Oct 14th

ေဒါက္တာမင္းေမာင္ (ဇာတ္သိမ္း)

By သိုးငယ္
                    ေဒါက္တာမင္းေမာင္   (ဇာတ္သိမ္း)

        ` ကဲ...ဒီကိုလာခဲ့´
        ကၽြန္ေတာ္ ဖိနပ္နဲ႕ ေျခအိပ္ေတြကိုပါခၽြတ္ပစ္လုိက္သည္။ ေဒါက္တာထိုင္ေနတဲ့ေနရာကိုကၽြန္ေတာ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း
ေလ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လီးႀကီးက ဖြင့္ဟေနတဲ့ ေဒါက္တာ ပါးစပ္နဲ႕တဲ့တဲ့။
        `ငါ့ေပါင္ေပၚလာထုိင္...´ ေဒါက္တာရဲ႕ ေပါင္ကိုခြၿပီးထုိင္လုိက္သည္။ သူ႕လည္တိုင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဖက္ထားလိုက္သည္။
ေဒါက္တာက သူ႕ရဲ႕ ပူေႏြးစြတ္စိုေနတဲ့လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏို႕သီးေခါင္းေလးကို ကလိေနသည္။ ဖီးလ္တက္လာတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္
ေဒါက္တာရဲ႕ ဆံပင္ထဲကို လက္ေတြနဲ႕ထိုးဖြပစ္မိသည္။ အီၿပီးေမြးေနတဲ့ ေခါင္းလိမ္းဆီအနံ႕က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို တအီအီနဲ႕၀င္
လာသည္။ ေဒါက္တာရဲ႕လက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လံုး၀န္းတဲ့ ဖင္ႏွစ္မြာကို ဖ်စ္လိုက္၊ ညွစ္လိုက္လုပ္ေနသည္။ သူ႕ရဲ႕ မာေတာင္ေန
ေသာ လီးႀကီး ေပၚကို ထိုင္ခ်က ပြတ္ေပးေနလိုက္သည္။ ေဘာင္းဘီေအာက္ထဲမွ ဆရာ့ရဲ႕လီးႀကီးကကၽြန္ေတာ့္ဖင္ၾကားထဲကို အတင္း
ထိုး၀င္ေနသည္။ ေဒါက္တာႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ကာ သူ႕ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြကုိ အာသာငမ္းငမ္းနမ္းလိုက္သည္။ ေဒါက္တာရဲ႕
ႏႈတ္ခမ္းေတြၾကားမွ တခ်က္တခ်က္ထြက္လာေသာ ပူရွိန္းရွိန္းရနံ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို ရူးသြားေစေလာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေအာက္ႏႈတ္ခမ္း
ေတြကို ေဒါက္တာက ခပ္ဖြဖြ ကုိက္ထားၿပီး လက္ေခ်ာင္းတေခ်ာင္းက ကၽြန္ေတာ့္ ခ်ယ္ရီေပါက္ေလးထဲ...၊ အား......၊။ ကၽြန္ေတာ္
ေအာ္လိုက္ေတာ့ေဒါက္တာက
        ` ငါဒီအေပါက္ေလးကို ခ်စ္မိသြားၿပီ´လို႕ တိုးတိုးေလးေျပာသည္။ က်န္လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ တင္သားေတြကို
အားရပါးရ တဖ်က္ဖ်က္ကို ရိုက္ေနေတာ့သည္။ လက္ေခ်ာင္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ခ်ယ္ရီေပါက္ေလးထဲကို ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္၊
အိုး...။ သူ႕ရဲ႕ နက္တုိင္ကို ဆြဲျဖည္ပစ္လုိက္သည္။ ေရေမြးနံ႕သင္းသင္းရေနတဲ့ ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ၾကယ္သီးေတြကို တလံုးခ်င္းဆီကၽြန္ေတာ္
Jun 3rd

ထို႔ေၾကာင့္ ဤအရာကို အခ်စ္ဟုေခၚသည္(၁)

By vampire

ပထမဆံုးလုပ္ငန္းခြင္ကို၀င္ရတဲ့ရက္မို႔ ကၽြန္ေတာ္တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ ရံုးကိုေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘြဲ႕ယူျပီးတာေတာင္ မၾကာေသးဘဲ အလုပ္ရေတာ့ နည္းနည္းလည္းစိတ္ၾကီး၀င္ေနတာေပါ့ေလ။ ၀န္ထမ္းအသစ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ supervisor က တျခား၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ရာထူးတူလုပ္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္း ေ၀ယံနဲ႔ ရံုးအလုပ္ေတြစလုပ္ေနတုန္း supervisor ကကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေျပာပါတယ္။

``ညီေလး မင္းကို ဂ်ာၾကီးကေတြ႔ခ်င္လို႔တဲ့´´

``ဂ်ာၾကီး ဟုတ္လား ဘယ္ကဂ်ာၾကီးတုန္းဗ် ကၽြန္ေတာ့္အသိထဲမရိွပါဘူး။ ေစာေစာကမိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ ၀န္ထမ္းေတြထဲလည္းမပါပါဘူး´´

supervisor အစ္ကိုက ရယ္ပါတယ္။ ျပီးမွ

``ဟ ဂ်ာၾကီးဆိုတာ မင္းအထက္ရာထူးက မန္ေနဂ်ာကိုေျပာတာ။´´

``ေအာ္ သိပါဘူး။´´

သူတို႔အေခၚ ဂ်ာၾကီးရံုးခန္းကိုသြားေတာ့ ရံုးခန္းအ၀င္၀မွာ စာတန္းတစ္ခုခ်ိတ္ဆြဲထားတာ ေတြ႔ရတယ္။

မိန္းမဟူသည့္ ထိုိတိကား

မရိွမေကာင္း ရိွမေကာင္း တဲ့

ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးလိုက္မိပါသည္။ ရံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးနဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ တစ္ခ်က္ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ျပီး

``မင္းက ဒီေန႔စ၀င္တဲ့ ၀န္ထမ္းအသစ္ဟုတ္တယ္ေနာ္´´

မန္ေနဂ်ာဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတာက အသက္ၾကီးၾကီး ဗိုက္ရႊဲရႊဲ ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္လို႔ထင္ထားတာ ခုေတာ့ အသက္ကကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းပဲၾကီးမယ္။

``ဟုတ္ကဲ့´´

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထံုးစံအတိုင္း စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ သူ႔ေနာက္ေက်ာက စာတန္းတစ္ခုကို မ်က္စိေတြကေရာက္ေနပါတယ္။

လက္ထပ္ထားတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ

တစ္၀က္ပဲလူျဖစ္တယ္ တဲ့

သူေျပာတာေတြနားေထာင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ေနရာျပန္ေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံကို

``ဟိတ္ေကာင္ ငါတို႔ဂ်ာၾကီးက နည္းနည္းဆန္းတယ္ေနာ္´´

``ဘာလို႔လဲ´´

``ဟိုကြာ တျခားရံုးခန္းေတြလို စီးပြားေရးဆန္တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြ မေတြ႔ဘဲ တျခားစာတန္းေတြေတြ႔ေနရလို႔´´

``ဟဲဟဲ ေနာက္ဆုိမင္းဒီထက္ပိုသိလာလိမ့္မယ္။ ဂ်ာၾကီးက မိန္းမေတြကိုမုန္းတဲ့ psycho ရိွတယ္ကြ´´

``အန္´´

``ဒါနဲ႔ေ၀ယံ သူကငယ္ေသးတာပဲ ငါက အသက္ၾကီးၾကီးထင္ထားတာ´´

``ဟုတ္တယ္ သူကငယ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ဒီကုမဏီတစ္ခုလံုးကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ သူ႔အရည္အခ်င္းကိုၾကည့္ေလ။ သူ႔လက္ေအာက္မွာအလုပ္၀င္ေနတဲ့သူေတြဆို သူ႔ထက္အသက္ၾကီးတာေတြေတာင္ရိွတယ္´´

စိတ္ထဲကအေတာ္ေလး အထင္ၾကီးသြားမိသည္။

``သူကဘာလို႔  မိန္းမေတြကို မုန္းတာလဲ´´

``သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူေတာ့ရိွမွာေပါ့´´

``ဟင္း ကမာၾကီးမွာ ေယာက်္ားနဲ႔မိန္းမဘဲရိွတာ မိန္းမေတြကို မခ်စ္လို႔ သူဘယ္သူကို သြားခ်စ္မွာတုန္း´´

``ေယာက်္ားေတြကို ခ်စ္မွာေပါ့ အဲလိုဆို ဟားဟား´´

ေ၀ယံက သူ႔စကားနဲ႔သူ သေဘာက်ျပီးရယ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပါ သေဘာက်လို႔ လိုက္ရယ္မိတယ္။

xxxxxxxxx

ညကအိပ္ရာ၀င္ေနာက္က်ျပီး မနက္ေတာ္ေတာ္နဲ႔မထႏိုင္ပါဘူး။ ရံုးတက္ခ်ိန္ နည္းနည္းေနာက္က်သြားပါတယ္။ ရံုးေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံက

``မင္းကို ဂ်ာၾကီး ေစာင့္ေနတယ္´´

``ဟင္ ေသေရာ´´

သူ႔ရံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို

``မင္းကို ငါမေန႔ကပဲ ရံုးစည္းကမ္းေတြေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။ ငါက ၀န္ထမ္းေတြကို အသစ္မို႔အေဟာင္းမို႔ ဆိုျပီး မခြဲျခားဘူး။ စည္းကမ္းဟာ စည္းကမ္းပဲ။ ၾကိဳတင္ေျပာခဲ့တဲ့ စည္းကမ္းေတြကို မင္းသိလ်က္နဲ႔ ေနာက္က်လို႔ အျပစ္ေပးတာ ငါတရားပါတယ္ေနာ္။ ေနာင္ကို သတိထားပါ။ သြားႏိုင္ပါျပီ´´

ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္နဲ႔ ထြက္လာလိုက္တယ္။ ေ၀ယံက

``ဟိတ္ေကာင္ မင္းကို ေတာ္ေတာ္ေလး တရားေဟာလိုက္ရဲ႕လား´´

``ေရစက္ပါခ်ပစ္ခဲ့တယ္´´

``ဟဲဟဲ မင္းကလည္း ကိုယ့္အထက္ကလူၾကီးကို အဲလိုမေျပာရဘူးေလ´´

``ဘာလူၾကီးလဲ ငါန႔ဲကြာ အလြန္ဆံုး ၃ႏွစ္ေပါ့။ ရံုးတက္ေနာက္က်တာေလးနဲ႔မ်ား ျဖစ္ေနလိုက္တာ စိတ္ရိွလက္ရိွလုပ္ထည့္လိုက္ရရင္ ေဟာသလို ေဟာသလို´´

ရံုးဖိုင္တြဲၾကီးကိုင္ျပီး ဟန္ေရးျပေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ယံရဲ႕မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီဂ်ာၾကီးဆိုတဲ့ လူၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုစိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုတ္တရက္ဘာလုပ္ရမွန္းလဲမသိ သူခိုးလူမိသလို မင္သက္ေနတုန္း ေ၀ယံက

``ငါ့ကို ေငြစာရင္းဘက္ ဒါေလးသြားပို႔ေပး´´ ဆိုျပီး ကယ္တင္လို္က္လို႔ေတာ္ပါေသးတယ္။ ေငြစာရင္းဘက္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေျခလွမ္းေတြတုန္ေနပါတယ္။ အလုပ္၀င္တာမွ ၂ရက္ပဲရိွေသး အလုပ္ထုတ္ခံေနရမွ ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုကိုုယ္ သတိေပးလိုက္ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံက

``ငါေတာ့ မင္းသြားျပီလို႔ထင္တာကြ။ ဟိုလူက ေဒါသကၾကီးတာနဲ႔ မင္းေတာ့ ဒုကေရာက္ျပီထင္တာ´´

``ငါလည္းလန္႔သြားတာကြ မင္းကိုေက်းဇူးအရမ္းတင္တယ္ သယ္ရင္းရာ မင္းမွမကယ္ရင္ ငါေတာ့ ေသျပီ ရွဲရွဲ´´ တရုတ္ကားေတြထဲကလို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ျပေတာ့ ေ၀ယံက

``မင္းအဲလို မေနနဲ႔။ မင္းပံုစံက ခ်စ္စရာေကာင္းေနေတာ့ ေတာ္ၾကာမိန္းမမုန္းတဲ့ ဟိုလူ မင္းကိုခ်စ္မိသြားဦးမယ္´´

``သြားေသေလ မင္းယူလိုက္ေပါ့။ ငါ့အစား´´

ေ၀ယံက တဟားဟားရယ္ရင္း

``ငါတကယ္ေျပာတာ ခုနက သူမင္းပံုကိုၾကည့္ျပီး ျပံဳးသြားတယ္။´´

``ေ၀ယံ ငါ့ကိုအင္တာဗ်ဴးေခၚတုန္းက ဗ်ဴးတဲ့ forienger ေတြကေျပာတယ္ ငါ့ကို model လုပ္ပါလားတဲ့´´

``မင္းက ျဖစ္ပါတယ္ကြာ။ ေခ်ာတာကိုး´´

``အဟဲ မုန္႔ေကၽြးမယ္ မင္းကို ဒီေန႔ငါ့ကို ကူညီထားတာအတြက္ေရာ´´

``ရံုးဆင္းရင္ ညေနစာေနာ္´´

``အိုေက´´

ညေနစာကို ေ၀ယံနဲ႔အတူစားေနတုန္း ဖုန္း၀င္လာပါတယ္။

``ဟယ္လို´´

``မနက္ျဖန္ မနက္ပစည္းခ်စရာရိွတယ္။ ရံုးကိုဒီေန႔လို ေနာက္မက်ပါနဲ႔။´´

``ဘယ္ကလဲ´´

``ဂ်ာၾကီးဆီကဟ ငါ့ကိုမနက္ျဖန္ ရံုးေနာက္မက်ဖို႔ေျပာတာ´´

``ထူးဆန္းလွခ်ည္လား ငါ့ဆီေတာ့ မဆက္ဘူး။ မင္းဆီေတာ့ဆက္တယ္ဆိုေတာ့ အဟဲဟဲ´´

``ေ၀ယံမေနာက္နဲ႔ေနာ္ ငါေရသန္႔ဘူးနဲ႔ထုထည့္လိုက္မယ္´´

ေ၀ယံကေတာ့ တဟားဟားနဲ႔သေဘာက်ေနပါတယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္ေစာေစာ ေ၀ယံနဲ႔ မနက္စာစားျပီး ရံုးလာေနတုန္း ဖုန္းကထျမည္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္း screen မွာ ဂ်ာၾကီးပံုၾကီးေပၚလာျပီး ေအာင္လရဲ႕

``ငါမွားတာရိွရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္´´ဆိုျပီး ringtones ကျမည္ပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်လြန္းလို႔ တခိခိရယ္ေတာ့ ေ၀ယံကပါ လိုက္ရယ္တယ္။

``မင္းဘယ္တုန္းက လုပ္လိုက္တာလဲ´´

``ဒီမနက္ဘဲ ငါသူ႔ဆီက incoming call ကို ဒီ ringtone ေျပာင္းထားတာ မိုက္တယ္ေနာ္ ဟိဟိ´´

ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းမကိုင္ဘဲ ေ၀ယံကို

``ခဏေလး ငါသူ႔ကို ေတာင္းပန္ခိုင္းလိုက္ဦးမယ္´´ ဆိုျပီး နားေထာင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ပစ္ထားလိုက္တာ ငါမွားတာရိွရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆိုျပီး ခဏခဏေတာင္းပန္ေနပါေရာ။ ေ၀ယံက

``ဟိတ္ေကာင္ ကိုင္လိုက္ပါေတာ့ကြာ သူေခၚေနတာ ၅မိနစ္ေလာက္ရိွေနျပီကြ´´

``ေကာင္းျပီေလ´´ ဆိုျပီး မ်က္ႏွာပိုးေလးသတ္လိုက္တယ္။

``ဟယ္လို´´

``ဖုန္းေခၚေနတာၾကာျပီ ဘာလုပ္ေနလဲ မင္းကိုမေန႔က ၾကိဳေျပာထားတယ္ေနာ္ ဒီေန႔ မင္းအလုပ္ရိွတယ္ဆိုတာ´´

``ဟုတ္ကဲ့ ရံုးေရာက္ပါျပီ´´

ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။

ရံုးေရာက္ေတာ့ ပစည္းခ်တာလိုက္သြားတာ မိုးေတြမိလာျပီး ျပန္ေရာက္ေတာ့ စိုရႊဲေနပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ေစာေစာ အလုပ္ဆင္းခြင့္ရတယ္။ ညေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံဖုန္းဆက္လာပါတယ္

``ေဟ့ေကာင္ ဘာလုပ္ေနလဲ´´

``ငါ ဒီဗီဒီဇာတ္လမ္းေတြ ၾကည့္ေနတာကြ´´

``ငါေန႔ခင္းက မင္းမရိွေတာ့ ပ်င္းလိုက္တာကြာ။ မင္းရိွေနရင္ ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ ရယ္ေနရေတာ့ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိဘူးကြ´´

``ေအးပါကြာ ခုမင္းေရာဘာလုပ္ေနလဲ´´

``ငါလည္းခုတစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းေနတာ မင္းငါနဲ႔လာအိပ္ပါလား´´

``အိုေက သယ္ရင္း ငါလာခဲ့မယ္´´

ေ၀ယံက တစ္ေယာက္တည္း ေနတာပါ။ သူ႔မိဘေတြက နယ္မွာ ျပည့္စံုတဲ့ မ်ိဳးရိုးေတြျဖစ္ေပမယ့္ သူက ျမိဳ႕မွာေနရတာ ႏွစ္ျခိဳက္တဲ့သူဆိုေတာ့ သူန႔ဲသင့္ေတာ္တဲ့ အလုပ္ေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အဲဒီည တစ္ညလံုးကို သရဲကားေတြၾကည့္လိုက္ စစ္တုရင္ေဆာ့လိုက္ ဂစ္တာတီးလိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္။

xxxxxxx

``ေ၀ယံ ဂ်ာၾကီးရံုးခန္းထဲက စာကေလ ဘာအဓိပာယ္လဲမသိဘူးေနာ္။ လက္ထပ္ျပီးတဲ့ေယာက်္ားက တစ္ပိုင္းပဲလူျဖစ္တယ္ဆိုတာေလ´´

``က်န္တဲ့တစ္ပိုင္းက ေလျဖတ္သြားတာေနမွာေပါ့´´

``အာ မင္းကလည္း ငါကအေကာင္းေမးတာကို´´

``အဟဲ သူ႔ေမးၾကည့္ေလ´´

``ေတာ္ပါကြာ သူနဲ႔စကားေျပာမယ့္အစား ငါက်ားျမီးပဲေျပးဆြဲလုိက္မယ္´´

``က်ားျမီးေတာ့မဆြဲပါနဲ႔ကြာ က်ားၾကီးက မင္းကိုကိုက္လိမ့္မယ္။ ဟိုလူ႔အျမီးသြားဆြဲလို႔ကေတာ့ မကိုက္ေလာက္ဘူး သူကမင္းကို အာ၀ါးဆိုျပီးေတာ့ ´´

``အာ ဒီေကာင္ ေပါက္တတ္ကရ´´ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္သူ႔ပခံုးကို ခပ္ဖြဖြထိုးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ဆီကို တစ္ေယာက္ေယာက္ေလွ်ာက္လာတာကို သတိထားမိလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဂ်ာၾကီး။

``မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာခြဲမွ ျဖစ္မယ္။ အျမဲတမ္း မင္းတို႔ ဆူညံဆူညံနဲ႔။ ဒါနဲ႔ မင္းခဏ ငါ့ရံုးခန္းလိုက္ခဲ့ဦး။´´

သူ႔ရံုးခန္းေရာက္ေတာ့

``မင္းနဲ႔ေ၀ယံနဲ႔က ဘာလဲ´´

``၀န္ထမ္းပါ´´

``ငါေမးတာက ဘယ္လုိပတ္သက္လဲလို႔´´

``သူငယ္ခ်င္းပါ´´

``အိုေကေလ ရံုးခ်ိန္တြင္း အလုပ္ခ်ိန္တြင္းမွာ မင္းတို႔ေနရာခြဲျပီး အလုပ္လုပ္ရမယ္။ ေနာက္ျပီး မင္းသူနဲ႔တြဲတာ ငါမၾကိဳက္ဘူး´´

``အဲဒါက ကၽြန္ေတာ့္ personal ပါ´´

``မင္းငါ့ကိုျပန္ေျပာေနတာလား´´

``………………´´

``မင္းမေက်နပ္ဘူးဆိုရင္ ေ၀ယံကိုခင္သလို ငါ့ကိုခင္လိုက္ေပါ့´´

``ဘာမွလည္းမဆိုင္ဘူး´´

သူျပံဳးတာကို ျမင္လိုက္ရျပီး

``ေနာက္ေတာ့ ဆိုင္လာလိမ့္မယ္။ ခုမွတ္ထားရမွာက မင္းေ၀ယံနဲ႔ တြဲေနတာကို ငါမၾကိဳက္ဖူးဆိုတာပဲ´´

ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံကိုေျပာျပလိုက္တယ္။

``ကၽြတ္ ငါထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ဒီဘဲၾကီးမင္းကို ေ၀ွ႔ေတာ့မယ္ဆိုတာ´´

``ငါစဥ္းစားမရဘူးကြာ သူကတကယ္ပဲ ေယာက်္ားေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတဲ့ပံုပဲ။ ဒါဆို သူ… သူက´´

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး အံၾသတၾကီးထြက္သြားတဲ့စကားက

``ဒီလူက ဟိုမိုေပါ့´´

xxxxxxxxx

ဆက္ရန္။

ေ၀ဖန္အၾကံေပးခ်က္မ်ားအား ၾကိဳဆိုပါသည္။

kingvampire.mdy@gmail.com

 

 

Jun 25th

ပ်ံသန္းျခင္း သေကၤတ

By HEIN

-  မုန္ တိုင္း ကို ဆန္

   ပင္ လယ္ ေတြ ရံ လည္း

    ပ်ံ ဝဲ  ေန သည္႔ ငွက္. . .. . .။

 

- ဓား လွံ ေတြ မိုး

  ေတာင္ ပံ ေတြ က်ိဳး လည္း

  ဇြတ္ တိုး ေန မည့္ ငွက္ . . .။

 

- ေခ်ြး ေတြ ေႀကြ က်

   သူ႔ ေသြး ေျမ ခ လည္း 

   ပ်ံ ေန ရင္း . . . မာန္ တင္း တဲ႔ ငွက္ . . .။

 

-  အ ႏွစ္ ( ၇၀ ) တဲ႔ . . . . 

  ဇ ရာ ေန ညိဳ  , ခ်ိန္ မ လို ေတာင္ 

  တြန္႔ ဆုတ္ ဖို႔ ေဝး

  သတၲိ ေသြး နဲ႔

  ေရွ႕ သို႔ ဆက္ ကာ သူ ပ်ံ ရွာ သည္. . . . . .

  ဝန္တိုမုန္တိုင္း 

 အျပန္တစ္ရာ ရိုင္းလဲ

 အျပံဳးမပ်က္ . . .သူေရွ႕ဆက္သည္. . . . .

 အဲဒါ. . . . . . . .

  အဲဒါ . . . က်ြန္ေတာ္ ခ်စ္ တဲ႔  . . . ဘာ မ ထီ ငွက္ . . . ။ ။ ။ 

  

[ 19.6.2015 . . .ေန႔သို႕ ။ အမွတ္တရ ]

[  မတူညီၾကတဲ႔ သူေတြမွာ. . .မတူညီၾကတဲ႔ အျမင္ေတြ . . ကိုယ္စီရွိၾကမွာပါ. . .။

   က်ြန္ေတာ္လည္း က်ြန္ေတာ့္အျမင္နဲ႔ . .. က်ြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ႔ ေတာ္ဝင္ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္

   အေၾကာင္း . .. လက္စြမ္းရွိသမ်ွ . . .ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ . .  ေရးဖြဲ႕ၾကည့္မိပါတယ္. . .။

  ႀကံဳ ႀကိဳက္လို႔. . .ခံစားဖတ္ရွဳမိခဲ႔ရင္လည္း . . .လြတ္လပ္စြာေတြးထင္ႏိုင္ပါေစလို႕

  ဆႏၵ ျပဳ လ်ွက္. . . . HEIN. ]

Jun 4th

သူရိန္႔ ..... သုိ႔

By Lulinnpyo

အေရာင္အေသြးစံုေသာ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ားစြာတို႔ျဖင္႔ သက္၀င္စည္ကားလွ်က္ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔စာေပပညာသင္ၾကားရာ  ဒဂံုတကၠသိုလ္ၾကီသည္ အတန္းပညာမ်ားကိုသင္ၾကားေပးရံုမွ်သာမက ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ နာက်ည္းမုန္းတီးျခင္းတည္းဟူေသာ ရသပညာမ်ားကိုပါသင္ျပေပးသကဲ႔သို႔ ရွိပါသည္။ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးသည္ ခ်စ္သူစံုတြဲတို႔ဧ။္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္သံမ်ား၊ နာက်ဥ္းပူေဆြးငိုေၾကြးသံမ်ားျဖင္႔ မရိုးႏိုင္ေသာ ဇာတ္လမ္းအသြယ္သြယ္တို႔ကိုလည္း အျမဲတေစ သိျမင္ေတြ႔ထိ ေနရပါလိမ္႔မည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေအာင္ျမင္စြာ ရယူလိုက္ႏိုင္ေသာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ားရွိႏိုင္သကဲ႔သို႔ အခ်စ္သူရဲေကာင္းဟူေသာ ဘြဲ႔ကိုေက်နပ္စြာခံယူျပီး စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံလိုက္ေသာ အသည္းကြဲဇာတ္လမ္းတခ်ိဳ႔လည္း ရွိေကာင္းရွိေပလိမ္႔မည္။ ဤသို႔ ရုပ္ရွင္၀တၱဳဆန္စြာၾကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ ခ်စ္ျခင္းဇာတ္လမ္းမ်ားႏွင္႔ အျမဲတေစ ေတြ႔ထိပတ္သတ္ေနရေသာ အမိတကၠသိုလ္ၾကီးသည္ ကဗ်ာမပီ စာမမီျဖင္႔ ခ်စ္သူဟုပင္ ရဲ၀င္႔စြာခံယူခြင္႔မရရွိခဲ႔သည္ homo အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတပုဒ္အား သတိတရပင္ ရွိေတာ႔ပါေလစ။ ကဗ်ာေတြစာေတြမမီေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ႏွလံုးသားတစံုနဲ႔ ရင္းျပီး နစ္နစ္နဲနဲ ခ်စ္ခဲ႔ရသည္သာျဖစ္သည္။ အတိတ္ဆိုတာ ျပီးဆံုးသြားခဲ႔ျပီ ဆိုေပမယ္႔ ႏွလံုးသားထက္မွာ ထြင္းထုမွတ္တမ္းတင္ခဲ႔ရင္ ေမာ္ကြန္းအျဖစ္ေတာ႔ က်န္ရစ္မွာပါေလ….

                         x x x xx x x x x x x x

မွတ္မွတ္ရရ သူရိန္ဆိုေသာ ေတာင္ေပၚသားေလးတဦးႏွင္႔ စတင္ဆံုစည္းမွဳ႔သည္ ဒီဇင္ဘာလဧ။္ က်ိဳက္ထီးရိုးခရီးစဥ္တခုတြင္ျဖစ္သည္။ ထိုခရီးစဥ္တြင္ သူရိန္ဟူေသာ ေကာင္ေလးတဦး ပါလာျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္၏တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို အၾကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေစမည္ျဖစ္ေၾကာင္းဆိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္မသိႏိုင္ခဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင္႔မသိေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမဂ်ာမွလည္း မဟုတ္ေသာ ခပ္မိုက္မိုက္ အလန္းစားဘဲေလးတေဗြဟု အသိအမွတ္ျပဳမိယံုမ်ွသာျဖစ္ျပီး မသိမသာေစာင္းခဲ႔ၾကည္႔ယံုမွလြဲ ထိုအခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္႔ဧ။္ ရင္ခုန္သံမ်ားသည္ ထိုအေပ်ာ္ခရီးအတြက္သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။

ေတာင္ေပၚသို႔ ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ အပူခ်ိန္သည္ လြန္ကဲသိသာစြာ က်ဆင္းလာခဲ႔သည္။ ျမဴခိုးျမဴေငြ႔မ်ားသည္ ေတာင္တန္းမ်ားတ၀ိုက္ သိုင္းျခံဳညိဳ႔မွိဳင္းလာျပီး ခ်မ္းေအးသည္႔ဒဏ္ကို စတင္ခံစားရပါေတာ႔သည္။ အစီအစဥ္မရွိပါပဲ လိုက္ခဲ႔ရသည္႔အတြက္ အေႏြးထည္ လံုေလာက္စြာမပါရွိခဲ႔ျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ သူရိန္တို႔ရင္းႏွီးေစရန္ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားစြာထဲမွ အေၾကာင္းအရင္းတရပ္ပင္ျဖစ္သည္။ စတိုင္က်က် ၀တ္ဆင္တတ္ေသာ သူရိန္ဆိုသည္႔ ေကာင္ေလးသည္ သူ၏အေႏြးထည္မ်ားကို ၾကည္ျဖဴရက္ေရာစြာပင္ ၀တ္ဆင္ေစခဲ႔သည္။ စတိုင္က်လွပေသာ အေႏြးထည္မ်ားျဖစ္သည္မို ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္မိသည္။ ေက်းဇူးလည္း တင္မိသည္။ ဂ်က္ကင္ေလးမ်ားတြင္ပါ၀င္ေသာ သူ႔ဧ။္ရနဲ႔တမ်ိဳးက သူ႔ကိုပို၍ရင္းႏွီးသြားေစသလုိပင္။ သူရိန္႔အက်ီၤဆိုေသာ အသိက ျပင္ပရွိခ်မ္းေအးေသာ ေလထုကို တြန္းလွန္၍ ရင္ထဲထိေအာင္ ေႏြးေထြးသြားခဲ႔သလိုပင္။ တညလံုး ေကာင္ကင္မွ ၾကယ္မ်ားကို ေမာ႔ၾကည္႔ကာ ေယာက္တတ္ရာရာမ်ား ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔သည္။ ေရတံခြန္သို႔ သြားသည္႔ေန႔တြင္ေတာ႔ သူရိန္ႏွင္႔ပိုမိုရင္းႏွီးရခဲ႔သည္။ ဆုိးရြားမတ္ေစာက္ေသာလမ္းရွိ အခက္အခဲမ်ားကိုအတူျဖတ္သန္းျပီး ေရတခြန္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ၾကည္ႏွဳးမွဳ႔ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႔ေတြကို ခံစားခဲ႔ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္၀န္ခံပါသည္။ သူပါရွိေနျခင္းက ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ ထိုခရီးစဥ္ကို ပိုမိုအဓိပါယ္ရွိေစခဲ႔သည္။ ျမင္႔မားေသာ ေတာင္တန္းျပာမ်ား၊ ေတာင္ေပၚေလတို႔တိုက္ခတ္ေသာ ခ်မ္းေအးသည္႔ ပတ္၀န္းက်င္၊ သာယာလွပေသာ ေတာေတာင္ေရေျမ သဘာ၀တို႔ႏွင္႔ ျပည္႔စံုေနေသာ ဤေဒသပတ္၀န္းက်င္တြင္ သင္းပ်ံ႔ေသာ အေငြ႔အသက္၊ ႏူးညံ႔ေသာအျပံဳးတို႔ႏွင္႔ ဆြဲေဆာင္မွဳ႔ရွိေသာ  ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ကို တပတ္ ဟူေသာ အခ်ိန္အတြင္း ခ်စ္မိသြားျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္အလြန္ေတာ႔ ဟုတ္မည္မထင္ပါ။ ထို႔အတြက္လည္း ကြ်န္ေတာ္ေနာင္တမရခဲ႔ပါ။ ထိုခရီးစဥ္မွ အျပန္တြင္ သူ႔ကိုခ်စ္မိသြားသည္မွာေတာ႔ ေသခ်ာပါသည္။

