဲ ေရာက္တက္ရာရာေတြသာ စဥ္းစားေနမိသည္ ။ မၾကာခဏ ေခါင္းထဲ ၀င္လာသည္က ထိုေကာင္ေလး၏ စိတ္ပ်က္၀မ္းနည္းေနေသာ ညိွဳးငယ္ႏြမ္းလ်ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားပင္ ျဖစ္သည္ ။ ထိုမ်က္လုံးမ်ားကို ေတာက္ပေအာင္ သူ ျပဳျပင္ေပးခ်င္သည္ ။ ထိုမ်က္လုံး ပိုင္ရွင္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ဘ၀ေလးတစ္ခု သူ ဖန္တီးေပးခ်င္သည္ ။ သည္တစ္ခါရြာေသာ ရန္ကုန္မိုးကိုမူ သူ ယခင္ကေလာက္ မနာက်ည္းမိေတာ့ ။ မိုးသံမ်ားကို နားေထာင္ရင္းႏွင့္ သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေလေတာ့သည္ ။

 

********************************************************

 

XXX ရင္မွာ ခ်စ္မ်ား ခ်စ္မိေနလား … မေရရာဘူး စိတ္ထဲက …

      ငယ္ငယ္က သံေယာဇဥ္ … ခင္မင္တဲ့ စိတ္ကေလးမ်ား …

     ရင္မွာ အခ်စ္ရဲ႕ စိတ္ရိုင္းမ်ား … ျဖဴစင္ႏွလုံးသား အေရာင္ေျပာင္းသြား …

     နားလည္ပါ … သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္သူေလးရယ္ … XXX

 

၀န္းမိုင္းက ဂစ္တာ တီးရင္း သည္သီခ်င္းကို ဆိုေနသည္ ။ ၀န္းမိုင္းႏွင့္ သူက ေတာင္ၾကီးမွာတည္းက ခင္ခဲ့ၾကေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ။ တစ္ခါ တစ္ခါ သည္ေကာင့္ အျပဳအမူေတြက မရိုးဘူးဟု သူ ထင္မိသည္ ။ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္ေသာ အေၾကာင္းေတြသာ မၾကာခဏ ဆိုဆိုေနသည္ ။ သည္ေကာင္က အခု ေရေက်ာင္း တက္ေနသည္ ။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ တက္ကသိုလ္ မတူၾကေသာ္လည္း ၀န္းမိုင္းက သူ႕ဆီ မၾကာခဏ လာလည္တတ္သည္ ။

 

၀န္းမိုင္း … ငါတို႕ ဘီယာေသာက္ရေအာင္ …

ေအး … ေကာင္းသားပဲ … မိုးဟိန္း … ဒါနဲ႕ မင္း ေကာင္မေလးေတြ ဘာေတြ ရေနျပီလား …

ဟင့္အင္း … မရေသးပါဘူး … ဘာျဖစ္လို႕လဲ …

မထားနဲ႕ေနာ္ … သိလား … ငါ့မွာ ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႕ မင္းပဲရွိတာ … မင္းကို သူမ်ားလက္ထဲ မထည့္ေပးလိုက္ႏိုင္ဘူး …

 

သူ ျပဳံးျပီး ၀န္းမိုင္းကို ၾကည့္လိုက္မိသည္ ။ ၀န္းမိုင္း မ်က္ႏွာေပါက္က ရွမ္းစစ္စစ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္မ်ဳိးေလး ၾကည့္ေကာင္းသည္ ။ အၾကည့္ခံသည္ ။ အသားအေရကလည္း လွသည္ ။ ႏုႏုဖတ္ဖတ္ႏွင့္ ရွမ္းေခ်ာေခ်ာသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္ ။ သူက မူ  ေတာင္ၾကီးတြင္သာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရေသာ္လည္း ရွမ္းအစစ္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ အသားအေရညိဳသည္ ။ သို႕ေသာ္ ေမးရိုးကားျပီး မ်က္ခုံးမ်ားနက္ေမွာင္ေသာေၾကာင့္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ႏွင့္ ၾကည့္ေကာင္းသည္ ။ ညေနတိုင္း အေလးမေသာေၾကာင့္ ၾကြက္သားမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ေကာင္းသည္ ။ သူ႕လက္ေမာင္းၾကြက္သားမ်ားကို ၀န္းမိုင္းက ကိုင္ျပီး သူ႕ကို မွီလိုက္သည္ ။ သူၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀န္းမိုင္း ငိုေနသည္ ။

 

၀န္းမိုင္း … ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလဲကြာ …

ငါ မသိေတာ့ဘူး မိုးဟိန္းရယ္ … ေဖေဖနဲ႕ ေမေမက ကြာရွင္းၾကေတာ့မယ္တဲ့ … ငါ ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းကို မသိေတာ့ဘူး …

မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးကြာ … ဦးနဲ႕ အန္တီက သည္ေလာက္ ခ်စ္ၾကတာကို … စိတ္ဆိုးတုန္း ခဏ ေျပာတာ ေနမွာပါ …

 

သူ ၀န္းမိုင္းကို ႏွစ္သိမ့္ေနရသည္ ။ စိတ္ေျပ လက္ေပ်ာက္ဟုဆိုကာ လမ္းအေနာက္ဘက္က ေခ်ာင္းေလးနားတြင္ သြားထိုင္ၾကသည္ ။ ၀န္းမိုင္းက ထပ္ငိုေနေသးေသာေၾကာင့္ သူ ၀န္းမိုင္းကို ႏွစ္သိမ့္ေနရသည္ ။ ၀န္းမိုင္း၏ မ်က္ႏွာက သူ႕ရင္အုပ္ ကားကားထဲသို႕ ထိုးအပ္ထားသည္ ။ သူ ၀န္းမိုင္းေခါင္းကို သပ္ကာ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ကို ေခ်ာ့သလို ေခ်ာ့ေပးေနရသည္ ။ ၀န္းမိုင္း ခံစားခ်က္ကို သူ မွ်ေ၀ နားလည္ေပးမိသည္ ။

 

သူ႕ကို တစ္စုံတစ္ေယာက္က စိုက္ၾကည့္ေနသည္ ထင္ေသာေၾကာင့္ သူ ျပန္ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ ဟိုေကာင္ေလး ။ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို ဟိုေကာင္ေလးက ၾကည့္ေနသည္ ။ ဟိုေကာင္ေလး အထင္လြဲမည္ကို သူ မျဖစ္ေစခ်င္ ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ၀န္းမိုင္းကို သူ႕ရင္ခြင္ထဲမွ တြန္းထုတ္လိုက္မိသည္ ။ ၀န္းမိုင္း သူ႕ကို တအံ့တၾသ ၾကည့္လိုက္သည္ ။ ျပီးေတာ့ သူ ၾကည့္ေနေသာ ဘက္သို႕ ၀န္းမိုင္းပါ လုိက္ၾကည့္သည္ ။

 

၀န္းမိုင္းႏွင့္ ထိုေကာင္ေလးတို႕ မ်က္လုံးခ်င္း ဆုံသြားၾကသည္ ။ ထိုေကာင္ေလးက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို စိုက္ၾကည့္ေနဆဲ ။ ပါးစပ္ကလည္း တစ္စုံတစ္ခုကို ေျပာေတာ့မည္ကဲ့သို႕ ရွိေနသည္ ။ ၀န္းမိုင္း အေျခအေနကို အကဲခတ္ ညံ့သြားသည္ ။ ထိုေကာင္ေလးကို သူႏွင့္ ပတ္သက္ေသာသူဟု ထင္သြားပုံရသည္ ။ ထိုေကာင္ေလး ေရွ႕တြင္ ၀န္းမိုင္းက တမင္ သူ႕ပါးကို နမ္းလိုက္သည္ ။ သူ ထင္မွတ္မထားေသာ အျပဳအမူေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ အံ့ၾသသြားမိေလသည္ ။

 

***************************************************************

Dec 16th

" ေအးၿမတဲ႔ ခ်စ္ၿခင္း ထက္က တုနိုွင္းမဲ႔ ေမတၱာတရား "

By Nay Min Kha


ကြ်န္မသားငယ္နွင္႔မ်က္နွာခ်င္းမ ဆိုင္မိသည္မွာ တစ္လ၀န္းက်င္ခန္႔ရွိေလၿပီ။ မိုးေတြရြာတဲ႔ ေန႔ တစ္ေန႔က သားနဲ႔ကြ်န္မတို႔ တိုက္ပြဲၿပင္ထန္ခဲ႔ၿပီထင္တယ္။ ကြ်န္မက မိဘအရာမွာေနတဲ႔ သူတစ္ေယာ က္ၿဖစ္တယ္။ သားသမီဆိုတာ မိဘစီမံေသာအရာကိုနာခံရမွာကသားသမီး၀တၱရားၿဖစ္တယ္လို႔ကြ်န္မယံုၾကည္တယ္။

ကြ်န္မ သားကိုေမြးၿပီး ၁၀နွစ္ေလာက္မွာဘဲ သားဖခင္ဆံုးပါသြားခဲ႔သည္။ သားကို လူတစ္လံုးသူတစ္လံုးၿဖစ္ၿပီ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ မုဆိုးမတန္မဲ႔ ကြ်န္မေခ်ြးေသြးေတြနဲ႔ ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ႔တာ သားကိုဒီလမ္းကိုေရြခ်ယ္ေစဘို႔မဟ ုတ္ဘူး။ လြန္ခဲ႔ေသာလရဲ႕တစ္ဆယ္သံုးရက္ေန႔ က သားနဲ႔ကြ်န္မ စစ္ေအးတိုက္ပြဲနွင္႔တူေသာ စကားေတြ ေၿပားခဲ႔မိတယ္။ အမွန္ဆို အသက္၂၅ နွစ္အရြယ္ေယာက္က်ားပ်ိဳတစ္ေယာက္ ကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပး ဘို႔ ေၿပားၾကာၿခင္းသည္ မွားယြင္းေသာ စကားၿဖစ္ပါမလား။ကြ်န္မကိုယ္တုိင္ကလည္း ငယ္စဥ္ကထဲက မိ ဘစကားကို ေၿမ၀ယ္မက်နားေထာင္ခဲ႔ေသာ ကြ်န္မ၏တစ္ဦတည္းေသာသားကို ရာနုုန္းၿပည္႔ ယံု ၾကည္ထားခဲ႔ေသာေၾကာင္႔ မိန္းကေလးရွင္နွင္႔႔ပင္လင္ ေၿပာစရာရွိေသာ ကိစၥမ်ားအားလံုးကိုေၿပာၾကား ထားခဲၿပီးၿဖစ္ေလသည္။ 





ကြ်န္မသည္ဒီပြဲတစ္ပြဲမွာ သားတစ္ေယာက္ကို ဂုဏ္ရွိန္ၿမင္႔ၿမင္႔နဲ႔တင္႔တင္႔ တယ္ တယ္ ၿဖစ္ထြန္းေစဘို႔အတြက္ ကြ်န္မအတၱၾကီးပါရေစ။သားမင္းကို အေမအိမ္ေထာင္ခ်ေပးေတာ႔မယ္ လိုေၿပားတဲ႔ အခ်ိန္မွာသားထံမွမည္သည္႔စကားသံမ ွ်ထြက္မလာပါ။ ဟုတ္ကဲ႔အေမ႔ဟုမေၿပာခဲ႔သလို အိမ္ေထာင္မၿပဳခ်င္ပါဟုလည္း ကြ်န္မကိုမၿငင္းခဲ႔ပါ။ ထိုအတြက္ေၾကာင္႔ ကြ်န္မသည္လည္း မည္သည္႔ ၿပႆနာမွ မရွိဟုယူစၿပီး သားမဂၤလာပြဲအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းနွင္႔တုိင္ပင္ လုပ္ေဆာင္ဘို႔ အဆင္သင္႔ၿဖစ္ေနေပၿပီ။ သားငယ္နွင္႔လက္ထပ္ထိန္းၿမားေပးမ ည္သူသည္လည္း ကြ်န္မ သူငယ္ခ်င္း၏ သမီးဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ပင္ၿဖစ္သည္။ သားနွင္႔လည္းလိုက္ဖက္ၿပီး ေရွ႔သြားေနာက္ လုိက္ညီေပမည္။ ဒါေတြအားလံုးအားသားဘ၀ ေရွ႔ေ၇းေကာင္းစားဘုိ႔အတြက္ ကြ်န္မဒီပြဲမွာနုိင္မွၿဖစ္ မည္ၿဖစ္သည္။



သားသမီးေၿမးၿမစ္ေတြေ၀စီေနတဲ႔ ေအးၿမတဲ႔ အိမ္ေလးတစ္လံုးမွာကြ်န္မက သား ငယ္ရဲ႔ ကေလးေတြကိုထိန္းေက်ာင္းေနတဲ႔ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္အၿဖစ္စိတ္ကးူယ ဥ္မိတာကြ်န္မမွာ သလားရွင့္။ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရြင္ ဘြယ္ေကာင္းလိမ္႔မလည္း။ကြ်န္မ မဂၤလာပြဲကိစၥေၿပားၿပီတဲ႔ ေနာက္ပိုင္း သားရံုးၿပန္လာတဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ရက္ေတြဆို ထမင္းတူတူေတာင္လာမစား ေတာ႔တဲ႔ အၿပင္အရက္နံတစ္ခ်ိဳ႔တစ္၀က္ကိုလည ္း ကြ်န္မရေနတယ္။ သားကုိ အိမ္ေထာင္ၿပဳဖို႔ တိုက္ တြန္းခဲ႔ၿပီ အားတက္သေရာ ေဆာင္ရြက္မွဳ႔ေတြအတြက္မ်ား သားစိတ္ဆင္းရဲေနသလားမသိဘူး။အို ဘာကိစၥဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ ဒီပြဲမွာကြ်န္မေၿပာတဲ႔ အတိုင္းအားလံုးၿဖစ္ေစရမယ္။ ဒီေန႔ရာသီဥတုကလည္းဟိုအရင္သားကို မဂၤလာကိစၥနဲ႔စကားေၿပားခဲ႔တဲ႔ေန႔ ကလိုအံုမိွိဳင္းေနတယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔သားနွင္႔ အၿပတ္ေဆြးေနြးမွၿဖစ္ေတာ႔မည္။ 


ညေနစာထမင္း အိမ္ကို ၿပန္မစားေသာ ကိစၥနွင္႔ အၿပန္ေသာက္ေသာက္လာၿခင္းအေၾကာင္း ကို ကြ်န္မေသခ်ာစြာသိရမွၿဖစ္ေပေတာ႔မ ည္။ ညေနရံုးခ်ိန္ ေက်ာ္ငါးနာရီပတ္၀န္က်င္ေလာက္မွာသာၿပန္လာေနၿပီ။ ဒီေန႔လည္းသားရဲ႕ၿဖဴေဖြးတဲ႔ အသားအေ၇က အယ္ကိုလ္ေဟား တန္ခိုးၿဖင္႔နီၿမန္းေနေလၿပီ။ အရင္ကဆို အၿမဲစမတ္က် သပ္ရပ္ေနတတ္ေသာ ကြ်န္မ သားေလး ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင္႔မ်ားဒီလို ေတြၿဖစ္ကုန္တာလည္း ဆိုတာကိုကြ်န္မေသခ်ာသိခ်င္လွ၏။ သာၿပန္ေရာက္ေတာ႔ သားထမင္းစားမယ္ လိုေၿပာေတာ႔ စားနွင္႔အေမ သားအၿပင္ကစားလာခဲ႔ၿပီတဲ႔။ ေအးသား ဒါဆိုလည္း အေမစကားေၿပားစရာရွိတယ္။ သားအ၀တ္လဲၿပီးရင္ အေမ႔အခန္းကိုလာခဲ႔လိုေခၚၿပီးေတာ ႔ ကြ်န္မ အခန္းထဲကေနေစာင္႔ေနလိုက္တယ္။



ေနာက္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ သားကြ်န္မအခန္းတံ ခါးကိုဖြဖြလာေခါက္ေနၿပီ။ သား၀င္ခဲ႔ အေမရွိတယ္လို႔ အသံေပးလုိက္မွ သားကအိမ္ေနရင္း အ၀တ္အစား တစ္ပတ္ႏြမ္းနဲ႔ အခန္းထဲကို၀င္လာတယ္။ ကြ်န္မသားမ်က္နာကို အိမ္ေန၀တ္နဲ႔ မ်ားစြာၿမင္ဖူးပါတယ္။ဒါေပမဲ႔ခုေနာက္ပိုင္းမွာမွ သားမ်က္ နာက ပိုႏြမ္းေနသလိုပါဘဲလား။ အိုုုုု ကြ်န္မစိတ္ထင္လို႔ေနမွာပါလို အာတင္းရင္ သားမ်က္နာကို ေသခ်ာ ၾကည္႔ၿပီ သားနဲ႔ေမေမ တစ္ခုခုေတာ႔ေဆြးေႏြးဖို႔လိုၿပီလ ို႔ အေမထင္တယ္သား လို႔စကားအစပ်ိဳးလုိက္ တယ္။အဲေတာ႔ သားကလည္း ဟုတ္ေမေမ သားလည္းေႏြးေႏြးဘို႔လို ေနၿပီလိုထင္ပါတယ္လို ေၿပားလာ တယ္။ ကဲဒါဆိုလည္းသာအရင္ေၿပားမလား ေမေမအရင္ေၿပားရမလားလို႔ဆိုေတာ႔ ေမေမအရင္ ေၿပာပါတဲ႔။


အင္းဒါဆိုလည္း ေမေမေၿပာမယ္ေနာ္ သားကိုေမေမမဂၤလာကိစၥေၿပားၿပီးတဲ ႔ေနာက္ပိုင္း သား ညပိုင္းထမင္းမစားတဲ႔ေန႔ေတြ ေသာက္လာတဲ႔ေန႔ေတြမ်ားလာတာကို ေမေမသိခ်င္တယ္။ဘာအ ေၾကာင္းေၾကာင္႔လည္းသား ပြင္႔ပြင႔္လင္းလင္းေၿပာ ဘာမွအားမနာနဲ႔ အဲေကာင္မေလးကို မၾကိဳက္ဘူဒ လို႔ဆိုရေအာင္လည္း ဘာမွၿငင္းစရာမရွိဘူး။ ပညာတတ္ဆရာ၀န္ၿပီးေတာ႔ ေမေမ႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႔သမီး သားနဲ႔လည္း ငယ္သူငယ္ခ်င္း ဘာေတြမ်ားလိုအပ္ေနလည္းသား။ကြ်န္မအဲလုိလည္းေမးလိုက္ေတာ႔ သားကကြ်န္မ မ်က္နွာကိုေသခ်ာမၾကည့္ဘဲ ေခါင္းကိုငံုထား တယ္။ ကြ်န္ေတာ္အမွန္အတိုင္း ေၿဖရမလား ေမေမလို႔ေမးလာတယ္။



