Oct 3rd

မိုးသည္းည

By nga-choot

ဆရာမ မယ္ကုိးရဲ႕  လက္ရာပါ။ ဟုိတုန္းကေတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြ ၾကဳံဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ အခုေခတ္မွာေတာ့ မရွိဖူး မဟုတ္ေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္နည္းမယ္ထင္ပါတယ္။

ဆရာမ မယ္ကိုးဟာ ေဂးေတြအေၾကာင္း အေတာ္မ်ားမ်ား ေရးဖြဲ႔ေလ့ရွိပါတယ္။ စာအေရးအသား ေကာင္မြန္လြန္းတဲ့  ဆရာမရဲ႕ စာေတြကို ဖတ္ရွဳ႕ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေအာက္ကလင့္မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္...

http://www.maecoe.net/

 

မိုးသည္းည

သူစားေသာက္ဆုိင္ထဲ လွမ္းဝင္လာတည္းက ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိေနတယ္။ လူထူထူဆိုင္ထဲကို ဝင္လာေပမယ္႔ သူ႔အိမ္ယာလို သက္ေတာင္႔သက္သာဟန္နဲ႔ မ်က္ဝန္းလဲ႔ရီရီမွာ အၿပံဳးေတြခိုကာ ခ်ိဳသလိုလို။ ကၽြန္ေတာ္႔အႀကိဳက္ ဆံႏြယ္ေကာက္ေကာက္ေလးဟာ ခမ္းနားတဲ႔ေျခလွမ္းတုိင္းမွာ ၿငိမ္႔ၿငိမ္႔ေလးလြင္႔ေနတာ အသည္းထဲမွာ ေရခဲျမစ္ ျဖတ္စီးသလို။

 ျမင္ျမင္ခ်င္းအခ်စ္မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင္ျမင္ခ်င္းအႀကိဳက္လို႔ ေျပာခ်င္ေပမယ္႔ သူ ခ်စ္စရာေကာင္းပံုက မ်က္လံုးထဲက မထြက္ဘူး။ ဒါေပမယ္႔ တုိက္ရိုက္ၾကည္႔လုိ႔ မေကာင္းေတာ႔ နံရံမွန္ကတဆင္႔ပဲ သူ႔ကို ၾကည္႔ေနမိတယ္။ သူကေလးကလည္း မေခဘူး။ ဆံႏြယ္ေတြ သပ္တင္သလိုလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အၾကည္႔ခိုးကို ဖမ္းတာ ရုတ္တရက္မို႔ ႏွလံုးခုန္ေတာင္ ျမန္သြားတယ္။

သူေရာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို စိတ္ဝင္စားေနလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္စြန္႔စားသင္႔တယ္လို႔ ထင္တယ္။ သူ က်သင္႔ေငြရွင္းေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကဗ်ာကယာေငြရွင္းၿပီး သူ႔ေနာက္လိုက္ခဲ႔တယ္။ တကယ္ပဲ။ သူေစာင္႔ေနခဲ႔တယ္။ ဟုတ္တယ္။ အေသအခ်ာပဲ။ ျဖတ္သြားတဲ႔ အငွားကားကို မတားဘဲ သူလႊတ္ေပးလုိက္ေပမယ္႔ သူ႔အနား ကၽြန္ေတာ္တိုးသြားေတာ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ အသည္းယားစရာပဲ။

 ‘ဘယ္မွာေနတာလဲ’ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ႔ သမုိင္းတဲ႔။ ကံမ်ားေကာင္းခ်င္ေတာ႔ စကားဆက္ရတာ လြယ္သြားၿပီ။ ‘အစ္ကိုက ရွစ္မိုင္မွာ ေနတာ တစ္လမ္းတည္းပဲ။ အတူတူစပ္စီးၾကတာေပါ့' လု႔ိ ေျပာလုိက္တယ္။ အရာအားလံုးက အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ေနတယ္။ ကားငွားရတာကအစ ေစ်းဆစ္စရာမလုိဘူး။

 ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေနာက္ခန္းမွာ အတူတူထိုင္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ မိုးဖြဲဖြဲမစဲဘဲ ရြာေနၿပီ။ သူ႔ကို မသိမသာၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူ႔အက်ႌက နာမည္ႀကီးတံဆိပ္အတု ျဖစ္ေနၿပီး ဂ်င္းေဘာင္းဘီႏြမ္းႏြမ္းကလည္း အနားေတြ ေတာ္ေတာ္ဖြာေနတာ ေတ႔ြရတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ ထီးပါလား။ လုိ႔ ေမးလိုက္ေတာ႔ သူေလးက မပါဘူးတဲ႔။ ေနာက္တစ္ဆင္႔တက္တဲ႔အေနနဲ႔ အစ္ကို႔အိမ္မွာ ခဏနားပါလား။ မိုးစဲမွ ျပန္ေလ။ လို႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ဒီအေၾကာင္းျပခ်က္က ရယ္စရာပဲ။

အၾကည္႔္စူးစူးနဲ႔ သူက ဘာမွျပန္မေျဖဘဲ ႏႈတ္ခမ္းေထာင္႔ခၽြန္းေလးပဲ ညႊတ္ေကြးသြားတယ္။ ပါးခ်ိဳင္႔ကေလးေပၚရံုပဲ။ ၿပံဳးတာမဟုတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲ လႈိက္တုန္လွၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္႔ေမွ်ာ္လင္႔သလိုပဲ သူက ေျခာက္လႊာက ကၽြန္ေတာ္႔တိုက္ခန္းအထိ မေမာမပန္းပဲ အတူတက္လာပါတယ္။ အိမ္ေပၚေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ သူက ‘ခင္ဗ်ားက တစ္ေယာက္တည္း ေနတာလား’ လုိ႔ ေမးေတာ႔ ‘အခုႏွစ္ေယာက္ေလ။ မင္းနဲ႔ေပါ႔’လို႔ ေျပာရင္း ေရခဲေသတၱာထဲက ဘီယာတစ္ဗူးကို ေဖာက္ငွဲ႔ၿပီး သူ႔ဆီ တစ္ခြက္ကမ္းေပးလိုက္တယ္။ သူက  ဘာမွမေျပာဘဲ ဟက္ကနဲရယ္ၿပီး ဘီယာကို တက်ိဳက္တည္း ေမာ႔ခ်လိုက္တယ္။ စြဲမက္စရာပဲ။

သူ႔မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ရင္႔လာတာ၊ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြ စိုရႊဲသြားတာကို အသက္မရႈဘဲ ကၽြန္ေတာ္ေငးၾကည္႔ေနဆဲမွာ ကၽြန္ေတာ႔္ေဘာင္းဘီထက္ သူ႔လက္လွမ္းလာတယ္။သူကလည္း ကၽြန္ေတာ႔္လုိပဲ နိဒါန္းေတြ ပ်ိဳးရတာ သိပ္စိတ္ရွည္ပံုမရဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္စြဲေဆာင္မႈရွိလုိ႔ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ္႔ ဒီအေတြးႏွစ္ခုလံုးမွားတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ႔္ကိုယ္ေပၚက အဝတ္အစားေတြ မဲ႔သြားခ်ိန္မွာ သိလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔လည္တုိင္မွာ ထိကပ္ထားတာ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမဟုတ္ဘဲ ေျခာက္လက္မဓားေျမွာင္ျဖစ္ေနတယ္။

အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ၿပီး အကူအညီေတာင္းရမလား။ တဝုန္းဝုန္း တဒိုင္းဒိုင္းရြာေနတဲ႔မိုးသံကို ဖုံးေအာင္ ေအာ္ႏုိင္တယ္ ထားဦး၊ လူေတြက ေျခာက္လႊာအထိ တက္လာတယ္ထားဦး သူတုိ႔ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ဝတ္လစ္စလစ္နဲ႔ အသက္ေပ်ာက္ေနမလား။ သူထြက္ေျပးစရာကလည္း တံခါးမႀကီးတစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ သူက ရွိတာေတြ အကုန္ထုတ္ေပးလို႔ ေျပာေနတယ္။ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ရွိသမွ် ယူသြားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ေအာ္ေျပာလိုက္မိတယ္။ သူက အက်ႌနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျပန္ခ်ည္ထားေပမယ္႔ ပါးစပ္ကုိေတာ႔ ဆို႔ပိတ္မထားဘူး။

ပိုက္ဆံအိတ္အျပင္ ဗီရိုထဲကိုပါ သူေမႊေႏွာက္ရွာေနတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ပိုက္ဆံေတြကို အဝတ္ေတြနဲ႔ လံုးၿပီး အဝတ္ေဟာင္းျခင္းေတာင္းထဲ ထည္႔ထားတာ။ ဒီအထဲမွာ ဘာေရြ၊ေငြေတြ မေတြ႔ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အဝတ္ေတြကို ယူဖုိ႔ ျပင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဖုန္းကလည္း သူ႔လက္ထဲမွာ။ ဘာျဖစ္လို႔ မ်က္ရည္က်လာမွန္းမသိဘူး။ ငါ႔ အဝတ္ေတြ ယူမသြားပါနဲ႔လို႔ ငိုေျပာေနမိတယ္။ အဝတ္အစားေကာင္းမက္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ဒီအဝတ္ေတြကို ရန္ကုန္မွာ အကုန္ျပန္ရွာႏိုင္ဖို႔ သိပ္ခက္တယ္။

သူက သေရာ္ေတာ္ေတာ္အၿပံဳးနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔လက္မွာ ခ်ည္ထားတာကို လာျဖဳတ္ေပးတယ္။ တကယ္က သူ႔မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ခ်က္ေလာက္ ထိုးလိုက္သင္႔တာ။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ေျခသလံုးကိုပဲဖက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔အဝတ္ေတြျပန္ေပးဖို႔၊ ဖုန္းကို ထားခဲ႔ဖို႔ ရႈိက္ႀကီးတငင္ေျပာေနမိတယ္။ သူက ေျခေထာက္ကို ခါၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ကန္ထုတ္လုိက္ေပမယ္႔ လဲက်သြားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ အဝတ္အစားအိတ္ပစ္ေပးတယ္။ ဖုန္းကိုေတာ႔ သူက ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ခ်ထားေပးတယ္။ ၁၉၉ကို ဖုန္းမဆက္ဘူး မဟုတ္လားတဲ႔။ ခပ္ေထ႔ေထ႔ၿပံဳးၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔အခန္းထဲက သူထြက္သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘဝထဲကေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။

သူငယ္ခ်င္းေတြေတြ႔တုိင္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေလွာင္တယ္။ မင္းကြာ ႏုိင္ငံျခားက ျပန္လာၿပီး အတိတ္ေမ႔သြားၿပီလား။  ျမန္မာျပည္က ေကာင္ေတြကို ဘာမွတ္ေနသလဲ။ သတ္မသြားတာ ကံေကာင္းတဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ သူက ဒီလုိ ရက္စက္တတ္သူ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုခ်င္ေနတုန္းပဲ။မိုးသည္းညတိုင္း ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို သတိရတယ္။ ေၾကာက္ရြံ႔စရာအျဖစ္အပ်က္ကို မဟုတ္ပါဘူး။

 သူ ဘာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ခဲ႔တာလဲ။ အိပ္ၿပီးမွ သူလိုခ်င္တာ ယူလုိ႔ ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔အႀကိဳက္ မဟုတ္လုိ႔လား။ သူလည္း gayပဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ေယာက္်ားခ်င္းႀကိဳက္တဲ႔ေလာကမွာ အရိုးမ်ားသေလး၊ ေခ်းခါးသေလးလုိ႔ မေရြးၾကပါဘဲ။ ဘာလုိ႔လဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးခ်င္တယ္။ သူနဲ႔ ထပ္ေတြ႔ရမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ယံုၾကည္ေနတုန္းပဲ။ ။

မယ္႔ကိုး

 
Dec 3rd

သမိုင္းမွာမင္းတရားခံျဖစ္မယ္ (တင္မိုး)

By MyoThu
မင္းမမွန္ရင္
မင္းတရားခံျဖစ္မယ္၊

ငါမမွန္ရင္
ငါတရားခံျဖစ္မယ္၊


တရားဆိုတာ
ညႇာလဲမညႇာ၊ ညာလဲမညာ
သာေစ နာေစမရွိ
ပကတိ သူ႔သေဘာသူေဆာင္ျခင္းပဲ။

ဒီေန႔ မင္းရဲ႔လုပ္ရပ္ဟာ
ေနာင္ေန႔ မင္းရဲ႔အတၳဳပၸတ္။

ဒီေန႔ မင္းရဲ႔လုပ္ရပ္ဟာ
ေနာင္ေန႔ မင္းရဲ႔အနာဂတ္။

မပတ္သက္ခ်င္လို႔ မရ
မစပ္ဆက္ခ်င္လို႔ မရ။
မင္းဘဝကို မင္းကသာျပဌာန္းတယ္။
မင္း ဘာလဲ
မင္း ဘယ္သူလဲ
မင္းဟာ မင္းပဲ။ ။

 ဒီကဗ်ာေလးကို အရမ္းၾကိဳက္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖတ္ရေအာင္လို႔ပါ။
Oct 4th

လကၤာ ဒီပ ေျခာက္သူ (၁)

By Ram

မဂၤလာပါ

ဆရာစြန္နီ၏ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ (အင္တာနက္တြင္ ရွာ၍ မရေတာ့ေသာ) ဂႏၱ၀င္ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ျဖစ္သည့္ လကၤာဒီပ ေျခာက္သူ ၀တၳဳကို ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား ဖတ္ရႈေလ့လာႏိုင္ရန္ တင္ေပးအပ္ပါသည္။ 

၀တၳဳကို သိမ္းထားေပးေသာ ေမဆြိအား အထူး ေက်ူးဇူးတင္ပါသည္။ @Cicer Nyi Nyi

 

 နပိုလီယံဆိုတာ ၾကားဖူးၾကမွာေပါ႔။ စစ္ပြဲေတြမွာ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းခံခဲ႔ရတဲ႔ စစ္ဘုရင္ႀကီးေလ။ အခုသူ႔အရိုးကို ေခတ္မွီနည္းပညာေတြနဲ႔ ျပန္စစ္ၾကတာ သူက အေျခာက္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိသတဲ႔။ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္ေနာ္။ အကယ္၍မ်ား နပိုလီယံထက္ပိုၿပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္က အေျခာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆို ပိုမ်ားထူးဆန္းသြားမလား။

ဆိုၾကပါစို႔.. ငယ္ငယ္က အရမ္းရြံ႕မုန္းခဲ႔ရတဲ႔ ေခါင္းဆယ္လံုးရွိတယ္ဆိုတဲ႔ ဒႆဂီရိဘီလူးႀကီးဟာ အေျခာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္…. ဘယ္လိုမ်ားေနမလည္း??

အင္း………………စဥ္းစားၾကည္႔ရံုနဲ႔…..။ ဟိ။

 

* * * *

(အခန္း-၁)

 

           “ကၽြန္မနံမည္ ဒႆဂီရိလို႔ ေခၚပါတယ္ရွန္.. ခစ္..ခစ္.. ခိခိ.. ခြိခြိ ကြိ….”

           ေရႊအတိၿပီးေသာေဘာင္ကြပ္ထားသည္႔ မွန္ကိုၾကည္႔ရင္း ကိုယ္႔အမူအရာကိုယ္ အသည္းယားသြားကာ ရာဝဏ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္လိုက္မိသည္။ ‘ဟယ္ ရာဝဏရယ္ နင္ဟာေလ အဲလိုရွက္ရယ္ရယ္တာေတာင္ ဆြဲေဆာင္မွဳရွိတယ္။ အခုလို မခို႔တရုိ႕ပံုေလးေတြနဲ႔ နင္နဲ႔ လိုက္တယ္သိလား အဟီ’ ဟု ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုလည္း စိတ္ထဲမွ အစြမ္းကုန္ခ်ီးက်ဴးလိုက္ပါသည္။

           အမွန္မွန္ေတာ႔ ရာဝဏဆိုတာ ျဒာဝိဒိယန္တို႔ရဲ႕ လူစြမ္းေကာင္း၊ သူရဲေကာင္းတစ္ဦး။ မနက္ျဖန္ ေတာင္ဆယ္လံုးကို ေအာင္ႏိုင္ခဲ႔ရင္ ဒႆဂီရိ ဆိုတဲ႔ ဘြဲ႔ကိုရမယ္႔သူ။ ျဒာဝိဒိယန္လူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔က ဘုရင္အျဖစ္ ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ ရဲရဲေတာက္ သတိၱေသြးပိုင္ရွင္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္..။

ဒါေပမယ္႔ေပါ႔ေလ…. ရာဝဏက အားလံုးေရွ႕မွာက်ေတာ႔ မေကာင္းတတ္လို႔သာ က်ားေနရေပမယ္႔ ငယ္ငယ္ထဲက ႀကိတ္ေျခာက္ေနတာကို ဘယ္သူမွ မသိ..။ ဟိ။ အခုလို လူမသိသူမသိ ကိုယ္႔အခန္းထဲကိုယ္ေရာက္မွ ေသွ်ာင္ထံုးထားတဲ႔ ဆံပင္ေတြ ေျဖခ်၊ ဆံပင္အတြန္႔အလိမ္ေတြကို မ်က္ႏွာေပၚ ဝဲကာဝဲကာခါၿပီး ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတဲ႔ အိုက္တင္ေတြေပးကာ ကိုယ္႔ဘဝကို အစြမ္းကုန္ ေျခာက္ျပစ္လိုက္တာ။ အေျခာက္ျဖစ္ရတဲ႔အရသာကို ခိုးခိုးေျခာက္ၿပီး အာသာေျဖေနတာ။ အဟက္။

           “ကၽြန္မ နံမည္ ဒႆဂီရိပါရွန္႔။ ကၽြန္မ အေျခာက္မပါရွန္ ခြိ ခြိ ခြိ ခစ္ ခစ္…”

           မွန္ေရွ႕မွာ ကိုယ္႔နံမည္ကိုယ္ကို ေနာက္ထပ္ အမူအရာတစ္မ်ိဳးျဖင္႔ ထပ္မံမိတ္ဆက္လိုက္ၿပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုၾကည္႔ကာ ထပ္ၿပီး အသည္းယားမိသြားျပန္သည္။ အခုလို ဒႆဂီရိဆိုတဲ႔ နံမည္ကို ႏွဳတ္ဖ်ားက မခ်စတမ္း crazy ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာလည္း ဆရာေဂၚဓံရေသ႔ႀကီးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ျပန္ေပးထားတာကို သေဘာက် လို႔ေလ။ ဘာတဲ႔။ ‘ဒႆဂီရိဆိုတာ ေတာင္ဆယ္လံုးကို စိုးစံ ေအာင္ေတာ္မူေသာသူ’ တဲ႔ေလ။ ရာဝဏက စိုးစံဆိုတဲ႔ နံမည္ေလးကို ငယ္ငယ္ထဲက တအားသေဘာက်တာ။ ငယ္ငယ္က ေမေမက ရာဝဏလို႔ ေခၚရင္ေတာင္ ‘သားကို ရာဝဏလို႔မေခၚနဲ႔ ေမေမ။ သားကို စိုးစိုးစံလို႔ေျပာင္းေခၚေပးပါ။ သားအဲနံမည္ပဲႀကိဳက္တယ္ ဒါပဲ’ ဆိုၿပီး အထြန္႔တက္လို႔ ခဏခဏအရိုက္ခံရေပါင္းလည္း မနည္းေတာ႔။ အခုေတာ႔ နံမည္ထဲမွာ စိုးစံပါတဲ႔ နံမည္ျဖစ္ရေတာ႔မယ္ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနရၿပီေလ။ အဲဒါေၾကာင္႔ ဒႆဂီရိဆိုတဲ႔နံမည္ေလးကို အခုလို မွန္ေရွ႕မွာ ရြတ္ရြတ္ၿပီး သေဘာက်ေနတာ အႀကိမ္မနည္းေတာ႔ဘူး။

           “အမေသာ္… မမရာရာ”

           “ဟဲ႔ ေတာက္ပလုတ္ဒုတ္ ကုလားျမက္ဖုတ္….!!”

           ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ဖီးလ္ေလးနဲ႔ ေမ်ာေနတုန္း ရုတ္တရက္ႀကီး အေနာက္ကေန ေခၚသံထြက္လာတာေၾကာင္႔ ရာဝဏလန္႔သြားပါသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ အခန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္ထဲ ႀကိတ္ေျခာက္ေနတာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မသိေစခ်င္သည္ကိုး။ အခုလို လူမိသြားေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ထိတ္လန္႔သြားတာျဖစ္သည္။ ရင္ထဲမွာ တဒုတ္ဒုတ္ႏွင္႔ ရာဝဏလွည္႔ၾကည္႔မိေတာ႔ ရာဝဏရဲ႕ ညီေတာ္ ဘိဘိသန။ လကၤာဒီပမွာ ရာဝဏနဲ႔ အၿပိဳင္ေျခာက္တာဆိုလို႔ တစ္ေယာက္ထဲရွိတဲ႔ ေမ်ာက္ေျခာက္မ ဘိဘိသန။

           “အံမယ္ေလးပါဟဲ႔ ဘိဘိမရဲ႕။ ငါ႔မွာ ႏွလံုးေရာဂါအခံရွိပါတယ္ဆိုေနာ္ နင္လုပ္လိုက္ရင္ အလန္႔တၾကားနဲ႔ ေကာင္မရယ္။ ရြပိုးကိုထိုး..၊ မ်က္စိကို……. ေနာက္ေနတာပဲ။ အရမ္း………… စိတ္.. ဆိုး.. ဒယ္။ သြား………..လဥစိုမႀကီး အဲေလ လူဇိုးမဂ်ိ..”

           “မမရာရာရယ္ ညီမေသာ္က အေရးသႀကီးေျပာစရာရွိတာနဲ႔ အျမန္ေကာက္ဝင္လာခ်လိုက္တာပါေသာ္။ သံခါးေခါက္ေနတုန္း ဒီအခ်ိန္ႀကီး ညီမကို တူမ်ားေဒြ ျမင္တြားရင္ မေကာင္းဘူးေသာ႔……..။ ဒါနဲ႔ ဘယ္တူမွ မျမင္ေအာင္ ျဗန္း ျဗန္း ဆိုၿပီး ဝင္ခ်လာလိုက္သာ…”

           ဒီေကာင္မက သြားအလယ္တစ္ေခ်ာင္းက ကြက္က်ိဳးေနေတာ႔ စကားေျပာရင္ တံေထြးေတြက အဲဒီ႔အက်ိဳးေပါက္ထဲက ထြက္ၿပီး မ်က္ႏွာေတြကို ေျပးျပးစင္သည္။ ဒီၾကားထဲ သနဲ႔ တဝမ္းပူနဲ႔ကလည္း အသံထြက္မွားေနေသးသည္။ အမေတာ္ကို အမေသာ္ ျဖစ္ေနသည္။ အဲဒါေၾကာင္႔မို႔ေျပာတာ ေမ်ာက္ေျခာက္မပါဆို။ စပ္စလူးခါေနတဲ႔ အျပင္ စကားေျပာရင္ ေမ်ာက္ေအာ္သံနဲ႔ မ်က္စိေနာက္စရာ.. ဟာမက…။

           ဘိဘိမက ေျပာရင္းဆိုရင္း ေမာသြားသည္႔ပံုစံႏွင္႔ ရာဝဏရဲ႕ေဘးမွာ ခံုယူၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မွန္ၾကည္႔ၿပီး မ်က္ႏွာကို မ်က္ႏွာေခ်မွဳန္႔ေတြ တျဖန္းျဖန္းပြတ္ေနလိုက္ေသးသည္။ ၿပီးေတာ႔ ႏွဳတ္ခမ္းကို နီေထြးေထြးေလးျဖစ္ေအာင္ ကြမ္းတစ္ယာထိုင္ဝါးေနပါသည္။

ဘိဘိမက အဲလိုေျခာက္တာျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာကိုလည္း လူေရွ႕သူေရွ႕ မ်က္ႏွာေခ်ေတြလိမ္းရဲသည္။ ရာဝဏတို႔ဆို ကိုယ္႔အခန္းထဲမွာသာကိုယ္ ႀကိတ္လိမ္းရဲသည္။ လူေရွ႕သူေရွ႕ဆို မ်က္ႏွာကို အဆီတျပန္ျပန္ႏွင္႔ ေယာက္်ားရင္႔မာႀကီးေယာင္ေဆာင္ေနရတာျဖစ္သည္။ ေအးေလ ဘိဘိမက နကၡတၱေဗဒကို စိတ္ဝင္စားတဲ႔သူဆိုေတာ႔ သူ႔မ်က္ႏွာ ျဖဴေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ျဖစ္ေနရင္ လူေတြက သူညမအိပ္ပဲ နကၡတ္ေတြထိုင္ၾကည္႔ေနလို႔ အားနည္းေနတာဆိုၿပီး ထင္ၾကတာကိုး။ ဒီေမ်ာက္မ ညမအိပ္တာ ဘာ႔ေၾကာင္႔လည္းဆိုတာေတာ႔ ရာဝဏပဲ သိပါသည္။ အခုလည္းၾကည္႔ ညႀကီးမင္းႀကီး ရာဝဏအခန္းထဲ ျပဴးတူးျပဲတဲ ျဗန္းဆိုၿပီး ဝင္ခ်လာသည္။

           “ကဲ တြားမယ္ ထ..”

