Dec 29th

ေမာင္...ဟုေခၚသည္ အပိုင္း(၂၃)

By satan*heart @ အလင္းေရာင္ ခ်စ္သူ

အပိုင္း(၂၃)

ေဆြးျမည့္ေႀကကြဲေသာ မ်က္၀န္း အံႀသ၀မ္းသာသြားေသာ အႀကည့္ေရာင္စဥ္တန္းမ်ားက ခန္ ့ညားေမာင္ရဲ ့မ်က္၀န္းမွာ တရိပ္ျပီးတရိပ္ျဖတ္သ

န္းလို ့သြားပါသည္။ တုန္ယင္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစံုျဖင့္ ရင္ထဲမွာ ေဖာ္မျပႏိုင္ေသာ နာက်င္ေႀကကြဲမႈမ်ားေႀကာင့္ ကြဲအက္ေျခာက္ေသြ ့ေသာအ

သံျဖင့္ အံ့မခန္းအား....

       “ေအာ္..ပုန္းေရွာင္ေကာင္းတဲ ့ ခ်စ္သူစိမ္းကားႀကီးက ဒီမွာေရာက္ေနတာကို..ဟန္ေန..မင္း ေမာင့္ကို သိပ္ရက္စက္တယ္ကြာ..”

ေမာင့္ထံမွ နာက်င္ေႀကကြဲမႈ အျပည့္ျဖင့္ေျပာလိုက္သည့္ အသံကို ႀကားလိုက္ရသည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ အံ့မခန္းရဲ ့စိတ္တို ့ထိန္းထားသည့္ႀကား

မွာ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ား အလုိလိုလိမ့္ဆင္းလို ့လာရပါသည္။ ေမာင္ ဟု ႏႈတ္က ေခၚလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ မည္သည့္အရာက တားဆီးထားသ

ည္မသိ ႏႈတ္မွာ အာေစးထည့္ထားသကဲ့သို ့ျဖစ္ေနပါသည္။ ရင္မွာလည္း မြန္းက်ပ္တစ္ဆို ့လို ့ေနပါသည္။ ခန္ ့ညားေမာင္က ဆက္ျပီးေတာ့..

       “ဘာလဲ..အႏွစ္ႏွစ္အလလ ရက္ရက္စက္စက္ စြန့့္ခြာသြားတဲ ့ခ်စ္သူကို ေမ ့သြားျပီလား..မင္း သိပ္ခ်စ္ပါတယ္..ဘယ္လိုအခက္အခဲမ်ိဳး

         နဲ ့ပဲရင္ဆိုင္ရ ရင္ဆိုင္ရ ေမာင့္လက္ကိုတြဲျပီး ရင္ဆိုင္ပါ့မယ္ဆိုတဲ ့..မင္းရဲ ့ခ်စ္သူ ေမာင္ပါကြာ..ေမာင္ပါ....”

အံ့မခန္း ႏႈတ္မွ ဘာကိုမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ သြင္သြင္သာ ငိုေနမိပါသည္။ ေမာင္ရဲ ့စကားသံတို ့က ဘယ္ေလာက္ထိ အံ့မခန္းအေပၚနာက်င္ေ

ႀကကြဲေနတယ္ဆိုတာ အံ့မခန္း ေမာင့္အသံႀကားရံုုျဖင့္ ခံစားလို ့ရပါသည္။ ခန္ ့ညားေမာင္ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမည္။ အကယ္လို ့မ်ား ခန္ ့

ညားေမာင္ တပည့္ေလးကို ေခၚလာပါက အခုလို စကားမ်ားကို ေျပာႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ အခုေတာ့ ခိုင္ျမဲႏွင္ ့ေတြ ့ဆံုပါက အတြင္းေရးကိစၥ

မ်ားကို တစ္ပါးသူမသိေစလို ေသာေႀကာင့္ တပည့္ေလးအား ခိုင္ျမဲကို သြားေခၚမည္ဟု မေျပာဘဲ မိမိဘာသာ ကေလာျမိဳ ့အလွကို လွည့္ပတ္

ႀကည့္မည္ဟု အေႀကာင္းျပကာ တစ္ကိုယ္တည္း ထြက္လာခဲ ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အခုလို မထင္မွတ္ဘဲ အံ့မခန္းကို ျပန္ေတြ ့လိုက္ရသည့္အခ်ိန္မွာ

ရင္ထဲမွာ အံႀသျခင္း၊ ၀မ္းသာျခင္း၊ မိမိအား ႏွစ္ကာလႀကာ စိမ္းကားရက္စက္စြာ ပစ္ထားသျဖင့္ နာက်င္ေႀကကြဲျခင္း၊ မိမိ၏ ခံစားခ်က္ကို တစ္

ခ်က္ေလးေတာင္ျပန္လွည့္မႀကည့္ဘဲ ေနႏိုင္ရက္ေသာ ခ်စ္သူ၊ မိမိခ်စ္မွန္းသိလ်က္နွင့္ ႏွလံုးသားကို အစိမ္းလိုက္ စြန္ ့ပစ္နင္းေခ်ရက္ခဲ ့ေသာ

ခ်စ္သူ၊ အခုေတာ့ မိမိေရွ ့မွာ ေရာက္ရွိလို ့ေနပါျပီ။ ခန္ ့ညားေမာင္၏ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ားမွာလည္း တားဆီးလို ့မရေအာင္ ပါးျပင္ထက္၀

ယ္လိမ့္ဆင္းလို ့ေနပါသည္။ ခန္ ့ညားေမာင္က တုန္ရီလႈိက္ေမာေသာ အသံတို ့ျဖင့္..

        “ညစဥ္ရက္ဆက္..ဟန္ေနလို ့ေယာင္ေယာင္ေခၚျပီး တေရးႏိုးခဲ ့ရတဲ ့ညေပါင္းေတြ..ေမာင္..တစ္ကိုယ္တည္း အိပ္ေဆးေတြ ေသာက္ျပီး

          ႀကိဳးစား အိပ္ခဲ ့ရတဲ ့ညေပါင္းေတြ မ်ားလွပါျပီကြာ..ဒါေတြကို ဟန္ေနသိရဲ ့လား..ေမာင္ကေတာ့ မင္းကို ခ်စ္လိုက္ရတာ..မင္းကိုေတြ ့

         မ်ားေတြ ့ေလမလားဆိုျပီး ရွာခိုင္းလိုက္ရတာေတြ..မင္းကေတာ့ ဘယ္သိမွာလဲကြာ..ေမာင္..မင္းအေပၚဘယ္ေလာက္သစၥာေစာင့္ခဲ့သ

          လဲဆို..ဟန္ေနနဲ ့ေ၀းကြာျပီးေနာက္ပိုင္း ဟန္ေနေျပာတဲ ့အတိုင္း ကိုယ့္မိသားစုကို အိမ္ေထာင္ဦးစီးတာ၀န္ေက်ခဲ ့ပါတယ္ကြာ..”

အံ့မခန္းက ေမာင့္ကို လက္ကာျပလိုက္ျပီး တစ္ဆို ့ဆြ ့အေနေသာ အသံကိုႀကိဳးညွစ္ထုတ္လိုက္ျပီး..

          “ေတာ္...ေတာ္..ေတာ္ပါေတာ့ ..မေျပာပါနဲ ့ေတာ့..အရာအားလံုးက ျပီးဆံုးသြားပါျပီ..ေမာင္လည္း ေမာင့္ဘ၀နဲ ့ေမာင္ျဖစ္ေနပါျပီး.

           ဟန္ေန..အဲ...ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ဘ၀နဲ ့ကိုယ္ျဖစ္ေနပါျပီ..”

ခန္ ့ညားေမာင္က မဲ့ျပံဳးျပံဳးလိုက္ျပီး..

        “မေတာ္ႏိုင္ဘူး ...ဟန္ေန..ေမာင္..ဟန္ေန ့ကို ဘယ္ေလာက္ထိ သစၥာရွိစြာ ခ်စ္ျပီး ဟန္ေန ျပန္အလာကို ေစာင့္စားခဲ ့ရတယ္ဆိုတာ..

         ဟန္ေနသိေအာင္ေတာ့ ေျပာျပရမွာပဲ..”

ေျပာရင္း ခန္ ့ညားေမာင္က စိတ္မရွည္စြာျဖင့္ အံ့မခန္း ပံုခံုးကို သူ ့လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္လႈပ္ရမ္းလိုက္ျပီး မ်က္ႏွာခ်င္းကိုထိ

လုမတတ္ကပ္လိုက္ျပီး အံကိုႀကိတ္လိုက္ကာ တိုးညွင္းေသာ အသံျဖင့္...

          “ဟန္ေန နဲ ့ေ၀းျပီးေနာက္ပိုင္း ေမာင္အိမ္မွာ အခန္းခြဲေနျပီး ေမာင့္မိန္းမနဲ ့သားကို အိမ္ေထာင္ဦးစီးတာ၀န္ေက်ခဲ ့တာ..မင္းကို သိပ္

           ခ်စ္လို ့ကြ..သိရဲ ့လား..ျပီးေတာ့ ဟန္ေနနဲ ့ေမာင္က မုန္းလို ့ခြဲခြာရတာမွမဟုတ္တာ..အခုထိ ခ်စ္သူေတြပဲ..”

ေမာင့္ထံမွ အခုထိ ခ်စ္သူေတြပဲ ဆိုတဲ ့စကားက အံ့မခန္းရင္ထဲကို ေႏြေခါင္ေခါင္မွာ မိုးႀကိဳးပစ္လိုက္သလို ဒိန္းကနဲ ျဖစ္လို ့သြားပါျပီ။ အံ့မခန္း

က ေခါင္းကို တြင္တြင္ရမ္းလိုက္ျပီး....

         “ဟင့္အင္း...မဟုတ္ဘူး...ေမာင္ေျပာတာေတြ မဟုတ္ဘူး..ဟန္ေနဘက္က ျပီးသြားျပီ ေမာင့္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး..ခ်စ္သူေတြအျဖစ္က

          ရပ္စဲသြားတာ ဟိုးလြန္ခဲ ့တဲ ့ သံုးႏွစ္ ရန္ကုန္ေျမက စြန္ ့လာခဲ ့ကတည္းကပါ..”

ေမာင္က တင္းမာေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ အံ့မခန္း ေမးကိုကိုင္ျပီး သူ ့လက္ျဖင့္ ဆြဲေမာ့ကာ အံ့မခန္းရဲ ့မ်က္၀န္းမ်ားကို သူ ့မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ေသ

ခ်ာစူးစိုက္ႀကည့္လိုက္ျပီး..တည္ႀကည္ျပတ္သားေသာ အသံျဖင့္..

         “ေသခ်ာလား..ဟန္ေန..မင္း..ေမာင့္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသလား..”

အံ့မခန္း ေမာင့္မ်က္၀န္းမ်ားကို ရင္မဆိုင္ႏိုင္ပါ။ ေမာင့္ရဲ ့အႀကည့္တို ့ကို လႊဲဖယ္လိုက္ေပမယ့္ ေမာင္ကေတာ့ အံ့မခန္းရဲ ့မ်က္ႏွာကိုသာ သူ ့ဘ

က္ကို ဆြဲလွည္ ့ျပီး သူ ့၏ မ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္ ဆံုေအာင္လုပ္ေနပါသည္။ ျပီးေတာ့ ေမာင္က မ်က္ရည္မ်ားႀကားမွ ရယ္လိုက္ကာ..

      “ဟား...ဟား..ဟား.. သိပ္ရယ္ရတယ္..ဟန္ေနရာ..မင္း..ေမာင့္ကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ မင္း မ်က္၀န္းေတြက ၀န္ခံေနပါေသးတယ္ကြာ..

        တစ္ျခားသူကို သာ ညာလို ့ရမယ္..ေမာင့္ကိုမညာပါနဲ ့ကြာ..ဟန္ေန ကိုယ့္ကိုကို မညာပါနဲ ့ကြာ..ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္.”

အံ့မခန္း ဘာကိုမွ မေျပာလိုေတာ့ပါ။ ေမာင့္လက္ကို ရုန္းထြက္ႏိုင္ရန္ အတင္းႀကိဳးစားတြန္းကန္ေနမိပါသည္။ ထိုစဥ္ အေနာက္ဘက္က အိတ္

တစ္လံုးက်ကြဲသြားသည့္ အသံေႀကာင့္ ရုန္းရင္ဆန္ခတ္ျဖစ္ေနေသာ အံ့မခန္းကို ရပ္တန္ ့သြားျပီး အသံလာရာကို ႀကည့္လိုက္သည့္အခါအံအ

ားသင့္စြာျဖင့္ႀကည့္ေနေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို ေတြ ့လိုက္ရျပီး ေအာက္တြင္ျပန္ ့က်ဲေနေသာ တို ့ဟူးေႏြးမ်ား

       “ကိုခန္  ့..ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ..”

ခန္ ့ညားေမာင္က အံ့မခန္းပုခံုးကို ကိုင္ဆုပ္ထားေသာ သူ ့လက္မ်ားကိုေျဖေလ်ာ့လိုက္ျပီး..ခိုင္ျမဲကို ႀကည့္လိုက္ကာ..

       “ဟုတ္တယ္..ညီ..လာရွာတာကေတာ့ မင္းကိုလာရွာတာ..အခုေတာ့ အပုန္းအေရွာင္ေကာင္းတဲ ့မင္းတို ့နွစ္ေယာက္ကို ဒီမွာလာေတြ ့လို

          က္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အံအားသင့္သြားတယ္ကြာ..”

ေမာင့္ရဲ ့အသံတို ့က အံ့မခန္းတို ့ႏွစ္ေယာက္ကို ခနဲ ့ေသာအသံ ျပီးေတာ့ အံ့မခန္းတို ့ ႏွစ္ေယာက္ကို သကၤမကင္းေသာ မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္

ႀကည့္လိုက္ပါသည္။ ေမာင့္ဆီက သကၤမကင္းေသာ အႀကည့္ကို အံ့မခန္း ျပန္လည္ေျဖရွင္းျပခ်င္ေပမယ့္ ခိုင္ျမဲကိုႀကည့္လိုက္ေတာ့ ၀မ္းနည္း

ေဆြးျမည့္ေသာ ေတာင္းပန္တိုလွ်ိဳေသာ မ်က္၀န္းမ်ာျဖင့္ အံ့မခန္းကိုႀကည့္လို ့ေနသည့္အတြက္ ေမာင့္ကို ျပန္လည္ရွင္းျပမည့္ စကားလံုးမ်ား

ကလည္ေခ်ာင္း၀မွာ တစ္ဆို ့လို ့သြားရပါသည္။ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ေသာ အရာအားလံုး၏ အပစ္တို ့ကို အံ့မခန္းတစ္ဦးတည္းသာလည္စင္းခံရမည္

ဆိုလွ်င္ ကံႀကမၼာရယ္ သိပ္ရက္စက္လြန္းပါတယ္လို ့ေျပာရံုမွ တစ္ပါး အံ့မခန္းမွာ တစ္ျခားေရြးခ်ယ္ စရာ စကားလံုးမရွိေတာ့ပါ။ တကယ္ဆိုေမ

ာင္ သံသယ မထားသင့္လို ့ထင္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲက ..

        “ကိုခန္ ့.ကၽြန္ေတာ္ ဒီမွာေနတာကို ဘယ္လိုသိသြားတာလဲ..ျပီးေတာ့ ကိုအံ့မခန္း ကူညီလို ့ကၽြန္ေတာ္ဒီလိုေနရတာပါ..ကိုအံ့မခန္းကို

        ေက်းဇူးတင္ရမွာပါဗ်ာ..”

ခန္ ့ညားေမာင္က ႏႈတ္ခမ္းတြန္ ့ရံုျပံဳးလိုက္ျပီး အံ့မခန္းတို ့ႏွစ္ေယာက္လံုးကိုႀကည့္လိုက္ကာ..

       “ကိုယ့္အသိတစ္ေယာက္ သတင္းလာေပးလို ့..သိသိခ်င္းလိုက္လာခဲ ့တာ..မင္းကိုအားလံုးက စိတ္ပူေနႀကတယ္..ကိုယ္နဲ ့ျပန္လိုက္ခဲ ့ပါ.

         မင္း အစ္မလည္း မင္းကိုေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ပူေနတယ္..သူ မင္းကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ရွာတာကြ..”

ခန့္ညားေမာင္က ခိုင္ျမဲကို ရန္ကုန္ု ကိုျပန္ေခၚလိုက္သည့္အခါမွာေတာ့ ခိုင္ျမဲမ်က္ႏွာ သိသိသာသာ ပ်က္ယြင္းသြားျပီး..

        “ကၽြန္ေတာ္ျပန္မလိုက္ႏိုင္ဘူး ကိုခန္ ့...ကၽြန္ေတာ္..ကၽြန္ေတာ္..........”

ေျပာမည့္စကားကို ဆက္မေျပာေသးဘဲ ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္းကိုႀကည့္လို ့ေနပါသည္။ အံ့မခန္းကေတာ့ ခိုင္ျမဲ ေရွ ့ဆက္ေျပာမည့္စကားမ်ားကိုရင္

ခုန္စြာ ေစာင့္စားလို ့ေနပါသည္။ ခိုင္ျမဲက အံ့မခန္း၏ မ်က္၀န္းမ်ားကို ေသခ်ာႀကည့္လိုက္ျပီး.

         “ကၽြန္ေတာ္..ေဖေဖ ့ပိုက္ဆံေတြကို ျပန္မဆပ္ႏိုင္သ၍ ဒီကေန ဘယ္ကိုမွမသြားဘူး..ျပီးေတာ့..ကၽြန္ေတာ့္ကို လိမ္သြားတဲ ့လူလိမ္ႏွစ္

           ေယာက္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ရေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ျပီးမွ ရန္ကုန္ကို ေျခခ်မယ္..ကိုခန္ ့..”

ခိုင္ျမဲ၏အေျဖစကားေႀကာင့္ အံ့မခန္း မသိမသာေလး သက္ျပင္းခိုးရႈိုက္လိုက္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲရင္ထဲမွာ အလိုလို ၀မ္းနည္းျပီး သိမ္ငယ္စိတ္ေတြ

လညး္၀င္လို ့လာပါသည္။ ခုနက ကိုခန္ ့ ရန္ကုန္ကိုျပန္လိုက္ဖို ့ေခၚေတာ့ မရဲ ့မ်က္၀န္းေတြမွာ ခိုင္ျမဲက လြမ္းေဆြးသည့္အရိပ္အေယာင္မေတြ့

ဘဲ ခိုင္ျမဲအေျဖမွားသြားမည္ကို စိုးထိတ္သည့္ မ်က္၀န္းမ်ားကိုသာ ခိုင္ျမဲ နာက်င္စြာေတြ ့လိုက္ရပါသည္။ ကိုအံ့မခန္းကို မခြဲႏိုင္လိုဒီကေလာက

ေနမခြာႏိုင္ဘူးလို ့ ခိုင္ျမဲရင္ထဲမွာအထပ္ထပ္ေႀကြးေႀကာ္ေနမိပါသည္။ ခန္ ့ညားေမာင္က..

         “အဲလို လုပ္လို ့ေတာ့မရဘူးကြ..မင္းအစ္မက မင္းကို ကိုယ့္ႏွင့္အတူ ျပန္လာေစခ်င္တာ..ျပီးေတာ့ ဟန္ေန...”

ေမာင္က ခိုင္ျမဲေရွ ့မွာ ဟန္ေနလို ့ေခၚလိုက္သည့္အခ်ိန္မွာ အံ့မခန္း အသက္ရႈမ်ားပင္ရပ္သြားမတတ္ခံစားလိုက္ရပါသည္။ ေမာင့္ရဲ ့ေခၚသံေ

ႀကာင့္ ခိုင္ျမဲကလည္း သ၀န္တိုေသာ မ်က္လံံုးမ်ား ရန္လိုေသာ အႀကည့္မ်ားျဖင့္ ခန္ ့ညားေမာင္ကိုႀကည့္လို ့ေနပါသည္။ ခန္ ့ညားေမာင္က

စကားကို ရပ္နားလိုက္ျပီး..အံ့မခန္းတို ့နွစ္ေယာက္ကို အကဲခတ္ႀကည့္လိုက္ကာ..