အင္းသားအမွန္အတုိင္းေၿဖပါ။ သားနဲ႔ေမေမနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီးဒီေန႔ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ ဒုတိယအၾကိမ္ထပ္ခ်တာေပါ့ကြယ္ လိုကြ်န္မေၿပာလိုက္ တယ္။ သားေၿပာလိုက္တဲ႔ တစ္ခြန္းက ကြ်န္မဆံပင္ေတြ ေတာင္မ်က္လံုးေတြ ၿပဴးသြားေစတယ္။ သား ကြ်န္မကိုေၿပားတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းက ကြ်န္ေတာ္အမ်ိဳးသမီးေတြကို လက္ထပ္ၿပီးေပါင္းသင္းဘို႔ စိတ္အားထက္သန္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္မဟုတ္လို႔ပါေမေမတဲ႔ဘု ရား ဘုရား ေလားကၾကီးဘာေတြ ၿဖစ္ကုန္ၿပီလည္း။ ဒါဆိုကြ်န္မသားေလးက အို မၿဖစ္နုိင္ဘူး ကြ်န္မသားကို ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္လာတာ ဒီလိုဘ၀နဲ႔ရွင္သန္ေစဖို႔မဟုတ္ဘူ း။မၿဖစ္ရဘူး။မၿဖစ္ရဘူး။ သားမင္းမိန္းမ မလုိခ်င္တာနဲ႔ ေမေမ႔ကုိမဟုတ္တာေတြမေၿပားပါနဲ႔သ ားရယ္။



မဟုတ္ဘူးမို႔လား သားေမေမ႔ကို စေနတာမို႔လားသားငယ္လို႔ၿပန္ေမးေ တာ႔ အမွန္တရားပါေမေမရယ္ သားမၿငင္းတာက ေမေမ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးမိသလိုၿဖစ္သြားမွာဆို းလို႔ပါတဲ႔။ ေအးသား ေမေမေၿပားတာေသခ်ာမွတ္ သြားမင္းဘာၿဖစ္ေနၿဖစ္ေန အိမ္ေထာင္ၿပဳရမယ္။ ဘာေၾကာင္႔လည္းဆုိေတာ႔ မင္းကိုေမေမေမြးထားတာေယာက်ားတစ္ ေယာက္ အၿဖစ္ရွင္သန္ေနထိုင္ နိုင္ဘိုဘဲ႔။ ဒီေန႔ကစၿပီ မဂၤလာပြဲကိုပိုမို နီးကပ္စြာက်င္းပနုိင္ဘို႔ ေမေမစီစဥ္သြား မယ္။ ေမေမေၿပာတဲ႔ အတုိငး္မင္းလိုက္ေလွ်ာ႔ဖို႔ဘဲ႔ စဥ္းစားထားပါ ဒါေမေမမင္းကို ေနာက္ဆံုးသတိေပး ၿခင္းဘဲလို႔ေၿပာၿပီး သားကို သူအခန္းကိုၿပန္ခိုင္းလိုက္တယ္။တစ္ရက္တစ္ရက္နဲ႔ မဂၤလာပြဲၾကီးကလည္း နီကပ္လာေနေလၿပီ။ ပြဲနီးေလေလ သားရဲ႔ေဒါင္ခ်ာ စိုင္းေနတဲ႔ ေန႔ေတြကပိုမိုမ်ားလာေလေလပါဘဲ။ ကြ်န္မလည္း ေသာက္ခ်င္သေလာက္ေသာက္ပေစ။ မဂၤလာပြဲမွာ သတိုးသား၀တ္စံုကုိ ဆင္ၿမန္းၿပီး သားပြဲတက္ရင္ၿပီးၿပီဆိုတဲ႔အၿမင္ ကိုဘဲ အတၱၾကီးၾကီး ကုိင္ စြဲထားတယ္။

သဘက္ခါဆိုရင္ ကြ်န္မသားနွင္႔ေဒါက္တာတို႔ မဂၤလာပြဲၿပဳလုပ္ရမည္႔ မဂၤလာအခ်ိန္ ေရာက္ေတာ႔မယ္။ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြလည္း ၿပည္႔၀ေတာ႔မဲအခ်ိန္ ေရာက္ေတာ႔မယ္။သတိုးသမီ ဘက္ကလည္း ကြ်န္မနွင္႔ နွစ္အိ္မ္႔တစ္အိမ္ရင္းနွီးေနတဲ႔သူေတြၿဖစ္တဲ႔အတြက္ အားလံုကုိယံုၾကည္ၿပီ ကြ်န္မကို ပံုအပ္ထားတဲ႔ အတြက္ ဘာၿပႆနာမွမၿဖစ္နုိင္ဘူး။ အားလံုးကြ်န္မ စိတ္တုိင္းၾကဘဲ။ ေလာကမွာ မထင္မွတ္ထားတဲ႔ အရာေတြအမ်ားၾကီးေၿပာင္းလဲနုိင္တ ယ္ဆိုတာၾကီးကို မဂၤလာပြဲမလုပ္ခင္တစ္ရက္အလိုမွာက ြ်န္မ မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။နာရီၿပန္တစ္ခ်က္တီးအ ခ်ိန္ေလာက္မွာ သားအခန္းက တစ္ခုခုၿပိဳလဲသံၾကားလိုက္တယ္။ ကြ်န္မသားအခန္းကို သြားၾကည့္တဲ႔ အခ်ိန္မွာသားကေသြးေတြနဲ႔လဲေနေလၿပီ။


ဘုရားဘုရား သားဘာမွ မၿဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေနာက္ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းထံဖုန္းဆက္ၿပီကားနဲ႔ သားကိုေဆးရံုကိုပို႔ဖို႔ ၿမန္ၿမန္ေဆာင္ရြက္ေနတယ္။ ဒီေန႔မွ သားနဲ႔လက္ထပ္မဲ႔ ဆရာ၀န္မေလးကလည္း သူအေဖၿပန္လာမွာမုိ႔ တစ္ၿခားၿမိဳ႔ကုိသြားၾကိဳေနတာနဲ႔ၾကံဳရတယ္။ ေဆးရံု ကိုသြားတဲ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ကြ်န္မစဥ္းစားမိတယ္။ ခုအခ်ိန္မွာမ်ား ကြ်န္မသားကို ဆံုးရွံဳးရရင္ သားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးမွ ၿဖစ္ေပၚလာမည္႔ေၿမးေလး ၿပီေတာ႔ ပညာတတ္ ေခ်ြးမ ဘယ္အရာကိုကြ်န္မ ၿမတ္နိုး တန္ဘိုးထားနုိင္ပါမည္နည္း။ ေသခ်ာတယ္ ေၿမးမရွိေခြ်းမ မရွိလည္းကြ်န္မေနနိုင္တယ္။



ကြ်န္မသားကို ေတာ႔ အဆံုးရွံဳးမခံနုိင္မယ္မထင္ဘူး။သားမရွိဘဲ ကြ်န္မဘ၀ၾကီး မရွင္သန္ခ်င္ဘူး။ ကားကိုသာေမာင္းေနရတယ္ ကြ်န္မကားေမာင္းတာကိုစိတ္မ၀င္စားဘဲ ကြ်န္မသားေလး မ်က္ နာကုိဘဲ ၾကည့္ေနမိတယ္။ေမေမမွားၿပီထင္တယ္သားရယ္။ ခုခ်ိန္မွာ သားေလးဆံုးပါသြားလို႔မၿဖစ္ဘူး။ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ေမာင္းၿပီေတာ႔ ေဆးရံုကိုလွမ္းၿမင္ေနရၿပီ။ ကားကို ေဆရံုးဆင္၀င္းေအာက္မွာထိုး လိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေဆးရံုအလုပ္သမားေတြ သားကိုလာသယ္သြားတယ္။ေနာက္ဆရာ၀န္ေတြဆရာ မေတြေတြကုိလည္းကြ်န္မသတိမထားမိေတာ႔ဘူး။ ခြဲခန္း၀င္ရမယ္ဆုိၿပီ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတဲ႔ အခ်ိန္ေရာက္မွဘဲ ကြ်န္မသားေလကို OT ထဲေခၚသြားၿပီမွန္းသိလုိက္ရတယ္။



သားကို ခြဲစိတ္ခန္း၀င္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ ကြ်န္မ ခြဲခန္းေရွ႔မွာလမ္းေလွ်ာက္ေနရင္ မ်က္၀န္းထက္မွာ အရင္က အရိပ္ေတြ ၿပန္ၿမင္ေယာင္လာမိတယ္။ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ေသာက္လာတဲ႔ အရက္ေတြ ၿပီေတာ႔ ညစာေကာင္းေကာင္းမစားလို႔ တစ္လ၀န္းက်င္အတြင္းပိန္လီသြားတဲ႔ သားခႏၶာကုိယ္ ေနာက္အလုပ္ ကၿပန္လာတုိင္း ညညမအိပ္ဘဲေနလို႔ ခ်ိဳင္႔၀င္ေနတဲ႔ သာမ်က္၀န္းေတြ ကုိကြ်န္မဘာလို႔မ်ား သတိမထား မိတာလည္း။ ေသခ်ာသတိမထားမိတာ မၿဖစ္နုိင္္ဘူး။ ကြ်န္မသားေပၚ အနုိင္ယူလိုစိတ္နဲ႔ ကြ်န္မမ်က္၀န္း ေတြကို အေမွာင္ခ်ထားခဲ႔တာ။ ေနာက္ အေရးၾကီးတဲ႔ တစ္ခ်က္ကိုလည္းကြ်န္မစဥ္းစာမိတယ္။ သားကမိန္းမသားေတြ ကိုစိတ္မ၀င္စားတဲ႔ သူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနေတာ႔ေကာ ကြ်န္မ စြန္႔လြတ္နိုင္ပါမည္လား။ ဘယ္လိုမွစြန္႔ နုိင္မယ္မထင္ဘူး။

သားကမိန္းမသားေတြကို စိတ္မ၀င္စားတဲ႔သူတစ္ေယာက္မကလုိ စိ္တ္မေအာင္ ရူးသြပ္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကြ်န္မ တစ္ၿပားသာမွ စြန္႔လြတ္ဘို႔ စိတ္ကူးမရွိဘူး။ ေမေမသားကိုအရမ္းခ်စ္တယ္သားရယ္။ သားက်မၼာ ေရးေကာင္းလာရင္ သားမၾကိဳက္တဲ႔ အိမ္ေထာင္အတင္းၿပဳခိုင္းေရ စီရင္ခ်က္ေတြေမေမ မခ်မွတ္ေတာ႔ ပါဘူးသားရယ္ ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ခြဲခန္းကေန ေအာင္ေအာင္ၿမင္ၿမင္ထြက္လာပါေစ။ ေနာက္မိန္းမသားတစ္ေယာက္ကို စိတ္၀င္စားမွဳ႔႔ ကင္းမဲ႔ေသာသူ တစ္ေယာက္ကုိ အတငး္အိမ္ေထာင္ၿပဳခိုင္းၿခင္းၿဖင္႔ ကြ်န္မသားေလ ရင္ဆုိင္ရမဲ႔ အိပ္ ယာထက္က အခ်စ္မပါတဲ႔ ရာဂၿပင္းၿပင္း အလြမ္းဇတ္လမ္းေတြကိုလည္း ၾကိဳၿမင္လာမိတယ္။

ကြ်န္မ ဒီအခ်ိန္မွာ အတၱကိုရူးရူးမိုက္မိုက္ ကုိးကြယ္လိုက္ရင္ ကြ်န္မသားေလးကုိအတင္းလက္ထပ္ေစၿခင္းၿဖင္႔ သားေလးၿမတ္နိုးမွဳ႔ ကင္းစြာပိုင္ ဆုိင္ရမဲ႔ သတိုးသမီး။ ၿပီေတာ႔ ေၿမာက္မ်ားစြာေသာ အိမ္ေထာင္တာ၀န္ေတြအၿပင္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုဟန္ေဆာင္ရမဲ႔ တာ၀န္ေတြပါ သားေလးေပၚ ပိလာေအာင္တြန္းပို႔တဲ႔ တရာခံၿဖစ္ေတာ႔မလို႔ပါလားသားရယ္။ေမေမေလ သားကိုခ်စ္တဲ႔ အတြက္ သားစိတ္ခ်မ္းသာမယ္ သားေပ်ာ္ရြင္မယ္ဆုိရင္သားခံစားခ်က္နဲ႔ ကိုက္ ညီတဲ႔ဘယ္ဘ၀လမ္းကိုဘဲသားေရြးခ်ယ္ေရြးခ်ယ္ ေမေမေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီးလက္ခံလုိက္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္ လိုက္ပါၿပီ။ ေနာက္သားခြဲစိတ္ခန္းက အႏၱရယ္ကင္းကင္းထြက္လာခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာသားၿမတ္နိုးစြာေရြးခ်ယ္မဲ႔ဘ၀လမ္းတစ္ေလွ်ာက္အတြက္ ေမေမက သားအတြက္တုိင္ပင္ေဖာ္ အားထားရာသာ ၿဖစ္ေစရမယ္။ ဘယ္ ေသာအခါမွ သားရဲ႕ၿမတ္နိုးမွဳ႕ေတြကို ကာဆီးထားတဲ႔ တံတိုင္းတစ္ခုမၿဖစ္ေစရဘူး။ သားေပၚက်ေရာက္ လာမဲ႔အရာေတြအားလံုးကုိသားနဲ႔တူတူေမေမယွဥ္ဆုိင္သြားဖို႔ သားက်မၼာ ေနမွၿဖစ္မယ္သားရယ္။

ကြ်န္မ ပရိတ္သတ္ၾကီးကိုလည္းတစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္ပါတယ္။ တစ္ကယ္လို႔မ်ား ကုိယ္ရဲ႕သားသမီ ေမာင္နွမ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ လိင္တူကုိမွ စိတ္၀င္စားၿပီး အမ်ိဳးသမီးေတြကို စိတ္၀င္စားမွဳ႔ကင္းမဲ႔တဲ႔သူ တစ္ေယာက္ရွိေနခဲ႔လို႔ သူတို႔အသက္အႏၱရယ္ နဲ႔ မိမိအတၱ အရွက္ ဂုဏ္သိကၡာတို႔ အားၿပိဳင္ၾကမယ္ဆိုလွ်င္ မည္သည္႔ဘက္ကုိမ်ား ေရြခ်ယ္ၾကမည္ ဆုိတာကုိ ကြ်န္မသိခ်င္လို္က္တာရွင္။



ေနမင္းခ



Aug 6th

တစ္ခါတုံးကတို႕ရြာမွာ (၆)