                               x x x x x x x x x

ရန္ကုန္သို႔ျပန္ေရာက္ျပီး ေက်ာင္းျပန္တက္ေသာ ေန႔ရက္မ်ားသည္ ရင္ခုန္ၾကည္ႏွဳးဖြယ္အတိျဖင္႔ ျပီးျပည္႔စံုခဲ႔သည္။ သူရိန္သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ pratical ခန္းမ်ားေရွ႔သို႔ မေရာင္မလည္ႏွင္႔ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည္။ စာသင္ခ်ိန္ျပင္ပ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ သူရိန္ႏွင္႔ပင္ ကုန္ဆံုးျဖစ္သည္မို႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဧ။္ေျခရာမ်ားပင္ ထပ္၍ေနေပလိမ္႔မည္။ အေဆာင္မွသည္ မုခ္၀ထိေအာင္ ေလွ်ာက္လွမ္းရသည္႔တိုင္ မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ ေပ်ာ္ရႊ႔င္ခဲ႔ၾကသည္။ သူရိန္ႏွင္႔အတူ ေတာ္၀င္လမ္းမၾကီးတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္းရသည္မို႔ ဒဂံုတကၠသိုလ္ၾကီးသည္ အရင္ေလာက္ေနမပူေတာ႔သလိုပင္။ ျမိဳ႔ထဲတြင္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္အဖုိ႔ သူရိန္တို႔ ေျမာက္ဥကၠလာဖယ္ရီစီးရသည္မွာ အသားက်ေနသလိုပင္ျဖစ္ေနသည္။ သူရိန္ႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္သည္ ရင္းႏွီးခဲ႔သည္မွန္ေသာ္လည္း လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပတ္သတ္မွဳ႔မ်ိဳးေတာ႔ရွိမေနခဲ႔ပါ။  သူရိန္ ပုဆိုး၀တ္လာသည္႔ေနမ်ားေန႔မ်ားတြင္ ပုဆိုးကြဲေၾကာင္းအတြင္း ခါးပံုစေအာက္မွ ဖုဖုလံုးလံုးသ႑ာန္အား ေငးၾကည္မိယံုမွ်သာ ျဖစ္ခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ႔ သူရိန္သည္ ျပံဳး၍ပင္ေနတတ္သည္။ ည (၈)နာရီထိုးတိုင္း သူရိန္ႏွင္႔ဖုန္းမေျပာရလွ်င္ ထိုတေန႔တာသည္ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ အဓိပါယ္မရွိသလိုပါပင္။ ဤသို႔ျဖင္႔ လေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္ဆံုးခဲ႔ပါသည္။

                               x x x x x x x x x

သူရိန္ႏွင္႔အတူ အျမဲပင္ရွိေနခြင္႔ရေနခြင္႔ရမည္ဟုေတြးထင္ခဲ႔မိသည္ မွားယြင္းခဲ႔ေၾကာင္း 2nd semester ေရာက္မွသိရွိခဲ႔သည္။ သတင္းဆိုးတရပ္ကို ယူေဆာင္လာသူမွာ ကြ်န္ေတာ္႔တို႔သူငယ္ခ်င္း ေမျမတ္ႏိုးပင္ျဖစ္သည္။

“ သူရိန္ ေစာ္ရသြားျပီသိလားဟဲ႔… ငါ E-major မွာသူတို႔ကိုေတြ႔ခဲ႔တယ္”

အဲဒီေနာက္တြင္ေတာ႔ ဘယ္မွာ ထပ္ေတြ႔ခဲ႔သည္။ သူ႔ေကာင္မေလးက ဘယ္သူျဖစ္သည္ဆိုေသာ သတင္းမ်ားကို လည္း ၾကားေနရသည္။ ၾကားေနရသည္႔ သတင္းသည္ မယံုႏိုင္ဖြယ္ေကာင္းသလို နာက်င္ဖြယ္လည္းေကာင္းလွသည္။ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္၏ ဗဟိုတည္႔တည္႔တြင္ မီးေတာင္တခု အဆက္မျပတ္ေပါက္ကြဲသလို နာက်င္ပူေလာင္လြန္းလွသည္။ သူရိန္ တေန႔ေတာ႔ ခ်စ္သူရမည္ဟု ေတြးထင္မိေသာ္လည္း ဤမ်ွျမန္ျမန္ၾကီးျဖစ္လာမည္ဟု ထင္မွတ္မထားခဲ႔ပါ။ ထို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္႔အဖုိ႔ ခံႏိုင္ရည္ရွိရန္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ပင္မရလိုက္ေပ။ ထိုရက္မ်ားအတြင္း lacture ခန္းအတြင္း စာသင္ရသည္ကိုပင္ စိတ္မေျဖာင္႔ေပ။ ေကာ္ရစ္တာဆီသို႔ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည္႔ သူ၏ပံုရိပ္ေလးအား ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ တစ္ခ်ိန္လည္း ေပၚမလာ၊ ႏွစ္ခ်ိန္လည္းေပၚမလာမို႔ ဆုိ႔နစ္စြာ ခံစားရသည္။ တကယ္ေတာ႔ ဒါဟာျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ပါဟု နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုျဖင္႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ရွာက်န္ႏွစ္သိမ္႔ေနသည္႔ၾကားက ပူေလာင္မွဳ႔တို႔က စိုးစိမွ်ပင္ ေလ်ွာ႔ပါးမသြားေပ။

ေန႔လည္တစ္နာရီေက်ာ္မွ သူရိန္ေရာက္ရွိလာသည္။ ရွပ္အကၤီ်အကြက္လက္ရွည္ကို တံေတာင္ထိေခါက္၀တ္ထားျပီး ေယာပုဆိုး အနက္ကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ သူရိန္သည္ သူ၏အသားအရည္ႏွင္႔ လိုက္ဖက္စြာ စြဲေဆာင္မွဳ႔ရွိလွသည္။ ႏွဳတ္ေမြးစိမ္းစိမ္းမ်ားႏွင္႔ နီရဲစြတ္စိုေသာ ႏွဳတ္ခမ္းမ်ားကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားေသးသည္။ က်ယ္ျပန္႔ေသာရင္အုပ္ႏွင္႔ ရွည္လ်ားေသာ ေပါင္တံမ်ားႏွင္႔ အခ်ိဳးက်လွေသာ သူ႔ပံုရိပ္ကို ျမင္ေတြ႔ရသည္႔အခါ ႏွေျမာတသမွဳ႔ကို ပိုခံစားရသည္။ စာလည္းဆက္မသင္ခ်င္ေတာ႔သည္မို႔ သူရိန္ႏွင္႔ပင္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေနာက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ၀ုန္ဒိုင္းၾကဲပံုစံမ်ိဳးလုပ္ရေအာင္လည္း သူရိန္ႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္က ဘာမွလည္းမဟုတ္ခဲ႔ၾက။ ဘယ္ကဘယ္လို သူ႔ကို စကားစေျပာရမွန္းပင္မသိေခ်။ သူ႔ကို တခုခုေတာ႔ေမးလိုက္ခ်င္သည္။ ထိုေမးခြန္းသည္ ပညာသားပါရန္လည္းလိုအပ္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္စကားလံုးတို႔ လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ ဆို႔နစ္စြာေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ သူ႔ထံမွ ၀န္ခံမွဳ႔တခုကို ၾကားရျပီး ထိုကိစၥအတည္ျဖစ္သြားမည္ကို ေၾကာက္သည္လည္း ပါပါလိမ္႔မည္။

“ မင္းေကာင္မေလးကို မင္းအရမ္းခ်စ္တာပဲလားဟင္”  ကြ်န္ေတာ္႔အသံတို႔သည္ ေျခာက္ကပ္အက္ကြဲေနမွန္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ သတိျပဳမိလိုက္သည္။

“ ဘယ္ကခ်စ္သူလဲ”

“E-major က ရွင္းသန္႔ေလ”

“ ငါတုိ႔က ခ်စ္သူေတြမဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ…သူငယ္ခ်င္းေတြပဲရွိပါေသးတယ္”

“မင္းတို႔ကို E-major မွာအျမဲေတြ႔တယ္တဲ႔”

“ တြဲတိုင္းသာ ခ်စ္သူေတြဆို မင္းနဲ႔ငါနဲ႔လည္း ခ်စ္သူေတြပဲေပါ႔”

သူရိန္႔ထံမွ ထင္မွတ္မထားေသာ စကားသံကိုၾကားရသည္႔အတြက္  မင္သက္စြာ ကြ်န္ေတာ္ဆြံအသြားခဲ႔သည္။ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔လည္း ခ်စ္သူေတြေပါ႔ဆိုေသာ စကားသံသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ကို ပံ႔တင္ထပ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ ထပ္မေျပာလိုေတာ႔မပါ။ အျမဲတေစ ၾကည္႔ေကာင္းေနတတ္ေသာ သူ႔မ်က္ႏွာကိုသာ ေငးၾကည္႔ေနလိုက္သည္။ သူျပံဳးေနသည္ကိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔လိုက္ပါသည္။

 

                              x x x x x x x x x x

 

ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေဆာင္သို႔ သူရိန္ အလာၾကဲသြားသည္မွာ သိသိသာသာပင္ျဖစ္သည္။ သူ႔ဖုန္းသည္လည္း ညဘက္မ်ားတြင္ မၾကာခဏဆိုသလို busy ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ကံၾကမၼာသည္ ကြ်န္ေတာ႔အားထိုးနက္ခဲ႔ရျခင္းအား အားရဟန္မတူပါ။ ကြ်န္ေတာ္အား တြယ္တာဆိုေသာေကာင္မေလးႏွင္႔ အမွတ္မထင္ သိကြ်မ္းခြင္႔ေပးခဲ႔သည္။ တြယ္တာသည္ သူရိန္႔ခ်စ္သူ ရွင္းသန္႔၏ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို သိရေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္လြန္စြာ အံ႔ၾသမိခဲ႔သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ႔ တြယ္တာသည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ ရင္းႏွီးသြားခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူရိန္ႏွင္႔ပတ္သတ္ျပီး သိလိုသမွ်ကို တြယ္တာ႔အား ဖုန္းဆက္ေမးတတ္သလုိ တြယ္တာကလည္း ထူးရင္ထူးသလို မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ ျပန္ေျပာျပတတ္သည္။

“ တြယ္တာ..သူတို႔ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနျပီလား”

“ အဲလိုေတာ႔ မျဖစ္ေသးဘူးဟ.. ရွင္းသန္႔က သူရိန္႔ကိုညွင္းထားတာေနမွာ.. ”

ကြ်န္ေတာ္ျငိမ္သြားမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ခဲ႔ရေသာ သူရိန္သည္ မိန္းကေလးမ်ား၏ ညွင္းပင္မွဳ႔၊ လွည္႔ဖ်ားမွဳ႔ကိုခံေနရသည္။ ရွင္းသန္႔ဟာ မင္းဘ၀မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားအေရးပါေနျပီလား သူရိန္ရာ..။ ကြ်န္ေတာ္႔အေတြးမ်ားသည္ တြယ္တာ႔အသံကို ၾကားေတာ႔မွ ရပ္တန္႔သြားေတာ႔သည္။

          “ ဟဲ႔ ဘယ္လိုျဖစ္သြားရတာလဲ။ ငါနဲဖုန္းေျပာေနတယ္ဆိုတာကိုေရာ နင္သတိရေသးရဲ႔လား”

“အင္း … နင္႔သူငယ္ခ်င္းလုပ္ပံုကလဲ ငါ႔သူငယ္ခ်င္း သူရိန္သနားပါတယ္။ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာလိုက္ ျပီးေရာေပါ႔ဟ”

“ ဒီမယ္.. ေအာင္ကို မသိရင္ခက္မယ္ နင္က သူရိန္ဘက္ကနာသလိုလိုနဲ႔ နင္ရွင္းသန္႔ကို သ၀န္တုိေနတာမွတ္လား… ငါရိပ္မိေနတာၾကာျပီ… တခါတေလမွာ နင္႔အမူအရာေတြက သိပ္သိသာတာပဲဟာ”

OH! My god, ကြ်န္ေတာ္႔ကို ရွင္းသန္႔နဲ႔ အထင္လြဲေနတာပါလား။ သူရိန္္ႏွင္႔ ေယာက်ာၤးခ်င္းၾကိဳက္ေနသည္ဟု သိသြားတာထက္စာရင္ေတာ႔ ေတာ္ေသးသည္ဟုဆိုကာ အလိုက္အထိုက္ျပန္ေျပာရေတာ႔သည္။

“ ငါရွင္းသန္႔ကို စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုေပမယ္႔လည္း သူရိန္က  ငါ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနတယ္ေလဟာ”

“ သူတို႔က ခ်စ္သူေတြမွ မဟုတ္ေသးတာ.. နင္ ငါတို႔ major ကိုလာလာေခ်ာင္းတာ ငါတို႔သိတယ္ေနာ္.. ရွင္းသန္႔နဲ႔ သူရိန္တို႔ အတူရွိေနရင္တာကို ေတြ႔ျပီး နင္ျပန္ျပန္သြားတာကို ငါေရာရွင္းသန္႔ပါ ငါတို႔ သိေနၾကတယ္။ ငါတို႔ကေတင္ နင္႔ကိုသနားေနၾကတာ။ နင္လည္းၾကိဳက္ရင္ လိုက္ေပါ႔ဟာ။”

ၾကိဳတင္ၾကံစည္ထားခဲ႔ျခင္းမဟုတ္သည္ေတာ႔ ေသခ်ာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တသက္တာ ေနာင္တရေစမည္႔ အေတြးအၾကံဆိုးသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ အာရံု၌ ရုတ္တရက္ေပၚထြက္လာခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရွင္းသန္႔ သူရိန္႔အား ျပန္မခ်စ္ေရးသည္ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္အေရးၾကီးေနခဲ႔သည္။ သူရိန္ႏွင္႔ ရွင္းသန္႔ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္မွသာ သူရိန္ကြ်န္ေတာ္႔ အနားျပန္လာမည္ဟု ရူးမိုက္စြာ ေတြးထင္မိခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ အခ်စ္ေၾကာင္႔ျဖစ္ေသာ အတၱတခုကို ေရွ႔တန္းတင္ျပီး အသိတရားကင္းမဲ႔စြာျဖင္႔ ရွင္းသန္႔အားလိုက္ရန္ လွ်င္ျမန္စြာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရေတာ႔သည္။

          “ ေအး… ငါရွင္းသန္႔ကို ၾကိဳစားၾကည္႔ခ်င္တယ္ဟာ။ နင္ငါ႔ကို သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေပးနိုင္မလား”

          “ ေပးရတာေပါ႔ဟ နင္လည္းငါ႔သူငယ္ခ်င္းပဲ. ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္ 09519????”

          “ေက်းဇူးပဲဟာ ငါ ရွင္းသန္႔ကို လိုက္မယ္ဆိုတာ သူရိန္မသိပါေစနဲ႔ဟာ… ေနာ္”

ေအးပါဟ ဆိုကာဖုန္းခ်သြားသည္။ ထိုေန႔မွစ၍  ကြ်န္ေတာ္သည္ ရွင္းသန္႔၏အခ်စ္ကိုရရွိရန္ ၾကိဳးစားခဲ႔သည္။ ေက်ာင္းတြင္ ရွင္းသန္႔ႏွင္႔ သူရိန္တို႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနတတ္သည္မို႔ ညဘက္ဖုန္းေျပာခ်င္းျဖင္႔သာ တိုက္စစ္ဆင္ခဲ႔သည္။ ထူးဆန္းသည္မွာ ရွင္းသန္႔က ကြ်န္ေတာ႔အား လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ ေဖဗာေပးတတ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္သည္႔ေန႔မ်ားတြင္ ရွင္းသန္္႔ဘက္မွပင္ စဆက္သည္အထိ အေျခအေနေကာင္းခဲ႔သည္။

                                                  x x x x x x x x x x

ဤသို႔ျဖင္႔ ဘြဲ႔မ်ားပင္ အသီးသီးယူျပီးၾကျပီျဖစ္သည္။ သူရိန္ႏွင္ မၾကာခဏ ဆံုျဖစ္ၾကရန္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးဖန္တီးရေသာ္လည္း ရွင္းသန္႔ႏွင္႔ေတာ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္ရုံမွ်သာ။ ကြ်န္ေတာ္မခ်စ္ေသာ မိန္းကေလးျဖစ္သည္႔အတြက္ ေတြ႔ဆံုရန္လည္း မၾကိဳးစားျဖစ္ပါ။ သူရိန္ႏွင္႔ ရွင္းသန္႔သည္ တခါတရံေတြ႔ျဖစ္ၾကေၾကာင္းကိုေတာ႔ တြယ္တာ႔ထံမွ သိရွိရသည္။

          တခုေသာ ေသာၾကာေန႔၏ နံနက္ခင္းတြင္ သတင္းဆိုးကိုေဆာင္က်ဥ္းလာမည္႔ ဖုန္းျမည္သံက စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္မည္လာခဲ႔သည္။ ဖုန္းနံပါတ္ကေတာ႔ တြယ္တာ႔ဖုန္းပင္။

          “ေအး။ တြယ္တာေျပာ”

         “ သူရိန္ အေျခအေနမေကာင္းဘူးဟ. ဟိုေကာင္ သူရိန္ေလ ရွင္းသန္႔ဖုန္းကို ရွင္းသန္႔မသိေအာင္ မေန႔က ယူၾကည္႔တယ္တဲ႔။ အဲဒီမွာ နင္တို႔ပို႔ထားတဲ႔ message ေတြေရာ ဖုန္းနံပါတ္ေတြေရာ အကုန္ေတြ႔ျပီး ထေသာင္းက်န္းတယ္တ႔ဲဟ”

ကိုင္ထားေသာ ဖုန္းပင္လြတ္က်သြားမည္႔အလား ထူပူသြားမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္စိုးရိမ္ခဲ႔ရေသာ ျပႆနာသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ထံသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ေျမာက္ေျမာက္ကို ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ တြယ္တာ႔အား  အစီအစဥ္မက်စြာေသာ စကားလံုမ်ားျဖင္႔ ဗလံုးဗေထြးပင္ ေမးခ်လိုက္မိပါသည္။

          “အဲဒီေတာ႔ ဘာေတြဆက္ျဖစ္ၾကလဲ၊ ရွင္းသန္႔ကေရာ ဘာဆက္ေျပာလဲ.. ငါ႔ကိုျမန္ျမန္ေျပာျပပါဟာ”

“ ရွင္းသန္႔ကေတာ႔ နင္႔ကိုေရာ သူရိန္႔ေရာကို အကဲခတ္ေစာင္႔ၾကည္႔ေနတယ္ေပါ႔ဟာ. နင္တို႔ထဲက တေယာက္ကို သူေရြးခ်ယ္မယ္ေပါ႔”

“အဲဒီေတာ႔ သူကျငိမ္သြားေရာလား”

“ျငိမ္ပါလိမ္႔မယ္. အားၾကီးၾကီး.. ေရလည္ကိုေပါက္ကြဲတာ.. သူ Propose လုပ္ခဲ႔တာကိုလည္းျပန္ရုပ္သိမ္းတယ္တဲ႔.. သူ႔ဘ၀မွာ သူအရင္းႏွီးဆံုးလူႏွစ္ေယာက္က သစၥာေဖာက္သြားတဲ႔အတြက္ သူရင္နာလို႔မဆံုးဘူးတဲ႔… တျခားတေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္သြားရင္ေတာင္ ၾကည္ျဖဴႏိုင္တယ္တဲ႔… သူအဲေလာက္မခံစားရဘူးတဲ႔။ သူ နင္႔ကို သိပ္ကိုသံေယာဇဥ္ရွိခဲ႔တာေတြလည္းေျပာေသးတယ္။ နင္နဲ႔မိုလို႔လို႔ သူဒီေလာက္ထိ ေပါက္ကြဲသြားတာထင္တယ္။ ငါလည္းေတာ္ေတာ္လန္႔သြားတယ္ဟ။ သူ႔ရဲ႔ဒီလိုပံုကို တစ္ခါမွမွ မျမင္ဘူးတာ.. သူေျပာတဲ႔ပံုစံက နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က သူ႔ကိုေပၚတင္ဖြင္႔ေျပာရင္ သူကေတာင္ ေနာက္ဆုတ္ေပးမယ္႔ပံုပဲ။ သူေျပာခ်င္တာေတြေျပာျပီးေတာ႔ ဂမူးရွဴးထိုးထျပန္သြားေရာ။ ရွင္းသန္႔ေတာင္ လန္႔သြားပံုရတယ္ဟ”

ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ပင္မၾကားႏိုင္ေတာ႔ေအာင္ နာက်ဥ္ေနမိသည္။ ဖုန္းကို ျမန္ျမန္စကားျဖတ္ျပီး သူရိန္႔အားရွင္းျပရန္ သူရိန္႔ဖုန္းကို ျမန္ျမန္ဆက္လိုက္သည္။ သူရိန္ဖုန္းမကိုင္ေတာ႔ပါ။  ကြ်န္ေတာ္ အၾကိမ္ေပါင္းမေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ အခါခါဆက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ည္းအႏွီးသာျဖစ္ပါသည္။ သူရိန္ေသြးပူေနခ်ိန္မို႔ ေသြးေအးေလာက္မည္႔ အခ်ိန္တြင္မွ သူ႔အားရွင္းထပ္မံရွင္းျပရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။  တလတိတိျပည္႔ေသာေန႔အား ျပကၡဒိန္တြင္ ၀ိုင္းလိုက္ျပီး  ထိုေန႔ကိုပင္ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သူရိန္႔အားရွင္းျပရပါလိမ္႔မည္။ ကြ်န္ေတာ္မွားခဲ႔ပါသည္။ မွားခဲ႔ေသာ အမွားသည္ သူရိန္႔အားခ်စ္ခဲ႔ျခင္းေၾကာင္႔မွားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံလိုပါသည္။ ပုတုဇဥ္လူသားပီပီအတၱေၾကာင္႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားယြင္းခဲ႔ရျပီး စုပ္လည္းစူး၊ စားလည္းရူးအေျခအေနမ်ိဳးျဖင္႔ အခ်ိန္မ်ားကို ျဖတ္သန္းခဲ႔ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔အား ခ်စ္ခဲ႔ျခင္းကိုေတာ႔ သူသာ အသိဆံုးျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။

တစ္လတင္းတင္းျပည္႔ေသာ ေန႔တြင္ သူရိန္႔ဖုန္းနံပါတ္အား PCO ဖုန္းမွဆက္လိုက္ပါသည္။ တူ..တူ..ဟူေသာအသံသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ကို ေျခာက္ျခားေစသည္။ သူ႔အသံအားၾကားခြင္႔ရရန္လည္း ဆုေတာင္းေနမိသည္။ မၾကာမီ ဤျပႆနာမ်ား၏ တရားခံျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္႔အား ကံၾကမၼာက အမိန္႔ခ်မွတ္ေပေတာ႔မည္။

ဖုန္းေခၚေနေသာ တူ… ဆိုသည္႔အသံသည္ ရုတ္တရက္ကြယ္ေပ်ာက္သြားျပီး “ ဟယ္လို” ဆိုသည္႔အသံ သဲ႔သဲ႔အား ၾကားလိုက္ရပါသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္အလြတ္ရခဲ႔ေသာ သူရိန္႔ဖုန္းနံပါတ္အား မွားႏွိပ္မိမည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္သိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဖုန္းထူးေသာအသံမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္ ရူးသြပ္ရင္ခုန္ခဲ႔ရသည္႔ သူရိန္႔အသံမဟုတ္မွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္သိသည္။

          “ကြ်န္ေတာ္ သူရိန္နဲ႔ေျပာခ်င္လို႔ပါဗ်ာ” ဟု ကြ်န္ေတာ႔အသံတို႔ကတုန္ရီစြာထြက္ေပၚလာသည္။ တဖက္မွ အသံသည္ ေခတၱမွ် တိတ္ဆိတ္သြားျပီး

          “ဦးက သူရိန္႔ဦးေလးပါ။  ေအး..သူရိန္႔သူငယ္ခ်င္းလား။ သူရိန္ျပီးခဲ႔တဲ႔ အပတ္ကပဲ မေလး,ကိုထြက္သြားျပီကြ.. ငါ႔တူတို႔ကို ႏွဳတ္ဆက္မသြားဘူးထင္တယ္..”

            “ဟုတ္ကဲ႔ပါဦး.. ကြ်န္ေတာ္မသိလိုက္ဘူးခင္ဗ်”

            “ သူရိန္တို႔ကေတာ႔ကြာ ေတာ္ေတာ္လည္း ေနႏိုင္တဲ႔ေကာင္ပဲ”

 အေၾကာင္းစံုမသိရွိရွာေသာ သူရိန္႔ဦးေလးသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ အားနာဟန္ျဖင္႔ သူရိန္႔အား အျပစ္တင္ဟန္ျပဳသည္။

          တကယ္တမ္း အျပစ္ရွိသူမွာ ကြ်န္ေတာ္သာျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အျပစ္ျပဳခံရေသာ သူရိန္သည္ နာက်င္ေကာင္း နာက်င္ေပလိမ္႔မည္။ အျပစ္ျပဳမိခဲ႔ေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္သာ အၾကိမ္ၾကိမ္ကို ပို၍နာက်င္ခဲ႔ရသည္။ သူရိန္ထြက္ခြာသြားေသာ မေလးရွားႏိုင္ငံဆိုသည္မွာ အာရွတိုက္တြင္ရွိျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင္႔ဆိုလွ်င္ ေ၀းလွသည္မဟုတ္ေပ။ ကမၻာေပၚတြင္ ႏိုင္ငံျခင္းျခားေနေသာ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြလည္း မ်ားစြာရွိပါလိမ္႔မည္။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ကြာျခားသည္က သူတို႔ အားလံုးတြင္ ခ်စ္သူူႏွင္႔ ျပန္ဆံုစည္းရန္ စိတ္ကူးရင္ခြင္႔ေတာ႔ရွိၾကေပသည္။ အနည္းဆံုး အိမ္မက္ေတာ႔လည္း မက္ခြင္႔ရေပမည္။ ကြ်န္ေတာ္႔တြင္သာ မိမိခ်စ္ရေသာသူ ေက်ာခိုင္းသြားသည္မို႔ ခံစားရသည္ထက္ ကိုယ္႔ကို စက္ဆုပ္မုန္းတီးစြာ ေက်ာခုိင္းသြားသည္က ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ခံစားရသည္။ ထိုေန႔တြင္မွ သူရိန္႔အား အမွန္တကယ္ဆံုးရွဳံးသြားမွန္းသိခဲ႔ရသည္။ အမွားေပၚအမွားဆင္႔ခဲ႔မိေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူရိန္႔၏ ခြင္႔လႊတ္မွဳ႔အား ေတာင္းဆိုရန္ပင္ လိပ္ျပာမလံုေခ်။

                                           x x x x x x x x x x x

          ျပကၡဒိန္မွလမ်ား တေရြ႔ေရြ႔ကုန္ဆုံးခဲ႔ျပီ။ မၾကာခဏဆိုသလို  သူရိန္ႏွင္႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူသည္႔ ေကာင္ေလးမ်ားႏွင္႔ေတြ႔သည္႔အခါတိုင္း သူရိန္မ်ားျဖစ္ေနမလားဟု ရွာေဖြေနခဲ႔မိသလို သူႏွင္႔သြားခဲ႔ဖူးေသာ ေနရာေလးမ်ားသို႔ေရာက္သည္႔အခါတိုင္းလည္း ညိွဳ႔ညိွဳ႔ငင္ငင္ဆြဲေဆာင္တတ္ေသာ မ်က္္၀န္းတစံုကိုသာ လြမ္းဆြတ္ေနမိသည္။

          ဆိုးရြားစြာ ရက္စက္ခဲ႔ေသာ ကံၾကမၼာသည္ တၾကိမ္တခါေတာ႔ အခြင္႔အေရးေပးမည္ဟု ေမ်ွာ္လင္႔မိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ခဲ႔ရေသာ သူရိန္သည္ LGBT ရဲ႔ Member တစ္ဦးျဖစ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ေရးသားေသာ “သူရိန္…သို႔” ဟူသည္႔ ဤဇာတ္လမ္းေလးကိုလည္း ဖတ္မိမယ္ဆိုရင္ျဖင္႔….။    ။

                                                                                      

                                                                                        လုလင္ပ်ိဳ

                                                                                 ၁၇ ရက္ ေမလ၊ ၂၀၁၁

                                                                                    ည ၇ နာရီ ၃ မိနစ္။


                                                                                                 

Jul 1st

ကြက္ၾကားမိုုး... အပိုုင္း (၁)

By မင္းျမတ္စည္သူ

ကြက္ၾကားမိုုး...  အပိုုင္း (၁)

တစ္ဝုုန္းဝုုန္း တစ္ဒိုုင္းဒိုုင္းနဲ႔ ရြာေနတဲ့ မိုုးေၾကာင့္ အေဆာင္ျပင္ဘက္ကိုု လွမ္းေတာ့မယ့္ သူ႔ရဲ႔ ေျခလွမ္းေတြက တစ္စုုံတစ္ေယာက္က အမိန္႔ေပးလိုုက္သလိုု တုုန္႔ခနဲရပ္သြားမိတယ္…. မိုုးေတြ… ေအာ္… အညွိဳးတၾကီးနဲ႔ ရြာေနလိုုက္တာ…. မိုုးရြာေနတာ ျမင္ရေတာ့ နဂိုုက စိတ္ကူးယဥ္တတ္လြန္းတဲ့ သူ႔အတြက္ ေတြးစရာေတြက တစ္ပုုံတစ္ပင္ေရာက္ရွိလာတယ္… တကယ္ေတာ့ မိုုးေရေတြေအာက္မွာ ေတြ႔ဆုုံခဲ့တယ္ဆိုုေပမယ့္ သူ႔အတြက္ကေတာ့ ကြက္ၾကားမိုုးသာသာပါပဲေလ… အမွတ္မထင္ ေရာက္ရွိ အမွတ္တမဲ့ နွဳတ္မဆက္ပဲ ထြက္ခြာသြားသူတစ္ေယာက္ကိုု မွတ္မွတ္ရရ သတိရေနမွဳကေတာ့ မိုုးေတြရြာတိုုင္း မ်က္ရည္ဝိုုင္း ဆိုုသလိုုေပါ့…. တကယ့္ကိုု ကြက္ၾကားမိုုးေလး တစ္ေဖ်ာက္သာသာပါပဲေလ….

 

 

“ ရုုံးေရွ႔မွတ္တိုုင္ ပါလား…. ရုုံးေရွ႔… ပါရင္ …ေရွ႔ထြက္ထားမယ္ေနာ္…. ေနာက္က သူေတြေရွ႔ကိုုတိုုးထားေပးပါ….”

 

ကားစပယ္ရာရဲ႔ ေအာ္သံေၾကာင့္ အိပ္ငိုုက္ေနရာကေန သူလန္႔နိုုးသြားမိတယ္… အက်ီၤခပ္နြမ္းနြမ္း၊ ကခ်င္ပုုဆိုုးတစ္ပတ္ရစ္ေလးနဲ႔ ကခ်င္လြယ္အိတ္အေဟာင္းေလးကိုု လြယ္ ေကာ္ထမင္းဘူးေလးကိုု ျမဲျမဲကိုုင္ေဆာင္ထားတဲ့ သူ႔ပုုံစံက ဘယ္လိုုမွ တကသိုုလ္ ေက်ာင္းသားဆိုုတဲ့ ေဝါဟာရနဲ႔ မကိုုက္ ညီေလာက္ေအာင္ကိုု ျဖစ္ေနတယ္… မနက္တိုုင္း သူမ်ားတကာေတြထက္ ေစာေစာစီးစီးထ ကုုန္စိမ္းေရာင္းတဲ့ အေမ့အတြက္ သိရိမဂၤလာေစ်းမွာ သူတကာထက္ဦးေအာင္ ကုုန္စိမ္းတိုုက္၊ လွည္းတန္း ပ်ံက်ေစ်းမွာ အေမ့အတြက္ ဆိုုင္ခင္း… မူလတန္းနဲ့ အလယ္တန္းတက္ေနဆဲ ညီနဲ႔ ညီမအတြက္ ထမင္းခ်က္၊ ေရအတူတူကူခ်ိဳး၊ ေန႔လည္စာထမင္းခ်ိဳင့္ကိုု ကေလးနွစ္ေယာက္အတြက္၊ အေမ့အတြက္ သူ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ထည့္၊ ေက်ာင္းလိုုက္ပိုု႔၊ ျပီးတာနဲ႔ အေမ့အတြက္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဝင္ေပး အစရွိတဲ့ ေန႔တဒူဝ အေရးေတြေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလ ေက်ာင္းကိုု ေရမခ်ိဳးပဲ လာခဲ့ရတဲ့ေန႔ေတြ့ေတာင္ရွိတယ္… မနက္ပိုုင္းအတန္းဆိုုတာ သူဘယ္ေတာ့မွ မတတ္ခဲ့ရတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြပဲေပ့ါ… မေသခင္ ပညာတတ္ၾကီးျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အေဖ့ရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္ဆည္းနိုုင္ဖိုု႔ဆိုုတဲ့ စိတ္ကူးေၾကာင့္သာ သူေက်ာင္းကိုု ဆက္တက္ေနမိတာ…စာေပးစာယူ တက္ခ်င္ေပမယ့္ အေမ့ရဲ႔  ဆႏအရသာ သူေန႕ေက်ာင္းသား ဘဝကိုု ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရတယ္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမြးကတည္းက ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရခဲ့တဲ့ သူ႔ဘဝမွာ အရာရာကိုု ေခါက္ရိုုးတက် ေနသားက်ေနခဲ့တာ ငယ္စဥ္ကတည္းကဆိုုပါေတာ့….