              “ဟန္ေန ..ေမာင္နဲ ့အတူ လိုက္ခဲ ့ပါ..ေမာင္တို ့ေသခ်ာ ျပန္ျပီး ညွိဳႏႈိုင္းႀကတာေပါ့..”

အံ့မခန္း ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ရမ္းလိုက္ပါသည္။

            “ဟင့္အင္း...မလိုက္ႏိုင္ပါဘူးေမာင္..ဒိမွာ အားလံုး ေနသားက်ေနပါျပီ...ေနာက္ထပ္ အေဟာင္းေတြကလည္း အသစ္ျပန္မျဖစ္ခ်င္ေ

             တာ့ပါဘူး..”

ေမာင္က ..

         “ဟန္ေန..ဘာလို ့ဒီေလာက္ေတာင္ ေခါင္းမာေနရတာလဲ..ေမာင္နဲ ့ဟန္ေနက ျပတ္စဲေသးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္..ျပီးေတာ့ ဟန္ေန ေမာင့္

          ကိုခ်စ္ေနေသးတယ္ဆိုတာေမာင္သိတယ္..ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဒုကၡမေပးခ်င္ပါနဲ ့ဟန္ေန..”

ထိုစဥ္ေဘးနားမွာ ရပ္ေနေသာ ခိုင္ျမဲက ..

       “ကိုခန္ ့..စကားကို ဆင္ျခင္ေျပာပါဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္က ကိုခန္ ့ေယာက္ဖဆိုတာလဲ သိတိထားပါဦး..ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကိုအံ့မခန္းခ်စ္

         ျခင္းကို မခြဲပါနဲ ့ဗ်ာ..”

ခိုင္ျမဲထံမွ ထိုစကားကို ႀကားလိုက္ရသည့္အခ်ိန္မွာ ခန္ ့ညားေမာင္ ထိတ္လန္ ့တုန္လႈပ္လို ့သြားရပါသည္။ ေနာက္သို ့ယိုင္လဲလုမတတ္ျဖစ္သြ

ားတဲ ့ကိုယ္ကို ထိန္းလိုက္ျပီး အံ့မခန္းကိုႀကည့္လိုက္ကာ..

          “ဟန္ေန ..သူေျပာတာတကယ္ပဲလား...”

အံ့မခန္း ေခါင္းကိုသာ အသာညိတ္ျပလိုက္ပါသည္။ အံ့မခန္း ႏႈမ္းခမ္းကိုကိုက္ျပီး ႀကိတ္ျပီးေတာ့သာ ငိုရႈိုက္ေနမိပါသည္။ဒါေပမယ့္ေမာင္ရယ္

အံ့မခန္းရင္ထဲမွာ ေမာင့္ကိုပဲခ်စ္ပါသည္။ အခုခ်ိန္ အံ့မခန္းရင္ကို၀င္ႀကည့္ရင္ ေမာင့္ကို ခ်စ္တဲ ့စိတ္ လြမ္းတဲ ့စိတ္ေတြ ဆူေ၀ေနတယ္ဆိုတာ

ကို ေမာင္သိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အံ့မခန္းလည္း ဘယ္ေတာ့မွာ ထုတ္ေဖာ္ျပလိ္မ့္မွာမဟုတ္ပါ။ ေမာင္က စိတ္မရွည္စြာျဖင့္ အံ့မခန္းကို ကိုင္လႈပ္

လိုက္ျပီး..

        “ေျပာစမ္းပါကြ...ဟန္ေန ့ရဲ ့ဒီပါးစပ္က မေျပာမခ်င္း ေမာင္မယံုဘူး..ေျပာခဲ ့တယ္ထားဦး..မင္း ေမာင့္ကို ညာေနတယ္လို ့ပဲ မွတ္ယူ

          မယ္..”

         “မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေမာင္..ေမာင့္မွာ မိသားစု ရွိတယ္ဆိုတာ ေမာင္မေမ ့ပါနဲ ့..ျပီးေတာ့ အခု ဟန္ေန ့မွာလည္း ခိုင္ျမဲရွိေနပါျပီ..”

ေမာင္ အားေလ်ာ ့စိတ္ပ်က္စြာ အံံမခန္းပုခံုးေပၚ တင္ထားသည့္ သူ ့လက္မ်ားကို အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ျဖဳတ္ခ်လိုက္ျပီး သက္ျပင္းကိုရႈိုက္ကာ မ်က္

ႏွာကို တစ္ဘက္သိ ု ့ လႊဲလိုက္ကာ..

         “ရက္စက္လိုက္တာ ဟန္ေနရာ..မင္း သိပ္ရက္စက္တယ္..ေမာင့္မွေတာ့ မင္းကို ခ်စ္လိုက္ရတာ..သစၥာဆိုထားတာေတြကိုယံဳႀကည္ျပီး

          ေစာင့္စားခဲ ့ရတာ..အခုေတာ့ ..မင္းကြာ...ေတာက္!!!”

ခန္ ့ညားေမာင္က အားမလိုအားမရေျပာလိုက္ျပီး မေက်နပ္စြာျဖင့္ ေတာက္ ေခါက္လိုက္ပါသည္။ ခန့္ညားေမာင္ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအ

ာင္ ဆုပ္ထားပါသည္။ အံ့မခန္း ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ အခုခ်ိန္မွာ အံ့မခန္း အလုပ္ခ်င္ဆံုးေသာ အလုပ္က ႏွစ္ရွည္လမ်ား ကဲြကြာခဲ ့ရတဲ ့ေမာင့္

ရင္ခြင္မွာ ခဏတာ ခိုလႈံႀကည့္ခ်င္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ လက္ရွိျဖစ္ေသာ အေျခအေနမ်ားကို ေမာင္နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္

အေျခအေနက အံ့မခန္းဘက္မွာ ရွိမေနပါ။ ခန္ ့ညားေမာင္စိတ္ထဲမွာ ေယာက္ယတ္ခတ္လို ့ေနပါသည္။ ခိုင္ျမဲ အိမ္ကေနဆင္းသြားျပီး သိပ္မ

ႀကာေသာ ကာလမွာ အခုလို အံ့မခန္းႏွင့္ တြဲျပီး ေတြ ့ရလိမ့္မည္လို ့လည္း ေမွ်ာ္လင့္မထားပါ။ ဒီအခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာလည္း အံ့မခန္း မိမိ

အေပၚ သစၥာ ေဖာက္ဖို ့ဆိုသည္မွ ဘယ္လိုမွပင္ ခန္ ့ညားေမာင္ ယံုႀကည္လို ့မရပါ။ သူတို ့ယခင္ကပင္ ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္သည့္သူမ်ား ျဖစ္ရမည္

      “မင္းတို ့ႏွစ္ေယာက္အရင္ကတည္းက သိေနႀကတာမဟုတ္လား..ျပီးေတာ့ ခိုင္ျမဲ..မင္းက အိမ္ကဆင္းတယ္ဆိုျပီး ဒိကိုလာတာ အံ့မခန္း

        ရွိေနလို ့မဟုတ္လား..မင္းတို ့ ႏွစ္ေယာက္သား ဒီမွာ အခ်စ္ေဂဟာလာတည္ေဆာက္ေနႀကတာေပါ့..ဟုတ္လား..ေကာင္းကြာ..ငါကေ

        တာ့ အရူးႀကီးကိုျဖစ္လို ့ေပါ့ကြာ...မတန္လိုက္တာ..”

ေမာင့္ထံမွ ထိုကဲ ့သို ့စကားလံုးမ်ားကို ႀကားလိုက္ရသည္အခ်ိန္မွာ အံ့မခန္းေသြးျပတ္မတတ္ခံစားရပါသည္။ အံ့မခန္းက..

        “ေမာင္..ထင္သလို တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူးေမာင္...ခိုင္ျမဲ ဒုကၡေရာက္ေနလို ့ ကူညီခဲ ့တာပဲရွိတာပါ..ျပီးေတာ့ ေမာင္တို ့နဲ  ့ပက္သက္ေနတဲ ့

         သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနလို ့ ကူညီေပးခဲ ့တဲ ့ ေစတနာပဲ ရွိတာပါ..”

         “ဟုတ္ပါတယ္..ကိုခန္ ့..ကၽြန္ေတာ္ ကေလာကုိေရာက္လာတာ ကိုအံ့မခန္း ရွိတယ္ဆိုတာသိလို ့မဟုတ္ပါဘူး.ျပီးေတာ့ အလုပ္တစ္ခု

          လုိေနတဲ ့အခ်ိန္ မွ ကိုအံ့မခန္းက သူ ့ နဲ ့ကိုခန္ ့ကိုကြဲေအာင္လုပ္ခဲ ့တဲ ့သူဆိုတာ သိသိႀကီးနဲ ့အလုပ္ေပးခဲ ့တာပါဗ်ာ..”

ေမာင္က ေျခာက္ကပ္စြာ ရယ္လိုက္ျပီးေတာ့..

         “ဟား..ဟား... အခုမွ မင္းတို ့ႏွစ္ေယာက္က သိပ္ျပီး အတိုင္အေဖာက္ညီေနႀကတာကိုကြ..ေအးေပါ့ကြာ မင္းတို ့အရူးလုပ္တာခံလိုက္ရ

          တဲ ့ငါကေတာ့ ေနာက္ဆံုး ရင္ကြဲပက္လက္က်န္ခဲ ့တာေပါ့ကြာ...မင္းတို ့သိပ္ေတာ္တယ္..”

အံ့မခန္း ေမာင့္ရဲ ့သံသယေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ခ်င္ပါသည္။ ေမာင္တစ္ေယာက္ အံ့မခန္းအေပၚ အခုလို သံသယ ျဖစ္တာကိုေတာ့ မလိုလားပါ။

ေမာင္ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ လက္တြဲျဖဳတ္ျခင္းသာ ျဖစ္လို ပါသည္။ အခုလို သံသယေတြ ရင္မွာပိုက္ျပီး ေမာင္ခံစားေနတာကို အံ့မခန္း မႀကည့္ရက္

ႏီုင္ပါ။

       “အခုခ်ိန္မွာ ဟန္ေနေျပာခ်င္တာ က မာင္ထင္ေနတာ တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူး..ေမာင္နဲ ့ေအးေအးေဆးေဆး..စကားေျပာခ်င္တယ္ေမာင္..”

ခိုင္ျမဲက ေတာ့ အံ့မခန္းကို စိုးရိမ္ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ လွမ္းႀကည့္ေနပါသည္။ ျပီးေတာ့ ခိုင္ျမဲက ခန္ ့ညားေမာင္ကို ႀကည့္ကာ..

         “ကိုခန္ ့တို ့ ႏွစ္ေယာက္ကို ကြဲေအာင္ လုပ္မိတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္.. အဲဒီအတြက္လည္း ကိုအံ့မခန္းရဲ ့ဘ၀ကိုလံု

          ျခံဳစိတ္ခ်ေအာင္ ကိုခန္ ့ကိုယ္စားကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ပါတယ္..ျပီးေတာ့ ေယာက်္ားေလးခ်င္း ခ်စ္တဲ ့အခ်စ္ကိုလည္း ကၽြန္ေတ

          ာ္ကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ ့ခံစားလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀ဋ္လည္မွာ ေႀကာက္တယ္ကိုခန္ ့..ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲက ကိုအံ့မခန္းကို ခြဲမထုတ္

          သြားပါနဲ့ဗ်ာ..”

သနားစဖြယ္ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးေနေသာ ခိုင္ျမဲကို ႀကည့္ျပီး အံ့မခန္း ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါသည္။ ခန္ ့ညားေမာင္ကေတာ့

အံ့ကိုသာ ႀကိတ္ျပီး မ်က္ရည္မ်ား သာအဆီးအတားမဲ ့စြာ လိမ့္က်လို ့ေနပါသည္။

         “အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ ေပးပါေမာင္...အရာရာက ေမာင္ထင္သလိုမဟုတ္ပါဘူး..ေမာင့္ကို ဟန္ေန စကားေတြေျပာခ်င္တယ္..ေဒါသေရွ ့

          ထားျပီး ဘယ္အရာကိုမွ ေမာင္ အလ်င္စလို မဆံုးျဖတ္ပါနဲ ့..”

ခန္ ့ညားေမာင္က သက္ျပင္းကို ခ်လိုက္ျပီး..

           “ဒါဆို ေကာင္းျပီေလ..ဟန္ေန ကဘယ္လိုျဖစ္ခ်င္တာလဲ..ဟန္ေန ေရြးခ်ယ္မႈကိုပဲေမာင္လက္ခံမယ္..တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ဟန္ေန.

           ေမာင္တို ့ အရင္ သစၥာစကားကိုေတာ့ မေမ ့ပါနဲ ့...ျပီးေတာ့ ေမာင့္ကို တစ္ခ်က္ေတာ့ငဲ ့ႀကည့္ေပးပါကြာ..”

ခိုင္ျမဲကလည္း..

       “ မ ကို ေမာင္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ မသိပါတယ္ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္က အခုခ်ိန္မွာ အရာရာ က်ရႈံဳးေနရတဲ ့သူတစ္ေယာက္ပါ..ကၽြန္

         ေတာ္ဆီမွာ ခ်မ္းသာတာဆိုလို မကို ခ်စ္တဲ ့အခ်စ္ေတြပဲရွိပါတယ္ဗ်ာ..ေမာင့္ကို ေမာင့္ကို မရက္စက္လိုက္ပါနဲ ့ဗ်ာ..”

ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အံ့မခန္း ဒီေနရာမွ လြတ္ရာကိုသာ ထြက္ေျပးသြားခ်င္ပါသည္။ ထိုစဥ္ အန္တီကေရာက္လာျပီး..

          “ဘာ ေျပာလိုက္တယ္ .ေမာင္ခိုင္ျမဲ ..မင္းက ငါ့တူကို ခ်စ္တယ္..ဟုတ္္လား..ေျပာစမ္းး!!!”

အန္တီက အေနာက္က ေရာက္လာျပီး ခန္ ့ညားေမာင္က ေက်ာေပးထားသည့္အတြက္ ခန္ ့ညားေမာင္ကို မေတြ ့ေသးပါ။ အံ့မခန္းနားမွာ အန္

တီက ယွဥ္ရပ္လိုက္ျပီး ေဘးနားက ခန္ ့ညားေမာင္ကို ျမင္လိုက္ေတာ့မွ အန္တီ မ်က္လံုးမ်ားျပဴးက်ယ္၀ိုင္းစက္လို ့သြားရျပီး..

        “မင္း..မင္း..ခန္ ့ညားေမာင္..ဘယ္လိုျဖစ္ျပီး ဒီကိုေရာက္လာတာလဲ ..မင္း ထြက္သြားလိုက္စမ္းပါ..”

အန္တီက လက္ညိဳးကို ဆိုင္ေပါက္၀ ဘက္ထိုးလိုက္ျပီး ခန္ ့ညားကို ေမာင္းထုတ္လိုက္ပါသည္။ ခန္ ့ညားက အန္တီ ့ကို လက္အုပ္ခ်ီလိုက္ျပီး.

         “ေတာင္းပန္ပါတယ္..အန္တီ..ကၽြန္ေတာ္ လာတာက ေဟာဒီက ကၽြန္ေတာ္ ေယာက္ဖ ခိုင္ျမဲကိုလာေခၚတာပါ..မထင္မွတ္ပဲ အန္တီတို ့

          နဲ ့ လာဆံုရတာပါ..”

ကၽြန္ေတာ္ ေယာက္ဖ ခိုင္ျမဲဆိုသည့္ အတြက္ အန္တီက ခိုင္ျမဲကို မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ႀကည့္လိုက္ျပီး..

       “ေအာ္..ဘယ္အညွိဳးနဲ့မ်ား မင္းတို ့ေတြ ငါတို ့ကို လိုက္ေႏွာင့္ယွက္ေနရတာလဲ..မင္းတို ့စိတ္ေက်နပ္ဖို ့ငါတို ့တူ၀ရီး ၇န္ကုန္ေျမကလည္း

        စြန္ ့ခြာခဲ ့ျပီးပါျပီ..အခုလည္း ငါတို ့မွာ ေျပးစရာ ေရွာင္စရာ ေျမမရွီေတာ့ပါဘူးကြယ္..မင္းတို ့ သြားႀကပါကြယ္..ငါတို ့ကို ဒုကၡထပ္မေပး

        ပါနဲ ့ေတာ့..”

အန္တီက ေျပာလည္းေျပာ ျပီးသည္းထန္စြာ ငိုရႈိုက္လို ့ေနပါသည္။ တကယ္ဆို အန္တီ ရင္ထဲက ခံစားေနရတာေတြ အံ့မခန္းသိပါသည္။ အံ့မ

ခန္းကို သိပ္ခ်စ္ေသာ အံ့မခန္းႏွင့္ပက္သက္ခဲ ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း ခ်စ္ခင္တတ္ေသာ အန္တီရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ မီးေတာ

က္ေနလိုက္မလဲ။ အန္တီ အေျပာကို ခန္ ့ညားေမာင္က ..

        “အန္တီရယ္..ကၽြန္ေတာ္ကို အဲလိုေတာ့ မေျပာပါနဲ ့ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္ အန္တီ ့ကို ကိုယ့္မိဘလို သေဘာထားျပီး ခ်စ္ခဲ ့တာပါ..ျပီးေတာ့ အ

         န္တီ  စိတ္ဆင္းရဲ ေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ္မလုပ္ရက္ပါဘူး..ကၽြန္ေတာ္တို ့လူငယ္ေတြကိုနားလည္ေပးပါ..”

         “ေအး..မင္းတို ့လူငယ္ေတြကို နားလည္ေပးလို ့ ငါ့တူေလး အခုလို နယ္ျမိဳ့ေလးမွာ ဘ၀ ျမဳပ္ေနရတာ..မင္းသာ မမိုက္မဲခဲ ့ဘူးဆိုရင္ ငါ့

          တူေလး အခုဆို အႏုပညာေလာကမွာ နာမည္တစ္ခုနဲ ့ရပ္တည္ေနေလာက္ျပီ..အားလံုးက မင္းေႀကာင့္..မင္းတရားခံ..”

ခန္ ့ညားေမာင္ မိခင္လို သိပ္ခ်စ္ရေသာ အန္တီ ့ထံမွ ဒိစကားကို ႀကားလိုက္ရေတာ့ ၀မ္းနည္းစြာ ငိုရႈိက္ရင္း..

         “အန္တီရယ္..ကၽြန္ေတာ္ကို အဲလိုေတာ့ မေျပာပါနဲ ့ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို ခ်စ္တဲ ့အခ်စ္တစ္ခုနဲ ့အရာရာကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါတယ္..အန္

          တီတို ့ကိုလည္း စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားႏိုင္ပါတယ္..”

ထိုစဥ္ ခိုင္ျမဲက ..

       “ကိုခန္ ့..ခင္ဗ်ား စကားကို ႀကည့္ေျပာပါ..ကၽြန္ေတာ္က ကိုအံ့မခန္းကို ခ်စ္သလို ကၽြန္ေတာ့္အစ္မ ျပီးေတာ့ တူေလးကိုလည္း ခ်စ္တယ္.

        ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္အစ္မကိုလည္းယူေသးတယ္.အခု လက္ရွိ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူကိုလည္း ယူဦးမယ္..ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလူလဲဗ်.”

အေျခအေနက တင္းမာမႈတစ္ခုကို ဦးတည္လို ့ေနပါသည္။ ခန္ ့ညားေမာင္က ..

       “ကိုယ္အစကတည္းက မင္းတို ့အစ္မအေပၚ ဘယ္လို အိမ္ေထာင္ဦးစီးေက်စြာ ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ မင္းသိပါတယ္.သူ ့တို ့ကို ကိုယ့္ေႀကာ

         င့္ သိကၡာမက်ေစရပါဘူး..ျပီးေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္ေနတဲ ့ႏွလံုးသားကိုေတာ့ ခ်စ္တဲ ့သူဆီကို ပဲ ေပးခ်င္တာခ်စ္တတ္သူတိုင္းရဲ ့အတၱပါ.”

ခိုင္ျမဲက လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလိုက္ျပီး..