By lome
စာအဆက္မေရးျဖစ္တာ နဲနဲၾကာသြားပါေပါ့လား....
အလုပ္ရႈပ္(ခ်င္ေယာင္ေဆာင္) ေနတာေလ....
စာမူခနဲသြားတာလည္းပါတာေပါ့...
(ဟီး....နားလည္ေပးပါ...အေပါေတြဆိုတာေျမာက္ကိုၾကိဳက္တယ္)
ဒီေန႕မွအေကာင့္၀င္မိတယ္...
koala ရဲ႕ ေကာ္မန္႕ေတြတစ္ေလွၾကီးကိုေတြ႕ေတာ့...အားတက္လာတယ္...
ဒီလိုနဲ႕...ကိုယ္စထားတဲ့အလုပ္ေလးကိုအဆုံးသတ္ရမယ္ဆိုတဲ႕ အေတြးေတြနဲ႕...
ဘယ္သူမွေပးမထားတဲ့..ကိုယ့္တာ၀န္ကို..ကိုယ္ယူလိုက္တယ္..
ကဲ့အပိုင္း (၆) ဆက္ဖတ္ရေအာင္ေနာ.............
===========================
ပုဆိုးေပး......
သူကကၽြန္ေတာ့ပုဆိုးကိုလည္းေတာင္းလိုက္တယ္...
ႏွစ္ေယာက္သားပုဆိုးမရွိအတြင္းခံေလးကိုယ္စီနဲ႕ေပါ့...
ကၽြန္ေတာ့္ပုဆိုးကိုသူက...အေပၚကသစ္ကိုင္းတစ္ခုမွာခ်ိတ္ခ်ည္လိုက္တယ္..
ဘာလုပ္ဖို႕လဲ....
ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ့...
သိမယ္ေလ...
သူက၀ွက္ဖဲေတြလုပ္ေနေသးတယ္..
ကၽြန္ေတာ္ခင္းထားတဲ့ပုဆိုးေပၚလဲအိပ္လိုက္တယ္..
ငယ္ပါေလးကလည္းအဆင္သင့္နိုးထေနေလျပီ....
ဘာလို႕ခဏခဏ နိုးႏုိင္ရတာလည္းမသိဘူးေနာ္...
ကၽြန္ေတာ့အတြင္းခံေဘာင္းဘီကို သူက တယုတယ ဆဲြခ်တယ္..
အစ္ကို႕လီးတစ္အားလွတယ္.....
၀ုိး....မွဲ႕လည္းပါတယ္... အလိုးခံရတဲ့သူတုိင္းက..အစ္ကို႕လီးကို ..စဲြမယ္ၾကမယ္...
ဘယ္သူေျပာထားလို႕လဲ...
ၾကားဖူးတယ္ေလ...မဲွ႕ပါတဲ့လီးက...ေဆာ္ၾကည္တယ္တဲ့...
အစ္ကိုက ေဆာ္လဲၾကည္...ဘဲလည္းၾကည္ဆိုေတာ့..ေဆာ္ၾကည္ဘဲၾကည္ေပါ့...ခြီးခြီး..
သူကေျပာလည္းေျပာ   ရယ္လည္းရယ္...အဲ...ေနာက္..ငုံလည္းငုံ...
မ်က္လုံးမိွတ္ျပီးဇိမ္ခံလိုက္တယ္...
သူငုံတာနဲနဲတိုးတက္လာတယ္ထင္တယ္..
သြားန႕ဲသိပ္မထိေတာ့ဘူး...
အရသာပိုရွိလာတယ္...
အားေကာင္းလိုက္တာကြာ......
မၾကီးမငယ္...မတိုမရွည္...ေဘာင္၀င္ကိုက္၀င္ တဲ့...ကၽြန္ေတာ့လီးတဲ့....
ငုံရင္းသူကေျပာလုိက္ေသးတယ္....
ကၽြန္ေတာ့လီးတစ္ခုလုံးသူ႕တံေတြးေတြနဲ႕ ေပပြစိုရႊဲတဲ့ေနာက္ေတာ့...
သူက..အေပၚက ပုဆိုးကိုလိမ္က်စ္ေနတယ္...
မ်က္လုံးမွိတ္ဖီလ္းခံေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္...မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္ယင္း...
ဘာလုပ္ေနတာလဲ...
ခဏေလး....ဟိုတစ္ေန႕က ခိုးၾကည့္တဲ့ကားထဲကစတုိင္လုပ္ၾကည့္မလို႕...
သူက...
ပုဆိုးကို အတန္ၾကာလိမ္က်စ္ေနတဲ့ျပင္...သူ႕ကိုယ္တြင္စြပ္လို႕ က်စ္သထက္က်စ္ေအာင္...လွည့္ေနျပန္ေတာ့တယ္..
ေအာက္မွာအိပ္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့ကိုေက်ာ္ခြေနေတာ့...စိတ္မရွည္နိုင္ျဖစ္လာတယ္..
သိန္းေရႊ ..နင္လုပ္ေနတာနဲ႕...ငါ႕လီးေတာင္ေသေတာ့မယ္...
ခဏခဏ...စိတ္ရွည္ပါ...ဟင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္စိတ္ရွည္ပါ..
စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္လွည့္က်စ္ျပီးေနာက္သူက..ကၽြန္ေတာ့္ေပၚထိုင္ခ်ပါတယ္..
အစ္ကို.....အစ္ကို႕ငါးရံံေလးကို...တြင္းေအာင္းခိုင္းလိုက္ပါ...
သူ႕အေျပာကိုရယ္ခ်င္ေပမဲ့...
တဲြက်ျပဳစလီးကိုကၽြန္တံေတြးထပ္ဆြတ္လိုက္ပါတယ္...
သူ႕ခ်ယ္ရီ၀ကိုလည္းေပါ့....
အဲေနာက္။။။ေအာက္ကေန....တျဖည္းျဖည္းထိုးသြင္းထည့္လုိက္ပါတယ္...
အားပါ...း...အရသာရွိလိုက္တာ....
သိန္းေရႊကေတာ့..အရသာရွိတဲ့...အသားေခ်ာင္းၾကီးကိုစားေနရသလို....
မ်က္လုံးကိုမွိတ္ျပီးဇိမ္ခံယူလိုက္ပါတယ္...
ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ကေနလက္ေထာက္ျပိး...ေညာင့္ေတာ့..
အစ္ကိုရပ္...
သူတားပါတယ္....
ေနာက္ေျခေထာက္ကိုေျမာက္လုိက္တယ္...
သူလိမ္က်စ္ထားတဲ့အရာေၾကာင့္ပုဆိုးကေျပ ဖို႕...ေျပာင္းျပန္လွည့္တယ္ေလ...
ဒီေတာ့ေျခေထာက္ကားရားကားရားေျမာက္ထားတဲ့သူက ကၽြန္ေတာ့လီးနဲ႕ လိုးေနယင္းတန္းလန္းလည္ေနတယ္ေလ....
ကၽြန္ေတာ္မ်က္လုံးမွိတ္ျပီးဇိမ္ခံလိုက္တယ္...
ထူးျခားျပီးေကာင္းတယ္လို႕..ကၽြန္ေတာ္မခံစားမိေပမဲ့...
စတုိင္အသစ္ေလးဆိုေတာ့...ရင္ထဲေတာ့..တစ္မ်ိဳးျဖစ္သား....
တတ္လည္းတတ္ႏုိင္တဲ့သိန္းေရႊရယ္....
++++++++++
အဲဒီည...
ဂီတာတီးလာသင္တဲ့...စည္သူကကၽြန္ေတာ့ကိုေမးတယ္...
အစ္ကိုတို႕အိမ္အျပန္လမ္းမွာဘာလုပ္ၾကသလဲ....
ကၽြန္ေတာ္သိတယ္...မလိမ္နဲ႕...
ဟို....ဟို....
သိန္းေရႊစုတ္ေျပာျပလိုက္ျပီထင္တယ္.....
ပ်က္ယြင္းသြားတဲ့...ကၽြန္ေတာ့မ်က္နွာကိုၾကည့္ျပီး...
စည္သူေတာင္ေၾကာင္သြားတယ္...
အစ္ကိုတို႕ အျပန္...ေခ်ာင္းမွာ ငါးႏႈိက္ၾကတာ...ခ်မ္းလို႕တုန္တဲ့အထိဆို...
ေအာ္..အင္း...
ဟုတ္တယ္....
အဲဒါေလးေမးတာကို...ဘာလို႕..ဒီေလာက္မ်က္ႏွာပ်က္ရတာလည္း...
ေနမေကာင္းလို႕လား...
ေတာ္ေသးတာေပါ့...ငါးႏိႈက္ၾကတဲ့အေၾကာင္းသာေျပာလို႕...
ကၽြန္ေတာ့္ကို...စိုးရိမ္ပူပန္စြာၾကည့္ေနတဲ့ စည့္သူ႕မ်က္လုံးကို...ကၽြန္ေတာ္ အေၾကာင္သား..ျပန္ေငးၾကည့္ေနမိတယ္...
အဲဒီအခ်ိန္မွာ...ကၽြန္ေတာ့ႏွလုံးခုန္သံက်ယ္ေလာင္လာတယ္....
ေနာက္မွသိတာက...အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႕...ကၽြန္ေတာ္စည္သူ႕ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္သြား
မိျပီ.....
+++++++
အဲဒီည....
စည္သူတို႕ျပန္သြားေတာ့...ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္အိပ္မေပ်ာ္....
အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚထိုင္ယင္း....ဂီတာကိုပလပ္ကင္ေလးရိုက္ျပီး.အေဆြးသီခ်င္းမ်ားကို...
တစ္ပုဒ္ျပီးတစ္ပုဒ္ဆိုညည္းေနမိတယ္...
လသာသာရယ္...တိမ္စတစ္ခ်ိဳ႕ရယ္...လင္းလက္ၾကယ္တစ္ခ်ိဳ႕ရယ္...
အေ၀းက ေတာင္တန္းမည္းမည္းၾကီးေတြရယ္...
အနီးက..သစ္ပင္မည္းမည္းၾကီးေတြရယ္...
တစ္အားကို ခံစားခ်င္စရာျမင္ကြင္းေတြမဟုတ္ဘူးလား...
ဟုတ္ပါတယ္..ဒါေပမဲ့..ျခင္ကိုက္တယ္ဗ်....ျခင္မွက္ေပါတယ္ေလ...
အိပ္ရာ၀င္ေတာ့မယ္...
တုံးလုံးခၽြတ္ျပီးအိပ္တယ္...
ေခြးသန္းေတြက..အ၀တ္အစားမွာကပ္ေနလို႕..ညကိုက္မွာစိုးလို႕ေလ...
++++++++
စည္သူ႕ကို ခ်စ္ေနေၾကာင္းေသခ်ာသထက္ေသခ်ာလာေတာ့..
ကၽြန္ေတာ္တစ္ျခားသူနဲ႕ ညဇတ္လမ္းေတြမလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး...
သူ႕ေပၚလိပ္ျပာသန္႕ခ်င္လို႕ေလ.....
အိပ္ရာ၀င္ခါနီးလည္းသူမ်ားအိပ္ေပ်ာ္ျပီလား...
အိပ္ယာထလည္းသူ...မ်ား...နိုးျပီလား
ထမင္းစားလည္း...သူစားျပီးျပီလားလို႕ေတြး....
အိမ္သာတက္ေတာ့လည္း..အင္း...သူ မ်ား..ခ်ီးပါျပီးျပီလား....
လီးေတာင္တိုင္းလည္း...အင္း..သ ူ မ်ား....ဂြင္းထုတတ္ရဲ႕လား...
အဲဒီလို...အခ်ိန္တိုင္း....သတိရ...တစ္ခါတစ္ေလ...သူအလုပ္မအားလို႕...
မလာျဖစ္တဲ့ညဆိုရင္...မေနတတ္မထိုင္တတ္ျဖစ္လို႕...အိပ္မေပ်ာ္...မ်က္ရည္က်ရေသးတယ္...
ကၽြန္ေတာ္ရူးျပီ....
++++++++++++
သူ႕နာမည္မပါေပမဲ့....ေရးျခစ္ထားတဲ့...ဒုိင္ယာရီက......သူနဲ႕ အေၾကာင္းေတြဘဲ...
နာမည္ထည့္မေရးထားေတာ့...ကၽြန္ေတာ္..သိပ္မဖြက္ထားျဖစ္ဘူး....
အဲဒီစာအုပ္ကိုသူဖတ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႕လည္းကၽြန္ေတာ္က မထင္ထားမိဘူး....
+++++++++++++++++++++++
ဂၽြန္လ ရဲ႕ တစ္ခုေသာေန႕မွာ..
မိဘေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္ျပန္လာဖို႕ ေခၚခိုင္းလိုက္ေတာ့တယ္..
ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕ခဲြျပီးမသြားခ်င္မိဘူး...
ဒါေပမဲ့လည္း...ႏႈတ္ဆက္လမ္းခဲြခ်ိန္ေရာက္ျပီေပါ့......
အားလုံးကစိတ္မေကာင္းၾကပါ......
မျပန္ခင္ရြာနဲ႕ ၂နာရီခရီးေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ ေခ်ာင္းၾကီးကိုသြားျပီးငါးမုိင္းခဲြ ၾကဖို႕ ျပင္ၾကတယ္..
စည္သူလဲပါမယ္ဆိုေတာ့..ေပ်ာ္စရာၾကီးေပါ့့......
မိုးကာတဲေလးျဖစ္သလိုထိုးျပီးအိပ္ၾကတယ္....
စည္သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ပါတယ္...
မိႈင္းအစမ္းခဲြၾကည့္လို႕ ရလာတဲ့ငါးကို ကင္ျပီးအရက္နဲ႕ျမည္းၾကတယ္...
ဂီတာတီးျပီးကီးကိုက္မကိုက္ေအာ္ဟစ္သီဆိုၾကတယ္...
ေတာေပ်ာ္ပဲြစားသေဘာေပါ့...
အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့...ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္မူးေနပါျပီး....
မူးရင္ယစ္တတ္တယ္ဆိုတာ..လူတိုင္းနီးပါးမဟုတ္ဘူးလား...
အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့...ေစာင့္စရာစည္းကို...အရက္ပုလင္းထဲထည့္လိုက္ျပီေပါ့...
စည္သူ႕ငယ္ပါေလးကိုကၽြန္ေတာ္အုပ္ကိုင္လိုက္ပါတယ္...
သူ႕တစ္ကိုယ္လုံးကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့အထဲမွာဒါေလးလည္းပါတယ္ေလ....
ကိုလင္း...ဒါဘာလုပ္တာလဲ.....
မႏွစ္ျမိဳ႕စြာဖယ္ထုတ္ဟန္႕တားလိုက္တဲ့စည္သူေၾကာင့္...ကၽြန္ေတာ္အသည္းကဲြသြား ရပါေတာ့တယ္...မခံစားႏိုင္စြာ(မူးတာလဲပါ)ကၽြန္ေတာ္ငိုမိတယ္...
စည္သူ....ငါျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့...ငါရင္ဖြင့္ခဲ့ပါရေစ....
ငါနင့္ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္စည္သူ...
သိသားဘဲ....ကိုလင္းစာေတြဖတ္ကတည္းက...
ခံစားရစြာရင္ဖြင့္ေနသေလာက္သူကေအးေဆးတုန္႕ျပန္ပါတယ္....
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုဆဲြဖက္ရင္းတရႈိက္ရိႈက္ငိုမိပါတယ္...
သူကကၽြန္ေတာ့ေက်ာကိုသပ္ေပးျပီး.....
ကၽြန္ေတာ့ႏွလုံးသားကိုအရည္ေပ်ာ္မတတ္...ျဖစ္ေစေသာ..
ဓါးႏွင့္အေျမာင္းေျမာင္းလွီးသလို နာက်င္ေစေသာ....
စကားကိုေျပာလိုက္ပါတယ္...
ကိုလင္း...ကၽြန္ေတာ့္ကိုအရမ္းမခ်စ္ပါနဲ႕...
ကၽြန္ေတာ္ကိုလင္းခ်စ္သလို...ကိုလင္းကိုျပန္မခ်စ္ႏုိင္ပါဘူး.....
+++++++++++++++
(း...........................................................)
Apr 24th

ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း အပိုင္း(၁)

By Dennis Naing
ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း


အပိုင္း (၁)

 
(၁)

 
ထြန္းတင္ဆိုလွ်င္ ဖားစည္ကုန္းရပ္ကြက္တြင္ မသိသူ မရွိ ။ အစိုးရဌာန တစ္ခုမွာ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း ဟန္က်ေသာ အရာရွိ တစ္ေယာက္ေပမို႔ ။ ဒါက တစ္ေၾကာင္း ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ရပ္ထဲဝန္းထဲတြင္ ေနပုံ ႏြဲ႕လွသူမို႔ ။ ရပ္ထဲတြင္ သူ႔လိုႏြဲသူက ရွားလွသည္ျဖစ္၍ အားလံုးက ထြန္းတင္ကိုမ်ား ျမင္ၿပီေဟ့ဆို ရယ္ခ်င္ၾကသည္ ။ ထြန္းတင္တို႔ကလည္း ဒါမ်ဳိးကို နည္းနည္းေလးမွ ဂ႐ုမစိုက္ ။ လူေတြ သူမ်ားကို ေဝဖန္ဖုိ႔အားရွိေအာင္မ်ား ထမင္း တစ္ေန႔ႏွစ္နပ္ကို အကုန္က်ခံစားေနသလား ထင္မိသည္ ။ 

 
ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြက ထြန္းတင္ကို ေလွာင္ခ်င္ၾကေပသိ ေပၚေပၚထင္ထင္ေတာ့ မေလးမစား မလုပ္ရဲ ။ ထြန္းတင္တို႔က မ်ဳိး႐ိုးႀကီးသည္ ။ ျမန္မာမင္းမ်ား အုပ္စိုးခဲ့စဥ္က ၿမိဳ႕စားမ်ဳိးမ်ားဟု ဆိုၾကသည္ ။ ေရွးအစဥ္အဆက္ က်န္ခဲ့ေသာ ဘိုးဘြားပိုင္ အေမြအႏွစ္ လက္ဝတ္ေတြကို ၿခံထဲျမႇဳပ္ထားသည္ ။ ဒါကို မိဘမ်ား မဆံုးမီက ထြန္းတင္ကိုျပခဲ့သည္ ။ 

 
မ်ဳိး႐ိုးႀကီးတာ သည္ေခတ္မွာ ဘာလုပ္လို႔ရမလဲ ေမးစရာရွိသည္ ။ မ်ဳိး႐ိုးက အခုေခတ္မွာ မည္သူမွ စိတ္မဝင္စားေတာ့ ။ အဓိက က ေငြျဖစ္သည္ ။ ေငြဆိုသည္မွာ လူ႔သည္းေျခကို ရႊင္ေစသည္ ။ မဲ့ရြဲ႕ေသာႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို ၾကည္စင္ေအာင္ ျပံဳးေစသည္ ။ ဒါကိုသိေသာ မ်ဳိး႐ိုးႀကီးလူခ်မ္းသာ ထြန္းတင္က ေငြလမ္းခင္းကာ ပတ္ဝန္းက်င္ ေလးစားမႈကို ရေအာင္ ႀကိဳးစားရွာသည္။ 

 
က်ဳပ္တို႔ မ်ဳိးက ကတၱီပါဖိနပ္စီးၿပီး ေရႊထီးေဆာင္းတဲ့ မ်ဳိး႐ိုးဗ် ... 

 
တ က်ဳပ္ထဲ က်ဳပ္ကာျဖင့္ ေရွးေခတ္က ေလသံကေလးကိုလည္း ဖမ္းလိုက္ေသးသည္ ။ တခ်ဳိ႕က သူ႔ကြယ္ရာတြင္ တိုးတိုး တိုးတိုး ကဲ့ရဲ႕ေသာ္လည္း မည္သူမွ ေပၚေပၚထင္ထင္ မေလွာင္ရဲၾက ။ မကဲ့ရဲ႕ ရဲၾက ။ ထိုသုိ႔ျဖစ္ေစရန္ ထြန္းတင္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း သာေရးနာေရးေတြဆိုလွ်င္ သူမ်ားထက္ ဦးေအာင္ မ်ားေအာင္ ကူေငြမ်ားမ်ား ထည့္ေလ့ရွိသည္။ ေပးစရာရွိ ပက္ကနဲေပးတတ္၍ ေျပာစရာရွိလွ်င္လည္း ခ်က္က်လက္က်ေျပာတတ္ ဆိုတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖားစည္ကုန္း ရပ္ကြက္တြင္ သူ႔ကို ၿပိဳင္ေျပာဝံ့သူ မရွိတတ္ ။ 

 
ပညာတတ္လည္းျဖစ္ျပန္ ၊ အရာရွိလည္းျဖစ္ျပန္ ၊ မ်ဳိး႐ိုးဂုဏ္လည္းျမင့္ျပန္ေသာ္လည္း ထြန္းတင္ တစ္ေယာက္ အခ်စ္ေရးတြင္ေတာ့ ကံမေကာင္းလွရွာပါ ။ သူက ခ်စ္လွပါသည္ ဆိုေသာေယာက္က်ားေတြ ၊ သူ႔ကို ခ်စ္လွပါသည္ဆိုေသာ ေယာက္က်ားေတြအားလံုး ေနာက္ဆံုးေတာ့သူ႔ကို ထားသြားခဲ့ၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္သည္ ။ အသက္၃၅ႏွစ္ အရြယ္တြင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္တြဲခဲ့ေသာ ခ်စ္သူ ထားပစ္ခဲ့ျခင္းကို ခံခဲ့ရၿပီးကတည္းက ခ်စ္သူရည္းစား ထပ္မထားေတာ့သည္မွာ ၃ႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီ ။ 

 
အခ်ိန္ေတြ ကုန္သည္မွာ ျမန္လြန္းေပရာ ထြန္းတင္ပင္ အသက္၃၈ႏွစ္ထဲ ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ ။ အျဖစ္အပ်က္ အားလံုး ၊ ျဖတ္သန္းခဲ့သမွ် ဘဝ အဆစ္ခ်ဳိးအားလံုးက ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္လွ်င္ မေန႔တစ္ေန႔က ျဖစ္ခဲ့သလိုပင္ ။ တည္ၿငိမ္လွပါၿပီ ၊ ရင့္က်က္လွပါသည္ဆိုေသာ ထြန္းတင္ ဘဝ ၊ ၿငိမ္သက္ေသာ ကန္ေရျပင္ကို လႈပ္ခတ္ေစသူ တစ္ဦး ေပၚလာလိမ့္ဦးမည္ဟု ထြန္းတင္ မထင္ခဲ့ရာ ။ ထိုသုိ႔ ကတၱီပါဖိနပ္စီး ေရႊထီးေဆာင္း သခင္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့ေလေသာ ထြန္းတင္ ဘဝကို တစ္ဆစ္ခ်ဳိး ေျပာင္းလဲေစခဲ့သူမွာ လင္းေမာင္ေမာင္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေလသည္ ။ 
 
(၂)

 
ဒါ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕သား လင္းေမာင္ေမာင္ပါ ဆရာ ... ႐ံုးမွာ အကူပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ခိုင္းခ်င္သာ ခိုင္းလို႔ရေအာင္ ေခၚလာသာပါဆရာ... 