           ကြမ္းယာကို စိမ္ေျပတေျပလည္း ဝါးၿပီးေရာ ဘိဘိမက အစပ္အဆက္မဲ႔ ‘သြားမယ္’ ဆိုၿပီး ထေျပာသည္။

           “ဟဲ႔ ဘယ္တုန္းဟယ္။ အရင္းမသိ အဖ်ားမမိနဲ႔ ဟယ္။ ဘယ္ေတြကို ေခၚေတာ္မူမွာတုန္း။ မဟုတ္ကဟုတ္ကေတြေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ေၾကာက္ေနရတယ္ နင္႔ကို”

           “အံမယ္ေလး မမရာရာရဲ႕။ ဒီည နန္းရင္ျပင္ထဲမွာ ရဲမက္ေတြ အေလးမၿပီး အေျပးေလ႔က်င္႔ဖို႔ရွိတယ္ေလ။ အေပၚပိုင္းေသြဗလာက်င္းၿပီး နံငယ္ပိုင္းေသြနဲ႔ စစ္တည္ေကာင္ေတြ အေျပးေလ႔က်င္႔ၾကသာ မမပဲ ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕ဆို…။ တြားေရက်လွခ်ည္ရဲ႕ဆို..။ အံမယ္ေလး အျမန္လာေသာ္မူေနာ္။ လမ္းသဝက္မွာ မယ္ေသာ္မိတြားရင္ ဂယက္ထဦးမယ္။”

           “ဟဲ႔ အံမယ္ေလး။ မနက္ျဖန္ငါ ေတာင္ဆယ္လံုးမွာ တိုက္ခိုက္ရဦးမွာေလ။ ညအိပ္ေရးဝမွျဖစ္မွာေပါ႔။ ၾကည္႔ခ်င္ေပမယ္႔ မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူးဟယ္။ အိပ္ယာထဲမွာပဲ မွန္းဆၿပီး စက္ေတာ္ေခၚပါ႔မယ္။ ေတာ္ၾကာေနရင္းထိုင္ရင္း ဂယက္ေတြထလို႔ မ်က္ရည္က်ေနရဦးမယ္ဟဲ႔။ ငါလိုခ်င္ေနတဲ႔ ဒႆဂီရိဆိုတဲ႔ နံမည္ေလးမရပဲျဖစ္ေနဦးမယ္”

           “ေၾသာ္ ဒါေလးမ်ား။ ဘိဘိ သာဝန္ထား။ ဘိဘိေလ ခုဏကပဲ နကၡတ္ၾကည္႔ၿပီး သြက္ခ်က္ခဲ႔တာ။ မနက္ျဖန္ မမရာရာေလ ေသာင္ဆယ္လံုးကို အလိုလိုေနရင္း ေအာင္တြားလိမ္႔မယ္ တိလား။ ဘိဘိကို ယံုစမ္းပါ မမရာရာ ရာ……။ ေနာ္..။ အေဖာ္မရွိရင္ ဘိမၾကည္႔ရဲလို႔ပါ။ ေနာ္ေနာ႔ေနာ္ လို႔ဆို……”

           “ဟယ္.. နင္႔ နကၡတ္က တကယ္ႀကီးလားဟဲ႔။ ေအးဟယ္.. ငါ.. နင္႔ကို ယံုပါတယ္ ဟိ။ သြားမယ္ဟယ္ ဒါဆို…”

           “ဟြန္း။ ဒါမ်ိဳးက် ႏွစ္ခြန္းမေခၚရဘူး။ ကဲပါ လာလာ.. ေနာက္က်ေနၿပီ။”

           ေနာက္က်ေနၿပီဆိုတာနဲ႔ ရာဝဏလည္း မ်က္ႏွာကို မ်က္ႏွာေခ်မွဳန္႔ေတြ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ပြတ္လိုက္ၿပီး ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႔ပင္ ထြက္ခ်လာလိုက္ေတာ႔သည္။ လူေကာင္ႀကီး အႀကီးႀကီးနဲ႔ ဆံပင္အံုထူႀကီးကိုဖားလ်ားႀကီးခ်ထားတဲ႔ ရာဝဏကို ဘိဘိမက တစ္ခ်က္ၾကည္႔ရင္း အေျခာက္ဓားျပႀကီးပါလို႔ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္တယ္။

           အင္း…………။ အခုေနမ်ား မယ္ေတာ္ဂုႏၶီမ်ား ေတြ႔သြားရင္… ေနရာမွာတင္ေမ႔လဲသြားမလား၊ သူ႔သားေတာ္ကို မမွတ္မိပဲ ဘယ္က ဘီလူးအေျခာက္ႀကီးလည္းဆိုၿပီး လိုက္ရိုက္ထုတ္မလားပဲ။ ဟိဟိ။

           ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီေန႔ညေတာ႔ စည္သည္ေကာင္ေတြၾကည္႔ရဖို႔အေရး တို႔အေရးပဲ..။ မနက္ျဖန္က်မွ ေနာက္ဆံုးေတာင္ထိ ေအာင္ႏိုင္ဖို႔သာ…………

 Credit : စြန္နီ

 

May 30th

အနတၱဗီဇ

By ကုိကုိႏွိဳင္းမခ
ယခင္ကုိလိုနီေခတ္ လက္ထက္တြင္ မက်ဥ္းကုန္းဟု အမည္တြင္ေသာ ရြာေလးတစ္ရြာရွိေပသည္။ မက်ဥ္းကုန္းဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ အိမ္ေထာင္စုတစ္ခုလွ်င္ မက်ဥ္းပင္ အပင္ 20 ထက္ မနည္း ရွိေလေပသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔လည္းမက်ဥ္းကုန္းဟု ေခၚတြင္ေလေပမည္။

          ကုိလိုနီေခတ္ ျဖစ္သည္႔အေလွ်ာက္ ခ်စ္တီးတို႕ဧ။္ အျမတ္ႀကီးစားေခါင္းပံုျဖတ္ သည္႔အျဖစ္မွ လည္း မလြတ္ကင္းၾကေပ…။ သာလွ်က္ပိုဆိုးသည္က အသက္ေလးဆယ္အရြယ္ ခ်စ္တီး ဦးႀကိဳင္ႏွင္႔ ဇနီးေဒၚနန္းတို႔ ျဖစ္ေပသည္။ သူတို႔တြင္ အသက္ 18 ႏွစ္အရြယ္ ေမာင္အားမွန္ႏွင္႔ အသက္ 20 အရြယ္ ေမြးစားသား ေမာင္ေကာက္ရတို႔ ရွိေလေပသည္။ ေမြးစားသားျဖစ္သည္႔အေလွ်ာက္ ဦးႀကိဳင္ႏွင္႔ေဒၚနန္းတို႔ဧ။္ အညိဳအညွင္ အထုအေထာင္းကုိ ပိုခံရေပသည္။

          တစ္ေန႔တြင္ ဦးႀကိဳင္ႏွင္႔ေဒၚနန္တို႔ တစ္ဖက္ရြာသို႔ ေၾကြးေတာင္းသြားခိုက္တြင္

ေမာင္ေကာက္ရမွာတစ္မနက္လံုး အိမ္မွဳကိစၥမ်ားျဖင္႔ အလုပ္မ်ားေနလွ်က္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ကာ အိမ္ေရွ႔ေလွကားခံုတြင္ ထိုင္လွ်က္အေမာေျဖ ေနေပသည္…။

ဒါကုိ စြယ္စံု တတ္ေသာ ေမာင္အားမာန္က အႀကံျဖင္႔

ေဟ႔ေကာင္ေကာက္ရ ဒီကုိခုလာခဲ႔စမ္း ျမန္ျမန္

ဟုတ္ကဲ႔ ညီ ကုိခုပဲလာပါၿပီ ဟုဆိုလွ်က္ ေမာင္အားမာန္ဧ။္ အခန္းတြင္းသို႔၀င္သြားေပသည္…။

ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ညီ

မင္းငါ႔ကုိ ညီလို႔လာလာမေခၚနဲ႔ ဆုိတာကုိ မမွတ္ထားဘူးလားကြ ဟင္ ေျပာစမ္းပါအံုး အဲ႔ဒါအသာထား ခုငါ ေညာင္းေနတယ္ နိပ္ေပးစမ္းဟုဆိုလွ်က္ အေပၚ၀တ္အကီ်ီကုိခၽြတ္ကာ ပုဆိုးကုိတိုတို၀တ္လွ်က္ ပက္လက္လွန္ေနေလ ေပသည္…။

ထိုသို႔နိပ္ေပးေသာ အေတြ႔မ်ားေၾကာင္႔ ေမာင္ေကာက္ရႏွင္႔ ေမာင္အားမာန္တို႔ဧ။္ ငပဲမ်ားမွာ အေတြ႔ေၾကာင္႔ ေထာင္ထ ေေလေတာ႔သည္…။

ေကာက္ရ မင္း -င္ခ် ဖူးလား

ဟင္ဟင္႔ ငါမလုပ္ဖူးပါဘူး…

ေအးေကာင္းတယ္ မင္းအေတြ႔အႀကံဳရေအာင္ငါသင္ေပးမယ္ ဟုဆိုလွ်က္ ေကာက္ရကိုတြန္းလွဲကာ ပုဆိုးကုိလန္လွ်က္ သူဧ။္ လွ်ာျဖင္႔.ေမာင္ေကာက္၇ဧ။္  -ိင္အဂၤါသို႕  -ုတ္ေပးေလေတာ႔သည္…။

ထိုသို႔တစ္ေျဖးေျဖးျခင္း ထုတ္ေပးေနခ်ိန္တြင္ ေမာင္ေကာက္ရဧ။္ -ိင္တံမွာ. 8လကၼ ေလာက္ ရွည္ထြက္လာေလေပသည္

ေကာက္ရမၿပီး နဲ႔အံုး

ငါဖီးယူလိုက္အံုးမယ္

ဟုဆိုလွ်က္ ေကာက္ရဧ။္ အေပၚသို႔ခြထိုင္-ၽႊ္

သူဧ။္ ခေရ၀ကုိ တံေတြးဆြတ္ကာ ေျဖးေျဖးျခင္း ထည္႔သြင္းေလေတာ႔သည္…။

          ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာက္ရမွာ နတ္ျပည္ေရာက္ေနသည္႔အလား ပါးစပ္မွလဲ အသားကုန္ ညဥ္းညဴသံထြက္ ေနေပသည္…။

ထိုသို႔ ထိုင္ထ အႀကိမ္ 20 ေလာက္ ျပဳလုပ္ေပးခ်ိန္မွာေတာ႔ ေကာက္ရဧ။္ လူပ်ိဳရည္မွာ ပန္းထြက္လာေလေတာ႔သည္…။

အားေကာင္းလိုက္တာ.. ညီရာဟု  .. ေကာက္ရမွ ပါးစပ္မွ အသံထြက္ညာဥ္းလိုက္ေလသည္…။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ခ်စ္တီးႏွင္႔တပည္႔လူမိုက္တစ္စုမွာ ျပန္ေရာက္လာသည္ႏွင္႔တိုးလွ်က္

ေဟ႔ေကာင္ေကာက္ရ မင္းငါ႔သာကုိဘာလုပ္ေပးတာလဲကြ

ဟ အေဖ သားဘားမွ မလုပ္ပါဘူး အေဖ အေဖ႔သားငယ္ခိုင္းလို႔ပါ

ဘာကြ ငါ႔သားက ခိုင္းတယ္ဟုတ္လား

ဟာ..မဟုတ္ပါဘူး ေဖေဖရယ္ သား.သားကုိေလ ေကာက္ရက အတင္းအိမ္ေပၚတက္လာၿပီး အဲ႔လိုလုပ္ေပးတာ အေဖ..သားတကယ္ေျပာတာ အေဖ သားကုိ ေလ..ဟု ငိုယိုတိုင္တန္းေလးသည္…။

ဘာကြ မင္းက ဒီလိုလုပ္တယ္ဟုတ္လား..ေအးေတြ႔မယ္ဟု ႀကိမ္းလွ်က္. ေကာက္ရအားထိုးခ် လိုက္ေလသည္.( လက္သီးျဖင္႔)

ေဟ႔ေကာင္ေတြ ဒီေကာင္႔ကုိပညာျပလိုက္စမ္း…

ဟုတ္ကဲ႔ပါ အာစရိ

ေဟ႔ေကာင္ဒီေကာင္႔ကုိခ်ဳပ္ထားဟုဆိုလွ်က္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ေမာင္ေကာက္ရေလးကုိ အဓမၼက်င္႔ေပးေလေေတာ႔ သည္…။

ေမာင္ေကာက္ရမွာ အံကုိတင္းတင္းက်ိတ္လွ်က္ ခ်စ္တီးတို႔သားအဖကုိ ၾကည္႔ေနေလသည္…

ၿပီးလဲၿပီးေရာ.. ေမာင္ေကာက္ရမွာ လစ္သည္ႏွင္႔ထလွ်က္ နံရံတြင္ ညွပ္ထားေသာ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓါးကုိ ေျပးယူလွ်က္ ခ်စ္တို႔တို႔လူမိုက္တစ္စုကုိ ခုတ္သတ္ျပစ္ေလသည္…။

ခ်စ္တီးႏွင္႔သူဧ။္သားေမာင္ေကာက္ရမွာလဲ အိမ္ေအာက္ထပ္သို႔ေျပးဆင္းေလေတာ႔သည္…။

ေကာက္ရမွာ. ခ်စ္တီးကုိ အိမ္ေပၚက တြန္းခ်ၿပီး အာမန္ကုိ အခန္းသြင္းသို႔ေဆာ္င႔ကန္႔လိုက္ေလသည္.

ထို႔ေနာက္ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းရွာလွ်က္ အားမာန္ကုိ ႀကိဳးျဖင္႔ေသခ်ာတုတ္ကာ. ပါးစပ္ကုိျဖဲလွ်က္ ပါးေစာင္ႏွစ္ဖက္ကုိ တုတ္ႏွစ္ေခ်ာင္းျဖင္႔ေထာက္ထား လွ်က္ ဟဟ ေလးျဖစ္ေနေစသည္…။

ထို႔ေနာက္.. သူဧ။္ -ိင္တံ႕ ကုိ အားမာန္ ဧ။္ ပါးစပ္ထဲသို႔ ထည္လွ်က္ လိမ္အံုးေလ ဒီပါးစပ္ဟု.

ေျပာကာ အတင္းလုပ္ေလေတာ႔သည္…။

သူလဲအၿပီး အားမာန္လဲ အေသပါပဲဗ်ာ…

ဒီလုိနဲ႔ သူအေလာင္းေတြကုိေသခ်ာ စုကာ အိမ္ေပၚထပ္တြင္ထားထားေလသည္..

ညေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ႔ အတြင္းပစၥည္ ေတြယူလွ်က္ အိမ္ကုိ မီးရွီဳ႕ၿပီး ျမိဳ႕တက္ ၿပီးထြက္ေျပးသြားေလေတာ႔သည္….။။

စာႀကြင္း။ ။ဇနီးေဒၚနန္းဧ။္ အျဖစ္မွာေတာ႔ ေၾကြးေတာင္းသြားေသာအိမ္တြင္ အယံုသြင္းခံရၿပီး အဆိပ္ေကၽြးသတ္ခံလိုက္ရပါသည္.

စာေရးသူ

ယခု မွဳခင္း ၀တၳဳကုိ ဆရာမင္းျမတ္သူရဧ။္ ၀တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္ႏွင့္ နယ္ျမိဳ႕ေလးတစ္ခုတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ႔ေသာ အတင္းအဓမၼက်င္႔မွဳ  အားအေျခခံ လွ်က္ ကၽြန္ေတာ္ ဧ။္ စိတ္ကူးကြန္ယက္ျဖင့္ ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  
Jun 19th

စကားသစၥာ

By SSP
ခ်စ္သူ....
ျမင္ကတည္းက ရင္ထဲ စဲြညွိ
သိပ္ခ်စ္မိခဲ့...။
တြယ္ညွိေႏွာင္ႀကဳိး ပဲ့ေၾကြႏုိးႏုိး
ေမွ်ာ္ကုိးရင္းေလ....
ေမ့လည္း ေမ့ခ်င္ ေတြ႔လည္းေတြ႔ခ်င္
သံေယာဇဥ္ႏြယ္  ရစ္ေခြ တြယ္ငင္
တမင္တစ္သက္ အႏွင္ခက္သမုိ႔
ရက္ဆက္အလြမ္း ပူေလာင္ကၽြမ္းေျမ့
တေငြ႔ေငြ႔ႏွင့္ ေမ့ဖုိ႔ ႀကဳိးစား
ခ်စ္အားသာပုိ ရင္မွာငုိမိ ေျဖမခ်ိခဲ့
တြယ္ညွိတက္လာ ရင္ထဲမွာ..။
တကယ္လုိ႔မ်ား ခြင့္သနားလွ်င္
ႏွစ္ဦးၾကည္ျဖဴ ခ်စ္ရည္လူးကာ
မခဲြမခြာ ရွိလုိပါလွ်က္
ပုိင္သူအသိ ဆုိင္သူရွိသေရြ႕
ခ်စ္သူ ကုိယ္ေငြ႕ ခ်မ္းေျမ့ေစသား
ဆုမြန္ထားကာ မခြာတူယွဥ္
ခုိ၀င္လုိလွ်က္ အေနခက္သမုိ႔
တစ္သက္သာခ်စ္ အမွတ္တရအျဖစ္
ရင္မွာ သိမ္းထားမယ္..။


Dec 8th

MLGBTS Members မ်ား၏ထူးျခားခ်က္

By Nandasithu
၁။ မိမိပုံအား Profile Pic အျဖစ္မတင္ရဲျခင္း။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့တင္ပါတယ္။ ဒါေပသိရွားတယ္ေပါ့ေနာ္။
၂။ မဟုတ္တာသိပ္ဖန္တီးေျပာတတ္တယ္။ Profile မွာလည္း သူမ်ားပုံေတြတင္တယ္။
၃။ ေမာ္ဒေရတာသာ Porn ပုံေတြ Naked ပုံေတြ Approve လုပ္မယ္ဆိုရင္ စြတ္တင္ၾကမွာ။ အာ့တာပဲ သိပ္အာသာျပင္းျပင္းရွိၾကတယ္။
၄။ သိပ္ေခ်ၾကတယ္။
၅။ အေကာင့္အား (၂)ေကာင့္ (၃)ေကာင့္ ဖြင့္လွစ္ထားျခင္း။ လြယ္ကူစြာ  Account Delect လုပ္တတ္ၾကတယ္။
၆။ ေျပာျခင္တာေတာ့အမ်ားႀကီးပဲ ေနာက္မွ ဆက္ေရးမယ္ေနာ္။ ဟိ။

စေနာက္ျခင္းျဖစ္လို႕ စိတ္ဆိုးရဘူးေညာ္ ခစ္ခစ္
နႏၵစည္သူ
ေခတၱ-ေနျပည္ေတာ္
Dec 19th

ေမာင္...ဟုေခၚသည္ ..အပိုင္း(၂၁)

By satan*heart @ အလင္းေရာင္ ခ်စ္သူ

အပိုင္း(၂၁)

အံ့မခန္း၏ ႏုတ္ခမ္းထက္တြင္ ႏုညံ့ေႏြးေထြး စိုစြတ္ေသာ အထိအေတြ ့တစ္ခုေႀကာင္ ့မ်က္လံုးမ်ားျပာေ၀သြားျပီး ေကာင္းကင္ေပၚကိုေျမွာက္

တတ္သြားသည့္အလားခံစားလိုက္ရသည။္ရင္ခုန္သံတို ့မွာလည္း အထိန္းအကြပ္မဲ့စြာ ပရမ္းပတာ လွဳပ္ရွားလို ့ေနပါသည္။ ခိုင္ျမဲရဲ ့ႀကင္နာမႈျပ

ည့္၀ေသာ ေႏြးေထြး ႏုညံ့သည့္ အနမ္းေအာက္မွာ အံ့မခန္း ရုန္းထဖို ့ႀကိဳးစားေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မႈမရွိပါ။ ျပီးေတာ့ ခ်စ္ရည္မ်ားရႊန္းလဲ ့ေန

ေသာ ခိုင္ျမဲရဲ ့ မ်က္၀န္းအိမ္ကို ရင္ခုန္တပ္မက္စြာ ျမင္ေတြ ့လိုက္ရပါသည္။ အံ့မခန္း ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ သူ ့ရဲ ့အနမ္းမ်ားကို ေရွာင္လႊဲရန္

ႀကိဳးစားေသာ္လည္း အခ်ည္းႏွီးသာ ျဖစ္လို ့ေနျပီး သူရဲ ့ ဆြဲေဆာင္ရာ ေနာက္ကိုသာ စိတ္က လိုက္ပါလို ့သြားရပါသည္။ အံ့မခန္းလည္း သူ ့

ကို တပ္မက္စြာ ျပန္လည္နမ္းရွိဳက္လိုက္ပါသည္။ အံ့မခန္း သူ ့ကို နမ္းလိုက္စဥ္ ေမာင့္ရဲ ့ျပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္ ေမာင့္ပံုရိပ္က အံ့မခန္း

ရဲ ့ အေတြးပံုရိပ္မွာ ျဖတ္ကနဲ ေပၚလို ့လာပါသည္။ အံ့မခန္း လိပ္ျပာမလံုစြာျဖင့္ ျဖတ္ကနဲ ့ခိုင္ျမဲကို နမ္းေနရာမွာ တြန္းဖယ္လိုက္ပါသည္။ ရုတ္

ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားသည့္ အမူအယာေႀကာင့္ ခိုင္ျမဲက အံႀသစြာ ေတာင္းပန္တိုလွ်ိဳးေသာ အသံသဲ့သဲ ့ျဖင့္..

          “အကို ..ဘာျဖစ္လို ့လဲ..ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးသြားတာလားဗ်ာ..”