 

အဓိပတိ အဝါကားက ရုုံးေရွ႔မွတ္တိုုင္ေရာက္လိုု႔ ရပ္တန္႔လိုုက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ အျငိဳးတၾကီး ရွိေနသည့္အလား ေဝါခနဲ ရြာခ်လိုုက္တဲ့မိုုးေၾကာင့္ သူကားမွတ္တိုုင္ေအာက္ အလ်င္အျမန္ဝင္ ေျပးလိုုက္တယ္…  ” ဟာကြာ…. အေရးထဲမွ မိုုးကလဲ… ဒီေန႕က်ဴတိုုရီရယ္ ရွိေနပါတယ္ဆိုုမွပဲ…..” ရြာသြန္းေနတဲ့ မိုုးေရစက္ေတြကိုု ၾကည့္ရင္း သူ႔စိတ္ထဲမွာ ျပစ္တင္ ျမည္တမ္းေနရုုံမွတစ္ပါး ေတြေတြေငးေငးေလးပဲ ေငးၾကည့္ေနလိုုက္တယ္… အိမ္မွာရွိတဲ့ တစ္ေခ်ာင္းထဲေသာ ထီးနြမ္းနြမ္းေလးတစ္လက္ကိုု ညီနဲ႔ ညီမ အတြက္ အျမဲေတြးေတာေနတဲ့ သူ႔အတြက္ မိုုးေရစိုုတာေတာ့ အဆန္းမဟုုတ္ေပမယ့္ ဒီေလာက္ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနတဲ့ မိုုးေရေတြေအာက္မွာေတာ့ သူေျပးျဖတ္ဖိုု႔အတြက္ မဝံ့ရဲဘူး… အတန္းတက္ရမွာကလည္းတစ္ေနကုုန္ဆိုုေတာ့ သူမိုုးေရအရမ္းစိုုလိုု႔ မျဖစ္ဖူးလိုု႔ေတြးလိုုက္မိတယ္…..

 

 ” ဒီမွာခင္ဗ်…. ဘယ္နွစ္နာရီရွိျပီလဲမသိဘူး….“

 

ေဘးနားကပ္ရပ္မွာရွိေနတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကိုု သူနာရီလွမ္းေမးလိုုက္တယ္… သူ႔ရဲ႔ ညစ္ေထးေထး အသြင္အျပင္ကိုု ထူးဆန္းသလိုုတစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး

 

”၁၀  နာရီထိုုးဖိုု႕ ၅ မိနစ္လိုု…”

 

စကားကိုုေတာင္ ဆုုံးေအာင္ မေျပာနိုုင္တဲ့ သူမကိုု သူတစ္ခ်က္ေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္… အရာရာမွာ အျမဲ နွိမ့္ခ် ခံေနရတဲ့ သူ႔အတြက္ကေတာ့ အဆန္းမဟုုတ္ေတာ့ပါဘူးေလ…

 

”ဟုုတ္ကဲ့… ေက်းဇူးပါဗ်….”

 

သူဘာဆက္လုုပ္ရမလဲ… ဥပေဒေဆာင္နဲ႔ ကားမွတ္တိုုင္နဲ႔ က ၁၀ မိနစ္ေလာက္သာသာ ေဝးတယ္ဆိုုေပမယ့္ မိုုးေရထဲ မွာ ထီးမပါတဲ့ သူ႔လိုု သူတစ္ေယာက္အတြက္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနတာ အေသအခ်ာပါပဲ….

 

 ” ဒီမွာဗ်…..”

 

ေခၚသံတစ္ခုုက နားထဲအလိုုလိုု ေရာက္လာတယ္… တစ္ကယ္ေတာ့ အေပါင္းအသင္းမရွိတဲ့ သူ႔အတြက္ ကိုုယ့္ကိုု ေခၚေနတယ္လိုု႔ မထင္မိေတာ့ ရုုတ္တရက္ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္…

 

” ဒီမွာ.. ဒီမွာ… ကိုုရဲမင္းျမတ္…”

 

သူ႔နာမည္ကိုု ေရရြတ္လိုုက္တဲ့ အသံၾကားမွပဲ …. ေခၚဆိုုေနတဲ့ အသံက သူ႔ကိုုေခၚေနတယ္ဆိုုတာ ေသခ်ာသြားတာမိုု႔ လွည့္ၾကည့္မိလိုုက္တယ္….

 

လည္ကတုုံးအက်ီၤအျဖဴ၊ နက္ေမွာင္ေနတဲ့ ေယာပုုဆိုုးနဲ႔ အညိဳေရာင္ ေအာကတီပါ ဖိနပ္ေလးကိုုစီးထားတဲ့ အရပ္ ခပ္ျမင့္ျမင့္ အသားခပ္လတ္လတ္ လူငယ္တစ္ေယာက္၊ အထူးျခားဆုုံးကေတာ့ နက္ေမွာင္ေနတဲ့ မ်က္ခုုံးေတြေအာက္မွာ ရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႔ထူးျခားတဲ့ မ်က္ဝန္းေတာက္ေတာက္ေတြပဲေပ့ါ… ေယာက်ာၤးေလးတန္မယ့္ နီရဲေနတဲ့ သူ႔ရဲ႔နွုုတ္ခမ္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု စကားေျပာဖိုု႔ တခဏ ဆြံ႔အသြားေစတယ္…

 

” ေအာ္… ဟုတ္ကဲ့… ကြ်န္ေတာ့္ကိုုေခၚတာလားဗ်….”

 

ေဝခြဲမရသလိုု ျပန္ေမးလိုုက္တဲ့ သူ႔ရဲ႔ စကားသံအဆုုံးမွာ နီရဲေနတဲ့ သူ႔နွဳတ္ခမ္းက စကားလုုံးေတြ အစီအရီထြက္က်လာတယ္….

”ေအာ္… ဟုုတ္တယ္ဗ်… ကြ်န္ေတာ့္ကိုု အကိုုမသိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က အကိုု႕ကိုု သိပါတယ္ဗ်… ကြ်န္ေတာ္လဲ Law ေဆာင္ကပါပဲ… ကြ်န္ေတာ္က First Year တက္ေနတာပါ… အကိုု႕ၾကည့္ရတာ ထီးမပါဘူး ထင္လိုု႔ ကြ်န္ေတာ္ အကူအညီမ်ား ေပးရမလားလိုု႔ ေခၚလိုုက္တာပါ….”

 

နွဳတ္ခမ္းနွစ္လြွာေအာက္က သြယ္တန္းေနတဲ့ သြားေလးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု မင္သက္သြားမိေစတယ္… ဘာမွ မထူးျခားမွုုမရွိ… အျမဲလိုုလိုု သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္ ညစ္ေထးေထး သူတစ္ေယာက္ကိုု သတိထားမိေနတဲ့ သူ႕ကိုုအံ့ၾသမိသြားတယ္… ဟုုတ္တယ္ေလ.. ကြ်န္ေတာ့္လိုု အေပါင္းအသင္းလဲမရွိ… အျမဲ ေက်ာင္းပ်က္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကိုု သိရွိေနတာဟာ သူ့ရဲ႔ စူးစမ္းေနက် အက်င့္ေၾကာင့္ပဲထင္ပါရဲ႔…

 

သာမန္ခ်ိန္ေတြဆိုု သူတပါးဆီက အကူအညီယူရမ်ာ ေသမေလာက္ေၾကာက္တဲ့ သူ႔အတြက္ ျငင္းဆန္မိမွာ ျဖစ္ေပမယ့္… က်ဳတိုုရီယယ္ ေျဖဆိုုစရာရွိ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ တိတ္မယ္မွန္းမေသခ်ာတဲ့ မိုုးေၾကာင့္ သူတပါးအကူ အညီကိုု ပထမဆုုံးလက္ခံဖိုု႔ ဆုုံးျဖတ္လိုုက္တယ္…

 

”ေအးကြာ… ေက်းဇူးပါပဲ… အကိုုလည္း ဒီေန႔မနက္ က်ဴတိုုရီယယ္ကလည္းရွိေနေတာ့ စိတ္ညစ္ေနတာ မင္းကူညီမယ္ဆိုုေတာ့ ေက်းဇူးပါကြာ…”

 

ေျပာလည္းေျပာ သူဖြင့္လိုုက္တဲ့ ထီးအညိဳရင့္ေရာင္ေလးေအာက္ကိုု ခိုုဝင္လိုုက္တယ္… အဲ့အခ်ိန္တည္းက သူ႔ရဲ႔ ရင္ထဲ အနက္ရွိဳင္းဆုုံးထိ တိုုးဝင္မိမယ္လိုု႔ ေတြးေတ့မိခဲ့ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျငင္းဆန္ခဲ့မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ….

ေရေမြွးဆိုုတာ အေပါစားေတြေလာက္ ရွဳရွဳိက္ဖူးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ခပ္သင္းသင္းအနံ့ တစ္ခုုက ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ပိုုသိမ္ငယ္ေစတယ္…. ဒီေန႕မနက္ ေရခ်ိဳးလာခဲ့မိတာကိုုပဲ စိတ္ထဲကေတာ္ေတာ္ေလး ေက်နပ္သြားမိတယ္…

 

ေဘးခ်င္းယွဥ္ရပ္ လမ္းေလ်ွာက္ရင္း ေျခဖဝါးနွစ္စုုံကိုု သတိထားမိလိုုက္တယ္…. ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ ညိဳညစ္ညစ္စီးထားတဲ့ ေျခေဖာက္တစ္စုုံရယ္… ေအာကတီပါ အညိဳရင့္ ေရာင္စီးထားတဲ့ သူ႔ရဲ႔ ေျခေထာက္တစ္စုုံရယ္က ကြ်န္ေတာ္တိုု႔နွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဝးကြာတဲ့ ဘဝနွစ္ခုုကိုု သံစဥ္မဲ့စြာ အတိအလင္း ျပဆိုုေနတယ္…

 

” ေအာ္…. ကြ်န္ေတာ္ မိတ္ဆက္ရအုုန္းမယ္… ကြ်န္ေတာ့္နာမည္က မင္းစည္သူ.. ပါ… ခင္တဲ့သူေတြကေတာ့ မင္း လိုု႔ေခၚၾကတယ္… အကိုုလည္းေခၚနိုုင္ပါတယ္…”

 

”ေအး… ငါ့နာမည္ကေတာ့ ရဲမင္းျမတ္….. ငါကေတာ့ စည္သူဆိုုတဲ့ စကားလုုံးကိုု ပိုုသေဘာက်တယ္.. မင္းကိုုလဲ အဲ့လိုုပဲမွတ္ထားလိုုက္ပါ့မယ္…”

 

”ေကာင္းပါျပီဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္လည္း အကိုု့ကိုု ကိုု မင္းျမတ္လိုု႔ပဲေခၚေတာ့မယ္… ရဲ ဆိုုတာ မၾကိဳက္လိုု႔ေလ….”

 

နွစ္ဦးသား အေပးအယူတည့္စြာ မိတ္ဆက္အျပီးမွာ တိုုင္ပင္ထား သည့္အလား ခပ္ေသာေသာေလး ရယ္ေမာလိုုက္ၾကတယ္…

 

” ေအာ္…ဒါနဲ႔…  မင္းက ငါ့ကိုု ဘယ္လိုုသိေနတာတုုန္းကြ….”

 

သိခ်င္စိတ္ကိုု တားမရတာနဲ႔  တစ္လက္စတည္း ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုုက္မိတယ္….

 

”ေအာ္…. ဒီအေဆာင္မွာ ထူးထူးျခားျခား ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတာ အကိုုတစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္ဗ်… ဘာျဖစ္လိုု႔မွန္းမသိဘူး… အေျဖေပးဆိုုလဲ အဲ့အတြက္ အေျဖ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိဘူး…”

 

သူ႔ရဲ႔ စကားသံအဆုုံးမွာ အေျဖမထြက္တဲ့ သခ်ာၤတစ္ပုုဒ္တြက္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္လိုု ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္သြားမိတယ္….

 

”ေအာ္… မင္းမိုုးေတြစိုုေနျပီထင္တယ္… ဒီဘက္နည္းနည္းတိုုးလိုုက္ပါလားကြ…”

 

မတည္ျငိမ္ေနတဲ့ စိတ္ကိုု ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း သူ႔ရဲ႔ကိုုယ္တစ္ျခမ္း မိုုးေရစိုုေနတာ ေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေျပာလိုုက္မိတယ္…

 

အညိဳရင့္ေရာင္ ေခါက္ထီးေလး တစ္လက္ဟာ အရပ္ေျခာက္ေပနီးပါး ခပ္ျပည့္ျပည့္ လူနွစ္ေယာက္ကိုု အျပည့္အဝ လုုံျခဳံမွုုေတာ့ ေပးနိုုင္ေလာက္တဲ့ အေနအထားမရွိတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ…

 

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ စကားအဆုုံးမွာ တိုုးကပ္လာတဲ့ သူ႔ရဲ႔လက္ေမာင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ လက္ေမာင္းနွစ္ခုု ထိေတြ႔လိုုက္ခ်ိန္မွာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ စိတ္ရဲ႔ျမည္တမ္းသံကိုု ကြ်န္ေတာ့္ ၾကားေယာင္မိျပီး ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ တုုန္လွဳပ္သြားမိတယ္…. ေယာက်ာၤးေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အသားခ်င္းထိမိတာကိုုပဲ တခုုတ္တရ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ လည္း ေတာ္ေတာ္ မုုန္းတးီသြားမိတယ္….

 

”အကိုုက….. ထမင္းခ်ိဳင့္ အျမဲထည့္တယ္ေနာ္… ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကိုုင္ရမွာ ရွုုပ္လိုု႔ ဘယ္ေတာ့မွ မယူဘူး… ကန္တင္းမွာပဲစားလိုုက္တယ္ဗ်ာ… အလုုပ္ရွုုပ္သက္သာတာေပါ့… ေအာ္ဒီေန႔ ကန္တင္းသြားရင္ အကိုု လိုုက္မလားဗ်… ကြ်န္ေတာ္ အကိုု႔အတန္းဘက္ ၀င္ေခၚမယ္ေလ….”

 

စည္သူရယ္… ကန္တင္းမွာ စားရတဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ တန္ဖိုုးက ငါတိုု႔မိသားစုု တစ္ေန႔စာ စားေလာက္ေအာင္ တန္ဖိုုးရွိေနတာ …မင္းနားလည္ေအာင္ ငါဘယ္လိုုေျပာရမလဲ… ပထမဆုုံး ကိုုယ့္ဘဝကိုုကိုုယ္ သိမ္ငယ္စိတ္ေလး ဝင္သြားမိတယ္….

 

” မလိုုက္ေတာ့ပါဘူးကြာ… ငါက စားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွစားတာကြ အခ်ိန္မမွန္ဘူး… မစာခ်င္ေသးရင္လဲ မစားတတ္ဘူးေလ.. ဒါေၾကာင့္ပါ…”

 

ထမင္းဘူးထဲက ေရနဲ႔ေၾကာ္ထားတဲ့ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ စိမ္းစိမ္းေလးေတြရယ္၊ ငါးပိခဲလက္တစ္စစ္ေလာက္နဲ႔ ထမင္းေစ့ရွာမရတဲ့ ထမင္းၾကမ္းေတြနဲ႔ အမွီျပဳထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ေန႔လည္စာ ဘဝထမင္းတစ္နပ္ကိုု သူမျမင္ေစခ်င္တာလည္း ပါမွာပါေလ…

 

” ေကာင္းပါျပီဗ်ာ… မလိုုက္ခ်င္လဲ… ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပဲသြားပါေတာ့မယ္…”

 

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔စကားအဆုုံးမွာ အလိုုမက်တဲ့အသံနဲ႔ သူျပန္ေျပာလိုုက္တဲ့ စကားက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ကိုု နက္နက္နဲနဲတူးဆြသြားတယ္…

 

ေျပာေျပာဆိုုဆုုိနဲ႔ စာသင္ေဆာင္အျမန္ေရာက္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြကိုု ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းလိုုက္မိတယ္… ဟုုတ္တယ္… ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခ်င္ေနျပီ… လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ အရိပ္ေအာက္က ရုုန္းထြက္ခ်င္ေနပါျပီေလ…

 

 “ စည္သူ ……. ေက်းဇူးကြာ… မင္းလိုုအပ္တာရွိရင္လည္းေျပာေလ… အကိုုက ေန႔တိုုင္း ေက်ာင္းလာျဖစ္ပါတယ္…”

 

အေဆာင္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ ဂိတ္ေပါက္ဝမွာပဲ စကားဆိုုရင္း ကြ်န္ေတာ္ လမ္းခြဲဖိုု႕အတြက္ စိုုင္းျပင္လိုုက္တယ္…

 

“ေကာင္းပါျပီဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္ အကိုုနဲ႔ ထပ္ေတြ႔ျဖစ္အုုန္းမွာပါ… အဲ့က်ရင္သာ မသိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္ပါနဲ႔ဗ်ာ…. လာေတြ႔လြန္းလိုု႔ အကိုု ေရွာင္ပုုန္းေနရမယ္ “

 

ျပဳံးတုုံ့တုုံ့နဲ့ စကားလုုံးေတြကိုု နားေထာင္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ဆိုုျပီး သူလွည့္ထြက္ သြားတယ္…

 

ကြ်န္ေတာ္သူ႔ေနာက္ေက်ာကိုု ေငးၾကည့္ရင္း တဂၤတ အရာရာကိုု ေမ့ေလ်ာ့သြားမိတယ္….. အရာအားလုုံးေပါ့….

 

အတန္းတက္ဖိုု႕ ဘဲလ္ သံၾကားမွပဲ ကြ်န္ေတာ္သတိဝင္လာသလိုု လွုုပ္ရွားသြားမိတယ္… ရပ္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကိုု စာသင္ခန္းဘက္ စတင္ေလ်ွာက္လွမ္းရင္း အေဆာင္ျပင္ဘက္ကိုု ေငးၾကည့္မိလိုုက္တယ္…

 

ဥပေဒေဆာင္ရဲ႔ အျပင္ဘက္မွာေတာ့ မိုုးေတြက အျငိဳးတၾကီး တဝုုန္းဝုုန္းနဲ႔ရြာေကာင္းတုုန္းေပါ့…. ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ရင္ထဲမွာလဲ…..

 

x x x x x x x x x  x x x x x x x x x x x x x x x x x x  x x x x

 

ဆက္ပါအုုန္းမည္... 

Sep 20th

ေတာင္းပန္ပါတယ္....

By Soul Mate

သစၥာ

          ရင္မခ်ိေအာင္ခံစား… နင္သိမွာလည္း ေၾကာက္တတ္လိုက္တာမ်ားဟာ…

            ဒါဟာအျပစ္မကင္းတဲ႔ ဖံုးကြယ္ျခင္းေလးရဲ႕ စိုးထိတ္ပူပန္မႈတစ္ခုပါ…

 

ခန္႔ႏိုင္

          မင္းနဲ႔ပတ္သတ္သမွ်ကို ျမတ္ႏိုးခဲ႔တဲ႔ငါဟာ…

            မင္းေပးခဲ႔တဲ႔ဒဏ္ရာေတြကိုလည္း ျမတ္ႏိုးစြာပဲသိမ္းထားမွာပါဟာ…

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

၂ လပိုင္း.. ၃ ရက္ေန႔ (စေနေန႔)

 

“ဝႈး……………”

 

ခန္႔ႏိုင္ သက္ျပင္းရွည္ၾကီးတစ္ခုကို ခ်လိုက္မိသည္။ ခ်ိန္းထားသည္႔အခ်ိန္ထက္ ၄၅ မိနစ္ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီ။ သစၥာ ကေရာက္မလာေသး။ ခ်ိန္းလိုက္တိုင္းလည္း အျမဲေနာက္က်တတ္သည္။ သူေနာက္က်မယ္မွန္းသိေနရက္နဲ႔လည္း ေနာက္က်မွမလာမိတာကိုက မိမိအမွားဟု ခန္႔ႏိုင္ ေတြးမိသည္။

 

……….

…………………

……………………………..

 

ေအာ္…….ေရာက္လာပါျပီ။ ဆိုင္ထဲကိုဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔နဲ႔။ ျပီးေတာ႔မွ ခန္႔ႏိုင္ စားပြဲကိုေရာက္လာသည္။

 

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဘာလို႔အဲေလာက္ေတာင္ေနာက္က်ရတာလဲ။

သစၥာ   ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ အကို…….။

 

ခန္႔ႏိုင္ အံၾသသြားသည္။ သူနဲ႔တြဲလာတာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီ။ တစ္ခါမွသူ႔ဆီက ေတာင္းပန္တယ္ဆိုေသာစကားသံကို မၾကားခဲ႔ရဘူး။ အရင္ကဆို ဘယ္ေလာက္ပဲသူ႔ဘက္ကမွားမွား အခုလိုမေတာင္းပန္ခဲ႔။ အခုေရာက္လာတာ သစၥာ မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ပင္ ခန္႔ႏိုင္ ထင္မိသည္။ အခုလိုမ်ိဳးေလး ေတာင္းပန္လိုက္ေတာ႔လည္း တိုေနတဲ႔စိတ္ေတြက အလိုလိုပင္ေျပသြားခဲ႔ရျပန္ျပီေပါ႔။ ခ်စ္ေနေတာ႔လည္း…………

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

၂ လပိုင္း.. ၄ ရက္ေန႔ (တနဂၤေႏြေန႔)

 

ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းကေန ခ်စ္သူ သစၥာ ရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ခန္႔ႏိုင္ တစိမ္႔စိမ္႔ၾကည္႔ေနမိသည္။ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာလို႔လဲ စိတ္ထဲကေနေတြးမိသည္။

 

သစၥာ   ။ ဟိတ္…ဘာေတြအဲေလာက္ေတာင္ၾကည္႔ေနရတာလဲ။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ခ်စ္စရာေကာင္းလို႔ပါ….။

သစၥာ   ။ ေတာ္ရံုပဲၾကည္႔ပါ.။ မျမင္ဖူးတဲ႔လူလိုပဲ.။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီ..အသားေတြျဖဴလာတယ္သိလား။

 

ခန္႔ႏိုင္ ေျပာလိုက္တဲ႔စကားကိုၾကားလိုက္ရေတာ႔ ျပံဳးေနတဲ႔ သစၥာ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာေလး တည္သြားပါတယ္။

 

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဟင္..ညီ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ။

သစၥာ   ။ အမ္…ဟင္႔အင္း..ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး.. ဟီးဟီး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ေအာ္..မ်က္ႏွာၾကီးတည္သြားေတာ႔ ဘာမ်ားျဖစ္သြားတာလဲလို႔ပါ။

သစၥာ   ။ အကိုကအရမ္းၾကည္႔ေနေတာ႔ ရွက္တာနဲ႔ တည္သြားတာေပါ႔…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဟားဟား..ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ..မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူး…ဟုတ္ျပီလား..။

သစၥာ   ။ ဟီးဟီး…ျပီးေရာ…

 

ႏွစ္ေယာက္သား ေပါ႔ပါးစြာရီလိုက္မိသည္။ သူ႔လို ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ၊ အျပစ္ကင္းေသာ ရည္းစားေလးရထားသည္ကိုပင္ ခန္႔ႏိုင္ ကိုယ္႔ဘာသာ ေက်နပ္လို႔မဆံုးခဲ႔။

 

သစၥာ   ။ အကို…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဟင္..ေျပာေလညီ..။

သစၥာ   ။ ညီေတာင္းပန္တယ္ေနာ္အကို…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဘာကိုေတာင္းပန္တာလဲ ညီ။

သစၥာ   ။ အစစအရာရာအတြက္ေပါ႔…အရင္ကအကို႔အေပၚညီဆိုးခဲ႔တာေတြအတြက္ေကာေပါ႔။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အာ…ညီကလည္း။ ဘာမ်ားလဲလို႔.မလိုပါဘူးညီရယ္။ ညီသာ အကို႔အနားမွာရွိေနရင္ အကို႔ဘဝၾကီးက ျပည္႔စံုေနပါျပီ။

သစၥာ   ။ ေက်းဇူးပါအကို…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အကိုတို႔တစ္သက္လံုးတူတူေနၾကမယ္ေနာ္.။

 

သစၥာ ဘာမွျပန္မေျပာေတာ႔…။ ခန္႔ႏိုင္ ကိုၾကည္႔ျပီး ျပံဳးရံုေလးျပံဳးျပလိုက္သည္။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

၂ လပိုင္း.. ၁၂ ရက္ေန႔ (တနလၤာေန႔)

 

အခုဆိုရင္ ခန္႔ႏိုင္ နဲ႔ သစၥာ နဲ႔မေတြ႕တာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိျပီ.။ အရင္ကဆိုရင္ သစၥာ ဘက္ကခ်ည္းပဲ ေတြ႕ရန္ေတာင္းဆိုေနၾက။ ခန္႔ႏိုင္ ကမအားလို႔ မေတြ႕ျဖစ္ရင္ေတာင္ သူကစိတ္ဆိုးေသးသည္။ အခုေတာ႔အဲလိုမဟုတ္။ ခန္႔ႏိုင္ ဖုန္းမဆက္ရင္ သစၥာ ကလည္းမဆက္။ ေနာက္ဆံုးမေနႏိုင္သူကေတာ႔ ခန္႔ႏိုင္ ကိုယ္တိုင္ပါပဲ.။ သူမဆက္ေတာ႔လည္း အရင္စဆက္ရျပီေပါ႔…။

 

သစၥာ   ။ ဟယ္လို…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီ…ဘာလို႔ဖုန္းမဆက္တာလဲဟင္..။

သစၥာ   ။ အမ္..အကိုကေကာဆက္လို႔လား..။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီစကားနာမထိုးနဲ႔ကြာ…။

သစၥာ   ။ မထုိးပါဘူး..အမွန္ကိုေျပာေနတာပဲ..။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ထားပါေလ..အကိုမွားတယ္ပဲ။ ညီဒီေန႔ေတြ႕ခ်င္တယ္ကြာ။ မေတြ႕တာလဲၾကာျပီေလ။

သစၥာ   ။ ေဆာရီးအကို…ညီဒီေန႔မအားဘူး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အာ…ညီကလည္းကြာ..ဘယ္အခ်ိန္ထိမအားတာလဲ။

သစၥာ   ။ တစ္ေနကုန္မအားဘူးအကို။ မနက္ျဖန္မွေတြ႕ေလ။ အိုေကေနာ္..။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီကလည္းကြာ..ဒီေန႔ေတြ႕ခ်င္တာကို။

သစၥာ   ။ မရစ္နဲ႔အကို။ ေျပာစရာမရွိေတာ႔ရင္ဒါပဲေနာ္။ ညီမအားဘူး။ တာ႔တာေနာ္ အကို။

 

ေျပာျပီးျပီးခ်င္း သစၥာ ဖုန္းခ်သြားသည္။ ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္ ဖုန္းၾကီးကိုနားနားကပ္ျပီး ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေအာင္ျဖစ္သြားသည္။ အရင္က သစၥာ အဲလိုမဟုတ္။ အခုတစ္ေလာမွ ဘာေတြျဖစ္ေနသည္မသိ။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

၂ လပိုင္း.. ၁၃ ရက္ေန႔ (အဂၤါေန႔)

 

ဒီေန႔လဲေနာက္က်ျပန္ျပီ။ လာမယ္ေျပာထားတာက ၁ နာရီ။ ေရာက္လာေတာ႔ ၁ နာရီခြဲ။ မ်က္ႏွာမွာလဲ ေခၽြးေတြသံေတြနဲ႔။ အေမာတေကာပံုစံနဲ႔။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ..။

 

သစၥာ   ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္အကို…

ခန္႔ႏိုင္  ။ အမ္…ေအာ္..အင္း…ရပါတယ္ ညီ..။

အခုတစ္ေလာ သူဘာေတြျဖစ္ေနလဲ ခန္႔ႏိုင္ စဥ္းစားလို႔မရ။ အရင္ကမေတာင္းပန္တဲ႔သူက အခုမွခဏခဏေတာင္းပန္ေနသည္။

 

ခန္႔ႏိုင္  ။ ေအာ္…ညီ႔ကိုေျပာရအံုးမယ္။

သစၥာ   ။ အင္း…ေျပာေလ အကို။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အကိုနဲ႔ညီနဲ႔ ေနာက္လက်ရင္ ခရီးတစ္ခုေလာက္သြားရေအာင္ကြာ။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ခရီးမထြက္ရတာၾကာျပီေလ။

သစၥာ   ။ ခရီး…ဟုတ္လား..။ ေနာက္လလား……။

 

သစၥာ မ်က္ႏွာေလးကိုရံႈ႕ျပီး ခဏစဥ္းစားသြားသည္။ ျပီးမွ…

 

သစၥာ   ။ ႏွစ္ေယာက္တည္းလား အကို။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အင္းေလ..ႏွစ္ေယာက္တည္းေပါ႔.။

သစၥာ   ။ မသြားခ်င္ဘူး အကို။ ႏွစ္ေယာက္တည္းဆို ပ်င္းစရာၾကီး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အမ္…ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ညီ။ အရင္ကလဲ အကိုနဲ႔ ညီနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းသြားေနၾကပဲေလ။ ညီပဲႏွစ္ေယာက္တည္းပဲသြားခ်င္

              တယ္လို႔ေျပာခဲ႔တာေလ.။

သစၥာ   ။ အရင္တုန္းကအရင္ေလ..အခုကမတူေတာ႔ဘူး။ ညီ အကိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းသြားရတာကို ပ်င္းသြားျပီ။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကြာ.. ။

သစၥာ   ။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အာ…မသိဘူးအကိုရာ။ မသြားခ်င္ဘူး မသြားခ်င္ဘူး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီရာ…………..။

သစၥာ   ။ ညီျပန္ေတာ႔မယ္ အကို။ တာ႔တာ။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အခုပဲေရာက္တာကို ျပန္ေတာ႔မလို႔လား။

သစၥာ   ။ အင္း…ညီမအားဘူးအကို။ သြားစရာရွိတယ္။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဘယ္ကိုလဲ ညီ။ အကိုလိုက္လို႔မရဘူးလား။

သစၥာ   ။ ဟင္႔အင္း..အကိုမလိုက္ရဘူး။ အဲဒီ႔ေနရာကို အကိုလိုက္လို႔မရဘူး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဘာလို႔လဲညီ.။

သစၥာ   ။ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး.။ ညီသြားေတာ႔မယ္ေနာ္အကို.။ အကိုကံေကာင္းပါေစေနာ္.။

 

ေျပာျပီး သစၥာ ထထြက္သြားသည္။ ခန္႔ႏိုင္ ကေတာ႔ ဘာမွ်ေျပာခ်ိန္မရလိုက္။ ကံေကာင္းပါေစတဲ႔လား….။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

၂ လပိုင္း.. ၁၈ ရက္ေန႔ (စေနေန႔)

 

“ဘာ………ဘာေျပာလိုက္တယ္ညီ”

 

ဖုန္းထဲကေနျပီး ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္ သစၥာ ကိုေအာ္လိုက္မိသည္.။

 

သစၥာ   ။ မၾကားရင္ထပ္ေျပာမယ္ အကို။ ညီတို႔ လမ္းခြဲၾကရေအာင္။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီ..မေနာက္နဲ႔ကြာ..ဒါေနာက္စရာမဟုတ္ဘူးေနာ္။

သစၥာ   ။ အခ်ိန္ကုန္ခံ.. Phone Bill အတက္ခံျပီး ညီမေနာက္တတ္ဘူးအကို။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဒါဆို..အေၾကာင္းျပခ်က္ကဘာလဲညီ။

သစၥာ   ။ ေနစမ္းပါအံုး..အေၾကာင္းျပခ်က္ရွိမွ ညီက အကို႔ကိုျဖတ္ရမွာလား။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အေၾကာင္းမရွိပဲနဲ႔ေတာ႔ ညီ အကို႔ကိုမျဖတ္ေလာက္ပါဘူး.။

သစၥာ   ။ ကိုယ္႔ကုိကိုယ္သိပ္အထင္ၾကီးေနတာလား အကို။ အိုေကေလ.။ အဲေလာက္ေတာင္ အေၾကာင္းျပခ်က္လိုခ်င္ေနမွေတာ႔ ေျပာျပမယ္။

              အကိုနဲ႔တြဲရတာ သိပ္ပ်င္းလာလို႔။ ရွင္းသြားျပီလား။

ခန္႔ႏိုင္  ။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး..ညီ..ညီေနာက္ေနတာမွလား.။

သစၥာ   ။ ညီ႔ဘက္ကေျပာစရာမရွိေတာ႔ဘူးအကို။ ဒါပဲေနာ္။ အကိုနဲ႔ေျပာရတဲ႔ Phone Bill ကိုႏွေျမာလို႔.။ ဖုန္းခ်လိုက္ျပီေနာ္.။

 

ခန္႔ႏိုင္ အက်ယ္ၾကီးေအာ္လိုက္မိသည္။ ဘာေၾကာင္႔လဲ ညီ ရယ္။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔တာ အကိုတစ္ေယာက္တည္းပါဆို.။ မင္းေျပာခဲ႔တဲ႔စကားေတြက ေနာက္ခဲ႔တာလား။ ဒီလိုၾကီး ညီ နဲ႔ဇတ္သိမ္းရမယ္လို႔ လံုးဝကိုမထင္ထားခဲ႔။ ညီနဲ႔က်မွတစ္ကယ္ခ်စ္မိသြားတဲ႔ အကို႔ႏွလံုးသားလဲ ညီနဲ႔က်မွပဲ တစ္ကယ္ငိုခဲ႔ရျပီကြာ။ မင္းကေတာ႔ ဘာမွမဟုတ္သလို ေျပာသြားႏိုင္ေပမဲ႔ အကို႔မွာေတာ႔ အရူးၾကီးလံုးလံုးျဖစ္ေနရျပီ ညီရယ္။ အကုိ႔ကိုဘာေၾကာင္႔မ်ား အဲဒီ႔ေလာက္ထိရက္စက္သြားရတာလဲကြာ။

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

အခုဆိုရင္ ညီ နဲ႔ျပတ္တာ ဘာလိုလိုနဲ႔ တစ္လေလာက္ရွိေနျပီ။ တစ္ရက္မွလဲ သူ႔ကိုေမ႔လို႔မရခဲ႔။ သူကေတာ႔ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရသလို သူလဲခံစားတတ္ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးမိသည္။ ကိုယ္႔ဘာသာ အေတြးထဲမွာေျမာေနတုန္း ဖုန္းကဝင္လာပါတယ္။ ဖုန္းမွာေပၚလာတဲ႔နံမည္ေလးက သစၥာ တဲ႔။ ခန္႔ႏိုင္ အတိုင္းမသိဝမ္းသာမိသြားသည္။ ဖုန္းကိုကမမ္းကတမ္းနဲ႔ကိုင္လိုက္ေတာ႔…..