 
ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ၊ အလြန္ဆံုးရွိမွ ၁၅၊ ၁၆ေလာက္ပဲရွိလိမ့္ဦးမေပါ့ ။ ထြန္းတင္အေရွ႕တြင္ ရပ္ေနရွာသည္ ။ အဝတ္အစားကလည္း ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးရယ္ ။ လူပုံကေတာ့ လူေခ်ာေလးပင္ ။ အထက္ဘက္ေဒသက လာသူမို႔ အသားေတာ့ညိဳသည္ ။ ေတာသားမို႔ ကိုယ္လံုး အဆက္အေပါက္ကေတာ့ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ရယ္ ။ ေတာမွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ရရွာသည္ထင္သည္ ။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေလးေတြက အခုမွ ထြက္တတ္ကာစ ၊ ေရးေရးေလးမွ တကယ့္ကို ေရးေရးေလးရယ္ ။ 


 
မ်က္လံုးေလးေတြကေတာ့ အားငယ္ စိုးရြံ႕ေနရွာပုံေပါက္ေလသည္ ။ ေရွးဘဝေရစက္ရယ္လား ၊ ဘာရယ္လားေတာ့ ထြန္းတင္ မခြဲတတ္ပါ ။ သုိ႔ေသာ္ ထိုလင္းေမာင္ေမာင္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးကို ထြန္းတင္ သနားမိသည္ ၊ ၾကင္နာမိသည္ ၊ က႐ုဏာသက္မိသည္ ။ ေတာသားလူပုံလွကို ထြန္းတင္ အကဲခတ္ရင္း လူပင္ ရင္တလွပ္လွပ္ လိႈက္လာမိသည္ ။ သုိ႔ေသာ္ ကိုယ့္လက္ေအာက္သား ေဒၚခင္ဦးႏွင့္ ဦးစံတိုးတို႔ေရွ႕တြင္မို႔ မ်က္လံုးကို ျပန္ကာထိန္းေနရသည္ ။ 

 
ဒါဦးစံတိုးနဲ႔ ေဒၚခင္ဦးတို႔သားေပါ့ ဟုတ္လား ... 

 
ဟုတ္ပါသယ္ဆရာ ... ကြၽန္ေတာ္တို႔သားပါ ... အရင္က သူ႔အဖြားနဲ႔ေနသာပါ ... အဖြားဆံုးသြားေတာ့ ေတာမွာႀကံဳရာလုပ္ရင္း ပင္ပန္းလြန္းသာ မၾကည့္ရက္လို႔ ရန္ကုန္ကိုေခၚလိုက္သာပါဆရာ ... 


 
ဦးစံတိုးက ထြန္းတင္အေမးကိုဝင္ေျဖသည္ ။ ဦးစံတိုး ၊ ေဒၚခင္ဦးတို႔ဆိုတာ ထြန္းတင္႐ံုးမွာ ႐ံုးအကူလုပ္ၾကေသာ လင္မယားျဖစ္သည္ ။ ထြန္းတင္ထက္ အသက္ႀကီးၾကေသာ္လည္း ထြန္းတင္ကို ေလးေလးစားစားရွိသည္ ။ ႐ို႐ိုေသေသရွိလွသည္ ။ ေခၚသည္ကပင္ ဆရာတဲ့ ။ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ဖင္ေပါ့သည္ ။ ေဒၚခင္ဦးက ဟင္းခ်က္ေကာင္းသည္ ။ သုံးရက္တစ္ခါေလာက္ အိမ္ကိုလာၿပီး ဟင္းခ်က္ေပးတတ္သည္ ။ သုံးရက္စာခ်က္ၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ေပးခဲ့တတ္သည္ ။ ထြန္းတင္ ေႏႊးစားလိုက္႐ံုသာ ။ ထိုသုိ႔ေသာ ေတာသူေတာသား လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ သားေလးသည္ ထိုသုိ႔ လူေခ်ာလူလွ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟု ထြန္းတင္ မထင္မိခဲ့ ။ 


 
အသက္ကေရာ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ေကာင္ေလး ... 

 
ဆယ့္ ... ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ပါ ခင္ဗ် ... 

 
မဝံ့မရဲေလး ေျဖရသည္မို႔ ေကာင္ေလးခမ်ာ အသံေလးမ်ားပင္တုန္ေနရွာသည္ ။ သူ႔ခမ်ာ သူစိမ္းေနရာလည္း ျဖစ္ျပန္ ၊ မိဘမ်ား ကိုယ္တိုင္ကပင္ေလးစားစြာ ဆရာဟုေခၚေနေသာ လူအေရွ႕တြင္မို႔ ေၾကာက္လန္႔ေနရသည္ကို ထြန္းတင္က သနားမိရျပန္သည္ ။ ႏႈတ္ခမ္း နီနီေထြးေထြးေလးမ်ားပင္ အနည္းငယ္ တုန္ေနသလား ထင္မိရသည္ ။ ထြန္းတင္ကိုပင္ ရဲရဲ မၾကည့္ ။ ေခါင္းကိုငုံ႔ၿပီး မ်က္လႊာကိုပင္ခ်ထားရွာေသးသည္ ။ 


 
ေက်ာင္းေရာ ေနေသးလားကြဲ႕... 

 
ေက်ာင္း ထြက္ထားပါသယ္ ဆ...ဆရာ ... 

 
ရွစ္တန္းကိုက်လို႔ ေက်ာင္းႏႈတ္ထားသာပါ ဆရာ ... သူ႔အဖြားလည္း မမာသဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကြၽန္မတို႔လည္း ေက်ာင္းဆက္ မထားႏိုင္ေတာ့သာနဲ႔... 


 
ေဒၚခင္ဦးက လင္းေမာင္ေမာင္ အေျဖကို ျပည့္စံုေအာင္ ဝင္ေျဖေပးသည္ ။ သည္လိုဆိုေတာ့ သနားခ်င္ရက္လက္တို႔ ျဖစ္ေနေသာ ထြန္းတင္ခမ်ာ ထိုေကာင္ေလးကိုပိုသနားမိရၿပီ ။ သူ႔ကို ဆရာဟုေခၚေသာ အသံေလးကပင္ သနားစရာ ။ သူ ေကာင္ေလးကို ကူညီခ်င္လွသည္ ။ ၿပီးေတာ့ ... ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးကိုသူ႔မ်က္စိေအာက္မွာပင္ထားခ်င္သည္ ။ 

 
႐ံုးမွာ မင္းကိုေပးစရာ အလုပ္ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး ေကာင္ေလးရဲ႕...


 
ဗ်ာ ... 


 
အို ။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ညႇိဳးသြားရွာေသာ မ်က္ႏွာေလး ။ ထြန္းတင္ မၾကည့္ရက္ျပန္ပါ ။ ဦးေႏွာက္က ေမာင္ထြန္းတင္ စိတ္ထိန္းစမ္းဟု သတိေပးေနေသာ္လည္း ႏွလံုးသားကမူ ထိုေကာင္ေလး စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔အေရးကိုသာ အေလးေပးေနမိျပန္သည္ ။ ေျပာစရာရွိေသာ စကားကို သြက္သြက္ဆိုရေပမည္ ။ 
 
ဒါေပ အစ္ကို႔အိမ္မွာေတာ့ ေကာင္ေလးကို အလုပ္ေပးစရာရွိပါတယ္ ... 

 
ဟုတ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ... ေက်းဇူးတင္ပါသယ္ ဆရာ ... ဘာ အလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳးစားၿပီး က်ံဳးလုပ္ပါ့မယ္ ဆရာ ... 

 
ေကာင္ေလး ဝမ္းသာသြားပုံကိုၾကည့္ၿပီး ထြန္းတင္၊ သူပါ လိုက္ဝမ္းသာမိရသည္ ။ ေတာသားက စကားေျပာ ၾကမ္းပါဘိနဲ႔ ။ က်ံဳးလုပ္ပါ့မယ္ဆိုေသာ စကားေၾကာင့္ပင္ ထြန္းတင္ ရင္ေတြခုန္လွၿပီ ။ ဘာကိုမ်ား က်ံဳးၿပီးလုပ္မွာပါလိမ့္ ေမာင္ေမာင္ရယ္လို႔ သူေမးခ်င္သြားမိသည္ ။ ဦးစံတုတ္ႏွင့္ ေဒၚခင္ဦးတို႔ဆိုလွ်င္ ထြန္းတင္ကို ရွိခိုးမတက္ ေက်းဇူးတင္ေနၾကရွာသည္ ။  


 
အဓိကကေတာ့ အစ္ကိုခိုင္းတာေလးေတြ ေတာက္တိုမယ္ရ လုပ္ေပးဖုိ႔ပါပဲ ေကာင္ေလးရဲ႕... အဲ ... အိမ္မွာ အစ္ကိုက တစ္ေယာက္တည္းေနတာဆိုေတာ့ ညေရး ညတာေတြ ရွိရင္လည္း ခိုင္းရေအာင္ေပါ့ ... 


 
မႏွစ္က ညီမအပ်ဳိႀကီး လင္ေနာက္လိုက္သြားၿပီးကတည္းက ထြန္းတင္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေနေတာ့သည္ ။ ထြန္းတင္တို႔က ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္ ။ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ၊ ႏွမတစ္ေယာက္ ။ အစ္ကိုႀကီးကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ကာ ဇနီးသည္ႏွင့္အတူ အေမရိကကို အၿပီးထြက္သြားၿပီျဖစ္သည္ ။ အစ္ကိုႀကီးက ထြန္းတင္ထက္ အသက္ငါးႏွစ္ႀကီးသည္ ။ ညီမကေတာ့ သူ႔ထက္ အသက္ႏွစ္ႏွစ္ငယ္သည္ ။ 

 
အသက္၃၅ႏွစ္အရြယ္ အပ်ဳိႀကီးက သူ႔ထက္ ၁၂ႏွစ္ငယ္ေသာ ၂၃ႏွစ္အရြယ္ အငွားကားေမာင္းသမားႏွင့္ လိုက္ေျပးသြားသည္ ။ ထြန္းတင္ သေဘာမတူသည့္ၾကားက လိုက္ေျပးသြားသည့္အတြက္ ရွက္လည္းရွက္သည္ ၊ အိမ္လည္း အလာမခံေတာ့ ။ ခြဲေပးသင့္သည့္ အေမြေတြ ခြဲေပးၿပီးေတာ့ အဆက္အသြယ္ပါ ဖ်က္လိုက္သည္ ။ ဟိုတေလာဆီကေတာ့ အိမ္ကို တစ္ခါလာေသးသည္ ။ ထြန္းတင္ အေတြ႕မခံခဲ့ ။ သူ႔ေယာက္က်ား ကားဒ႐ိုင္ဘာက ယခု သူ႔ညီမကို ယူထားၿပီး ေကာင္းစားေနသည္ကို ၾကည့္မရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ။ 

  
တစ္ေယာက္တည္းေနေသာ ထြန္းတင္ ဘဝက ေျခာက္ကပ္လွသည္ ။ ၿခံထဲတြင္ေနေသာ ၿခံေစာင့္ ဘႀကီးေအာင္ကလည္း အသက္ႀကီးလွသည္ ။ ထို႔အျပင္ ၿခံထဲတြင္သာေနသည္မို႔ အိမ္ထဲတြင္ေနေသာ ထြန္းတင္ႏွင့္ ေဝးေနသလိုပင္ ။ အိမ္တြင္ တစ္ပတ္တစ္ခါ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ ၊ အဝတ္လာေလွ်ာ္ေသာ ကုလားမႀကီးကလည္း သူ႔ဘာသာ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ၿပီးျပန္သြားသည္မို႔ သူ႔အတြက္ ရွိသည္ဟုပင္ မထင္မိ ။ 

 
ယခုေတာ့ သူ႔ဘဝထဲကို လင္းေမာင္ေမာင္ ဝင္လာေတာ့မည္ ။ ဝင္လာသည္မွ ဆိုက္ဆိုက္မ်ဳိက္မ်ဳိက္ႀကီးကို ဝင္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ ။ ေကာင္ေလးကို ေက်ာင္းထားေပးမည္ ။ ရွစ္တန္းျပန္တက္ခိုင္းမည္ ။ (ထိုေခတ္က ရွစ္တန္းသည္ အစိုးရေျဖျဖစ္ရာ ေအာင္ဖုိ႔ခက္ခဲလွသည္။) ေက်ာင္းၿပီးေအာင္ ထားၿပီး အနားတြင္တစ္သက္လံုးေနခိုင္းမည္ ။ စိတ္ကူးထဲတြင္ တိုက္အိမ္ေဆာက္ကာ သူ႔အေတြးႏွင့္သူ ေပ်ာ္ေနမိေတာ့သည္ ။ 


 
သား ... ဆရာ့ကို ကန္ေတာ့လိုက္ေလ... ဆရာက သားရဲ႕ေက်းဇူးရွင္ပဲ ... ေက်းဇူးတင္လိုက္သာ ဆရာရယ္

... 
႐ံုးခန္း ၾကမ္းျပင္မွာပင္ လင္းေမာင္ေမာင္က ထြန္းတင္ကို ကန္ေတာ့လိုက္သည္ ။ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ အရြယ္ လူပ်ဳိေပါက္ေလးတစ္ေယာက္က သည္လို ထိုင္ရွိခိုးသည္ ဆိုေတာ့လည္း ထြန္းတင္ နည္းနည္းေတာ့ အေနခက္လွသည္ ။ သုိ႔ေသာ္ ၾကည္ႏူးစိတ္ကေလးကေတာ့ ပို၍ တိုးလာခဲ့သည္ ။ ေမာင္ေမာင္ရယ္ ... မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ဘယ္လိုဘဝက ဘယ္လိုေရစက္ေတြပါလာလို႔မ်ား သည္ဘဝမွာ ဆံုေတြ႕ခြင့္ ရၾကရတာလဲကြယ္ ။ 
 
(၃)




 
ေနာက္ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ လင္းေမာင္ေမာင္ တစ္ေယာက္ ထြန္းတင္ အိမ္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္ ။ ႀကီးလိုက္သဲ့ ၊ ခမ္းနားလိုက္သဲ့အိမ္ႏွယ္ဟု စိတ္ထဲက က်ိတ္ေတြးမိသည္ ။ လင္းေမာင္ေမာင္ လူငယ္ပီပီ ေနရာအသစ္ကို ေရာက္လာသည္မို႔ စိတ္လႈပ္ရွားသလိုေတာ့ ျဖစ္မိသည္ ။ သူ႔ဆရာျဖစ္လာသည့္ ဦးထြန္းတင္က ဘယ္လိုလူမ်ဳိးပါလိမ့္ဟု စဥ္းစားခန္းလည္း ဝင္မိသည္ ။ နည္းနည္းေတာ့ ႏြဲ႕တဲ့တဲ့ႏိုင္လွသည္ဟု ထင္မိသည္ ။ အိုး ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ေက်းဇူးရွင္ပဲေလ ။ ဒါေတြ ေတြးေနစရာ မလို ။ 

 
ေကာင္ေလး ... လာခဲ့ ... မင္း ေနရအခန္းကို အစ္ကိုလိုက္ျပမယ္ ... အစ္ကို႔အခန္းနဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္ပဲ ... ညေရးညတာ ခိုင္းစရာရွိေတာ့ ေခၚခိုင္းလို႔ ရေအာင္ေပါ့ ... 


 
ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ ... 


 
ဆရာ ဆရာႏွင့္ေခၚသည္ကို ထြန္းတင္ တစ္မ်ဳိးႀကီးေတာ့ ျဖစ္မိသည္ ။ တကယ္ဆို ကိုယ္က သူ႔ဆရာမွ မဟုတ္ဘဲကိုး ။ ဒါေပ ခ်က္ခ်င္းႀကီးေတာ့ အစ္ကိုဟု ေျပာင္းေခၚခိုင္းဖုိ႔ မျဖစ္ေသး ။ အ႐ိုအေသ တန္သြားႏိုင္သည္ ။ နည္းနည္းၾကာေတာ့မွ အေခၚအေဝၚေတြ ေျပာင္းဖုိ႔ သင္ေပးရဦးမည္ ။ 
သူေနရမည့္ အခန္းကိုၾကည့္ေတာ့ လင္းေမာင္ေမာင္ အံ့ဩသြားရသည္ ။ ကုတင္ႏွင့္ ေမြ႕ယာျဖင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ အိပ္ရလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့ ။ အခန္းက ေကာင္းလွသျဖင့္ လင္းေမာင္ေမာင္ မေနရဲလွ ။ ရြာတြင္ ၾကမ္းေပၚ ဖ်ာခင္း အိပ္ခဲ့ရသူမို႔ သည္လိုအိပ္ရတာ သူ႔အတြက္ မတန္မရာဟု စိတ္ထဲမသန္႔မိ ။ အခန္းက ေရခ်ဳိးခန္း၊ အိမ္သာပင္ ပါလိုက္ေသးသည္ ။ 


 
ဆရာ ... ကြၽန္ေတာ္ၾကမ္းျပင္မွာပဲ ဖ်ာခင္းအိပ္ပါ့မယ္ ... ရြာမွာဆိုရင္ တစ္ခါခါ ၾကမ္းေပၚသည္တိုင္းေတာင္ အိပ္ရသာ ... ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သည္ေမႊ႕ယာနဲ႔ မတန္ဘူး ထင္ပါသယ္ ဆရာရယ္ ...


 
လူပဲကြယ္ ... မတန္ဘူးတန္တယ္ ရွိရဦးမလား ေကာင္ေလးရဲ႕... သည္အခန္းက အရင္က အစ္ကို႔ညီမေနတဲ့အခန္း ... အခုေတာ့ သူမေနေတာ့လည္း ပိုေနတာေပါ့ ... အစ္ကို႔အခန္းနဲ႔လည္း ေဘးခ်င္းကပ္ျဖစ္ေနလို႔ ညေရးညတာ လိုအပ္ရင္ ခိုင္းလို႔ရေအာင္ မင္းကို ထားတာပါ ... 


 
ဟုတ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ... 


 
သည္လိုဆိုေတာ့လဲ လင္းေမာင္ေမာင္ အထြန္႔မတက္ရဲရွာေတာ့ ။ ကိုယ့္အတြက္ေကာင္းဖုိ႔ပဲ ။ ေက်းဇူးပင္ တင္ရဦးမည္ မဟုတ္ပါလား ။ ဦးထြန္းတင္အိမ္ႀကီးက ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီး ျဖစ္ၿပီး အေပၚထပ္တြင္ အခန္းသုံးခန္းႏွင့္ ဘုရားခန္းေဟာလ္ခန္း အက်ယ္ႀကီး ပါေသးသည္ ။ အခန္း သုံးခန္းတြင္ တစ္ခန္းက စတိုခန္းျဖစ္ၿပီး က်န္ႏွစ္ခန္းတြင္ တစ္ခန္းက ဦးထြန္းတင္ ေနၿပီး တစ္ခန္းကေတာ့ လင္းေမာင္ေမာင္ေနရသည္ ။ 


 
ကဲ ... ကဲ ... အခုမွ ေရာက္လာတာဆိုေတာ့ ေရခ်ဳိးလိုက္ဦး ... ၿပီးရင္နားလိုက္ ... ခိုင္းစရာရွိေတာ့ လာေခၚမယ္ ... ဟုတ္ၿပီလား ... 


 
ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ ... 