အံ့မခန္း ဘာျပန္ေျပာရမည္နည္း။ ေမာင့္ကို ခ်စ္ေနေသးလို ့ မင္းကို ခံစားလို ့မရဘူးလို ့ ေျပာလိုက္ရမည္လား။ သို ့တည္းမဟုတ္ အလုပ္ရွင္ႏွ

င့္ အလုပ္သမားဟူေသာ စည္းတစ္ခုေႀကာင့္ သူ ့ကို ျငင္းပယ္လိုက္သည္လို ့ေျပာလိုက္ရင္ေကာင္းမလားဆိုသည့္ အေတြးမ်ားက အံ့မခန္းကို

ႀကီးစိုးလို ့ေနပါသည္။ အံ့မခန္း သူ ့ကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ႀကာေလး ေတြေ၀စြာ ေငးႀကည့္လို ့ေနမိပါသည္။ ႏုညံ့ပါးလႊာေသာ နွစ္ခမ္းႏွစ္လႊာႏွင့္

ညိွဳ ့အားျပင္းလွေသာ သူ ့မ်က္၀န္းညိုမ်ားက အံ့မခန္းစိုက္ႀကည့္ေနသည္မွာ အသက္ရွဴမ်ားပင္ရပ္တန္ ့သြားေတာ့မည့္အတိုင္းပင္။ ထိုဆြဲေဆာ

င္အားမ်ားက အံ့မခန္း ကို ေျပာမည့္စကားမ်ားကို ဆြံအသြားေစပါသည္။ခိုင္ျမဲက သူ ့ကို စိတ္ဆိုးသြားမည့္ကို စိုးထိတ္သည့္ အမူအယာျဖင့္ႀက

ည့္ေနသည္မွာ အံ့မခန္းရဲ ့ရင္ကို ထပ္မံ၍ လႈပ္ရွားေစပါသည္။ တိတ္ဆိတ္ေသာ အခန္း၀ယ္ ႏွစ္ဦးသား၏ ရင္ခုန္သံမ်ားမွာ ကိုယ္စီႀကားရေလ

ာက္ေအာင္ကို စည္းခ်က္မဲ့ လႈပ္ရွားလို ့ေနပါသည္။အံ့မခန္း ေခါင္းပဲ ခါမိလိုက္သလား ေခါင္းပဲ ငံု ့မိလိုက္သည္လားမသိ မ်က္လႊာကိုသာ အသ

ာေအာက္ကို ခ်လိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ ႏွဖူးျပင္ထက္၀ယ္ ႏုညံ့ေသာ အနမ္းတစ္စံုက ထပ္မံ၍ က်ေရာက္လာျပီး မႀကာေသာ အခ်ိန္မွာေတာ့ အန

မ္းမိုး မ်ားက သည္းထန္စြာ အံ့မခန္းမ်က္ႏွာျပင္ အႏွံကို က်ေရာက္လို ့လာပါသည္။ ထိုကဲ့သို ့ေသာ အထိအေတြ ့မ်ိဳးကို ေမာင္က လြဲျပီး  အံ့မ

ခန္းဘ၀မွာမရွိခဲ ့ဘူးေသးပါ။ အခုခိုင္ျမဲကေတာ့ ဒုတိယေျမာက္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လို ့ေနပါျပီ။ ေမာင္ႏွင့္ ေ၀းကြာျပီးကတည္းက ယခုလို အ

ထိအေတြ ့ခံစားမႈမ်ိဳးခံစားရတာ အခုက ပထမအႀကိမ္ျဖစ္ျပီး စိတ္တို ့က ဟိုးယခင္ ေမာင္နဲ ့အတူေနစဥ္က အေျခအေနကို ျပန္လည္ဆြဲေခၚသြ

ားသလို ခံစားလိုက္ရပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ မဟုတ္ဘူးဆိုေသာ အသိကလည္း စိုးမိုးလို ့ထားျပန္ပါသည္။ အံ့မခန္းရဲ ့ စိတ္တြင္းမွာေတာ့

အခုလက္ရွိ ခိုင္ျမဲႏွင့္ ျဖစ္ေနေသာ အထိအေတြ ့ကို သာယာႀကည္ႏူးေသာစိတ္၊ ေမာင္ကို သစၥာရွိရွိ ေစာင့္ေနခ်င္ေသးသည့္ စိတ္တို ့ကအားျပိဳ

င္ကာလြန္ဆြဲ လို ့ေနပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ခိုင္ျမဲကို ခ်စ္သည့္စိတ္ေရာ ျဖစ္ေပၚလာသလားဆိုတာကိုေတာ့ အံ့မခန္း ကိုယ္တိုင္ မသိေတာ့ပါ။ ေန

ာက္ျပီး အခုခ်ိန္မွာ အံ့မခန္း အျပင္းျပဆံုးလိုခ်င္ေနတဲ ့ဆႏၵ ရမၼက္ တစ္ခုကေတာ့ ေယာက်္ားပ်ိဳ တစ္ေယာက္ အ၀တ္ဗလာမဲ ့မိမိေရွ ့မွာရပ္ေန

သည္ကို ႀကည့္ခ်င္သည့္စိတ္ကိုေတာ့ လံု၀ မ်ိဳသိပ္ထားလို ့မရတာကိုေတာ့ အံႀသရပါသည္။ အံ့မခန္း စိတ္လႈပ္ရွားစြာျဖင့္ ခိုင္ျမဲရဲ ့လည္ကုတ္

ကို လက္ျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာ ဆုတ္ကိုင္ထားလိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္းကို ေပြ ့ခ်ီထားရာမွ ကုတင္ေပၚကို အသာအယာ တင္လိုက္ပါသည္

။ ျပီးေတာ့ အံ့မခန္းကိုယ္ေလးကို တင္းက်ပ္စြာ ဖက္လိုက္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို တပ္မက္စြာ အာသာျပင္းျပင္း နမ္းရွဳိက္လိုက္ပါသည္။ နွစ္ဦးသား

ရဲ ့ အသက္ရွဳသံမ်ား ျမန္ဆန္လို ့လာျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အံ့မခန္းရဲ ့ေမာင့္ကို ခ်စ္ေသာ စိတ္မ်ားသည္ ခိုင္ျမဲရဲ ့ႏုည့ံႀကင္နာေသာ အထိအ

ေတြ ့ေအာက္မွာ စီးေမ်ာ ေပ်ာ္၀င္လို ့သြားရပါသည္။ ခိုင္ျမဲရဲ့ အေပၚ ဆြယ္တာအက်ီ ၤကို ခၽြတ္လိုက္ျပီး ေအာက္မွာ ၀တ္ထားေသာ ရွပ္အက်ီ ၤမွ

ႀကယ္သီးမ်ားကို တစ္လံုးခ်င္းစီ ျဖဳတ္ေပးလိုက္ပါသည္။ အေပၚ အက်ီ ၤဗလာျဖစ္သြားေသာ ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္းမ်က္ႏွာကိုေသခ်ာႀကည့္လိုက္ျပီး

လည္တိုင္မ်ားကို ျဖည္းညွင္းစြာ ငံုစုပ္ျပီး နမ္းရွီဳက္လိုက္ပါသည္။ အရိုးအခ်ဥ္မ်ားေတာင့္တင္းသြားသလိုခံစားလိုက္ရပါသည္။ ခိုင္ျမဲက နမ္းရွဳိက္

ရင္း အံ့မခန္း၏ အေႏြးအက်ီ ၤေအာက္သို ့လက္ကို လွ်ိဳလိုက္ျပီးေက်ာျပင္ကို အသာေလးပြတ္သပ္ေပးေနပါသည္။ ေနာက္သူ ့လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္

အေႏြး အက်ီ ၤႏွင့္အတူ ေအာက္ခံ တီရွပ္ကိုပါ တစ္ပါတည္း ဆြဲခၽြတ္လိုက္ပါသည္။ ကုတင္ထက္၀ယ္ အေပၚအ၀တ္ ဗလာက်င္းေနေသာ ေယ

ာက်္ားပ်ိဳႏွစ္ဦး ခ်စ္ရမၼက္ျပင္းစြာ တစ္ဦးကို တစ္ဦးႀကင္နာစြာ နမ္းရွီဳက္လို ့ေနႀကပါသည္။ ေနာက္ ခိုင္ျမဲက သူ ့မတ္တပ္ရပ္လိုက္ကာ သူ ့ခါးပ

တ္ကို ခၽြတ္လိုက္ျပီး ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုပါ ခၽြတ္လိုက္ပါသည္။ အတြင္းခံေဘာင္းဘီသာ က်န္ေတာ့ေသာ ခိုင္ျမဲ၏ ခႏၵာမွာ ရင္ခုန္ဖြယ္ေကာင္းစြ

ာ အခ်ိဳးအဆစ္ က်နလို ့ေနပါသည္။ သူ ့ရဲ ့ေအာက္ခံေဘာင္းဘီ ေအာက္မွာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ညီငယ္ေလးမွာ အေပၚဘက္သို ့ ေဖာင္းႀကြလို ့ေန

ျပီး အျပင္ကို ရုန္းထြက္ခ်င္သည့္ အေနအထားမွာ ရွိေနပါသည္။ ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္း၏ ေဘာင္ဘီကိုပါ ခၽြတ္ေပးလိုက္ျပီး အံ့မခန္းရဲ ့ႏို ့အစံုကို သူ့

၏ေႏြးေထြးေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားျဖင့္ ငံုစုပ္လိုက္ပါသည္။ အသည္းထဲထိ စိမ့္ေအာင္ခံစားလိုက္ရျပီး အံ့မခန္း အံကိုႀကိတ္လိုက္ကာ သူ လက္ေမာ

င္းမ်ားကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ပါသည္။ ထိုစဥ္ ခိုင္ျမဲထံမွ ရေသာ ေယာက်္ားပ်ိဳတစ္ေယာက္ရဲ ့ကိုယ္သင္းရနံ့က အံ့မခန္းရဲ ့တဏွာရာဂ စိတ္ကိုပိုျပီး

ႏိႈးဆြလိုက္သလို ခံစားလိုက္ရပါသည္။ ထိုရနံ့ကို မရခဲ့သည္မွာ ေမာင္နွင့္ကင္းကြာခဲ ့ျပီးသည့္အခ်ိန္ကတည္းက မဟုတ္ပါလား။ စိတ္၏ ေစ့ေ

ဆာ္မႈေႀကာင့္ အံ့မခန္း၏ လက္ကလည္း သူ ့အလိုအေလ်ာက္ ခိုင္ျမဲရဲ ့ေပါင္နားကို တိုးကပ္လို ့သြားရျပီး သူ ့ညီငယ္ေလးရွိရာကို အေပၚမွေန

ျပီး အသာအယာေလး ႏုညံ့သိမ္ေမြ ့စြာပြတ္သပ္ေပးလိုက္ပါသည္။ ထိုအထိအေတြ ့ေႀကာင့္ ခုန က ရုန္းထရန္ တာစူေနေသာ ခိုင္ျမဲရဲ့ ညီငယ္ေ

လးမွာ ပိုလိုပင္ မာေတာင္လာကာ ေဒါသႀကီးသည့္ နဂါးတစ္ေကာင္အလား သက္၀င္လႈပ္ရွားလို ့လာပါသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခိုင္ျမဲက သူ ့ဖြ

ားဖက္ေတာ္ ညီေလးကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါသည္။ လြတ္လပ္မႈရသြားေသာ သူ ့ညီေလးမွာ တဆတ္ဆတ္လႈပ္ရမ္းလို ့ေနျပီး အေႀကာမ်

ားျပိဳင္းျပိဳင္းထလို ့ေနသည္မွာ အံ့မခန္းကို ပိုျပီး ရင္ခုန္ေစပါသည္။ အံ့မခန္းက အသာအယာဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး ညင္သာစြာျဖင့္ မိမိ အာခံတြင္း

ထဲကို ထည့္လိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲကိုယ္ေလး ဆတ္ကနဲ တုန္သြားျပီး........

          “အားးးး..ရွီးး..လ္....”

ဆိုသည့္ ညည္းတြားသံ သဲ့သဲ့မွ တစ္ပါး တစ္ခန္းလံုးတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လို ့ေနပါသည္။ အနံ ့အသက္ကင္းလွေသာ၊ အေမႊးမ်ားကို သန္ ့ရွင္း

စြာ ရိတ္သင္ထားေသာ အရွည္ ေျခာက္လက္မေက်ာ္ရွိေသာ ႀကီးမားျပီး ဆြဲေဆာင္အားေကာင္းလွေသာ သူ ့ညီေလးကို အားရစြာ အံ့မခန္း စ

ည္းခ်က္က်က် ငံုစုပ္လို ့ေပးလိုက္ပါသည္။ သန္ ့ရွင္းျပီး လွပေသာ သူ ့ညီငယ္မွာ အေပၚကို အနည္းငယ္ေကာ့တက္လို ့ေနပါသည္။ ကင္းကြာ

ေနသည္မွာ ႀကာျပီးျဖစ္ေသာ အခုလို အထိအေတြ ့ကို ျပန္လည္ရရွိသည့္ အံ့မခန္းမွာ စိတ္ႀကိဳက္ကို ခိုင္ျမဲ၏ ညီေလးကို ေဆာ့ကစားလိုက္ အ

ားရေအာင္ စုပ္လိုက္ျဖင့္ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္လို ့ေနပါသည္။ ခိုင္ျမဲကေတာ့ အံ့မခန္း၏ ေခါင္းေလးကို အသာေလး သူ ့လက္ျဖင့္ ထိန္းေပး

ရင္း သူ ့ကိုယ္ကိုလည္း အလိုက္သင့္ ေရွ ့တိုးေနာက္ငင္ လုပ္ေနပါသည္။ အားရေက်နပ္ေလာက္သည္အထိ အံ့မခန္း သူ ့ညီေလးကို ျပဳစုေပး

လိုက္ျပီးေနာက္ ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္းကိုယ္ေလးကို အသာမလိုက္ကာ ေခါင္းအံုးကို ခါးေအာက္မွာ ခုလိုက္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ အံ့မခန္းရဲ ့ေျခေထာ

က္ကို သူ ့ရဲ ့ပုခံုးေပၚကို တင္လိုက္ျပီး သူ ့၏ ညီငယ္ေလးကို အံ့မခန္းရဲ ့ခေရ၀ေလးအတြင္းသို ့အသာေတ့ကာ ျဖည့္ညွင္းစြာထိုးသြင္းလိုက္ပါ

သည္။ သံုးႏွစ္တာကာလ ကင္းကြာခဲ့သည့္ ထိုအထိအေတြ ့ကို အံ့မခန္း အနည္းငယ္ေတာ့ေႀကာက္ရြံမိပါသည္။ သို ့ေပမယ့္ စိတ္ကိုအသာေ

လွ်ာ့ခ်ထားလိုက္ကာ အသက္ကို မွန္မွန္ရွဴလိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲရဲ ့ဖြားဖက္ေတာ္ေလး တစ္၀က္ေလာက္ေရာက္သည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ အံ့မခန္းအံ

ကိုႀကိတ္ထားလိုက္ကာ သူ ့လက္ေမာင္းမ်ားကို တင္းတင္းေလး ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲက တိုးညွင္းေသာ အသံျဖင့္..

         “ အကို..သိပ္နာေနလားဗ်ာ..”

အံ့မခန္း ေခါင္းကို အသာရမ္းျပလိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲက အားျဖင့္ တစ္ခ်က္ေဆာင့္လိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ အဆံုးအထိေရာက္လို ့သြားပါသည္။ ရ

င္ထဲထိေရာက္ေအာင္ တစ္ဆို ့သြားသလို ့ခံစားလိုက္ရပါသည္။ ေနာက္ ခိုင္ျမဲက ရပ္တန္ ့မေနဘဲ စည္းခ်က္ညီျဖည္းညွင္းစြာ ေရွ ့ေနာက္လႈပ္

ရွားလို ့ေနပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အရာအားလံုးက အဆင္ေျပေခ်ာေမြ ့လို ့သြားျပီး အံ့မခန္း ႏွင့္ ခိုင္ျမဲတို ့ ခ်စ္ဗ်ဴဟာကို လြတ္လပ္စြာ ခ

င္းလိုက္ပါသည္။ ခုန က အံ့မခန္း ေျခေခါက္လဲသည့္ ဒဏ္မွာလည္း ခိုင္ျမဲ၏ ျပဳစုမႈေအာက္မွာ ေမွးမွိန္ကြယ္ေပ်ာက္လို ့ သြားပါသည္။ တိတ္ဆိ

တ္ေသာည စိတ္ကြယ္ရာတစ္ခုတြင္ ေယာက်္ားႏွစ္ဦး ခ်စ္ႀကည္ႏူးစြာ ခ်စ္ဗ်ဴဟာ ခင္းေနႀကသည္မွာ ရင္ခုန္လိႈက္ေမာဖြယ္ေကာင္းလြန္းလွပါ

သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ ေႏွာင့္ယွက္မူမရွိေသာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေသာ ေနရာတြင္ အခ်စ္နလန္ ထရသည္မွာ မည္မွ်လြတ္လပ္ျပီး ႀကည္ႏူးဖို ့

ေကာင္းလိုက္ပါသနည္း။ ႀကမ္းခ်င္းတိုင္းႀကမ္းေနသည့္ ခိုင္ျမဲမွာ ေနာက္ဆံုး အရွိန္ကိုပိုျမွင့္လိုက္ျပီး ျပီးဆံုးျခင္းအဆင့္ကို ေရာက္ရွိလို ့သြားရပါ

သည္။ ႏွစ္ဦးသားေမာဟိုက္စြာ ကုတင္ထက္၀ယ္ ယွဥ္ျပီး လဲေလ်ာင္း ေနလိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲကေတာ့ ေက်နပ္ေသာ အႀကည့္ျဖင့္ အံ့မခန္းကို

ခ်စ္ရည္ရႊန္းေသာ မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ ႀကည့္ေနေပမယ့္ အံ့မခန္း ရင္မွာေတာ့ သူ ့ကို ခ်စ္သလို မခံစားရေသးပါ။ စိတ္ကြယ္ရာေနာက္မွာ ခိုင္ျမဲ

၏ အထိအေတြ ့ကို မေရွာင္ႏိုင္လို ့ သူႏွင့္ အခ်စ္စခန္းသြားလိုက္ရသည္ဆိုတဲ ့အခ်က္သာ ေခါင္းထဲမွာ ႀကီးစိုးလို ့ေနျပီး အခ်စ္ဆိုေသာ နွလံုး

သား၏ ခံစားမႈက ေအးစက္ေနတာကိုေတာ့ အံ့မခန္း အံႀသရပါသည္။ ေနာက္ အခ်စ္တစ္ခုမပါဘဲ သာယာမႈတစ္ခုျဖင့္ သူ ့အလိုကို လိုက္ေပး

ခဲ့သည့္မိမိကုိယ္ကိုလည္း အံအားသင့္သြားရပါသည္။ အံ့မခန္း စိတ္ရွဳပ္ေထြးစြာ သက္ျပင္းကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ မိမိကိုယ္ကို

အျပစ္ႀကီး တစ္ခု အမွားႀကီး တစ္ခု က်ဴးလြန္လိုက္သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္းရဲ ့ ႏုညံ့ေသာ ဆံႏြယ္ေလးမ်ားကို ေဆာ့ကစား

ျပီး.......

        “အကို ့ကို ..ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္သြားတယ္ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္ကိုေရာ အကို ခ်စ္လား..”

အံ့မခန္း အတြက္ အေျဖက အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးပါ။ မခ်စ္ေသးဘဲနွင့္ေရာ အခုလိုမ်ိဳး ရင္းႏွီးတဲ ့ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးျဖင့္ ေနလို ့ရပါသလား။ တစ္ျခ

ားသူေတြမွာေရာ မိမိလို အျဖစ္မ်ိဳးရွိႀကပါသလား အံ့မခန္း သိခ်င္ပါသည္။ ေမာင္ႏွင့္တုန္းက စိတ္ထဲက လိုလိုလားလား ခ်စ္ခဲ ့မိလို ့ေမာင္ႏွင့္

အခ်စ္စခန္းသြားခဲ ့ႀကေပမယ့္ အခု ခိုင္ျမဲႏွင့္က်ေတာ့ေမာင့္ အေပၚထားသလို စိတ္မ်ိဳးမရွိပဲ ဆက္ဆံမိသြားတာကို အံ့မခန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရြံရွ

ာစက္ဆုပ္မိပါသည္။ အခု ခိုင္ျမဲကို မိမိက ခ်စ္တယ္လို ့ေျပာလိုက္ရမည္လား။ မခ်စ္ဘူးလို ့ဘဲ ေျဖလိုက္ရမည္လား လံုး၀ စဥ္းစားလို ့မရေတာ့

ပါ။ အခုလို အေျခအေနေရာက္ျပီးမွ မခ်စ္ဘူးလို ့ေျဖလိုက္လွ်င္ မိမိကုိ ခိုင္ျမဲ ဘယ္လို ျမင္သြားမလဲ..ျပီးေတာ့ အခ်စ္ႏွင့္ လိင္ဆက္ဆံမႈက အ

ခုလို စိတ္ကြယ္ရာတိုင္းမွာ ျဖစ္ႏိုင္ လူသားႏွစ္ဦးစိတ္မထိန္းႏိုင္လွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္သည့္အရာမ်ိဳးလား။ မခ်စ္ဘူးလို ့ေျပာလိုက္ပါက မခ်စ္ဘဲနွင့္ အခု

လို ဆက္ဆံမႈျပဳတတ္သလားဆိုသည့္ ခိုင္ျမဲႀကည့္မည့္ အႀကည့္မ်ိဳး အေတြးမ်ိဳးကိုလည္း အံ့မခန္း ရင္မဆိုင္ႏိုင္ပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အံ့မခန္း

အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည့္အေျဖ တစ္ခုကို ေပးလိုက္ပါသည္။

       “အင္း.....ခ်စ္ပါတယ္..”

       “အာ..ေျဖတာႀကီးကလည္းဗ်ာ..အားမရလိုက္တာ..ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တကယ့္ကို ရင္ထဲက ခ်စ္သြားတာ..တစ္ခါမွအကိုကိုခ်စ္ရလိမ့္

        မယ္လို ့ စိတ္ကူးေတာင္မရွိခဲ ့တာ..ကံႀကမၼာက ဆန္းႀကယ္တယ္ေနာ္..”

ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္းရ ဲ့အေျဖကို သိပ္ေက်နပ္ပံုမရေသး..ကေလးဆိုးတစ္ေယာက္ပမာ ေျပာလို ့ေနပါသည္။

       “အကို..ကၽြန္ေတာ္ကို တကယ္ေရာ ခ်စ္ရဲ ့လားဗ်ာ..”

စိတ္ပူစြာျဖင္ ့ေမးေနပံုေလးက ခ်စ္ဖို့ေကာင္းပါသည္။ သူ  ့ကိုညီေလးတစ္ေယာက္လို သံေယာဇဥ္ထားႏိုင္တာက လြဲျပီး ခ်စ္ဖို ့ႀကေတာ့ မျဖစ္

ႏိုင္သလို ခံစားေနရပါသည္။ အံ့မခန္းက ျပံဳးလိုက္ျပီး..

       “ခ်စ္ပါတယ္..ညီရယ္..ခ်စ္လို ့ပဲ..အခုလို အေျခအေနေရာက္သြားတာေပါ့..ညီသာ ကိုယ့္ကို အေျဖအေတာင္းပဲ..အခုလို ဇြတ္အတင္းလု

        ပ္တာေတာ့ မေကာင္းဘူး...”

အံ့မခန္းက အပစ္တင္သလိုေလး ေျပာလိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲက ပ်ာပ်ာသလဲျဖင့္..

        “ အာ..ေတာင္းပန္ပါတယ္ အကိုရာ..ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေတြဘယ္လိုျဖစ္သြားတယ္မသိဘူး..လံုး၀ ထိန္းလို ့မရေတာ့တာ..ျပီးေတာ့ အကို

          ဘ၀ကိုစာနာမိတယ္..အကို ့ေဘးမွာ အားအင္ေတြေပးတဲ ့ အကိုအားကိုးေလာက္တဲ ့သူျဖစ္ခ်င္ တယ္.အကို့ေရွ ့က မားမားမတ္မတ္

          ရပ္တည္ေပးခ်င္တယ္..အကို ့ကိုအရင္က လုပ္ခဲ ့တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အပစ္ေတြအတြက္ေပးဆပ္ခ်င္တယ္”

အံ့မခန္းက ျပံဳးလိုက္ျပီး..