 

ခန္႔ႏိုင္ ဆိုတဲ႔သားလားမသိဘူး”

 

တစ္ဖက္ကငိုေနေသာ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံ။

 

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဘယ္သူလဲမသိဘူး။”

သစၥာသစၥာ..ဆံုးသြားျပီသားရယ္…သူ႔ဖုန္းထဲမွာေနာက္ဆံုးဆက္ထားတဲ႔ နံမည္ကို အန္တီတို႔ဆက္လိုက္တာပါကြယ္။ သူအခုေလးတင္ပဲ ဆံုးသြားတာပါ သားရယ္။”

 

ခန္႔ႏိုင္ နားထဲကို သံရည္ပူေလာင္းလိုက္သလို ပူေလာင္သြားသည္။ အံၾသျခင္းႏွင္႔မယံုႏိုင္ျခင္းက ဒြန္တြဲေနသည္။ အက်ီၤေတာင္မလဲႏိုင္ေတာ႔ပဲ ေဆးရံုကိုအျမန္လိုက္သြားမိသည္။ သြားေနေသာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မယံုၾကည္ႏိုင္ခဲ႔ေသး.။ တစ္ကယ္မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔လဲ စိတ္ထဲက အၾကိမ္ၾကိမ္ဆုေတာင္းမိေနသည္။

 

ေဆးရံုအခန္းတံခါးေလးကိုဖြင္႔လိုက္ေတာ႔….. ကုတင္ေပၚမွာ မ်က္လံုးေလးမိွတ္ျပီး ရွိေနတဲ႔ သစၥာ။ မ်က္ႏွာေလးက လုိတာထက္ပိုျပီး ျဖဴေဖ်ာ႔ေနသည္။ ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ႔ေအာင္ မ်က္ရည္တို႔ကက်လာသည္။ တစ္ေလာကလံုးဘာမွ်မရွိေတာ႔သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ သစၥာ ေဘးနားသို႔သြားျပီး ႏွဖူးေလးကို တစ္ခ်က္နမ္းလိုက္မိသည္။ ေဘးလူေတြလဲဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ႔။ မ်က္ရည္မ်ားကေတာ႔ တရစပ္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ..သစၥာအေမက..

 

“ဒါသူမဆံုးခင္က သားအတြက္ေပးသြားတာတဲ႔”

 

ေျပာျပီး လက္ထဲကို အထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ထည္႔ေပးသည္။ အထုပ္ကိုမၾကည္႔ႏိုင္ေသး။ သစၥာ မ်က္ႏွာေလးကိုပဲ ဝေအာင္ၾကည္႔ေနလိုက္မိသည္။ ေအာ္…ခ်စ္သူရယ္…ထားသြားရက္တယ္ေနာ္……….။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ရက္လည္မျပီးမခ်င္း ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္အိမ္ေတာင္သိပ္မျပန္ႏိုင္ခဲ႔။ သစၥာ တို႔အိမ္မွာပဲ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရင္း ေနေနလိုက္သည္။ အခုရက္လည္ျပီးသြားမွပဲ အိမ္ကုိျပန္လာလိုက္သည္။ လမ္းမွာလဲ ျမင္သမွ်အရာတိုင္းက အမွတ္တရမ်ားလိုျဖစ္ေနျပန္သည္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ႔ ေမာေမာနဲ႔ခဏနားေနလိုက္သည္။ ျပီးမွ သစၥာ ေပးေသာအထုပ္ေလးကို သတိရကာ ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္သည္။

 

အထဲမွာပါတာက ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္တည္း။ စာအုပ္ေလးကိုဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ ပထမဆံုးစာမ်က္ႏွာမွာေတြ႕လိုက္ရတာက…

 

“ေတာင္းပန္ပါတယ္ အကိုရယ္” တဲ႔။ ေနာက္တစ္ရြက္ကိုလွန္လိုက္ေတာ႔….

 

၂ လပိုင္း.. ၃ ရက္ေန႔ (စေနေန႔)

 

အကိုေရ… ညီေလ အကို႔ကို ေျပာျပခ်င္တာေတြအမ်ားၾကီးပဲသိလား။ ဒါေပမဲ႔ ညီေျပာမထြက္ဘူးအကိုရယ္။ ညီေျပာလိုက္ရင္ အကိုစိတ္ဆင္းရဲရမွာစိုးလို႔ပါ။ ညီေလ…အကိုနဲ႔ အၾကာၾကီးတူတူေနလို႔ရမွာမဟုတ္ေတာ႔ဘူးသိလား။ ေသြးကင္ဆာတဲ႔ အကိုရယ္။ ညီေလ…အရမ္းေနျပန္ေကာင္းခ်င္တာပဲ။ ဒီေရာဂါၾကီးကိုလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူးအကိုရယ္။ အကိုနဲ႔မခြဲႏိုင္ဘူးအကိုရယ္။ အကိုက ညီ႔ရဲ႕ ရည္းစားဦးမဟုတ္ခဲ႔ေပမဲ႔ ညီ႔ရဲ႕ အခ်စ္ဦးျဖစ္ေနတာကိုေတာ႔ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။ ခ်စ္တယ္အကိုရယ္။ အကို႔ကိုဖုံးကြယ္ထားမိတာကိုလဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

 

ခန္႔ႏိုင္ ရဲ႕ မ်က္ရည္စေတြက စာအုပ္ေပၚသို႔ ေပါက္ခနဲက်သြားသည္။ ဒါဖုံးကြယ္ထားစရာလားညီရယ္။ ငိုေနရင္းနဲ႔ ေနာက္တစ္ရြက္ကို လွန္လိုက္မိသည္။

 

၂ လပိုင္း.. ၄ ရက္ေန႔ (တနဂၤေႏြေန႔)

 

ညီငိုခ်င္ေနတယ္အကိုရယ္..အသားေတြျဖဴလာတယ္တဲ႔လား။ အဲဒါေသြးေတြမရွိေတာ႔တာပါလို႔ အကို႔ကိုေျပာခ်င္လိုက္တာအကိုရယ္။ ျပီးေတာ႔ တစ္သက္လံုးအတူေနၾကမယ္လို႔ အကိုေျပာလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ညီေလ မ်က္ရည္ေတြမက်သြားေအာင္ မနည္းထိန္းထားရတယ္သိလား။ ညီကပိုျပီးေတာ႔ေတာင္ အကိုနဲ႔တူတူေနခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔…ဒါေပမဲ႔ အကိုရယ္။ ညီ႔ကိုခြင္႔လႊတ္ပါအကိုရယ္”

 

ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္ ေျပာမိတဲ႔ကိုယ္႔ပါးစပ္ကို ကိုယ္တိုင္ရိုက္ခ်လိုက္မိသည္။ ဒီလိုေျပာမိရေကာင္းလားလို႔လဲ မိမိဖာသာ ေဒါသထြက္မိသည္။

 

၂ လပိုင္း.. ၁၂ ရက္ေန႔ (တနလၤာေန႔)

 

ဒီေန႔ျဖစ္ခဲ႔တာေတြအတြက္ ညီေတာင္းပန္ပါတယ္အကို။ ညီဒီေန႔တစ္ေနကုန္ ေဆးရံုမွာအလုပ္ေတြရႈတ္ေနလို႔ပါ။ အေၾကာင္းအရင္းအမွန္ကို မေျပာခ်င္လို႔ အကို႔ကိုလိမ္လိုက္ရတာပါ။ ညီေျပာတဲ႔စကားေတြအတြက္ အကိုစိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္။ အရမ္းခ်စ္တယ္အကို႔ကို”

 

၂ လပိုင္း.. ၁၃ ရက္ေန႔ (အဂၤါေန႔)

 

ဒီေန႔ေနာက္က်တာကို စိတ္မဆုိးပါနဲ႔အကိုရယ္။ ဒီေန႔ ညီပထမဆံုးေဆးရံုစတက္ရမယ္႔ေန႔ေလ။ အိမ္ကဘယ္မွေတာင္မသြားခိုင္းဘူး။ အဲဒါအကို႔ကိုခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ (ေနာက္ဆံုးပဲျဖစ္ျဖစ္) ေတြ႕ခဲ႔ခ်င္လို႔ခိုးထြက္လာခဲ႔တာပါ အကိုရယ္။ ေခၽြးေတြသံေတြနဲ႔ ညီ႔ပံုစံကို အကိုစိတ္မပ်က္သြားပါဘူးေနာ္။ အကိုကညီနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းခရီးသြားခ်င္တယ္ေျပာေတာ႔ ညီအရမ္းဝမ္းနည္းသြားတယ္သိလား။ အကိုကေျပာေတာ႔ ေနာက္လတဲ႔။ ညီ႔အေၾကာင္းညီပဲသိပါတယ္အကိုရယ္။ ေနာက္လမေျပာနဲ႔ ေနာက္တစ္ပတ္ေတာင္ခံပါေစအံုး။ ညီေလအကိုနဲ႔ အရင္လိုပဲ ႏွစ္ေယာက္တည္း ခရီးေတြထြက္ခ်င္တာေပါ႔။ အကို႔လက္ကိုဆြဲျပီးေတာ႔လည္း လမ္းေတြေလွ်ာက္ခ်င္ေသးတာေပါ႔ အကိုရယ္။ အကိုေဖ်ာ္တိုက္တဲ႔ေကာ္ဖီေလးေတြလည္း ေသာက္ခ်င္ေသးတယ္အကိုရယ္။ ညီေလ…အကိုနဲ႔မခြဲခ်င္ေသးဘူးအကိုရယ္။ အခုေတာင္ေဆးရံုမွာေရးေနရတာ။ ေဆးရံုဆိုတာၾကီးကို မုန္းလိုက္တာအကိုရယ္။”

 

ေနာက္တစ္ရြက္ကိုလွန္လိုက္ေတာ႔ လက္ေရးေတြကမတူညီေတာ႔။ အေရွ႕စာမ်က္ႏွာေတြမွာလို မလွပ။ မညီမညာ…ရြဲ႕ေစာင္းေစာင္း။ စာရြက္ေပၚမွာလည္း ေသြးစက္ေလးေတြက ဟိုတစ္ကြက္ဒီတစ္ကြက္။

 

၂ လပိုင္း.. ၁၈ ရက္ေန႔ (စေနေန႔)

 

ညီေတာင္းပန္ပါတယ္ အကိုရယ္။ အကို႔ကိုျဖတ္တဲ႔စကားေတြေျပာမိတဲ႔အတြက္ေပါ႔။ ဒီေလာကမွာ ညီမျဖစ္ခ်င္ဆံုးက အကိုနဲ႔ေဝးရမွာကိုပဲ။ ဒါေပမဲ႔လည္း ညီ႔ေၾကာင္႔ အကိုစိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး အကိုရယ္။ ရင္႔သီးတဲ႔စကားေတြေျပာလိုက္ရတဲ႔အတြက္လည္း ညီ႔ကိုစိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္။ ညီ႔ရင္ထဲက လံုးဝမပါဘူးဆိုတာကို အကုိ႔ကိုသိေစခ်င္လိုက္တာ။ ညီ႔အေပၚမွာ လိုေလးေသးမရွိ ဂရုစိုက္ခဲ႔တဲ႔ အကို႔လိုခ်စ္သူမ်ိဳးရခဲ႔လို႔ ညီေက်နပ္တယ္သိလား။ အခုအခ်ိန္ေလာက္ဆို အကို ညီ႔ကိုမုန္းေနျပီေပါ႔ေနာ္။ ေက်းဇူးျပဳျပီးမမုန္းလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္။ ညီမလိုခ်င္ဆံုးက အကို႔ဆီကရမဲ႔ အမုန္းေတြကိုပါ။ အခုညီေခါင္းေတြအရမ္းမူးေနတယ္အကိုရယ္။ ႏွာေခါင္းကေနလဲ ေသြးေတြက်ေနတယ္။ ညီမေသခ်င္ေသးဘူးအကိုရယ္။ အကိုနဲ႔စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာခ်င္ေသးတယ္။ အရမ္းမူးလာျပီအကိုရယ္။ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါတယ္ေနာ္။ အကိုကံေကာင္းပါေစ။ ေနာက္ဆံုးေျပာခဲ႔ပါရေစ… အရမ္းကိုခ်စ္တယ္ အကိုရယ္………….”

 

စာကဆံုးသြားျပီ။ ခန္႔ႏိုင္ အက်ယ္ျပီးေအာ္ငိုပစ္လိုက္မိသည္။ မိမိကိုယ္ကိုလဲေဒါသထြက္မိသည္။ ညီရယ္……..ေတာင္းပန္တယ္တဲ႔လား.. ေတာင္းပန္ရမွာက အကိုပါညီရယ္။ အကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ ညီရယ္။ ညီ႔ကိုမကယ္တင္ႏိုင္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ေပါ႔။ ေလာကၾကီးရယ္ ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္ရက္စက္ရတာလဲဗ်ာ။ ဘာအျပစ္ေတြမ်ားလုပ္မိလို႔လဲ။ အရမ္းခ်စ္တယ္ညီရယ္………။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

ပတ္ပတ္လည္ ေဆးအျဖဴေတြသုတ္ထားေသာ အခန္းတစ္ခန္း…….

 

ျပန္႔က်ဲေနသာ ႏွစ္ေယာက္တြဲပံုေလးေတြ……

 

ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္………

 

ဆံပင္စုပ္ဖြားနဲ႔ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္……………

 

“ဟီးဟီး..ဟိဟိ.. ညီ..ညီ…ညီ။ ေဟ႔…ညီ..ညီ…ေခၚေနတယ္ေလကြာ။ အကိုေခၚေနတာကို ျပန္မထူးဘူးေပါ႔။ ဟားဟား…မထူးလဲေနေပါ႔.. မေခၚဘူး။ ေဟးေဟး…ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးတက္ခြစီး…ထမင္းခ်ိဳးေၾကာ္သိပ္ၾကိဳက္သေနာ္။ ဟီးဟီး။ ညီ…ညီလဲစားမလား..ေကာင္းတယ္ စားၾကည္႔ပါလား။ ဟီးဟီးဟီး။ မစားလဲေနေပါ႔။ ပဲလာမ်ားေနတယ္။”

 

ထိုစဥ္အခန္းဝမွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဝင္လာျပီး…

 

“လူနာခန္႔ႏိုင္ ေဆးေသာက္ဖို႔အခ်ိန္ေရာက္ျပီ။ ေဆးေသာက္ရမယ္။” တဲ႔…………..။

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

 

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ဆိုးလ္မိတ္ (Your.soulmate88@gmail.com)

Jun 17th

ေရခ်ိဳးခန္းမွာ တစ္ေန႕တာ အပန္းေျဖျခင္း (အပိုင္း ၁ - Dating)

By Andrew Nant @ ကိုကိုနန္႕
မနက္ျဖန္ တနဂၤေႏြေန႕။ ေက်ာင္းအားရက္။
ဘယ္မွာသြားျပီး အပန္းေျဖရပါ့မလဲ ? စဥ္းစားရင္း Chatting ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ Chat ေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ Busy Mode ေတြနဲ႕။ ေကာင္စုတ္ေတြ သူတို႕ ရည္းစားေတြနဲ႕ က်ဴေနၾကတာ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဟြန္း - စိတ္ပ်က္ပါ့။

စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရွိေနတုန္း … Face Book မွာ … Account တစ္ခု … လာ Add တာေတြ႕လို႕ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။ ျပီး သူ႕ Account Profile မွာဝင္ျပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ သူက စကၤာပူ ႏိုင္ငံသား၊ လူမ်ိဳးက မေလးရွား၊ အသက္က ၂၁-ႏွစ္။ အသားအေရက ကြၽန္ေတာ့္လိုပဲ ေရႊေရာင္သန္းတဲ့ အညိဳေရာင္ေလး။ ဆံပင္အနက္ကို ေရႊေရာင္ေဖာက္ထားျပီးေတာ့၊ နဖူးေရွ႕မွာ ဆံႏြယ္ေခြေခြေလးေတြက က်လို႕ ခ်စ္စရာ။ အလွဆုံးက ေပၚလြင္လြန္းတဲ့ ႏွာတံ စင္းစင္းေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလး။

Face Book မွာ တင္ထားလိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြဆိုတာ အမ်ားၾကီးမွ တကယ့္ကို အမ်ားၾကီးပါပဲဗ်ာ။ ပန္းျခံေတြထဲမွာ ကစားေနတဲ့ပံုေတြ၊ အမွတ္တရေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အလွ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြ၊ Shopping Mall ေတြမွာ ေစ်းဝယ္ေနတဲ့ပံုေတြ၊ Sentosa မွာ ေရကူးေနတဲ့ ပံုေတြ၊ Cable Car စီးေနတဲ့ ပံုေတြ။ အို - အမ်ိဳးစံုလြန္းလို႕ စကၤာပူ တစ္ႏိုင္ငံလုံးမွာ သူ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာမ်ား ရွိေသးရဲ႕လားလို႕ ေမးရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။

ဒီအထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆုံးကေတာ့ Sentosa မွာ ေရကူးျပီး တက္လာတုန္း ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြေပါ့။ ဟိဟိ - ေရကူးေဘာင္းဘီေအာက္က တြန္းထိုးထြက္ခ်င္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ပုရိႆပစၥည္းက ဖုဖုေဖာင္းေဖာင္းေလးေလ။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ အဲ့ဒီ ဓာတ္ပံုေတြေပၚမွာ ကြန္မန္႕ ဝင္ေပးလိုက္တာေပါ့။ “ ရင္ခုန္ခ်င္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ ” ဆိုျပီးေတာ့ေလ - ခစ္ခစ္။

သူက Chatting Box ကေန လွမ္းေမးတယ္။ “ ေယာက္်ား အခ်င္းခ်င္း ဘာလို႕ ရင္ခုန္ခ်င္စရာ ေကာင္းတာလဲ ” တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ကလဲ ျပန္ေမးလိုက္တယ္ေလ၊ “ ေယာက္်ား အခ်င္းခ်င္း ရင္မခုန္ရဘူးလား ” လို႕။ သူက ျပန္ေျပာတယ္ " ငါ - အဲ့ဒါကို ေသခ်ာခ်င္လို႕ပါ " တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လဲ သေဘာ ေပါက္လိုက္ျပီေလ။ သူလဲ ေယာက္်ားခ်င္း စိတ္ဝင္စားတယ္ ဆိုတာ။

" မင္းလဲ ငါ့ဓာတ္ပံုေတြ ဝင္ၾကည့္ေလ " လို႕ ျပန္ေရးလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ " မင္းက ဂတုံးေကေလးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္လန္းတယ္ကြ " လို႕ ကြၽန္ေတာ့္ ဓာတ္ပံုေတြေပၚမွာ ကြန္မန္႕ ျပန္ေပးပါတယ္။ ဒါနဲ႕ " မင္းလဲ ေယာက္်ားခ်င္း စိတ္ဝင္စားတယ္ မဟုတ္လား " လို႕ Chatting Box ကေန ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့၊ " အင္း - မင္းလိုမ်ိဳး အလန္းေလး ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားတာေပါ့ကြ " တဲ့။

ကဲ - အိုေကမွာ စိုေျပသြားျပီေလ၊ ဟုတ္ဖူးလား ? ဒါေပမဲ့ ပိုျပီးေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ တစ္ဆင့္တက္ရအံုးမယ္။ " မင္းမွာ Manjam Account ရွိလား " လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ " အင္း - ရွိတယ္ " ဆိုျပီး Account ခ်င္း ဖလွယ္ၾက။ သူနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားခ်င္းက မတိမ္းမယိမ္းပဲ။ သူက လက္မဝက္ ပိုျမင့္ျပီးေတာ့၊ ၅-ေပါင္ ေလာက္ ပိုတယ္။

ဗိုက္သားေလးေတြက ႂကြက္သား အေျမႇာင္းရွိေပမဲ့ တင္းတင္းရင္းရင္း ျပားျပားခ်ပ္ခ်ပ္။ ရင္အုပ္က အရမ္းမကားလြန္းေပမဲ့ အသည္းခိုက္ေလာက္ေအာင္ ေဖာင္းေဖာင္းမို႕မို႕ တင္းတင္းရင္းရင္း။ ဆိုလိုတာက ကြၽန္ေတာ့္လို ဘာမွ အပိုအလို မရွိတဲ့ ကြက္တိ ခႏၶာကိုယ္အလွ။ ဟီးဟီး - ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႂကြားသြားတာ။

ျပီးေတာ့ Private ခ်ထား တာေတြကို ဖြင့္ခိုင္းျပီး ေလာ္ကီးပံုေတြ၊ ေဖာ္ကင္ပံုေတြ အျပန္အလွန္ ၾကည့္ၾကတာေပါ့။ အား - သူ႕ေလာ္ကီးက ေျဖာင့္စင္းေနတာပဲ။ ထိပ္ဖူးၾကီးကလဲ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္နဲ႕ စပါယ္ရွယ္ လွတယ္ဗ်ာ။ အဟီး - သြားရည္ေတာင္ က်တယ္ဗ်ိဳ႕။

အဲ့ဒီေနာက္ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ အျပန္အလွန္ ေပးၾကျပီး သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖုန္းေခၚပါတယ္။ သူက " မင္းေလာ္ကီး အရွည္က ၆-လက္မ ဆိုေတာ့ ငါ့စိတ္ၾကိဳက္ပဲ " တဲ့။ သူ႕ေလာ္ကီးက ၅-လက္မခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွည္တယ္တဲ့။ အေတာ္ပဲေပါ့။ ၆-လက္မထက္ ရွည္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ မၾကိဳက္ဘူးေလ။ အထိုးမတတ္တဲ့ သူနဲ႕ေတြ႕ရင္ ေအာင့္တဲ့ ေဝဒနာ ခံစားရတယ္ဗ်။

" မင္းေလာ္ကီးက ငါ့ထက္ ပိုတုတ္မယ္ ထင္တယ္ေနာ္၊ လုံးပတ္ အတိုင္းအတာ ငါ သိခြင့္ ရွိႏိုင္မလား " လို႕ အေသးစိတ္ ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့၊ " ဒါဆို ေနအံုး - လုံးပတ္ကို ငါ ေသေသခ်ာခ်ာ တိုင္းလိုက္အံုးမယ္ " ဆိုလို႕ ဖုန္းကိုင္ျပီး ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ ဟဲဟဲ - ကြၽန္ေတာ္ ပိုၾကိဳက္တာ လုံးပတ္ၾကီးတာေလ။

ခဏေနေတာ့ သူ႕ေလာ္ကီး လုံးပတ္ကို ေျပာျပလို႕ ကြၽန္ေတာ့္ထက္ ပိုထြားတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသြားပါတယ္။ " ငါ့ဟာထက္ နည္းနည္း ပိုၾကီးတယ္။ ငါ့အၾကိဳက္ပဲ " လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့၊ " ဒါဆို ငါတို႕ ေတြ႕ၾကမယ္ေလကြာ " တဲ့။ " အင္း - ဘယ္မွာ ေတြ႕ၾကမလဲ" ေမးေတာ့၊ " ေရခ်ိဳးခန္းမွာ အပန္းေျဖ ၾကမယ္ေလ " လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္။

“ Hey man, that’s an excellent idea ”

ဆိုျပီး မနက္ျဖန္ မနက္ ၁၀-နာရီမွာ ေတြ႕ဖို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ခ်ိန္းလိုက္ၾကပါတယ္။
May 11th

ေမတၱာေရစင္....၁

By jinjar

ဆရာမၾကီး ေနာ္မူ စိတ္ေတြလွဳပ္ရွားကာ စာအိတ္ကုိေဖာက္ဖတ္ေနမိသည္။ လြန္ခဲ့သည့္လက အေၾကာင္းၾကားလုိက္သည့္စာကေလ၊ မလာေတာ့ဘူးလုိ႔ စိတ္ထဲထင္မွတ္ထားခ်ိန္မွာမွ စာၿပန္လာသည့္ စာအိတ္ကေလးကုိ ေဖာက္ဖတ္ရင္း လက္ကတုန္ယင္ေနသည္။

“ၿဖစ္ပါေစ၊ ေမွ်ာ္မွန္းထားသလုိၿဖစ္ပါေစ”

စာကုိေဖာက္ဖတ္လုိက္ေတာ့ လက္ေရးခပ္ေသာ့ေသာ့ႏွင့္ေရးထားသည့္ စာေၾကာင္းမ်ားကုိ ေတြ႔လုိက္ရေတာ့သည္။

သုိ႔

ဆရာမၾကီးရွင့္

ဆရာမၾကီးေရးလုိက္တဲ့စာကုိ က်မဖတ္လုိက္ရပါတယ္၊ ေနာက္က်မွစာၿပန္လုိက္သည့္ အတြက္ အလြန္မွ၀မ္းနည္းမိပါေၾကာင္းႏွင့္ ေတာင္းပန္ရင္ စာေရးလုိက္ပါတယ္ရွင့္၊ က်မရဲ့တူေတာ္ေမာင္ ဆုိသည့္ ခုိင္ၿမဲကုိက်မလက္ခံလုိက္ပါတယ္။ က်မ၏ညီမမွေမြးလာသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ဆိုသည့္ တူေတာ္ေမာင္ကုိ လက္ခံရမည္ဆုိေသာလည္း က်မအေတာ္ပင္စဥ္းစားရပါသည္။ က်မညီမကုိ က်မ၏မိဘမ်ားမွ အေမြၿပတ္စြန္႔လႊတ္ထားသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ပင္ေက်ာ္လာပါၿပီး၊ ခုမွသိရေသာ္ က်မ၏တူေတာ္ေမာင္ဆုိသူကုိ လက္ခံရမည္ဆုိေသာေၾကာင့္ အေတာ္ကုိစဥ္းစားလုိက္ရပါသည္။

က်မမွလက္မခံလွ်င္ တူေတာ္ေမာင္အတြက္ အဆင္မေၿပမွဳ႔မ်ားရွိေနသည့္ အတြက္ က်မလက္ခံလုိက္ပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ အဆင္ေၿပမည္ဆုိခဲ့လွ်င္ ဒီႏွစ္မကုန္ခင္ ဒီစာေရာက္ၿပီးသည္ႏွင့္ တူေတာ္ေမာင္ကုိ က်မဆီသုိ႔ပုိ႔ေပးလုိက္ပါရန္ ေတာင္းဆုိပါသည္။

ေက်းဇူးမ်ားစြာၿဖင့္

တင္မမ။

(P.S တူေတာ္ေမာင္ကုိ မပုိ႔ခင္ ဖုန္းၾကဳိဆက္ေပးပါရန္ ေတာင္းဆုိအပ္ပါသည္။ PH No. XXX XXX XX )

ဟင္း..