 
ဆရာဦးထြန္းတင္ ထြက္သြားေတာ့ လင္းေမာင္ေမာင္ တစ္ေယာက္တည္း ေရခ်ဳိးဖုိ႔ လုပ္ရေတာ့သည္ ။ အခန္းထဲတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ မွန္ႀကီးက အႀကီးႀကီးရယ္ ။ လင္းေမာင္ေမာင္ သေဘာက်သြားသည္ ။ မိုက္လိုက္သာကြာ ဟုပင္ အာေမဋိတ္ ျပဳမိရသည္ ။ မွန္ေရွ႕တြင္ အက်ႌကို ခြၽတ္ခ်လိုက္သည္ ။ လူငယ္ပီပီ ႏုႏုထြားထြားမို႔ သူ႔ကိုယ္သူ ၾကည့္ကာပင္ သေဘာက်မိသည္ ။ ေတာသားပီပီ ထြားထြားက်ဳိင္းက်ဳိင္းမို႔ ၿမိဳ႕က ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္သားမ်ားလို ကေလးပုံျဖစ္မေနေတာ့ ။ ရင့္က်က္ပုံေပါက္ေနခဲ့ေလၿပီ ။ 


 
သူ အဝတ္ေသတၱာထဲက ေရလဲပုဆိုးပိုင္းကို ထုတ္လိုက္သည္ ။ ဝတ္ထားေသာ ပုဆိုးကို ခြၽတ္ခ်လိုက္သည္ ။ ေအာက္ခံေဘာင္းဘီေတာ့ ဝတ္မထား ။ ဝတ္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိတတ္ေသး ။ ကိုယ္တံုးလံုးျဖစ္သြားေသာ သူ႔ကိုယ္သူ မလံုမလဲျဖစ္မိသည္ ။ ေရလဲပုဆိုးကိုယူ၍ ဝတ္ရန္လုပ္စဥ္မွာပင္ အခန္းတံခါးပြင့္လာေလသည္ ။ 


 
မထင္မွတ္ထားေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ထြန္းတင္ အသက္႐ႉပင္မွားသြားရေလသည္ ။ ႏုႏုထြားထြား လူပ်ဳိငယ္ တစ္ေယာက္က သူ႔အေရွ႕တြင္ အဝတ္မပါ ၊ ဗလာက်င္း ရပ္ေနေလသည္ ။ လင္းေမာင္ေမာင္က လန္႔ဖ်န္႔စြာ ေရလဲပုဆိုးကို ျပန္ဝတ္ေလသည္ ။ သုိ႔ေသာ္ ကမန္းကတန္းမို႔ ျပန္ကြၽတ္က်သြားျပန္သည္ ။ အရည္အေသြးမီ ပစၥည္း တစ္ခုကိုေတြ႕လိုက္ရသည့္ႏွယ္ ထြန္းတင္တစ္ေယာက္ ေက်နပ္အားရကာ ရင္ေတြခုန္ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားေနမိသည္ ။ 


 
လင္းေမာင္ေမာင္က ပုဆိုးကို ျပန္ေကာက္လိုက္သည္ ။ သူ႔ပုံ႔စံကိုျမင္လွ်င္ ဆရာဦးထြန္းတင္ ျပန္ထြက္သြားသင့္သည္ဟု သူ ထင္မိသည္ ။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာဦးထြန္းတင္သည္ ျပန္မထြက္သြားေခ် ။ ေတာမွာဆိုလွ်င္ အဝတ္လဲလည္း တံခါးမပိတ္သည္က အက်င့္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ယခုလည္း မပိတ္ခဲ့မိျခင္းျဖစ္သည္ ။ သူ ေရလဲပိုင္းေလးျပန္ဝတ္ရန္ ႀကံေနစဥ္မွာပင္ ဆရာဦးထြန္းတင္သည္ အခန္းထဲသုိ႔ ေျခလွမ္းတိုးကာ ဝင္လာေလေတာ့သည္ ။ 


 
အပိုင္း (၂) ဆက္ပါဦးမည္ ...





Jun 9th

အိပ္မက္ကို ေဆးေရာင္ျခယ္ၾကသူမ်ား

By Dr. Min Khant
ညီထက္ျမက္တစ္ေယာက္ သည္တေလာ စိတ္ေတြ ေလးေနမိသည္ ။ သူ သည္လိုျဖစ္တာ သုံးလေလာက္ပင္ရွိျပီထင္သည္ ။ သူ႕စိတ္ေတြ ဂေယာက္ဂယက္ ျဖစ္ေနမိသည္ ။
Sep 18th

ေက်ာက္ဘိစကား၀ိုင္း - ၈

By Power

အပိုင္း - ၈

ပြင့္လင္းရာသီတစ္ခု၏ ညေနခင္း……
သာယာလွပေသာ ညေနခင္းတစ္ခုတြင္ ပြင့္လင္းရာသီ၏ ညေနခင္းအခ်ိန္ လဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရဳ္ ေကာင္းမြန္သည္ကတစ္ေၾကာင္း… အလွ်ံးစိန္အေျခာက္မမ်ားအၾကိဳက္ ဘုရားပြဲမ်ားစတင္ေနသည္က တစ္ေၾကာင္း… မိမိတုိ႔၏အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ၾကသည္က တစ္ေၾကာင္း… ဘုရားပြဲ သြားရန္ လာေရာက္စုေ၀းၾကသည္က တစ္ေၾကာင္း.. စသည့္မရိုးနုိင္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းမ်ား ေၾကာင့္ ေက်ာက္ဘိလဘက္ရည္ဆုိင္၏ ၀ိုင္းမ်ားတြင္ ေဂးမ်ားျဖစ္ စည္ကားေနေလသည္။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္မ်ားျဖစ္လည္း မိမိတို႔၏အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို အားပါးတရေျပာဆုိၾကကာ တဟီး ဟီး တဟားဟားျဖင့္ ပြဲက်ေနၾကေလသည္….
ထိုအခ်ိန္တြင္ ၀ိုင္းထဲမွ စံစံမွ ….


“ ဟဲ့ မိေဇာ္မနဲ႔ ေတာင္ၾကီးမ…မေန႔ညက ဘုရားပြဲမွာ ဘယ္ေပ်ာက္သြားတာတုန္း..နင္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္လာမယ္ဆုိျပီး ေျပာသြားလုိ႔ က်ဳပ္ဇြဲဆုိင္ ( ရန္ကုန္ဘုရားပြဲမ်ားတြင္ အေျခာက္မမ်ားထုိင္ေလ့ရွိ ေသာ လ ဘက္ရည္ဆုိင္) က ထုိင္ေစာင့္ေနရတာဟယ္.. လာနုိးလာနုိးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမလာနုိင္တဲ့အဆံုး မွ က်ဳပ္အလွ်ံးထြက္လုိက္ရေတာ့တယ္… ေျပာပါဦး… ညည္းတို႔ သူငယ္ရသြားလို႔ သြားစားေနၾကတာ လား….”


ဟုေျပာလုိက္ခ်္ိန္တြင္ မိေဇာ္မႏွင့္ ေတာင္ၾကီးသူမွာတစ္ေယာက္မ်က္နွာ္တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ဟယ္ မထုူးပါဘူး ေျပာလုိက္ေတာ့မယ္ ဆုိကာ တဟားဟားႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္သားရီလုိက္ၾကရင္း မိေဇာ္မက ..


“ ဒီလိုဟဲ့…မေန႔ညက ေတာင္ၾကီးမရယ္ က်ဳပ္ရယ္နင့္ကိုခဏဆိုျပီးေတာ့ ဘုရားပြဲထဲခဏအလွ်ံးထြက္ မယ္ေပါ့ဟယ္.. အဲလုိအေတြးနဲ႔ နင့္ကိုလဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ခဏထားျပီး အလွ်ံးထြက္တဲ့သကာလမွာ .. မထင္မွတ္ပဲနဲ႔ သူငယ္ႏွစ္ေယာက္ရပါေလေရာ… သူငယ္ႏွစ္ေယာက္လံုးကဆင့္ ဆင္..ဆင္း ဆုိေတာ့ ေတာင္ၾကီးမနဲ႔ ဟဲ့ ဘယ္လိုလုပ္မလည္း.. စားၾကမယ္ဟယ္ဆုိျပီး တည္းခိုခန္းကို သယ္မယ္လုပ္တဲ့သ ကာလ.. ေတာင္ၾကိီးမက အို နင္ကလည္း တည္းခုိခန္းသယ္္စရာလားဟဲ့..အနီးအနားမွာပဲ သဘာ၀တ ရားကို ခ်စ္ျမတ္နုိးလိုက္ၾကတာေပါ့ဆိုေတာ့..နင္တုိ႔သိတဲ့အတုိင္း.. က်ဳပ္ဆုိတဲ့အေျခာက္ကလည္း သူငယ္ကို ေရမုိးခ်ဳိးေပးျပီး ကုတင္နဲ႔ ပလင္နဲ႔ တခမ္းတနားစားတတ္တဲ့ အေျခာက္မဆုိေတာ့ ” ဟု ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္…


“ ေဖာ္ေလာ္ေမာ္မ.. အပိုေတြေျပာမေနနဲ႔ အေၾကာင္းသိေတြဟာကိုမ်ား”


“ ဟုတ္ပါ့ဟယ္..ျမက္ႏွစ္ပင္ေလာက္ရွိရင္ပဲ သူ႔အတြက္ေနရာရျပီဆုိျပီး ေပ်ာ္ေနတဲ့ေကာင္မကမ်ား..”


“ အို ဘာခုမွ မေဟသီေတြဆန္ျပခ်င္ေနတာတုန္း…ေဖာ္ကာက ေဖာ္ကာပဲ ဆန္ပါေအ” ဟု တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ျဖစ္ ၀ိုင္းကပ္လုိက္ၾကေလသည္….


“ အမေလးေနာ္.. ဘာမွကိုမေျပာရဲေလာက္ေအာင္ပါလား…နင္တုိ႔ကလည္းေနာ္..မမွားလိုက္နဲ႔ မွားလိုက္တာနဲ႔ ကပ္မယ္ဆုိတာၾကီးပဲ..ရမလားလုိ႔ ေျပာၾကည့္တာေပါ့ေအ… တခါတေလေလးေတာ့ လည္း မသိခ်င္ေယာက္ေလး ေဆာင္ေပးၾကပါလားဟဲ့”


“ အို..ဒါေတာ့ နင့္သူငယ္ခ်င္းေတြပဲေလ..နင့္လိုပဲလာမွာေပါ့ မိေဇာ္မရဲ႕.. ကပ္စရာရွိကပ္ေပးရမယ္… ၀ုန္းစရာရွိ ၀ုန္းေပးရမွာပဲေလ..” ဟုတ္ဆုိကာ တဟားဟားျဖစ္ရီလုိက္ၾကရင္း မိေဇာ္မက..


“ ေအးပါ..ေအးပါ..ေနဦး ျပန္ဆက္လုိက္ဦးမယ္… အဲလိုနဲ႔ အဲသူငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ခ်ဳပ္ေဆးေတြအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကြးျပီးသကာလ..က်မတုုိ႕ ၆မရိုးရာအတုိင္း သဘာ၀တရားကိုျမတ္နုိစြာနဲ႔ ေနရာေကာင္းေကာငး္ကို လုိက္ရွာၾကတာေပါ့ဟယ္..အဲသည့္သကာလ က်ဳိက္ကလဲ့ဘုရားမေရာက္ခင္ နားေလာက္က ကားလမ္းေဘးမွာဟယ္ သိတယ္မလားျခံဳေတြေလ..ေတာင္ကုန္းေလးလုိျဖစ္ေနတာ ေလ.. ကုန္းထိပ္မွာက အုတ္တံတုိင္း..အဲအုတ္တံတိုင္းနဲ႔ကပ္ျပီးေတာ့က ျခံဳေတြရွိေတာ့ က်မတုိ႔အ တြက္ေနရာေပါ့ေအ..အဲေနရာကို က်မတုိ႔ေတြ႔ျပီးသကာလ”


“ ေဖာ္ေလာ္ေမာ္.. က်ဳပ္တုိ႔ နင့္သကာလကိုပဲ နားေထာင္ေနရမွာလား သကာလမရဲ႕”


“ ေအးေလ..အဲသကာလၾကီးကိုျဖဳတ္ထားစမ္းပါဟယ္.. နားကေလာလုိ႔ပါသကာလမရယ္”


“ ေအးပါေအ..နင္တုိ႔ဆုိတာကလည္း… ေအး အဲသည့္သကာလ…အဲေလ အဲေနရာကို က်မတုိ႔ႏွစ္တြဲ သြားၾကတာေပါ့ဟယ္.. ေတာင္ၾကီးသူတုိ႔အတြဲက အေပၚေနရာကိုမတက္ေတာ့ပဲ ေအာက္နားကေနရာ မွာပဲ ေနမယ္ဆိုျပီးေနခဲ့ေရာ.. က်မတုိ႔အတြဲကေတာ့ လြတ္လြတ္ကင္းကင္းစားရေအာင္ဆိုျပီး အတြင္း ဘက္ကို၀င္ျပီး သူတုိ႔အတြဲနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာမွာေပါ့ဟယ္… က်မသူငယ္ေလးက သူ႔ပုဆုိးကိုခြ်တ္ ျပီးခင္းေပးေတာ့ က်မလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္စားမယ္ဟယ္ဆုိျပီး အက်ၤ ီ ေဘာင္းဘီေတြခြ်တ္ျပီး အတြင္းခံေလးနဲ႔ေပါ့ဟယ္.. သငယ္လည္း အကုန္ခြ်တ္ျပီး ကိုယ္လံုးတီးနဲ႔ေပါ့.. ဟိဟိ.. က်မလည္း သူငယ္ကို နုိ႔ခ်ဳိတုိ္ကေၾကြးေမ့၇င္ေသြးေတြလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ.. ေတာင္ၾကီးသူမတုိ႔ဘက္ကေနျပီး ေဟ့ေကာင္ေတြ မလႈပ္နဲ႔ဆုိျပီး ဓာတ္မီးေရာင္တ၀င္း၀င္းျမင္လိုက္ကတည္းက ဟုိေကာင္မအတြဲေတာ့ သြားျပီ… ရဲဖမ္းခံရျပီဆုိျပီး..က်မနဲ႔ က်မသူငယ္လည္း ေနရာေလးမွာ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ရဲေတာ့ပဲ ျငိမ္ေနရတာေပါ့.. အဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ၀င္သြားတာ မင္းတုိ႔ႏွစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး..ေနာက္ႏွစ္ ေယာက္ရွိေသးတယ္မလား..ဘယ္မွာလည္း..ဘာညာနဲ႔ အတြင္းပိုင္းကို ဓာတ္မီးေတြနဲ႔ ထုိးရွာေနၾက ေရာ..က်မရယ္ က်မသူငယ္ရယ္ တစ္ေယာက္မ်က္လံဳးတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္အ၀တ္ေလး ေတြ ကိုယ္ယူ.. ျပီးတာနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ျဗဳန္းဆုိျပီး ထေျပးၾကတာဟယ္..ျခံဳထဲကေန လမ္းမဘက္ထြက္. အဲလမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ ေနာက္ကိုေတာင္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ေျပးလုိက္တာဟယ္..လမ္းမၾကီးမွာ က်မကလည္း အတြင္းခံနဲ႔…. သူငယ္ကတန္းလန္း.. ဟားဟား… ျဖတ္သြားတဲ့ကားေတြနဲ႔ လမ္းမွာဘုရားပြဲကျပန္တဲ့သူေတြက ဟာ.. ဟယ္.ေဟး..၀ါး နဲ႔ ေအာ္ၾကတာကိုလည္း မရွက္နုိင္ေတာ့ဘူး… ေဇာနဲ႔ဆုိေတာ့ဟယ္.. ဟားဟား ခုမွရွက္လုိက္တာဟယ္… . ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္..ေတာ္ေသးတာေပါ့..ည ၁၁ ေက်ာ္ေနပီဆုိေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာနဲ႔ ကားေတြသိပ္မရွိေတာ့လုိ႔ဟယ္.. က်မတုိ႔လည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွ အ၀တ္ေတြျပန္၀တ္ၾကရင္း ဟိုႏွစ္ေယာက္ကို စိတ္ပူတာနဲ႔ ခပ္တည္တည္အဲဘက္ကို မွင္ေသေသနဲ႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ေတာင္ၾကီးမတို႔အတြဲ ဒီဘက္လမ္းေလွ်ာက္လာတာကိုျမင္မွ စိတ္ေအး၇ေတာ့တယ္..”


ထုိအခါေတာင္ၾကီးမက…
“ ငါလည္း နင္တုိ႔ဟုိဘက္ေနရာကိုထြက္သြားတာနဲ႔ သူငယ္ကပြတ္စပါးေပးတာေပါ့ေနာ္… က်မလက္ကလည္း သူငယ္ကိုလိပ္ေပါ့ဟယ္..အမေလး အကိတ္စားေတာ့…ဒင္းစတင္းပုလင္းကြင္းပါေတာ္.. အဲလိုပြတ္စပါးယူျပီး လိပ္ေနတုန္း.. ေဟ့ေကာင္ေတြမေျပးနဲ႔ဆုိျပီးေတာ့ဟယ္..ျမန္လုိက္တာ ေဘးကိုေရာက္လာျပီး လက္နဲ႔ဆြဲထားေတာ့တာပဲ.. ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေရာ္ကဲႏွစ္ေယာက္… ျပီးေတာ့ နင္တုိ႔ကိုရွာေနေသးတယ္ေလ.. က်ဳပ္တုိ႔လည္း ့ ဘာလုပ္လုိ႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး.. အဲအခ်ိန္မွာပဲ က်မကလည္း ကဲမထူးေတာ့ဘူးဆုိျပီးေတာ့.. ဟဲ့.. ငါ့လက္ကိုလႊတ္ေနာ္… ဘာလုပ္ဖို႔လည္းဆုိေတာ့..ေယာက္်ားခ်င္းလုပ္လို႔ ဖမ္းတာတဲ့ေလ..အဲဒါနဲ႔…ဟဲ့ နင္တုိ႔ဖမ္းရေအာင္လည္း ငါတုိ႔က သူမ်ားပစြည္းခုိးေနတာလည္းမဟုတ္ဘူး…နိုင္ငံေတာ္ကို ပုန္ကန္တာလည္း မ ဟုတ္ဘူး… ကိုယ့္ဖာသာကိုယ့္ဖင္နဲ႔ ကိုယ္ခံတာေလ..နင္တုိ႔ကိုဘာထိခိုက္ေနလို႔လည္း…သတ္တိရွိရင္ဖမ္းၾကည့္ ေလ.. ေအးေနာ္.. ေနာက္ပိုင္းျပသနာနင္တုိ႔ဟာနင္တုိ႔ရွင္းရမွာေနာ္…ေအး အေျခာက္ေတြက နင္တုိ႔ထက္ပိုင္ရာ ဆုိင္ရာပိုရွိတယ္ဆုိတာနားလည္ထားဘာညာနဲ႔ေပါ့ဟယ္… ေဟာက္စားျပန္လုပ္လိုက္တယ္.. ပထမေတာ့ က်မ လည္းေၾကာက္ေပမယ့္ လက္ထိပ္မခတ္ပဲ လက္နဲ႔ပဲ လာဖမ္းထားေတာ့ က်မသိလုိက္ပီေလ… ေငြညွစ္ဖုိ႔ဂြင္ လုိက္ရွာတဲ့ေရာ္ကဲေတြမွန္း…အဲဒါနဲ႔ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္နဲ႔ မင္းတုိ႔အဖမ္းမခံခ်င္ရင္ လဘက္ရည္ဖုိးေပး ရမယ္ဘာညာနဲ႔ ကိုယ္ကလည္း ဒီကိစြဒီမွာတင္ျပီးဖုိ႔အေရးဒို႔အေရးေလ..အဲဒါ ပိုက္ဆံသံုးေထာင္နဲ႔တည့္သြားျပီး နင္တုိ႔ိကုိရွာမယ္ဆုိျပီး နင္တုိ႔ေျပးတဲ့ဘက္ထြက္လာတာ..”