         “ကဲ..ကိုယ္ေတာ္..စကားမ်ားမေနနဲ ့ေတာ့..အ၀တ္၀တ္ေတာ့..အေအးေတြပတ္ကုန္ေတာ့မယ္..ျပီးေတာ ့ခုနက ေျခေထာက္ေခါက္လို ့

          နာပါတယ္ဆို..သူက ေနာက္ထပ္ အနာတစ္ခု ထပ္ေပးတယ္..”

အံ့မခန္းက စသလိုေလးေျပာလိုက္ေတာ့ ခိုင္ျမဲက ခုနက ေျခေခါက္လဲသြားတာကို သတိရသြားျပီး...

        “အာ..ဟုတ္သားပဲ..ဟဲ..ဟဲ ..အခ်စ္စိတ္ေတြတက္သြားေတာ့ ေမ့သြားတယ္ဗ်..ဒဏ္ေႀကေဆးဘယ္မွာထားလဲ ကၽြန္ေတာ္လိမ္းေပးမယ္

           ေလ..ျပီးေတာ့ ပတ္တီးေလးနဲ ့စည္းထားလိုက္..ပူသြားေအာင္..”

ေျပာျပီး အ၀တ္ေတြကို ကမန္းကတန္း၀တ္လိုက္ကာ ေဆးရွာရန္ အေရွ ့ကိုထြက္သြားပါသည္။ အံ့မခန္းက အေနာက္မွေန သူ ့ကိုေဆးရွိသည့္

ေနရာကို ေအာ္ေျပာလိုက္ပါသည္။ ခဏအႀကာမွာေတာ့ ေဆးထည့္သည့္ျခင္းကို အံ့မခန္းရွိရာကို ယူလာလိုက္ပါသည္။ အံ့မခန္း ေျခေခါက္လဲ

ထားသည့္ေနရာကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့ အနည္းငယ္ေရာင္ လို ့ေနပါသည္။ ခိုင္ျမဲက ထိုေနရာကို ေဆးမ်ားျဖင့္ အသာပြတ္လိမ္းေပးေနပါသည္။

သူက ေဆးလိမ္းေပးေနရင္းမွ..

       “အကိုနဲ ့ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္သူေတြျုဖစ္သြားျပီဆိုေတာ့ ခ်စ္သူေတြ ေခၚတဲ ့အေခၚအေ၀ၚေတြသံုးရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္ဗ်..”

        “အင္း..ညီက ဘယ္လို ေခၚခ်င္လို ့လဲ..”

ခိုင္ျမဲက တစ္ခ်က္စဥး္စားလိုက္ျပီး အံ့မခန္း၏ ေျခေထာက္ကို ပတ္တီးစီးေပးေနပါသည္။ ျပီးေတာ့..

       “မ..လို ့ေခၚမယ္ေလ..ေကာင္းတယ္မဟုတ္လား..အကိုက ကၽြန္ေတာ္ထက္ အသက္လည္းႀကီးတယ္ဗ်ာ..ျပီးေတာ့နာမည္က အံ့မခန္း

        ဆိုေတာ့ မ ပါတယ္ေလ..အဲဒီေတာ့ မ လို ့ေခၚမယ္ဗ်ာ..မ ကေရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္လိုေခၚမွာလဲ..”

အံ့မခန္းက စဥ္းစားလို ့မရေသးသည့္အတြက္..

        “အေခၚအေ၀ၚေတြက အေရးႀကီးလို ့လား..ခ်စ္ေနဖို ့က အဓိက မဟုတ္လား...”

ေျပာမည့္သာ ေျပာရသည္ သူ ့ကိုေရာ တကယ္ခ်စ္တာဟုတ္လို ့လားလို ့အံ့မခန္းကို ေမးလွ်င္လည္း အခုခ်ိန္မွေတာ့ ေရရာသည့္အေျဖထြက္

လာမွာ မဟုတ္ဟု အံ့မခန္းထင္ပါသည္။ အံ့မခန္း အေျဖကို ခိုင္ျမဲက မေက်နပ္ေသးဘဲ..

           “မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ လို ့ေခၚျပီး အကိုက ကၽြန္ေတာ့္ကိုညီလို ့ေခၚေတာ့ မေကာင္းေသးဘူးေလ..ျပီးေတာ့ ခ်စ္

           သူေတြဆိုတာ ခ်စ္ႀကေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ နာမည္ေတြမေခၚရက္ႏိုင္လို ့ခ်စ္စႏုိုးေလးေတြေခၚႀကတာေလဗ်ာ..”

အံ့မခန္း ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္လို ့သြားပါသည္။ ရင္ထဲက မလာေသာ စကားတစ္ခုကိုလည္း သူ ့ကိုေျပာလိုက္မိျပီ။ ယခုလည္း သူ ့ကို

ဘယ္လို ေခၚရမည္ကို ေခါင္းထဲက စဥး္စားလို ့မရျဖစ္ေနပါသည္။ စဥး္စားလို ့မရသည့္အတြက္ ခုနက နာက်င္ေနေသာ ေျခေထာက္ကို အသ

ာပြတ္လိုက္ကာ...

         “ရာသီဥတုကလည္း ေအးလာလို ့လားမသိဘူး..ေျခေထာက္က ကိုက္လာသလိုပဲ..ဟို..ဟိုေလ..ေျခေထာက္က ကိုက္ေနေတာ့..ညီ ့

          ကိုဘယ္လို ေခၚရမလဲ စဥ္းစားလို ့မရဘူးျဖစ္ေနတာ..”

ႀကံရာမရသည့္အဆံုးေျခေထာက္ကို လႊဲခ်လိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲက နားလည္သလို ေခါင္းညီတ္လိုက္ျပီး..

         “ေကာင္းျပီ..ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမယ္...ကၽြန္ေတာ္က မ ထက္ အသက္လည္း ငယ္တယ္..ခိုင္ျမဲသူ ဆိုေတာ့ တစ္လံုးခ်င္း အဖ်ားစြ

          တ္ေခၚလို ့လဲ မေကာင္းဘူး..”

သူ ့ဘာသာ ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနျပီး ေနာက္ဆံုး လက္ေဖ်ာက္ တစ္ခ်က္တီးလိုက္ကာ..

         “ေမာင္..လို ့ေခၚ..ဟုတ္ျပီလား..မ နဲ ့ေမာင္ေပါ့ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္က မ ထက္ အသက္လည္းငယ္တယ္..ေမာင္လို ့ပဲေခၚေနာ္..”

         “ေမာင္..............ဟုတ္လား”

အံ့မခန္း ႏႈတ္မွ ေယာင္ျပီး သံေယာင္လိုက္မိသြားပါသည္။ ေနာက္ ရင္ထဲမွာလဲ ဆို ့နင့္လို ့သြားရပါသည္။ တိုက္ဆိုင္မႈေလးလား သို ့မဟုတ္တ

မင္တကာ ေျပာလိုက္တာလားဆိုတာကိုေတာ့ ခိုင္ျမဲကလြဲျပီး ဘယ္သူမွ သိႏိုင္မည္မထင္ပါ။

         “ဟုတ္တယ္ေလ...အရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးက ‘ကို’ လို ့ေခၚတာ..ကၽြန္ေတာ္အဲဒီေခၚသံကို ျပန္မႀကားခ်င္ဘူး..ျပီးေတာ့ မ ကို

          ကၽြန္ေတာ္ တန္ဖိုးထားျပီး ခ်စ္တယ္..အေလးအနက္ေျပာတာပါဗ်ာ..”

ခိုင္ျမဲ အေလးအနက္ေျပာေနသည္ဆိုတာ သူ၏ မ်က္၀န္းမ်ားက သက္ေသခံေနပါသည္။ ခိုင္ျမဲကို ယံုပါသည္။ ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ မယံုတာ

မိမိ၏ စိတ္ကိုပါ။ မိမိေႀကာင့္ ခိုင္ျမဲကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္သလို မည္သည့္ ခံစားမႈမ်ိဳးကိုမွလည္း မေပးခ်င္ပါ။ သက္ျပင္းကို ျဖည္းညွင္းစြာခ်လို

က္ျပီးေတာ့..

        “မင္း ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူမ်ားသားသမီးကို မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ဘဲ လက္ဖ်ားနဲ ့ေတာင္ မတို ့ဘူးဆို..အခု ကိုယ့္ကိုက်ေတာ့..”

       “ဒါလား..ဒါက ရွင္းပါတယ္ဗ်.. မ ဘ၀ကို ေမာင္ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္တယ္ေလ..ေမာင္ တစ္ခုေျပာခ်င္ပါတယ္..ေမာင္ေလ..အခုခ်ိန္မွာေတာ့

        ကိုယ္ပိုင္ အစြမ္းအစနဲ ့မ ကို မထားႏိုင္ေပမယ့္ ဒီယံုျမင္လို ့ဒီျခံဳထြင္တယ္လို ့ေတာ့ မျမင္ေစခ်င္ဘူး..ဗ်ာ..”

သူဘာကို ဆိုလိုသည္ဆိုတာ အံ့မခန္း သေဘာေပါက္နားလည္ပါသည္။ သူ ့ကိုသူ သိမ္ငယ္စိတ္၀င္ေနတဲ ့အခ်ိန္မွာ သူအခုလိုစကားေတြေျပာ

ေနတာ သဘာ၀က်ပါသည္။ ခိုင္ျမဲက ဆက္ျပီးေတာ့....

         “အစက ေမာင္ေလး ေယာက်္ားေလးခ်င္း ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အခ်စ္စစ္မဟုတ္ဘူး..တဏွာရာဂ ျပိးေတာ့ တစ္ေယာက္ရဲ ့ပစၥည္းဥစၥာတပ္

         မက္လို ့ပဲလို ့ထင္ခဲ ့တာ..ကိုယ္တိုင္ မ ကိုခ်စ္မိေတာ့ အဲလို စိတ္ေတြကၽြန္ေတာ္မွာ မရွိဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္..မ ကိုပိုကိုယ္ခ်င္းစ

         ာသြားတယ္..အရင္ ေမာင္ေျပာမွားဆိုမွားရွိခဲ ့တာကို ခႊင့္လႊတ္ပါဗ်ာ..အဲဒီအတြက္ ေမာင္ဘ၀နဲ ့ရင္းျပီးေပးဆပ္မွာပါ..”

အံ့မခန္းက ခိုင္ျမဲက ေခါင္းေလးကို ညင္သာစြာ သပ္ေပးလိုက္ျပီး ညီေလး တစ္ေယာက္ကိုနားလည္သည့္ အႀကည့္ျဖင့္ ႀကည့္လိုက္္ကာ..

       “ကိုယ္ နားလည္ပါတယ္..မင္းလဲ ကိုယ့္ကို ႏွလံုးသားနဲ ့ခ်စ္တာကိုပဲ လိုခ်င္ပါတယ္..အရင္က ကိုယ့္ကို ေျပာမွားဆိုမွားေတြရွိလို ့မင္းဘ၀

        ကို ကိုယ္ဆီမွာေပးဆပ္ေနရတယ္ဆိုတာ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး..”

မ ဟု မိမိကိုယ္ကို နာမ္စားသံုးရမွာကို ႏႈတ္ကမရဲေသးသလို သူ ့ကို ေမာင္ ဟုေခၚဖို ့ကလည္း တြန္ ့ေနပါသည္။ ခိုင္ျမဲက မေက်နပ္သလို ႏႈတ္

ခမ္းေလး စူလိုက္ျပီး..

         “မ က လုပ္ျပီဗ်ာ..ေမာင္လို ့ေခၚပါဆို မေခၚဘူး..သူ ့ကိုသူလဲ မ လို ့မေျပာဘူး..ဘာလဲ တကယ္မခ်စ္တာလား..မေခၚခ်င္ဘူးလား.”

          “မဟုတ္ပါဘူး..အဲလို ေျပာရမွာ ရွက္ေနလို ့ပါ...”

ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္း လက္ကေလးကို ယုယ ႀကင္နာစြာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး...

          “မရဘူးဗ်ာ..ေခၚရမယ္..အခု..ကၽြန္ေတာ္..အဲ..ေမာင္ႀကားခ်င္လွျပီဗ်..မ အဲလို ေခၚတာကို..”

အံ့မခန္းက မသိမသာ သက္ျပင္းေမာကို ျဖည္းညွင္းစြာ မႈတ္ထုတ္လိုက္ျပီး...ႏွစ္ကိုယ္ႀကားယံုေလး.တိုးညွင္းေသာ အသံျဖင့္..

           “ေမာင္..”

           “အာ..မႀကားရဘူး..တိုးတယ္..က်ယ္က်ယ္ေခၚ..”

အံ့မခန္းက အသံကို အနည္းငယ္ျမွင့္ျပီး ထပ္ေခၚလိုက္ပါသည္။ ဒါကို သူက မေက်နပ္ေသးဘဲ အက်ယ္ႀကီးပဲ ထပ္ေခၚခိုင္းေနပါသည္။ အံ့မခန္

းက စိတ္တုိဟန္ျဖင့္..

         “ေမာင္..ေနာ္..ေတာ္ျပီေပါ့ ဒီေလာက္ အက်ယ္ႀကီးေခၚေနတာ..သူနဲ ့တိတ္တိတ္ေလးရည္းစားျဖစ္ပါတယ္ တစ္ရပ္ကြက္လံုးႀကားေတာ့

          မယ္..ေနာက္ ေမာင္က ငယ္တယ္ဆိုျပီး ဗိုလ္က်မယ္ေတာ့ မႀကံနဲ ့ေနာ္..မ ကအေလွ်ာ့ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး..”

အံ့မခန္း ေျပာသည့္ပံုကို ခိုင္ျမဲက သေဘာက်စြာ ရယ္လိုက္ျပီး ခက္ေဖ်ာက္ တစ္ခ်က္တီးလိုက္ကာ..

         “အာ..ဒီလိုမွေပါ့ဗ်...ခ်စ္ဖို ့ေကာင္းလိုက္တဲ့ မ ဗ်ာ...”

သူက ေျပာျပီး အံ့မခန္းပါးေလးကို ျဖည္းညွင္းစြာ နမ္းလိုက္ျပီး အံ့မခန္းေဘးမွာ ၀င္အိပ္လိုက္ပါသည္။ အံ့မခန္းကေက်နပ္စြာျပံဳးလိုက္ျပီး..

         “အယ္..!!! ကိုယ့္ေနရာကို သြားမအိပ္ဘူးလား..”

         “အာ..မကလည္းဗ်ာ..အန္တီမရွိတဲ ့ ဒီရက္ေလးပဲ အတူေနရမွာေလဗ်..ႏွင္မထုတ္ပါနဲ ့ဗ်ာ..ဒီမွာပဲ မနဲ ့အတူအိပ္မယ္ေလ..”

         “သြား..လူဆိုးေလး...ေတာ္ေတာ္ စကားေျပာတတ္တယ္...လူလည္..”

အံ့မခန္းက ခိုင္ျမဲ ႏွဖူးေလးကို ဖြဖြေလး ထုလိုက္ျပီးေျပာလိုက္ပါသည္။ ႏွစ္ဥိးသား ႀကည္ႏူးစြာ ရယ္ေမာလိုက္ျပီး ထိုညကို ခ်စ္သူနွစ္ဦးႀကည္ႏူး

ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ ့ႀကပါသည္။ အန္တီ ဘုရားဖူးသြားသည့္ တစ္ပတ္အတြင္းမွာေတာ့ ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္းရဲ ့ေဘးမွာ တကယ့္အိမ္ေထာင္ဦ

းစီး တစ္ေယာက္ပမာ ေနေပးပါသည္။ အံ့မခန္းရဲ ့ ေျခေထာက္က နာေနေသးသျဖင့္ လမ္းကို ေကာင္းစြာမေလွ်ာက္ႏိုင္ေသာေႀကာင့္ စားဖို ့ေ

သာက္ဖို ့ကိစၥအ၀၀ ႏွင့္ ဆိုင္ကိစၥမွန္သမွ်ကိုလည္း ခိုင္ျမဲမွပင္ ေသခ်ာကူညီေပးပါသည္။ တစ္ပတ္ျပည့္လို ့အန္တီ ဘုရားဖူးက ျပန္လာသည့္

အခ်ိန္မွာ အံ့မခန္းႏွင့္ ခိုင္ျမဲတို ့၏ တိုးတက္မႈ အေျခအေနကို သကၤာမကင္းေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ႀကည့္ေနသည့္ အန္တီ ့မ်က္၀န္းမ်ားကို အံ့

မခန္း ေတြ ့လိုက္ရပါသည္။ အံ့မခန္းတို ့ႏွစ္ေယာက္ အေနအထိုင္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ ခိုင္ျမဲကို ေျပာမွျဖစ္ေတာ့မည္။ ဒီတစ္ေခါက္ အံ့မခန္းသာ ခိုင္

ျမဲႏွင့္အေႀကာင္းကို အန္တီ့အား အမွန္အတိုင္းေျပာလိုက္ပါ ကန့္ကြက္ဖို ့ေသခ်ာသေလာက္ရွိမည္ဆိုတာ အံ့မခန္း သိပါသည္။ အခုခ်ိန္မွာေတ

ာ့ အန္တီ သိရန္ အခ်ိန္မတန္ေသးလို ့ ထင္သည့္အတြက္ မိမိတို ့သာ အေနအထိုင္ပိရိရန္လိုပါသည္။

ဆက္ရန္

 

Aug 25th

လူမသတ္ပါနဲ႕

By Ram
ေမေမ.....ေမေမ.... ေမေမ..

ေမေမေရ သားက ေမေမ့ ကေလးပါ။ ေၾသာ္ .. ေမေမကေတာ့ သားကိုဘယ္သိ၇ွာမွာတံုး ။သားက

အခုမွ သံုးပတ္ပဲရွိေသးတာကို ..။ စိတ္မပူပါနဲ. ေမေမရယ္ .. ေနာက္ေတာ့

သားကိုေမေမ ေတြ.လာမွာပါ ။ ေမေမ့ကိုေလ သားအေၾကာင္းေလးကို သားကိုယ္တိုင္

နဲနဲေျပာျပခ်င္တယ္ .. နားေထာင္ေပးေနာ္ ေမေမ။

Nov 3rd

လေရာင္ေအာက္က ခ်စ္သူ (၃)

By Wayfarer
အခန္း(၅)

ေနာက္ထပ္ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ လမင္းၾကီးဝိုင္းစက္သြားသည္။ 
လင္းလင္း ဟူေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးတုိးလာခဲ့သည္မွ လြဲ၍ ေမာင္ရဲဘဝတြင္
ထူးျခားေသာေျပာင္းလဲမႈမရွိခဲ့ပါ။ ညအားလွ်င္ ေကာ္ဖီထြက္ေသာက္မည္။
လသာတုိင္း မ်က္ႏွာညိွဳးတတ္ေသာ လင္းလင္းကုိ အားေပးမည္။
တစ္ခါတစ္ခါလည္း လင္းလင္းႏွင့္ ေပါက္တတ္ကရေျပာရင္း ရယ္ၾကေမာၾကမည္ေပါ့။
မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း ကာတြန္းကားေတြၾကည့္ရင္း
အခ်ိန္ျဖဳန္းေလ့ရွိသည္။ လင္းလင္းကေတာ့ ကာတြန္းၾကိဳက္ေသာသူ႔ကုိ
ၾကီးေပါၾကီး ဟုစေလ့ရွိပါသည္။

တစ္ရက္၊
ေမာင္ရဲအိမ္ထဲရွိ နွင္းဆီပင္ေတြကုိ ျပင္ဖုိ႔လုပ္ေနသည္။ ဖခင္ကဒီေန႔ ေဆးခန္းကုိ
မလာခ်င္မလာနဲ႔ဟု ခြင့္ေပးလိုက္သျဖင့္ အပ်င္းထူေသာသူ အိမ္မွာပဲေနလုိက္သည္။
တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း လူနာမ်ားစြာ၏ ျငီးျငဴသံေတြကုိ
တစ္ေယာက္တည္းဒုိင္ခံနားေထာင္ရတာ စိတ္ဆင္းရဲစရာေကာင္းသည္
ဟုသူထင္သည္။ ဖခင္ခြင့္ေပးတုန္း လစ္လို႔ရသေလာက္လစ္ဦးမွ။

ေျခာက္ေနသာပန္းေတြကုိ ကပ္ေၾကးျဖင့္ညွပ္၊ ပန္းအုိးထဲကေျမေတြကုိဆြ၊
ျပီးလွ်င္ မိႈေဆးဆုိလားဘာဆုိလားမသိေသာ နံနံေစာ္ေစာ္ေဆးတစ္ခုကုိ
သူျဖန္းလုိက္သည္။ 

အျငိမ္မေနေသာစိတ္က ကုိယ္မခုိင္းေသာ္လည္း လင္းလင္းဆီကုိေျပးသည္။
ဒီအခ်ိန္ ဒီေကာင္ဘာလုပ္ေနမလဲ၊ စာမဖတ္ပဲ ဂိမ္းဆုိင္သြားေနမလား၊
ဒီညေန ငါေဆးခန္းမသြားတာ မေျပာလုိက္ရဘူး၊ ဒီေကာင္ေဆးခန္းကုိမ်ား
သြားေစာင့္ေနမလား၊ မျဖစ္ေသးပါဘူးဖုန္းဆက္ဦးမွပါ၊ အာ...ေနအုန္း
ေဆးဖ်န္းျပီးမွဆက္ေတာ့မယ္၊ အေဝးၾကီးလုိေသးတာပဲ။ ထုိ႔ထက္မကေသာ
အေတြးေတြေအာက္မွာ auto pilot နွင့္လက္က ေဆးဖ်န္းျခင္းအလုပ္ကုိလည္း
လုပ္ေနေသးသည္။ စိတ္ဒြိဟျဖစ္ေနတုန္းမွာပင္

"ဖတ္"
"အ၊ ကုလားေတြၾကြ! အာ လင္းလင္း ဒီေကာင္ေတာ့ကြာ"

ဘယ္အခ်ိန္ကေရာက္လာမွန္းမသိေသာ
လင္းလင္းက ေမာင္ရဲ၏ တင္ပါးကုိ လက္ဖ်ားျဖင့္ လွမ္းခတ္လုိက္ျခင္းရယ္ပါ။
အဲဒါက ဗ်န္းကနဲ႐ုိက္တာထက္နာသည္။ ေမာင္ရဲ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝ
တည္းက အဲဒီလုိခဏခဏ အစခံရသည္။ အဲလို အစခံရလွ်င္ သိပ္စိတ္ဆုိးသည္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ ေထာင္းခနဲထြက္လာသည့္ေဒါသက သူ႔ကုိျမင္လုိက္တာနွင့္ပင္
ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္သည္။ 

"လင္းလင္း မင္း ကၽြန္ေတာ္ဒီမွာရွိတာ သိတယ္ေပါ၊ ေဆးခန္းေရာက္ခဲ့တာလား"

"အင္း ဟုိအစ္မေတြကေျပာလုိက္တာ၊ ဒီေန႔ကုိရဲမလာဘူးဆုိတာေလ၊
အဲဒါနဲ႔ အိမ္ကုိေပါက္ခ်လာတာ၊ ကုိရဲကုိ ကၽြန္ေတာ္ေျပာစရာရွိလုိဗ်"

"ဘာၾကီးလဲ၊ လင္းေဆးလုိဟန္ စကပ္လန္တဲ့ ကိစၥလား၊ ဒါမွမဟုတ္
ပဲရစ္ဟီလ္တန္ ေထာင္က်တဲ့ကိစၥလား၊ အဲ့ဒါဆုိမေျပာနဲ႔ေတာ့
နိုင္တီးဂြမ္တီကကိစၥေတြ သိပ္စိတ္မဝင္စားဘူး"

"ေဟ့လူ ဘာမွမသိဘဲ ဘလိုင္းၾကီးေခ်မေနနဲ႔၊ က်ဳပ္ ေဘာလုံးပြဲႏုိင္လုိ႔
ခင္ဗ်ားကုိဝမ္းေတဘယ္ေကၽြးမလို႔၊ လာေခၚတာ၊ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း
ရင္ဝကုိေဆာင့္ကန္တယ္"