         “ေကာင္းျပီေလ..ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုအံ့မခန္းကို ကာကြယ္ရမွာ ျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ့္အစ္မကိုလည္း ကာကြယ္ရမွာပဲ.ေနာက္မွ ကၽြ

          န္ေတာ့္ အဆိုးမဆိုပါနဲ ့..ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို အဆံုးရံႈးမခံႏိုင္ပါဘူး..”

အန္တီက သူတိုေ ျပာေနသည့္ႀကားထဲ၀င္လိုက္ျပီးေတာ့..

       “အို...မင္းတို ့ဘာသာ ဘာေတြပဲေျပာေျပာ ဒီေန ကစျပီး ငါ့တူနဲ ့လံုး၀ မပက္သက္ႀကပါနဲ ့..မင္းတို ့နဲ့လည္း လံုး၀ကိုသေဘာမတူႏိုင္ပါ

        ဘူး..မင္းတို ့အခု ခ်က္ခ်င္း ငါ့အိမ္ထဲကေန ထြက္သြားပါေတာ့ ..မထြက္ရင္ ငါရဲတိုင္မွာေနာ္..”

အံ့မခန္းက အန္တီ ့ကိုဆြဲထားလိုက္ျပီး..

         “အန္တီ..မလုပ္ပါနဲ ့..စိတ္ေအးေအးထား ရွင္းႀကတာေပါ့..အခုလည္း လူေတြ၀ိုင္းႀကည့္ေနႀကျပီ..ရွက္လိုက္တာ အန္တီရာ..”

အံံမခန္း ေျပာလိုက္မွ ဆိုင္ကို လာေသာ ၀ယ္သူအခ်ိဳ ့ရန္ျဖစ္ေနတာကို ကြက္ႀကည့္ကြက္ႀကည့္လုပ္ေနတာကို ေတြ ့လိုက္ရပါသည္။ သူူ ့တို ့မ်

က္၀န္းမ်ားမွာလည္း စူးစမ္းသည့္အႀကည့္အခ်ိဳ ့ႏွင့္ ႏႈတ္မွာလည္း အသံမႀကားရေသာ္လည္းတီးတိုးေ၀ဖန္ေနႀကသည္ဆိုတာကိုေတာ့ မေျပာ

လည္း သိႏိုင္ပါသည္။ ခိုင္ျမဲက ဆက္ျပီးေတာ့..

        “ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီေနရာကေန မသြားႏိုင္ဘူး..ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒီဆိုင္က ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို ့ပဲ..ျပီးေ

          တာ့ ကိုအံ့မခန္း ထြက္သြားဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္သြားမယ္..”

အံ့မခန္း မည္သည့္အရာကိုမွ် မေတြးေတာ့ခ်င္ေတာ့ပါ။ ေနာက္ျပီး စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခု အေနျဖင့္အံ့မခန္း တစ္စံုတစ္ခုကို လုပ္လိုက္ပါသည္

။ အဲဒါကေတာ့ အံ့မခန္း သူတို ့ႏွင့္ေ၀းရာကုိ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ဖို ့ ဆိုင္ေရွ ့ကို ေျပးထြက္လိုက္ျပီး အသင့္ရပ္ထားေသာ ဆိုင္ကယ္ေပၚကို

တက္လိုက္ျပီး ဦးတည္ရာ မဲ ့ေမာင္းထြက္လာခဲ ့ပါသည္။ အခုခ်ိန္မွာ အံ့မခန္း ဒီလိုထြက္ေျပးရံုမွ တစ္ပါး လုပ္စရာ မရွိေတာ့ပါ။ အံ့မခန္းအ

ေနာက္မွ ဆူညံသံမ်ားကို ထားခဲ ့ျပီး အားလံုးႏွင့္ေ၀းရာဆီသို ့............

 

                                                                                                                                                              ဆက္ရန္....

Sep 4th

ညာေျပာတတ္တဲ့ေကာင္ကေလး-(အပိုင္း-၄၃)

By LU LIN PYO
ေနာက္ကေန အေျပးအလႊားလိုက္ေနတဲ့ လူတစ္စု....
ေအာ္ဟစ္သံေတြကလဲဆူညံပြက္ေလာ၇ိုက္ေနတာ ကမၻာပ်က္ေနသလားပင္.....

...သတ္....သတ္....အဲေကာင္ကို ၇ေအာင္သတ္...မလြတ္ေစနဲ့....

မိုးတိမ္ လမ္းအေမွာင္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးၾကားထဲ....အေျပးတစ္ပိုင္း၀င္လိုက္သည္။
ဟင္...ေ၇ွ့မွာလမ္း က အပိတ္ၾကီးပါလား....သြားျပီ....

ေနာက္ကလိုက္ေနတဲ့ ေျခသံေတြက တစ္ျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာသည္....
မိုးတိမ္...လမ္းၾကားေဒါင့္ဆံုးဘယ္ဘက္ေဘးမွာ ခ်ထားတဲ့ ဗီဒိုစုတ္ၾကီး၇ဲ့ ေဘးကို ေျပး၀င္
ပုန္းလိုက္သည္။

....ဘယ္ေ၇ာက္သြားဒီေကာင္ ...ဒီနားေလးတင္ေပ်ာက္သြားတာ...ေတာက္...

မိုးတိမ္ လူတစ္ကိုယ္လံုးက ေမာလြန္းလို့တုန္၇ီေနသည္...အသက္၇ွဳသံကတစ္အားျပင္းထန္လာ
ျပီး ...တစ္စက္စက္တုန္ေနသည္.....ၾကီးမားစြားေၾကာက္၇ြံ ့ဖြယ္ေကာင္းေသာအ၇ာတစ္ခု
နီးကပ္တစ္ထက္နီးလာသည္။

မိုးတိမ္ မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္လိုက္ သည္...................................


....ဟဲ့ ...မိုးတိမ္ ....ထေတာ့ ....၁၀ နာ၇ီထိုးေနျပီ...မနက္စာသြား၀ယ္ေတာ့ေလ...
....အင္း....ဟုတ္ေမေမ...

မိုးတိမ္ အိပ္ယာေပၚမွ ထျပီး ေ၇ခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္ကာ မ်က္နွာသစ္လိုက္သည္။
မ်က္နွာသစ္၇င္ မွန္ကိုၾကည့္လိုက္စဥ္ ညက အိပ္မက္ဆိုးၾကီး ကို ျပန္သတိ၇မိသည္။
ငါ့ကို အိပ္မက္ထဲမွာ သဲၾကီးမဲၾကီး လိုက္သတ္ေနတာဘယ္သူလဲ...

စဥ္းစားလို့က မ၇ပါဘူး....စဥ္းစားေန၇င္းေခါင္းေနာက္လာသည္။
 
မိုးတိမ္ ေခါင္းကို ေ၇ ဆြတ္ျပီး ဂုတ္ကိုလက္နဲ့သံုးေလးခ်က္၇ိုက္ပစ္လိုက္သည္။

...ဟဲ့ မိုးတိမ္ ခုျမန္ျမန္ထြက္စမ္း....ငါ့အခန္းထဲျမန္ျမန္လာ....
...ဟင္...ဘာျဖစ္လို့လဲ ...ေမေမ....

မိုးတိမ္ ....ေမေမ အခန္းထဲကိုေျပး၀င္သြားလိုက္သည္။

အခန္းထဲေ၇ာက္ေတာ့ေမေမ က ဗီဒို ကိုဖြင့္ျပီး ပိုက္ဆံအုပ္ေတြကိုင္ကာေဒါသထြက္ေန
သည္။
...နင္ ...ဒီေျခာက္၇က္ကိုပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ေတာင္သံုးလိုက္တာလဲ...ေျပာစမ္း...
...ဟိုဟို...အဲထဲက တစ္သိန္းတစ္အုပ္ပဲယူလိုက္တာပါ...
...ဘာ  ...ေျခာက္၇က္ကိုတစ္သိန္းသံုး၇ေအာင္...နင္က သူေ႒းလားး...ေတာ္ေတာ္
     ခ်မ္းသာေနလား...ငါနင့္ကိုေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္တယ္သိလား...

ေမေမ က မိုးတိမ္ကို နား၇ြက္ကဆြဲ ျပီး နား၇င္အုပ္ပစ္လိုက္သည္။
မိုးတိမ္ ၀ဲလာတဲ့မ်က္၇ည္ကိုထိန္းျပီး ...
...နွစ္ေသာင္းနီးပါက်န္ေသးတယ္...
...ဘယ္မွာလဲ...

မိုးတိမ္ သူ့အခန္းထဲ သြားျပီး  ေခါင္းအံုးေအာက္က ပိုက္ဆံတစ္ေသာင္း၇ွစ္ေထာင္ကိုယူျပီးေပးလိုက္သည္။
...ငါ့ကို မွန္မွန္ေျပာစမ္း နင္ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္မွာသံုးလိုက္တာလဲ...
...ကလပ္တက္လိုက္တာပါ...
...ေအာ္...ေအာ္ ...ေအးေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ ေမြး၇က်ိဳးနပ္တဲ့သားပဲ...
    နင္ေက်ာင္းျပီးကတည္းက နင့္ကိုဘာအလုပ္မွမလုပ္ခိုင္ဘဲထားတာငါ့အမွားပဲ...
    တစ္ေန့တစ္ေန့ speaking တက္လိုက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ အခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္နဲ့
   နင့္စိတ္ဓာတ္ေတြေတာ္ေတာ္ပ်က္စီးေနျပီသိ၇့ဲလား...တြဲေတာ့လဲသူငယ္ခ်င္းေတြ
    က ေယာက်ာ္းလိုလို မိန္းမလိုလို နဲ့ ဘာေတြမွန္းမသိဘူး...
...အဲလိုမေျပာပါနဲ့ ..ေမေမ ...သားသူငယ္ခ်င္းေတြက ေယာက္်ားေတြပါ...
...ေတာ္ေတာ့...ဒီေန့ကစျပီးနင့္ဖုန္းပါသိမ္းမယ္...သြားယူ ခု နင့္ဖုန္း....
...ဟာ ေမေမ က လဲ ဖုန္းမ၇ွိ၇င္သားကဘာနဲ့ေျပာ၇မွာလဲ...
...နင့္ကို ငါသြားယူလို့ေျပာေနတယ္ေလ...

မိုးတိမ္ ေခါင္းကိုကုတ္ျပီး အခန္းထဲျပန္လာခဲ့၇သည္။စိတ္ထဲကလဲမေက်မနပ္ျပန္ေျပာေနမိသည္။
...စိတ္ညစ္တာပဲ ခင္မို့မို့ေအး ေသာင္က်န္းေနတယ္....ဟြန္း...

အခန္းထဲေ၇ာက္ ဖုန္းက ထျမည္လာသည္။
မိုးတိမ္ အျမန္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္ေလးညိဳ ၇ဲ့ ဖုန္းပါ။

....ဟယ္လို ....ေကာင္ေလး ေျပာေလ...

...ကိုကို လား ညီ့ ကို ပိုက္ဆံတစ္ေသာင္းေလာက္ေပးပါလား....ညီ gym ေဆာ့ခ်င္လို့...
Aug 3rd

MONDAY NIGHT FOOTBALL

By Alex aung

သန္းေခါင္ယံေဘာလံုးပြဲ

အေတာ္ကိုေကာင္းတဲ့ apartment complex တစ္ခုမွာကြၽန္ေတာ္ေနထိုင္ပါတယ္။ ေရကူးကန္ဆီေကာင္းေကာင္းျမင္ရတဲ့ ျပတင္းေတြရွိတဲ့ အခန္းျဖစ္ေနသည္ေလ။ တစ္ခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြဆို ခပ္မိုက္မိုက္ဘဲေတြ ေရလာကူးတာကို ျပတင္းေပါက္က ထိုင္ေငးရတာ အရသာဗ်။ ေရစို ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ကပ္ေနတဲ့ အထည္သားေတြဟာ အဲဒီေအာက္မွာ ဘာေတြရွိတယ္ဆိုတာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ျပေနျခင္းေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ ဘဲေတြ ေရကူးကန္ကတက္ျပီး တန္းလ်ားခံုေလးေတြမွာ လွဲေလ်ာင္းတဲ့အခါ သူတို႕အထုပ္အထည္ေတြ ကိုျမင္သာေအာင္ျပေနတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ တစ္ခါတရံ မမာ့တမာငပဲေတြဟာ elastic ေဘာင္းဘီေတြကေန ေပါက္ထြက္ဖို႕ၾကိဳးစားေနတာမ်ား။ မၾကာခဏ ကြၽန္ေတာ္ တို႕တိုက္ခန္းရဲ႕ေမွာင္တဲ့ အျခမ္းမွာရွိတဲ့ ျပတင္းကေန အျမဲတေစေငးျဖစ္ေနတယ္ စိတ္ထဲအထာက်ေနတဲ့ ဘဲတစ္ေပြ ပံုမွန္ေရလာကူးတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ အခုေလာေလာဆယ္။

ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ သူတစ္ဦးတည္း လာကူးေလ့ရွိတယ္။ ဒီဘဲက အေတာ္ေခ်ာတာဗ်။ နက္ေမွာင္ေနတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြဟာ လႈိင္းေတြႏွင့္ ပခံုးေပၚ၀ဲလို႕။ မ်က္၀န္းေတြက ၾကည္ျပီးေတာက္ေနကာ ေဘာ္ဒီကလည္း ဖလားပါပဲ။ ေလ့က်င့္ခန္းပံုမွန္လုပ္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္မ်ိဳး။ ေရကူးကန္ကတက္လာလို႕ သူ႕ေပါင္ျခံဆီၾကည့္မိရင္ သူမ်ားေတြလို ပံုပ်က္မေနဘဲ မသိမသာေလးသာ ေဖာင္းေနေရာ။ ကြၽန္ေတာ္သိ တယ္ သူ႕မွာ မိန္းကေလးရည္းစားရွိတာကို။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ သူ႕ေကာင္မေလးကိုေခၚျပီး တစ္ခါတေလ ေရလာကူးတတ္ တာကိုး။

တစ္ညေနခင္း အလုပ္က OT ဆင္းျပီးျပန္အလာ apartment complex ရဲ႕ေရွ႕တံခါးက၀င္ စာတိုက္ပံုးရွိရာသြားျပီး ကြၽန္ေတာ့္အတြက္စာ ေရာက္မ ေရာက္ စစ္ေဆးၾကည့္ကာ စာအခ်ိဳ႕ကိုယူလိုက္ပါတယ္။ ေဘးဘီကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိေတာ့ ဆံသားေကာက္ေကာက္ေတြႏွင့္ ဘဲတစ္ေပြ ၾကမ္းျပင္ေပၚက်ေနတဲ့ သူ႕စာေတြေကာက္ေနတာကို ျမင္မိရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကိုမကူညီခဲ့ႏိုင္ေပမဲ့ ၀ိုင္းစက္ျပည့္တင္း လွတဲ့ သူ႕ တင္ပါးေတြကို သတိထားမိပါရဲ႕။ ခဏေနေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေနာက္ျပန္လွည့္ရင္း ကြၽန္ေတာ့္ကိုျမင္ေတာ့ 'Hi' တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အလိုအေလ်ာက္ 'Howdy' ေပါ့။

သူ႕နာမည္က ဂ်င္မီပါတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း Alex ပါေပါ့။ သူ႕ေကာင္မေလးကို ေလယာဥ္ကြင္းလိုက္ပို႕ေနလို႕ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေန တာ။ ေကာင္မေလးအေမ ေရခ်ိဳးခန္းထဲေခ်ာ္လဲျပီး တင္ပါးဆံုရိုးအက္သြားလို႕ အေရးတၾကီး ေလယာဥ္ႏွင့္ ျပန္ရသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႕ည ေဘာလံုးပြဲၾကည့္ဖို႕ေတာင္ ေနာက္က်ေနျပီ စသျဖင့္ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ မိတ္ဆက္စကားဆိုပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အလုပ္မွာ အခ်ိန္ပို ဆင္းေနလို႕ ေနာက္က်ရျခင္းျဖစ္ျပီး ေဘာလံုးပြဲအဆံုးသတ္အေျဖကို ၾကည့္ခ်င္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာျဖစ္ပါရဲ႕။

ဒါဆို သူနဲ႕လာၾကည့္ပါလား တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနလို႕။ ေဘာလံုးပြဲက အေဖာ္နဲ႕ၾကည့္မွေကာင္းတာတဲ့ေလ။ ကြၽန္ေတာ္က 'အ၀တ္ သြားလဲလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္ေအာင္' လို႕ဆိုကာ ကြၽန္ေတာ့္အခန္းဘက္တက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ သူက အခန္းအမွတ္ ၂၀၇ မွာေနတာကြၽန္ေတာ္လာရင္ တံခါးကို တြန္းဖြန္႕ျပီးသာ၀င္ခဲ့ေတာ့ ဖြင့္ထားပါ့မယ္ သူလည္းအ၀တ္လဲလွယ္ဦးမွာ ေၾကာင့္ျဖစ္ပါသတဲ့။ အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ T-shirt တစ္ထည္ႏွင့္ခ်ည္သားေဘာင္းဘီတိုကို၀တ္ဆင္လိုက္ပါျပီ။ အတြင္းခံေတာ့ မ၀တ္ေတာ့ပါဘူးေလ ဒီညေနေစာင္းက အေတာ့္ကိုပူတာ။

အခန္းနံပါတ္ ၂၀၇ ေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးကို အသာတြန္းဖြင့္၀င္လိုက္ေတာ့ တီဗီမွာ ေဘာလံုးပြဲက အရွိန္ေကာင္းစြာ ကန္ေနၾကေလ့။ အိပ္ခန္းဆီက ေရက်သံေတြၾကားေနရတာေၾကာင့္ 'Hey, ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ေနျပီ' လို႕သြားေအာ္လိုက္တယ္။ သူကလည္း 'သက္သာသ လို ေန ေရခဲေသတၲာထဲမွာ ဘီယာရွိတယ္ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ယူေသာက္လိုက္ေတာ့ကြာ' တဲ့ျပန္ဧည့္ခံပါရဲ႕ အသံနဲ႕။ ေရခဲေသတၲာထဲက ဘီယာတစ္ဗူးေလာက္ဆြဲကာ sofa မွာထိုင္ျပီး ေဘာလံုးပြဲကို စိတ္ပါ၀င္စား ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္ျဖစ္ပါ၏။

ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဂ်င္မီ အေျပးေဘာင္းဘီတိုေလး ႏွင့္၀င္လာတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို စိုက္ၾကည့္တယ္ဆိုတာ ရိုင္းတယ္ထင္ပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ေဘာ္ဒီက စိုက္ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ကိုလွတာ။ အေတာ့္ကို ေတာင့္တင္းအခ်ိဳးက်လွပါရဲ႕။ သူ႕ abs အထစ္ေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို ပင္လယ္လႈိင္းမူးသလို မိန္႕မူးသြားေစတာ။

ဂ်င္မီက ဘီယာႏွင့္တြဲျပီး popcorn စားခ်င္ရင္ သူမီးဖိုေခ်ာင္ထဲသြားယူေပးမယ္လို႕ေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က 'Sure' လို႕သာ။ သူျပန္လာ ေတာ့ ဘီယာရယ္ popcorn ေတြထည့္ထားတဲ့ ပန္းကန္လံုးၾကီးရယ္ ကိုင္လာျပီးေရွ႕ကစားပြဲမွာ ခ်ထားလိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ေဘး ကပ္ထိုင္လိုက္ရင္း ေဘာလံုးပြဲကိုၾကည့္ၾကတာ ကန္ခ်က္ေတြ၊ ေဘာလံုးသမားေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ ဒိုင္လူၾကီးေတြရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ကို ေ၀ဖန္မွတ္ခ်က္ေပးၾကရင္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္အားေပးၾကတာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြ။