“ ဟယ္.. ဒါဆုိ သူငယ္ေတြကိုမစားလုိက္ရဘူးေပါ့… ”


“ဟိဟိ..စားလုိက္တယ္..အဲကေန ကဲမထူးပါဘူး…သဘာ၀တရားကိုခ်စ္ျမတ္နုိးခ်င္ေပမယ့္… သဘာ၀တရားက လက္မခံေတာ့ လြန္ဆန္မယ္ဟယ္ဆုိျပီး တည္းခုိခန္းမွာ သြားအိပ္လုိက္တယ္.. စားခ်လုိက္တယ္..”


“ ေအာ္…. ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေတြက ျပန္မလာတာကိုး.. ငါ့မွာေတာ့ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ ေစာင့္လုိက္ရတာ.. ေစ်းေပါင္ကြဲတဲ့အထိမလာလုိ႔ ညက သူငယ္ေတာင္မရလုိက္ဘူး.. ဒါနဲ႔ မိန္းမေကာင္းပိီသစြာနဲ႔ပဲ ပဲျပဳတ္သည္နဲ႔ အျပိဳင္ အိမ္ျပန္လုိက္ရေတာ့တယ္… ဟြန္း ..သူတို႔က်ေတာ့ ေဖာ္ေလာ္ေမာ္ေတြ…”


အားလံုးလည္း ရီေမာလိုက္ၾကရင္း…. ၀ိုင္းထဲမွ ေခးေခးက..

ဟဲ့…နင္တုိ႔လုိပဲ မိစိုးမ ငါ့ကို ဟိုေန႔ညက ပလစ္သြားတာ.. ဒီေကာင္မဘယ္ေရာက္ေနလည္းမသိဘူး အဲေန႔ညကတည္းက ခုထိကို ေပၚမလာဘူး…”

 

“ ဟဲ့.. ရဲဖမ္းသြားလုိ႔ ေမာ္စကိုေရာက္ေနျပီေနမွာေပါ့ဟယ္… ဟိဟိ ”

 

“ ေအးျဖစ္နုိင္တယ္…ခုဆို ေကာင္မ ေမာ္စကိုမွာ သာယာေနေလာက္ျပီထင္တယ္..”

တဟားဟားႏွင့္ အရႊန္းေဖာက္ကာ ခြီေနၾကစဥ္မွာပဲ..

 

“ ဟဲ့… အမေလး… အသက္ရွည္ဦးမယ္.. လာေနျပိီဟုိမွာ…”

 

“ ဗုေဒြါ….. အခါမဟုတ္ မုိးရြာဦးေတာ့မွာပဲ… ေကာင္မပံုစံကိုလည္း ၾကည့္ၾကပါဦး…”

 

တဖြဲ႔လံုးမွ ၾကည့္လိုက္ၾကစဥ္တြင္..အျမဲတမ္း ႏြဲ႕ႏြဲ႕လ်လ်ျဖစ္ေနထုိင္သြားလာျပီး အလ်ံးထြက္ခ်ိန္ဆုိလွ်င္ မိန္းမပံုအျပည့္ျဖစ္ေနေသာသူမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ပုဆိုးႏွင့္ စတစ္ေကာ္လံႏွင့္ က်ားက်ားလ်ားလ်ားေလွ်ာက္လာကာ ဝိုင္းတြင္၀င္ထိုင္လိုက္သည့္အခ်ိန္တြင္ အားလံုးရဲ႕မ်က္ႏွာတြင္ ဘာထြင္လာျပန္တာတုန္းဟူေသာ အေတြးမ်ားျဖစ္ တအံ့တၾသ ျဖစ္ေနၾကေလ သည္…

 

“ဟဲ့… နင္က ဘာထြင္လာတာတုန္း…. ဘာလည္း အေျခာက္ဘ၀ကို စိတ္ကုန္သြားလုိ႔ ေယာက္်ားျပန္ လုပ္ျပီး စစ္တပ္ထဲ၀င္ေတာ့မလုိ႔လား….”

 

“ေခြးဂ်ဳိးေတြ မင္းတုိ႔ေကာင္ေတြ မဟုတ္တာေတြေျပာဖုိ႔ပဲသိတယ္.…. ဘာမွမဟုတ္ဘူးဟ…ငါ့ဟာငါအပြင့္ဘ၀ကို စိတ္ကုန္သြားလို႔ ျပန္ပုန္းမလုိ႔ကြ့.. သိျပီလား”

 

“ေအာင္မေလး ေအာင္မေလး… ေဖာ္ေလာ္ေမာ္ရယ္… ေတာ္ေကာင္ေနတဲ့ေလာ္ကီး ေဖာ္ကင္၀မွာ ေပ်ာ့ သြားသလုိ… ၾကားရတဲ့စကား နား၀မွာ ခါးသေလ့ေတာ္ပါပဲေအ… ဘာခုမွ ငါေတြ မင္းေတြ ဟေတြကြ ေတြနဲ႔ လာလုပ္ေနရတာတုန္း… ရွင္ေတြက်မေတြ နင္ေတြ ဟယ္ေတြနဲ႔ပဲ ေျပာစမ္းပါေအ…”

 

“ဟုတ္ပ… အပိုေတြလုပ္မေနနဲ႔ ျပန္ပုန္းလည္း အေျခာက္ပဲ..ပြင့္လည္း အေျခာက္ပဲ… ဘယ္လုိပဲ ေယာက္်ားျပန္လုပ္လုပ္ နင့္ေဖာ္ကင္ကို ခ်ြတ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေအာ္ကုရာေတြကေတာ့ တစ္သက္ လံုး ရွိေနမွာ..ဘာခုမွ ေယာက္်ားျပန္လုပ္ခ်င္ေနရတာတုန္း….”

 

“ေအးပါဟယ္…နင္တုိ႔ဆုိတာလည္း မနုိင္ဘူး.. ငါက ရမလားဆုိျပီး လုပ္ၾကည့္တာပါ… တကယ္ေတာ့ ဒီလုိပဲ ေျပာရတာအသားက်ေနပီ..”

 

“ေနပါဦး မစုိးရဲ႕….ဘာျဖစ္လုိ႔ နင္ကေကာက္ခါငင္ကာနဲ႔ ျပန္ပုန္းခ်င္ေနရတာတုန္း… ဟိုေန႔ညက က်ဳိက္ ကလဲ့ ဘုရားပြဲမွာ က်မကို ပလစ္သြားတဲ့ ကိစြကိုရွင္း..”

 

“ဟဲ့ အဲဒါေၾကာင့္က်မ ျပန္ပုန္းလုိက္တာ.. ဟိဟိ.. ဒိလုိဟဲ့… အဲေန႔ညက က်မလည္း ထံုးစံအတုိင္း ဘုရားပြဲလွ်ံးတာဆုိေတာ့ မိန္းမပံုအျပည့္ေလ… အဲဒါ နင့္ကို ခဏဆုိျပီးထြက္သြားတာက သူငယ္ရလုိ႔ က်မလည္း သူငယ္ကိုေခၚျပီး သြားစားတာ… ထံုးစံအတုိင္း ေနရာေကာင္းေကာငး္ေရြးျပီးေတာ့ စားတာ ေပါ့ဟယ္..သူငယ္က က်မဆင္…ညိဳညိဳေတာင့္ေတာင့္ အရပ္ျမင့္ျမင့္…အမေလး ကိတ္တာကလည္း ေလ.. ဒီလိုဒီလုိ….”

 

ေျပာလည္းေျပာ လက္မွလည္း ထံုးစံအတုိင္း လက္ညိႈးနဲ႔လက္မ ဝို္္င္းျပလိုက္သည္မွာ လက္ညိႈးႏွင့္ လက္မက မထိပဲ ၾကားမွာ လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ျဖစ္ေနယံုတင္မက.. လက္တစ္ဖက္ကို ေထာင္ကာ တျခားလက္တစ္ဖက္ျဖင့္ လက္ေကာက္၀တ္ႏွင့္ လက္ဖေႏွာင့္ခလယ္ေလာက္ေနရာကို တုိင္းတာ ျပလိုက္ေသးသည့္အခ်ိန္တြင္…

 

“ေအာင္မေလး ေဖာ္ေလာ္ေမာ္ရယ္ နင့္မလည္း ဘယ္ေတာ့မွ လက္ညိႈးနဲ႔ လက္မထိတယ္ဆုိတာမရွိ ဘူး… ရသမွ် လက္မစိေအာင္ ကိတ္ေနေတာ့တာပဲ.. ျပီးေတာ့မ်ား အဲေလာက္ရွည္ေနရင္ နင့္ရွိသမွ် စည္းစိမ္ျဖစ္တဲ့ ေခ်ာ္ကီးအိမ္ေတာင္ေပါက္ျပီး ပါးစပ္က ျပန္ထြက္လာလိုက္မယ့္ျဖစ္ခ်င္း…”

 

အားလံုးလည္း ေခးေခးရဲ႕ ေျပာစကားေၾကာင့္ တဝါးဝါးရယ္လုိက္ၾကရင္း..မစုိးက

“အိုေအ.. အေျခာက္ဆုိတာ အတိသရဝုတ္ထိအလကၤာကို နုိင္မွ အေျခာက္ပီသတာေအ့… နင္တုိ႔ေတြ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေန… က်ဳပ္ေျပာတာ က်ဳပ္စကားပဲ… က်ဳပ္က ဒီေလာက္ကိတ္တယ္ဆုိ ဒိီေလာက္ပဲ မွတ္လိုက္…ေနဦး မျပီးေသးဘူး ဆက္ေျပာမယ္… အဲဒါနဲ႔ က်မလည္း သူ႔ကိုစကီးတာေပါ့..ပြစ္စပါးေတာ့မယူေတာ့ဘူးေလ… ေတာ္ၾကာ ေဘာ္လီထဲက စက္ကူေတြထြက္ၾက မွ သူငယ္ဟာစလာဘီျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔.. ဟိဟိ..အဲလုိကီးေနတုန္းေတာ္… ျဗဳန္းျဗဳန္းဆုိျပီး ျမန္လိုက္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္း… ေရာ္ကဲႏွစ္ေယာက္ေရာက္ခ်လာျပီး သူငယ္ကို ခြပ္ခြပ္နဲ႔ထုိးတာေတာ့.. ထုိုးေနရင္း တစ္ေယာက္က ေဟ့ေကာင္ ဟိုဖာသည ္မကိုဖမ္းထားဆုိျပီး တစ္ေယာက္ကို ေျပာေတာ့ ေၾကာင္ျပီး ၾကည့္ေနမိတဲ့က်မလည္း အဲက်မွသတိ၀င္ျပီး ေျပးမယ္လုုပ္္ေတာ့.. အဲဒါ ဟိုေရာ္ကဲက က်မကို ဟိတ္ေကာင္မ မေျပးနဲ႔ ဆုိျပီး လက္ကိုလာခ်ဳပ္တာနဲ႔… ဟဲ့ လက္ကိုလႊတ္ေနာ္..ဘာလုပ္တာလည္း ဆုိျပီးက်မလည္း သိတဲ့အတုိင္း… မိန္းမသံေတြေပ်ာက္သြားျပီေလ… အဲလုိလည္း ေျပာလုိက္ေကာ.. က်မလက္ကိုဖမ္းထားတဲ့ ေရာ္ကဲက ေၾကာင္ျပီး ဟာ ဖာသည္မဟုတ္ဘူးဟ…အေျခာက္ၾကီးဟ..ဆုိျပီး ေျပာျပီးေတာ့ သူငယ္ကို ခ်ဳပ္ေနတဲ့ေရာ္ကဲဘက္ကိုလွည့္ျပီး ေဟ့ေကာင္…အေျခာက္ၾကီးဟဆုိျပီး ေျပာ ေနတုန္း.. က်မလည္း အားကုန္လက္ကိုျဖဳတ္ခ်ျပီး သူ႔ကိုတြန္းလွဲျပီးေတာ့ တက်ဳိးတည္းေနေအာင္ ေျပးေတာ့တာပဲ.. ဟိဟိ… ခုျပန္ေတြးရင္ ခုထိရင္ခုန္ေနတုနး္ပဲေတာ့… က်မလည္း လမ္းမေပၚျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေတြ႕တဲ့တက္စီကိုငွားျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့လုိက္တယ္..ဘုရားပြဲထဲျပန္သြားရင္ ျပန္အဖမ္းခံရမွာစိုးလို႔… အဲဒါနဲ႔ ငါ့မိန္းမပံုက ဘယ္ ေလာက္မိန္းမနဲ႔တူလည္းမတူလည္းေတာ့မသိဘူး ဖာသည္မဆုိျပီးထင္ရေလာက္ေအာင္ကို လွလြန္း လို႔စိတ္ကုန္ျပီး ေယာက္်ားပံုပဲ ျပန္ေနလုိက္တာေတာ္တုိ႔ေရ.. သိပီလား…”

 

မစိုးစကားလည္းအဆံဳး တဝိုင္းလံုးလည္း တဟားဟားျဖစ္ ရီလိုက္ၾကရေလသည္…

ထုိသို႔ ခြီလုိ႔ေကာင္း ရီလုိ႔ေကာင္းေနၾကတုန္း ဝိုင္းထဲမွ မမဆက္မွ…

 

"ဟဲ့.. နင္တုိ႕က ေရာ္ကဲေတြအေၾကာင္းေတြနဲ႔ပဲဆုိလုိ႔ က်မလည္း က်မအေၾကာင္းကို ေျပာေတာ့မယ္ ဟယ္… အရင္က မေျပာပဲ ထားဦးမလုိ႔… က်မဂြမ္းတာကို ဖြင့္ခ်ျပီး ထပ္အဂြမ္းမခံေတာ့ဘူးဆုိျပီး ထားထားတယ္..အိုေအ ထူးေတာ့ပါဘူး… အားလံုးသိေအာင္ ေျပာလုိက္ေတာ့မယ္.

"အမယ္ေလ.. ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြပါပဲလားေနာ္.. ဟိုမိစိုးမကလည္း ပြင့္ရာ ကပုန္းသတဲ့.. အလည္တကာ့အလည္.. ပန္ထာထိပ္က၀က္အူ..၀က္အူထိပ္က အျဖဴစက္မ မမဆက္ကလည္း ဂြမ္းသတဲ့ေတာ္... မၾကားဖူးတာေတြပဲ ၾကားေနရတာပါ လား.. ေျပာပါဦးမမဆက္ရယ္..ဘယ္လိုေလးမ်ားဂြမ္းသြားသတုန္း.."