“ဆရာမၾကီး စာကေမာင္ခုိင္ၿမဲရဲ့အေဒၚဆီကလား”

“ဟုတ္တယ္ ဆရာမ၊ က်မတုိ႔ရဲ့ ခုိင္ၿမဲေလးကုိ သူတုိ႔လက္ခံလုိက္ၾကၿပီး”

“အုိ…ေမာင္ခုိင္ၿမဲအတြက္ေတာ့ ၀မ္းသာမိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္လုိ႔ ခြဲရမွာေတာ့ စိတ္ထဲမေကာင္းလွဘူး”

“ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကဲ ေဒၚခင္လွေရ သားခုိင္ၿမဲရဲ့ အေဒၚဆီကေတာ့ စာေရာက္လာၿပီး၊ သားေလးေမာင္ခုိင္ၿမဲကုိ ေခၚလိုက္ပါအုံးကြယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”

ေဒၚေနာ္မူမွာ ဒီေက်ာင္းၾကီးကုိ ေစာင့္ေရွာက္လာသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ပင္ရွိခဲ့ၿပီး၊ မိဘမဲ့ေက်ာင္းကုိ ေရာက္လာသည့္ ကေလးေတြကုိၿပဳစုရသည့္ ေဒၚေနာ္မူသည္ အေၾကာင္းမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေရာက္လာသည့္ ေက်ာင္းၾကီးတြင္ ကေလးေပါင္း ၂၀၀ ရွိခဲ့သည္။ ထုိအထဲမွ ခုိင္ၿမဲ၏ဖခင္သည္ သူမ၏ေက်ာင္းတြင္ ေစတနာ၀န္ထမ္းမ်ားအၿဖင့္လုပ္ကုိင္ရင္းက ခုိင္ၿမဲေလးကုိ ၾကီးၿပင္ခဲ့ၾကသည္။ ခုိင္ၿမဲသည္ လိမၼာသည္။ ၾကဳိးစားသည္။ ရုိးသားသည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သည္။ ဒီေက်ာင္းတြင္ ခုိင္ၿမဲကိုမခ်စ္သည့္လူမရွိအာင္ကုိ ခုိင္ၿမဲသည္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးတြင္ ၀င္ဆ့ံသည္။ မႏွစ္က ခုိင္ၿမဲဖခင္သည္ ေက်ာင္းကိစၥၿဖင့္ ခရီးထြက္ရင္းက မေတာ္တဆၿဖင့္ ဆုံးပါးသြားခဲ့ၾကသည္။ ခုိင္ၿမဲမိခင္ကေတာ့ ခုိင္ၿမဲကုိေမြးဖြားၿပီး ဆု့းပါးသြားခဲ့သည္။ ထုိေၾကာင့္ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသား၊သူေလးမ်ားက ခုိင္ၿမဲအတြက္စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။

ခုိင္ၿမဲအသက္သည္ ၁၅ ႏွစ္ထဲေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီးၿဖစ္သည္။ ေနာင္လာမည့္ႏွစ္တြင္ ဆယ္တန္းဆုိသည့္ အထက္တန္းကုိ တက္ရေတာ့မည္။ ေက်ာင္း၏ေငြအခက္ခဲေၾကာင့္ ဆရာမၾကီးေနာ္မူမွာ မလုပ္ခ်င္ပါေသာ္လည္း ခုိင္ၿမဲ၏တစ္ဦးတည္းသာ က်န္ခဲ့သည့္ မိခင္ၿဖစ္သည့္ ခင္မမ ဘက္မွေဆြမ်ဳိးၿဖစ္သည့္ ေဒၚတင္မမကုိ ဆက္သြယ္လုိက္ရၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ခုိင္ၿမဲဖခင္ေက်ာ္ေသာင္းကေတာ့ ဥတလုံးတစ္ေကာင္ၾကြက္ ၿဖစ္သည့္အတြက္ မည္သူမွလဲ ဆက္သြယ္မရခဲ့ပါ။

ယခုေတာ့ လက္ခံမည့္သူက သေဘာတူေက်နပ္သၿဖင့္ ခုိင္ၿမဲကုိပုိ႔ေပးရေတာ့မည္။ ရက္မ်ားကုိ တြက္ခ်က္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းမ်ားၿပန္အပ္ရန္လပုိင္းၿဖစ္ေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ခုိင္ၿမဲကုိ ၿမန္ၿမန္ပုိ႔ရန္ ေဒၚေနာ္မူစီစဥ္လုိက္ရပါေတာ့သည္။

“ဆရာမၾကီးရွင့္ခုိင္ၿမဲေရာက္ပါၿပီး”

“ေအာ္ေအး…သားခုိင္ၿမဲထုိင္ပါအုံး”

“မဂၤလာပါဆရာမၾကီး၊ ဆရာမၾကီးသားကုိ ၾကီးေမၾကီးေဒၚတင္မမဆီပုိ႔ေတာ့မလုိ႔လားခင္မ်၊ သားကုိဆရာမလမ္းမွာေၿပာလာလုိ႔သိၿပီးပါၿပီ ဆရာမၾကီး”

“ဟုတ္တယ္ကြယ့္ ဆရာမၾကီးလဲဘယ္လုိေၿပာရမွန္းမသိပါဘူးသားရယ္”

“ရပါတယ္ဆရာမၾကီး သားနားလည္ပါတယ္၊ သားလဲဒီေက်ာင္းၾကီးကုိ ဘယ္ခြဲခ်င္မလဲ၊ ေက်ာင္းရဲ့ အခက္ခဲေၾကာင့္လုိ႔သိၿပီးမွေတာ့ သားကပုိၿပီးေတာ့အေလးထားရမွာပါ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမၾကီး”

“အုိကြယ္..”

ထုိသို႔အလုိက္သိသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ပုိ႔လုိက္ရမည္ကုိ ဆရာမၾကီးေနာ္မူအတြက္ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ မတတ္ႏုိင္ရွာပါဘူး၊ ထုိထက္ အခက္ခဲေတြက ဒီေက်ာင္းတြင္ အမ်ားသားမဟုတ္လား။

ခုိင္ၿမဲဘ၀ရဲ့အစက မနက္ၿဖန္ဆုိသည့္လမ္းေလပင္မဟုတ္လား။

( ပန္းၿမဳိ႔ေတာ္ သုိ႔မဟုတ္ ၿပည္ဦးလြင္ )

စန္းစန္းေအးသည္ ဒီတစ္ေခါက္ ဘူတာရုံကုိ သြားၾကဳိရမည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ စိတ္ေတြလွဳပ္ရွားေနသည္။ ရထားကလဲ ဆုိ္က္ရမည့္ အခ်ိန္ထက္ေနာက္က်ေနသည္။ မိမိကပဲ စိတ္ေတြေမာေနလုိ႔လား မေၿပာတတ္ပါ၊ ယခုေရာက္လာမည့္ ကေလးအတြက္ေတာ့ စန္းစန္းေအးမွာ စိတ္ပူမိသည္။ မနက္က မမတင္ရဲ့ စကားေၾကာင့္သာ ယုံလုိက္ရတယ္၊ အိမ္မက္မ်ား မက္ေနသည္လားလုိ႔ အခါးခါးေတြးေနမိသည္။ မမိအသားကုိလဲ ဆြဲဆိတ္ေနသည္မွာလဲ အခါခါ၊ အသားမ်ားပင္နာလွၿပီး၊ မ်က္နာထားတင္းတင္းၿဖင့္ အၿမဲေနတတ္ေသာ ေဒၚတင္မမမွ သူမ၏တစ္ဦးတည္းေသာ တူေတာ္ေမာင္ကုိ သြားၾကဳိရန္ ခုိင္းေစလုိက္သည့္ အခိ်န္မွာေတာ့ ဘုရားပင္တမိပါေတာ့သည္။

ဘယ္ေသာအခါမွ နားမလည္ေအာင္ ၿပဳလုပ္တတ္ေသာ ေဒၚတင္မမသည္ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူမအတြက္ ပုိ၍နားမလည္ေအာင္ၿပဳလုပ္လုိက္ပါေတာ့သည္။

“အ့ံေရာ အ့ံေရာ သူမလိုအၾကင္နာတရားမရွိတဲ့သူက ခုေတာ့ တူေတာ္ေမာင္ကုိ ေခၚေမြးရန္ၾကဳိးစားေနတာကေတာ့ အေနာက္က ေနထြက္တယ္လုိ႔ ထင္မွတ္ေလာက္ပါေပတယ္၊ တကယ္ပဲ၊ ေရာက္လာမည့္ကေလးအတြက္ ရင္ေလးတယ္ တကယ္ တကယ္၊ ခုေရာက္လာမည့္ ကေလးကလဲ ေဒၚတင္မမလိုမ်ားၿဖစ္ေနမလားပဲ၊ အုိ….ဒီလုိသာၿဖစ္ေနလုိ႕ကေတာ့ ေမေမကိုေၿပာၿပီး ဒီအိမ္ကခြာတာပဲေကာင္းတယ္”

စန္းစန္းေအး၏မိခင္သည္ ေဒၚတင္မမငယ္ငယ္ကတည္းက သူမတုိ႔အိမ္တြင္ အိမ္ထိမ္းေတာ္လုပ္ခဲ့သည္။  ယခုေတာ့ မိခင္ေဒၚဖြားသက္၏သမီးၿဖစ္သည့္ သူမသည္လည္းပဲ မိခင္၏အလုပ္ကုိလက္ေၿပာင္းယူကာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရသည္မွာ အပ်ုဳိေဖာ္၀င္စကတည္းကၿဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ သူမအသက္ ၃၅ ႏွစ္ပင္ရွိေနၿပီး၊

စန္းစန္းေအးႏွင့္ ေဒၚတင္မမ၊ ခင္မမတို႔ ညီအမမ်ားႏွင့္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ကြာပါသည္။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ ေဒၚတင္မမသည္ ၄၅ ပင္ေရာက္ေနလို႔ေနကာ တစ္ကုိယ္တည္း အပ်ဳိၾကီးပင္၊

“ေဟာ ရထားဆုိက္ၿပီး”

စန္းစန္းေအးေတြးေနတုန္းမွာပဲ ရထားဆုိက္လာသည့္အတြက္ ယခုေရာက္လာမည့္ ခုိင္ၿမဲဆုိသည့္ကေလးကုိ လုိက္ရွာေနမိေတာ့သည္။

“ဒုကၡပါပဲ..ငါေတာ့ေသသာေသလုိက္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္လုိရွာရမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူး၊ ၿမင္လဲမၿမင္ဖူဘူး၊ အသကာ ဓါတ္ပုံေလးေတာ့ ၿပသင့္တာေပါ့ ေခၚခုိင္းတုန္းကေတာ့ ေခၚခုိင္းၿပီး၊ မမတင္တုိ႔လုပ္ရင္ဒီလုိၾကီးပဲ မေတြ႔လုိ႔မပါလာရင္လဲဲ တစ္လေလာက္ ဒီစကားထဲမွာ ေၿပာဆုိခံေနရေတာ့မွာပဲ၊ ေၿပာလုိက္တဲ့ လူပုံကလဲ အင္က်ီ သုိးေမြးအၿဖဴေရာင္ႏွင့္လာမည္လုိ႔သာ ေၿပာထားတာ၊ ဒၤီေလာက္မ်ားတဲ့လူေတြၾကားထဲ ငါဘယ္လုိ္ရွာရမွာလဲလုိ႔၊ စိတ္မ်ားရယ္ ညစ္ပါရဲ့ တကယ္ပဲ တကယ္ပဲ”

ေနာက္ဆုံးေတာ့ စန္းစန္းေအးခမ်ား ေတာင္ၾကည့္ေၿမာက္ၾကည့္ၿဖင့္ လုိက္ရွာေနရသည္မွာ ေခါင္းမ်ားပင္ မူးလာေတာ့သည္။

ထုိသုိ႔လုိက္ကာ ၾကည့္ေနရင္းမွ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္သည္ မ်က္နာထားၿပဳံးရႊင္စြာ သူမအားစုိက္ၾကည့္ေနသည္။

အုိ….

ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သုိးေမႊးအိင္က်ီကုိ၀တ္ထားသည့္လူငယ္ေလးတစ္ဦးကုိ မ်က္နာၿပဳံးရႊင္စြာေတြ႔ရသည္။ အင္က်ီမွာ အၿဖဴေရာင္ေပ်ာက္ကာ မၤီးခုိးေရာင္ဘက္သုိ႔ေရာက္ရွိေနပါသည္။

“ၾကီးေမ တင္မမလားမသိဘူးခင္မ်ား”

“အုိ…ခုိင္ၿမဲလား…”

သူမခုမွ ၀မ္းသာသြားေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ခ်က္ၿခင္းစိုးရီမ္ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေကာင္ေလးသည္ သူမကုိ ေထြးေပြ႕ကာ ဖက္လုိက္ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။

“မဂၤလာပါ ၾကီးေမ၊ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ၾကီးေမရယ္၊ သားကေလး ၾကီးေမကုိ လမ္းမွာလာကတည္းက ပုံေဖၚလာတာ၊ စိတ္ထဲထင္မွတ္ထားတဲ့ ပုံနဲ႔ အနည္းငယ္ကြာေနေပမယ့္ ၾကီးေမက ေခ်ာတုန္းလွတုံးပါပဲ၊ သုိ႔ေပမယ့္ ၾကီးေမရဲ့ အၿပစ္ကင္းတဲ့ မ်က္နာေလးကုိ ၿမင္လုိက္ရေတာ့ သားေလးအရမ္း၀မ္းသာသြားတယ္၊ ၾကီးေမေစာင့္ရတာလဲ ပင္ပန္းေနမွာေပါ့ေနာ္၊ သားကလမ္းတစ္ခုလုံး မအိပ္ပဲ လုိက္လာတာ၊ အိပ္လုိက္ရင္ ဘူတာေက်ာ္သြားမွာလဲ စုိးရီမ္ရတယ္ေလ”

ဒရစပ္ေၿပာလုိက္ေသာ ခုိင္ၿမဲစကားေၾကာင့္ စန္းစန္းေအးမွာ အ့ံၾသကာ ခင္မင္သြားပါေတာ့သည္။

အုိ…

“ၾကီးေမရယ္ သားကုိလာေစာင့္ေနရတာေမာေနမွာေပ့ါေနာ္”

“ဟုိေလ….သားၾကီးေမက အိမ္မွာေစာင့္ေနတယ္ ခုကေလ အဲဘယ္လုိေၿပာမလဲေပါ့ေနာ္၊ ေဒၚေလးက သားကုိလာၾကဳိတာေလး ေဒၚေလးက သားၾကီးေမအိမ္မွာ အိမ္ထိမ္းအလုပ္သမပါကြယ္၊ ေဒၚေလးနာမည္က ေဒၚစန္းစန္းေအးပါကြယ္”

“ဗ်ာ…”

ကေလးသည္ မ်က္နာအနည္းငယ္ပ်က္ယြင္းသြားေသာ္လည္း ခ်က္ၿခင္းၿပန္လဲ ၿပဳံးလာေတာ့သည္။

“သားကုိၾကီးေမက အိမ္မွာေစာင့္ေနတာလား…အုိ၀မ္းသာစရာပါပဲ၊ ခုလုိေဒၚေလးလာၾကဳိတာကုိလဲ ၀မ္းသာပါတယ္၊ သားကေလး ဒီလုိပါပဲ ဟုိက်န္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းက ဆရာမၾကီးေဒၚမူလာဆုိရင္ေလ သားကုိအၿမဲေၿပာတယ္၊ လူတစ္ေယာက္ကုိ အရင္ေတြ႔ရင္ေမးပါတဲ့၊ သားကလဲ ၀မ္းသာလုိ႔ေမးဖုိ႕ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တာကုိး၊ ဆရာမၾကီး ေဒၚမူလာကုိသိလား”

“အုိ..ဟယ္…အင္း..အဲ..မသိဘူးကြယ့္”

“ဆရာမၾကီးကုိ မသိလဲ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ၊ သားေၿပာၿပလုိက္ရင္ အားလုံးသိသြားမွာပဲ၊ ဒါနဲ႔ေလ သားကုိဘယ္လုိရွာေတြ႔တာလဲ၊ ေအာ္ဆရာမၾကီးက မွာလုိက္တယ္ ဒီအင္က်ီကုိ မခြ်တ္ပါနဲ႔တဲ့ သူတုိ႔က သားကုိဒီအင္က်ီနဲ႔ ရွာပါလိမ့္မယ္လုိ႔ေၿပာလာတာေလ၊ ဒီအင္က်ီအၿဖဴကလဲေလ ဒီႏွစ္အလွဴခံလုိ႔ရလာတဲ့ အသစ္ခ်က္ၿခြတ္ပါပဲ၊ က်န္တဲ့အင္က်ီေတြကလဲ သားနဲ့ေသးေနတာေလ၊ အမွန္ေတာ့ သားကအနီေရာင္ကိုၾကဳိက္တာပါပဲ၊ အနီေရာင္က တထည္ထဲပါလာတာ၊ အဲဒီအနီေရာင္ေလးကေလ နီတာရသြားတာ၊ သူနဲ႔လည္းလုိက္ဖက္တယ္သိလား၊ သားနဲ႔ကမေတာ္တာနဲ႔ မရခဲ့ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအၿဖဴေရာင္ေလးကလဲ လွသားပဲေနာ္၊ အနည္းငယ္ ပြေနေပမယ့္  သားဒါေလး၀တ္ရတာကုိပဲ ၀မ္းသာပါတယ္ေလ၊ နီတာဆုိတာကေလ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးေပါ့ ဒီႏွစ္မွ သားတုိ႔ေက်ာင္းကုိ အသစ္ေရာက္လာတာေလ ၊ သူကလဲ တစ္ခ်ိန္လုံးငုိေနတာ၊ သားကေတာ့ သူ႔ကုိအားေပးလုိက္ပါတယ္၊ နီတာဆုိတာေရာသိလားဟင္”

 စကားမ်ား အဆက္စပ္မရွိပဲ သူေၿပာခ်င္ရာေလးေတြကုိ ခေရလြတ္ေၿပာေနေသာ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ ကေလးငယ္ ခုိင္ၿမဲကုိၾကည့္ကာ စန္းစန္းေအးမွာ ကေလးငယ္အတြက္၀မ္းနည္းသြားရသည္။ အိမ္ၾကီးကုိေရာက္လွ်င္ ထုိသုိ႔ေသာ္ စကားမ်ားကုိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေၿပာႏုိင္ပါ့မလားလုိ႔ပင္ စုိးရီမ္မိပါေတာ့သည္။

“ဟုတ္ပါၿပီးကြယ္ သြားၾကရေအာင္ေနာ္”

“အုိ..ဟုတ္တာေပါ့ အိမ္မွာၾကီးေမကေစာင့္ေနရွာေတာ့မယ္၊ သြားၾကမယ္ေလ”

ခုိင္ၿမဲသြက္လက္စြာ အိတ္ေလးကုိယူလုိက္ပါေတာ့သည္။ ခုိင္ၿမဲတြင္လဲ ပါလာသည္က အိတ္တလုံးတည္းသာ ၿဖစ္ပါသည္။ ထုိအိတ္ေလးသည္လဲ ေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကေလးမွ်သာ။ အ၀တ္အိတ္မ်ားကုိ ရထားလုံး(ၿမင္းလွည္း) ေပၚတင္လုိက္ေတာ့ ခုန္ေပါက္ကာ ေပ်ာ္ၿမဴးသြားသည့္ ခုိင္ၿမဲေၾကာင့္ စန္းစန္းေအးမွာ ထက္မံအံ့ၾသရပါေတာ့သည္။

“ဟာ..သားတုိ႔က ဒီရထားလုံးနဲ႔သြားရမွာလား…အုိ..ဘယ္လုိကုိ၀မ္းသာမိမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူး၊ ဒီလုိမ်ဳိးေတြ တအားစီးခ်င္ခဲ့တာ၊ ဒါကလဲ ၾကီးေမရဲ့အပုိင္ရထားလုံးလားေဒၚေလး”

“အုိ..ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လဲမဟုတ္ဘူးကြယ့္”

သူမစကားေၾကာင့္ နားမလည္သလုိ မ်က္လုံးေလ ကလည္ကလည္ႏွင့္ ၿပဴးေၾကာင္စြာ ၾကည့္ေနသည့္ ခုိင္ၿမဲကုိ စန္းစန္းေအးမွာ မည္သုိ႔ရွင္းၿပရမည္ကုိ နည္းလမ္းရွာေနရပါေတာ့သည္။

“ေဒၚတင္မမ ကေလရထားလုံး ၅၀ ေက်ာ္ပုိင္တယ္ကြယ့္ ဒါေတြကုိ ငွားထားတယ္ေပါ့ကြယ္၊ ဒါေတြကလဲ ေဒၚတင္မမရဲ့ မိဘေတြလုပ္ထားခဲ့တဲ့ စီးပြးေရးေတြထဲက တစ္ခုအပါ၀င္ပဲေပါ့ကြယ္၊”

“အုိထူးဆန္းလုိက္တာေနာ္၊ တကယ္၀မ္းသာစရာေကာင္းတဲ့ သတင္းေကာင္းေလေတြပဲ၊ ရထားလုံး ၅၀ ေက်ာ္ၾကီးမ်ားေတာင္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုိ စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းလုိက္မလဲေနာ္၊ ေဒၚေလးကေရာ ဒီရထားလုံးကုိေန႔တုိင္းစီးလား”

“အုိ…အဲလုိလဲ မဟုတ္ဘူးေလ၊ မနက္ေစ်းသြားရင္ေတာ့ ေၿခလ်င္သြားတယ္၊ ၿပန္လာရင္ေတာ့ ဒီလုိပဲ အားတဲ့ရထားလုံးကုိ စီးၿပီးၿပန္လာရေတာ့ေပါ့ေလ”

“အုိ…ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဟန္က်လုိက္သလဲေနာ္၊ ဒီလုိသာ ရထားလုံးစီးၿပီးသြားလာေနရရင္ေတာ့ အလွဴခံထြက္တဲ့အခါက်ရင္ ေၿခေတြဘယ္ေညာင္းေတာ့မလဲေပါ့ေနာ္၊ သားတုိ႕ေက်ာင္းေလးမွာဆုိရင္ ဒီလုိသြားလာရင္ ဘယ္ေလာက္ေ၀းပါေစ ေၿခလ်င္သာသြားၾကတယ္၊ ဒါကလဲေကာင္းတာပဲေလေနာ္၊ ေၿခေထာက္ေတြရွိေနရဲ့နဲ႔ လမ္းမေလွ်ာက္ရရင္ သူတုိ႔ေလးေတြလဲ ဘယ္ေလာက္ အားငယ္ရွာမလဲေနာ္၊ ဒါကလဲ၀မ္းသာစရာပဲမဟုတ္လား..ဟင္..ေဒၚေလး”

“အင္း…အုိ…မသိပါဘူးကြယ္..ဘာေၾကာင့္ ၀မ္းသာေနရတာလဲ”

“ဒါကဒီလုိရွိတယ္ေဒၚေလးရဲ့ ၀မ္းသာေနသ၍ကေတာ့ လူဆုိတာကေလ ဘယ္ေတာ့ အုိမင္မသြားေတာ့ဘူးတဲ့ သားေဖေဖကဆုိေၿပာတာေလ၊ သားေဖေဖဆုိရင္ေလ သူ၀မ္းသာသမွ်လူတုိင္းကုိ မွ်ေ၀ေပးလုိက္တာကလဲ ရင္ထဲမွာၾကည္ႏူးစရာပါပဲ၊ တစ္ဖက္သားတစ္ေယာက္ကလဲ ၀မ္းသာသြားခဲ့ရင္ အဲ့ဒီ၀မ္းသာမွဳ့ေတြက ၀မ္းေၿမာက္စရာေတြၾကီးပါပဲတဲ့၊ ဒီလုိေၿပာရမယ္ဆုိရင္ေလ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတုိ႔ စတင္ေတြ႔ရွိၿပီး ၀မ္းသာစြာ ခ်စ္ခင္ခဲ့ရာကေနၿပီး စတာပဲေလ”

“ဘယ္လုိ…”

“ဟုတ္တယ္ ေဒၚေလးရဲ့ တရက္မွာ ေဖေဖကအလွဴခံမယ္ဆုိၿပီး ေမေမတုိ႔ရွိတဲ့ ၿမဳိ႔ေလးကုိ ေရာက္လာေတာ့၊ ေမေမက အ၀တ္စားေတြကုိ အလွဴလာေပးရင္ ေဖေဖရဲ့အလွဴခံလာခဲ့လုိ႔ သူမလွဴလုိက္ရတဲ့အတြက္ လြန္စြာမွ ၀မ္းေၿမာက္မိပါတယ္လုိ႔ ေမေမကေၿပာလုိက္ေတာ့ ေဖေဖက ေလာကၾကီးတစ္ခြင္လုံးလင္းလတ္သြားသလုိ ၀မ္းေၿမာက္ၿပီး ေမေမကုိ စတင္ခ်စ္ခဲ့ေတာ့ပဲတဲ့၊ ေမေမကေတာ့ အစကဘယ္သိမလဲေပါ့၊ ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ၃လ တစ္ခါ ဒီၿမဳိ႔ေလးမွာ ေနတာၾကာလာေတာ့ ေမေမကလဲ ေဖေဖအခ်စ္ကုိ သိၿမင္သြားၿပီး ၀မ္းေၿမာက္စြာလက္ခံခဲ့တာေပါ့”

“အုိ…”

ဘယ္ကဘယ္လုိ နားလည္ရမည္မသိေသာ္ ခုိင္ၿမဲစကားေတြေၾကာင့္ စန္းစန္းေအးမွာ ဘာၿပန္ေၿပာမည္မွန္းကုိ မသိေတာ့ပါေခ်။ အုိ..ဟယ္…ဟင္ ႏွင့္…လုိက္ပါလာရင္းက အိမ္ၾကီးဆီသုိ႔ေရာက္ရွိလာပါေတာ့သည္။ တစ္လမ္းလုံးစကားေတြ ေၿပာၿပီးလုိက္လာသည့္ ခုိင္ၿမဲသည္လဲ အိမ္ၾကီး၏ ၿခံ၀န္ထဲ ၀င္လုိက္ေတာ့မွ စကားသံမ်ားေပ်ာက္သြားကာ အ့ံၾသၿပီး ၾကည္ႏူးကာ ၿခံၾကီးကုိ ၾကည့္ကာ လုိက္ပါလာေတာ့သည္။

စန္စန္းေအးမွာ တလမ္းလုံး၀မ္းေၿမာက္ၿခင္းေတြ ၀မ္းသာၿခင္းေတြ ေၿပာလာေသာ ခုိင္ၿမဲေလးသည္ ေဒၚတင္မမကုိ ေတြ႔ခဲ့လွ်င္ ၀မ္းေၿမာက္ႏုိင္ပါ့မလားေပါ့ေနာ္၊ စိတ္ထဲမွာ စုိးရီမ္းမိပါေတာ့သည္။

ရထားလုံးဆုိက္သည္ႏွင့္ ခုိင္ၿမဲသည္ရဲတုိက္ၾကီးကဲ့သုိ႔ လွပသည့္ အိမ္ၾကီးကုိ တေငးတေမာ့ အံ့ၾသမူ႔ေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနမိပါေတာ့သည္။ ထုိေနာက္ စန္းစန္းေအးေနာက္မွလုိက္ကာ ထုိအိမ္ၾကီးဆီသုိ႕လွမ္း၀င္လုိက္ေတာ့သည္။ အိမ္ၾကီး၏ ဧည့္ခန္းမတြင္ေတာ့ သူတုိ႕ကုိ လက္ပုိက္ကာ ၾကည့္ေနေသာ ေဒၚတင္မမကုိ ခန္႔ခန္႔ၾကီးေတြ႔လုိက္ရေတာ့သည္။ ေဒၚတင္မမကေတာ့ မ်က္လုံးစိမ္းမ်ား ၿဖင့္ၾကည့္ကာေနသည္ကုိ စန္းစန္းေအးမွာ လြန္စြာမွ စိုးထိတ္ေနသည္။ သူမသြားၾကဳိတာကုိ ေနာက္က်ေနသည့္အတြက္ ေၿပာဆုိရန္အသင့္ၿဖစ္ေနသည္လား မေၿပာတတ္ပါ၊ ရထားေနာက္က်ေနပါတယ္လုိ႔ေတာင္ ဆင္ေၿခေပး၍လက္ခံသည့္လူစားထဲတြင္ မပါေသာ ေဒၚတင္မမကေတာ့ ေၿပာဆုိရန္ၿပင္ဆင္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မထင္မွတ္စြာ ခုိင္ၿမဲက ေဒၚတင္မမကုိ ေၿပးကားဖက္လိုက္သည္ကုိ စန္းစန္းေအးတားခ်ိန္ပင္မရလုိက္ေတာ့ေခ်။

“အုိ..ဟဲ့…ဟဲ့…”

“ၾကီးေမရယ္ ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာလုိက္တာ ဘယ္လုိမွေၿပာလုိ႔မတတ္ေအာင္ပါပဲ၊ သားကုိခုလုိ အသိမွတ္ၿပဳၿပီး ေခၚေပးတဲ့အတြက္လဲ ၀မ္းေၿမာက္မိပါတယ္၊ သားတစ္လမ္းလုံးေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ၾကီးေမရဲ့မ်က္နာကေလ တကယ့္ တကယ့္ေတာ့ ၾကီးေမမ်က္နာက သားခန္႔မွန္းထားတာထက္ကုိ ပုိၿပီးေတာ့ ခန္႔ညားလွပေပပါတယ္ တကယ္ေတာ့ေလ သားမ်က္နာကလဲ ေမေမ႔ရဲ့ မ်က္လုံးေတြလုိလွပၿပီးေတာ့ ေဖေဖလုိ ႏွေခါင္းခြ်န္ခ်ြန္ေလး ပုိင္ဆုိင္ထားသည္ကလဲ ၾကီးေမနဲ႔ေတာ္ေတာ္တူတယ္လုိ႔ ေဖေဖကေလ….

“တိတ္စမ္း….”

ေဒၚတင္မမမွာ မိမိအားဖက္ကာ ေၿပာဆု္ိေနေသာ ခုိင္ၿမဲကုိ အစပထမေတာ့ ေၾကာင္ေငးကာ မိမိမထင္မွတ္သည့္ အရာကုိလုပ္ေဆာင္လုိက္သည့္အတြက္ ေၾကာင္အသြားပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခုိင္ၿမဲရဲ့ ေဖေဖဆုိသည့္ အသံၾကားလုိက္ေတာ့ အသိမ်ားၿပန္လဲ ၀င္ေရာက္လာပါေတာ့သည္။

“ငါေမးတာပဲ ေၿဖ….စကားတအားမ်ားတာ ငါမၾကဳိက္ဘူး”

“ဟုတ္ကဲ့ စကားမမ်ားေတာ့တာလဲ ၀မ္းသာစရာပဲမဟုတ္လား၊ စကားမ်ားေတာ့ အမွားပါတယ္လုိ႔ ဆုိးရုိးစကားေလးေတြရွိေနေတာ့တာ၊ ၾကီးေမေၿပာတာ သဘာ၀က်ပါတယ္”

“အမေလး…ေမာင္မင္းၾကီးသားရယ္…ေတာ္ပါေတာ့…”

ဒုတိယအၾကိမ္ ေဒၚတင္မမေအာ္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခုိင္ၿမဲတစ္ေယာက္ ပါးစပ္ေလးကုိ လက္ၿဖင့္ပိတ္ကာ ရပ္ေနမိပါေတာ့သည္။ မ်က္လုံးေလးက ၿပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ၿဖင့္ၾကည့္ေနေသာ ခုိင္ၿမဲေလးကုိ ၾကည့္ကာ စန္းစန္းေအးမွာ သနားလုိက္သည့္ၿဖစ္ၿခင္း၊

“မင္းနာမည္ ေမာင္ခုိင္ၿမဲေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖေပးခဲ့တာပါ”

“အပုိေတြမေၿပာတာပုိေကာင္းမယ္ အထူးသၿဖင့္ မင္းေဖေဖအေၾကာင္းကုိ ငါ့ေရွ႔မွာမေၿပာမိဖုိ႔ တာ၀န္ယူရမယ္၊ မင္းငါ့ကုိေလးစားတယ္၊ မင္းကုိေခၚလုိက္တာကုိ ေက်းဇူးတင္ဆုိရင္ေပါ့ေလ”

“ဟုတ္ကဲ့…ဒါဆုိရင္သားက ၾကီးေမကုိ ၀မ္းသာစရာအေၾကာင္းေတြ ဘယ္ေၿပာလုိ႔ရေတာ့မလဲေပါ့ေနာ္”

“အမေလးဟဲ့…ကဲထားေတာ့…ဒီႏွစ္ေက်ာင္းကုိ ၁၀ တန္းတက္ရမယ္ေနာ္၊ ေအာင္လက္မွတ္ေတြေရာပါရဲ့လား”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ..ပါတယ္…ဆရာမၾကီးေဒၚေနာ္မူေသးၿခားထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္၊ ဆရာမၾကီးဆုိလုိ႔ေလ ဆရာမၾကီးက ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိပါေၾကာင္းကုိ အမွာၾကားလုိက္ပါေသးတယ္၊ ဆရာမၾကီးႏွင့္တကြ ေက်ာင္းကဆရာ၊ဆရာမ ေက်ာင္းသူ၊သား ေတြကလည္း ၾကီးေမလွဴဒါန္းလုိက္တဲ့ ေငြေတြလက္ခံရရွိပါတယ္ ဆုိတဲ့၀မ္းေၿမာက္ေၾကာင္းနဲ့ ၾကီးေမက်မ္းမားေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလုိ႔လဲ အမွာၾကားလုိက္ပါတယ္၊ လာမည့္ႏွစ္…

“အမေလး…အမေလးဟဲ့ …ငါေတာ့နားေတြလဲပူ ေခါင္းေတြလဲမူးလာပါေကာလား၊ ေတာ္…ေတာ္ပါေတာ့ကြယ္၊ ေအာင္လက္မွတ္ေလး ေမးလုိက္တာ တစ္ေက်ာင္းလုံးအေၾကာင္းရာေတြ ေၿပာေနေတာ့ပါလား၊ ကဲကဲ…သြားနားေတာ့ မိစန္း…မိစန္း…”

“ရွင္….မမၾကီး”

“ဒီသာလိကာေလးကုိၿမန္ၿမန္သာေခၚသြားေတာ့ ၊ ေနာက္မွ စည္းကမ္းခ်က္ေတြကုိ စာနဲ႔ေရးၿပီးၿပေတာ့မယ္၊ တစ္ခြန္းေၿပာလုိက္တုိင္းကပ္ပါလာတဲ့ အေၾကာင္းရာေတြကမနည္းဘူး၊ ငါပဲေခါင္းမူးလာတယ္”

“မမၾကီး အခန္းရဲ့ေဘးကုိလား အေပၚဆုံးထက္က မမခင္ေနသြားတဲ့….”

“ေတာ္…အေပၚဆုံးထက္က ထပ္ခုိကုိငါ ဦးေလးေမာင္ကုိ ရွင္းခုိင္းထားတယ္၊ အဲ့ဒီအေပၚဆုံးထက္ကုိသာ ေခၚသြားလုိက္ေတာ့”

“ဟင္..”