မန္ယူက အႏိုင္ဂိုးသြင္းရင္း ျပိဳင္ဘက္အသင္းကို ဒုတိယရေစလိုက္ကာ ေဘာလံုးပြဲျပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဘီယာထပ္ယူဦးမလား သူကေမး တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ဘယ္ျငင္းလိမ့္မလဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အားကစားေတြ အေၾကာင္း၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အလုပ္အကိုင္သဘာ၀ေတြ၊ တစ္ျခားစိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြႏွင့္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ စကားေျပာပြဲေလးဖန္တီးျဖစ္ၾကတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာ ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ကို ေျပာရတာေပါ့ မနက္ေစာေစာ အလုပ္သြားရဦးမယ္ ျပန္ဖို႕သင့္ျပီလို႕။ သူ႕အေနနဲ႕ကေတာ့ အိပ္ယာထဲသြားဖို႕ဆို စိတ္ေတြက မအိပ္ခ်င္ေသးေတာ့ ရုပ္ရွင္တစ္ကားေလာက္သူၾကည့္ဦးမယ္တဲ့။ သူနဲ႕အတူ အဲဒီရုပ္ရွင္ကို နည္းနည္းေလာက္ၾကည့္သြားပါ လို႕ေျပာေတာ့ နည္းနည္း ေတာ့ထူးဆန္းတယ္လို႕ ေတြးမိပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း နည္းနည္းၾကည့္သြားမယ္လို႕ အေျဖေပးလိုက္ ပါတယ္။

ဂ်င္မီ ကထကာ သူ႕အိပ္ခန္းထဲသြား DVD ႏွစ္ခ်ပ္ေလာက္ ဆြဲျပီးျပန္လာပါတယ္။ DVD player ထဲကိုထည့္ Play ကိုႏွိပ္လိုက္ကာ sofa ေပၚျပန္ထိုင္ရင္း ေရွ႕ကစားပြဲပုေလးေပၚေျခေထာက္လွန္းတင္လိုက္ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္မ်ိဳး TV Screen မွာေပၚ လာပါရဲ႕ porno flick တစ္ခု။ ဒီဇာတ္ကားအစမွာေတာ့ စံုတြဲတစ္တြဲနဲ႕ ပ်ိဳးတာပါ။ နီဂရိုးဘဲၾကီးတစ္ေပြက ခပ္သြယ္သြယ္ အျဖဴမေလးရဲ႕ ပစၥည္းကို လွ်ာေကြၽးတယ္ေကာင္းေကာင္း။ ျပီးမွ -ိဳးဖို႕ျပင္ေတာ့တာ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဇာတ္လမ္းမွာ အသာေမွ်ာၾကည့္ရင္း ဂ်င္မီဘက္ မသိမသာၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ေဘာင္းဘီၾကီးေဖာင္းကားျပီး မိုးကာတဲတစ္ခုလိုျဖစ္ေနေရာ။ သူ႕ကိုသတိထားၾကည့္မိရုံျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္ ရင္ေတြ တဒိန္းဒိန္းခုန္လာပါေတာ့တယ္။

ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနရင္း ဇာတ္လမ္းထဲမွာပါတဲ့ အတြဲက ဟန္ခ်က္ညီညီ-ိုးပြဲဆင္ေနတုန္း ေနာက္ဘဲတစ္ေပြ ထပ္ေရာက္လာကာ  3 – way စလုပ္ၾကပါေရာ။ တစ္ေယာက္က ပါးစပ္ဟျပီးေအာ္ေနတဲ့ ေစာ္ရဲ႕အာခံတြင္းထဲ သူ႕ငပဲၾကီးထည့္လိုက္ကာ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေစာ္ရဲ႕ခ်ယ္ရီေပါက္ကို ဒစ္ၾကီးၾကီးႏွင့္ အားရပါးရေမႊေနတာ။ ဂ်င္မီဘက္တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ငပဲဟာ ရာႏႈန္းျပည့္မာေတာင္ ေနျပီး သူ႕လက္ေတြဟာ ေဘာင္းဘီေပၚကေန ပြတ္သပ္စျပဳေနပါျပီ။ မ်က္၀န္းေတြကလည္း ေဖာင္းၾကြျပီး ေဘာင္းဘီေမွ်ာ႕ၾကိဳးဟတတ ျဖစ္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ေပါင္ျခံဆီမသိမသာၾကည့္ရဲ႕။ 'ဂလု' ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲက သြားရည္ေတြမ်ား တျမႇားျမႇား္က်ကုန္ျပီထင္ရပါတယ္ ဂ်င္မီသူ႕ေဘာင္းဘီကို ဒူးေတြအထိဆြဲခ်လိုက္ရင္း လက္အစံုႏွင့္တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆုပ္ကိုင္ကာ အထက္ေအာက္ကစားတာျမင္လိုက္ရေတာ့။

'Alex, မင္းငပဲကို ဆြဲထုတ္ျပီး ငါ့လိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနလို႕ရပါတယ္ ေဘာ္ဒါရ ေအးေဆးေပါ့'

ကြၽန္ေတာ္လည္း အတင္းရုန္းကန္ထေနတဲ့ညီဘြားကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ညီဘြားကလည္း မာန္ထလိုက္ပံုမ်ား တဆစ္ဆစ္ ေတာင္နာသလားလို႕။ ေရွ႕ဆက္ျပီး ဘာျဖစ္မလည္းဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ၾကိဳတင္မေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ပါ။ ဂ်င္မီဆိုဖာေရွ႕က စားပြဲပုေပၚတင္ထားတဲ့ သူ႕ေျခေထာက္ေတြကို ကြၽန္ေတာ့္ေပါင္ျခံႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုးတင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ေျခဖ၀ါးႏုႏုေတြျဖင့္ အသာပြတ္သပ္ၾကည့္ ပါေရာ။ 'အေတာ္ေကာင္းတဲ့ အသားေခ်ာင္းၾကီးပါလားကြ' ဟုတ္တယ္ ကြၽန္ေတာ့္ပစၥည္းက ဂ်င္မီထက္နည္းနည္း ပိုတုတ္ေပမဲ့ သူ႕ ေလာက္ေတာ့မရွည္။ ေျခဖ၀ါးႏွင့္ပြတ္သပ္ရတာ မေက်နပ္ေတာ့တဲ့ ဂ်င္မီ သူ႕ညာဘက္လက္ကိုသံုးကာ ကြၽန္ေတာ့္ -ီးကိုကစားပါေတာ့ တယ္ ခဏေသာအခ်ိန္မွာ။

ရုပ္ရွင္က အဆံုးသတ္ဖို႕နီးလာျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဇာတ္လမ္းကဘယ္လိုစတယ္သာသိျပီး ဘာေတြဆက္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္မသိ ဘူးရယ္။ သူကလည္း ထို႕အတူ ကြၽန္ေတာ့္-ီးကိုကိုင္ျပီး ကစားတာကိုသာ အာရုံစူးစိုက္ေနေတာ့တာ။ ရုတ္တရက္ သူဆိုဖာေပၚေမွာက္ ကြၽန္ေတာ့္ေပါင္ျခံဆီမ်က္ႏွာအပ္ရင္း ငပဲကို ပူေႏြးေနတဲ့ အာခံတြင္းထဲ အဆံုးထည့္လိုက္တာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ဆီးစပ္က ျခံဳပုတ္ငယ္ထိေတြ႕တဲ့အထိ။ သူလွ်ာကို-ိင္တံမွာရစ္ပတ္လိုက္ရင္း အသြင္းအထုတ္လုပ္တာမ်ား ဖီးလ္အေတာ္ေကာင္းတယ္။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ပါးစပ္ကိုဟရင္း သူ႕လည္မ်ိဳထဲေရာက္သည္အထိ မ်ိဳမ်ိဳခ်တာ အပ်ိဳစင္တစ္ေယာက္ႏွင့္ လိင္ဆက္ဆံေနရသလိုပါပဲ။ ေလွ်ာကနဲ အျပင္ထုတ္ ကြမ္းသီးေခါင္း၀ေလးကို လွ်ာနဲ႕ကလိ၊ ေလွ်ာကနဲ အာခံတြင္းထဲမ်ိဳခ်အလုပ္မ်ားလွတဲ့ ဂ်င္မီေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ေရႊဥေတြ တစစ္စစ္လႈပ္ရွားကာ ပန္းထြက္ရန္အသင့္ျဖစ္ေနပါေရာ။သူ႕အာခံတြင္းမွ အသာထုတ္ရင္း ကြမ္းသီး ေခါင္းကိုဖြဖြစုပ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ အထြဋ္အထိပ္ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ သူစုပ္ေနတာကိုရပ္လိုက္ အဲဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ပါးစပ္ ထဲပန္းထည့္မိေတာ့မယ္လို႕ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ သူကမၾကားေယာက္ျပဳရင္း တျဖည္းျဖည္းမွ်င္းစုပ္ကာ လည္မ်ိဳထဲထိေလ်ာကနဲ ေလွ်ာက နဲသြင္းလိုက္တာေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္စြာ ေပါက္ကြဲထြက္သြားပါေရာ အမ်ားအျပား။ ေဂ်မီတစ္ေယာက္ အသက္ရွဴဖို႕ခဏနားေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အရည္ပ်စ္ေတြ တစ္စက္က်န္တဲ့အထိ လွ်ာနဲ႕လ်က္ေနရဲ႕။

ကြၽန္ေတာ္အားကုန္သလိုခံစားရေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သိေနတယ္ သူ႕ရဲ႕ခပ္ထြားထြားငပဲက ေပးတဲ့အရသာကိုခံစားခ်င္ေသးတယ္ ဆိုတာ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ရဲ႕မာေထာင္ေနတဲ့ ငပဲရွိရာ ေခါင္းငံု႕လိုက္ရင္း ရွည္လ်ားတုတ္ခိုင္လွတဲ့ အသားေခ်ာင္းကို ပါးစပ္ထဲမွတစ္ဆင့္ လည္မ်ိဳထဲထိ တစ္လက္မျခင္း သြင္းကာ အရသာကို တသိမ့္သိမ့္ခံစားရပါတယ္။ ဂ်င္မီကလည္း ျပည့္တင္းေနတဲ့ သူ႕တင္ပါးမ်ားကို အားျပဳကာ ငပဲကို ကြၽန္ေတာ့္လည္မ်ိဳထဲ ပိုပို၀င္ေအာင္ၾကိဳးစားလႈပ္ရွားပါေရာ။ စည္းခ်က္က် ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲအသြင္းအထုတ္လုပ္ ေနတဲ့ ဂ်င္မီပစၥည္းဟာ ရွည္သထက္ရွည္ျပီး ပိုတုတ္လာသလို ခံစားရပါရဲ႕။ ခဏေလးၾကာေတာ့ ေဆာင့္သြင္းခ်က္ေတြျမန္သထက္ ျမန္လာတယ္။ သူ႕ရဲ႕သန္မာလွတဲ့ ခႏၶာကိုယ္လည္း တုန္ခါမႈေတြမ်ားလာျပီး ေရႊရည္ေတြပစ္လႊတ္ဖို႕အသင့္။ ဒါေၾကာင့္ရွည္လ်ားလွတဲ့ သူ႕ငပဲကိုပါးစပ္ထဲက ထုတ္ဖို႕ၾကိဳးစားတာ ကြၽန္ေတာ္ကတင္ပါးေတြကို ထိန္းကိုင္လိုက္ရင္း ပါးစပ္ထဲမွာပဲထည့္ထားဖို႕ လုပ္ေဆာင္လိုက္ ပါတယ္။ သူတစ္ခ်က္အျပင္ကို ထုတ္လိုက္ဖို႕လုပ္ရင္းမွ တင္ပါးေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာကာ စကၠန္႕အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ပူေႏြးေန တဲ့ အရည္ပ်စ္ေတြ တစ္ခါ ႏွစ္ခါ သံုးခါ ေလးခါ ပန္းထုတ္ပါရဲ႕ေရႊျပြန္ထဲမွ။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕အည္ေတြ တစ္စက္မွေထြးမထုတ္ပစ္ဖူး။

အဲဒီေနာက္ ဂ်င္မီ သူ႕ပစၥည္းကို ကြမ္းသီးေခါင္းထိဆြဲထုတ္လိုက္ေသးတယ္။ ျပီးမွ ႏႈတ္ခမ္းမေစ့တေစ့ထဲမွ အာခံတြင္းထဲ ေလးငါးၾကိမ္ ေလာက္ ရွန္တိန္လုပ္ကာ ကြၽန္ေတာ့္ကို အံ့ၾသေအာင္ ထပ္မံျပဳမူျပန္တာေပါ့။ အရသာရွိလွတဲ့ သူ႕ေရႊရည္ေတြကို ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ခါ သံုးခါေလာက္ထပ္မံပန္းထုတ္ေပးတာေလ။

Sofa ေပၚျပန္လွဲမီွျပီးထိုင္လိုက္တယ္ ကြၽန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲက သူ႕ပစၥည္းကိုဆြဲထုတ္ျပီးေနာက္။ ကိစၥ၀စၥျပီးေတာ့လည္း ေယာက္်ား တစ္ေယာက္ႏွင့္ လိင္ပတ္သက္မႈျဖစ္တာ ဘယ္တုန္းကမွ မဟုတ္တဲ့ဟန္။ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးသူတစ္ဦးလို အခ်ိဳးခ်ိဳးပါရဲ႕။ တိုင္ကပ္နာရီကို သူတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ျပီးေနာက္ သူကြၽန္ေတာ့္ကိုေမးတယ္ မနက္အလုပ္ဘယ္ခ်ိန္သြားမွာလဲတဲ့။ မနက္၇ နာရီ ေလာက္လို႕ေျပာေတာ့ ဒီညျပန္မေနေတာ့ဘဲ သူ႕အခန္းမွာပဲ အေဖာ္ျပဳအိပ္ေပးပါလားဆိုပဲ။ ေပးလာတဲ့ အခြင့္အေရး အလြတ္မခံ မျငင္းဆန္ေတာ့ဘဲ သေဘာညီလိုက္ပါေရာ။ ခပ္ထူထူေမႊ႕ယာေပၚက ေစာင္ပါးေအာက္ကိုႏွစ္ေယာက္သား အ၀တ္မပါ ၀င္အိပ္လိုက္ ၾကရင္း ဖက္ျပဳရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားၾကပါေတာ့တယ္။

မနက္ ၂နာရီခြဲေလာက္မွာ ဂ်င္မီကိုေက်ာေပးအိပ္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္တင္ပါးမ်ားဆီက ႏုညံ့တဲ့ထိုးသြင္းမႈတစ္ခုေၾကာင့္ ႏိုးလာရပါတယ္။ Lube ေတြထည့္ထားတဲ့ ခေရ၀ဆီ သူ႕ဒစ္ၾကီးၾကီးကို အသာတစ္ခ်က္ျခင္း အသြင္းအထုတ္လုပ္ေနျခင္းေၾကာင့္ အ၀င္အထြက္မွာ နာ က်င္မႈမရွိ။ ျမန္ဆန္တဲ့ေဆာင့္ခ်က္မ်ားမဟုတ္ဘဲ ဇိမ္ယူျပီး အရသာခံေနသည့္ ေဆာင့္ခ်က္မ်ားဟာ ကြၽန္ေတာ့္ prostate ကို သူ႕ဒစ္ ထိပ္ျဖင့္လာလာ ထိေစ ေသာေၾကာင့္ ေပါင္ၾကားက ညီဘြားဟာလည္း မာသတက္မာလာပါေရာ။ ကြၽန္ေတာ္ႏိုးလာမွန္းသိေတာ့ မရုန္း ဖယ္သြားေစေရး ခါး ကိုတင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ကိုင္လိုက္ေကာ ေဆာင့္သြင္းခ်က္ကို နည္းနည္းေလးသြက္လာေစပါ၏။ ႏႈတ္ဖ်ားက ဖီးလ္ အရွိန္ျမင့္သံေတြေပၚ ထြက္လာသလို သူ႕ေဆာင့္ခ်က္မ်ားဟာလည္း ျမန္သထက္ျမန္လာတဲ့ ခဏ ကြၽန္ေတာ့္ခါးကို တင္းက်ပ္စြာဆုပ္ကိုင္ လိုက္ရင္း သူ႕ခါးကို ေကာ့ကာ ေကာ့ကာျဖင့္ ပန္းထည့္လိုက္ပါတယ္ ေရႊရည္ေတြ။ ကြၽန္ေတာ့္မွာလည္း အလားတူ အိပ္ယာခင္းမ်ားဆီ ဒလေဟာ။

ဂ်င္မီ ကြၽန္ေတာ့္ေက်ာျပင္ကို သိုင္းဖက္ကာ လွဲေနရင္း သူ႕ငပဲကို ခေရတြင္းထဲႏွစ္ထားတာ လံုး၀ေပ်ာ့သြားသည္အထိပါ။ သူကြၽန္ေတာ့္ လည္တုိင္ကို အနမ္းဖြဖြေပးျပီးေနာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတာ မနက္ ၆နာရီထိုး alarm ျမည္ေတာ့မွ ႏွစ္ဦးသား တထိုင္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဂ်င္မီ ကြၽန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲကိုင္ကာ ေရခ်ိဳးခန္းဆီ မနက္ခင္းဆီးသြားဖို႕ေခၚကာ အတူေပါက္ၾကရင္း ေနာက္ေတာ့ အ၀တ္ေတြ၀တ္ဆင္ရင္း ဧည့္ခန္းဆီထြက္လာလိုက္ပါတယ္။ သူက ဒီလိုႏွစ္ဦးသား အထိအေတြ႕ကိစၥကို အခ်ိဳ႕ေသာ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ထပ္လုပ္ခ်င္ေသးသတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း သေဘာတူလိုက္တာ အျမန္အဆန္။ သူ႕ရည္းစားေကာင္မေလးက အနည္းဆံုးႏွစ္ပတ္ေလာက္ေတာ့ ၾကာမယ္၊ ကြၽန္ေတာ္အလိုရွိရင္ေတာ့ ညတိုင္းႏွစ္ဦးသား အတူအခ်ိန္ျဖဳန္းႏိုင္ပါသတဲ့။ သူ႕ေကာင္မေလး မျပန္လာခင္ေပါ့ေလ။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ဂ်င္မီ တကယ့္ကိုေကာင္းမြန္တဲ့ အခ်ိန္ေကာင္းေလးေတြ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရတာပါ။ လိင္ဆက္ဆံမႈအေနအထား၊ စုပ္မႈတ္ခ် နည္း လမ္းေတြထဲက ဘယ္ဟာကပိုေကာင္းတယ္ဆိုတာေတြကိုေရာ စမ္းသပ္ေလ့လာေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။ တစ္ခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ သူ႕ ခေရ၀ကို အေပါက္ခ်ဲ႕ေစခ်င္တယ္။ ေကာင္မေလးျပန္မလာခင္အခ်ိန္ထိေတာ့ သူက ကြၽန္ေတာ့္အခန္းကိုလာရင္လာ ဒါမွမဟုတ္ ကြၽန္ေတာ္က သူ႕အခန္းကို သြား ႏွစ္ဦးသားျပင္းပ်တပ္မက္တဲ့ အရသာကို ခံစားၾကတာ အဟုတ္တကယ္။

'ဟုတ္ကဲ့ေျပာပါ.....Sentosa beach က siloso ဘက္ကိုသြားရေအာင္ေလဗ်ာ မေရာက္တာၾကာျပီ'

'အင္း...အလုပ္နဲ႕အိမ္ ဒါပဲဆိုေတာ့ မသြားျဖစ္ဘူး။ ေန႕လယ္စာကို စားေနက် ပင္လယ္စာဆိုင္မွာပဲစားရေအာင္'

'ဒါေတာ့ခက္ျပီဟုတ္လား? ခင္ဗ်ားတို႕ Ramazan month က ၾသဂုတ္လ ၁၂ရက္ေန႕ကေန စက္တင္ဘာ ၃၀ထိမလား? အခု....ေအာ္ Rozah ေစာင့္ထားတယ္?'

'ဟုတ္ျပီ ဂ်င္မီ လိုက္ခဲ့ရမွာေပါ့ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလး ေခ်ာမေခ်ာလိုက္ၾကည့္မယ္ေလ။ စိတ္မဆိုးပါဘူးဗ်ာ စေနမွပဲ သြားၾကတာေပါ့။ အ၀တ္လဲျပီး ခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္ ...ဘိုင္'

ေလယာဥ္ကြင္းကို သူ႕ေကာင္မေလးကို သြားၾကိဳမတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လည္းလိုက္သြားျပီး သူငယ္ခ်င္းသစ္အျဖစ္ မိတ္ဆက္ေပးျခင္းခံရမွာပါ။ အ၀တ္ေတြအားလံုးလဲ....သူ၀ယ္ေပးထားတဲ့ ေရေမႊးကို စြတ္လိုက္တာ...အားပါး ေမႊးမွေမႊး။

Estee Lauder ရဲ႕ ... Beyond Paradise….