နႈတ္ခမ္းတလန္ပန္းတလန္ျဖင့္ေျပာေနေသာ လင္းလင္းကုိၾကည့္ရင္း
အူယားလြန္း၍ဖ်စ္ညွစ္ပစ္ခ်င္စိတ္ေတြတဖြားဖြားေပၚလာသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း သူစည္းမေက်ာ္သင့္ဘူးမဟုတ္လား၊ သူနဲ႔လင္းလင္းက
ဘာေတြလည္း၊ လင္းလင္းကေရ သူ႔အေပၚ ဘယ္လုိမ်ားသေဘာထားေနသလဲ၊
သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြပဲလား။ သူလင္းလင္းအေပၚမွာ ထားမိေသာစိတ္ေတြက
သူငယ္ခ်င္းစိတ္သက္သက္ပါဟုေျပာရန္မျဖစ္ႏုိင္တာကေတာ့ေသခ်ာပါသည္။
ေမာင္ရဲနည္းနည္းေတာ့စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္းစိတ္ကုိအျမန္ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း၊

"ဟယ္ ၊ ဝမ္းေတဘယ္??? ညီ....ေလး......ဒီေန႔မွ ႐ုပ္ကအရမ္းအရမ္းကုိ
ေခ်ာလာပါတယ္လို႔ေတြးေနတာ၊ အမုိက္မဲေလးကုိခြင့္လႊတ္ေနာ္ ၊
ဝမ္းေတဘယ္ကုိေတာ့ မ႐ုပ္သိမ္းလိုက္ပါနဲ႔၊ ေနာ္ေနာ္ေနာ္ေနာ္"

ဒီေန႔မွေခ်ာတာလား၊အရင္ကေရာမေခ်ာဘူးလား၊ ဘာလားစသျဖင့္ 
လင္းလင္းျပန္မေနာက္ပါ၊ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သည္၊ ေမာင္ရဲသုံးေသာ အကြက္ၾကီးက
ရုိးေနျပီကုိး။ ဤသုိ႔ပဲေမာင္ရဲထင္လိုက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္

"ကုိရဲ၊ ခုနကမ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ပ်က္သြားတယ္၊ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ၊
ကၽြန္ေတာ္ေဘာလုံးပြဲေလာင္းတာကုိ မၾကိဳက္လို႔လား၊ ကုိရဲဘာျဖစ္သြားတာလဲ
ကၽြန္ေတာ္သိခြင့္ရွိရင္ သိခ်င္တယ္ဗ်ာ"

"အင္း အဟင္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ အယ္အဲအဲ၊ နွင္းဆီေတြကုိ 
နဘတ္ပုပ္(နွမ္းဖတ္ပုပ္)ေလာင္းရဦးမယ္ လင္းလင္းခဏေလး ဟုိဘက္မွာသြားလုိက္
နဘတ္ပုပ္က တအားနံတယ္၊ ျပီးမွ တူတူအျပင္ထြက္ၾကတာေပါ့"

"အင္း၊ အင္း"

နွမ္းဖတ္ပုပ္၏ပုပ္အဲ့အဲ့အနံ႔က လိႈက္တက္လာေသာ ဝမ္းနည္းစိတ္ကုိ 
အတန္ငယ္ေတာ့ တားဆီးႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ငါ့ကုိအဲေလာက္ထိ ဂ႐ုမစုိက္ပါနဲ႔လား
ေကာင္ေလးရယ္။

အခန္း(၆)

ေျခာက္ကပ္ကပ္ေႏြည၏ လသာသာေအာက္တြင္ ျမစ္လည္ကၽြန္းေတြကေဖြးေနသည္။
ထုိင္ေနက်ေကာ္ဖီဆုိင္ေလး၏ အေပၚထပ္တြင္ လာေနက် ေကာင္ေလးႏွစ္ဦး။
တစ္ေယာက္ေရွ႕မွာေတာ့ ေရခဲစိမ္ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ႏွင့္သၾကားရည္အပုိတစ္ခြက္
ေနာက္တစ္ေယာက္ေရွ႕မွာေတာ့ သၾကားလုံးဝမပါေသာ ဘလက္ေကာ္ဖီပူပူေလး
တစ္ခြက္။

"ကုိရဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကုိစိတ္ဆုိးသြားလား"
 
"အာ၊ ဟင့္အင္း မဆုိးပါဘူးလင္းလင္းရ။ .........."

"ဒါဆုိ ကၽြန္ေတာ့္ အခ်စ္ကုိလက္ခံတယ္ေပါ့ေနာ္"

လင္းလင္း၏ ခ်စ္စကားသံေတြထဲမွာ တစ္ခုခုလုိေနသည္ဟု၊ ေမာင္ရဲခံစားရပါသည္။
ဘာလုိေနသလဲေတာ့ သူကုိယ္တုိင္လည္း ေသခ်ာနားမလည္ခဲ့ပါ။ 
သုိ႔ေသာ္လည္း သူခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ေခါင္းညိတ္လုိက္ပါသည္။ ေစာင့္ဆုိင္းရျခင္း
အလုပ္ဆုိတာ အင္မတန္ပင္ပန္းသည္မဟုတ္ပါလား။ သူလင္းလင္းကုိ 
ေစာင့္ဆုိင္းျခင္းေတြနဲ႔ မပင္ပန္းေစလုိပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခ်စ္ေရးဆုိခံရတာနဲ႔
ခ်က္ခ်င္းတန္းအေျဖေပးေသာသူအျဖစ္ သူတန္ဖုိးအမဲ့ခံလုိက္ပါသည္။

အလိုျပည့္သြားေသာ ကေလးေလးပမာ လင္းလင္းမ်က္ႏွာေလးက ဝင္းပသြားသည္။
ျပီးေတာ့ ေမာင္ရဲ၏ လက္ကုိ သူလာဆုပ္ကုိင္ေလသည္။ 
သူ႔လက္ေတြကေႏြးလြန္းေနသလိုပဲ။ အမွန္တကယ္ကေတာ့ ေမာင္ရဲလက္ေတြ
ေအးစက္ေနခဲ့တာျဖစ္ေလသည္။ 

သုိ႔ႏွင့္ ေမာင္ရဲႏွင့္လင္းလင္း သူငယ္ခ်င္းဘဝကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ၾကေလသည္။
သူတုိ႔ႏွစ္ဦးၾကာ းမွာ ဘာမွေတာ့ ထူးထူးျခားျခားေျပာင္းလဲသြားျခင္းေတာ့မရွိခဲ့။
အရင္လုိပဲ သူအားလွ်င္ အိမ္ကိုလာသည္။ ညဆုိလွ်င္ ေကာ္ဖီဆုိင္တူတူထုိင္သည္။
တစ္ခုပဲ လျပည့္ညေတြေရာက္လွ်င္ေတာ့ လင္းလင္းမငုိေတာ့ပါ။ 

တစ္ည၊

လင္းလင္းက ဘာစိတ္ကူးေပါက္သည္မသိ။ ဘုရားသြားရန္ေခၚေလသည္။
ဟုတ္သားပဲ။ သူလည္းဘုရားမေရာက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီေလ။

ဘုရားေစာင္းတန္းအေျခ မွာဆုိင္ကယ္အပ္ျပီး ေစာင္းတန္းတေလ်ာက္ ေျခက်င္
ေလွ်ာက္ကာ တက္လာခဲ့သည္။ သူတုိ႔ေရွ႕တည့္တည္မွာေတာ့ ေကာင္ေလးႏွစ္ဦး
ရယ္ကာေမာကာျဖင့္ ဆင္းလာၾကသည္။ ဟုိတစ္ေယာက္ကုိ ေမာင္ရဲျမင္ဖူးသလိုပဲ။

႐ုတ္တရက္ လင္းလင္း ေမာင္ရဲလက္ကုိ ကုိင္လုိက္သည္။ ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကုိင္
ထားသည္ဆုိပုိမွန္မည္။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားေသာ ေမာင္ရဲ။
ေမာင္ရဲလက္ကုိ တြဲကာ ဆက္ေလွ်ာက္ေသာ လင္းလင္း။ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးကုိ
သေရာ္ေတာ္ေတာ္ၾကည့္သြားေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။
ထုိ႔ေနာက္ လင္းလင္း၏ ေတာက္ေခါက္သံ။ 

အေျခအေနကုိ ေမာင္ရဲသေဘာေပါက္လုိက္ပါသည္။ သူတုိ႔ၾကည့္ကာ ျပံဳးသြားေသာ
ေကာင္ေလးဆုိတာ လင္းလင္းကုိျဖတ္သြားတဲ့တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါလား။
လင္းလင္းက ဘာလို႔ေတာက္ေခါက္တာလဲ။

လင္းလင္း ဟုိတစ္ေယာက္ကုိ စိတ္မကုန္ေသးတာလား။ ဒါျဖင့္ရင္ သူ႔ကုိ
ခ်စ္ေရးဆုိထားတာကေရာ။ လင္းလင္း သူ႔ကုိမ်ားကစားေနတာလား။
သူ႔ကုိခ်စ္တယ္လို႔ေျပာတဲ့ လင္းလင္းစကားသံေတြမွာ ခံစားခ်က္ေတြ
နင့္သီးမေနတာသူစကတည္းက သတိထားခဲ့မိပါသည္။ 
ဟာ၊ ဒါ သူစိတ္ထင္တာျဖစ္မွာပါ။ သူေလွ်ာက္ေတြးလြန္းေနျပီ။
သူ႔ေဘးမွာ ခ်စ္သူအျဖစ္ လင္းလင္းရွိေနျပီပဲ။ သူေက်နပ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားလုိက္ပါသည္။

ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ လူသိပ္မ႐ႈပ္လွပါ။ ေငြစႏၵာကေတာ့ ေလာကၾကီးအေပၚကုိ
ျခြင္းခ်က္မထားပဲ အလင္းေတြကုိျဖန္႔ေဝေပးဆဲ။
ေအးျမေသာလရိပ္မွာ ေမာင္ရဲစိတ္ေတြကေတာ့ သိပ္ျပီးမေအးႏုိင္ခဲ့ပါ။ 

ေကာင္ေလးေရ ငါေၾကာက္လိုက္တာကြာ။

ဆက္ပါဦးမည္
အစဥ္ေလးစားလ်က္
အမုိက္မၾကီး 

Jun 5th

ေႏြေနရင္ခြင္

By davidmgmg

ေႏြေနရင္ခြင္

ေဒးဗစ္

ေႏြေနက ပူလိုက္တာဦးေလးရယ္။ ေႏြေနထက္ ကေလးရဲ့ရင္ထဲကအပူက ပိုတယ္လို႔ပဲ ဆိုလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ ကိုယ္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္သူရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေအာင့္ကာနမ္းရင္း ေနေနရတဲ့ ဦးေလးရဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရွိပါ့မလားရယ္လို႔ ဆိုတဲ့ အပူပဲေပါ့။ ကေလးေလ ဦးေလးကို သိပ္ေမးခ်င္တာပဲ။ ဦးေလး ေနရထိုင္ရအဆင္ေျပရဲ့လား။ ဦးေလးရဲ့ဇနီးက ဦးေလးအေပၚမွာ အစစအရာရာေကာင္းမြန္ရဲ့လား။ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးရဲ့လား။ ဦးေလးေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ ေမတၱာဂရုဏာအျပည့္နဲ႔ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရဲ့လား။ သာယာမႈတစ္စက္ကေလးမွမရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ ေမတၱာဂရုဏာေတြ၊ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈေတြၾကားမွာ ဦးေလးေပ်ာ္၀င္ရဲ့လား။ လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကေလးရဲ့ရင္ထဲမွာ ဦးေလးအေပၚ စိတ္ပူမႈမ်ားစြာနဲ႔မို႔ ရင္ထဲက အပူက ေႏြေနထက္ပိုပူေနရၿပီေပါ့။

ဦးေလးအေပၚ စိတ္ပူမႈမ်ားစြာရယ္၊ သတိရမႈမ်ားစြာရယ္ေၾကာင့္ ဦးေလးနဲ႔ ကေလးတို႔ရဲ့ဇာတ္လမ္းေလးကို ေန႔တိုင္းလိုလို အခ်ိန္ျပည့္ေတြးေနမိတယ္။ ဦးေလးက ကေလးတို႔စက္မႈ၀န္ႀကီး႒ာနဆီ နယ္ကေန ေျပာင္းလာခဲ့တာက စရမွာေပါ့ေနာ္။ ကေလးနဲ႔ စက္ရံုခ်င္းမတူေပမဲ့ ဦးေလးကို ကေလး ေန႔တိုင္းလိုလုိေတြ႔ေနရတယ္။ ဦးေလးကို ပထမဆံုးစေတြ႔မိတာက ႒ာနလံုးကၽြတ္ လမ္းသန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကခ်ိန္တုန္းကေပါ့။ သန္႔ရွင္းေရး ၿပီးသြားခ်ိန္က်မွ ကေလးရဲ့ေဘးကို ျဖတ္သြားတဲ့ ဦးေလးရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို မျမင္ရပဲ ေက်ာျပင္ေလးကို ျမင္လိုက္မိတဲ့ အခိုက္အတန္႔ေလးမွာပဲ ဦးေလးကို ကေလးခ်စ္စိတ္၀င္သြားခဲ့ရတာ။ ကံၾကမၼာကပဲ ဆန္းၾကယ္လြန္းတာလား။ အခ်စ္မွာ မ်က္စိမပါတာလား။ အသက္အရြယ္ေတြ မဆိုင္တာလား။ အသက္(၂၃) အရြယ္ ကေလးက အသက္ (၄၅)ႏွစ္အရြယ္ ဦးေလးကို မ်က္ႏွာေလးပင္မျမင္ရေသးပဲ ျမင္ျမင္ခ်င္းစိတ္၀င္သြားရတယ္လို႔။ ၀င္ရေပမေပါ့။ ဦးေလးက အရပ္အေမာင္း ထြားက်ိဳင္းၿပီး အသားအေရျပည့္ၿဖိဳးကာ ကေလးအတြက္ အရမ္းကို မက္ေမာခ်င္စရာေကာင္းေနခဲ့တာကိုး။ ထြားက်ိဳင္းျပည့္ၿဖိဳးတဲ့ ဦးေလးရဲ့ ကိုယ္ေပၚမွာ ယူနီေဖာင္းေလးက ေဘာ္ဒီဖစ္လိုျဖစ္ေနၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္  နိမ့္တံုျမင့္တံုျဖစ္ေနတဲ့ ဦးေလးရဲ့ တင္စိုင္ႀကီးကို ကေလးဘယ္လိုကဘယ္လို မက္ေမာမိသြားရတယ္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ဦးေလးရဲ့ေက်ာျပင္ကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၿပီးကာမွ ျမင္ေတြ႔ရတာမို႔ ဦးေလးရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ခ်င္ေပမဲ့ အခ်ိန္က မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ေနာက္ေန႔မွပဲ မေတြ႔ေတြ႔ေအာင္ရွာၿပီး ၾကည့္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ရတယ္။ ကေလးရဲ့စိတ္ထဲကေတာ့ ဦးေလးကို စြဲစြဲနစ္နစ္ကို စြဲလန္းေနခဲ့မိတာ။ ဦးေလးကို ျမင္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး စိတ္က ဦးေလးကိုပဲ ျမင္ခ်င္ေနခဲ့မိတယ္။

ေနာင္ေန႔ေတြမွာ ကေလး ရံုးကို ေစာေစာလာျဖစ္တာက ဦးေလးကို ေတြ႔ခ်င္လြန္းတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္မွာေပါ့။ ရံုးမတက္ခင္ေလး ဦးေလးကို ေငးေမာရွာေပမဲ့ ကို မေတြ႔ျဖစ္ပါဘူး။ ဦးေလးက ရံုးကိုေစာေစာ မလာတတ္ေတာ့ေလ။ ဦးေလးရံုးေရာက္တဲ့အခ်ိန္ဆို ကေလးက ကိုယ့္ရံုးကိုေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ ရံုးက ျပတင္းေလးကေန ဦးေလးကိုေတြ႔မလားဆိုၿပီး  ေငးေမာရွာျဖစ္ပါတယ္။ ေတြ႔ေတာ့လည္း အေတာ္ေ၀းေ၀းကေနေတြ႔ရတာ။ အေ၀းကေနေပမဲ့ မႈန္မႈန္၀ါး၀ါးေပမဲ့ ဦးေလးဟာ ကေလးအရမ္းေတြ႔ခ်င္ေနတဲ့ ဦးေလးမွန္း ကေလးတပ္အပ္သိတယ္။ ဦးေလးကိုျမင္လိုက္ရရင္ ကေလးစိတ္ထဲက ၀မ္းနည္းခ်င္သလိုလို၊ တစ္ခုခုကို ဘ၀င္မက်ခ်င္သလိုလုိ၊ စိတ္ကသိကေအာင့္ ျဖစ္ျဖစ္ေနသလိုလို ျဖစ္ျဖစ္ေနခဲ့မိတယ္။ ဒါဟာ ဦးေလးကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္၊ သိပ္ခ်စ္လြန္းတာေၾကာင့္လား။

အလုပ္ထဲမွာ ကေလးစိတ္မပါေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း စကားမေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကေလးစိတ္ေတြ ဘာဆိုဘာမွ အာရံုစုစည္းလို႔မရေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါ ဦးေလးေၾကာင့္ေပါ့။ ဦးေလးက ကေလးစိတ္ကို စိုးမိုးထားလို႔ေပါ့။ ကေလးမွာေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ ဘာစားစား စိတ္ေတြက ဦးေလးမွ ဦးေလးပါပဲ။ ဦးေလးရဲ့ မ်က္ႏွာေလးက ဘယ္လိုေလးေနမလဲ။ အရမ္းေခ်ာမွာပဲလား။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး တိုႏွံ႔ႏွံ႔ေလးလား။ မ်က္ခံုးႀကီးက ထူမွာလား။ နဖူးက က်ယ္မွာလား။ ျပံဳးတတ္တဲ့ႏႈတ္ခမ္းေလးနဲ႔ ကေလးကို ျမ  ွဴဆြယ္ေလမလား။ အရမ္းေယာက်္ားပီသမွာလား။ စိတ္သေဘာထားကေကာ ေကာင္းပါ့မလား။ အို ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဦးေလးကို ခ်စ္မွာက ခ်စ္မွာပါပဲ။ ဦးေလးက ကေလးရဲ့ဘ၀ကို ပထမဆံုး လႊမ္းမိုးခဲ့သူပါ။ အခ်စ္ဦးပါ။ ကေလးရဲ့ဘ၀မွာ၊ ကေလးရဲ့ အျပင္ေလာကမွာ ေခ်ာေမာလွပတဲ့ ေယာက်္ားေလးအေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတြ႔ဖူးတယ္။ ရုပ္ရွင္ထဲမွာလည္း ရင္ခုန္ရေလာက္တဲ့ မင္းသားေတြကိုေတြ႔ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ဦးေလးေလာက္ ကေလးရင္ကို ခုန္လႈပ္ေစေလာက္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူး။ တစ္ခါျမင္ၿပီးရင္ ထပ္ထပ္ၾကည့္ခ်င္၊ ျမင္ခ်င္ေလာက္ေအာင္၊ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ဖြင့္ေျပာခ်င္လာေလာက္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ဦးေလးသိလား။ ကေလးေလ ဦးေလးမ်က္ႏွာကို မျမင္ေတြ႔ရေသးပဲနဲ႔ ဦးေလးကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာခ်င္ေနခဲ့တယ္သိလား။

ကေလးမွာ ကေလးလို စိတ္တူတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိတယ္ဦးေလး။ စိတ္တူတယ္ဆိုေပမဲ့ သူက အရမ္းႏြဲ႔တယ္။ သူလမ္းေလွ်ာက္လုိက္ရင္၊ စကားေျပာလိုက္ရင္၊ ရယ္လိုက္ရင္ အရမ္းမိန္းမဆန္သြားေရာ့။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ သူ႔ကို ျမင္ရံုနဲ႔ ဟိုမိုတစ္ေယာက္မွန္း သိသာတာေပါ့ေလ။ သူက ကေလးနဲ႔ အသက္မတူဘူး။ (၃၀)ေက်ာ္တယ္။ အရပ္ပုတယ္။ အသားမည္းတယ္။ ကိုယ္လံုးေပါက္က ၀တယ္။ ကေလးဆန္တယ္။ သူနဲ႔ကေလးက တပူးတြဲတြဲရွိတယ္။ ႒ာနခ်င္းေတာ့မတူဘူး။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ရင္ သူက ကေလးဆီလာၿပီး အတူတူစားျဖစ္ၾကရင္း ဟိုမိုသဘာ၀ အေၾကာင္းအရာေလးေတြ တီးတိုးေျပာရင္း၊ ရယ္ေမာရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ေပါ့။ သူက မိန္းမလိုေတာ့ မ၀တ္ပါဘူးေလ။

ဟိုမိုတစ္ေယာက္မွန္း သိသာတဲ့သူနဲ႔ ကေလးက တပူးတြဲတဲြရွိေပမဲ့ ကေလးကိုေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြက ဟိုမိုတစ္ေယာက္လို႔ မသတ္မွတ္ဘူး။ မရိပ္မိၾကဘူး။ “အေျခာက္အခ်င္းခ်င္းတြဲမွာေပါ့” လို႔ မေျပာၾကဘူး။ ဘယ္ေျပာၾကပါ့မလဲ။ ကေလးက သိပ္ကိုပိပိရိရိေနတတ္ခဲ့တာကိုး။ နဂိုကိုက ႏြဲ႔မွမႏြဲခဲ့တာ။ ကေလးရုပ္က ေယာက်္ားပီသတယ္။ အရပ္ရွည္တယ္။ ေခတ္မီမီ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေနတတ္တယ္။ ေယာက်္ားဆန္ေအာင္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးထားတယ္။ မ်က္ႏွာထားကလည္း တင္းတင္းမာမာရွိတယ္။ ကိုယ့္႒ာနက သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႔နဲ႔သာ စကားေျပာေလ့ရွိၿပီး ဘယ္႒ာနက ေကာင္ေလးေတြ၊ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔မွ စကားမေျပာဘူး။ သူငယ္ခ်င္းမလုပ္ဘူး။ ကေလးက မာနႀကီးပံုေပါက္တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ တေလာက ကေလးဆီက ၾကားလိုတဲ့စကား ထြက္လာလိုထြက္လာျငားဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က လာေမးဖူးတယ္။ “ကိုေဒးဗစ္က ဘယ္မိန္းကေလးကို စိတ္၀င္စားတာလဲဟင္” တဲ့။ ကေလးရဲ့ စိတ္ရင္းအမွန္ကို အဲ့ေကာင္မေလး မသိေတာ့ ေမးမွာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ ့တခ်ိဳ ့ေတြက ကေလးနဲ႔ ကေလးသူငယ္ခ်င္းတို႔ တပူးတြဲတဲြေနတာကိုၾကည့္ၿပီး ႏွာေခါင္းရႈံ ့ၾကေလရဲ့။ “ေဒးဗစ္နဲ႔ ဟိုအေျခာက္မႀကီးက ႀကိဳက္မ်ားႀကိဳက္ေနၾကသလားမသိဘူး” တဲ့။ တစ္ေယာက္ကလည္း လာေမးဖူးတယ္။ “အဲ့ေကာင္က မင့္ေစာ္လား” တဲ့။ ကေလးကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ေခါင္းယမ္းလိုက္တယ္။ “မဟုတ္ပါဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ၊ တခ်ိဳ ့က ထင္ေနၾကတာဆို” လို႔ ျပန္ေမးေတာ့ “ငါကလည္း ထင္ပါတယ္ကြ” တဲ့။ ကေလးကေတာ့ မဟုတ္မမွန္တဲ့ အျဖစ္မို႔ စိတ္တိုရမဲ့အစား ၀မ္းေတာင္သာေနခဲ့တာ။ ကေလးကို ဟိုမိုလို႔ မရိပ္မိပဲ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျမင္ၾကလို႔ေလ။ ကေလးက ေယာက်္ားခ်င္းသာ စိတ္၀င္စားတယ္ မိန္းမမွ မျဖစ္ခ်င္တာကိုး။ ကေလးက ေပ်ာ္ေနေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ စိတ္ေတြတိုလို႔ေပါ့။ “ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ထင္ပဲထင္ရက္ပေလ၊ ပါးကို ရွစ္စိတ္ကြဲေအာင္ ရိုက္ပစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ” တဲ့။ သူငယ္ခ်င္း စိတ္တိုခ်က္။ ကေလးကေတာ့ တခိခိ ရယ္လို႔ေပါ့။