"ဒီလုိဟဲ့….နင္တို႔သတိထားမိလား…ခုေနာက္ပိုင္း ေ၀သာလီမွာ က်မမလွ်ံးေတာ့တာေလ… မိေဇာ္မတုိ႔ ေခၚတာေတာင္ က်မမလိုက္ေတာ့တာေလ..  ျပီးခဲ့တဲ့လက ေ၀သာလီမွာ လွ်ံးတုန္းကေပါ့…. က်မလည္း ကန္ပတ္လမ္း ဟိုဘက္သည္ဘက္ ေလွ်ာက္ေပါ့..အဲလိုေလွ်ာက္ေနတုန္း.. သူငယ္အဆင္ ႏွစ္ေယာက္ကို ရပါေလေရာ… က်မလည္း သိတဲ့အတုိင္း ႏွစ္ေယာက္ဆုိအိမ္ေခၚလို႔လည္းမျဖစ္ဘူး ေလ.. ဒါနဲ႔ တစ္ေယာက္ပဲလိုက္ေပါ့..သူတုိ႔ကလည္း တည္းခိုခန္းကိုမသြားေတာ့ဘူးေပါ့..အခ်ိန္မရဘူး ေပါ့ေနာ္.. ဒီနားမွာပဲ ျဖစ္မယ္ေပါ့… က်မကလည္း ႏွစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ ေၾကာက္တယ္ေလ.. သိတဲ့ အတုိင္း က်မဆုိေသာ အလည္မကလည္း သူတုိ႔ထက္မႊတ္ေတာ့ ဒီနားမွာဆုိရင္ေတာ့ မလုပ္ေတာ့ဘူး ေပါ့…တစ္ေယာက္တည္းဆုိေတာ္ေသးတယ္ေပါ့..ႏွစ္ေယာက္ဆုိေတာ့ ငါမနုိင္ဘူးေပါ့.. ရတဲ့ဟာကို လြတ္သြားမွာလည္းစိုး… မရတဲ့အဆံုး ဒီမွာစားဆုိလညး္ စားလိုက္မယ္ေပါ့…. တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ရေအာင္ပလစ္မယ္ဆုိျပီးေတာ့ေပါ့ဟယ္… အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္က မင္းျဖစ္လုိက္ေလ.. ငါ ကရဝိတ္ဂိတ္ေပါက္ထိပ္က ထုိင္ေစာင့္ေနမယ္ဆိုျပီး ေျပာျပီး ထြက္သြားေရာ… က်မလည္း အုိေကေပါ့ ဒါနဲ႔ သူငယ္ကို လာဆိုျပီးေအာက္ဘက္က ကြတ္ကိုပင္တန္းကိုဆင္းျပီး စားတာေပါ့ဟယ္… က်မလည္း အာကအာ..စားလုိ႔ကလည္း ေကာင္း…အဲလိုနဲ႔ စားလို႔ေသာက္လို႔ျပီးလည္းျပီးေရာ…အပင္အေနာက္က တစ္ေယာက္ထြက္လာျပီးေတာ့က်မလည္ကို ဂြက္ ကနည္းဆုိျပီးေတာ့ဟယ္.. လက္ထိပ္ၾကီးနဲ႔ ခပ္ခ်လုိက္ပါေလေရာ… က်မၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနက ေရွာင္ေပးမယ္ဆုိျပီးထြက္သြားတဲ့သူငယ္.. အဲအခ်ိန္မွာပဲ က်မစားတဲ့သူငယ္က မင္းဘာမွျငင္းလုိ႔မရဘူး…လက္ပူးလက္ၾကပ္ဖမ္းဖုိ႔ ငါတုိ႔လုပ္တာ တဲ့ေလ… ရဲေတြေတာ္..အရပ္၀တ္နဲ႔ေတာ့… က်မေတာ့ ေသျပီဆရာပဲ..ဒီတစ္ခါေတာ့ေပါ့..ရဲစခန္း ေရာက္လုိ႔ကလည္းမျဖစ္ဘူးေလ… ျပသနာေပါင္းေသာက္ေျခာက္ေထာင္နဲ႔ အရွက္ကို ျဗန္းျဗန္းဆုိျပီး တစ္သိန္းနဲ႔ ဆယ့္ရွစ္ေသာင္းေလာက္ကြဲမယ့္ကိစြဆုိေတာ့… နင္တုိ႔ဖမ္းလည္းခံမယ္ဟယ္.. လုပ္ျပီးမွ ေတာ့ မတတ္နိင္ဘူး.. ဒါေပမယ့္ နင္တုိ႔ငါ့ကိုဖမ္းလုိ႔ကေတာ့ ငါေထာင္က်သြားတာပဲရွိမယ္..နင္တုိ႔ဘာ မွရမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္.. ခုကတည္းက ျငွိမလား… ဒါမွမဟုတ္ဖမ္းမလားေပါ့… ဒါနဲ႔ သူတုိ႔က ဘယ္ေလာက္ေပးပါဆုိေတာ့..က်မကလည္း မ်ားတယ္ ဘယ္ေလာက္ေပါ့ေနာ္..အဲဒါနဲ႔ေနာက္ဆံုးျငွိလို႔ ရသြားေတာ့ ေပးဆုိေတာ့ ဟဲ့က်မကခုဘယ္ပါမွာတုန္း..အိမ္လိုက္ယူဆုိေတာ့ သူတုိ႔က မလိုက္ဘူး ခုပါတာအကုန္ ေပးဆုိျပီးေတာ့ဟယ္.. က်မလက္က လက္စြပ္ရယ္..ပါတဲ့ပိုက္ဆံ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ေက်ာ္ရယ္ကို ယူသြားေတာ့တာပဲ… က်မလည္း ရဲစခန္းမေရာက္ရင္ျပီးေရာဆုိျပီး ေတာ့ ေပးလုိက္ရတာပဲ… အဲဒါနဲ႔ဟယ္… အဲအေကာင္ႏွစ္ေကာင္က က်မဆီကယူျပီးေတာ့ အေပၚလမ္းမေပၚကိုတက္သြားေတာ့တာေပါ့..အဲဒါနဲ႔ က်မလည္းအ၀တ္အစားေတြျပန္၀တ္ျပီး လမ္းအေပၚကိုတက္ေတာ့ ကန္ပတ္လမ္းမွာ က်မတုိ႔နဲ႔လွ်ံးေနက် အငယ္ေလးမတုိ႔နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ဟဲ့ ဟိုႏွစ္ေယာက္ကို နင္စားလုိက္တာလား…ခုနက နင္တက္လာတဲ့ဘက္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တက္ လာတယ္ဆိုေတာ့..ေအးဟယ္.. က်မစားလိုက္တာေပါ့ တစ္ေယာက္ကိုေပါ့ဆုိေတာ့ ေကာင္မ သတိ ထားေနာ္.. အဲတာ ေတာင္ညႊန္႔က ေရာ္ကဲေတြ… အရပ္၀တ္နဲ႔လာျပီး ဖမ္းမယ္ဆီးမယ္လုပ္ျပီး ေငြညွစ္ တတ္လို႔… ဟိုဘက္က ေအာ္ဖာအပြင့္မေတြေတာင္ တခါတေလ အရစ္ခံရလုိ႔ ေစ်းဦးေတာင္မေပါက္ ေသးဘူး… လဘက္ရည္ဖုိးေပးလုိက္ရတာနဲ႔ အရက္ဖုိးေပးလုိက္ရတာနဲ႔.. သူတုိ႔က ဒီမွာလုပ္စားေနက် ေတြတဲ့ေလ…. အဲအခ်ိန္က်မွပဲ က်မလည္း အမေလး ခံလုိက္ရျပီေပါ့.. ေသစမ္းဟဲ့မိဆက္မ နင္လည္ ပါတယ္ဆုိ..ခုေတာ့ ခံလုိက္ရသမ ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ပါပဲလားဆုိျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္က်ိန္ဆဲလိုက္ရ တယ္ဟယ္… နင္တုိ႔လည္း ကန္ပတ္လမ္းမွာ လွ်ံးရင္ သတိထားလွ်ံး… အတတ္နုိင္ဆံဳး အဲမွာမစားမိ ေစနဲ႔.. ကိုယ့္ပိုင္နက္ကိုယ့္ဂြင္ထဲပါေအာင္ေခၚျပိီးမွ စားၾကေအ… က်မေတာ့ ခံလုိက္ရျပီးျပီ…"

မမဆက္စကားလည္းအဆံုး က်မတုိ႔အားလံုးလည္း… ေအာ္..ဒါမ်ဳိးေတြလညး္ ရွိၾကပါေသးလား.. ေ၀သာလီမွာ လွ်ံးရင္ ၾကည့္လွ်ံးရေတာ့မွာေပါ့.. ေနာက္တစ္ခါအလွည့္က က်မတုိ႔အလွည့္ေတြမျဖစ္ ဖုိ႔ သတိထားရမွာေပါ့ဆုိျပီးေတာ့ပဲ ေတြးေနလိုက္ၾကေလသည္……..


အပိုင္း - ၉ ဆက္ရန္

ပါဝါ

၁၇ . ၉ . ၂၀၁၁ ( စေနေန႔ … ညေန ၆ နာရီ )

 


Apr 23rd

ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား

By Ram

ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား

၂၂.၄.၂၀၁၂ တနဂၤေႏြေန႕။ ည (၁၁ း ၃၄ )

 ဒီအခ်ိန္မွပဲ စာေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ စိတၱဇအေတြးမ်ားဆိုၿပီး အခန္းဆက္ေရးခဲ့တာေပါ့။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးမ်ား ဆိုၿပီးေတာ့ပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့မယ္။ အခန္းဆက္ျခင္း မဆက္ျခင္းေတာ့ မသိဘူး။

ဒီေန႕စိတ္မေကာင္းစရာ (၂)ခုႀကံဳရတယ္။ ဒီေန႕ တစ္ေနကုန္ အလုပ္အဆင္ေျပေနခဲ့တယ္။ ညဘက္မွာေတာ့ အြန္လိုင္းထိုင္ျဖစ္တဲ့အခါ စိတ္မေကာင္းစရာေလး ေတြ႕တယ္။ တစ္ခုက ... အြန္လိုင္းေပၚက ညီေလးတစ္ေယာက္ (အရမ္းလည္း မရင္းႏွီးပါဘူး။ အျပင္မွာလဲ မသိဘူး) ဟိုမိုေလာကကို စိတ္ပ်က္သြားတဲ့သတင္းေလးေပါ့။ ဒါလည္း သိပ္ၿပီး ဆန္းတဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

“ပ”ေစာက္ကို “ဂ”ငယ္ လုပ္တတ္ၾကတဲ့သူေတြတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ “ပ”ေစာက္ဆိုေတာ့ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ၾကည့္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ၾကည့္ရင္ “၁” ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမွာမလား။ မိတ္ေဆြဘက္က ၾကည့္ရင္ေကာ? “င” ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့။

ဟုိမိုေတြက စကားရႈပ္တယ္။ လူရႈပ္တယ္။ ေပြတယ္။ ရႈပ္တယ္။ လည္တယ္ ပတ္တယ္။ သစၥာမရွိဘူး။ အတြဲမ်ားတယ္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ တြဲတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕ မျပတ္လည္း ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႕ တြဲတယ္။ လိင္ကိစၥကို ဦးစားေပးလြန္းၾကတယ္။ ၿမဲလည္း မၿမဲၾကဘူး။ စသည္ျဖင့္ ေကာင္းကြက္ကို မရွိ။ ဒါေတြက ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲ သိလား?

ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈတဲ့။ အရင္ဆံုးကေတာ့ မိမိကုိုယ္တိုင္ကိုပဲ ေျပာရေတာ့မယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေရာ ဘယ္လိုလူစားမ်ိဳးလဲ? မိမိကိုယ္တိုင္က သစၥာရွိရွိနဲ႕ ေနပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ မိမိရ႕ဲ Partner ကေရာ ဘယ္လိုလဲ? မိမိတို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုးက သစၥာ ရွိရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္က ဘယ္လိုလဲ?

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဟိုမိုေတြ နာမည္ပ်က္ေနရျခင္းအေၾကာင္းရင္းက ဘယ္မွာလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားမိၾကလား? အေျဖကို မေျပာေသးဘူး။ ကိုယ့္ဟာကို စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။

ဟိုမိုအားလံုး မေကာင္းဘူးလို႕ မဆိုလိုဘူး။ ေကာင္းတဲ့သူလည္း ရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ မျမင္မိၾကပါဘူး။ လူေတြဆိုတာက အေကာင္းထက္ အဆိုးကိုပဲ ပိုၿပီး ျမင္တတ္ၾကတဲ့သေဘာရွိတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ LGBTIQ ေတြရဲ႕ ဘ၀ကို အရမ္းတိုးတက္ေစခ်င္တယ္။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘ၀ကို မနစ္မြန္းေစခ်င္ဘူး။ တန္းတူအခြင့္အေရးေတြ ရေစခ်င္တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္ၾကပါရက္နဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းဆိုတာႀကီးေၾကာင့္၊ ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုတာႀကီးေၾကာင့္၊ ေယာက္်ားျခင္း ျဖစ္ေနလို႕ မိန္းမျခင္း ျဖစ္ေနလို႕ လက္မထပ္ရဘူးဆိုတာႀကီးေၾကာင့္၊ လူေတြက အေျခာက္၊ ဂန္ဒူး၊ ဂ်ီပုန္း၊ ေဂ်ာ္ဒကီး၊ မိန္းမလ်ာ၊ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေကာင္ စသည္ျဖင့္ ေခၚတာေတြေၾကာင့္ လူကို လူလိုအသိအမွတ္အျပဳမခံရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။

ကၽြန္ေတာ္က သစၥာရွိေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ အတြဲေတြမွာေတာင္မွ သစၥာဆိုတာ မရွိၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖနဲ႕ အေမဆိုရင္ (၁၇) ႏွစ္ေတာင္ ေပါင္းခဲ့ၿပီးမွ ကြဲခဲ့ၾကေသးတာပဲ။ ေယာက္်ားနဲ႕ မိန္းမေတြ အတြဲေတြမွာ သစၥာမရွိတာေတြေၾကာင့္လည္း ကိုးရီးယားကားေတြ လူႀကိဳက္မ်ားေနၾကတာေပါ့။ လင္လုလုိက္ၾကတာ..  မသိရင္ ကိုးရီးယားမွာ ေယာက္်ားမရွိေတာ့တဲ့အတိုင္းပဲ။ ေအးေလ.. တကယ္လည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အားလံုးက ေျခာက္ကုန္ၾကတာကိုး။ အဲ.. ေျပာရင္းနဲ႕ စကား ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ သစၥာ ရွိေစခ်င္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္တစ္ေခါက္ ေရးဖူးတဲ့ စာထဲမွာလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဟိုမိုေလာကထဲမွာ စံထားရမယ့္အတြဲ ဆိုတာ အရမ္း ရွားပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေရးမိလို႕ေလ... ကၽြန္ေတာ့္ကို လူေပါင္းစံုက ၀ိုင္း၀ုန္းတာကိုလည္း ခံခဲ့ရတယ္။ အျမင္ၾကည္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အျမင္ေစာင္းကုန္ၾကတယ္။ အထင္ေသးကုန္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က အဲ့လို မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ထားပါေတာ့ေလ။

တကယ္ေတာ့ Blog ဆိုတာလည္း ကိုယ့္ခံစားခ်က္ကို ေရးၿပီး အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ တင္တာပဲမဟုတ္လား။ ဖတ္ခ်င္တဲ့သူ ဖတ္မယ္။ ခလုတ္တိုက္မိတဲ့သူ ဖတ္လိမ့္မယ္။ ခံစားခ်က္ျခင္း တိုက္ဆိုင္တဲ့သူေတြက ႀကိဳက္မယ္။ ေ၀ဖန္ခ်က္ ေရးခဲ့ခ်င္ ေရးခဲ့မယ္။ ခံစားခ်က္ျခင္း မတူတဲ့သူေတြကေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။ ဟာ.. ဘာေတြ ေရးထားတာလဲ ေသာက္ေပါ... ဆုိၿပီး ထင္ခ်င္ ထင္မယ္။ Comment ေရးခ်င္လည္း ေရးသြားမယ္။ ကိစၥ မရွိပါဘူး။ Blog ပဲ။ ဖတ္ခ်င္တဲ့သူ ဖတ္မွာေပါ့။ ႀကိဳက္္ခ်င္တဲ့သူ ႀကိဳက္မွာေပါ့။ မႀကိဳက္ခ်င္တဲ့သူကလည္း မႀကိဳက္ဘဲေနမွာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ အင္တာနက္မွာ မဟုတ္ဘဲ အျပင္မွာ.. ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ လံုး၀ မသိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ဒီအေၾကာင္းေတြ စိတ္ပါလက္ပါနဲ႕ သြားေျပာျပ ရင္ဖြင့္ေနလို႕မွ မရတာ။ ဒီေတာ့ စာေရးၿပီး အင္တာနက္တင္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အျပင္မွာ ရင္းႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းထဲမွာလဲ အခုလိုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နားေထာင္ေပးမယ့္လူ မရွိဘူးေလ။ သူ႕ဟာနဲ႕သူ ဂယက္ေတြ ထေနတဲ့သူေတြပဲ ရွိတာ။

ကၽြန္ေတာ္ အရင္တစ္ေခါက္က ကၽြန္ေတာ့္ Blog ကို အဖ်က္ခံရၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္က်သြားခဲ့ေသးတယ္။ အခုေတာ့ ဒီBlog ဖ်က္ခံရလည္း ကိစၥမရွိဘူး။

ဟိုမိုေလာကထဲက လူေတြကို သစၥာရွိေစခ်င္တယ္။ အခု သတင္းတစ္ခုၾကားရတာက မိတ္ကပ္ေလာက က နာမည္ႀကီး ဒိတ္ဒိတ္ႀကဲမာမီတစ္ေယာက္ သူ႕လင္နဲ႕ ျပတ္သြားၿပီလို႕ ၾကားမိတယ္။ ခ်စ္လို႕ ယူတုန္းက ယူထားခဲ့ၿပီးမွေနာ္....။ “တကယ္ဆိုရင္ .. အခ်စ္ပဲလိုတယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းက သီဆိုသူ ခ်မ္းခ်မ္း။ ေရးသူက ေနေန ဆိုေပမယ့္လည္း တကယ္တမ္းက ေနေန ေရးတယ္ဆိုတာ နာမည္ခံပဲတဲ့။ တကယ္တမ္း သီခ်င္းေရးေပးတဲ့သူက တစ္ေယာက္။ ေရးေပးခဲ့တဲ့ အဓိပၸာယ္နဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလည္း တစ္မ်ိဳးပါ။ သူ႕လူကို သူရည္ရြယ္တယ္ေပါ့ေလ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ အျခားဘာမွ မလိုပါဘူး။ တကယ္ဆိုရင္ လိုေနတာ “အခ်စ္” ပါပဲ။

ဒီေလာကမွာ မခ်စ္ဘဲနဲ႕ ေပါင္းေနရတဲ့သူေတြလည္း ရွိသလို ခ်စ္လ်က္နဲ႕ ေပါင္းလို႕ မရတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဟိုမိုေတြဘ၀က ခ်စ္လ်က္နဲ႕ ေပါင္းလို႕ မရၾကတဲ့ ဘ၀ပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္ခ်စ္ ေပါင္းလို႕ မရတဲ့အခါမွာ ကြဲၾကကြာၾက။ အသစ္ထားၾက နဲ႕ .....   ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဘ၀ဟာ “ဖာ”ဆန္လာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္ကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားသြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲ ၾကားလူ ၀င္ရႈပ္လို႕ ဆိုတာလည္း အေၾကာင္းတစ္ရပ္ပါ  ပါတယ္။ ၾကားလူဆိုတာက ဟိုမိုထဲက မဟုတ္ပါဘူး။ အျပင္လူေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္က တစ္ဘ၀လံုးလက္တြဲသြားၾကဖို႕ ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကတယ္။ လက္ထပ္ဖို႕အထိ ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... သူ႕ဘက္က “အခ်စ္” မရွိတာေၾကာင့္ပဲလား မသိဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ရ႕ဲ အျခားလူေတြရဲ႕  ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ေ၀ဖန္မႈေတြကို သူလက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မတြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ စာမေရးခင္တုန္းကေတာ့ စာကို ဘယ္လ္ို ေရးလိုက္မဟဲ့ဆိုၿပီး ေခါင္းထဲ စဥ္ေနတာ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္လည္း စာေရးလိုက္ေရာ... ေတြးထားတာေတြ ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္မွန္း မသိဘူး။ ေရးသင့္ မေရးသင့္ ခ်ီတံုခ်တံု စဥ္းစားရင္းနဲ႕ မေရးျဖစ္လိုက္တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ေရးၿပီးမွ မသင့္ေတာ္ဘူး ထင္ၿပီး ျပန္ဖ်က္ပစ္လိုက္တဲ့စာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးေတြ မဆံုးေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ သုိ႕ေသာ္... အခုေတာ့ စာရွည္သြားပါၿပီ။ ေနာက္ရက္မွ ထပ္ေျပာပါ့မယ္။

 

ေ၀ယံ

12: 12 AM, 23.4.2012

Mandalay, Myanmar.