Alex Aung (3 August 2010)
Sep 12th

တမ္းတသူရဲ႕ လြမ္းရင္မွ မုိး….

By SSP

စာမလာ သတင္းမၾကားနဲ႔

ေနစိမ့္သူရယ္လုိ႔

အျပစ္ယူလည္း မဖဲြ႔လုိၿပီ..။

ထားခဲ့မိတဲ့ သစၥာစကား

ျပဳခဲ့ၾကတဲ့ အၾကင္နာ

ျဖစ္တည္လာတဲ့ သံေယာဇဥ္

အရိပ္ထင္ဆဲ

ရင္ထဲမွာေတြး

အလြမ္းေတးျဖစ္

ခ်စ္ျခင္းဆုိတဲ့အရာ

ဘယ္ဆီမွာေရာက္

ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကား

ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံရိပ္

ျမင္တုိင္းသတိရ

တမ္းတမႈ အသေခၤ်

ေ၀ဒနာ အနႏၱ

ေမ့မရ ရက္ရွည္မုိ႔

မ်က္ရည္စက္ ျဖစ္သြန္းၿဖဳိး

တမ္းတသူရဲ႕ လြမ္းရင္မွ မုိး…။

 
Dec 10th

The Juggernaut သို႕ မဟုတ္ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ရွိခဲ႕ေသာ အခ်စ္တစ္ခု (၆)

By Nay Linn Thura
ေဒါက္တာသူရ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္....
“ဆရာ....ဆရာ”..........အိမ္ေရွ႕ မွ ေခၚ သံ ၾကားသျဖင္႕ ကိုသူရ နိုးလာသည္။

-ဟိုက္....ညီ...ညီ..ထဦး....... အိမ္ေရွ႕ မွာ လူေရာက္ေနတယ္....

---အမ္...အင္း..ကို...


          ပိုးလို႕ ပက္လက္နဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတာေလ..အ၀တ္အစားကို မကပ္ပဲနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္
ေနေတာ႕ ...ကို သူရ မ်က္ႏွာပူပူ နဲ႕ တပက္ ရွည္ ကို ပတ္ကာ..အျပင္ထြက္ခဲ႕ေတာ႕..
“ ေအာ္.ကိုေအာင္....ဘာကိတ္စလဲဗ်..”
Jun 25th

တို ့ပိုင္တဲ့ သစ္ပင္

By တိုက္တန္မယ္ေတာ္ ေဒစီဂ်ိမ္း
ခ်စ္သူ ----- 

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ --- သံုးးနွစ္ေက်ာ္ကာလ

နင္ကမ္းတဲ့ -- ပန္းသီးကို ငါတို ့တူတူစားခဲ့ၾကတယ္ေနာ္ ---။

ခ်စ္သူ -----

ငါတို ့စားခဲ့တဲ့ ---- ပန္းသီးအေစ့ေလးကို

ငါတို ့စိုက္ခဲ့တာ ---- ခုဆို ေလးနွစ္သားပင္ပ်ိဳျဖစ္လာခဲ့ျပီေနာ္ ----။

ခ်စ္သူ-----

ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ကာလေတြ ----- မုန္တိုင္းလဲထန္ခဲ့  

ေလေျပလဲ ေသြးခဲ့ --- ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္နဲ ့ ေနခဲ့တယ္ေနာ္ --။

ခ်စ္သူ -----

ဒီေန ့ နင့္လက္ေပၚေၾကြက်လာတဲ့ --- ပန္းသီးေလးဟာ

ငါတို ့အခ်စ္သစ္ေစ့ေလးက --- ပြားမ်ားလာတဲ့

အခ်စ္ေတြရဲ ႔ -- --- အပိုင္းတစ္ခုေပါ့ --

ၾကည့္စမ္း -- တို ့နွစ္ေယာက္ေမ့ေနလိုက္တာေနာ္

တို ့အခ်စ္ပင္ေလးကိုေပါ့ -----

နင္----- ငါ့ကို ျပန္ေကၽြးတဲ့ ပန္းသီးေၾကာင့္

ငါ သံုးနွစ္ေလာက္ နုပ်ိဳသြားျပီကြာ ------။

လာပါခ်စ္သူရယ္ --- တို ့အခ်စ္ပင္ေလးေအာက္မွာ

နင့္ကိုမွီအိပ္ခ်င္လို ့ပါ ----- သိလား " နင့္ကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္"--။


အခ်စ္မ်ားစြာျဖင့္
ေဒစီဂ်ိမ္း


 
Nov 27th

တစ္မုိးေအာက္မွာ..ေရာက္မလာမယ့္မုိးကုိေမွ်ာ္ခဲ့တယ္

By dreamy boy

(ပထမဆုံးေန႔)

ကားေပၚတြင္ရွိေနစဥ္တစ္ခ်ိန္လုံးဖြဲဖြဲသာရြာခဲ့ေသာမုိးသည္ကားေပၚမွဆင္းလုိက္သည္ႏွင့္သည္း

ထန္လာေတာ့သည္..။ေကာ္ဖီဆုိင္တစ္ခုတစ္ေလမွာမခ်ိန္းပဲဒီကားမွတ္တုိင္းမွာ အဆန္းထြင္ၿပီး

လာခ်ိန္းေသာစႏၵီကုိရုတ္တရက္ေဒါသထြက္သြားသည္။သည္ကိစၥအတြက္လဲစကားမ်ားၿပီးၿပီ။

ဘာပါလိမ့္..။ေကာ္ဖီဆုိင္မွာအသိေတြနဲ႔ေတြ႔မွာစုိးလုိ႔တဲ့..။ဘုရားေရ..။

ငါနဲ႔တြဲၿပီးလူၿမင္ခံရတာ မင္းအတြက္သိကၡာက်စရာလုိ႔ထင္ေနရင္ဘာလုိ႔ငါကုိ ရည္းစားအၿဖစ္

လက္ခံခဲ့ေသးလဲ..။မေနႏုိင္လြန္း ၍ေၿပာမိေတာ့..ကုိက နားလည္မႈကုိမရွိဘူး..ဘာညာေၿပာကာ

စိတ္ေကာက္သြားေတာ့ သူပဲအေလွ်ာ့ေပးၿဖစ္ခဲ့သည္။

         ခ်ိန္းထားေသာမွတ္တုိင္သုိ႔ေရာက္သြားေတာ့ သူ႔တကုိယ္လုံးအေတာ္စုိရႊဲေနၿပီ..။မွတ္တုိင္

မွာအမုိးရွိေသာ္လည္းၿပင္းထန္စြာတုိက္ခတ္ေနေသာေလက မုိးစက္မ်ားကုိသယ္ေဆာင္လာသၿဖင့္

ပုိ၍ခ်မ္းလာသည္..။ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေလာက္ေသာက္ရရင္ေကာင္းမွာပဲ..။သူေစာင့္ေနေသာမွတ္

တုိင္၏တစ္ဖက္စြန္းတြင္ေတာ့ သူ႔လုိပင္တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိရပ္ေစာင့္ေနဟန္တူေသာ

လူတစ္ေယာက္ရွိသည္။ကားေစာင့္ေနတာေတာ့မၿဖစ္ႏုိင္။

                        သည္မွတ္တုိင္သည္ညရွစ္နာရီေက်ာ္လ်င္ကားမရပ္ေတာ့ေသာမွတ္တုိင္သာၿဖစ္၏။

သူကတီရွပ္လက္တုိၿဖင့္မုိးေတြစုိနစ္ကာခ်မ္းေနခ်ိန္တြင္ထိုသူသည္မုိးကာအကၤ်ီကုိတင္းတင္းေစ့ကာ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကိုရွိုက္ဖြာလ်က္ရွိသည္..။ေလၿပင္းေ၀့လုိက္တုိင္းေယာက္်ားတစ္ေယာက္အတြက္

အတန္ငယ္ရွည္လ်ားေသာပုခုံးေထာက္ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြက လြင့္၀ဲသြားသည္။

သူကုိယ္တုိင္၏ဆံပင္ကအသားၾကမ္းကာ

မာေက်ာေသာေၾကာင့္ ဆံပင္ေပ်ာ့ေလးေတြကုိဘာရယ္မဟုတ္ပဲသေဘာက်မိတတ္သည္။

ဆံပင္ေလးေတြကစႏၵီဆံပင္ေလးေတြလုိပဲ..။သူ႔အေတြးကုိသေဘာက်သြားကာ ရုတ္တရက္

ေလခြ်န္ပစ္လုိက္ေတာ့ ထုိသူကလွည့္ၾကည့္သည္။ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာ ရန္စတယ္လုိ႔

ထင္သြားၿပီလားမသိဘူး..။ဘာေၿပာရမွန္းမသိပဲႏူတ္ကလႊတ္ကနဲထြက္သြားသည္။

                         ‘ မီးတစ္တုိ႔ေလာက္’

ဟာ..ေသေတာ့မွာပဲ..။ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္ေနတာမွန္ေသာ္လည္းသူ႔တြင္ေဆးလိပ္မပါတာ

သူသိသည္။ထိုသူကေဘာင္းဘီအိပ္ကပ္ေတြကုိလွည့္ပတ္စမ္းကာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၿဖစ္ေန

ေသာသူ႔ကိုတစ္ခ်က္ၿပဳံးကာေဆးလိပ္ပါထုတ္ေပးသည္။ေဆးလိပ္ကုိမီးညွိ၍အားရပါးရရွုိက္ဖြာ

လုိက္ေသာအခါတစ္ခ်ိဳ႔တစ္၀က္သည္သူ႔အဆုတ္ထဲသုိ႔အဆိပ္မ်ားအၿဖစ္၀င္ေရာက္ကာ

တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ေလထဲသုိ႔လြင့္ေမ်ာသြားသည္။ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေႏြးသြားတာအမွန္ပဲ..။

ေက်းဇူးပဲ ဟုေၿပာလုိက္ေတာ့မ်က္လုံးကုိအသာမွိတ္ကာၿပဳံးလ်က္ေခါင္းယမ္းၿပသည္။

မလိုပါဘူးဆိုတဲ့သေဘာေပါ့..။ထိုစဥ္မွာပဲရင္းႏွီးၿပီးသားကုိယ္နံ႔ကေလးသည္သူ႔နားတြင္

ေမႊးပ်ံ့လာသည္။ စႏၵီေရာက္လာၿပီ..။

‘ ကုိေစာင့္ေနတာၾကာၿပီလား..သြားရေအာင္ေလ”

စႏၵီသည္သူ႔ထုံးစံအတုိင္း ဘာကုိမွဂရုမထားပဲေၿပာခ်င္ရာေၿပာကာ ေရွ႔မွၾကိဳထြက္သြားသည္။

ဟုိလူကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ထြက္ခြာသြားေသာစႏၵီေနာက္ေက်ာကုိစုိက္ၾကည့္ေနေသာေၾကာင့္

သူ႔ရင္ထဲတြင္ေက်နပ္သလုိၿဖစ္သြားသည္။ဒီလုိဆုိေတာ့ သူ စႏၵီပုခုံးကုိပုိင္ဆုိင္စြာဖက္ထားရမွာ

ပုိၿပီးအရသာရွိပါလိမ့္မည္..။

 

(၂)

ထိုဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္သုိ႔ စႏၵီဒုတိယအၾကိမ္ခ်ိန္းေသာအခါပထမအၾကိမ္ကလုိ သူအတုိက္အခံ

မလုပ္ေတာ့ပါ။အၿမဲေနာက္က်တတ္ေသာ စႏၵီေရာက္မလာခင္ေကာ္ဖီဆုိင္မွာထုိင္လ်က္ေကာ္ဖီကုိ

မ်ိဳခ်ရင္းမ်က္စိေနာက္ဖြယ္လူမ်ားႏွင့္ animal planet ကုိသာဖြင့္ေသာထပိတ္ပစ္လို႔မရသည့္

ရြံရွာဖြယ္တီဗြီအစီအစဥ္ကုိသည္းခံရမွာထက္စာရင္ မွတ္တုိင္တြင္တိတ္ဆိတ္စြာထိုင္လ်က္

Mp3 ကုိနားထဲထည့္ထားရတာကပုိ၍သက္ေတာင့္သက္သာရွိေပလိမ့္မည္။

                                  ဒုတိယေန႔သည္ပထမေန႔ႏွင့္ဆန္႔က်င္စြာေၿခာက္ေသြ႔ပူအုိက္လ်က္ရွိသည္။

ရန္ကုန္သည္တစ္ခါတစ္ရံေတာ့အေၿပာင္းအလဲၿမန္ေသာမိန္းမတစ္ေယာက္ႏွင့္တူသည္။ညေနကမုိးသည္းထန္စြာရြာခဲ့ေသာ္လည္းအခုေတာ့လမ္းမမ်ားသည္သူမဟုတ္သလုိပင္ေၿခာက္ကပ္ေနသည္။မုိးရြာခဲ့ေသာသေကၤတအၿဖစ္တစ္ေနရာထဲမွာစုၿပဳံတင္ေနေသာအမႈိက္မ်ားႏွင့္ေၿခာက္ေသြ႔စၿပဳကာေလထဲလြင့္ပါခ်င္ေနသည့္

သဲစီးေၾကာင္းကေလးမ်ားသာရွိေတာ့သည္။

           မွတ္တုိင္၏အဆုံးတြင္ေတာ့ပထမေန႔ကလူထုိင္ေနသည္ကုိေတြ႔ရ၏။သည္လူ၀ီရိယေကာင္းလွခ်ည္လား။

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ဒီေန႔ေတာ့ ေဆးလိပ္ပါလာသည့္အတြက္ မည္သူ႔ကုိမ်ွေအာက္က်ိဳ႔စရာမလိုပဲ..သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း စႏၵီကုိေစာင့္ႏုိင္လိမ့္မည္။မွတ္တုိင္ဆီသုိ႔လမ္းေလွ်ာက္သြားေတာ့တိတ္ဆိတ္စၿပဳေနေသာအခ်ိန္တြင္

သူ႔ဖိနပ္သံကအတန္ငယ္က်ယ္ေလာင္ေန၏။

                                          အရပ္အေမာင္းႏွင့္ခႏၶာကုိယ္ကထြားက်ိဳင္းေသာ္လည္းသူ႔ကုိလွည့္ၾကည့္ေသာမ်က္လုံးမ်ားသည္

ကေလးတစ္ေယာက္လုိၾကည္စင္ကာေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာဆံႏြယ္ႏုႏုမ်ားၿဖင့္အနားသတ္ေသာထုိမ်က္ႏွာသည္္

သူ႔ထက္သုံးေလးႏွစ္ငယ္ရြယ္ေသာလူငယ္ေလးတစ္ေယာက္သာၿဖစ္ႏုိင္သည္။

သူ႔ကုိၿမင္ေတာ့မွတ္မိသြားသလုိရယ္ၿပေတာ့ဘာရယ္မဟုတ္ပဲတုံ႔ၿပန္

လုိက္မိသည္။တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္အေတြးနဲ႔ကုိယ္ၿငိမ္သက္ေငးေမာေနရမွာကုိႏွစ္သက္ေသာသူ

သည္အေ၀းေၿပးကားေပၚမွာ ဖုန္းဘီလ္တန္းစီသည့္အခါမ်ိဳးမွာၾကဳံရတတ္ေသာသိသိမသိသိ

မိတ္ဖြဲ႔စကားေၿပာတတ္သူမ်ားကိုမုန္းတီးသူၿဖစ္၏။သည္လူကေတာ့စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္ရ

ေလာက္ေအာင္စကားမမ်ားေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႔။နံရံတြင္မွီထုိင္ေနရင္းငါးမိနစ္ခန္႔ၾကာေတာ့

ခံတြင္းခ်ဥ္လာသည္။

           ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲကုိစမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သတိလက္လြတ္ဖိထုိင္မိေသာေၾကာင့္

ေဆးလိပ္ဘူးသည္ၿပားကပ္ေန၏။ေဆးစတစ္ခ်ိဳ႔ထြက္က်ကာလိမ္ေကာက္ေနေသာေဆးလိပ္ကုိ

ၿပန္ေၿဖာင့္ရင္းႏူတ္ခမ္းမွာေတ့လုိက္ေတာ့မွသူ႔မီးၿခစ္လြန္ခဲ့ေသာတစ္ပါတ္ေလာက္ကေပ်ာက္ဆုံး

သြားခဲ့သည္ကုိသတိရသည္။ရွစ္ထ္..။ေဒါသတၾကီးေဆးလိပ္ကုိၿဖဳတ္ယူလႊင့္ပစ္ရန္လက္လွမ္း

မိစဥ္မွာပဲ..ေဖ်ာက္ကနဲအသံႏွင့္အတူသူ႔မ်က္ႏွာနားတြင္မီးေတာက္တစ္ခုလင္းလက္လာသည္။

                        ‘ ညွိလုိက္ေလ..အစ္ကုိ’

                         ‘ေက်းဇူးပဲ’

သူႏွင့္အနီးကပ္မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မိေသာအခါမီးၿခစ္မွမီးေတာက္ကေလးမ်ားက ထိုသူ႔မ်က္၀န္းေတြထဲ..ေရာင္ၿပန္ဟပ္ကာေတာက္ပေနခဲ့သည္။

 

(၃)

 

တတိယေၿမာက္ေန႔တြင္ေတာ့သူသည္စႏၵီဆီသုိ႔သြားရမည့္အစား၁၉လမ္းရွိလူရွင္းေသာဆုိင္တစ္

ဆုိင္၏ေထာင့္က်ေသာစားပြဲတစ္လုံးတြင္အယ္လ္ကုိေဟာၿဖင့္ေ၀ဒနာတစ္ခ်ိဳ႔ကုိမ်ိဳခ်ရန္ၾကိဳးစား

လ်က္ရွိ၏။မေန႔ကစႏၵီႏွင့္ရန္ၿဖစ္ခဲ့သည္။စႏၵီႏွင့္သူ႔ၾကားတြင္ရန္ၿဖစ္ၿခင္းဆိုသည္မွာအဆန္းေတာ့

မဟုတ္ပါ။ဘယ္ေကာ္ဖီဆုိင္တြင္ထုိင္မလဲဟူေသာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ရန္ၿဖစ္ႏုိင္သည္။ဘယ္ရုပ္ရွင္ကားၾကည့္မလဲဟူေသာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ရန္ၿဖစ္ႏုိင္သည္။

     အနည္းဆုံးေတာ့ကားလမ္းကူးသည့္အခါအတူတူေစာင့္မကူး၍လူၾကားထဲမွာလက္ကုိင္ဖုိ႔

ၾကိဳးစား၍သုိ႔မဟုတ္လမ္းသြားလမ္းလာေကာင္မေလးေတြကုိလုိက္ေငး၍ဆုိတာေတြနဲ႔ပဲ

ၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ့။စိတ္သေဘာထားၿခင္းမတိုက္ဆုိင္တိုင္းသာလမ္းခြဲရစတမ္းဆုိရင္သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္

ၿပတ္စဲၿပီးတာကာလအေတာ္ၾကာေလာက္ၿပီ..။သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားကကြာဟမႈအက္ေၾကာင္းမည္မွ်ၾကီးမားခဲ့

သည္ၿဖစ္ေစ စႏၵီမ်က္ႏွာေလးကုိတစ္ရက္မေတြ႔ရလ်င္မေနႏုိင္သည့္စိတ္က ယုိင္နဲ႔ေနေသာစိတ္မ်ားကုိၿပန္လည္တည့္မတ္ေပးခဲ့သည္။

        အသည္းကြဲသည့္အခါစိတ္ထဲတြင္မြန္းက်ပ္စြာကူကယ္ရာမဲ့သည့္အခါအရက္ၿဖင့္

ထြက္ေပါက္ရွာၿခင္းသည္လြန္စြာရုိးရွင္းေဟာင္းၿမင္းေသာနည္းၿဖစ္ေသာ္လည္းသူ႔မွာေရြးခ်ယ္စရာ