ကေလးေလ သူငယ္ခ်င္းကို ဦးေလးအေၾကာင္း မေနႏိုင္၊ မမ်ိဳသိပ္ႏိုင္ ေျပာျပမိတယ္။ ဦးေလးက အရမ္းေခ်ာေၾကာင္း၊ ေယာက်္ားပီသေၾကာင္း၊ ဆြဲေဆာင္မႈရွိေၾကာင္း၊ အရမ္းခ်စ္သြားမိေၾကာင္းေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါဆို ကေလးစိတ္ထဲကအတိုင္း ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ေျပာျပလိုက္မိတယ္။ ဦးေလးအေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းကို ရင္ဖြင့္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာဆို ကေလးမွာေတာ့ ဦးေလးကို ပိုပိုၿပီး ေတြ႔ခ်င္လြန္းတာေၾကာင့္ လူက ထိုင္လို႔၊ ထလို႔မရေတာ့ဘူး။ တင္ကလည္း တၾကြၾကြနဲ႔ေပါ့။ “လြမ္းလိုက္တာ၊ ေတြ႔ခ်င္လိုက္တာ” ဆိုၿပီး ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းကို ဆိတ္လိုက္၊ ဆြဲလိုက္၊ ရိုက္လုိက္ေပါ့။ ကေလးကသာ အဲ့လိုျဖစ္ေန သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဖီးလ္တက္သတဲ့။ ကေလးက ဦးေလးကို ခ်စ္တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တဏွာရာဂေတြ ေရာယွက္ရင္း ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေျပာတတ္လြန္းတာေၾကာင့္ေပါ့။ “လိုက္ေျပာ၊ လုိက္ေျပာ” လို႔ သူငယ္ခ်င္းက အားေပးေပမဲ့ ဦးေလးကို ကေလး ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္မေျပာရဲပါဘူး။ လံုး၀ဖြင့္မေျပာရဲတာပါ။ မေတာ္လို႔ မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းမာမာနဲ႔ ျပန္ေျပာလႊတ္လိုက္ရင္ ကေလး ရင္က်ိဳးလို႔ ေသၿပီ။ ဥပေဒကလည္း ရွိေသးသည္ကိုး။

သူငယ္ခ်င္း လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ကေလးစိတ္ေတြ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္လြန္းလို႔၊ ရွက္လြန္းလို႔ ေသေတာ့မွာပဲ။ ဦးေလးအေပၚ ကေလး စိတ္ယိုင္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ဦးေလးစိတ္နဲ႔ ထိုင္မရ၊ ထမရျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ဦးေလးဆီ တိုက္ရိုက္ ဖြင့္မေျပာခိုင္းပါပဲနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက သြားၿပီး ဖြင့္ေျပာလိုက္ခဲ့ၿပီေလ။ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာရဲေပမေပါ့။ သူ႔ကို လူတိုင္းက ဟိုမိုတစ္ေယာက္အျဖစ္ သတ္မွတ္တယ္ဆိုတာ သူကိုယ္တိုင္ မျငင္းႏိုင္ေတာ့ေလ။ ဦးေလးကလည္း သူ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ဟိုမိုတစ္ေယာက္အျဖစ္ သတ္မွတ္မိမွာပဲေပါ့။ ကေလးေလ သူငယ္ခ်င္းကို ပက္ပက္စက္စက္ ဆဲလိုက္မိတယ္။ “မေျပာခိုင္းပဲနဲ႔ ဘာလို႔သြားေျပာရတာလဲ” လို႔ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျပာပါတယ္။ “ညည္းခံစားေနရတာကို မၾကည့္ရက္လို႔ပါ” တဲ့။ (ကေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက ႏွစ္ေယာက္သား တိတ္ဆိတ္တဲ့အခါမ်ိဳးဆို ဟိုမိုပီပီ မိန္းကေလးေတြလို ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ကေလးကေတာ့ မိန္းကေလးလိုေျပာတာ ၀ါသနာမပါပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေျပာလို႔သာ ကေလးက လိုက္ေျပာျဖစ္ရတာပါ။)ဒီလိုက်ေတာ့ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းသလို အားနာစရာလည္း ေကာင္းတယ္။ ကေလးကလည္း မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ အငမ္းမရျပန္ေမးလိုက္တယ္။ “အဲဒီေတာ့ သူက ဘာျပန္ေျပာလဲဟင္” လို႔ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက တိုတိုတုတ္တုတ္ေျဖတယ္။ “လာခဲ့တဲ့” ဆိုပဲ။ အေျဖက တိုလြန္းတာေၾကာင့္ ကေလးစိတ္ထဲ သိပ္ေတာ့ ဘ၀င္မက်ခ်င္ေပမဲ့ ဦးေလးက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျပန္ေျပာတာ မဟုတ္လို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့ဆိုၿပီး စိတ္ကိုႏွစ္သိမ့္လိုက္ရတယ္။ ကေလးကေတာ့ ထပ္ထပ္ေမးခ်င္ေနမိေသးတာပဲ။ “ဘယ္လိုေလးကေန ဘယ္လိုေလး စေျပာၿပီး ဘယ္လိုေတြေျပာၾကတာလဲဟင္၊ တစ္ခြန္းမက်န္ျပန္ေျပာျပပါလား၊ သူ႔မ်က္ႏွာပံုစံေလးက ဘယ္လိုေလးလဲ၊ ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႔မ်က္ႏွာက စူပုပ္ေနတာလား၊ ျပံဳးေနတာလား၊ ရယ္ေနတာလား၊ ငါ့အေၾကာင္းေတြေရာ ေျပာလိုက္ေသးလား၊ ငါ့ပံုစံက ဘယ္လိုေလးဆိုၿပီး ေျပာလိုက္ေသးလား၊ သူ ငါ့ကို ဘယ္သူဆိုတာသိသြားသလား” ကေလးရဲ့ ေမးခြန္းက မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ စိတ္ညစ္သြားရေသးတယ္။ “ေဟာ္ေတာ္၊ ညည္းက ဒီေလာက္ေမးေနေတာ့ ဘယ္က စေျပာရမယ္ေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး”။ “ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုေလးစေျပာတယ္ဆိုတာ ေျပာျပ”။ “သူက သူတို႔႒ာနမွာ အလုပ္ပါးလို႔ဆိုၿပီး အျပင္ဘက္မွာထြက္ၿပီး ထိုင္ေနတာေပါ့၊ ငါက အလုပ္ကိစၥနဲ႔ သူ႔ေဘးနားကို ျဖတ္သြားရင္း သူ႔ကိုေတြ႔တာ၊ အစကေတာ့ ငါလည္း ေၾကာက္ေနလို႔ မေျပာပဲေနမလို႔ပါပဲ၊ အခုလိုလူရွင္းတဲ့ အခြင့္အေရးဆိုတာ ႏွစ္ခါမရဘူးဆိုၿပီး၊ ၿပီးေတာ့ ညည္းခံစားေနရတာကို မၾကည့္ရက္တာေၾကာင့္ ရဲေဆးတင္ၿပီး ေျပာမလို႔ လုပ္တာေပါ့ေလ၊ သူ႔ေရွ ့ကို ရပ္ၿပီးေတာ့ “ဦးေလး” လို႔ ေခၚလိုက္တာေပါ့” ။ ကေလးမွာေတာ့ စိတ္၀င္စားလြန္းလို႔ မ်က္ေတာင္လည္း မခတ္မိဘူး။ မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္၊ ႏႈတ္ခမ္းေလး ရြဲ႔တဲ့တဲ့နဲ႔ ေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဦးေလးကို “ဦးေလး”လို႔ သံုးႏႈန္းလိုက္လို႔ ကေလးကလည္း “ဦးေလး” လို႔ ေခၚခဲ့ရတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကေလးက ဦးေလးကို “ဦးေလး” လို႔ မေခၚပဲ “ကိုႀကီး” လို႔ ေခၚခ်င္ခဲ့တာပါ။ “ဆက္ေျပာ”။ “ေျပာမွာပါေအ၊ ညည္းက ၀င္၀င္ေျပာေနေတာ့ ဘယ္လိုေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ ေမ့ေမ့သြားတယ္ေအ့၊ ငါက “ဦးေလး” လို႔ေခၚေတာ့ “ဘာလဲ” တဲ့၊ “ဦးေလးကို လူတစ္ေယာက္က ခင္ခ်င္တယ္လို႔ပါတဲ့” လို႔ေျပာေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာက အရမ္းကို ျပံဳးသြားတယ္၊ “ဟာ ဟုတ္လား၊ သိပ္ကို ၀မ္းသာစရာပါလားတဲ့” ။ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာေနရင္း ရယ္ေနလိုက္ေတာ့ ကေလးေတာင္ စိတ္တိုသြားတယ္။ “ဆက္ေျပာေလဟာ” “ “သူက ဦးေလးကို ဆြဲခ်င္လို႔တဲ့” လို႔ ေျပာေတာ့  သူ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္၊ “ဘယ္လို”တဲ့….” “ဘာ ဘာ ဘာ ဘာေျပာတယ္၊ ဆြဲခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္ဟုတ္လား” ေျပာေနရင္း ကေလးက ျဖတ္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း လန္႔ဖ်တ္သြားတယ္။ “ေအးေလ၊ ညည္းပဲ သူ႔ကိုဆြဲခ်င္တယ္ဆိုေအ့” ႏံုအလြန္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ကေလး လွမ္းဆြဲဆိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ “ငါက အဲ့လိုေျပာခဲ့တယ္ဆိုေပမဲ့လည္း သူ႔ကို အဲ့လိုႀကီး သြားေျပာရလား အစုတ္ပလုတ္မရဲ့”  “နာလိုက္တာ၊ ဒီကျဖင့္ ေျပာလည္းေပးရေသး၊ ေတာ္ၿပီေအ ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး” ႏႈတ္ခမ္းစူပုပ္ပုပ္နဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုး လွည့္ထြက္သြားေတာ့ ဆက္ၾကားခ်င္ေသးတဲ့ ကေလးက မနည္း ေခ်ာ့လိုက္ရတယ္။ “ဦးေလးကို ဆြဲခ်င္လို႔တဲ့ လို႔ေျပာေတာ့ သူ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္၊ နားမလည္ျဖစ္ၿပီး အံ႔ၾသသြားတာေနမွာေပါ့၊ အဲဒီေတာ့ သူက ေမးတာ “ ဆြဲခ်င္တယ္၊ ဘာကိုဆြဲခ်င္တာလဲ”တဲ့၊ ငါက သူနားလည္မယ္လို႔ထင္ေျပာလိုက္တာပါ၊ သူက အဲ့လိုျပန္ေမးေတာ့ ငါ မေျဖတတ္ဘူးျဖစ္သြားတယ္၊ ရွက္လည္း ရွက္တာေပါ့ေအ၊ သူ႔ေလသံၾကည့္ရတာ ငါ့ကို ဟိုမိုလို႔ သေဘာမထားတဲ့ပံုပဲေပါ့၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါကလည္း လမ္းလႊဲၿပီး ျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္၊ “ေဂးဆိုလား ဘာလား၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိဘူး၊ ဦးေလးေရာ ေဂးဆိုတာ သိသလား” လို႔ ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့ သူက “သိတယ္” တဲ့၊ အဲ့ဒီအခါက်မွ သူ ငါ့ကို ေဂးမွန္းသိသြားတာ၊ ညည္းက သူ႔ကို ဘာကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ခ်င္ရတယ္ဆိုတာလည္း သိသြားတာေပါ့”။ “ အဲ့ အဲဒီေတာ့ သူ သူက ဘာျပန္ေျပာေသးလဲဟင္” “ ဘာေျပာရမွာလဲ၊ သူက ရယ္တာေပါ့၊ သူ႔ကို ဟိုမိုတစ္ေယာက္က ႀကိဳက္တာဆိုေတာ့ သူလည္း ၀မ္းသာေနမွာေပါ့ေအ၊ “လာခဲ့တဲ့” လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တာ” “တကယ္” ကေလးျဖင့္ သိပ္ကို ၀မ္းသာသြားခဲ့ရတာပါဦးေလးရယ္။ ဦးေလးက ကေလးကို မျငင္း၊ စိတ္လည္း မဆိုးပဲ “လာခဲ့” လို႔ေျပာေတာ့ ကေလး ၀မ္းသာတာေပါ့။ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ထခုန္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းရဲ့ လက္ေမာင္းကိုေတာင္ “ဘတ္ ဘတ္” ကနဲ႔ ျမည္ေအာင္ ရိုက္ခ်ပစ္လိုက္တာ။ “ငါက ဘယ္ပံုစံေလးလည္းဆိုတာ သူသိရဲ့လားဟင္”လို႔ ျပန္ေမးေတာ့ “သိတယ္” တဲ့။ “အရပ္ရွည္ရွည္၊ ေဘာင္းဘီရွည္ၾကပ္ၾကပ္ေလး၀တ္တဲ့ေကာင္” လို႔ ေျပာေတာ့ ခ်က္ခ်င္းကို သိသြားတာ” ဟုတ္ေပမေပါ့ဦးေလးရယ္။ ကေလးက ခုေခတ္ေမာ္ဒယ္လ္ေလးေတြလို ေဘာင္းဘီရွည္ၾကပ္ၾကပ္ေလးေတြ ၀တ္တတ္၊ ရုပ္ကလည္း ညိဳေခ်ာဆိုေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြမ်ားၾကားမွာ ေပၚလြင္ေနတယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးေလးလည္း ကေလးကို တစ္ခါျမင္ၿပီးရံုနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း တန္းကနဲ႔ မွတ္မိသြားတာေနမွာေပါ့။ ဦးေလးဆီက တုန္႔ျပန္မႈေကာင္းေလး ရေပမဲ့ ဦးေလးမ်က္ႏွာကို ကေလး ေသခ်ာမျမင္ရေသးဘူး၊ နာမည္လည္း မသိရေသးဘူး။ ဦးေလးနာမည္ကို သိသလားလို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးေတာ့ “မသိဘူး” တဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးေလးနာမည္ေလးက ဘယ္လိုေလးေနမလဲဆိုၿပီး တစ္ေယာက္တည္း အရူးလို ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ စဥ္းစားေနခဲ့ေသးတယ္။ “မ်က္ႏွာေပါက္က ဘယ္လိုေလးလဲဟင္” ဆိုေတာ့ “ငါလည္း ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ရဲ့ဘူးေအ့၊ ဒါေပမဲ့ အေတာ့္ကို ၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ ေယာက်္ားပီသတယ္၊ ရူပါေျဖာင့္တယ္” သူငယ္ခ်င္းက မွတ္ခ်က္ေပးတယ္။ ကေလးရဲ့ စိတ္ကူးအေတြးထဲမွာေတာ့ ဦးေလးက နတ္သားေလးေပါ့။ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းက စိတ္မေကာင္းဟန္ေလးနဲ႔ ေျပာလာတယ္။ ဦးေလးမွာ မိန္းမရွိတယ္တဲ့။ ကေလးအေပ်ာ္ေတြ ခ်က္ခ်င္း အရည္ေပ်ာ္သြားရတယ္။ ဦးေလးအေၾကာင္းပဲ ေတြးေန၊ စိတ္ကူးယဥ္ေနခဲ့ေပမဲ့ ဦးေလးမွာ မိန္းမရွိသလားဆိုတာကိုေတာ့ ကေလး ေတြးဖို႔ နည္းနည္းေလးမွ သတိမရခဲ့တာပါလား။ ကေလးက အတၱႀကီးတာေပါ့ေနာ္။ ဒါဟာလည္း  ဦးေလးကို သိပ္ခ်စ္လြန္းတာေၾကာင့္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ဦးေလး။ ဦးေလးမွာ မိန္းမ ရွိေနပါလွ်က္နဲ႔ ကေလးနဲ႔ပက္သတ္ၿပီး ဘာေၾကာင့္ ျပံဳးခဲ့၊ ရယ္ေမာခဲ့သလဲ။ “ဦးေလးဆီ လာခဲ့ပါလို႔” ဘာေၾကာင့္ ေျပာခဲ့ရတာလဲ။ ဘာလဲ ဦးေလးက ဆႏၵအတြက္ အခြင့္အေရးေတာ့ ရၿပီေပါ့ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ၀မ္းသာခဲ့၊ လာခဲ့လို႔ ေျပာတာလား။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာတာ ၾကားခဲ့ဖူးရဲ့။ “လိင္တူဆက္ဆံတိုင္း ေဂးပဲေပါ့” တဲ့။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ဦးေလးေရာ ေဂးတစ္ေယာက္ပဲလား။ မေသခ်ာမေရရာေသးေပမဲ့ ဦးေလးကို “ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစ” လို႔ ကေလးအတၱစိတ္နဲ႔ ဆြဲထည့္ ဆုေတာင္းခဲ့မိပါတယ္။ ဦးေလးမွာ မိန္းမရွိေနေတာ့ ဦးေလးေရာ ကေလးပါ ေဖာက္ျပန္တဲ့ လူေတြ ျဖစ္ေနမယ္မွန္းသိေပမဲ့လည္း ဦးေလးက “လာခဲ့” လို႔ အေျဖေပးလိုက္ေတာ့ ကေလးလည္း ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး ေရွ ့ဆက္တိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ မိန္းမရွိလွ်က္နဲ႔ “လာခဲ့” လို႔ အေျဖေပးခဲ့တဲ့ ဦးေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ပက္သတ္ကမ္းလွမ္းခ်က္က လိင္အတြက္လို႔ တစ္ထစ္ခ်သတ္မွတ္ၿပီး လိင္အတြက္သာ “လာခဲ့” လို႔ တုန္႔ျပန္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ဦးေလးဟာ တဏွာလြန္အားႀကီးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မွတ္လိုက္မိတယ္။ အင္းေလ တကယ္ေတာ့လည္း ကေလးကလည္း တဏွာလြန္အားႀကီးသူ၊ အရက္ေသစာေသာက္စားမူးယစ္သူေတြကိုမွ ေယာက်္ား အပီသဆံုးဟု သတ္မွတ္ၿပီး အဲ့လိုေယာက်္ားေတြကိုမွ တမ္းတမ္းစြဲ ခ်စ္ႀကိဳက္မိေနတတ္ခဲ့တာပါ။ ဦးေလးကို အဲ့လို ထင္မွတ္လိုက္မိတဲ့အတြက္ ကေလးေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။

အိမ္ေထာင္ရွိဦးေလးကို ပက္သတ္ခဲ့မႈအတြက္ ကေလးသံသရာကို ေၾကာက္ရြံ ့ေနခဲ့မိတယ္။ ကံငါးပါးထဲက တစ္ခုခုကို က်ဴးလြန္ရာေရာက္ေနခဲ့ၿပီေလ။ သည့္အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက အားေပးပါတယ္။ “ညည္းနဲ႔ သူက ေယာက်္ားခ်င္းမို႔ ေဖာက္ျပန္ရာ မေရာက္ပါဘူးေအ၊ ရဲရဲသာ ပက္သတ္စမ္းပါ” ။ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္က မွန္လား၊ မွားလား ကေလးမသိပါဘူး။ မွန္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကေလး ေရွ႔ဆက္တိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ၿပီးသားပါ။ ဒါဟာ ဦးေလးကို သိပ္ခ်စ္မိသြားခဲ့လို႔ေပါ့။ အခ်စ္မွာ မ်က္စိမပါဘူးလို႔ တခ်ိဳ ့က ေျပာၾကတယ္မဟုတ္လား။

ဦးေလးက “လာခဲ့ပါ” လို႔ ဆိုေပမဲ့ ဦးေလးဆီ ကေလးမသြားရဲခဲ့ပါဘူး။ လူဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ကို အင္မတန္ေတြ႔ခ်င္ေနခဲ့ၿပီး တကယ္တမ္းေတြ႔ရေတာ့မဲ့ အခါမ်ိဳးဆို ေၾကာက္ေနတတ္ခဲ့ၾကတယ္မဟုတ္လား။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ဦးေလးဆီ ကေလးမသြားရဲခဲ့တာပါ။ ရံုးအျပင္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ဦးေလးကို ေန႔တိုင္းလိုလုိ ေတြ႔ေနရတယ္။ ဦးေလးက ေရာက္စဆိုေတာ့ အလုပ္အကိုင္ ေရေရလည္လည္ မရွိေသးတာေၾကာင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ေရာက္ေနတတ္တာမ်ားတယ္ေနာ္။ အင္း ဦးေလးကိုေတြ႔ေတာ့လည္း ဦးေလးတစ္ေယာက္မဟုတ္ပဲ ဦးေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဘးမွာ အၿမဲရွိေနခဲ့တာကိုး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဦးေလးနဲ႔ အေတာ္လွမ္းလွမ္းတစ္ေနရာကေနပဲ ေငးရတယ္။ ဦးေလးက သိပ္ေခ်ာတာပဲေနာ္။ ကေလးရဲ့ စိတ္ကူးထဲကထက္ ပိုေခ်ာေနတာ။ နဖူးက ထင္ထားသလိုက်ယ္တယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတိုႏွံ႔ႏွံ႔လည္းပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ကေလးကို ည  ွိဳ ့ေနတယ္။ မ်က္၀န္းေတြက အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေစရတယ္ေပါ့။ အသားအေရက ကေလးလို ညိဳညိဳေလးေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ဦးေလးရဲ့မ်က္ႏွာအမူအယာက တဏွာလြန္အားႀကီးသူရဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ၊ မူးယစ္ရမ္းကားေသာက္စားတတ္သူရဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ သူေတာ္ေကာင္းမ်က္ႏွာေလး၊ ေမတၱာကရုဏာအျပည့္နဲ႔မ်က္ႏွာေလး၊ အေနေအး၊ ရိုးေအးေသာမ်က္ႏွာေလး။ သည္လိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးေလးက ဟိုမိုတစ္ေယာက္ရဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ တူရဲ့လို႔ ထင္ၿပီး ဦးေလးစကားေျပာပံု၊ ေနပံု၊ ထိုင္ပံုထဲမွာ ဟိုမိုတစ္ေယာက္ရဲ့ အေငြ႔အသက္ေတြပါမလားဆိုၿပီး ႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္ရွာၾကည့္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ ဦးေလးဟာ ဟိုမိုတစ္ေယာက္နဲ႔ မတူဘူး။

ဦးေလးကလည္း ဦးေလးကို လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္ လုပ္ေနတဲ့ ကေလးကို ျမင္တယ္ေနာ္။ ဦးေလးကလည္း ကေလးကို တပ္အပ္သိၿပီးသားမို႔ လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္လုပ္တယ္ေနာ္။ ဦးေလးနဲ႔ မ်က္၀န္းခ်င္း ဆံုခ်င္ေပမဲ့ ရွက္တာေၾကာင့္ ဦးေလးက လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္လုပ္တိုင္း မ်က္ႏွာလႊဲလႊဲလိုက္ရတယ္။ ဦးေလးလည္း ကေလးက လွည့္လွည့္ၾကည့္ေနတဲ့အခါမ်ိဳးဆို အေနခက္ေနခဲ့တယ္မဟုတ္လား။ ခုလို တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ေတြ႔ေနရခ်ိန္ ဦးေလးေရွ ့ ကေလးေရာက္မလာျခင္းအတြက္ ဦးေလးစိတ္ဆိုးလိမ့္မယ္မထင္ပါ။ ဦးေလးရဲ့ေဘးမွာ လူေတြရွိေနလို႔ေပါ့။ ဦးေလးကလည္း လာေရာက္ေတြ႔ဆံုျခင္းကို သေဘာက်မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကေလးသိၿပီးသားပါ။ ဦးေလးလည္း အခက္ေတြ႔ေနမွာေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေအာင္သြယ္ေတာ္ လံုးလံုးျဖစ္ခဲ့ရၿပီေပါ့။