“ဟဲ့ ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ ငါေၿပာတာမၾကားဘူးလား”

“ၾကားပါတယ္ မမၾကီး..”

“ေအးၾကားရင္ ေခၚသြားေတာ့…သြား..မစန္းနဲ႔လုိက္သြားခ်ည္း….ဟဲ့ေနအုံး…ငါ့ကုိၾကီးေမလုိ႔မေခၚနဲ့ ငါမၾကဳိက္ဘူး တီေလးလုိ႔ပဲေခၚ”

“ေအာ္..ဟုတ္ကဲ့ခင္မ်…ၾကီးေမလုိ႔ေခၚတာမၾကဳိက္ရင္ သားမေခၚေတာ့ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ေလ ၿမန္မာအမ်ဳိးသမီးၾကီးပီသတဲ့ ၾကီးေမကုိ ၾကီးေမလုိ႔မေခၚတာမၾကဳီက္ရင္ သားတီေလးလုိ႔႔ပဲေခၚပါ့မယ္၊ တီေလးလုိ႔ေခၚဆုိရတာလဲ ၀မ္းေၿမာက္ဖြယ္ေကာင္းပါတယ္ေလ”

“အမေလးဟဲ့…ဘာက၀မ္းေၿမာက္ရတာလဲ”

“ဟုိေလး ၀မ္းေၿမာက္ၿခင္းကုိ ဘယ္လုိေၿပာရမလဲေပါ့ေနာ္၊ ဒါကေလ တီေလးမၾကားခ်င္တဲ့အေၾကာင္းရာကေနၿပီးစရတာမုိ႔…..”

“ေတာ္ေတာ္…ငါကုိကမွားပါတယ္ အမွတ္မရွိေမးမိတာကုိး…သြားေတာ့ မစန္းနဲ႔လုိက္သြားေတာ့”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္မ် တီေလး က်မ္းမားေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..”

“အလုိေတာ္…”

ခုိင္ၿမဲထြက္သြားသည္ကုိ မည္သုိ႔မွနားမလည္ႏုိင္သည့္မ်က္၀န္းမ်ားၿဖင့္ၾကည့္ကာ ေဒၚတင္မမက်န္ခဲ့ပါေတာ့သည္။

စန္းစန္းေအးမွာ ကေလးရဲ့ အ၀တ္ထုတ္ကုိယူကာေရွ႔က သြားေနရင္းက ညီးတြားေနမိပါေတာ့သည္။

“အံ့ပါရဲ့ေတာ္ တကယ္ တကယ္ပါပဲ ဘယ္လုိမွကုိနားမလည္ေအာင္ပါပဲ ဒီေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စကားေတြေၿပာတတ္သူတစ္ေယာက္ေတာင္မွ အခန္းေတြဒီေလာက္ေပၚကေပၚနဲ႔မွ ထက္ခုိမွာထားရတယ္လုိ႔ မေတြးမိတတ္ေအာင္ပါပဲေနာ္”

သနားစရာေကာင္းတဲ့ကေလးရယ္ မ်က္နာေလးကုိ အားငယ္သြားရွာေတာ့မွာပဲ။

စန္းစန္းေအးထင္ထားသမွ် အထက္ခုိသုိ႔ေရာက္ေတာ့ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲေနပါေတာ့သည္။

“ဟာ…သားကုိထားမည့္ အခန္းကသိပ္ကုိသားနားေနတာပဲ၊ ၾကည့္စမ္းပါအုံး ကုတင္ကလဲ အသစ္၊ အိပ္ယာခင္းေတြကလဲ ေတာက္ေၿပာင္လုိ႔ ဘယ္လုိ၀မ္းသာမိမွန္းကုိမသိေတာ့ဘူး၊ အုိ…ေနရတာေပ်ာ္စရာေကာင္းလုိက္တာ၊ ၾကည့္ပါအုံး ၿပတင္းေပါက္ေလးကေလးကလဲ ခ်စ္စရာေလး ဟုိးအေ၀းကုိလွမ္းၿမင္ရတဲ့ ရူ႕ခင္းေတြကလဲ သာယာေနတာပဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ခ်မ္းေၿမ႔ဖူိ႕ေကာင္းလုိုက္လဲလုိ႔”

“အုိ…တကယ္လား…သားစိတ္ခ်မ္းသာရင္ ေဒၚေလးလဲ၀မ္းေၿမာက္မိပါတယ္ေတာ္”

အုိ…သူမ၀မ္းေၿမာက္မိေၾကာင္းေတြေၿပာလုိက္မိသည္ကုိ သတိထားသြားေတာ့၊ သူမစိတ္ခ်မ္းသာသြားေတာ့သည္။ သူမသည္လဲ ၀မ္းေၿမာက္တတ္ေနပါေတာ့သည္။

ဆက္ရန္

Jinjar

"To read the whole story, Download Here"


Aug 24th

ဟိုမိုဘ၀ခံယူၿပီး တစ္ပတ္အၾကာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား(၃)

By Lazy Tumbling Kelly

ဟိုမိုဘ၀ခံယူၿပီး တစ္ပတ္အၾကာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား(၃)

ကၽြန္ေတာ္ ပထမပုိင္းကို တင္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ကိုယ္႔စာေရးပံုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ္ေတာ္ အားမရျဖစ္မိပါတယ္။

ဆက္မေရးရင္ ေကာင္းမလားေတာင္ စဥ္းစားမိတယ္။

ၿပီးေတာ႔မွ ကိုယ္တင္ထားတဲ႔ ပထမပိုင္းေလးကို ျပန္ၾကည္႕မိေတာ႔ ေပ်ာ္သြားတယ္။ ကြန္းမန္႔ေတြ ေပးထားၾကတာေလ။ ၁၄ခုေတာင္။ အားေတာ္ေတာ္တက္သြားတယ္။

ခုတေလာ post တင္ၾကတဲ႔သူ သိပ္မရွိလို႔ ဖတ္စရာနဲတာနဲ႔ ရရာဖတ္ၾကတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုတတိယပိုင္းကို ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ႔ ၿပီးေအာင္ေတာ႔ ဆက္ေရးမွာပါ။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္ေလ။ ကိုယ္လည္း တ၀က္တျပက္ထားခဲ႔တဲ႔ ၀တၳဳေတြကို ဖတ္ဖတ္ေနရေတာ႔။ ညီေလး မင္းခန္႕ေရ အတင္းေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေစာင္းေျပာတာ။

ကဲပါဆက္ရေအာင္…………………..

အခန္း(၃) One Day After

၅.၈.၂၀၁၀ (Thursday)

ဒီေန႔မိုးလင္းတာနဲ႔ လူကလန္းဆန္းတက္ၾကြေနတာ။ အလုပ္သြားေတာ႔ လမ္းမွာေတြးေတြးၿပီး ေပ်ာ္လြန္းလို႔ က်ိတ္က်ိတ္ၿပီး တစ္ေယာက္ထဲရီရတယ္။

စိတ္ထဲကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြားလို႔ရၿပီဆိုၿပီး ၾကည္ႏူးေနေသးတယ္။

ေန႔ခင္းဘက္ကေတာ႔ ဖုန္းဆက္ခ်င္တာ လက္ကိုယားေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ႔ မဆက္ရဲလို႔ မဆက္ျဖစ္ဘူး။

ညေနေစာင္းေတာ႔ အြန္လိုင္းတက္ၾကည္႔မိတယ္။ သူ႔ကိုေတာ႔မေတြ႔ဘူး၊ စစဖြင္႔ခ်င္းေပါ႔။

ခဏၾကာမွ တက္လာတယ္။ သူပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္သြားတာပဲ။ သူေလးအြန္လိုင္းေပၚတက္လာလို႔ေလ။

ကၽြန္ေတာ္ကပဲ စၿပီးမိတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။

“ေဟး ညီေလး” ဆိုေတာ႔ သူက “ဟုတ္”တဲ႔။

“ဒီေန႔ေက်ာင္းသြားလား” ဆိုေတာ႔လဲ “ဟုတ္”ပဲေျပာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲေတြ႕တုန္းကၽြန္ေတာ္က အလ်င္စလိုေမးလိုက္ပါတယ္။

“မနက္ျဖန္အားတယ္ဟုတ္” ဆိုေတာ႔။

“မေသခ်ာဘူး” တဲ႔ “သူငယ္ခ်င္းေတြကေခၚထားေသးတယ္၊ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ဖို႕”တဲ႔ “အဲဒါမသြားျဖစ္ရင္ေတာ႔အားတယ္” တဲ႔။

သူလဲသိမွာပါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ မနက္ျဖန္ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းထားတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲကေတာ႔ ထင္လိုက္တယ္။ သူမ်ားေျပာင္းလဲသြားၿပီလားေပါ႔။

ၿပီးေတာ႔သူကပဲဆက္ေျပာပါတယ္။

“ညီ.. ဒီေန႔ အရမ္းကံေကာင္းတယ္ သိလား၊ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္က ခ်စ္တယ္လို႕ေျပာတယ္”

ဟိုက္ရွားဘား။ ဒါေပမဲ႔ ဘာေတြလဲ။ ဘာေတြလဲညီရယ္။

“တစ္ေယာက္ကိုေတာ႔ အေျဖျပန္ေပးလိုက္ၿပီ”

“ဟင္….

ဘယ္လိုေပးလိုက္တာလဲဟင္ …”

“ခ်စ္တယ္လို႔”

ဘုရား .. ဘုရား ….

“အင္း ဟုတ္လား ….”

အိုး ….. ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ

“ဒါဆိုညီ အစ္ကိုကေရာ”

“ဘာ ….. အစ္ကိုက ”

“အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ္ကိုမွ မခ်စ္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာမယ္ ကၽြန္ေတာ္ကိုမခ်စ္တဲ႕သူကို ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ဘယ္လိုမွမခ်စ္ႏိုင္ဘူး။”

“အခုတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ႔ကို တကယ္ခ်စ္တာ .. ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ျပန္ခ်စ္လိုက္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွားလို႔လဲ”

“ဟာ” မွလြဲၿပီးကၽြန္ေတာ္ ဘာစကားမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။

“မဟုတ္ဘူးေလ မဟုတ္ဘူး ညီ”

ကၽြန္ေတာ္ ရင္ဘက္ထဲ မိုးႀကိဳးေတြ ပစ္ခ်ေနသလိုပဲ။ လက္ေတြလဲတုန္လာတယ္။ ရင္ဘက္ထဲက ခံစားမႈက ေတာ္ေတာ္ေလးဆိုးတာ သိတယ္။ တစ္ခါမွ မခံစားခဲ႔ဖူးတဲ႔ ခံစားခ်က္တစ္ခု။

ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလာသည္။ လက္ကလဲ ဘာစာမွရိုက္လို႔မရေတာ႔ပါ။

“ဘာမဟုတ္တာလဲ … ဟုတ္တယ္ေလ.. အစ္ကိုကကၽြန္ေတာ္႔ကို တကယ္မွမခ်စ္တာ။”

“မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး အစ္ကိုမင္းကိုခ်စ္ပါတယ္ ခ်စ္တယ္”။

“ဟားဟား တကယ္ရီရတယ္ဗ်ာ” တဲ႔

ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္လံုးမွ မ်က္ရည္ေတြကအလိုလို ထြက္က်လာၿပီ။ ေဘးမွလူေတြမျမင္ေအာင္ အသာသုက္ရင္း အားတင္းလိုက္သည္။

လုပ္ရက္လိုက္တာ။ တကယ္ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္ၾကီးစြာျဖင္႔ မက္ခဲ႔ရေသာအိပ္မက္ေလးမွာ… အရည္ေပ်ာ္က်ခဲ႔ပါၿပီ။

“ညီ .. အစ္ကိုညီ႔ကို တကယ္ခ်စ္ပါတယ္။ ခ်စ္လို႔လဲ အေကာင္းဆံုးႀကိဳးစားမယ္လို႔ ကတိေပးခဲ႔တာေလ။

အစ္ကိုညီဆီကို ဖုန္းဆက္တယ္။ ညီက အစ္ကိုညီ႔ကို ဂရုမစိုက္ဘူးထင္မွာစိုးလို႔။

ေသာၾကာေန႕ခ်ိန္းတယ္ဆိုတာေလ အစ္ကိုတကယ္ညီနဲ႔ ဆက္ခ်စ္ခ်င္လို႔ေလ။ အစ္ကို႔မွာ ဘာအျပစ္ရွိလို႔လဲ ေျပာေလညီ။ အစ္ကိုျပင္မယ္ေလ … ၿပီးေတာ႔ညီမႀကိဳက္တာဘာရွိေသးလို႔လဲ။

ဆံပင္ရွည္ေနလို႔လား။ မ်က္မွန္တက္ထားလို႔လား။ ”

( အရင္ေန႔ကေတြ႔တုန္းက သူကကၽြန္ေတာ႔ကိုေျပာပါသည္ .. ကၽြန္ေတာ္ ဆံပင္အရွည္ႏွင္႔ မလိုက္ အတိုထားသင္႔ေၾကာင္းနွင္႔ မ်က္မွန္မတပ္ရင္ ပိုၾကည္႔ေကာင္းတယ္လို႔ေျပာခဲ႔ပါတယ္။)

သူဘက္ကဘာမွျပန္မေျပာပါ။

“ေျပာအုံးေလ …ညီ . .. ရွိေသးတယ္မဟုတ္လား…..” ဆိုေတာ႔မွ။

“မသိေတာ႔ဘူး” တဲ႔။

“အစ္ကိုေလ ညီကိုတကယ္ခ်စ္ပါတယ္။ ခ်စ္လြန္းလို႔ မေန႔ကမွ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ဟိုမိုလို႔သတ္မွတ္ၿပီး ဟိုမိုေလာကထဲ ၀င္လာခဲ႔တာေလ။ ဒါ…..ညီကို ခ်စ္လြန္းလို႔ေလ။

မသိဘူးေတာ႔မေျဖပါနဲ႔ကြာ .. ေျပာပါတစ္ခုခုေတာ႔….. ”

“ကၽြန္ေတာ္ .. ဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ႔လို႔ပါ” တဲ႔။

“ဟာ …………………..”

အဲ႔ဒီလိုေတာ႔ မလုပ္ပါနဲ႔။

“အခုေရာ သူနဲ႔က ခ်စ္သြားၿပီလားဟင္….”

“အင္း” တဲ႔

“အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ္႕ကိုတကယ္ခ်စ္တာလား” တဲ႔

ေမးရက္လိုက္တာ …..

“တကယ္ပါ … တကယ္ခ်စ္တာပါညီ…….”။

“ဒါဆိုလဲရတယ္ ျပန္စဥ္းစားေပးမယ္ေလ”။

“ဘယ္လို………..”

“အစ္ကိုသိတယ္မဟုတ္လား .. လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ႏွလံုးမွာ အခန္းေလးခန္းရွိတယ္ေလ….”

“အဲဒီ႔ေတာ႔ ……….”

“အဲဒီ႔ေတာ႔ ေလးေယာက္ကိုခ်စ္ရလဲ ကၽြန္ေတာ္ကျဖစ္တယ္။ အစ္ကိုလဲပါတယ္ေလ … ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား”

ဘယ္လို ….. ေတာ္ၿပီညီ မင္းကို႔အခ်စ္ကို ေစာ္ကားလိုက္တာပဲ။

“အစ္ကိုက တျခားသူေတြနဲ႔အၿပိဳင္မင္းကိုခ်စ္ရမယ္ဟုတ္လား”။

“ဟုတ္တယ္ေလ..”

သူဒီစကားေျပာတာ ကၽြန္ေတာ႔စိတ္ကိုသိလို႔ျဖစ္မယ္။

မေန႔ကသူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာၾကတုန္းက ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဓာတ္အေၾကာင္း အနည္းငယ္အကဲခတ္ထားပံုရပါသည္။

“ရၿပီညီ အစ္ကိုနားလည္သြားပါၿပီ။ ရပါၿပီ … အစ္ကိုသေဘာေပါက္ပါတယ္။”

“အင္း …………..ၿပီးေရာ” တဲ႔။

သူလဲ ဒီစကားကိုေျပာၿပီး ေတာ္ေလးၾကာေအာင္ႏႈတ္ဆိတ္ေနပါသည္။ ဟုတ္တာေပါ႔ .. သူ႕ဘက္ကဘာျပန္ေျပာစရာရွိမွာလဲ။ ရက္စက္လိုက္တာညီရယ္။

ကၽြန္ေတာ္လဲသူ႕ကိုဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ႔ပါ။ ၿပီးပါၿပီ ဟုတ္တယ္ဇာတ္လမ္းက ဒီမွာတင္ဆံုးၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ အႀကီးႀကီးေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ရေသာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ႀကီးတစ္ခု။

ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔သည္မွာ အခ်စ္တစ္ခုတည္းနဲ႔အရင္းခံ တည္ေဆာက္မဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘ၀တစ္ခု။

ကၽြန္ေတာ္ညီေလးကို လိင္.. တစ္ခုတည္းအတြက္ခ်စ္ခဲ႔တာမဟုတ္ပါ ကၽြန္ေတာ္က်ိန္ဆိုရဲပါသည္။

ႏွစ္ရက္တာအခ်ိန္ေလးအတြင္း အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းဆိုေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႔သူ႕အေပၚခ်စ္တဲ႔အခ်စ္က ေပါ႔ေပါ႔တန္တန္မဟုတ္ခဲ႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႔အတူ ဘြဲ႔လြန္သင္တန္းအတူတူတက္ဖို႔လဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးပါသည္။

အခုေတာ႔ အားလံုးဟာ………… ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕ကိုအရွည္ႀကီးေတြး စိတ္ကူးမယဥ္သင္႕ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ႀကီးခဲ႔သည္၊ ဒီေတာ႔ကၽြန္ေတာ္ ပိုၿပီးခံစားခဲ႔ရသည္။

သူကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ခံစားခ်က္ကို နားလည္မွာေတာ႔မဟုတ္ပါၿပီ။

ေအာ္ ………… လုပ္ရက္ပါေပ႔ညီရယ္။ အစ္ကို႔ဘ၀က ညီနဲ႔မေတြ႔ခင္က ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ေယာက္ထဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႔ပါတယ္။

အခုေတာ႔ ညီကပဲစ၊ ညီကပဲအဆံုးသတ္ခဲ႔ၿပီေလ။

ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုဆက္ၿပီးစကားေတြဆက္ေျပာလိုက္ပါသည္။

“ညီ……….. ညီကပဲအရင္အစ္ကို႔ကိုေတြ႔ရေအာင္လို႔စေျပာခဲ႕တယ္ေနာ္။ ညီကပဲခ်စ္တယ္စေျပာခဲ႕တယ္ေနာ္။

ညီ႔ကိုအစ္ကိုက သူငယ္ခ်င္းပဲေကာင္းတယ္ေျပာေတာ႔ ညီက အစ္ကို႕ဘက္ကေလ၊ ညီဘက္ကေတာ႕ခ်စ္တယ္ဆို။

ညီနဲ႔မေတြ႔ခင္ အစ္ကို႔ဘ၀ကေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ မိဘနဲ႔ေ၀းေ၀းေနရလို႔ တခါတေလစိတ္အားငယ္ျဖစ္ရံုကလြဲလို႔ … အရမ္းေကာင္းတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင္႕ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရပါတယ္။

အစ္ကိုဘ၀ကေလးသာယာေနတုန္း ညီ၀င္လာခဲ႔တယ္။

ပိုၿပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္မယ္လို႔ ထင္ခဲ႔တယ္။

အခုေတာ႕ ညီကဘာမွမေရရာတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ အစ္ကို႔ကိုပစ္ထားရက္တယ္ေနာ္။

“အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ္ကိုမခ်စ္ဖူး” ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔။

အဲဒီ႔အေၾကာင္းျပခ်က္ေပါ႕…. အစ္ကိုကိုအဆံုးစြန္ထိ ခံစားေစခဲ႔ရတာ။

ညီ႔ေၾကာင္႔ပဲ အစ္ကိုတစ္ခါမွေတာင္ အိပ္မက္မမက္ဖူးတဲ႕ ဟိုမိုဘ၀ ဟိုမိုအဖြဲ႕ထဲ ရဲရဲႀကီး၀င္ေရာက္ခဲ႔တာေလ။

ကိုေလ ညီ႕ကိုအရမ္းခ်စ္ခဲ႔ပါတယ္။ သိလားညီ” ဆိုေတာ႕မွ

“အစ္ကိုကၽြန္ေတာ္ အားနားပါတယ္၊ ဘာေျပာရမွန္းလဲမသိေတာ႔ပါဘူး” တဲ႔

ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေျပာမိပါတယ္။

“အစ္ကိုကအရမ္းေမွ်ာ္လင္႔ထားလို႔ဒီလိုခံစားရတာပဲျဖစ္မွာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညီကို႔အျပစ္မတင္ပါဘူး။

ေရွ႔ကိုအရွည္ႀကီး ႀကိဳေတြးစိတ္ကူးယဥ္မိတဲ႔အစ္ကိုပါ။

အစ္ကိုအခုတက္ေနတဲ႕သင္တန္းမွာ အစ္ကိုညီအစ္ကိုလိုခ်စ္ရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။

အစ္ကိုေလသူ႕ကိုေျပာျပမိတယ္.. ဒီေန႕..။

အစ္ကိုက ဟိုမိုပါဆိုၿပီးေလ…. သူကရီၿပီး.. ေဟ႕ေကာင္လာေနာက္မေနနဲ႔လို႔ေျပာပါတယ္..

အစ္ကိုက ေဟ႕ေကာင္ဟုတ္ပါတယ္ဆိုၿပီး အခုေတာင္ရည္းစားရေနၿပီ… မင္းကိုမၾကာခင္ မိတ္ဆက္ေပးမယ္လို႕ေတာင္ ကတိေပးခဲ႔ေသးတယ္။

သူကအစ္ကိုကို ဒီဟိုမိုဘ၀ကလြတ္ေျမာက္ေရး တရားေဟာၿပီး အတင္းထြက္ခိုင္းတယ္….ဟိုမိုမလုပ္သင္႔တဲ႔အၾကာင္း အစ္ကိုရထားတဲ႔ဘြဲ႔နဲ႔ ဘယ္လိုမွမအပ္ဆက္တဲ႔အျပင္ မေကာင္းတဲ႔အခ်က္ေတြမ်ားစြာနဲ႔ အစ္ကိုကိုေျပာျပတယ္။

 

အစ္ကိုက အစ္ကိုသူ႕ေစတနာကိုနားလည္တယ္၊ ေက်းဇူးလဲတင္တယ္ ဒါေပမဲ႔လဲ အခုအစ္ကို႔မွာညီရွိေနၿပီ………. အစ္ကိုဟိုမိုပဲလုပ္မယ္ေျပာေတာ႔ သူကအစ္ကိုကိုစိတ္ဆိုးသြားေသးတယ္။

မင္းကြာ……. ဆိုၿပီးေနာက္ေန႕မွဆက္တရားခ်မယ္လို႔ေတာင္ေျပာေသးတယ္။

အစ္ကိုေလ ဟိုမိုျဖစ္ရတာဘာလို႔မရွက္လဲေတာင္မသိမိဘူး သိလား။ ညီေလးေပးတဲ႔ စြမ္းအားပဲျဖစ္မယ္လို႕ပဲ ထင္တာ။

ဒါကိုလုပ္ရက္တယ္ညီရာ………..” ဆိုၿပီးတရပ္စက္ေျပာမိပါသည္။ ဒီေတာ႔မွပဲ

“ေတာင္းပန္ပါတယ္အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ေနမေကာင္းလို႕ျပန္ေတာ႔မယ္” ဆိုၿပီး out သြားပါတယ္။

ဒီေန႕ကေတာ႔ ကံအဆိုးဆံုးေန႕ေတြထဲ တစ္ေန႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔တစ္သက္တာ ေမ႔ႏိုင္ေတာ႔မည္မထင္ပါ။

ေအာ္….ညီ…ညီ ..လွလွပပေလး အစ္ကို႔ကိုအသဲခြဲခဲ႕တယ္ေနာ္….. လုပ္ရက္ပါေပ႔ညီရယ္။

ကၽြန္ေတာ္၏ ဟိုမိုဘ၀အစမွာ မသာယာခဲ႔ပါ။

သို႔ေသာ္ ဒီထက္ပိုဆိုးေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားစြာျဖစ္လာလိမ္႔မည္ဟုလည္း မသိခဲ႔ပါ။

ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ႔သူငယ္ခ်င္းကို ဘယ္လိုျပန္ေျဖရွင္းျပရမလဲမသိေတာ႔ပါ။

ေအာ္ ေလာကႀကီး………………………………………………..

ဆက္ပါဦးမည္……

Lazy Tumbling Kelly

Lifeincartoonmotions.wyne@gmail.com

24.08.10 (Tuesday) 6:50 pm

Nov 4th

ေၾကးတုိက္ခံရတဲ့အတၱ(၃)

By S@lai Leo

 

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီဆုိဒ္ရဲ႕ Top Author မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြဟာလဲ Most Commented ထဲမွာမပါပါဘူး။ ေနာက္ဆုံးတစ္ခုက Home page မွာ တင္ထားတဲ့ စာေတြထဲမွာလဲ မပါပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က တကယ့္အညတရေလးပါ။ ရင္ထဲမွာရွိတဲ့ဇာတ္လမ္းေလးေတြကို ဒီအတုိင္းတုိင္း ခ်ေရးျပီးတင္ၾကည့္တာပါ။ လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရးနဲ႕ အျခား ပုဂၢိဳလ္ေရးေတြမပါႏုိင္ေအာင္ၾကိဳးစားေရးေနပါတယ္။ အမွားအယြင္း နည္းေအာင္ၾကိဳးစားေရးေနပါတယ္။ လူၾကိဳက္မ်ားေအာင္မေရးတတ္ေပးမယ့္ `လူမ်ားေတြ ရႈံ႕ခ်ေအာင္ေရးတတ္တယ္၊ ေရးေနတယ္။´ လို႔ အေျပာခံရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္တျခားလူေတြလို `မၾကိဳက္ရင္ေက်ာ္သြား၊ ဘာေဟာင္တယ္၊ အိပ္ေရးပ်က္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ ဘာတယ္၊ ညာတယ္´လို႔ မေျပာရဲပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္စာေရးေတြကိုေတြ႕ရင္ အခ်ိန္ေပးျပီးဖတ္သြားေပးပါ(အဲဒီအတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။) အဆုိးဖက္ကေ၀ဖန္ပါ၊ ေကာင္းတဲ့အၾကံဥာဏ္ေလးေတြေပးပါ။(အဲဒီအတြက္လဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)။ ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္ၾကိဳးစားေနပါတယ္။ အားေပးမႈကို ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။ အားလုံးပါမဂၤလာပါခင္ဗ်။

 

 

အခန္း(၈)

“တိန္းေတာင္…….”

ေရခ်ဳိးျပီးခ်ိန္တြင္ထြက္ေပၚလာေသာလူေခၚေခါင္းေလာင္းမွတီးလုံးသံေၾကာင့္ တဘက္ ကိုခါးမွာပတ္ျပီး သြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

“Wow ဂ်ဳံလုံးပါလား။ လာေလ၊ ဘယ္ကေနလွည့္လာတာလဲ။”

“ဦးေကာင္းဆီတမင္လာတာ။ ေရခ်ဳးိေနတာလား။”

“အင္းလာေလ ၀င္လာခဲ့။ အဝတ္အစားသြား၀တ္လုိက္ဦးမယ္။”

အိပ္ခန္းထဲထိ လုိက္ပါလာေသာ ဂ်ဳံလုံးကိုဘာမွမေျပာပဲ ၀င္ခြင့္ျပဳေပးလုိက္သည္။

“ထုိင္ေလ။”

ဂ်ဳံလုံးက ကုတင္ေပၚတြင္ တက္ထိုင္လိုက္သည္။ ဂ်ဳံလုံးႏွင့္ပတ္သက္မႈက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္အေရာင္ရင့္လာသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးမေက်ာ္ေသာ စည္းတစ္ခုရွိ ေနသည္ကို ႏွစ္ေယာက္စလုံးသိေနသည္။

ဂ်ဴံလုံးကတစ္ခါတစ္ခါဆုိ ကိုနဲ႔တူေနသလုိပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လုိက္ရင္ တစ္စက္ကေလးမွမတူျပန္၊ ဂ်ဳံလုံးရယ္ မင္းက ပေဟဠိတစ္ခုမ်ားလား..။

“ဟုိတစ္ညကေတာင္ ဦးေကာင္းဆီလာေသးတယ္။ ဆုိင္မွာလဲမရွိဘူး အိမ္မွာလဲမရွိဘူး၊ ဘယ္ကိုလမ္းသလားတာလဲ”

ဟင္ ကိုနဲ႔အတူျမိဳ႕ထဲေလွ်ာက္လည္တဲ့ညေနျဖစ္မွာ၊ ေကာင္ေလးရယ္ အဲဒီညမင္းကို႔ဆီလာတယ္တဲ့လား

“ဟိုတစ္ည၊ အာ.. သိျပီ၊ ဆုိင္သစ္ေနရာကိုသြားၾကည့္တဲ့ညေနကျဖစ္မွာကဲေျပာပါဦး လာရင္းကိစၥ”

မုသားတစ္ခ်ဳိ႕ကိုအသုံးျပဳလုိက္သည္။ အ၀တ္အစား၀တ္ရင္း စကားစကိုျဖတ္လိုက္ သည္။

“လာရင္းကိစၥက ႏွစ္ခုရွိတယ္၊ ပထမတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔ကိုလာဖိတ္တာ။”

“ဟုတ္လား၊ ဘယ္ေန႔လဲ။”

“လာမယ့္စေနေန႔ ဒီမွာဖိတ္စာယူလာတယ္၊ ဒီဖိတ္စာကဦးေကာင္းအတြက္သီးသန္႔ လုပ္ထားတာ၊ ေဖေဖနာမည္ေတြဘာေတြေရးမထားဘူး၊”

“အင္း..”

Cream လိမ္းေရေမြးဆြတ္ရင္း အလုိက္အထုိက္ေျဖေပးလုိက္သည္။

“ဦးေကာင္းသုံးတဲ့ပစၥည္းေတြက အပ်ံစားပဲေနာ္။ ဒီကဟာေတြမဟုတ္ဘူး။”

“ဘာကို.. ေၾသာ္ ဟုတ္တယ္၊ အေမရိကားကသူငယ္ခ်င္းကပို႔ေပးတာ။ လူၾကံဳရွိရင္လဲမွာလိုက္တာေလ။ ကိုယ္က အဲဒီတံဆိပ္ကိုေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳက္တယ္၊ ေရခ်ဳိးဆပ္ျပာကအစ အဲဒါပဲသုံးတာ။”

“မုိက္တာေပါ့။”

“အင္းဆက္ေျပာပါဦး ဒုတိယအေၾကာင္းရင္းကို..”

“အဲဒါကလား၊ အဲဒါကအလုပ္လာေလွ်ာက္တာ။”

“ဘယ္လို၊ ကိုတုိ႔ကလူမေခၚေသးဘူးေလ။”

“ဒါေပမယ့္ေခၚမွာမလား၊ ဆုိင္ခန္းရျပီဆုိ၊ ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္လာေပးတာ။”

“အင္းပါ အင္းပါ၊ ဟိုဘက္ဘီရုိထဲမွာထားထားလုိက္၊ ေနာက္မွၾကည့္ေပးမယ္ေနာ္။”

ဖုန္းသံျမည္လာသျဖင့္ ဂ်ဳံလုံး၏ အခ်က္အလက္မ်ားကို မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ဖုန္းကိုယူကာ ျပတင္းေပါက္နားသို႔ ေရႊ႕လ်ားလုိက္သည္။

“ဦးေကာင္း ဒါကဘယ္သူလဲဟင္၊ ဘယ္မွာရုိက္ထားတာလဲ။”

ဂ်ဳံလုံးက ပုံတစ္ပုံကိုျပရင္းေမးလုိက္သည္။

“အေမရိကားမွာေနတုန္းက ရုိက္ထားတာေလ”

“မုိက္တယ္ေနာ္၊ တကယ့္ rodeo ၾကီးေတြက်ေနတာပဲ၊”

ႏြားရိုင္းစီးပြဲတစ္ခုတြင္ ရုိက္ထားေသာ ပုံျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဂ်ဳံလုံး၏ မွတ္ခ်က္ကမမွားေပ။

“ဒီကအကိုၾကီးကေရာ..”