မရွိပါ။မေန႔က စႏၵီသည္သူ႔နွင့္စေတြ႔ကတည္းက ေက်ာင္းတုန္းကရည္းစားေဟာင္းတစ္ေယာက္

ေတာ္ေၾကာင္းတတ္ေၾကာင္းခ်မ္းသာေၾကာင္းမ်ားကုိစီကာပတ္ကုံးေၿပာလ်က္ရွိ၏။ဘယ္အခ်ိန္မ်ား

သူ႔ဟာသူရပ္လုိက္မလဲဟုေစာင့္ေနေသာ္လည္းအေတာ္ၾကာသည္အထိမၿပီးႏုိင္ေသာအခါသူ

တစ္ခ်က္ဆဲပစ္လုိက္သည္။ထုိအခါမ်ိဳးတြင္သူသည္ စႏၵီအတြက္နားလည္မႈမရွိသူ သေဘာထား

ေသးသိမ္သူၿဖစ္၏။ကုိယ့္ခ်စ္သူကတစ္ၿခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္ေကာင္းေၾကာင္းကုိရွည္ေ၀းၾကာ

ၿမင့္စြာေၿပာၿပေနၿခင္းကုိၿပဳံးၿပီးနားေထာင္ရေလာက္ေအာင္သေဘာထားၾကီးေသာေယာက္်ား

မရွိသေလာက္ရွားပါးသည္ကုိ စႏၵီသိရန္လုိပါသည္..။တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္အၿပန္အလွန္

ပုတ္ခတ္စြပ္စြဲၾကရင္စိတ္ေပါက္ကြဲထြက္ကာနံရံကိုသုံးေလးခ်က္ဆင့္ထုိးပစ္လုိက္ေတာ့ စႏၵီငုိသည္။

                     ‘ထုိင္မယ္ေနာ္’

အသံလာရာဆီသုိ႔လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ၿမင့္မားေသာအရိပ္တစ္ခုသည္သူ႔စားပြဲကုိလက္ေထာက္

ကာခႏၶာကုိယ္ကုိငုံ့ကိုင္းလ်က္သူ႔ကုိမုိးၾကည့္ေန၏။ဟုိလူပါလား...။သူ၏နားမလည္ဟန္အၾကည့္ကုိၿမင္လုိက္

ရေတာ့တစ္ဖက္၀ုိင္းေတြထုိင္ေနရာကသူ႔ကုိၿမင္၍လာႏူတ္ဆက္ၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင္း

ရွည္လ်ားစြာရွင္းၿပေနေတာ့မွသူ႔ရုိင္းၿပမႈအတြက္အားနာသြားသည္။

              ‘ေေဆာရီး..ကြ်န္ေတာ္ရုတ္တရက္ဆုိေတာ့

                ေၾကာင္သြားတယ္’

              ‘ရပါတယ္..ဒါနဲ႔ဟုိတစ္ေယာက္နဲ႔မေတြ႔ၿဖစ္ဘူးလား’

ထုိေမးခြန္းကုိၾကားလုိက္ေတာ့သူ႔ရင္ထဲတြင္မြန္းက်ပ္ကာေခတၲတိတ္ဆိတ္သြားသည္။

              ‘ဟာ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းစပ္စုမိသြားၿပီ’

ရပါတယ္..။ခင္ဗ်ားအလြန္မဟုတ္ဘူး ..။စိတ္ထဲမွာသာေၿပာလိုက္ကာ သူ႔ေရွ႔ရွိခြက္အလြတ္ထဲသုိ႔

ဖန္တေကာင္းထဲမွလက္က်န္ဘီယာမ်ားေလာင္းထည့္ေပးလုိက္သည္။သူ႔ေရွ႔ရွိခြက္က်န္ကုိ

ေကာက္ေမာ့ရင္းေနာက္တစ္ဂ်ားထပ္မွာေတာ့ သူ႔ကုိနားမလည္သလုိၾကည့္လ်က္ရွိသည္။

              ‘ကြ်န္ေတာ္တုိ႔မိတ္မဆက္ရေသးဘူး..ကြ်န္ေတာ့္နာမည္သုခပါ’

တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းဟန္ရွိေသာသူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္လုိက္ဖက္ေသာနာမည္ၿဖစ္ပါသည္။မိတ္ဖြဲ႔သူမ်ားကုိ

မုန္းတီးေလ့ရွိသည့္ထုံးစံႏွင့္မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရမည့္အစားလက္တစ္ဖက္ကုိကမ္းေပးကာ

လက္ဆြဲနူတ္ဆက္လိုက္မိသည္။

                 ‘ကြ်န္ေတာ့္နာမည္က ညီညီပါ’

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္သူ႔ေရွ႔တြင္ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္တစ္ေယာက္ရွိေနသည့္အတြက္ခုနကထက္စာရင္ေတာ့

ရင္ထဲမွာအေတာ္ေပါ့ပါးသြားသည္။

                  ‘ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားေကာသြားမေစာင့္ဘူးလား’

သိပ္မရင္းႏွီးေသးသူတစ္ေယာက္ႏွင့္ရင္းႏွီးမႈရရင္ သူႏွင့္သုခၾကားရွိတစ္ခုတည္းေသာဆက္ႏြယ္မႈ

ကုိေမးခြန္းထုတ္လုိက္ရသည္။

                  ‘ဗ်ာ..ဘယ္သူ႔ကုိလဲ

                  ‘ခင္ဗ်ားညတုိင္းလာေစာင့္တဲ့တစ္ေယာက္ေလ’

သူ၏ဒုတိယေမးခြန္းကုိမ်က္လုံးမ်ားေမွးစင္းသြားသည္အထိရယ္ေမာၿခင္းၿဖင့္တုံ႔ၿပန္၏။

                   ‘ ကြ်န္ေတာ္ကမွတ္တုိင္မွာဒီအတုိင္းလာထုိင္တာဗ်..’

ဘာၿဖစ္လို႔လဲေတာ့ သူဆက္မေမးၿဖစ္ပါ။ေဆးလိပ္ကုိသာဖိ၍ဖြာေနလုိက္သည္။အတန္ၾကာေသာ

အခါသုခဆီမွေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုထပ္ေပၚလာသည္။

                   ‘စိတ္ေတာ့မဆုိးနဲ႔ အစ္ကုိတုိ႔နွစ္ေယာက္ကုိၾကည့္ရတာ

                    သိပ္အဆင္မေၿပဘူးထင္တယ္’

စိတ္ဆုိးခ်င္စရာေမးခြန္းၿဖစ္ေသာ္လည္းစိတ္ဆုိးရမည့္အစားသူ၀မ္းနည္းသြားသည္။ကုိယ္တို႔အၿဖစ္ကသည္ေလာက္ၿမင္သာေနခဲ့ၿပီလား စႏၵီရယ္..။

                    ‘ ဟုတ္တယ္..ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရန္ၿဖစ္ထားတယ္’

                    ‘ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ရည္းစားမထားတာဗ် ဟာသတစ္ခုရွိတယ္

                      မိန္းမဆုိတာၿပည္သူလုိပဲ..ဘာပဲလုပ္ေပးေပး

                      ဘယ္ေတာ့မွမေက်နပ္ဘူးတဲ့’

သုခဟာသကသိပ္မရယ္ရေသာ္လည္းမွန္ေနသၿဖင့္ေ၀ဒနာကုိေခတၲေမ့ေလ်ာ့သြားကာသူရယ္ေမာ

လုိက္မိသည္။

                       ‘ဒါဆုိ မင္းဟိုမွတ္တုိင္မွာဘာလုိ႔မွန္မွန္လာထုိင္လဲ

                        ေၿပာၿပလုိ႔ရမလား’

                       ‘အင္း..ဘာအေၾကာင္းမွေတာ့မရွိဘူး..အဲ့ဒီေနရာကလူရွင္းၿပီး

                       တိတ္ဆိတ္လုိ႔ေဆးလိပ္လာေသာက္တာ..မီးခုိးေငြ႔ေလးေတြ

                        ေလထဲလြင့္သြားတာ သိပ္ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတယ္ေလ’

သူ႔ေရွ႔တြင္ထုိင္ေနေသာလူငယ္ေလးသည္ သူ႔လုိပင္ေဆးလိပ္မီးခုိးေငြ႔မ်ားကုိၾကည့္၍စိတ္ကူးယဥ္

တတ္သူတစ္ဦးၿဖစ္ႏုိင္သည္။အဆုတ္ကင္ဆာ..အသက္ရူလမ္းေၾကာင္းေရာဂါစေသာေနာက္ဆက္တြဲေတြကုိေမ့

ေေလ်ာ့ထားႏုိင္ရင္ေပါ့ေလ..။အသစ္ေရာက္လာေသာဖန္တေကာင္းထဲမွဘီယာမ်ားကုိ

ခြက္ႏွစ္ခုထဲသုိ႔မ်ွထည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ဘီယာႏွင့္ေဆးလိပ္ႏွစ္ပင္လိမ္ကာရီေ၀စၿပဳေနၿပီ..။

ဒုတိယတစ္ခြက္ထဲသုိ႔အထည့္တြင္ခြက္ေစာင္းကာယုိင္သြားလ်င္သုခကသူ႔လက္ကုိစုိးရိမ္တၾကီး

ဖမ္းထိန္းလိုက္ေတာ့ လက္ဖ၀ါးခ်င္းထိခတ္သြားသည္။

                         ‘အစ္ကုိ႔လက္ေတြေယာင္ေနတယ္’

ထုိစကားကုိၾကားေတာ့ သူနာက်င္စြာရယ္ေမာမိသည္။သူ၏ညာဘက္လက္ဆစ္မ်ားႏွင့္လက္ဖမုိး

မ်ားပြန္းပဲ့စုတ္ၿပတ္ကာလက္ခုံတစ္ခုလုံးေယာင္ကုိင္းေနတာအမွန္ပဲၿဖစ္၏။

                          ‘ဒါကြ်န္ေတာ္ရဲ႔စိတ္ထြက္ေပါက္ေလ’

ထုိ႔ေနာက္တြင္ေတာ့သူေရွ႔တြင္ထုိင္ေနသူသည္မေန႔တစ္ေန႔ကမွသိကြ်မ္းလာသူတစ္ေယာက္ၿဖစ္

သည္ကုိေမ့ေလ်ာ့ကသူႏွင့္စႏၵီၾကားမွညွိမရသည့္အယူအဆကြာၿခားခ်က္မ်ားကုိအတြင္းက်က်

ေၿပာၿပေနမိသည္။

                           ‘အစ္ကုိ ၿပန္သင့္ၿပီထင္တယ္’

သူနားလည္ပါသည္။သိပ္မရင္းႏွီးေသးတဲ့လူတစ္ေယာက္ရစ္တဲ့ဒဏ္ကုိဘယ္သူသည္းခံႏုိင္မွာလဲ..။

                            ‘ေေဆာရီး..ကြ်န္ေတာ္စကားသိပ္မ်ားသြားၿပီ’

                            ‘မဟုတ္ဘူး ကြ်န္ေတာ္ကဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး

                             ဒါေပမယ့္အစ္ကုိသိပ္မူးေနၿပီ’

ဘီယာခုႏွစ္ခြက္သည္တစ္ခါတစ္ရံမွေသာက္တတ္ေသာသူ႔အတြက္ေမွာက္သြားႏုိင္ေသာပမာဏၿဖစ္သည္။

                             ‘အုိေက ဒါဆုိၿပန္ၾကတာေပါ့’

                             ‘ကြ်န္ေတာ္မွတ္တုိင္လုိက္ပုိ႔မယ္ေနာ္’

                             ‘ႏုိး..ရတယ္ ကြ်န္ေတာ္ၿပန္လုိ႔ၿဖစ္ပါတယ္’

  အခုမွသိေသာသူတစ္ေယာက္ထံမွဒီထက္ပုိၿပီးအခြင့္အေရးမယူသင့္ဟုထင္ပါသည္။

                              ‘ကြ်န္ေတာ္နဲ႔လမ္းၾကဳံလုိ႔ပါ’

ဒုတိယအၾကိမ္ထပ္ေၿပာေတာ့သူမၿငင္းဆန္ၿဖစ္ေတာ့ပါ။

ပုံမွန္အခ်ိန္မ်ိဴးတြင္ပင္ပုခုံးခ်င္း၀င္တုိက္မိရုံၿဖင့္စိတ္တိုတတ္ေသာသူ႔အတြက္အခုလုိမူးေနခ်ိန္တြင္ထိန္းကြပ္ဖုိ႔လူတစ္ေယာက္လုိအပ္တာအမွန္ပဲ။

ဆုိင္မွထလာေသာအခ်ိန္တြင္သုခသည္လက္တစ္ဖက္ကခါးကုိဖက္လ်က္ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကုိသူ႔ပုခုံးေပၚတြင္တင္ေပးထားကာ

သူယုိင္လဲမသြားေအာင္ေဖးမေပးေနသည္။မွတ္တုိင္သုိ႔သြားရာလမ္းသည္ေလတုိက္လ်င္လြင့္သြားေသာသစ္ရြက္ေၾကြႏွင့္

သူတုိ႔ႏွစ္ဦး၏ေၿခသံမွလြဲ၍တိတ္ဆိတ္ေန၏။သူ႔အသိဥာဏ္မ်ားလဲလက္ရွိၿဖစ္ရပ္ဆီသုိ႔အာရုံေရာက္တစ္ခ်က္

မေရာက္တစ္ခ်က္ၿဖစ္လ်က္ရွိသည္။

              ‘မင္း..အခ်စ္ဆုိတာကုိဘယ္လုိၿမင္လဲ’

 အင္း..အခုမွသိကြ်မ္းစလူတစ္ေယာက္ကိုေမးရတာအနည္းငယ္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္ေသာ

ေမးခြန္းတစ္ခုၿဖစ္ပါသည္။မူးေနေသာေၾကာင့္လား..။ဒါမွမဟုတ္တကယ့္သိခ်င္စိတ္ၿဖင့္ပဲလား

သူေမးလုိက္ၿပီးမွတစ္စုံတစ္ခုကုိစုိးရိမ္သြားသည္။

                ‘ရစ္တယ္လုိ႔မထင္နဲပေနာ္’

                ‘အင္း..မထင္ပါဘူးဗ်ာ..ကြ်န္ေတာ္

                တကယ္ေၿဖရင္လဲၾကီးက်ယ္တယ္လုိ႔ မထင္နဲ႔ေနာ္’

                ‘ကြ်န္ေတာ္လဲမထင္ပါဘူးဗ်ာ..’

သူကလဲထုိစကားအတုိင္းၿပန္ေၿဖလုိက္ေတာ့သူတုိ႔ႏွစ္ဦးရင္းႏွီးမႈရသြားကာၿပိဳင္တူရယ္ေမာလုိက္ၾကသည္။

                ‘အခ်စ္ဆုိတာ.....’

 

(၄)

 

‘အခ်စ္ဆုိတာရယူၿခင္းလဲမဟုတ္ဘူး ေပးဆပ္ၿခင္းလဲမဟုတ္ဘူး..

တစ္ေယာက္လုိအပ္ခ်က္ကိုတစ္ေယာက္ကအလုိက္တသိနဲ့

ၿဖည့္စြမ္းနားလည္ႏုိင္စြမ္းပဲ’

စကားလုံးမ်ားစြာမပါေသာသုခ၏အခ်စ္အေပၚခံယူခ်က္သေဘာထားသည္သူႏွင့္ စႏၵီအတြက္ေတာ့

အလြန္မွန္ကန္ေသာဖြင့္ဆုိခ်က္တစ္ခုၿဖစ္ပါသည္။ စႏၵီလုိအပ္ခ်က္ စႏၵီၿပႆနာေတြကုိသူ

ဘယ္ေလာက္နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ခဲ့လဲ..။ၿဖည့္ဆည္းႏုိင္ခဲ့လဲဟုေမးလာလ်င္သူေခါင္းယမ္းရလိမ့္မည္။ စႏၵီကုိသိပ္ခ်စ္ေသာ္လဲအခါမ်ားစြာတြင္သူ႔အတၲကုိေရွ႔တန္းတင္ခဲ့သည္ကမ်ားပါသည္။

ပုိင္ဆုိင္သမွ်စာအုပ္မ်ား၏ေထာင့္စြန္းတုိင္းမွာတစ္ၿခားသူေတြလုိနာမည္မထုိးပဲ ၾန ဟုေရးထုိး

ထားတတ္ေသာသူသည္ စႏၵီေၿပာသလုိအထူးတလည္အတၲၾကီးသူၿဖစ္ႏုိင္၏။

           ထုိမွေနာက္ပုိင္းကာလမ်ားတြင္ စႏၵီမလာခင္ေစာင့္ဆုိင္းခ်ိန္မ်ားတြင္သုခႏွင့္စကား

လက္ဆုံက်ရၿခင္းကုိသူေပ်ာ္၀င္ႏွစ္သက္လာမိသည္။စိတ္သေဘာထားအယူအဆမတုိက္ဆုိင္ေသာ

ခ်စ္သူႏွင့္ရန္ၿဖစ္ေနရသည္ထက္စာလ်င္၀ါသနာသူမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ၿဖင့္စကားစၿမည္ေၿပာရ

သည္ကပုိမုိႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းပါသည္။သုခ သည္သူ႔လုိပင္ slow rock သီခ်င္းမ်ား

ဆာရီယယ္လစ္ဇင္၀တၴဳမ်ားႏွင့္လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳက်တုိ႔ကုိႏွစ္သက္သည္။ စႏၵီကုိေစာင့္ဆုိင္းရေသာ

မုိးရာသီညေနမ်ားသည္သူ႔အတြက္တစ္စုံတစ္ခုေသာအဓိပၸါယ္ၿဖင့္ၿပည့္၀စၿပဳလာသည္။

            စႏၵီကေတာ့အရင္လုိသူေၿပာသမွ်စကားတုိင္းကုိၿပႆနာရွာမခံရေတာ့သၿဖင့္

ထူးဆန္းအံ့ၾသလ်က္ရွိသည္။ဒီလုိေနေတာ့ကုိကသိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတာပဲဟုမွတ္ခ်က္ခ်ေသာအခါ

သူၿပဳံးေနလုိက္သည္။သူ စႏၵီကုိခ်စ္ပါသည္။သူ႔ကုိ စႏၵီသိပ္ခ်စ္တာလဲသူသိသည္။ေမြးကတည္းက

မတူညီလာေသာ၀ါသနာဗီဇတုိ႔ကုိဇြတ္ညွိယူရန္မၾကိဳးစားပဲလုိက္ေလ်ာညီေထြထားလုိက္ေသာအခါ

စႏၵီသည္သူ႔အတြက္ၿပီးၿပည့္စုံေသာခ်စ္သူတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာခဲ့သည္။

             ကာလအခ်ိဳ႔ၾကာၿမင့္ခဲ့ၿပီးေနာက္ တစ္ညေနတြင္သုခသည္သူမထင္မွတ္ေသာစကား

တစ္ခုကုိေၿပာခဲ့သည္။

                  ‘ကြ်န္ေတာ္အစ္ကုိ႔ကုိညာခဲ့တာ တစ္ခုရွိတယ္’

                  ‘ဘာပါလိမ့္’

စေၿပာလာေသာစကားသည္တစ္စုံတစ္ခုကိုရည္ရြယ္၀န္ခံလုိဟန္ရွိေသာ္လည္း သူတကယ္ေမးလုိက္

ေတာ့ေၿပာသင့္မေၿပာသင့္ခ်ိန္ဆေနပုံၿဖင့္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

                  ‘အစ္ကုိနဲ႔ပထမဆုံးေတြ႔တဲ့ေန႔က ကြ်န္ေတာ္ဒီမွတ္တုိင္ကုိေရာက္ေနတာ

                   မုိးရြာလုိ႔ခဏ၀င္ခုိတာ..ဒုတိယေန႔ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတြက

                  ေဆးလိပ္လာေသာက္တာ မဟုတ္ဘူး..’