Apr 23rd

စမ္းေရၾကည္ေပါက္....၂၁

By jinjar

“ငါအၿပင္သြားအုံးမယ္”

“ကုိေလး…မိမွဳန္ကိုသနားရင္မသြားပါနဲ႔ေနာ္ မိမွဳန္တုိ႔က သူ႔ဆန္စားၿပီးၾကည့္ေနရတဲ့ ဘ၀ပါ မိမွဳန္ရွိခုိးၿပီးေတာင္းပန္ပါတယ္ကုိေလးရယ္ ကုိေလးမသြားပါနဲ႔ေနာ္”

မိမွဳန္ငုိၾကီးခ်က္မၿဖင့္ေၿပာဆုိေနေသာေၾကာင့္ မင္းခႏုိင္သနားသြားသည္။ သု႔ိေသာ္သူကိစၥသည္လည္း ေသေရးထက္မကအေရးၾကီးေနသည္မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့အခ်ိန္လည္းေႏွာင္းေနၿပီးၿဖစ္သည့္အတြက္ မင္းခစိတ္ပ်က္စြာ အခန္းထဲ၀င္လုိက္ေတာ့သည္။

ရတက္မေအးၿဖစ္ေနရသည့္မင္းခ ၀သုန္ဆုိင္သုုိ႔ဖုန္းဆက္လုိက္ပါေတာ့သည္။

“ကံေကာင္းလုိ႔ ကုိၾကီးမၿပန္ပါေစနဲ့အုံး”

ဆုေတာင္းရေသးသည္။ ကံေကာင္းေတာ့ ကုိၾကီးသည္လည္းလစာထုတ္ရက္ၿဖစ္ေနသည့္အတြက္ ေနာက္က်ကာ ဆုိင္တြင္ရွိေနသည့္အခိ်န္ၿဖင့္ေနပါေတာ့သည္။

“အင္း မင္းခေၿပာ”

“ကုိၾကီးလုပ္ပါအုံး”

“အယ္”

“ေမေမေလ မင္းခတုိ႔အေၾကာင္းကုိသိသြားၿပီး၊ ဘယ္ကဘယ္လုိသိသြားလည္းေတာ့မသိဘူး၊ ခုေမေမေရႊဘုိကုိထြက္သြားၿပီး”

“ဟင္”

“အဲ့ဒါေလ က်ေနာ္တုိ႔ဘာလုပ္ၾကမလည္း၊ ခုိးေၿပးၾကမလား”

“ဟာ…မင္းခဒါေနာက္ရမည့္ရအခ်ိန္မဟုတ္ဘူးေလ”

“အာကုိၾကီးကလည္းေနာက္တာမွမဟုတ္တာ အမွန္တုိင္းေၿပာတာ ေမေမအေၾကာင္းက်ေနာ္သိတာေပါ့ ခုေတာင္ညတြင္းၿခင္းေရႊဘုိကုိလုိက္သြားတာၾကည့္”

“ဒါဆိုကုိၾကီး ေရႊဘုိကုိလုိက္သြားေတာ့မယ္”

“ကိုၾကီးကလည္း ဘယ္လုိလုိက္မွာလဲ”

“ခုညေတာ့ဘယ္ဟုတ္မလည္း မနက္က်မွလုိင္းကားနဲ႔ပဲလုိက္သြားေတာ့မယ္”

“က်ေနာ္လည္းလုိက္မယ္”

“မင္းခအိမ္မွာပဲေနခဲ့၊ ကုိၾကီးပဲလုိက္သြားမယ္”

“ေနပါအုံး ေမေမက ၾကီးေမတုိ႔အိမ္ကုိသိပါ့မလား”

“ဒါေတြထားေတာ့ မင္းခလည္းအိပ္ေတာ့ ကုိၾကီးလည္း လုပ္စရာရွိတာလုပ္ေတာ့မယ္”

“ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ္ေတာ့အိပ္လုိ႔ရမွာဟုတ္ေတာ့ဘူး စိတ္ေတြတအားပူေနတယ္”

“ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ ဒါပဲေနာ္ဒါပဲ”

ကုိၾကီးအေလာတဆယ္ဖုန္းခ်သြားသည္ကုိ မင္းခဖုန္းေလကုိၾကည့္ေနမိသည္။ ဘာေတြၿဖစ္ပ်က္ကုန္သည္ကုိ မင္းခလုိက္လုိ႔မမွီေအာင္ၿဖစ္ေနသည္။ ေမေမဘယ္လုိသိရွိသြားသည္ကုိလည္း နားမလည္ႏုိင္ပါ။

( မင္းရဲ့ဒီလက္စြပ္ပုိင္ရွင္ကဘာမွေၿပာဘူးလာ )

“ေမေမေၿပာသြားပုံအရဆုိရင္ ကုိၾကီးမ်ားေမေမကုိေၿပာလုိက္တာလား၊ ဒါဆုိရင္ ကုိၾကီးကေမေမကုိ ၾကဳိသိေနတာလား၊ ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ ငါကုိေရာဘာလုိ႔မေၿပာခဲ့တာလဲ”

ဒီေန႔ ေန႔လည္မင္းခကုိၾကီးဆီေရာက္ေတာ့ ကုိၾကီးဆုိင္တြင္ရွိမေနပါ၊ ဆုိင္တြင္ကားအပ္ကာ ကုိၾကီးကုိေစာင့္ေနခဲ့ပါသည္။ ညေနသုံးနာရီေလာက္မွ ကုိၾကီးဆုိင္ကုိ ၿပန္လာခဲ့သည္။ သူႏွင့္စကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေၿပာလုိက္ရပါ၊ ကုိၾကီးကအလုပ္ေတြမအားဟုဆုိကာ အလုပ္ေတြဆက္လုပ္ေနသည္ကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနၿပီးမွ ၿပန္လာခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမေမကသူ႔အား ဒီလုိဆက္ဆံကာ ေရႊဘုိကုိထြက္သြားေလၿပီး။

ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ ကုိၾကီးသည္ေမေမတုိ႔ႏွင့္ဘယ္လုိပက္သက္ေနသည္နည္း။

လွလွမနက္ပုိင္းတြင္ ဆုိင္ဖြင့္ကာ အခန္းမ်ားၿပင္ဆင္ေနသည္။ မနက္ေစာေစာတြင္ လွလွ၊ မမပုိင္ႏွင့္ခုိင္ခုိင္တုိ႔သာ ရွိေနသည့္အခ်ိန္တြင္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္၀င္လာသၿဖင့္ အၿပဳံးၿဖင့္လွည့္ကာ ဆီၾကဳိလုိက္မိသည္။

“မဂၤလာပါရွင္…..ဟင္…..ရွင္…”

“ဟုတ္တယ္က်ဳပ္ပဲ၊ ခုဆုိင္ဖြင့္မယ့္အခ်ိန္ကုိေစာင့္ေနတာကုိက တစ္ကမာၻေလာက္ၾကာသြားတယ္၊ ေတြ႔ခ်င္လြန္းလုိ႔ညကတည္းက ထြက္လာတာပဲ”

“ေဒၚမိမိႏူိင္ ရွင္နဲ႔လွလွနဲ႔ေၿပာစရာ စကားလည္းမရွိဘူး၊ ဘာေၾကာင့္လာပက္သက္ေနတာလည္း”

“အမေလး အမေလး အကယ္ဒမီေရွာ့ေတြနဲ႔လာမေၿပာေနနဲ႔၊ ရွင့္ရဲ့မေကာင္းဆုိး၀ါး ၾကံစည္းမွဳ႔ေတြကို အခ်ိန္ေတြမလြန္ခင္းလုိက္လာရတာပဲ”

“စကားေၿပာတာၾကည့္ေၿပာပါ၊ ရွင္တုိ႔အသုိက္၀ုိ္င္းေတြနဲ႔မပက္သက္ခ်င္လုိ႔ လွလွရဲ့သားၾကီးဆီေတာင္ မသြားခဲ့ဘူး၊ လွလွတုိ႕ကရွင္းရင္အားလုံးရွင္းေအာင္လုပ္တာ”

“ဟုတ္ပါတယ္ ေဒၚေဒၚ၊ လွလွကက်မတုိ႔နဲ႔ေအးေအးလူလူပဲေနခဲ့တာ၊ ခုလုိဆုိင္ကုိလာၿပီးေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ေၿပာေနတာေတာ့မေကာင္းဘူး”

မမပုိင္သည္လည္းမေနသာေတာ့ပဲ ၀င္ေၿပာလုိက္သည္။ လွလွကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားသီးကာ အားငယ္ေနရွာသည္ကုိ မမပုိင္ၾကည့္မေနႏုိင္လုိ႔ ၀င္ေၿပာလုိက္သည္ၿဖစ္ပါသည္။ ခုိင္ခုိင္ကေတာ့ ထုိမိန္းမၾကီးကုိ စားမည္၊၀ါးမည္ အမုန္းမ်က္၀န္းႏွင့္ၾကည့္ေနပါေတာ့သည္။

“ဘာမွလာၿပီးေၿပာမေနၾကနဲ႔ နင္တုိ႔အားလုံးတၾကိတ္တည္းတစ္ဥာဏ္တည္းေတြပဲ၊ ေအးေပါ့ေလ ဒါကလည္းဆန္းတာမွတ္လုိ႔ ဒီလိုပုံစံေတြက ဒီလုိေအာက္တန္းက်ေနၾကတာ အဆန္းမွမဟုတ္တာ”

“ေတာ္ေတာ့…..အမၾကီးေၿပာခ်င္တယ္ဆုိရင္ လွလွကုိပဲေၿပာ၊ ဘာမွမဆုိင္တဲ့သူေတြကုိထည့္ေၿပာေနစရာမလုိဘူး၊ လွလွလည္းသည္းခံႏုိင္တဲ့အားေတြကုန္ေနၿပီး တစ္ခုခုမလုပ္ခင္း၊ ပုိင္နက္က်ဴးေက်ာ္မွဳ႔နဲ႔ တရားမဆြဲခင္ၿပန္တာေကာင္းတယ္၊ ၿပီးမွလွလွအဆုိးမဆုိနဲ႔”

“အမေလး..ငါကလည္းလာခ်င္လုိ႔လာတာမဟုတ္ဘူး၊ ငါ့သားအတြက္ေၾကာင့္လာရတာ၊ ခုမွအသံေကာင္းဟစ္မေနနဲ႔၊ နင့္သားငယ္ဆုိတဲ့တစ္ေယာက္ကုိ နင္သင္ေပးထားလုိ႔ဒီလုိၾကံစည္းေနတာမဟုတ္လား”

“ဘာ…လွလွရဲ့သားငယ္၀သုန္နဲ႔ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ”

“ဆုိင္တာမွသိပ္ဆုိင္၊ နင့္သားငယ္ကေလး ငါ့သားမင္းခႏိုင္ကုိၿဖားေယာင္ၿပီးဖ်က္စီးေနတာ ဒါနင့္လက္ခ်က္ပဲမဟုတ္လား”

“ရွင္”

“ဟင္…”

“အုိ..”

“ဘယ္လုိ…ဘယ္လုိ မင္းခေလးက အမၾကီးသား…ဟုတ္လား”

“ဘာ..မင္းခေလး..ဟုတ္လား..ညည္းတုိ႔ငါ့သားကုိသိေနတယ္ေတာင္မွ ညည္းတုိ႔ကဘာမုန္လာဥလုပ္ေနခ်င္ေနတာလဲ”

“လွလွမသိဘူး”

“ဘာမသိရမွာလည္း ေအးနင့္သားကုိငါက ရတဲ့နည္းနဲ႔ဘယ္လုိၿဖစ္ၿဖစ္ငါ့သားနဲ႔မနီးစပ္ေအာင္လုပ္ရမွာပဲ၊ ဒါကညည္းကုိလာေၿပာတာ၊ အကင္းပဲရွိေသးတယ္၊ ညည္းတုိ႔ဘ၀ေတြကို အမွဳန္႔ၿဖစ္သြားေအာင္လုပ္ပစ္မယ္၊ ငါ့ဘာမွတ္ေနလည္း၊ ငါ့သားနဲ႔သမီးကုိေတာ့ လာမထိၾကနဲ႔အသက္နဲ႔လဲၿပီးကာကြယ္သြားမယ္ ဘာမွတ္လည္း”

ေဒၚမိမိနဳိင္ေၿပာခ်င္ရာေၿပာၿပီးထြက္သြားေတာ့သည္။ လွလွအသက္မဲ့သြားသလုိ ၿငိမ္သက္ကာ ရပ္ေနမိေတာ့သည္။ မမပုိင္ႏွင့္ခုိင္ခုိင္ လွလွထံသို႔စုိးရီမ္းတၾကီးေၿပးသြားလုိက္ေတာ့သည္။

“မမပုိင္ရယ္ လွလွအရင္ဘ၀က ဘယ္သူေတြကုိဘယ္ေလာက္ေတာင္ေစာ္ကားခဲ့လုိ႔ ဒီဘ၀မွာဒီလုိခံေနရတာလဲဟင္၊ လွလွနာမည္နဲ႔မလုိက္ေအာင္ မလွပလုိက္တာ မမပုိင္ရယ္”

“လွလွရယ္”

မမပုိင္ရင္ခြင္ထဲဖက္ကာ လွလွမ်က္ရည္မ်ားက်မိပါေတာ့သည္။ မမပုိင္သည္လွလွကုိဖက္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေပးေနရွာသည္။ မ်က္ရည္လြယ္သည့္ ခုိင္ခုိင္ကေတာ့ လွလွႏွင့္ငုိေနမိပါေတာ့သည္။

“ကုိေလး ဖုန္းလာတယ္ ေရႊဘုိက”

“ေအာ္ေအး”

မင္းခေရႊဘုိကဖုန္းဆုိ၍ ဖုန္းကုိေၿပးကုိင္လုိက္သည္။

“မင္းခညီေလးလာ”

“ေအာ္ ကုိကုိမုိးယံ…ဟုတ္က်ေနာ္ပါ”

“မင္းနဲ႔ ကုိကုိညီ၀သုန္နဲ႔ဘယ္လုိပက္သက္တာလည္း”

“ဗ်ာ…ကုိၾကီးက ကုိကုိရဲ့ညီ”

“ဟုတ္တယ္မင္းခ၊ ခုေမေမအိမ္မွာေသာင္းက်န္ေနတယ္ ေသြးေတြလည္းတုိးလုိ႔ေဆးတုိက္ၿပီးနားခုိင္းထားရတယ္၊ ဘယ္လုိေတြၿဖစ္ၾကတာလဲကြာ၊ ညီေလး၀သုန္လည္း မန္းမွာ အလုပ္ လုပ္ေနတယ္လုိ႔ပဲသိရတာ ညီေလးမင္းခနဲ႔ဘယ္လုိေတြၿဖစ္ကုန္တာလည္း”

“က်ေနာ္…က်ေနာ္မသိဘူး၊ က်ေနာ္ဘာမွမသိဘူး”

“ခု၀သုန္ေရာဘယ္မွာလဲ”

“ကုိၾကီးကေၿပာတယ္ သူဒီေန႕မနက္ပဲေရႊဘုိဆင္းမယ္လုိ႔ေၿပာသြားတယ္”

“ဒါဆုိခုေန႔လည္၀င္မယ္ေပါ့”

“ဟုတ္မယ္ထင္တယ္”

“အုိေခ…ညီေလးခဏနားလုိက္အုံးကိုကို ၀သုန္ကုိသြားရွားအုံးမယ္”

မင္းခေယာင္ရွားရွားၿဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ဘာေတြဘယ္လုိေတြၿဖစ္ကုန္ေနၿပီးလည္းလုိ႔ေတာင္ေအာ္ဟစ္ပစ္လုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ကုိၾကီးက မမေယာက်္ားကုိကုိမုိးယံရဲ့ညီ၊ သူကမမေမာင္ေလး၊ ၿပီးေတာ့ကိုၾကီးရဲ့ခ်စ္သူ၊….

၀သုန္ကားေပၚကဆင္းသည္ႏွင့္ ၾကီးေမဆုိင္ဘက္သုိ႔သြားရန္တားၿပင္လုိက္သည္။ ဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကီးေမဆုိင္မွာပဲရွိေနမည္မဟုတ္လား။

“ညီေလး”

“ဟင္”

သူလွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့လုံး၀ထင္မွတ္မထားသည့္ ကုိကုိမုိးယံကုိေတြ႔လုိက္ရေတာ့သည္။ ကုိကုိမုိးယံကုိ တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေနာက္သုိ႔ၿပန္လွည့္လုိက္သည္။

“ညီေလး ကုိကုိေခၚေနတယ္ေလ”

“ဘယ္က ကုိကုိလဲ၊ က်ေနာ္မွာကုိကုိဆုိတာမရွိတာၾကာၿပီး”

“ဘာကြ၊ မင္းကအၾကီးကုိဒီလုိ မုိက္ရုိင္းၿပီးေၿပာရလား”

“ဟားဟား”

“ညီေလး မင္းဘာေတြၿဖစ္ေနတာလဲ၊ မင္းရူးေနလား၊ ခုဘာေတြလုပ္ေနလည္းဆုိတာေရာသိရဲ့လား”

“ဒီမွာေဒါက္တာမုိးယံ ခင္းမ်ားကေရာ က်ေနာ္ကုိ ညီေလးတစ္ေယာက္လုိအသိမွတ္ၿပဳခဲ့လုိ႔လား”

“ကုိကုိက ညီေလးကုိညီေလးလုိ႔ တသက္လုံးသတ္မွတ္ထားတဲ့သူပါကြ၊ ဘယ္ေတာ့မွမေၿပာင္းလဲဘူး”

“ေအာ္…ေအာ္….အေၿပာေကာင္းပါ့ဗ်ာ၊ အကုိတစ္ေယာက္မဂၤလာေဆာင္တာေတာင္မွ ညီတစ္ေယာက္အၿဖင့္ အသိမွတ္မၿပဳပဲခံခဲ့ရတဲ့ခံစားမွဳ႔ကုိ ကုိကိုမွမသိပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ေကြ်းေမြးၿပဳစုလာတဲ့ ေက်းဇူးရွင္၊ ဆရာ၀န္ၿဖစ္ေအာင္ၾကဳိးစားၿပီး ႏွဖူးကေခြ်းေၿခမက်သည့္အထိ လုပ္ေကြ်းလာတဲ့ ၾကီးေမကုိ လူၾကားထဲမွာ ပြဲမထုတ္ရဲတဲ့ က်ေနာ္ရဲ့ခ်စ္လွစြာေသာ အကုိကုိး….ကုိကုိလုိ႔သတ္မွတ္ရမွာရင္နာလြန္းလုိ႔”

“ဘာ…”

“မဂၤလာေဆာင္ကုိမလာဘုိ႔တားတဲ့သူေတြကို ကုိကိုကုိယ္တုိင္လုပ္ခဲ့တာပါလုိ႔ေၿပာရဲလား”

“ေဟ့ေကာင္”

“အနာေပၚတုတ္က်လုိ႔နာသလားဗ်၊ အေၿခာက္ၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ ၾကီးေမလုိ႔လူၾကားထဲေခၚရမွာရွက္ေနလား၊ အေၿခာက္ၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ လူၾကားထဲမိဘသဖြယ္ကန္ေတာ့ရမွာရွက္ေနလား၊ အဲဒီအေၿခာက္ၾကီးကပဲ ေဒါက္တာမုိးယံဆုိၿပီး ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တာကို လူေတြၾကားထဲထုတ္ေဖၚေၿပာရမွာရွက္ေနလား”

“ခြပ္…

“ေတာ္ေတာ့……မင္းေတာ္ေတာ့”

၀သုန္ကုိ မုိးယံထုိးလုိက္ပါေတာ့သည္။

“ငါဘယ္တုံးကမွ ၾကီးေမကိုမင္းေၿပာသလုိမလုပ္ခဲ့ဘူး၊ ေမေမနဲ႔ခ်ဳိခ်ဳိကေတာင္မွ ၾကီးေမမဂၤလာေဆာင္မလာလုိ႔ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနခဲ့ၾကတာ”

“ေမေမ…ဟုတ္လာ…….ခင္မ်ားေမေမဆုိတဲ့မေကာင္းဆုိး၀ါးမၾကီးကုိသြားေမးၾကည့္လုိက္၊ ၾကီးေမမ်က္နာကုိ ပုိက္ဆံေတြေပါက္ၿပီး မဂၤလာေဆာင္မလာဘုိ႔တားသြားတာ ဘယ္သူလည္းလုိ႔၊ ခင္မ်ားကုိယ္တုိင္က ၾကီးေမကုိလူၾကားထဲမွာေတြ႔ရမွာ ရွက္လုိ႔မလာပါနဲ႔လုိ႔ေၿပာသြားခဲ့တဲ့ ခင္မ်ားေမေမဆုိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းမၾကီးကုိသြားေမးလုိက္”

“ဘာ…….

ဆက္ရန္

Jinjar