တစ္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းကေနတဆင့္ ဦးေလးဆီက စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ စာေလးက တိုသမွ တိုတိုေလး။ “ေတြ႔ခ်င္ရင္ လာခဲ့ပါ၊ လာကိုယ္တိုင္လာခဲ့ပါကြာ၊ ေစာင့္ေနဆဲ” တဲ့။ ဦးေလးကို သိပ္သတိရေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းက လိုတာထက္ ပိုၿပီး ေျပာျပထားတယ္နဲ႔ တူပါရဲ့။ ဦးေလးရဲ့ စာအရ ဦးေလးကလည္း ကေလးကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနတယ္လို႔ ရိပ္စားမိတယ္။ ဆိုေတာ့ ဦးေလးနဲ႔ ကေလးက ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ ျဖစ္ေနၿပီေပါ့ေနာ္။ အင္း ခုလို ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ျဖစ္ေနၾကေပမဲ့၊ ဦးေလးေျပာသလို ဦးေလးကို လာေတြ႔ခ်င္ေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္သား သီးသန္႔ ေတြ႔ဆံုဖို႔ အေျခအေနက မေပးခဲ့ဘူးမဟုတ္လား။ ဦးေလးက ရံုးတက္ခ်ိန္ကြက္တိေလာက္မွ ရံုးကိုလာ၊ ႒ာနခ်င္းကလည္းမတူ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာဆိုရင္လည္း ဦးေလးေဘးမွာ ဦးေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ရွိရွိေနခဲ့။ ဒါေတြေၾကာင့္ေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးက စာျပန္ေပးလိုက္တယ္။ “ဦးေလးရယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဦးေလးကို စကားေတြ အရမ္းေျပာခ်င္ေနမိတယ္၊ ဦးေလးရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ခ်င္ေနမိတယ္၊ ဦးေလးကိုမေတြ႔ရရင္မေပ်ာ္ဘူး၊ ဦးေလးကို လိုအပ္ေနမိတယ္၊ ဦးေလးနဲ႔ လူခ်င္းေတြ႔ဖို႔က မလြယ္လို႔ ေတြ႔ခြင့္ရေအာင္ ဦးေလးကပဲ ဖန္တီးေပးပါလား၊ အားနာေတာ့ နာပါရဲ့ဦးေလးရယ္၊ ဦးေလးကို အရမ္းနမ္းခ်င္တယ္၊ ဖက္ထားခ်င္တယ္၊ ကစ္ ကစ္ အာဘြား ရႊတ္ ရႊတ္” ။ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ေတြက ပိုတယ္မွန္းသိေပမဲ့ မဖ်က္ပဲ ဒီအတိုင္း ေပးလိုက္တယ္။ ဦးေလးရဲ့ ျပန္စာက ကၽြန္ေတာ္ေပးတဲ့ စာနဲ႔ မကိုက္ညီလိုက္တာေနာ္။ “ကေလး ဘာလုပ္ေနသလဲ၊ ေနေကာင္းရဲ့လား၊ ကေလးကို အရမ္းသတိရေနတာကြာ၊ အရမ္းလည္း ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္ကြ၊ ကေလးေနေကာင္းပါေစေနာ္၊ ငါ အလုပ္ သိပ္အားေနလို႔ ပ်င္းပ်င္းရွိလို႔ ေပးလိုက္တာ” တဲ့။ ကေလးကလည္း ၀မ္း၀မ္းသာသာနဲ႔ စာျပန္ေရးေပးလိုက္တယ္။ “ဦးေလးက ေမးတယ္၊ ကေလး ဘာလုပ္ေနလဲဆိုေတာ့ ပ်င္းေနတာ၊ ဦးေလးသာ ကေလးလိုအပ္တာ ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကေလး သိပ္ေပ်ာ္သြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ၊ တိတ္ဆိတ္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား သီးသန္႔ေတြ႔ဆံုႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ေပးေလဦးေလး” ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဦးေလးက ကေလးေတာင္းဆိုသလို စီစဥ္မေပးခဲ့ဘူးေနာ္။ ဦးေလးက ေရာက္စဆိုေတာ့ အေျခအေန အခ်ိန္အခါ ေနရာေဒသေတြကို ေကာင္းေကာင္းမွ မသိတတ္ေသးတာ။ ကေလး နားလည္ပါတယ္ေလ။

ဦးေလးနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္မရေလေလ ကေလးစိတ္ေတြက ဦးေလးကို ပိုလို႔ ေတြ႔ခ်င္လာေလေလပါပဲ။ ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း သူငယ္ခ်င္းမွတဆင့္ ဦးေလးဆီက စာလာေလမလားဆိုၿပီး ေမွ်ာ္ရတာလည္း အေမာပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းဆီက စာ မဟုတ္ေတာင္ အမွာစကားကတဆင့္ ဦးေလးအေၾကာင္းေလးေတြ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ပါပါလာတတ္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ကေလးမနာလိုတတ္ေအာင္ သိပ္သိပ္ေျပာတတ္တာပဲ။ “မနက္တုန္းကေလ သူနဲ႔ငါ ႏွစ္ေယာက္တည္း စကားေတြအမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္တာ၊ သူက စတိုးမွာ တာ၀န္က်တာ၊ ပစၥည္းေတြ သယ္ေနတာေပါ့၊ သူတစ္ေယာက္တည္းေလ၊ ညည္းအေၾကာင္းေတြေရာ သူ႔အေၾကာင္းေတြေရာ စံုလို႔၊ ညည္းသူ႔ကို ႀကိဳက္မယ္ဆိုလည္း ႀကိဳက္ခ်င္စရာပါပဲေအ၊ သူက လႊတ္ကို လွတာေအ့၊ ရူပါကလည္း လႊတ္ကိုေျဖာင့္တာ၊ အရပ္အေမာင္းလည္း ေကာင္းတယ္၊ ေဘာ္ဒီလည္းလွတယ္၊ မ်က္ႏွာေလးကဆို ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ လႊတ္ကို ခ်စ္ခ်င္စရာေလးေအ”။ ကေလးျဖင့္ ကေလးလက္ထဲက ဦးေလးကို သူငယ္ခ်င္းက လုယူသြားမွာ သိပ္ကိုစိုးရိမ္မိသြားတယ္။ “အဲ့ဒါ ငါ့ဟာလို႔ ေျပာထားတာေနာ္၊ ညည္းကို လံုး၀မေပးဘူး သိလား”။ “အမေလး ပိုေန ပိုေန၊ ယူပါေအ ယူပါ၊ တို႔က လုမယူပါဘူး၊ တို႔က သံေယာဇဥ္ကို မထားတာ သိလား ဟြန္း” သူငယ္ခ်င္းက စြာတာတာေလးနဲ႔ ေျပာရင္း ဆက္ေျပာတယ္။ “သူက ငါ့ပုခံုးကို ေဟာ့ဒလိုေလး ဖက္ထားတာ သိလား၊ ငါေတာ့ ရင္ေတြ ခုန္မွခုန္ပဲ” “ဘာ ဘာ ဘယ္လို သူက ညည္းပုခံုးကို ဖက္ထားတယ္ ဟုတ္လား၊ ဒါဆို ငါ့က်ေတာ့ ငါ့က်ေတာ့ ” ကေလး ငိုခ်င္မိသြားတယ္။ “သူက ငါ့ကို ခင္တာကိုးေအ့ ဖက္မွာေပါ့၊ ညည္းလည္း အဖက္ခံခ်င္ရင္ သူ႔ဆီ သြားပါလို႔ဆိုေန၊ ညည္းက သတၱိမရွိဘူး၊ ညည္းလုပ္ပံုနဲ႔ေတာ့ ငါေတာ့ အားကို မရပါဘူးေအ” “ငါမွ မသြားရဲတာ” “ကမ ညည္း သူ႔ကို ခ်စ္တာေကာ ဟုတ္ရဲ့လား၊ တကယ္ခ်စ္ရင္ လုပ္ရဲရမယ္တဲ့၊ တကယ္ခ်စ္ရင္ သတၱိလည္းရွိရမယ္၊ ဟုတ္ဖူးလား” အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ကေလးေလ “သတၱိရွိရမယ္” ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္မနည္း ႏွစ္သိမ့္ေနခဲ့ရတယ္။

တစ္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းက သတင္းေကာင္း ႏွစ္ခုေပးတယ္။ တစ္ခုက ဦးေလးဆီက စာေလးေပါ့။ “ ငါ့ကို ခ်စ္ရင္ ရင္ဖြင့္ပါ လူကိုယ္တိုင္ လာခဲ့ပါကြာ ေစာင့္ေနဆဲ” တဲ့။ ဦးေလးက ကေလးကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနတယ္ဆိုတာ သိသာတယ္။ ေနာက္ တစ္ခုကေတာ့ “သူ ဒီေန႔ ဂိတ္မွာ တာ၀န္က်တယ္ သြားေတြ႔လိုက္ပါလား” တဲ့။ လံုး၀သြားေတြ႔ရမယ္လို႔ ကေလး ဆံုျဖတ္လိုက္ေပမဲ့ ကေလးေျခေထာက္ေတြက ခ်ီတံုခ်တံုနဲ႔ မေရြ႔ခဲ့ဘူး။ ေတြ႔ခ်င္ေပမဲ့ ေတြ႔ရမွာ ေၾကာက္လြန္းအားႀကီးေနခဲ့တာကိုး။ သြားေတြ႔ေတာ့လည္း ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္ေလးေပါ့။ ဦးေလးက အေဆာင္ျပန္စားေတာ့ မေတြ႔ရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကေလးေက်နပ္တယ္။ ဦးေလးရဲ့ နာမည္ေလးကို သိခြင့္ရလိုက္လို႔ေပါ့။ ယေန႔ တာ၀န္က်သူရဲ့ နာမည္ကိုရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဦးေလးရဲ့ နာမည္ေလးက “ေအာင္ေဇာ္မင္းညြန္႔” တဲ့။ သိပ္လွတဲ့ နာမည္ေလးပါလား။

ဦးေလးက ႏွစ္ေယာက္သား သီးသန္႔ေတြ႔ဖို႔ မစီစဥ္တာေၾကာင့္ ကေလး စီစဥ္လိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက တဆင့္ ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းခိုင္းလိုက္တယ္။ ရတယ္။ ဘယ္မွာေနလဲဆိုေတာ့ လူပ်ိဳေဆာင္မွာ ေနတာတဲ့။ ေၾသာ္ ဟုတ္ေပသားပဲ။ ဦးေလးက ေရာက္စမို႔ အိမ္ေထာင္သည္လိုင္းခန္း မရေသးတာကိုး။

ညေရာက္ေတာ့ ကေလးစိတ္ကူးထားတဲ့အတိုင္း ဦးေလးတို႔ အေဆာင္ေရွ ့က ေမွာင္ရိပ္ဆီ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဦးေလးဆီ ကေလး အေဆာင္ေရွ ့ေရာက္ေနေၾကာင္း၊ အေဆာင္ထဲ မ၀င္ရဲတာေၾကာင့္ ခဏေလာက္လာေတြ႔ပါလားလို႔ ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းေျပာလိုက္မယ္လုပ္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဖုန္းလက္ခံတဲ့သူက ဦးေလးမဟုတ္ပဲ မိန္းမႀကီးအသံျဖစ္ေနတယ္။ ပိုဆိုးတာက “ဦးေအာင္ေဇာ္မင္းညြန္႔” ကို မသိဘူးတဲ့။ ရွိလည္းမရွိဘူးတဲ့။ ေလာကႀကီး ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ေနတာပါလိမ့္။ ဖုန္းမ်ားမွားေနလားဆိုၿပီး အေသအခ်ာျပန္စစ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း မမွားပါဘူး။ ျပန္ေခၚၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း မိန္းမႀကိး အသံပဲျဖစ္ေနတယ္။ ကေလး မေက်နပ္တာနဲ႔ ရဲေဆးတင္ၿပီး ဦးေလးတို႔ အေဆာင္ထဲကို၀င္လိုက္တယ္။ ေၾကာက္စိတ္ကလည္း ရွိေနတယ္။ ဦးေလးက လူသစ္ေတြနဲ႔ သီးသန္႔ေနတာဆိုေတာ့ေလ။ ကေလးကို ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ဆိုတာကိုေကာ အေဆာင္ေနသူေတြ သိပါ့မလား။ ေတြ႔ရာလူကို “ “ဦးေအာင္ေဇာမင္းညြန္႔”ကို ေခၚေပးပါလား” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ေခၚေပးတယ္။ ေရာက္လာသူက ဦးေလးမဟုတ္ပဲ ဦးေလးအရြယ္ တျခားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔ပံုစံက အသားမည္းမည္း၊ မ်က္ႏွာ ခက္ခက္ထန္ထန္နဲ႔ ေၾကာက္စရာႀကီး။ “ဘာလဲ” ဆိုေတာ့ ကေလးေတာင္ လန္႔သြားတယ္။ “ဦးေအာင္ေဇာ္မင္းညြန္႔ မရွိဘူးလား” လို႔ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့ အဲ့လူႀကီးက ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားတယ္။ “အဲ့ဒါ ငါေလကြာ” ဆိုေတာ့ ကေလး အိပ္မက္မ်ား မက္ေနလားဆိုၿပီး အေယာင္ေယာင္အမွားမွား ျဖစ္ေနရတယ္။ “ဗ်ာ ဦးေလးက ဦးေအာင္ေဇာ္မင္းညြန္႔ ဟုတ္လား၊ ဒီမွာ ဦးေအာင္ေဇာ္မင္းညြန္႔ ႏွစ္ေယာက္ရွိတာလား” “ မရွိပါဘူး၊ ငါတစ္ေယာက္တည္းပါ” “ ဒုကၡပါပဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဦးေအာင္ေဇာ္မင္းညြန္႔ကို ရွာတာပါ၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရွာတဲ့သူက ဦးေလးမဟုတ္ဘူး၊ တျခားတစ္ေယာက္” “ဟုတ္လား ဟိုဘက္အေဆာင္မွာ တစ္ေယာက္ရွိခ်င္ရွိမွာေပါ့ ေမးၾကည့္လိုက္” “မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ရွာတဲ့သူက ဒီအေဆာင္မွာေနတာတဲ့၊ …..က ေျပာင္းလာခဲ့တာတဲ့” “ဟုတ္လား၊ ငါလည္း ….က ေျပာင္းလာခဲ့တာပဲေလ” “ ဒါ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရွာတာက ဦးေလးမွ မဟုတ္တာ” ကေလးမွာေတာ့ ဘာလိုလိုနဲ႔ ရွက္လည္း ရွက္ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ေနတာဆိုေတာ့ တစ္ခါတည္း လစ္ထြက္ေျပးခဲ့ရတယ္။ “မင္း ဘယ္ကလဲ ေျပာဦးေလ” “ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀န္ထမ္းပါဗ်၊ ……႒ာနမွာေနပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က အေဆာင္မွာ မေနဘူး၊ ….မွာေနတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ လူမွားသြားတယ္ထင္ပါတယ္၊ သြားလိုက္ပါဦးမယ္ေနာ္” “ေၾသာ္ ေအး” ။ အဲ့ညက ကေလး ေ၀ခြဲမရမႈေတြနဲ႔ လံုး၀အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္မ်ား အားလံုးဟာ အမွားမွား အယြင္းယြင္းေတြ ျဖစ္ေနရပါလိမ့္လို႔ေပါ့။ ဦးေလးေပးတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ကို ဆက္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ကိုင္ရတာပါလိမ့္။ ဦးေလးရဲ့ဇနီးသည္မ်ားလား။ ၿပီးေတာ့ နာမည္ကေကာ ဘာေၾကာင့္ လြဲမွားေနရတာပါလိမ့္။ ကေလးမ်ား နာမည္ၾကည့္စဥ္က လြဲမွားေနခဲ့တာလား။ မျဖစ္ႏိုင္တာ။ သည္ရံုးမွာ ဦးေလးတို႔ အဖြဲ႔ကလြဲလို႔ က်န္သည့္ သူအားလံုးရဲ့ နာမည္ေတြကို ကေလးသိထားသည္ပဲ။ ဒါဆို ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဘယ္ေနရာေတြမွာ လြဲမွားေနရတာလဲ။

ေနာက္ေန႔ ရံုးတက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကို အေၾကာင္းစံု ေျပာျပလိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း နားမလည္ပါဘူးတဲ့။ ျဖစ္ရေလ။ ဦးေလးကမ်ား ကေလးတို႔ကို လိမ္ညာလွည့္စားေနသလား။ စ ေနာက္ေနသလား။

အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းက ဦးေလးကို ေျပာျပေတာ့ ဦးေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဦးေအာင္ေဇာ္မင္းညြန္႔နဲ႔ တာ၀န္လဲၿပီး လုပ္ၾကတာတဲ့ေလ။ ဦးေလးသူငယ္ခ်င္း ေနမေကာင္းလို႔ဆိုပဲ။ ဖုန္းကိုင္တာက်ေတာ့ ဦးေလးရဲ့ ဇနီးက ခဏငွားကိုင္တာပါတဲ့။ ဦးေလးကလည္း ဇနီးသည္ရွိရာ အပ်ိဳေဆာင္ဆီ သြားလည္ေနတာတဲ့။ တိုက္ဆိုင္လြန္းတာေၾကာင့္ ဦးေလး သိပ္ရယ္ေနတယ္ဆိုပဲ။ ဦးေလးကသာ ရယ္ႏိုင္တယ္။ ကေလးမွာေတာ့ ေၾကာက္စိတ္က ရွိတာေၾကာင့္ အမႈေတြ ဘာေတြမ်ား ပတ္ေနမလားဆိုၿပီး ၾကံဖန္ၿပီး စိုးရိမ္ေနခဲ့ရတာ။

ကေလးရဲ့ အပူေတြ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သတင္းတစ္ခုေၾကာင့္ ကင္းပ လြင့္စင္သြားရတယ္။ ဦးေလးမွာ သားသမီးမရွိဘူးတဲ့။ မရွိဘူးဆိုတာထက္ ဇနီးလည္း မရွိဘူးဆိုရင္ ပုိမွန္တယ္တဲ့။ ဦးေလးက သည္႒ာနကို မလာခင္က မိန္းမနဲ႔ အတူေနတယ္ဆိုေပမဲ့ တရား၀င္မဟုတ္ၾကေသးဘူးတဲ့။ လက္မထပ္ရေသးဘူးတဲ့။ ကေလးျဖင့္ သိပ္ကို ၀မ္းသာေနမိတာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ဦးေလးကို ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစလို႔(ေဂးအခ်င္းခ်င္းခ်စ္မွ ဘ၀တစ္သက္တာ အဆင္ေျပသည္ဟု စာေရးသူ ထင္ျမင္သည္)၊ ကေလးကို သိပ္ခ်စ္ပါေစလို႔၊ ကေလးနဲ႔ ဘ၀တစ္ခု ထူေထာင္ခ်င္စိတ္ရွိပါေစလို႔ အတၱႀကီးႀကီးနဲ႔ ဆုေတာင္းေနခဲ့မိတယ္။  

တစ္ေန႔ေတာ့ ဦးေလးဆီက ခ်ိန္းဆိုတဲ့ စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာတယ္။ ည(၈း၃၀)မွာ ဦးေလးတို႔ အေဆာင္ေရွ ့ကို လာခဲ့ပါဆိုပဲ။ ကေလး သိပ္ကို ရင္ခုန္ စိုးထိတ္ ၀မ္းသာျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္။ ကေလးက ခ်ိန္းထားခ်ိန္ကြက္တိမွာ ဦးေလးတို႔ အေဆာင္ေရွ ့က ေမွာင္ရိပ္ဆီ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

အေဆာင္ေရွ ့က ေမွာင္ရိပ္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ရတယ္။ သူက ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ ဦးေလးမ်ားလား။ အဲ့လူက လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္မီးေရာင္ေၾကာင့္ ၀င္းပေနတဲ့ ဦးေလးမ်က္ႏွာေလးကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဦးေလးက ကေလးထက္ ပိုေစာေစာ ေရာက္ႏွင့္ေနတာပါလား။

ကေလးေလ ဦးေလးကို ျမင္လိုက္ေတာ့ ေၾကာက္ဒူးေတြက အလိုလိုတုန္ေနမိတာ။ ဆိုင္ကယ္ေပၚကလည္း လြယ္လြယ္မဆင္းရဲပဲ ဒီအတိုင္း ရပ္ေနခဲ့မိတာ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေလးက ကေလးေရွ ့ကို လာရပ္တယ္။ ကေလးကလည္း အလိုက္သတိနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။ “ဦးေလးေရာက္ေနတာၾကာ…..” “မင္း ငါ့ကို ဒုကၡေပးေနတာလား၊ ငါ့ကို ဒုကၡေပးလို႔ မ၀ေသးဘူးလား၊ ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါလို႔ အတန္တန္ေျပာထားရက္နဲ႔ ဘာလို႔မလာရတာလဲ၊ ငါ့ကို ရင္ေမာေအာင္လုပ္ေနတာလား၊ ငါ့စိတ္ေတြ ေလေအာင္လုပ္ေနတာလား၊ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ဆုိၿပီး လွည့္စားေနတာလား၊ ေျပာစမ္း” ကေလးပင္ ေျပာလို႔ မၿပီးေသးဘူး ဦးေလးက လက္ည  ွိဴးေငါက္ငါက္ထိုးရင္း စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးပံုစံနဲ႔ ျဖတ္ေျပာလုိက္ေတာ့ ကေလးျဖင့္ အားႀကီးကို ေၾကာက္သြားခဲ့ရတာ။ ခက္ထန္မာေက်ာေနတဲ့ ဦးေလးရဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ကေလးေၾကာက္လြန္းလို႔ မ်က္ရည္ေတြကေတာင္ က်လာေတာ့မလိုလို။ “အဲ့ အဲ့ဒါက ဒီလို .ဟိုလို….” “ကေလးကို သိပ္ခ်စ္တယ္သိလား၊ ကေလးကို ငါ အရမ္းခ်စ္တယ္” ကေလးေျဖရခက္ေနတုန္း ဦးေလးက မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ စကားေျပာလာေတာ့ ကေလးအံ႔ၾသၿပီးရင္း အံ႔ၾသလြန္းလို႔ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္ေနရတယ္။ “ဗ်ာ ဗ်ာ” ဦးေလးက ကေလး လက္ကေလးကို ဆြဲကာ ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းေစၿပီး ပုခံုးေလးႏွစ္ဖက္ကိုကိုင္ကာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေစလိုက္တယ္။ “ငါေျပာတာ နားမလည္ဘူးလား၊ ငါက ကေလးကို ခ်စ္တယ္လို႔၊ ကေလးခ်စ္သလို ငါကလည္း ကေလးကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္လို႔” ဦးေလးရဲ့ မ်က္ႏွာက ဂရုဏာျပည့္၀လြန္းလိုက္တာ။ ဦးေလးက ကေလးကို အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပရင္း ကေလးကို ခ်စ္ပါသတဲ့။ ကေလးကို ေခၚလိုက္တဲ့ နာမည္ေလးက “ကေလး” တဲ့။ ကေလးျဖင့္ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။ ဦးေလးက “ကေလး” လို႔ ေခၚလိုက္လို႔ အဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကေလးကိုယ္ကေလး “ကေလး” လို႔ သံုးႏႈန္းတတ္ခဲ့ရတာပါ။ “တ တကယ္ ေျပာေနတာလားဟင္” “တကယ္ေပါ့ကေလးရယ္၊ ေျပာလုိက္ရင္ ယံုပါ့မလား၊ ကေလးက ငါ့ကို ဖြင့္မေျပာခင္က ကေလးကိုေတြ႔ဖူးတယ္၊ လမ္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတုန္းကေပါ့၊ ေပါက္ျပားေလးနဲ႔ ျမက္ေပါက္ေနတဲ့ ကေလးရဲ့ ပံုစံက ငါ့အတြက္ သိပ္ကိုထူးျခားေနခဲ့တာ၊ ကေလးက ငါျမင္ဖူးသမွ် ေကာင္ေလးေတြထဲမွာ အေခ်ာတကာ့အေခ်ာဆံုးပဲေပါ့၊ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္ေလးပဲလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တာ၊ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ငါ့ကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလာတဲ့ ေကာင္ေလးက ကေလးျဖစ္ေနေတာ့ ငါ သိပ္၀မ္းသာၿပီး မယံုႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္၊ တကယ္ပါကေလးရယ္၊ ကေလးထက္အရင္ ငါက ကေလးကို အရင္ဆံုးခ်စ္ခဲ့ရတာပါ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါက အရင္ဆံုးဖြင့္ေျပာသင့္ေပမဲ့ ငါက လူႀကီးေလ၊ လူႀကီးက လူႀကီးလို ေနရမယ္မဟုတ္လား” အျဖစ္အပ်က္ေတြက တိုက္ဆိုင္လြန္းတာေၾကာင့္ ကေလး အိပ္မက္ေတြ မက္ေနသလားလို႔ေတာင္ ထင္ခဲ့မိတယ္။