ဘုရားဘုရား သုခမင္းဘာေတြေၿပာေနတာလဲ..။သူ႔စိတ္ထဲတြင္ဘာကုိမွန္းမသိစုိးရိမ္လာသည္။

သုခမ်က္လုံးမ်ားသည္နီရဲကာ သူ႔ကုိၾကည့္ေနေသာအၾကည့္မွာလဲစူးစုိက္လြန္းလွ၏။

                    ‘မင္းမူးေနတာလား..သုခ..ငါအိမ္ၿပန္လုိက္ပုိ႔ရမလား’ သူေၿပာေသာစကားကုိ

ဂရုမစုိက္ပဲေနာက္တစ္ခြန္းထပ္ေၿပာလာသည္။

                     ‘ေနာက္ေန႔ေတြက အစ္ကုိ႔ကုိေတြ႔ခ်င္လုိ႔လာတာ..

                      အဲ့ဒါဘာေၾကာင့္လဲသိလားဒ

သုခ၏စကားအသြားအလာႏွင့္အၾကည့္မ်ားမွတစ္ဆင့္ဆက္ေၿပာလာေတာ့မည့္စကားကုိသူရိပ္မိ

သြားေတာ့သည္။မေၿပာနဲ႔သုခ..ဆက္မေၿပာနဲ႔..။မင္းေၿပာလုိ႔မၿဖစ္ဘူး။ရင္ထဲတြင္အေၾကာက္အကန္

ၿငင္းဆန္ေနေသာ္လည္းတကယ္တမ္းတြင္ေတာ့ သူသည္ႏူတ္ဆိတ္ဆြံ႔အကာသုခကုိေငးၾကည့္

ေနမိသည္။

                     ‘အစ္ကုိ႔ကုိ..ခ်စ္လုိ႔..’

ၾကီးမားေသာအားတစ္ခုကသူ႔ကုိဟုိးအၿမင့္ၾကီးသုိ႔ပစ္တင္ၿပီးရုတ္တရက္ၿပန္လႊတ္ခ်လုိက္သလုိ

ရင္ေတြလြတ္ဟာသြားသည္။မၿဖစ္သင့္ဘူး..။မင္းဘာစကားေၿပာတာလဲလုိ႔ေမးလုိက္..ဒါမွမဟုတ္

ဆြဲထုိးပစ္လုိက္..သူ႔ဦးေႏွာက္ကၿဖစ္သင့္ၿဖစ္ထုိက္သည္ကုိသတိေပးေသာ္လည္းသူေၿခေထာက္မ်ား

ကေတာ့ေနရာမွ တစ္လွမ္းမွေရြ႔လုိ႔မရ။သူ၏ပ်က္ယြင္းေသာအေၿခအေနကုိၾကည့္ကာသုခ

ေရွ႔တုိးလာကာ သူ႔ပုခုံးႏွစ္ဖက္ကုိဆြဲကုိင္လႈပ္ယမ္းလ်က္

                     ‘အစ္ကုိ..တစ္ခုခုေၿပာစမ္းပါ..ကြ်န္ေတာ့္ကုိဆြဲထုိးပစ္လုိက္

                     ဒါမွမဟုတ္ရင့္ရင့္သီးသီးတစ္ခုေလာက္ေၿပာစမ္းပါ..

                      ကြ်န္ေတာ္ဒီစကားေတြမေၿပာၿဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္..

                     ဒါေပမယ့္ရင္ထဲမွာမြန္းက်ပ္တာမခံႏုိင္ေတာ့ဘူး..

                     ၿပီးေတာ့..’

ထုိစဥ္မွာပင္သူကုိယ္တုိင္မထင္မွတ္ေသာအၿပဳအမူတစ္ခုကုိ သူက်ဴးလြန္လိုက္မိသည္။

တြန္းကန္ရုန္းဖယ္ပစ္ရမည့္အစားသုခကုိတင္းက်ပ္စြာေပြ႔ဖက္လုိက္မိၿခင္းပင္ၿဖစ္၏။ေႏြးေထြးေသာ

ခႏၡာကုိယ္ေလးသည္သူ႔ရင္ခြင္ထဲတြင္ရႈိက္ေနသလုိတုန္ယင္လ်က္ ‘ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခြင့္လႊတ္ပါ’ ဟု

တတြတ္တြတ္ေရရြတ္ေနသည္။ဘာကုိမွမၿမင္ခ်င္မၾကားခ်င္ေတာ့သလုိမ်က္လုံးကုိမွတ္ထားလုိက္

ေသာအခါသူမေရရာခဲ့ေသာခံစားခ်က္တုိ႔သည္ၾကည္လင္ၿပတ္သားလာသည္။

              သုခႏွင့္မေတြ႔ၿဖစ္ေသာညေနမ်ားမွာ ခံစားရေသာအလုိမက်စိတ္..အားငယ္၀မ္းနည္း

ခ်ိန္မ်ားတြင္ သုခကုိလိုအပ္စိတ္..စကားလက္ဆုံက်ခ်ိန္မ်ားတြင္ ခုိးၾကည့္မိေသာႏူတ္ခမ္းပါးေလး

မ်ားကုိတြယ္ၿငိစိတ္တုိ႔ကုိၿပန္လည္သတိထားမိလုိက္သည္။သူ႔ဘက္ကေရာသုခအေပၚရုိးသားခဲ့ပါရဲ႔လား။

သူ႔ႏူတ္ခမ္းေပၚသုိ႔ေႏြးေထြးေသာအနမ္းတစ္ခုဖိကပ္လာ၏။မၾကာေသးခင္ကမွ သူခုိးၾကည့္

မိခဲ့ေသးေသာႏူတ္ခမ္းေလးမ်ားၿဖစ္သည္..။

              အခုခ်ိန္တြင္ သူ႔မွာညွိမရေသာၿပႆနာေတြမရွိ..စိတ္မြန္းက်ပ္မႈမရွိ..ၿပီးေတာ့

စႏၵီ..

ရုတ္တရက္ စႏၵီကုိသတိရမိေသာအခါသုခကုိအလန္႔တၾကားတြန္းဖယ္လုိက္မိသည္။မၿဖစ္ဘူး..။

ငါ့မွာ စႏၵီရွိတယ္။သုခသည္ရုတ္တရက္ေၿပာင္းလဲသြားေသာအေၿခအေနကုိနားမလည္သလုိ

ေၾကာင္ၾကည့္ေန၏။ ‘ေေဆာရီး..သုခ..ငါသြားေတာ့မယ္’

သုခသူ႔ကုိမတားပါ..။မွတ္တုိင္ကုိေက်ာခုိင္းလွည့္ထြက္လုိက္ေတာ့ၿပင္းထန္စြာတုိက္ခတ္လာေသာ

ေလမ်ားသည္သစ္ရြက္ေၾကြမ်ားကုိေလ်ာတိုက္ေခၚေဆာင္သြားသည္..။မၾကာခင္မုိးရြာေတာ့မည္။

 

(၅)

တစ္ခ်က္..

လက္ဆစ္မ်ားဆီမွနာက်င္မႈသည္ဦးေႏွာက္သုိ႔စီးဆင္းကာက်ဥ္တက္သြားေသာ္လည္း ရင္ထဲမွ

မြန္းက်ပ္မႈေ၀ဒနာကေတာ့အနည္းငယ္မွ်ပင္ေလ်ာ့ပါးၿခင္းမရွိပါ။

ႏွစ္ခ်က္..

စႏၵီႏွင့္ရန္ၿဖစ္တုန္းကလုိပူေလာင္ဆူေ၀ေသာေဒါသၿဖင့္ထုိးေနၿခင္းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္အသည္း

ခိုက္ေအာင္နာက်င္လ်က္ရွိသည္။သူေမ့ပစ္ခ်င္ေတာ့ႏူတ္ခမ္းမ်ား၏ခ်ိဳၿမမႈကေတာ့လြင့္စင္

ေပ်ာက္ၿပယ္သြားရမည့္အစားတမ္းတယစ္မူးစိတ္မ်ားသာ နက္ရႈိင္းတုိး၀င္လာေနသည္။

သုံးခ်က္..

သူ႔မ်က္လုံးမ်ားၿပာေ၀လာသည္။ စႏၵီ..ကုိယ့္ကုိကယ္ပါဦး စႏၵီရယ္..။ကိုယ္ စႏၵီကုိခ်စ္တယ္။

မခြဲႏုိင္ဘူး..။ၿပီးေတာ့..

ေလးခ်က္..။

 

(ေနာက္ဆုံးေန႔)

                   

ကားေပၚမွာရွိေနစဥ္တစ္ခ်ိန္လုံးဖြဲဖြဲရြာခဲ့ေသာမိုးသည္ကားေပၚမွဆင္းလုိက္သည္ႏွင့္သည္းထန္လာေတာ့သည္။

မွတ္တုိင္အမုိးေအာက္ကုိေရာက္သြားေသာ္လည္းၿပင္းထန္စြာတုိက္ခတ္ေနေသာေလက မုိးစက္မ်ားကုိသယ္ေဆာင္လာသၿဖင့္ပုိ၍ခ်မ္းလာသည္..။မွတ္တုိင္၏တစ္ဖက္စြန္းတြင္..မုိးကာ

အကၤ်ီကုိတင္းတင္းေစ့ကာေဆးလိပ္ကုိရႈိက္ေနေသာလူတစ္ေယာက္ရွိေနသည္။သူ႔ေၿခသံေၾကာင့္ထုိသူကလွည့္ ၾကည့္ေသာအခါတြင္ေရစုိထားေသာေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည့္ဆံပင္ရွည္မ်ား၀ဲလြင့္သြား၏။

                      ‘အစ္ကုိ’

သူ႔ႏူတ္ခမ္းမ်ားတြန္႔ေကြးလုိက္ေသာ္လည္းအၿပဳံးတစ္ခုၿဖစ္မသြားဘူးထင္သည္။စကားတစ္ခြန္း

ေလာက္ေၿပာရေအာင္လဲသူအင္အားမရွိပါ။သုခမ်က္လုံးမ်ားကုိမၾကည့္မိေအာင္သတိထားရင္း

မုိးကာအကၤ်ီအိတ္ထဲမွာတစ္စုံတစ္ခုကုိထုတ္ေပးလုိက္သည္။လွမ္းယူလုိက္ေသာလက္ကေလးမ်ားသည္တုန္ယင္ေနသည္။

သူေပးလုိက္သည္ကစာအိတ္အ၀ါေလးၿဖင့္ထည့္ထားေသာကဒ္ထူၿပားေလး

တစ္ခုၿဖစ္ပါသည္။ထုိကဒ္ၿပားေလးေပၚတြင္ပုံႏွိပ္ထားေသာေရႊေရာင္စာလုံးမ်ားတြင္ သူတုိ႔

ဇာတ္လမ္းအတြက္ၿဖစ္သင့္ၿဖစ္ထုိက္ေသာဇာတ္သိမ္းတစ္ခုပါ၀င္၏။

          စာအိတ္ကုိဖြင့္ဖတ္အၿပီးေၿပာစရာစကားမရွိေတာ့သလုိသုခသူ႔ကိုေငးစုိက္ၾကည့္ေနစဥ္မွာ

ပဲရေနက်ရနံ႔ကေလးတစ္ခုသူ႔နေဘးတြင္ေ၀့၀ဲလာသည္။စႏၵီေရာက္လာၿပီ..။

‘ သြားမယ္ေနာ္’

ႏူတ္ဆက္ရင္းတစ္ဖက္သုိ႔လွည့္ထြက္လုိက္ေတာ့ သူ႔ပါးၿပင္တြင္ပူေႏြးေသာအထိအေတြ႔ႏွင့္အတူ

မ်က္ရည္တစ္ခ်ဳိ႔စီးဆင္းလာ၏။ေနာက္သုိ႔လွည့္မၾကည့္ၿဖစ္သလုိသုတ္ဖယ္ရန္လဲမၾကိဳးစားမိပါ။

သူ႔လက္ေမာင္းကုိယုံၾကည္စြာခုိတြဲထားေသာ စႏၵီကေတာ့မုိးေရေတြဟုပဲထင္ပါလိမ့္မည္..။

 

ေ၀ဟံ

Feb 14th

အခ်စ္တုကုိ ယံုၾကည္မိသူ တစ္ေယာက္၏ နိဂံုး ( စ/ဆံုး )

By ဒီပိုးေလး

မဂၤလာ ညခ်မ္းႏွင့္အတူ လိုတိုင္းရၿပီး ႀကံတိုင္းေအာင္ႏိုင္ၾကပါေစဟု ႏွဳတ္ဆက္ အမွာစာသား ေရးသားလိုက္ပါသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ အရာအားလံုးက ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီဆိုေပမယ့္ ရင္ထည္းမွာ အစဥ္ကိန္းေအာင္းေနၿပီး ပူပူေႏြးေႏြး ကိစၥ ေလး တစ္ခု ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွားအမွန္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ ေရးဖြဲ႕ သီကုန္း လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ညီအကုိ သံုးေယာက္ရွိခဲ့ၾကတယ္။ အကုိႀကီးကုိ ေမြးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ စီးပြားေရး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕လာခဲ့တယ္။ အကုိငယ္ကုိ ေမြးဖြားသည့္ အခ်ိန္မွာ အေဖ၏ အေဖ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဘိုးဆံုးပါးသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့ကုိ ေမြးဖြားတုန္းမွာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မျဖစ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ေဖေဖ့ ရင္ထည္းမွာ ကုိငယ္ေၾကာင့္ အဘိုးဆံုးရတယ္ ဆိုၿပီး ကုိငယ့္ အေပၚ အရာရာ ႏွိမ္ခ်ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကုိ မုန္႕ႏွစ္ခု ေပးရင္ ကုိငယ္ကုိ မုန္႕တခု တည္းဘဲ ေပးတယ္။ ကုိငယ္ ကေတာ့ လူေအး တစ္ေယာက္ပီပီ ဖာတိဖာတာ အစဥ္ေနျဖစ္တယ္။ ပညာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညီအကုိေတြမွာ ကိုငယ္က အထူးခၽြန္ဆံုးလို႕ ဆိုရလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေဖက ကုိငယ့္ အေပၚ မခ်စ္ပင္မယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေမက ကုိငယ္ကုိ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္ေနတယ္။

2008 ခုႏွစ္ မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိခင္ ဆံုးပါးသြားခဲ့တယ္။ အေမ ဆံုးၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္း ကုိငယ္ တစ္ေယာက္ မိသားစု အေပၚမွာ စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခ်ိန္တိုင္းနီးပါး အခန္းထည္းေအာင္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕အခန္းထည္း၀င္ရင္ ေအာ္ေငါက္ခံရသလို ဘယ္သူ တစ္ေယာက္မွ သူ႕အခန္းထဲကုိ အ၀င္မခံေတာ့တာ တကယ္ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ စဥ္းစားမိတယ္ ကုိငယ္ တစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ားလုပ္ေနသလည္း ဆိုၿပီးေပါ့။

တစ္ႏွစ္ နီးပါး ၾကာလာတဲ့ အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ မိသားစုထဲကုိ တျခား သူစိမ္းတစ္ေယာက္၀င္လာခဲ့တယ္ ။

အဲ့ဒီညက ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မွိေနေသးတယ္။

အိမ္ႀကီး အေပၚထပ္မွာ ဂိမ္းကစားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ ေအာက္ထပ္မွ ၀ုန္း၀ုန္း ဒိုင္းဒိုင္း အသံေၾကာင့္ အေျပးေလး ဆင္းၿပီး ၾကည့္ေတာ့ အေဖက ေဒါသထြက္ၿပီး ကုိငယ့္ကုိ လက္သီးနဲ႕ ထိုးလိုက္လို႕ ကုိငယ္ တစ္ေယာက္ ၾကမ္းျပင္မွာေပၚ အၾကည့္ စူးစူးနဲ႕ ၾကည့္ေနတယ္။ ၾကားရတဲ့ စကားေတြကုိ ၿခံဳၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ေနာက္မိန္းမ ယူခဲ့အတြက္ ကုိငယ္က ကန္႕ကြက္လို႕ အေဖက ဆိုတိုၿပီး ထိုးလိုက္တာပါဗ်ာ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ကုိ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့တဲ့ အိမ္ေတာ္စိုး ႀကီးႀကီးပု က ကုိငယ့္ကုိ ထူၿပီး သူ႕အခန္းထဲကုိ ေခၚသြားခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ရန္ပြဲၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ မၿပီး ဆံုးတာ တစ္ခုက ေနာက္တစ္ရက္မွ စၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အကုိငယ္ရဲ႕ အရိပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႕လိုက္ရေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

ႀကီးႀကီးပုရဲ႕ စကားအရ အဲ့ဒီညက မင္းတို႕ေတြ ငါ့အရိပ္ေအာက္မွာေနရင္ ငါ့စကားကို လိုက္နာရမယ္ ဆိုလို႕ အကုိက ထြက္သြားခဲ့တာတဲ့ဗ်ာ။

လူေအးႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ အကုိကုိ    ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုေတြ တမ္းတေနခဲ့မိတယ္။ အမွန္တကယ္လည္း ကုိယ္ငယ္ထင္ခဲ့တဲ့ အတိုင္း သူထြက္သြားၿပီး မၾကာမွီမွာပဲ အေဖယူထားတဲ့ ေနာက္မိန္းမ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေပၚကုိ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်တယ္။ အေဖ့ရဲ႕ စည္းစိမ္ေတြကုိ ခ်ိဳင္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ေနာင္တေတြ ရၿပီး ကုိငယ့္ကုိ တမ္းတတဲ့ စိတ္နဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ဆံုးသြားခဲ့တယ္ဗ်ာ။ ေအာ္…. အခ်စ္ဆိုတာဒီလိုပါလား

လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ကေပါ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ အကုိငယ္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္ ၀မ္းသာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အကုိနဲ႕ စေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္က ဆို ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ သူ႕ကုိ ေျပးေပြ႕ခဲ့တယ္။

သူအိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ရွိခဲ့တဲ့ လူႀကီး ဆန္မွဳေတြ အစား ၀မ္းနည္းရိပ္ေတြ သူ႕ မ်က္၀န္းမွာ ထင္ေပၚေနတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ သူ႕ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနၿပီး ငိုရွိဳက္ေနတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အကုိ ဘာျဖစ္တယ္ ဆိုတာ မသိေပမယ့္ ဒီလိုျဖစ္ေနတာကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အကုိ႕ရ႕ဲ အလိုက် သူ႕ေန႕လည္စာ ထမင္းစားခ်ိန္တိုင္းသူ႕ အခန္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္တိုင္ ထမင္းသြားပို႕ေပးခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းသြားပို႕တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း သူ စကားတစ္ခြန္း အၿမဲေျပာခဲ့တယ္။

*အေပါစားမဆန္ပါနဲ႕ ညီ*တဲ့

ကၽြန္ေတာ့ကုိ ဘာဆိုလိုမွန္း  မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေက်ာ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရပါၿပီ ။

အဲ့ဒီေန႕က ထမင္းသြားပို႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ ပန္းေရာင္ အိပ္ယာထက္မွာေသဆံုး ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အကုိကုိ ေတြ႕လိုက္ရတာပါပဲဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ့္ အကုိငယ္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဖခင္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြကုိ မရရွိခဲ့ဘဲ မိသားစုမွ ခြဲထြက္ပီး သူ႕ေျခ ေပၚ ရပ္တည္ေနခဲ့ တဲ့ အခ်ိန္တိုင္းကုိ သူ႕ ဒိုင္ယာရီမွာ ဘယ္လို ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတာေတြ ဘယ္လိုေက်နပ္ခဲ့ရတာ အစစ အရာရာ ပါ၀င္ထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႕ မီးတိုက္ထဲ ၀င္လိုက္ရသလိုပါဗ်ာ။

သူ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ online ေပၚမွာ ဘယ္လို ခ်စ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ကုိ ေရးဖြဲ႕ထားခဲ့တယ္။

Sex group တစ္ခု မွာ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ေတြ႕ၿပီး ခ်စ္ျခင္းေတြႏွင့္ သီကုန္းခဲ့ၾကတယ္။

အကုိ႕ဘက္က အခ်စ္စစ္ မွန္ခဲ့ေပမယ့္ တစ္ဖက္သူက အကုိ႕အေပၚ အထင္ေသးၿပီး ေခတၱ အာသာေျဖလို႕ အကုိ႕ အသဲကုိ ကစားသြားခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း online အခ်စ္ကုိ ယံုၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္မိသြားတဲ့  ကၽြန္ေတာ့္ အကုိ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ….