“အဲဒီတစ္ေယာက္က…”

ရုတ္တရက္အေျဖမေပးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ၾကံရခက္သြားသည္။

“ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ၾကတယ္နဲ႔တူတယ္ေနာ္..”

မွတ္ခ်က္ဆန္လွေသာေမးခြန္းအတြက္ အေျဖေပ်ာက္ဆုံးေနသည္။

“အဲလုိရယ္လဲမဟုတ္ပါဘူး..”

“ဒါဆုိဘယ္လိုရယ္တာလဲ..”

“ဒီလုိပါပဲကြာ။”

“ေအးပါ မေျပာခ်င္ေတာ့လဲ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။”

ညိွဳးက်သြားေသာ ဂ်ဳံလုံးမ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။

“အဲလုိရယ္လဲမဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ကိုေျပာျပမယ္၊ သူ႔နာမည္က Johnny တဲ့ ကိုအလုပ္လုပ္တဲ့ကုမၸဏီက senior manager ဆုိပါေတာ့။ သူကကို႔ကိုခ်စ္တယ္တဲ့။ ညီအကိုလို သူငယ္ခ်င္းလို ခ်စ္တာ။ အကို႕ကိုလဲ သိပ္ဂရုစိုက္တယ္။”

ဂ်ဳံလုံး၏ ေဘးတြင္ ၀င္လွဲရင္း ခ်စ္သူရည္းစားလိုခ်စ္တာ ဆုိသည့္စကားလုံးကိုေတာ့ လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားလိုက္သည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ရိပ္မိေနသည့္တုိင္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးပြင့္လင္းမႈမရွိေသးသည့္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ မွန္တစ္ခ်ပ္ျခားေနသိလုိ စည္းတစ္ေၾကာင္းတားထားသလို ခံစားရသည္။

“ဦးေကာင္းကေရာ..”

“ဦးေကာင္းကလား၊ ဦးေကာင္းကေတာ့ဒီလုိပါပဲ၊”

စကားကိုခပ္ေဖာ့ေဖာ့ေျပာလုိက္သည္။

“လာျပန္ျပီး။ ဘာဒီလိုပါပဲလဲ။”

“ဟိုလုိမပါပဲလို႔ ဒီလုိပါပဲတာ..။ စတာပါကို သူ႔ကိုမခ်စ္တယ္ရယ္လို႔လဲမဟုတ္ဘူး မခ်စ္ဘူးရယ္လဲမဟုတ္ဘူး။”

“ဦးေကာင္းက ဟိုမွာခ်စ္သူမရွိခဲ့ဘူးလား။”

 “ဂ်ဳံလုံးရယ္၊ အခ်စ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ဘယ္ျပီးျပည့္စုံဆုိင္မလဲ”

“ဘာေတြလိုေသးလဲလို႔ဗ်၊”

ဂ်ဳံလုံးကိုသူ႔ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းလုိက္မိသည္။

“ေၾသာ္ဂ်ဳံလုံးရယ္.. ကိုကသူတုိ႔ႏုိင္ငံမွာေနတယ္ဆုိေပမယ့္ သူတုိ႔ႏုိင္ငံသား မဟုတ္ဘူးေလ၊ ေနာက္ျပီးမတူတာေတြကအမ်ားၾကီးပဲ၊ အယူအဆေတြ ဝါဒေတြ ထုံစံေတြ ဘာသာတရားေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ၊”

“အဲဒါေတြက ညိွယူလုိ႔မရဘူးလား။”

“ညွိယူတယ္ဆုိတာက သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတာကိုေျပာတာပါ၊ ကိုက သူတုိ႔ဆီမွာေနတဲ့သူဆုိေတာ့ သူကိုနားလည္ေပးႏုိင္ေပမယ့္ သူက ဒီကိုမွမေရာက္ဖူးတာ၊ ဒီဖက္က အေတြးအေခၚအယူအဆနဲ႔ လူေနမႈဆင့္အတန္းေတြကို သူနားမလည္ဘူးေလ.။”

“အဲဒါနဲ႔ပဲ ရည္းစားမရွာခဲ့ဘူးဆုိပါေတာ့..”

“ဒါေတြေၾကာင့္ခ်ည္းပဲေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ အဓိကကကိုယ္ခ်စ္လို႔ရတဲ့သူမရွိလို႔ပါ။”

“ဟုတ္လား ဒါဆုိဦးေကာင္းမွာ ခ်စ္သူရွိလို႔လား။”

“ေၾသာ္ ေကာင္ေလးရယ္… ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္ေနျပီ၊ ခ်စ္သူမရွိပဲေနပါ့မလား။”

“ဟာကြာ သြားပါျပီ။”

ရင္ခြင္ထဲမွ ရုန္းထြက္သြားေသာ ဂ်ဳံလုံးကို အံ့ၾသမိသည္။

“ဟင္ ဘာလို႔တုန္း။”

အလန္႔တၾကားေမးလုိက္ေသာ ေမးခြန္းကို ဂ်ဳံလုံးက တုန္လႈပ္ျခင္းကင္းစြာေျဖေပး သည္။

“ဦးေကာင္း….”

“ဟင္”

 “ကၽြန္ေတာ္ဦးေကာင္းကိုေျပာမယ္..”

“အင္းေျပာ”

လွဲေလ်ာင္းေနရာမွဆက္ကနဲ႕ထထုိင္လုိက္မိသည္။

“ဦးေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ္ဦးေကာင္းကို သိပ္ေက်းဇူးတင္တာပဲသိလား၊ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေျပာတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ညစ္တုိင္းဦးေကာင္းဆီလာမိတယ္၊ ဦးေကာင္း နားမွာေနရရင္ အလုိလုိကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္လာတယ္၊… ေျပာခ်င္တာေတြက ရင္ထဲမွာ အမ်ား ၾကီးပဲဒါေပမယ့္ ဘာကိုစေျပာရမယ္မွန္းကိုမသိေတာ့တာ။ ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာသိတာ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္၊ကၽြန္ေတာ္ဦးေကာင္းကို…..”

“ရွဴး…..”

ဂ်ဳံလုံး၏ ပါးစပ္ကို လက္ညိဳးႏွင့္ကန္႔လန္႔ျဖတ္ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။  ရင္ဘတ္ထဲက တစ္ခုခုကို သိေနသလိုခံစားမိသည္။ မေျပာပါနဲ႔လားကေလးေလးရယ္…။ အသက္ရွဴသံျပင္း ျပင္းႏွင့္ေရာေထြးေနေသာ ဂ်ဳံလုံး၏ စကားသံေၾကာင့္သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေႏြးေထြးသြားသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

အခန္း(၉)

 

ေရေမႊးဆြတ္လုိက္ျပီး ေနာက္ဆုံးတစ္ၾကိမ္မွန္ထပ္ၾကည့္ လုိက္သည္။ ရင္ေတာ့ အခုန္သား၊ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္၊ ပိုက္ဆံအိတ္၊ ကားေသာ့၊ အင္း ဘာက်န္ေသးတုန္း၊အဲ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ေတာ္ေတာ္ေလးစဥ္းစားရသည္။ ထူးဆန္း အံ့ၾသ ေစမည့္လက္ေဆာင္မ်ဳိး သူလိုခ်င္ေတာင့္တလြန္းေသာလက္ေဆာင္မ်ဳိးျဖစ္ဖုိ႔ လိုုတယ္ မဟုတ္လား။ ေနာက္ဆုံးအၾကံရျပီး အလုပ္ခန္႔စာတစ္ေစာင္ကို အလြတ္ယူလိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အလုပ္တကယ္လိုခ်င္ရင္ အခ်က္အလက္ေတြျဖည့္ျပီး၊ တနလၤာေန႔ ဆုိင္ကိုလာခဲ့ပါ၊ လုိ႔ေရးထားတဲ့ စာတစ္ေစာင္နဲ႔ကိုပါကင္ထုပ္လုိက္သည္။ ေကာင္ေလးရယ္ မင္းအတြက္ေပ်ာ္ ရႊင္ရင္ခုန္မႈေတြ ျပည့္စုံုံေလာက္ႏုိင္ပါေစ။

ဟိုတယ္၀င္းထဲရွိကားပတ္ကင္ထဲ ကားကိုေသသပ္စြာထုိးရပ္ျပီး ဧည့္ခံပြဲခန္းမဆီ ဦးတည္သြား လုိက္သည္။

`ဦးေကာင္း..´

အလား…။ အေနာက္တုိင္း၀တ္စုံနဲ႔သပ္ရပ္ၾကည့္ေကာင္းလြန္းတဲ့ဂ်ဳံလုံးေလး..။ သူက ျမင္မွ ေကာင္ေလးပိုေပ်ာ္သြားမွန္းသိသာလြန္းသည္။

`hi ဂ်ဳံလုံး။ happy birthday. ေပ်ာ္ရႊင္စရာေမြးေန႔ျဖစ္ႏုိင္ပါေစ..။´

`ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ျပည့္ပါေစ။ ေနာက္က်တယ္ေနာ္။ လာမွလာပါေတာ့ မလားလုိ႔စိတ္ပူေနတာ။´

`လာမွေပါ့ဗ်ာ။ ျဖစ္ေအာင္လာရမွာေပါ့၊ ဒီမွာေမြးေန႔လက္ေဆာင္၊´

`အာ ဘာလို႔အဲဒါေတြယူလာတာလဲ၊ မလုိပါဘူး။´

`မလုိဘူး၊ ဟုတ္လားဒါဆုိမယူဘူးလား။´

`အာ ယူမွာေပါ့။´

ႏွစ္ေယာက္စလုံးလြတ္လပ္စြာရယ္ေမာလုိက္သည္။

`သား..´

ဂ်ဳံလုံး၏အေနာက္ဖက္မွထြက္ေပၚလာေသာ အသံပိုင္ရွင္ကို ျပိဳင္တူလွည့္ၾကည့္ လုိက္သည္။

`ေမေမ ဒါ သားရဲ႕မိတ္ေဆြေလ၊ ဦးသ႑ာန္ေကာင္းတဲ့၊ ဦးေကာင္း ဒါကၽြန္ေတာ့ေမေမေလ။´

`ဟုတ္ကဲ့ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်။´

`ဟုတ္ကဲ့၀မ္းသာပါတယ္၊ အထဲကိုေခၚလာခဲ့ေလသား၊ ဘယ္ႏွယ့္အခန္း၀မွာ မတ္တပ္ၾကီးကို၊ ေနာက္ျပီး ဟိုဘက္မွာ ဦးျမတ္ဟန္လင္းတို႔ေရာက္ေနတယ္၊ သြားဧည့္ခံလုိက္ပါဦး၊´

`ဟုတ္ကဲ့ေမေမ၊ လာဦးေကာင္း၊ အ၀စားေနာ္၊ အားမနာနဲ႔။´

`ဟုတ္ပါျပီ၊ ဒါနဲ႔ ဂ်ဳံလုံးက မေအတူေလးပဲ။´

`ဟုတ္လား၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲေျပာၾကတယ္၊´

ဟုတ္ပါသည္။ ဂ်ဳံလုံး၏မ်က္လုံး၊မ်က္ခုံး၊ ႏႈတ္ခမ္း၊ ေတြက သူ႔အေမႏွင့္တူလွသည္။ ဘူေဖးစနစ္ျဖင့္ေကၽြးေမြးေသာ ဧည့္ခံပြဲျဖစ္သျဖင့္ စားစရာရွိရာသုိ႔ ကိုယ္တုိင္သြားယူရသည္။

`ဦးေကာင္း ေၾသာ္စားေတာ့မလုိ႔လား။´

ဂ်ဳံလုံးက ၀ိုင္ႏွစ္ခြက္ႏွင့္သူ႔အနားေရာက္လာသည္။ ညာဖက္လုိက္တြင္ကိုင္ထားေသာ ၀ုိင္ခြက္ကို သူ႔ဆီကမ္းေပးရင္း

`အင္းဘာလို႔လဲ။´

`ဟုိေလ ေဖေဖနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို႔။ ဟိုဘက္၀ိုင္းခဏလုိက္ခဲ့ေပးပါလား။ မၾကာဘူး ေဖေဖက သူ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ေလ။ တအားဆာေနျပီလား။´

`ရပါတယ္လုိက္ခဲ့ပါမယ့္။ သြားေလ။´

၀ိုင္ခြက္ကိုယ္ဆီကိုင္ထားေသာ လူစု၀ိုင္းတစ္ခုဆီကို ခ်ည္းကပ္လုိက္သည္။

`ေဖေဖ။´

ဂ်ဳံလုံးက လူၾကီးတစ္ေယာက္၏ေက်ာျပင္ကို လက္တုိ႔ျပီး ေခၚလုိက္သည္။ လွည့္ၾကည့္ေသာလူၾကီးကိုေတြ႔မွ သူ႔တစ္ကိုယ္လုံးေတာင့္တင္းသြားသည္။ နားႏွစ္ဖက္က အူထြက္သြားျပီး ငယ္ထိပ္က ဆံပင္မ်ားေထာင္တတ္သြားသလိုထင္ေနမိသည္။

`ေဖေဖဒါသားအလုပ္ေလွ်ာက္ထားတဲ့ဆုိင္က ဆုိင္ပိုင္ရွင္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခင္တာ မၾကာေသးဘူး၊ နာမည္က ဦးသ႑ာန္ေကာင္းတဲ့၊ ေမေမနဲ႔ေတာ့မိတ္ဆက္ေပးျပီးျပီ။ ဦးေကာင္း ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖေလ၊ ဦးထူးအကၡရာေမာင္တဲ့၊´

အကၡရာက သူ႔ကိုတစ္လွည့္ သားကိုတစ္လွည့္နားမလည္သလိုၾကည့္လုိက္သည္။ သူကိုယ္တုိင္ကလဲ သူတုိ႔သားအဖကို နားမလည္ႏုိင္စြာ ေငးၾကည့္မိသည္။ ကိုကိုရယ္.. ကိုကိုေျပာေတာ့ အိမ္ေထာင္မရွိဘူးဆုိ..။

`ဟုတ္ကဲ့ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဂ်ဳံလုံးရဲ႕အေဖပါ။´

မိုးၾကိဳးပစ္သြားတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ခ်ိန္ကိုက္ဗုံးတစ္လုံး ေပါက္ကြဲသြားတာလား။ သူ႔စကားသံေတြက ေပါက္ကြဲသံစဥ္လိုပဲ။

`ဟုတ္ကဲ့ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္။´

အကၡရာရယ္ မင္းေတာင္ဟန္ေဆာင္နုိင္ေသးတာပဲ ငါကလို႔ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ ေနရမွာလဲ။ မင္းလုိေကာင္မ်ဳးိအတြက္ အျပဳံးအတုေတြအမ်ားၾကီးေဆာင္ထားတယ္။

`ေဖေဖကၽြန္ေတာ္တို႔သြားမယ္ေတာ့မယ္ေနာ္။ ဦးေကာင္းကဘာမွမစားရေသးဘူး။´

`ေအးေအး သား ေသခ်ာဧည့္ခံလုိက္ေနာ္။´

`ဟုတ္ေဖေဖ..´

ဟုတ္တယ္။ ဂ်ဳံလုံး ကိုနဲ႔သိပ္တူေနတယ္ဆုိတာဟုတ္တယ္၊ မ်က္လုံးေတြက သူ႔အေမနဲ႔တူတယ္ဆုိေပမယ့္ အၾကည့္စူးစူးေတြက ကိုနဲ႔တူလြန္းတယ္ေလ။ ႏႈတ္ခမ္းက မတူေပမယ့္ အျပဳံးေတြက တူေနတယ္။ ကိုရယ္ဒါနဲ႔ေတာင္အိမ္ေထာင္မရွိဘူးလို႔လိမ္ရသလား ဗ်ာ။ ရက္စက္လုိက္တာ..။ စီးက်လုုလုျဖစ္ေသာမ်က္ရည္မ်ားကို မ်က္ေတာင္ မ်ားႏွင့္ပုတ္ခတ္ ဆန္႔က်င္ပစ္လိုက္သည္။ ဟန္ကိုယ့္ဖုိ႔မဟုတ္လား။ အသက္ကိုခပ္ျပင္းျပင္းရွဴရင္းအစားအ ေသာက္တန္းသို႔ထြက္လာမိသည္။

“ေဖေဖကမအားလို႔ပါ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိေဖာ္ေရြပါတယ္၊ စိတ္မရွိပါနဲ႔ေနာ္။”

ဘာဆုိဘာမွကိုမသိေသာ ဂ်ဳံလုံးကို နာက်င္စြာသနားမိသည္။ လိမၼာပါးနပ္ေသာ မုသားစကားလုံးမ်ားကို ေဖာေဖာသီသီအသုံးျပဳျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။ တစ္လမ္းလုံးေတာက္ တေခါက္ေခါက္ႏွင့္ ကားကိုဒရၾကမ္းေမာင္းလာသည္။ အိမ္ခန္းေရာက္ေရာက္ျခင္း ဂ်ဳံလုံး၏ CV Form ကုိယူၾကည့္လိုက္မိသည္။

အမည္ -သုထြဋ္တင္ထူး

အဖအမည္ - ထူးအကၡရာေမာင္

ေသခ်ာျပီ၊ သိပ္ေသခ်ာသြားျပီ၊ ဘာေတြ သက္ေသယူဖုိ႔က်န္ေသးလို႔လဲ။ ဧည့္ခံပြဲမသြာခင္ ကတည္းက ၾကည့္ထားရမွာ။ အခုေတာ့…….။ ဒီအသက္ရြယ္ၾကီးနဲ႔ အသည္းကြဲလို႔ငိုေနရဦးမွာလား၊ ဟင့္အင္း မငိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ကိုရယ္.. ရက္စက္လုိက္တာ၊

“………………………..”

“………………………..”

ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွတုန္ခါေနေသာ ဖုန္းကိုယူၾကည့္လုိက္သည္။ ကိုရယ္ ဘာေတြမ်ားထပ္လွည့္စားဦးမွာလဲ..။

“ဟလို..”

ႏွာရႈပ္သံတစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ ဖုန္းကိုကိုင္လုိက္သည္။

“ေကာင္း ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္။”

အုိ ဘုရားေရ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္တဲ့။ ရွင္းျပႏုိင္တယ္လို႔ေျပာမယ္ထင္တာ။

“ဘာအတြက္ေတာင္းပန္တာလဲ။”

အေျဖသိႏွင့္ေသာေမးခြန္းမ်ားကို ေမးထုတ္ေနမိျပန္သည္။

“တကယ္တန္းက်ေတာ့…”

“ဟင့္အင္းမေျပာပါနဲ႔ကိုရယ္… ကၽြန္ေတာ္ဘာမွနားမေထာင္ခ်င္ဘူး မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။”

“ကိုမင္းကုိ ေနာက္ထပ္ အဆုံးရႈံးမခံႏုိင္လို႔ ကိုညာမိတာပါ၊ ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကိုအေသးစိတ္ရွင္းျပပါရေစ.”

“မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ ေနာက္ထပ္အလိမ္ေတြအညာေတြကိုကၽြန္ေတာ္ျပန္မၾကားႏုိင္လုိ႔ပါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ..။”

ဖုန္းကုိၾကမ္းတမ္းစြာပိတ္ပစ္လုိက္သည္။တင္းထားသမွ်အားတုိ႔ကို ေလွ်ာ့ခ်ပစ္ကာ ပါးျပင္ေပၚသို႔ မ်က္ရည္မ်ားစီးက်ခြင့္ျပဳလုိက္သည္။

“………………………..”

“………………………..”

 အိပ္ရာေပၚတြင္ လႈပ္ခတ္ေနေသာပိတ္ပစ္ခ်င္သည္။ လွမ္းယူၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဂ်ဳံလုံး၏ ဖုန္းေနသျဖင့္ လက္ခံစကားေျပာလုိက္သည္။

“ဂ်ဳံလုံး.. ေျပာ..”

ေလယူေလသိမ္းကို ဂရုစုိက္စြာ ေျပာလုိက္သည္။

“Thank you for you present.”

“you welcome”

“ and I love you.”

ျပတ္ေတာက္သြားေသာ ဖုန္းလုိင္းေၾကာင့္ အသံမ်ားတိတ္ဆိတ္သြားေသာ္လည္း ရင္တြင္းဗေလာင္ဆူက်န္ခဲ့သည္။

ေကာင္ေလးမင္းဘယ္လိုေျပာလုိက္တာလဲ..။ ဘာအဓိပၸါယ္နဲ႔ေျပာလိုက္တာလဲ။ မင္းဘာကိုဆုိလိုတာလဲ။

ဘုရားေရ ငါကေရာ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ငါဂ်ဳံလုံးကိုခ်စ္မိေနပါလား၊ ဟုတ္တယ္။ ေသခ်ာတယ္ ငါ့သူ႕ကိုခ်စ္ေနမိျပီ၊ ျဖစ္သင့္လို႔လား။ ဟင့္အင္းမသိဘူး။ ဖြင့္ေျပာလို႔ျဖစ္မလား၊ ဟာ မသိဘူးကြာ ခ်စ္ေနျပီ ဒါကိုပဲသိတယ္၊ ဂ်ဳံလုံးေရ ငါရူးေတာ့မွာပဲ။

ရႈပ္ေထြးေနေသာ အေတြးမ်ားေၾကာင့္ ေခါင္းကိုၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ကုတ္ျခစ္ပစ္ လုိက္သည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

အခန္း(၁၀)

 

ပထမဦးဆုံးအလုပ္ဆင္းသည့္ေန႔တြင္ တက္ၾကြေနေသာ ဂ်ဳံလုံးကို ၾကည့္ျပီး၊ ရင္ထဲနင့္ သြားသည္။ လုပ္သင့္ရဲ႕လား….၊ ဟင့္အင္းဒီေမးခြန္းကိုမေျဖခ်င္ဘူး။ ဒါေတြအေရးလည္းမၾကီး ဘူး။ ဆုိင္ပိတ္ခါနီးျပီ၊ ဂ်ဳံလုံးရယ္

“ဘယ္လိုလဲ အဆင္ေျပလား..။”

“ဟာ ေျပတာေပါ့ ဒါကၽြန္ေတာ္၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္ပဲေလ..။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ဳိ႕ customer ေတြကနည္းနည္းေတာ့လက္ေပါက္ကပ္တယ္။”

ႏွာေခါင္းေလးရႈံ႕ရင္းေျပာေနေသာ ဂ်ဳံလုံး၏ အမူအရာေတြက အရင္လို မလတ္ဆက္ ေတာ့ျပီ၊ ေကာင္ေလးရယ္။ ဟင္း…ဘာေၾကာင့္မင္းျဖစ္ေနရတာလဲကြာ။ မင္း မဟုတ္ပဲအျခား တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ရမွာ၊ လူအဲဒီေလာက္ရွားလားကြာ၊ဒါမွမဟုတ္ ကမာၻၾကီးကက်ဥ္းလြန္း တာလား။

“ဦးေကာင္းဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ။”

“အ ေၾသာ္ ေဆာရီး အေတြးလြန္သြားတာ။ ဒီညအိမ္ျပန္ေနာက္က်လို႔ျဖစ္မလား။ မင္းရဲ႕အလုပ္ရတဲ့အထိမ္းအမွတ္ပြဲေလးလုပ္ေပးခ်င္လို႔။”

“အာ မလိုပါဘူး။ အားလုံးနဲ႔လား။”

ဆုိင္ထဲရွိ ၀န္ထမ္းမ်ားကို မ်က္လုံးေ၀့ရင္းေမးလုိက္သည္။

“ဟာ မဟုတ္ပါဘူး ဂ်ဳံလုံးနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္းပါ။ သူတုိ႔ေတြနဲ႔ေနာက္မွ လုပ္ေပးမယ္။”

အျခား၀န္ထမ္းေတြကို အလုိမရွိသလိုလုပ္လုိက္ေသာ သူ႔သရုပ္ေဆာင္မႈက ပီျပင္ပါ့မလား။

“တကယ္၊”

တက္ၾကြေသာ ေလသံႏွင့္ ေတာက္ပေသာ မ်က္၀န္းအၾကည့္က ကိုနဲ႔သိပ္တူတာပဲ ေနာ္။

“ဒါေပါ့ကြ၊ ဘာလဲ အိမ္အေစာၾကီးျပန္ရမွာမုိ႔လို႔လား။”

“အာ ရပါတယ္။ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ထားလုိက္မယ္။”

“ဒါဆုိခုကိုယ္နဲ႕လုိက္ခဲ့။ မင္းအတြက္အထူးစီစဥ္ထားတာေလးေတြရွိတယ္။”

“Yes! ဒါမွတုိ႔ဦးေကာင္းကြ။”

လက္သီးႏွစ္ဖက္ကိုက်စ္က်စ္ဆုပ္ရင္ ေအာ္ဟစ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ သူ႔ပုံစံေလးက အူယားခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။ ကားကို ညင္သာစြာေမာင္းျပီး စီစဥ္ထားေသာ ေကာ္ဖီ ဆုိင္ဆီကို ဦးတည္လုိက္သည္။

စည္ကားဆူညံေနေသာ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလး၏ အေပၚထပ္ တစ္လႊာလုံးတြင္ သူတို႔ႏွစ္ ေယာက္သာ ျငိမ္သက္ေနသည္။ အလင္းတိုင္မွ ျဖာက်လာေသာ အလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ ခ်ဳိအီယစ္မူးဖြယ္အနံ႔မ်ားက ပ်ံႏွံ႕ေနသည္။ ရင္ခုန္စရာေကာ္ဖီခြက္ႏွစ္ခြက္ႏွင့္ ခ်စ္စရာမုန္႔ ေလး မ်ား၊ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းညွင္းႏြဲ႕ေနေသာ ေတးသံမ်ားက ဒီညအတြက္ ရင္ခုန္ဖုိ႔လုံေလာက္ပါသည္။

“ကို႕ဆုိင္မွာအလုပ္လာလုပ္တဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ။”

“အာ ကၽြန္ေတာ္ကေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။”

“မဟုတ္ဘူး ကိုသိပါတယ္။ ကိုယ့္ဆီလာဖုိ႔မင္းေတာ္ေတာ္တုိက္ခိုက္ခဲ့ရမယ္ဆုိတာကို”

“ဟင္ တကယ္ ဘယ္လိုသိတာလဲ။”

“ဒီလိုပါပဲ မင္းမွာေရြးခ်ယ္စရာေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ့ထဲက ကိုယ့္ဆုိင္ကိုလာခဲ့တာေလ အဲဒီအတြက္ မင္းစိတ္ကိုယ္မင္းတုိက္ခိုက္ခဲ့ရတယ္ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။”

ေကာင္ေလးရယ္ မင္းအေဖနဲ႔မင္းနဲ႔ျငင္းခုန္မႈေတြရွိမယ္ဆုိတာ ၾကိဳသိရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ငါဘယ္လိုေျပာထြက္မွာလဲ.။

“ေၾသာ္ အဲလုိေတာ့ မရွိပါဘူး၊ ကိုယ္က အစကတည္းက ဒီဆိုင္မွာလုပ္ခ်င္လို႔အလုပ္ ေတာင္းခဲ့တာပဲဟာ။ ဒါေပမယ့္ေဖေဖက တားတယ္။ ေဖေဖနဲ႕အၾကီးအက်ယ္ျဖစ္ခဲ့တာ။”

“ဟင္ဟုတ္လား။”

သိႏွင့္ေနျပီးသားဇာတ္ညႊန္းဆုိေပမယ့္ သရုပ္ေဆာင္ရဦးမွာပဲေလ..။

“အင္း ေဖေဖက လုံး၀သေဘာမတူဘူး။ အသားကုန္ကန္႔ကြက္တာသိလား။ လုံး၀မလုပ္ရဘူးတဲ့။”

“ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ.. ဘာလဲ ကိုယ့္ဆုိင္ျဖစ္ေနလို႔လား။”

အုိး… စကားကၽြံတာ ႏႈတ္လို႔မရဘူး။ စကားေတြထပ္မမွားေအာင္ဆင္ျခင္ရမယ္။

“အဲလိုၾကီးေတာ့မေျပာဘူး၊ ဒါေပမယ့္…”

“အားမနာပါနဲ႕ကြာ တစ္ခ်ဳိ႕မိဘေတြကို ကိုယ္နားလည္ေပးႏုိင္ပါတယ္။”

သူ႕ကို အားနာေနေသာ ဂ်ဳံလုံးမွာ စကားတစ္ခ်ဳိ႕ကို ထိန္ခ်န္ထားမွန္းသိသာလြန္းလွ သည္။ စာပြဲေပၚတင္ထားေသာ ဂ်ဳံလုံး၏ လက္ကေလးကို ဖြဖြေလး ဆုပ္ကိုင္ေပးလုိက္သည္။

“သိပ္အားမငယ္ပါနဲ႔ကြာ၊ မိဘဆုိတာက သားသမီးကိုတစ္ခ်ိန္းလုံးစိတ္ပူေနၾကတာပါ။”

“အင္း အခုဟာက စိတ္ပူေနတာမဟုတ္ဘူးဦးေကာင္းရဲ႕”

“ဟင္ဒါဆုိဘာလဲ။”

“အမွန္အတုိင္းေျပာရင္ ေဖေဖက ခါးခါးသီးသီးျငင္းဆန္တာ။”

ဘုရားေရ သူတုိ႔သားအဖ အခ်င္းခ်င္းအဲေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနတာလား၊ေအးေပါ့ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ငါ့ခ်စ္သူေဟာင္းပဲ။ ဟင္ ဒါဆုိရင္ သားကေရာဖေအကပါ ငါ့ကိုၾကိဳက္ေန ၾကတာပါလား။ ဘုရားဘုရား၊ ဒါဆုိငါကေရာ ငါကေရာ ဘာထူးေသးလို႔လဲ အေဖနဲ႔ခ်စ္ခဲ့ျပီးမွ အခု သားနဲ႕ေနာက္ထပ္ ထပ္ခ်စ္ျပန္ျပီ၊ ငါ ငါေနာက္ဆုတ္ လိုက္ရမလား…။ ဟင့္အင္း ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ေနာက္မဆုတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္အဆုံးရႈံး မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ကိုရယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ေနာက္မဆုတ္ ေတာ့ဘူး။

“ဂ်ဳံလုံး…”

“ဗ်ာ..”

“ဂ်ဳံလုံးကို ကိုယ္ေျပာစရာရွိတယ္။”

“အင္းေျပာေလ..”

“ခုေျပာမယ့္စကားက ဂ်ဳံလုံးအေပၚကို အခြင့္အေရးယူတာလဲမဟုတ္ဘူး၊ အဓမၼေတာင္းဆုိတာလဲမဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ျပီး..”

စကားကိုျဖတ္ျပီး ေရတစ္ေမာ့ ေမာ့ေသာက္လုိက္သည္။

“ဂ်ဳံလုံး”

“အင္း..”

မ်က္လုံး၀ုိင္း၀ုိင္းေလးက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ ေတာက္ပေနသည္။

“ဂ်ဳံလုံး ကိုယ္မင္းကိုခ်စ္တယ္။”

ဂ်ဳံလုံး ဆက္ကနဲ႔ သူ႔ကလက္ကို ရုတ္ယူလုိက္သည္။ အံ့ၾသ၀မ္းသာမႈကို အတုိင္းသားျမင္ရသည္။

“ဦးေကာင္းက..”

“အင္း ဟုတ္တယ္ ဂ်ဳံလုံးကို ကိုခ်စ္တယ္၊ ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ တူလိုသားလိုခ်စ္တာ ထက္ပိုတယ္ကြာ။ ခ်စ္သူရည္းစားတစ္ေယာက္လိုခ်စ္တာ။ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္တာ။ စိတ္မဆုိးပါနဲ႔ေနာ္။ ဂ်ဳံလုံးေျပာဖူးတယ္၊ ဂ်ဳံလုံးက ကို႔နားမွာေနရင္ ေပ်ာ္တယ္ ဆုိ။ ကိုလဲ ဂ်ဳံလုံးနဲ႔အတူရွိရင္ေပ်ာ္တယ္။ အဲဒီအေပ်ာ္ကို တစ္သက္လုံးရခ်င္တယ္၊”

“ဦးေကာင္းရယ္…”

ဂ်ဳံလုံးက မ်က္ႏွာကို လက္ဖ၀ါးျဖင့္ပြတ္လိုက္လိုက္ျပီး..