“ကေလးလည္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တုန္းက ဦးေလးရဲ့ ေက်ာျပင္ေလးကို ျမင္လိုက္ရရံုနဲ႔  ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ခဲ့ရတာပါ၊ မ်က္ႏွာေလးေတာင္ မျမင္ရေသးပဲနဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ရတာပါဦးေလးရာ”

“ဟုတ္လား၊ ဒီလို တိုက္ဆိုင္မႈမ်ိဳးက အခ်စ္စစ္မွန္ျခင္းရဲ့ သေကၤတပဲျဖစ္မွာေပါ့”

  စစ္မွန္ေသာ အခ်စ္တဲ့။ ဦးေလးေျပာသလို ဦးေလးနဲ႔ ကေလးတို႔ရဲ့ အခ်စ္က စစ္မွန္ေသာ အခ်စ္ပဲ ျဖစ္လုိက္ခ်င္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဦးေလးရဲ့အခ်စ္က စစ္မွန္ေသာ အခ်စ္ဟုတ္ပါ့မလား။ ကေလးက ေဂးမို႔ ဦးေလးအေပၚခ်စ္တဲ့ ကေလးရဲ့အခ်စ္က တစ္ဘ၀စာအခ်စ္။ ထာ၀ရအခ်စ္။  စစ္မွန္ေသာအခ်စ္။ ဦးေလးက စထရိတ္မို႔ ဦးေလးေျပာသလို အခ်စ္စစ္မွန္ ဟုတ္ပါ့မလား။ စထရိတ္အေတာ္မ်ားမ်ားက ေဂးတို႔အေပၚ အခြင့္အေရး ယူတတ္ၾကတယ္ဦးေလးရဲ့။

“ဦးေလးက ကေလးကို ဘာအတြက္ေၾကာင့္ ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိၿပီးသားပါ၊ ဒါေၾကာင့္ အခ်စ္စစ္ေတြ ဘာေတြ လာေျပာမေနပါနဲ႔”

ကေလးစကားေၾကာင့္ ဦးေလး ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ ေနာက္မွ ဦးေလးက ကေလးစကားကို သေဘာေပါက္သြားတယ္။

“ဘယ္လို..၊ ေၾသာ္ ဟုတ္သား၊ ကေလးေျပာမယ္ဆိုလည္း ေျပာစရာပဲေလ၊ ငါ ကေလးကို ၀န္ခံစရာရွိေသးတယ္၊ ငါ့မွာ တရား၀င္မဟုတ္ေသးတဲ့ မိန္းမရွိတယ္ဆိုတာ ကေလးသိတယ္မဟုတ္လား၊ ငါ ဒီအရြယ္ထိေရာက္ေနတာေတာင္ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘာေၾကာင့္ တရား၀င္ဇနီးေမာင္ႏွံမျဖစ္ေသးတာလဲဆိုတာ ကေလးသိရဲ့လား၊ ငါဟာ ကေလးလို ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ပဲ၊ ငါ့အေၾကာင္း ငါ့မိန္းမသိပါဘူး၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ဘယ္သူမွ ငါ့အေၾကာင္း မသိၾကတာပါ၊ ငါ့မိန္းမကေတာ့ လက္ထပ္ၾကဖို႔ အထပ္ထပ္ပူဆာခဲ့တယ္၊ ငါကေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး အခ်ိန္ဆြဲေနခဲ့တယ္၊ လက္မထပ္ရေသးေပမဲ့ ငါတို႔ အတူေနၾကတယ္၊ ဒီအခ်ိန္ထိေပါ့၊ ဒါ့ေၾကာင့္ လူတိုင္းက ငါတို႔ကို လင္မယားလို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္၊ ငါတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္စတုန္းက ငါ့မိန္းမက ငါ့ကို အ၇မ္းခ်စ္တာပါဆိုၿပီး ကပ္ကပ္ေနခဲ့တယ္၊ ဂရုစိုက္ျပတယ္၊ ေႏြးေထြးမႈေတြေပးတယ္၊ အၾကင္နာေတြေပးတယ္၊ ဘာပဲ လိုလို ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တယ္၊ သူ႔ရဲ့ အျပဳအစုေတြထဲမွာ ငါ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့တယ္၊ အဲ့အခ်ိန္က ငါ့ကိုယ္ငါ ေဂးတစ္ေယာက္မွန္းသိေပမဲ့ ငါဟာေဂးတစ္ေယာက္ပါလို႔ ငါကိုယ္ငါ ၀န္မခံရဲဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔အခ်စ္ကို ငါ လက္ခံခဲ့တယ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ့ရဲ့ ေဂးစိတ္ကို ဖ်က္မရမွန္း ငါသိလာခဲ့တယ္၊ သူ႔ကို လမ္းခြဲခ်င္ေပမဲ့ အခ်ိန္ေတြက လြန္ခဲ့ၿပီ၊ ငါဟာေဂးပါလို႔ ငါ့ကိုယ္ငါ ၀န္ခံၿပီး ငါ့မိန္းမကိုလည္း အေၾကာင္းစံုေျပာျပၿပီး လမ္းခြဲခဲ့မယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လံုးအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးမရွိမဲ့အစား ဒီအတိုင္းေလးပဲ ေကာင္းပါတယ္ဆိုၿပီး ဒီအတိုင္းေလးပဲ ေနခဲ့တာပါ”

“ကေလးကလည္း ဦးေလးကို ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေနခဲ့တာပါဦးေလးရ”

“ ကေလးက ငါ့ကို သိပ္ခ်စ္တာကိုး၊ ငါ နားလည္ပါတယ္၊ ကေလးသိပ္ခ်စ္သလို ငါလည္း ကေလးကို သိပ္ခ်စ္ေပးမွာပါ”

 “ဦးေလးနဲ႔ ကေလးတို႔ရဲ့ အခ်စ္က သက္တိုင္ထိတိုင္ ၿမဲမဲ့အခ်စ္မ်ိဳးဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္ ဒါနဲ႔ ဦးေလးရဲ့ တရားမ၀င္ဇနီးက ဘာလုပ္လဲဟင္ ”

“ေၾသာ္ ကေလး မသိေသးဘူးကိုး၊ သူလည္း ငါနဲ႔ အတူတူပါလာတယ္ေလ၊ ၀န္ထမ္းပါပဲ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာလည္း ပါလာတယ္ေလ၊ ေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူေပါ့”

“ေၾသာ္ သိတယ္၊ ဦးေလးရဲ့ဇနီးက အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးႀကီးကိုး၊ ဆံပင္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးတယ္၊ ေဒါက္ဖိနပ္စီးတယ္၊ အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ အလွအပႀကိဳက္တဲ့ ပိန္ကပ္ကပ္ မိန္းမႀကီးမဟုတ္လား”

ကေလးစကားေၾကာင့္ ဦးေလးက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ရင္း ေျဖတယ္။

“ဟုတ္တာေပါ့ကေလးရဲ့၊ ငါ့မိန္းမက သိပ္အလွအပႀကိဳက္တာ၊ အ၀တ္အစားလည္း ေကာင္းတာမွ၀တ္တာ၊ ငါ့အေပၚမွာလည္း အရမ္းခ်စ္ပါတယ္ကြ”

ဒီလိုနဲ႔ ကေလးတို႔ ႏႈတ္ဆိတ္သြားၾကတယ္ေနာ္။ ကေလးကေတာ့ ဦးေလးမ်က္ႏွာကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဦးေလးကလည္း ျပန္ၾကည့္ေနတယ္။ ကေလးႏွာေခါင္းေလးက ဦးေလးမ်က္ႏွာေပၚ က်ေရာက္သြားတယ္။ ဦးေလးက ရီရီေ၀ေ၀ၾကည့္ေနလွ်က္ေပါ့။

“ခ်စ္တယ္”

ဦးေလးက ေခါင္းညိတ္ေနတယ္။ ကေလးေလ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ဦးေလးပါးကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းပစ္လိုက္တယ္။

“အရမ္းခ်စ္တာပါ”

ပါးမွသည္ ႏႈတ္ခမ္း၊ ႏႈတ္ခမ္းမွသည္ လည္တိုင္၊ လည္တိုင္မွသည္….၊ ဦးေလးကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေပြ႔ဖက္ရႈ႔ံနမ္းပစ္လိုက္တာ အငမ္းမရပါပဲ။ ဦးေလးကလည္း ကေလးကို အားႀကီးအားႀကီး ျပန္နမ္းတယ္ေနာ္။ အရမ္း အရမ္းကို ခ်စ္တယ္ဦးေလးရယ္။

သည္လိုနဲ႔ ကေလးတို႔ ညတိုင္းနီးပါးခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ ကေလးက ညတိုင္းနီးပါး ဦးေလးအတြက္ စားစရာေလးေတြ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ယူလာတတ္ခဲ့တယ္။ ဦးေလးက ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးစားၿပီး သူခြံ႔ကိုယ္ခြံ႔စားခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ ညမွာ ဦးေလးနဲ႔ ခ်စ္ပြဲေတြ ႏႊဲရျခင္းေၾကာင့္ ေန႔မွာ ဦးေလးနဲ႔ စကားမေျပာရေပမဲ့ ကေလးေက်နပ္ပါတယ္။ ေန႔ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ေအာင္ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဦးေလးနဲ႔ ကေလး ခ်စ္ပြဲေတြႏႊဲၾကတဲ့အေၾကာင္း တစ္ခုမက်န္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း သိပ္ကိုနားေထာင္ေကာင္းပါသတဲ့။

အဲ့တုန္းက ကေလးတို႔ ႒ာနမွာ စံုတြဲေတြ တစ္တြဲၿပီးတစ္တြဲ မဂၤလာေဆာင္ၾကတယ္ေနာ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးရဲ့ တရားမ၀င္ဇနီးက အားက်လို႔ ဆိုၿပီး၊ အခ်ိန္တန္ၿပီဆိုၿပီး လက္ထပ္ၾကရေအာင္လို႔ ပူဆာခဲ့တယ္လို႔ ဦးေလးက ေျပာျပခဲ့တယ္ေနာ္။

“ဘာမွ ၀မ္းနည္းမေနပါနဲ႔ကေလး၊ ငါ သူ႔ကို အမွန္အတိုင္းေျပာျပလိုက္မွာပါ၊ ငါ့ဘ၀ကို ၀န္ခံလိုက္မွာပါ၊ ငါ့မွာ ကေလးရွိေနၿပီမို႔ ကေလးကိုပဲ ေရြးခ်ယ္မဲ့အေၾကာင္းေျပာျပလိုက္မွာပါ၊ သူနဲ႔ လမ္းခြဲမွာပါကေလးရယ္”

ဦးေလးဆီက ဒီလိုစကားမ်ိဳး ၾကားရတာနဲ႔တင္ ကေလး ေသေပ်ာ္ပါၿပီဦးေလးရယ္။ ဒါေပမဲ့ေလ ကေလး ဦးေလးဆႏၵအတိုင္း မလိုက္ႏိုင္ပါဘူး။ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အထိ ေပါင္းသင္းလာတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို ကိုယ့္လို ကေလးေပါက္စ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႔ လမ္းခြဲလိုက္ရတာမ်ိဳး ကေလးနည္းနည္းမလိုခ်င္ဘူး။ ဦးေလးသာ သူ႔ကို လမ္းခြဲလိုက္ရင္၊ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံလိုက္ရင္ သူ ရင္က်ိဳးၿပီး ေသခ်င္ေသမယ္၊ ဦးေလးလည္း အရွက္ရမယ္၊ ကေလးက မရွက္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ ဦးေလးကို တစ္ပါးသူလက္ထဲက လုမယူခ်င္ပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္က ေ၀ဖန္မႈေတြကိုလည္း ကေလးမလိုခ်င္ပါဘူး။

“မဆိုင္လိုက္တာကေလးရယ္၊ ငါက ေဂးပဲဟာ၊ ေဂးက ေဂးကိုပဲခ်စ္တာဆန္းလား၊ ေဂးက ေဂးတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ယူတာကလည္း ဆန္းလား၊ ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာေတာ့လည္း ဘာျဖစ္လဲ၊ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း အမွန္တရားကို လက္ခံရမယ္၊ အမွန္တရားကို လက္မခံရင္ သူတို႔မွာ လူ႔စိတ္မရွိလို႔ပဲ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ ကေလးကိုပဲ လက္ထပ္မယ္၊ သူ႔ကို လံုး၀လက္မထပ္ဘူး၊ လံုး၀ပဲ”

ကေလး ငိုခ်င္လုိက္တာ။

“သူ႔ကိုပဲလက္ထပ္ပါ၊ ကေလးကို မေရြးခ်ယ္ပါနဲ႔၊ ကေလး ဦးေလးကို လက္မထပ္ခ်င္ဘူး၊ ကေလး ပတ္၀န္းက်င္ကို ရင္မဆိုင္ရဲဘူး၊ ကေလးကို စာနာပါ၊ ဦးေလးကို လက္ထပ္ခြင့္မရေပမဲ့ ကေလးေက်နပ္ပါတယ္၊ ဦးေလးနဲ႔ ခုလို ညည လူမသိ သူမသိ ခ်စ္ပြဲေတြ ႏႊဲရတာက ကေလးအတြက္ အျမတ္ပါဦးေလးရယ္၊ ကေလး ဒီလိုေလးပဲေနခ်င္ပါတယ္၊ ကေလး ဒီလိုေလးပဲေနပါရေစဦးေလးရယ္”

ဒီလိုနဲ႔ ဦးေလးက စိတ္ဆိုးၿပီး ကေလးကို ထြက္မေတြ႔တာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ဦးေလးက လက္ထပ္ပြဲ မက်င္းပခဲ့ေသးပါဘူး။ ေနာက္ႏွစ္က်မွ လက္ထပ္ၾကတာေပါ့လို႔ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့တယ္ဆိုပဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဦးေလးက ကေလးနဲ႔ ခ်စ္ပြဲေတြ မႏႊဲခဲ့ျပန္ဘူးေနာ္။ ကေလးကို သိပ္ေရွာင္ေနတာပဲ။ ဒီလိုပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္လို႔ပဲ ကေလး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ႏွစ္သိမ့္ခဲ့ပါတယ္။

တစ္ေန႔ေတာ့ ဦးေလး ေတြ႔ေနက်ေနရာေလးမွာ လာခဲ့ပါလို႔ သူငယ္ခ်င္းက တဆင့္ စာေလးေရာက္လာေတာ့ ကေလးအေရာက္သြားခဲ့တယ္။

“ကေလးျဖစ္ေစခ်င္သလို ျဖစ္ရမဲ့ အေျခအေနက ေရာက္ေနၿပီကေလးရယ္၊ ငါ့သေဘာအတိုင္းသာဆို ငါ ကေလးနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကို ထြက္ေျပးခ်င္မိတယ္၊ ခုေတာ့ ငါနဲ႔ သူနဲ႔က ခြဲခြာလို႔ မရေတာ့ဘူး၊ ငါ သြားရာဆီ ကေလးလိုက္ခ်င္လည္း လိုက္လို႔ မရေတာ့ဘူး၊ ဘာလို႔ဆို သူ႔မွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနခဲ့ၿပီ၊ အစကသာ ငါ့ဆႏၵကို ကေလး ေခါင္းညိတ္ခဲ့ရင္ ငါ သိပ္ကို အမွားႀကီး မွားခဲ့ရမွာပဲ၊ သည့္အတြက္ ကေလးကို ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္၊ အားလည္း နာပါတယ္ကေလးရယ္”

ဦးေလးစကားေၾကာင့္ ကေလး ၀မ္းနည္း၀မ္းသာမ်က္ရည္ေလးနဲ႔ ေျပာခဲ့တယ္။

“ဦးေလးအတြက္ ကေလး သိပ္၀မ္းသာပါတယ္၊ ကေလးအတြက္ အားမနာပါနဲ႔၊ ကေလးကလည္း ဦးေလးကို ဒီလိုပဲ ဆံုးျဖတ္ေစခ်င္တာပါ၊ ဦးေလးေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနပါ”

အဲ့ဒီလိုႏွစ္သိမ့္ခဲ့ေပမဲ့ ကေလးရဲ့ရင္ထဲမွာေတာ့ ၀မ္းနည္းမႈေတြ ႀကီးစိုးေနခဲ့ရပါတယ္။ ဦးေလးေရွ ့မွာ ဟန္မေဆာင္တတ္ေလာက္ေအာင္ မ်က္ရည္ေတြ က်ခဲ့ရပါတယ္။ ဦးေလးကလည္း ကေလးရဲ့ မ်က္ရည္ေလးေတြကို တယုတယ သုတ္ေပးခဲ့တယ္ေနာ္။ ဦးေလးရဲ့ လက္ကေလးနဲ႔ မ်က္ရည္ေလးေတြ အသုတ္ခံရင္း ဦးေလးရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ႏွေျမာတြန္႔တိုစြာ ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။

“ကေလးရယ္ ငါတို႔ ကံၾကမၼာက ဆိုးတယ္လို႔ပဲမွတ္လိုက္ပါေတာ့ေနာ္၊ တို႔တေတြ ခ်စ္ၾကေတာ့လည္း ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္း၊ အင္း ေနာက္ေတာ့ အသက္ကလည္း ကြာျခားလြန္းၾကတယ္ေနာ္၊ ေနာင္ဘ၀ဆိုတာရွိခဲ့ရင္ ကေလးနဲ႔ တစ္သက္လံုး အတူေနပါရေစလို႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္ကေလးရယ္”

“ကေလးလည္း ထပ္တူထပ္မွ်ပါပဲဦးေလး”

“ကေလးကို တစ္ခုေတာ့ ေတာင္းဆိုပါရေစ၊ ငါ အရမ္းအထီးက်န္ေနတဲ့ အခါမ်ိဳး၊ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေစလိုတဲ့အခါမ်ိဳး၊ ကေလးကို အင္မတန္သတိရေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကေလးရင္ခြင္မွာ ခိုလႈံပါရေစ၊ ဒါေလးေတာ့ ခြင့္ျပဳပါေနာ္”

“သိပ္ရတာေပါ့ဦးေလးရယ္”

“တကယ္က ငါ နယ္ေျပာင္းေတာ့မွာပါ၊ မိန္းမကိုလည္း ေျပာထားတယ္၊ ေျပာင္းၾကတာေပါ့တဲ့၊ ဘာလို႔ဆို ကေလးရွိတဲ့ နယ္ေျမမွာ ငါ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ကေလးကိုေန႔တိုင္းေတြ႔ေနရရင္ အိမ္ေထာင္ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ပီသမယ္မထင္ဘူး၊ ဇနီးအေပၚမွာ သစၥာရွိႏိုင္မယ္မထင္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကေလး ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ”

“ခြင့္လႊတ္ပါတယ္ဦးေလးရယ္”

“ကေလးကို သိပ္ခ်စ္တာပဲ”

ေနာက္ဆံုးအနမ္းေလး နမ္းၿပီးေနာက္မွာ ဦးေလး နယ္ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္ေနာ္။ ကေလးေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် သတိရေနခဲ့မိပါတယ္။ သတိရစိတ္ေၾကာင့္ ဦးေလးနဲ႔ လမ္းခြဲခဲ့မိတာကိုပင္ ေနာင္တ ရခ်င္သလိုလိုပါပဲ။

ဦးေလးကို ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် စိတ္ပူေနမိပါတယ္။ ကိုယ္ မခ်စ္ မႏွစ္သက္သူရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေအာင့္ကာနမ္းရင္း ေနေနရတဲ့ ဦးေလးရဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရွိပါ့မလားရယ္လို႔ ဆိုတဲ့ အပူပဲေပါ့။ ကေလးေလ ဦးေလးကို သိပ္ေမးခ်င္တာပဲ။ ဦးေလး ေနရထိုင္ရအဆင္ေျပရဲ့လား။ ဦးေလးရဲ့ဇနီးက ဦးေလးအေပၚမွာ အစစအရာရာေကာင္းမြန္ရဲ့လား။ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးရဲ့လား။ ဦးေလးေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ ေမတၱာဂရုဏာအျပည့္နဲ႔ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရဲ့လား။ သာယာမႈ တစ္စက္ကေလးမွ မရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ့ ေမတၱာ ဂရုဏာေတြ၊ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈေတြၾကားမွာ ဦးေလးေပ်ာ္၀င္ရဲ့လား။ လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကေလးရဲ့ရင္ထဲမွာ ဦးေလးအေပၚ စိတ္ပူမႈမ်ားစြာနဲ႔မို႔ ရင္ထဲက အပူက ေႏြေနထက္ပိုပူေနရၿပီေပါ့။

ဦးေလးကို ကေလး ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္။ ဦးေလးေျပာထားတာ မွတ္မိေသးလား။

“ကေလးကို တစ္ခုေတာ့ ေတာင္းဆိုပါရေစ၊ ငါ အရမ္းအထီးက်န္ေနတဲ့ အခါမ်ိဳး၊ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေစလိုတဲ့အခါမ်ိဳး၊ ကေလးကို အင္မတန္သတိရေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကေလးရင္ခြင္မွာ ခိုလႈံပါရေစေနာ္၊ ဒါေလးေတာ့ ခြင့္ျပဳပါေနာ္”

အဲ့ဒီေတာင္းဆိုမႈေတြေၾကာင့္ ဦးေလးကို အင္မတန္ တမ္းတေနရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဦးေလးက ကေလးရင္ခြင္ဆီ လာေရာက္ မခိုလႈံေတာ့ဘူးေနာ္။ ကေလးရင္ခြင္ဆီ လာေရာက္ မခိုလႈံပံုေထာက္ရင္ ဦးေလးဇနီးသည္နဲ႔ သားသမီးေတြနဲ႔ သိပ္ေပ်ာ္ေနတာပဲမဟုတ္လား။

မေကာင္းမွန္းသိေပမဲ့ ကေလးအတၱႀကီးစြာနဲ႔ တကိုယ္ေကာင္းဆန္စြာနဲ႔ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ဦးေလးတစ္ေယာက္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ အထီးက်န္ပါေစလို႔၊ စိတ္ပ်က္ညစ္ညဴးစရာေတြ ေတြ႔ပါေစလို႔၊ ကေလးကို အင္မတန္ သတိရ တမ္းတေနပါေစလို႔…..။

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။

ေဒးဗစ္

28/5/2014   12;40 PM