“ကၽြန္ေတာ္လဲ ဦးေကာင္းကိုခ်စ္ပါတယ္၊ ဦးေကာင္းေျပာတဲ့ ရင္ခုန္မႈမ်ဳိး၊ ခံစားခ်က္မ်ဳိး၊ အခ်စ္မ်ဳိးနဲ႔ခ်စ္တာပါ၊ ဦးေကာင္းရဲ႕အခ်စ္ကိုလဲ ယုံပါတယ္။ လက္ခံပါ တယ္။ ေနာ္..”

စိုးထိတ္မႈ လိပ္ျပာမသန္႔ရွင္းမႈႏွင့္ ေၾကာက္လန္႔မႈမ်ားအားလုံးကိုေက်ာ္လြန္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈက အစားထုိး၀င္ေရာက္လာသည္။

“ဂ်ဳံလုံးဒါ တ.. တကယ္ေျပာတာေနာ္.. ေနာ္။ တကယ္ေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္။”

“အာ ဦးေကာင္းကလဲ ကၽြန္ေတာ္ကေနာက္ပါ့မလား။တကယ္ေပါ့ သူ႔ကိုခိုးခ်စ္ေနတာၾကာျပီး မေျပာရဲတာ သူမရိပ္မိဘူးလား”

ရွက္စႏုိးေလးႏွင့္ေခါင္းငုံ႕ေျပာေနေသာ ဂ်ဳံလုံးကို သူအၾကြင္းမဲ့ယုံၾကည့္ ေနမိသည္။

“ဟား… ေက်းဇူးတင္လုိက္တာ ေကာင္ေလးရယ္။ တကယ္ကိုေက်းဇူး တင္ပါတယ္။”

ၾကည္ႏူးစြာျဖင့္ ဂ်ဳံလုံးကို ထဖက္လိုက္သည္။

ေကာင္ေလးရယ္ ေရာက္လာမယ့္အႏၱရာယ္ ေတြကိုခဏေမ့ထားျပီး ကိုတုိ႔စိတ္လြတ္လက္လြတ္ေပ်ာ္ၾကရေအာင္လား….။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

အခန္း(၁၀)

 

“ဦးေကာင္း ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆူတယ္။”

ကုတင္ေပၚတက္ထုိင္ရင္ တုိင္ေျပာေသာ ဂ်ဳံလုံးကို လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။

“အြန္ဘာျဖစ္လို႔လဲ။”

“ကၽြန္ေတာ့္ကိုဒီအလုပ္မလုပ္နဲ႔ေတာ့တဲ့၊

“ဟင္ ဟုတ္လား။ ဂ်ဳံလုံးေျပာေတာ့ အလုပ္မရလုိ႔ဆူတယ္ဆုိ”

ဟန္ေဆာင္မႈခပ္ပါးပါးျဖင့္ ေမးခြန္းထုတ္လုိက္သည္။

“အင္း ဒါေပမယ့္ ဦးေကာင္းဆီမွာလုပ္မွန္းသိေတာ့ဆူတာ၊အရမ္းပဲ၊ မင္းတို႔ေတြက ဘာေတြလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကိုရိပ္မိေနတယ္ထင္တယ္။”

မင္းေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနျပီလားအကၡရာရယ္..

“ဟင္ ဟုတ္လား။ ဒါဆုိ ဂ်ဳံလုံးကဘာျပန္ေျပာလုိက္လဲ။”

“လိမ္ေျပာရတာေပါ့ အသိေတြပါလို႔၊”

“အင္းေကာင္းပါတယ္။ ျပီးတာပဲ”

“မျပီးဘူး၊ ထပ္ေျပာေသးတယ္။ ဒီအလုပ္ထြက္ျပီး ႏုိင္ငံျခားမွာေက်ာင္းသြားတတ္ ရမွာတဲ့။”

ဂ်ဳံလုံး၏ စကားကိုပုခုံးတြန္႕ကာ မထူးဆန္သလိုျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္း

“ဆုိေတာ့က…”

“ဦးေကာင္းကဘာမွမျဖစ္ဘူးလား၊ ကၽြန္ေတာ့မွာေတာ့ ဦးေကာင္းနဲ႕ခြဲရမွာမုိ႔လို႕ ၀မ္းနည္းေနတာ။ ဘာလဲဦးေကာင္းက ကၽြန္ေတာ္မရွိေလေကာင္းေလပဲလား။”

၀ုန္းဒုိင္းက်ဲကာ စိတ္ဆုိးေနေသာ ဂ်ဳံလုံး၏ ပုခုံးကိုဖက္ရင္းခပ္ဖြဖြရယ္လိုက္သည္။

“ဂ်ဳံလုံးရယ္.. ဘာကိုေတြးေၾကာက္ေနရတာလဲ။ မင္းေဖေဖက မင္းကိုဘယ္ႏုိင္ငံပို႔ပို႔ ပါကြာ၊ ကိုယ္မင္းရွိတဲ့ႏုိင္ငံကို ေရာက္ေအာင္လာခဲ့မယ္။”

“အင္း ဟုတ္သားပဲေနာ္။”

ကေလးေလးတစ္ေယာက္လုိ ငိုလြယ္ရယ္လြယ္ျဖစ္ေနေသာ ဂ်ဳံလုံးေလးက သူ႔အတြက္အျပစ္ကင္းလြန္းသည္။

“ဟြန္း ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံျခားေတာ့မသြားခ်င္ပါဘူး ေတာ္ၾကာ ဦးေကာင္းရဲ႕ ရည္းစားေဟာင္း လာေႏွာက္ေနဦးမယ္။ မသြားခ်င္ပါဘူး။”

“ေကာင္ေလးရယ္။ ကုိယ္ကမင္းတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ေနပါ့မယ္။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ေနာက္ထပ္ခ်စ္ဆုိတာ ျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။ မင္းလက္တြဲရဲတယ္ဆုိရင္ မင္းကိုတစ္သက္လုံး ေပ်ာ္ေအာင္ထားပါ့မယ္။”

ဂ်ဳံလုံးကို ရင္ခြင္ထဲေထြးေပြ႕လုိက္ရင္း ႏွဖူးကိုခပ္ဖြဖြေလးနမ္းလိုက္သည္။

ဂ်ဳလုံးရယ္..ဒီလုိေလး ေထြးေပြ႕ထားရင္ေတာင္ မင္းကိုပိုင္ဆုိင္ထားသလိုခံစားမိ ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ ငါတုိ႔ဘာျဖစ္လာမွာလဲ။ ငါ့ရဲ႕အတိတ္က ငါ့ရဲ႕အရိပ္တစ္ခ်ဳိ႕က မင္းကိုေျခာက္လွန္႕မွာကိုမလိုလားဘူးကြာ..။

 

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

“ေဒါက္..ေဒါက္”

တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္အေတြးစမ်ားပ်က္စီးသြားသည္။ တံခါးဆီသြားျပီး တံခါးမဖြင့္ခင္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္မွၾကည့္လုိက္ေတာ့ အကၡရာကို ေတြ႕လုိက္ရသည္။ ဂ်ဳံလုံးႏွင့္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ျပီးကတည္းက က်ေရာက္လာမည့္အႏၱရာယ္ကို ၾကိဳခန္႔မွန္း ျပီးသား။ သို႔ေသာ္ ဒီေလာက္ေစာလိမ့္မည္ဟု လုံး၀ကိုထင္မထားမိ။

နာက်ည္းမႈအနည္းငယ္ႏွင့္ စိုးထိတ္မႈ ခပ္မ်ားမ်ားက သူ႕မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ဖုံးကြယ္မရေအာင္ ေပၚလြန္ေနလြန္းသည္။

“ေၾသာ္ လာေလ ၀င္ထုိင္ဘယ္ကေနလွည့္လာတာလဲ၊”

တံခါးဖြင့္ဖြင့္ျခင္း ေလာကြတ္ျပဴသည္ကိုပင္ သူမေစာင့္ႏုိင္ေတာ့

“ေကာင္း မင္းမွာဘာအၾကံအစည္ေတြရွိတာလဲ။”

“ဗ်ာ.. ဘာကိုေျပာတာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဘာကို ၾကံစည္ေနလို႔လဲ၊”

ဘာမွမသိသလို ပုခုံးတြန္႕ျပလုိက္ေသာ္လည္း သိပ္စိတ္မလုံခ်င္။

“ဒီမွာ သ႑ာန္ေကာင္း ဘာမွဟန္ေဆာင္မေနနဲ႕ မင္းဘာအခ်ဳိးခ်ဳိးတာလဲဆုိတာ ငါသိတယ္။ မင္းဘာရည္ရြယ္သလဲဆုိတာ ငါရိပ္မိတယ္၊ မင္းအၾကံအစည္ေတြကို ရပ္တန္း ကရပ္ပါ မဟုတ္ရင္မင္းင့ါကိုအဆုိးမဆုိနဲ႕။”

“ဟင့္အင္း နားမလည္ဘူး။ ဘာကိုေျပာတာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ဘာေတြၾကံစည္ေနလို႔လဲ”

“မင္း….သားနဲ႕…”

ေျပာလိုက္ေလ၊ အကၡရာ ေျပာလုိက္စမ္းပါ၊

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဂ်ဳံလုံးနဲ႕၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဂ်ဳံလုံးက ဘာေတြျဖစ္ေနလို႔လဲ။”

မ်က္ခုံးပင့္ေမးလုိက္ေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားတာကို မသိသလို ႏွစ္ေယာက္ထုိင္ဆက္တီေပၚတြင္ ကားယားထုိင္လုိက္သည္။

“သ႑ာန္ေကာင္း.. မင္းငါ့ေဒါသကိုသိတယ္ေနာ္။ မင္းငါ့ကိုစိတ္တုိေအာင္မလုပ္နဲ႔။”

“မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ကိုနားမလည္တာ။ ကိုဘာေျပာေနတာလဲ။ တကယ္တမ္း ေျပာေၾကးဆုိရင္။ ဘယ္သူကလိမ္ခဲ့တာလဲ။ ဘယ္သူကေဒါသထြက္ရမွာလဲ။”

“ငါ့ကိုဓါတ္ျပားေဟာင္းေတြလာဖြင့္မျပနဲ႔ေဟ့ေကာင္။ မင္းငါ့သားကိုဘာမွျမဴဆြယ္       မေနနဲ႔။”

ထုိင္ေနရာမွ ၀ုန္းကနဲထျပီး

“ေတာ္စမ္းပါ အကၡရာ.. ငါကဘာကိုျမဴဆြယ္ေနလို႔လဲ၊ ငါကဘာကိုျဖားေယာင္းေနလို႔ လဲ၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ ျမဴဆြယ္တုိင္းပါလာသတဲ့လား။..မင္း…မင္း..”

ေဒါသထြက္လြန္းလို႔အသားမ်ားပင္တဆက္ဆက္တုန္လာသည္။

“ဒါဆုိဘာလဲ၊ ေျပာေလ..။ မင္းအေၾကာင္းငါအားလုံးသိတယ္။ သ႑ာန္ေကာင္းရယ္ ငါမင္းရဲ႕….”

ဘာလဲရည္းစားေဟာင္းလုိ႔ေျပာခ်င္တာလား။ အဲဒီစကားလုံးကိုေျပာထြက္ဖုိ႔ေတာင္အင္ အားမရွိေတာ့ဘူးလား၊ အကၡရာ.. မင္းေသခ်ာတယ္ဆုိမွ ငါ့ကိုလာေတြ႕သင့္တာေပါ့။

“ထားလုိက္ပါေတာ့..၊ ခုမင္းနဲ႔ သားနဲ႔ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့ၾကျပီးျပီလဲ။”

အကၡရာ ငါ့မွာသာ ၾကင္နာစိတ္နည္းနည္းေလးမရွိဘူးဆုိရင္ မင္းသာဟာလဲမင္းလုိပဲ လိင္တူကိုမွ လိုခ်င္တဲ့သူ၊ လိင္တူကိုမွႏွစ္သက္တဲ့သူဆုိတာကို ပါးစပ္အရသာခံျပီးေျပာ ပစ္လိုက္မယ္သိလား။

“ဘာေတြျဖစ္လဲလို႔ေမးရေအာင္ ဂ်ဳံလုံးက ဘာလဲ။”

“သူက..”

ေၾသာ္ အကၡရာ၊ အကၡရာ မင္းကိုယ္တုိင္ေတာင္မွ ငါနဲ႔ခ်စ္ခဲ့ျပီးမွ မင္းရဲ႕သားကိုက်ေတာ့ ဒီလိုမျဖစ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့လား။ ေအးပါ ဖခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔မင္းတရားပါတယ္။ တကယ္ဆုိ အစကတည္းက မင္းမိန္းမမယူသင့္ဘူး။ မိန္းရယူရင္ ဒီလုိေန႔ေတြရွိလာလိမ့္မယ္ဆုိတာ မင္းၾကိဳေတြးသင့္တာေတာ့။ တကယ္တမ္းျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာခံႏုိင္ရည္ရွိဖုိ႔ျပင္ဆင္ထားသင့္တယ္။ ခုေတာ့မင္းက အေကာင္းစားဟာသတစ္ပုဒ္လုိျဖစ္သြားျပီ။

တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္ အကၡရာကိုနာနာၾကင္ၾကင္ၾကီး စိုက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အကၡရာကိုေက်ာခုိင္းလုိက္ျပီး ေလသံေအးေအး ႏွင့္ေျပာလုိက္သည္။

“ေအး စိတ္ခ်ပါ အကၡရာ၊ ငါမင္းကို အကၡရာလို႔စေခၚကတည္းက မင္းနဲ႔ငါ့ရဲ႕ဇာတ္လမ္း ကို ျပန္မစေတာ့ဘူးဆိုတာမင္းသိသင့္တယ္။ ေနာက္ျပီး ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဇာတ္လမ္းကို မင္းသားသိေအာင္ဘယ္ေတာ့မွ…..ဂ်ဳံလုံး..”

ေနာက္လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကေရာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ဂ်ဳံလုံးက မ်က္ရည္သုတ္ရင္းေငးၾကည့္ေနသည္။

“သား..”

“မေျပာနဲ႔ ဘာမွမၾကားခ်င္ဘူး..”

ေနာက္ျပန္လွည့္ေျပးသြားေသာ ဂ်ဳံလုံးေနာက္ကို ႏွစ္ေယာက္သားလိုက္သြားၾကသည္။ ဓါတ္ေလွကားထဲ၀င္သြားေသာ ဂ်ဳံလုံးကိုရုိးရုိးေလွကားမွလုိက္ေသာ္လည္း မမီေတာ့။ ဂ်ဳံလုံးက အငွားကားတစ္စီးႏွင့္ ထြက္ေျပးသြားသည္။ မီရာကားတားျပီး လုိက္ေသာ္လည္း မ်က္ျခည္ပ်က္ သြားသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ေမွာင္လာသည္။ အကၡရာကသူ႕အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ၾကည့္သည္။ ဂ်ဳံလုံးအိမ္ျပန္ေရာက္ျပီ ဟုေျပာမွ ကိုယ္အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့သည္။ အျပန္လမ္းတြင္ ဂ်ဳံလုးက အိမ္ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း SMS ပို႔ေပးသည္။

“သိပ္ခ်စ္တယ္ေကာင္ေလးရယ္..။မင္းကိုခြဲမသြားဘူးလို႔ကိုယ္ကတိေပးပါတယ္။”

မၾကားနုိင္မွန္းသိရက္နဲ႔ ကတိတစ္ခုကို စူးနစ္စြာေပးလုိက္သည္။ သက္ျပင္းတစ္ခုကို လြတ္လပ္စြာ ရႈိက္ခ်လုိက္သည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

အခန္း(၁၂)

 

ည(၁၀)နာရီထုိးေနျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဆုိင္ခန္းထဲတြင္တစ္ေယာက္ညတည္းငူငူ ငိုင္ငုိင္ၾကီး ထုိင္ေနမိသည္။ ဒီေန႕ႏွင့္ဆုိရင္ဂ်ဳံလုံးအလုပ္အဆင္းတာ တစ္ပတ္ျပည့္သြားျပီ။ အေစာပိုင္းႏွစ္ရက္က ဖုန္းေျပာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းလုံးဝအဆက္ အသြယ္ျပတ္သြား သည္။ သူ႔အေဖ(အကၡရာ)ႏွင့္ အၾကီးအက်ယ္ျပႆနာတက္ေနမွန္းသိရသည္။

“ဦးေကာင္းနဲ႔ ေဖေဖနဲ႕က ဘာလဲ အစကတည္းကသိၾကတာလား။

ဂ်ဳံလုံးပို႔ေပးထားေသာထုိေမးခြန္းကို သူမေျဖမိေအာင္ၾကိဳးစားရသည္။ ေကာင္ေလးရယ္ မင္းေဖေဖနဲ႕ ကိုနဲ႔က ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လို႕ေျပာလုိက္ရရင္ မင္းခံႏုိင္ရည္ရွိမလား၊ မင္းအေဖကိုမင္းအထင္ ေသးသြားမွာလား။ မင္းငရဲရလိမ့္မယ္။ ငါ့ကိုမေမးပါနဲ႔ကြာ။

“……………………….”

“……………………….”

“…………………………..”

စားပြဲေပၚတြင္တုန္ခါေနေသာ ဖုန္းကိုကမန္းကတမ္းယူၾကည့္လုိက္သည္။ အကၡရာ၏ ဖုန္းနံပါတ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ပင္ခ်လုိက္ေသးသည္။

“ဟလို”

“ေဟ့ေကာင္ မင္းငါ့သားကိုဘယ္မွာဖြက္ထားတာလဲ”

“ဗ်ာ”

ဖုန္းထဲမွာ က်ယ္ေလာင္စြာထြက္ေပၚလာေသာအသံေၾကာင့္ လန္႔သြားသည္။

“ဘာမွ ဗ်ာမေနနဲ႔ မင္းငါ့သားကိုဘယ္မွာဖြက္ထားသလဲ ဒါပဲေျပာမဟုတ္ရင္မင္း ငါ့ကိုအဆုိးမဆုိနဲ႔”

ဘုရားေရ ဂ်ဳံလုံးေပ်ာက္ေနတာလား။ ဂ်ဳံလုံးငါ့ဆီလဲလာဘူး။ အခု အိမ္မွာမရွိဘူးထင္တယ္။

“ဂ်ဳံလုံးေပ်ာက္ေနတာလား။”

“ေဟ့ေကာင္ ဘာမွအိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္မေနနဲ႔။ ငါ့သားကို င့ါဆီျပန္ပို႔ေပး မေန႕ညကတည္းက ထြက္သြားတာ ငါသိတယ္။ မင္းဆီမွာဆုိတာကို ငါသိတယ္။ မင္းကြာ သားသမီးခ်င္းကိုယ္ခ်င္းမစာ”

မဟုတ္ဘူး… ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာမရွိဘူး။

ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိခ်င္ေသာ္လည္း အသံမ်ားထြက္မလာ၊ စိုးရိမ္လန္႔ျဖန္႕မႈျဖင့္ လက္မ်ားတုန္လာသည္။

“ေဟ့ေကာင္ငါေျပာတာၾကားလား။ ငါမင္းဆုိင္ကုိမလာခ်င္ဘူးေနာ္။ ငါ့သားကိုဘယ္မွာဖြက္ထားလဲ ဒါပဲေျပာ ငါမင္းကိုလုံးဝမေႏွာင့္ယွက္ဘူး။ ေအး အေကာင္းေျပာလုိ႔မွမရဘူးဆုိရင္ေတာ့ ငါရဲနဲ႕ကိုလာမွေနာ္ ငါ့ကိုအဆုိးမဆုိနဲ႕။”

“ကၽြန္ေတာ့္ဆီမလားဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေျပာတာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မရတာၾကာျပီ၊ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေျပာတာပါ၊”

တကယ္ေျပာတာဆုိသည့္စကားကုိၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေျပာေနမိသည္။

“လာမရႊီးနဲ႔ေဟ့ေကာင္မယုံဘူး။ ငါ့ကိုစိတ္တုိေအာင္မလုပ္နဲ႕ေနာ္ ငါရုံးေရာက္ဂါတ္ေရာက္ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။”

“ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေျပာတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ဆီမလာတာ ဆယ္ရက္ေလာက္ရွိျပီ။ ဖုန္းမေျပာျဖစ္တာလဲ ေလးငါးရက္ေလာက္ရွိျပီ။ ကို ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေျပာတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမလာဘူး”

“ဟင္း ငါယုံမယ္ထင္လား သ႑ာန္ေကာင္း ငါယုံမယ္ထင္ေနလား။ ငါလအ(လူအ) မဟုတ္ဘူး၊ မင္းလွည့္စားလို႔မရဘူး။ မင္းငါ့သားကိုလွည့္စားတယ္။ ဖ်ားေယာင္းတယ္ ၊ ေသြးေဆာင္တယ္၊ ငါ့သားအားလုံးေျပာျပျပီးျပီ မင္းဘာမွ ဘူးခံျငင္းမေနနဲ႔ေတာ့။ မင္း သိပ္ေအာက္တန္းက်တယ္။ ညစ္ပတ္တယ္၊ ယုတ္မာတယ္။ မင္းကြာ.. မင္း”

အံၾကိတ္သံမ်ားဆူညံေနေသာ အကၡရာ၏ စကားသံမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိေသာ္လည္း ရင့္သီးရုိင္းစိုင္းလြန္းေသာ စကားမ်ားက ခါးသက္လြန္းသည္။

“ဒီမွာ အကၡရာ ခုခ်ိန္မွာမင္းဘယ္လုိခံစားေနရသလဲဆုိတာငါသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းမရုိင္းနဲ႔ ဂ်ဳံလုံးငါ့ဆီေရာက္မလာဘူး။ မင္းစိတ္ပူသလိုငါလဲဂ်ဳံလုံးကိုစိတ္ပူတယ္။ ေအး မင္းသိေအာင္ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ငါဂ်ဳံလုံးကုိခ်စ္ေနတာ၊ တစ္သက္လုံးအတြက္ခ်စ္ေနတာ။ မင္းကုိလက္စားေခ်ခ်င္လို႔လဲမဟုတ္ဘူး။ တုံ႕ျပန္ခ်င္လို႔လဲမဟုတ္ဘူး။ မင္းရဲ႕သားဆုိတာ မသိခင္ကတည္းကခ်စ္ေနႏွင့္တာပါ မင္းသိပ္အတၱၾကီးတယ္။ မင္းစကားေတြ လြန္လြန္းတယ္။”

“ေ-ာက္ရွက္မရွိတဲ့စကားလုံးေတြငါ့ေရွ႕မွာ လာရြတ္မျပနဲ႔ေဟ့ေကာင္၊ မင္းဘာလဲ ဆုိတာ ငါသိတယ္”

“ေအး သိေတာ့ဘာလုပ္ခ်င္လဲ၊ ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာလဲဆုိတာကို ငါလဲသိတယ္၊ လာျပီးစိန္မေခၚနဲ႕အားနာလို႔မင္းသားအေၾကာင္းမေျပာတာ။ မေရာင့္တတ္နဲ႕”

နာက်င္ရုိင္းစုိင္းေသာစကားမ်ားကို ရက္ရက္စက္စက္ရြတ္ဆုိျပီးဖုန္းပိတ္လုိက္သည္။ အကၡရာမင္းေတာ္ေတာ္ဆုိး၀ါးတဲ့လူပါလား…။

စိတ္တုိေဒါသထြက္စြာ ဆုိင္တံခါးပိတ္ျပီးအိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။ ၾကိဳဆုိသူမရွိသည့္တုိက္ ခန္းေလးက ပိုျပီးေျခာက္ကပ္ေနသည္။ ေရာက္ေရာက္ျခင္းေရကိုအငမ္းမရ ေသာက္ပစ္ လုိက္သည္။ ထို႕ေနာက္္အိပ္ခန္းထဲ၀င္ျပီး ကုတင္ကိုမွီးရင္းထုိင္ခ်လုိက္သည္။

ေကာင္ေလးရယ္ မင္းဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ။ စိတ္ပူလုိက္တာကြာ။ ကိုမင္းကိုတကယ္ ခ်စ္တာပါ။ ေကာင္ေလးရာ။ ငါ့အခ်စ္ကိုသက္ေသျပခြင့္ျပဳပါလား။

စိတ္ဓါတ္က်စြာျဖင့္ ဖုန္းကိုပါ၀ါျပန္ဖြင့္လုိက္သည္။ ဟင္… ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ ေပၚလာေသာ SMS ေၾကာင့္တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားသြားသည္။ လက္ေကာက္၀တ္မွနာရီကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ (၁၁)နာရီထုိးခါနီးျပီ၊ ၀ုန္းကနဲထ၊ ကားေသာ့ယူျပီး တံခါးအဖြင့္..။

“ဒုန္း”

“အု”

အျဖစ္အပ်က္မ်ားကျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ တံခါးဖြင့္ခ်ိန္တြင္ (ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ရပ္ေနမွန္းမသိေသာ) လူတစ္ေယာက္က သူ႕၀မ္းဗိုက္သားကို အားျပန္စြာ ထုိးႏွပ္လုိက္သည္။ သူယုိင္ကသြားခ်ိန္တြင္ အျခားသာ လူတစ္ေယာက္က ကၽြမး္က်င္စြာ ခ်ဳပ္ကိုင္လုိက္ျပီး ပါးစပ္ကိုပါ အ၀တ္ျဖင့္စည္းထားလုိက္သည္။ ရွိရွိသမွ်ခြန္အားမ်ားျဖင့္ရုန္းကန္ေသာ္လည္း အေၾကာင္းမထူး။ လက္သီးႏွင့္ထုိးေသာတစ္ေယာက္က သူ႔လက္ကို ေနာက္ျပန္ၾကိဳးတုပ္ျပီး ဆက္တီထုိင္ခုန္ေပၚတြန္းခ်လုိက္သည္။

“ဘာေတြလဲ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘယ္သူေတြလဲ..ဘာေၾကာင့္..”

အေတြးမ်ားမဆုံးခင္မွာ အခန္းထဲ၀င္လာေသာ အကၡရာကိုျမင္လုိက္ရသျဖင့္ အားလုံးကို လြယ္ကူစြာဇာတ္ရည္လည္မိသည္။

“တစ္ခန္းလုံးေတြ႕ေအာင္ရွာ”

မာဆတ္ဆတ္အမိန္႕သံေနာက္တြင္ လူႏွစ္ေယာက္၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကပ္ပါသြားသည္။

အကၡရာ မင္းမွာေနျပီ၊ မင္းသားငါ့ဆီမွာမရွိဘူး၊ အခုမင္းသားရွိတဲ့ေနရာကိုသြားမွာ အခ်ိန္မီဖုိ႔လို႔တယ္။

စကားလုံးမ်ားကိုေျပာေနေသာ ပီသမႈမရွိသလို အကၡရာကလဲ အာရုံစုိက္နား ေထာင္မႈမရွိ။ နာရီေပၚတြင္ ေရႊ႕လ်ားေနေသာ စကၠန္႕လက္တံကို ရပ္တန္႕ပစ္ခ်င္သည္။ ဂ်ဳံလုံးေက်းဇူးျပဳျပီးေစာင့္ေနေပးပါ။ ကိုလာခဲ့မယ္။ ဆက္ဆက္လာခဲ့မယ္၊ ေက်းဇူးျပဳျပီးေစာင့္ ေနေပးပါ။

“မရွိဘူးဆရာ။”

ေအးစက္စူးရွေသာ အကၡရာ၏ မ်က္လုံးက သူ႕ေပၚက်ေရာက္လာသည္။

“ငါ့သားဘယ္မွာလဲ။”

အ၀တ္ကိုျဖည္ေပးမွေပါ့။ ငါ့ေျပာပါ့မယ္အကၡရာ ငါမင္းသားရွိတဲ့ေနရာကိုသိတယ္။ အျမန္ဆုံးသြားမွျဖစ္မယ္။

“ငါအခု အ၀တ္စကိုျဖည္ေပးမယ္။ လိမ္ဖုိ႔မစဥ္းစားနဲ႕၊ ေအာ္ဖုိ႕မစဥ္းစားနဲ႕ဘာဘာ ညာညာမေျပာနဲ႔ ငါ့သားရွိတဲ့ေနရာကိုတစ္ခြန္းတည္းေျပာ၊ ဟုတ္ျပီလာ။ ငါတစ္ခုခ်င္းေမးမယ္။”

အကၡရာရယ္ လွ်ာမရွည္ပါနဲ႔လား။ ေက်းဇူးျပဳျပီးအျမန္ဆုံးလုပ္ေပးပါ။

“ကဲေျပာ ငါ့သားဘယ္မွာလဲ။”

“ဂ်ဳံလုံးက ….တာ၀ါေဆာက္တဲ့ေနရာမွာရွိတယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ သတ္ေသမလုိ႔ေတာ့တဲ့”

“ဘာ”

“ဟုတ္တယ္ ငါ့အိတ္ကပ္ထဲမွာဖုန္းရွိတယ္။ ငါ့ဆီ ေမ့ေဆ့စ္ပို႕ထားတာ။ အျမန္သြားမွျဖစ္မယ္။”

စကားလုံးကိုလုေျပာေနရသည္။အကၡရာက ဖုန္းကိုကမန္းကတန္းထုတ္ျပီး ၾကည့္လုိက္သည္။

“ေလာ့ခ်ထားတယ္။ ဘယ္လိုဖြင့္ရတာလဲ”

ထုိအခါက်မွ ၾကိဳခ်ည္ထားေသာ လက္ကို ျဖည္ေပးၾကသည္။ သူကိုယ္တုိင္ကလဲ ဖုန္းကိုလွ်င္ျမန္စြာယူလုိက္ျပီး ဂ်ဳံလုံးပို႕ထားေသာ စာကို ျပလုိက္သည္။

“ဦးေကာင္း အားလုံးကိုကၽြန္ေတာ္သိလုိက္ျပီ၊ တကယ္လို႔ ဦးေကာင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို တကယ္လို႔ ေျဖရွင္းခ်က္ထပ္ေပးခ်င္ေသးတယ္ဆုိရင္ ဒီည၁၁ နာရီမခြဲခင္ …. တာ၀ါ ေဆာက္ ေနတဲ့ေနရာ ကိုလာခဲ့ပါ။ ၁၁ နာရီခြဲအထိေအာက္ကေနေစာင့္ေနမယ္။ ၁၁ခြဲလို႔မွေရာက္မလာ ရင္ ကၽြန္ေတာ္ဒီေလာက ၾကီးမွာ မရွိေတာ့ဘူးဆုိတာကိုေတာ့ တစ္ဆက္တည္းနာလည္ေပးပါ၊ ဦးေကာင္းကိုခ်စ္တဲ့ ဂ်ဳံလုံး

ေမ့ေဆ့စ္ကိုဖတ္ျပီးခဏတာေၾကာင္သြားသည္။

“အကၡရာ ငါတုိ႕အျမန္သြားမွျဖစ္မယ္။ ၁၁ ေက်ာ္ေနျပီအျမန္လာ။”

ေျပာေျပာဆုိဆုိ သူထေျပးလုိက္သည္။ ေနာက္မွလုိက္လာၾကမည္ဆုိတာကိုေတာ့ လွည့္မၾကည့္ပဲနားလည္သည္။

ဂ်ဳံလုံးရယ္ ကိုလာေနျပီး နည္းနည္းေလးျဖစ္ျဖစ္ေစာင့္ေပးပါ။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

နိဂုံး

ေဆာင္းည၏ ေလညွင္းက ေအးစက္ေနသည္။ ေဆာက္လက္စတာ၀ါ၏ အျမင့္ဆုံး အထပ္၏ အစြန္းတစ္ေနရာတြင္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ျငိမ္သက္စြာ မတ္တပ္ရပ္ေနသည္။  လက္ပတ္နာရီတစ္လုံးကို လက္ဖ၀ါးေပၚတြင္တင္ထားျပီး စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနေသးသည္။ အဆက္မပ်က္ေျပးလႊားေနေသာ နာရီလက္တံတုိ႔သည္ ကန္႕သတ္ခ်ိန္တစ္ခုကို ေဖာ္ျပေနေသးသည္။

“ေလာကၾကီးရယ္ မတရားလုိက္တာ။ ငါဘာေတြလုပ္ခဲ့မိလုိ႕ ငါ့ကို ဒီေလာက္ဆုိး၀ါးတဲ့ ဒဏ္ခတ္ရတာလဲ။”

မ်က္ရည္စတစ္စက နာရီေပၚသို႕က်ေရာက္သြားသည့္ အခ်ိန္ သည္……………

 

ျပီးပါျပီ။          ။

ခ်စ္တဲ့သူတုိင္း ေပါင္းႏုိင္ၾကပါေစ။       ။

Laddyleo7@gmail.com

 

//