အခ်စ္ တစ္ခုမွ စတင္ၿပီး နိဂံုးမလွခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ တို႕ မိသားစု ဘ၀ေလးပါဗ်ာ။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သံုးႏွဳန္းခဲ့သည့္ ကုိငယ္ဆိုတာ homoအမ်ားစု သိထားသည့္ စာေရးဆရာ ကုိကုိႏွိဳင္းမခ ေခၚ ကၽြန္ေတာ့္ အကုိအရင္း ကိုေက်ာ္ထက္ေအာင္ပါ ခင္ဗ်ာ။

အကုိ မေသခင္ ထမင္းသြားပို႕ တုန္း ေျပာခဲ့သည့္ စကားတစ္ခြန္းရဲ႕ အဓိပ္ပါယ္ သူ႕ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ကုိ ဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိပါၿပီ။

အေပါစား ဆန္စြာ ျဖင့္လုပ္လိုက္သည့္ သူ႕လုပ္ရပ္တစ္ခုေၾကာင့္ သူအသက္ေပးသြားခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး

အခ်စ္တု အခ်စ္ေယာင္မ်ား မဖန္တီးၾကဘဲ ကိုယ္လိုခ်င္ေသာ အတိုင္းအတာ ကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ႏွင့္ ျပန္ေျပာင္း သံုးသပ္ ႏိုင္ၾကပါေစခင္ဗ်ာ။

 

စာၾကြင္း။         ။ အရာအားလံုး သိခဲ့ရတာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္လည္း ဟိုမိုျဖစ္ေနလို႕ပါ။

ဒီပိုးေလး

May 19th

ခ်ည္တိုင္မဲ.ေလွ

By HEIN

ဘယ္ခါမဆံုးတဲ့
ေကာင္းကင္ျပာၾကီးရဲ႕ေအာက္
ေလွငယ္ေလးတစ္စင္း
ခဏေရာက္ခဲ့ခ်ိန္ေပါ႔   ...............။

သူ႔ဆႏၵအတိုင္းဆို....
ေရဆန္ကာတက္ခ်င္သလား.....?
ေရအစုန္မွာသက္ခ်င္သလား.....?
ကမ္းမွခြာအေ၀း
ျမင္း႐ိုင္းႏွယ္ေျပးလိုသမွ်
မလွတဲ့ၾကမၼာဆိုး
ေလွငယ္ေပၚဘယ္ခါမၿငိဳးေစဖို႔
၅၂၈ ၾကိဳးေတြနဲ႔ "ခ်ည္တိုင္".......
သူ႔အတြက္ဆို
အၿမဲခိုင္ခဲ.ဖူးပါရဲ႕ ....................။

ပင္လယ္ေလအေနာ့ .......ေရလွိဳင္းပဲေပ်ာ့ဦးမလား
ပင္လယ္ေလအနမ္း ........ဒီလိွဳင္းပဲၾကမ္းဦးမလား
လိွဳင္းေအာက္...ေလွေရာက္လဲ...ေလွမေမွာက္ဘဲ....ေရွ႕ေလွ်ာက္ဆဲ
ေလွေအာက္....လိွဳင္းေရာက္လဲ..လမ္းမေပ်ာက္ဘဲ...ခရီးေရာက္ၿမဲ
ဒီလို...ေလွငယ္ေလးဘ၀
ထာ၀ရလွေစဖို႔
ေမတၱာၾကိဳးေတြနဲ႔ခ်ည္တိုင္
ထိခိုက္ပြန္း႐ွ မ်က္ရည္ေတြက်ေစဦးေတာ႔

နာက်င္အက္ရွ ဘ၀ဒဏ္ရာ ရေစဦးေတာ႔
ေသြးစက္ေၿမခ အလွေၿကြကာ က်ေစဦးေတာ႔
၅၂၈ ၾကိဳးေတြနဲ.ခ်ည္တိုင္
သူ႔အတြက္ဆို
အၿမဲခိုင္ခဲ႔ဖူးပါရဲ ႔ ............။



သံသရာကံလမ္းအေကြ႔
အခါခါၿပန္ေတြ႕ခ်င္တဲ႔ခ်ည္တိုင္........
ေလေၿပအလာ ေလွငယ္အတြက္
ပီတိၿဖာတဲ႔ခ်ည္တိုင္.......................
ေလနီအၾကမ္း ေလွငယ္အတြက္
ရတက္လႊမ္းတဲ႕ခ်ည္တိုင္..............
တစ္စတစ္စနဲ႔
ေန႔ရက္ေတြေႂကြကာက်
ႏုပ်ိဳျခင္းေတြေျမမွာခေလေတာ့
သစ္လြင္ၿခင္းေတြၿပိဳကာက်ေလေတာ႔
တရံတခါဆီက
ၾကံ႕ၾကံ႕ခံရွာတဲ့ခ်ည္တိုင္
ေဆြးေျမ႕ကာေၾကအမြ
ၾကိဳးေလ်ာ့ကာေျပအက်
ေၾသာ္....ခုေတာ့လည္း

ေ၀းရာလြင္.ပါ
ၿပန္မဆံုသာ
ခ်ည္တိုင္မဲ့တဲ့ေလွငယ္ေလးဘ၀မွာ............။  

             -------------

[ ဒီလိုေလးေတြးမိခဲ႔ဖူးပါတယ္....
  က်ြန္ေတာ္သာ ေလွငယ္ေလးတစ္စင္းဆို
  က်ြန္ေတာ့္အေမက ဒီေလွငယ္ေလးရဲ႕ ခ်ည္တိုင္ေပါ့ ။
  ခ်ည္တိုင္မဲ႔သြားတဲ႔ ေလွငယ္ေလးရဲ႕
  ခံစားမွဳကို ....
  က်ြန္ေတာ္ ၉တန္းႏွစ္မွာ ခံစားခဲ႔ရပါတယ္ ။
  ႀကံဳ ႀကိဳက္လို႔ ခံစားဖတ္ရွဳ မိခဲ႔ရင္
  လြတ္လပ္စြာ ခံစားႏိုင္ပါေစလို႕ ။] 
Dec 14th

ဖိုးဒင္တို႕ ရြာ (အပုိင္း ၂)

By သိုးငယ္
ဖိုးဒင္တို႕ ရြာ



                                        ေရးသူ- သိုးငယ္

Part (2)

               


            ရြာဦးေက်ာင္းမွာ မနက္ပိုင္း စာသြားသင္ေပးရသည္။ ေအးျမ လာတက္သည္။ ဖိုးဒင္တို႕အရြယ္ေကာင္ေလး သံုး ေလးေယာက္ေလာက္လာတတ္သည္။
ဖိုးဒင္က ေတာ့ မနက္ေစာေစာကတည္းက နံနက္စာစားၿပီး ယာထဲကို ဦးတုတ္ႀကီးနဲ႕အတူသြားသည္။ ဖိုးဒင္တို႕ သားအဖပိုင္တဲ့လယ္ကြက္ေလးမွာ ပဲစိုက္သည္။
အဂၤလိပ္စာကို လာတတ္တဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္၀င္စားၾကသည္။ အဲ့ဒီ့အထဲတြင္ ေအးျမ က စိတ္၀င္စားဆံုး။ ေန႕လည္စာကိုေတာ့ ေအးျမက ေခၚလို႕
ေအးျမအိမ္ကိုလိုက္သြားရသည္။ ေအးျမ အေဖ ဦးညိဳႀကီးက အက်ၤ ီဗလာႏွင့္ အိမ္ေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္တြင္ထိုင္ေနသည္။ သစ္ပင္အရိပ္က ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚကို က်ေနေတာ့
ထိုင္လိုက္လွ်င္ သိသိသာသာ ေအးေနသည္။
            ` အေဖ....ဆရာေလးပါလာတယ္...´ ေအးျမက ဦးညိဳႀကီးကိုေျပာၿပီးတာနဲ႕ အိမ္ေပၚကိုတန္းတက္သြားသည္။
            ` ဆရာေလး...လာ...အၾကမ္းေသာက္အံုး...´
            ` ဟုတ္ကဲ့...´ ေရေႏြးပန္းကန္ထဲကို ထည့္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေပးသည္။
            ` ဖိုးဒင္တို႕အိမ္မွာ အိပ္တာ အဆင္ေျပလား... မေျပရင္ ဦးတို႕အိမ္မွာလာအိပ္...´
            ` ဟုတ္ကဲ့...အဆင္ေျပပါတယ္...´ ဦးညိဳႀကီးလက္ဖ်ံက အေၾကာေတြက အၿဖိဳင္းၿဖိဳင္းထေနသည္။ ေျခေထာက္ကို ေခြထိုင္ထားကာ ေျခသလံုးမွာလည္း
ဘာအရုပ္မွန္းမသိေအာင္ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးထားသည္။ နဂါးကိုယ္ထည္လိုလို..၊ ငါးအေၾကးခြံေတြလိုလိုနဲ႕...ကၽြန္ေတာ္ေငးေနမိသည္။
            ` ဆရာေလးက ဘာေတြေငးေနတာလဲ´
            ` ဟို...ဦးညိဳရဲ႕ ေျခသလံုးက ေဆးမွင္ေၾကာင္အရုပ္က ဘာအရုပ္လဲ...´
            ` ေအာ္...ဒါလား...ေျခသလံုးက နဂါးအၿမီး...ေခါင္းက ေပါင္ရင္းမွာ...´
            ` ဒါဆို...အရုပ္ကအႀကီးႀကီးပဲ...ဦးညိဳႀကီးထိုးတုန္းက မနာဘူးလား´
            ` သိပ္မနာပါဘူးကြ...ဒီဘက္ေပါင္မွာလည္း သိမ္းငွက္ရွိေသးတယ္...ဆရာေလး ၾကည့္မလား´ ေဆးမွင္ေၾကာင္အရုပ္က မလွတာေတာ့ေသခ်ာသည္။
ေဆးမွင္ေၾကာင္အရုပ္ထက္ ဦးညိဳႀကီးရဲ႕ ေပါင္တြင္းသားေတြကိုၾကည့္ခ်င္ေနသည္။
            ` ဟုတ္...ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္တယ္...´
            ` ေပါင္ရင္းအထိဆိုေတာ့...အိမ္ထဲသြားရေအာင္...အိမ္ေရွ႕ႀကီးမွာ ပုဆိုးလွန္ျပလို႕မေကာင္းဘူး´
            ` ဟုတ္ကဲ့..´ ဦးညိဳႀကီးက အိမ္ထဲကို ဦးေဆာင္ၿပီးတက္သြားသည္။ ေလွခါးေပၚတက္သြားတဲ့ ဦးညိဳရဲ႕ တင္ပါးမ်ားမွာ က်စ္လစ္ေနသည္။
အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေအးျမက အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ဟင္းေနာက္တမ်ိဳးထပ္ခ်က္ေနပံုရသည္။
            ` ဦးညိဳ...ႀကီးေဒၚေကာ...´
            ` အေမႀကီးက အိပ္ေနတယ္...´
            ` ေအာ္..´
            ` ကဲ...လာ...´ ဦးညိဳက ထံရံကာေလးထဲ၀င္သြားလို႕ အေနာက္ကေနကၽြန္ေတာ္လိုက္၀င္သြားသည္။ အိမ္ေနာက္ထံရံကာ က တိုက္ခန္းေတြအခန္း
ဖြဲ႕သလိုဖြဲ႕ထားသည္။ သည္ ထရံကာေလးမွာ ဦးညိဳႀကီးအိပ္ပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မစပ္စုခ်င္ေပမယ့္ စကားအျဖစ္ေမးလိုက္မိသည္။
            ` ဦးညိဳက ဒီမွာအိပ္တာလား´
            ` ေအး...လာထိုင္...´
            ` ႀကီးေဒၚနဲ႕ တူတူမအိပ္ဖူးလား´ ဦးညိဳက ထိုင္ဖို႕ဖ်ာကို ခင္းေပးသည္။
            ` ေအးျမ အေမ ေနမေကာင္းတည္းက ဆိုပါေတာ့ကြာ၊ ရြာက ေဗဒင္ဆရာက ခြဲအိပ္ရမယ္ေျပာတာနဲ႕..ဦးတို႕လည္းအခုလိုခြဲအိပ္ေနတာ´  ေဗဒင္ေတြယံု
မေနပါနဲ႕ဗ်ာလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ေပမယ့္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။
            ` ႀကီးေဒၚ..ေနမေကာင္းတာေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီလား...´
            ` ေအး...ၾကာလွေရာေပါ့...´ ဦးညိဳက မိန္းမနဲ႕ေ၀းေနတာၾကာၿပီပဲ။ ဦးညိဳရဲ႕ ့မ်က္၀န္းေတြက သူ႕အသက္အရြယ္ထက္စာရင္ ေတာက္ပလြန္းသည္။
ကၽြန္ေတာ္ဘာကိုမွမေမးေတာ့ဘဲေနလိုက္မွ ဦးညိဳက
            ` ဆရာေလးၾကည့္ခ်င္တာ ဒီမွာ...ေနအံုး...ေသခ်ာျမင္ရေအာင္...ဦး ပုဆိုးခၽြတ္ျပမယ္...´
            ` ဟာ...ရပါတယ္...ဒီတိုင္းလွန္ၿပီးၾကည့္လုိ႕ရပါတယ္..´
            ` မရွက္ပါနဲ႕...ဦးတို႕ရြာက ေယာက်ာ္းေတြက ဆရာေလးတို႕ ၿမိဳ႕သားေတြလို အရွက္အေၾကာက္မႀကီးပါဘူး...အားလံုးတူတူရွိတာပဲ..ဘာရွက္စရာ
ရွိတုန္း´ ဦးညိဳေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္ေနေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြမွာ ဒီပစၥည္းက လူတိုင္းမွာရွိေနေပမယ့္...တျခားသူရဲ႕ပစၥည္းကိုမွၾကည့္ခ်င္ေနၾကသည္။
ဦးညိဳကေျပာရင္းဆိုရင္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီးပုဆိုး ကပံုစကို ေျဖခ်လိုက္သည္။ ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္မိတာက ဦးညိဳေပါင္ၾကားထဲက ဦးညိဳရဲ႕လီးႀကီးပင္။
ဖိုးဒင္အေဖ ဦးတုတ္ေလာက္မတုတ္ေပမယ့္ သာမန္အေနအထားႏွင့္ပင္ ၃ လက္မခြဲေလာက္ရွိသည္။ ညိဳေမွာင္းေနတဲ့အရည္ျပားေအာက္မွာ နီညိဳေရာင္ ဒစ္ႀကီးကလည္း
ေခါင္းျပဴထြက္ေနသည္။ ဦးညိဳႀကီးရဲ႕ ေဆးမွင္ေၾကာင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ဖူးတဲ့လက္ရာေတြေလာက္မေကာင္းေပမယ့္ နဂါးရုပ္က ရုပ္လံုးေပၚသည္။ အသားညိဳညိဳ
ေပၚထြင္ထုိးထားေသာေၾကာင့္ သိပ္မထင္ရွား။
            ` အႀကီးႀကီးပဲ...´ ကၽြန္ေတာ္က ဦးညိဳရဲ႕လီးႀကီးကို ၾကည့္ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ဦးညိဳက ...
            ` ဒါေတာင္ အဲ့တုန္းက ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းလံုးထိုးခ်င္တာ...ပိုက္ဆံမေလာက္ေတာ့လို႕´ ရြာေတြမွာက ေဆးမွင္စုတ္ထုိးဆိုလွ်င္ပြဲေစ်းေတြမွာ
ထိုးလို႕ရသည္မဟုတ္လား။
            ` ရၿပီ ဦး...ေက်းဇူးပဲ´
            ` ရပါတယ္ကြ...ဦးက လူတိုင္းကိုျပခ်င္ေနတာ...´ ဦးညိဳ လီးႀကီးက ထ လာရင္မလြယ္။ ဘယ္ဖက္ေပါင္ေပၚက သိမ္းငွက္ရုပ္ႀကီးရဲ႕မ်က္လံုးေတြက
စူးစူးရွရွ။ ဦးႀကီးက ပုဆိုးျပန္မ၀တ္ေသးဘဲ သူ႕အရုပ္ေတြကို ပြတ္ေနသည္။ လက္ရဲ႕ပြတ္သပ္မႈေၾကာင့္ လီးႀကီးက တျဖည္းျဖည္းေခါင္းေထာင္လာသည္။ ဒါကိုသိလို႕လား
မသိ။ ဦးညိဳက ပုဆိုးကို ေကာက္ယူ၀တ္လိုက္သည္။
            ` ဦးညိဳက သတၱိရွိတယ္...ကၽြန္ေတာ္ဆို မထိုးရဲဘူးဗ်...အသားနာမွာေၾကာက္တယ္...´ ဦးညိဳက ပုဆိုးကို ခပ္တုိတုိျပင္၀တ္ေပမယ့္ ပုဆိုးပါးပါးကို
ေအာက္က ထိုးထြက္ေနတဲ့လီးႀကီးက အေျမာင္းလိုက္ျမင္ရသည္။
            ` ပထမေတာ့ နာတာေပါ့...ေယာက်္ားပဲ...ခံႏုိင္ရည္ရွိရမွာေပါ့....´ ဦးညိဳေျပာတဲ့ ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္ဆိုတာ...ဟား...ရီရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္
အေတြးေတြက ဒီဘူတာကိုပဲဆိုက္ေနေတာ့သည္။
            ` ဟုတ္ကဲ့...´ ထိုင္ၿပီးစကားေျပာေနတုန္း ေအးျမ က ေနာက္ေဖးကေနလွမ္းေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ႏွင့္အတူ ႀကီးေဒၚေရာ ေအးျမပါ ထမင္းတခါ
တည္း၀င္စားသည္။ ေအးျမ ခ်က္ထားတဲ့ ငါးပတ္ေျမြအစပ္မွာ အရမ္းကို စားေကာင္းသည္။ ငါးပိရည္နဲ႕ ရြာဓေလ့ရဲ႕တို႕စရာအစံုကလည္း ထမင္းၿမိန္ေစသည္။ ဦးညိဳႀကီး
က ကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းအလကားေခၚေကၽြးထားသည္။ ၿမိဳ႕ေတြ႕မွာဆိုရင္ ဒီလိုလူမ်ိဳးက ရွိမည္ေတာင္မထင္။
            ` ေအးျမ ခ်က္တာအရမ္းစားေကာင္းတယ္...´ ခရမ္းကၽြတ္သီးကို တို႕စရာပန္းကန္ထဲလက္ႏိႈက္ေနေသာ ေအးျမ လက္တြန္႕သြားသည္။ သူမ လက္ရာ
ကို ေကာင္းေၾကာင္း ဘယ္သူမွမေျပာၾကဘူးလားေတာ့မသိ။
            ` ဒါ...အေမ ေနေကာင္းတုန္းက သင္ေပးထားတာပါ...အေမခ်က္တာ ဒီ့ထက္ေတာင္ေကာင္းေသးတာ...´ ႀကီးေဒၚက ဟင္းခါးကို ခပ္ေသာက္လိုက္သည္။
စကားေျပာဖို႕လည္ေခ်ာင္းရွင္းပံုေပၚသည္။
            `အေမ ေနေကာင္းရင္ သားကို အေမကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကၽြးခ်င္ပါတယ္... အေမက အခုလို အိပ္ရာထဲမွာလည္းအၾကာႀကီးမေနခ်င္ဘူးေလ..´ ဦးညိဳ
ႀကီးရဲ႕ထမင္းပန္းကန္ထဲမွာ ဘာမွကိုမရွိေတာ့။ ေျပာင္စလင္းခပ္ေနၿပီ။
            ` ေဒၚေဒၚ ေနေကာင္းသြားမွာပါ...ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္လည္းေဒၚေဒၚလက္ရာကို စားရတာေပါ့...´
            ` ဆရာေလးက...ငါ့မိန္းမကို သြားေျမွာက္ေနျပန္ၿပီ... နဂိုကမွ အေျမွာက္ႀကိဳက္တာ...´ ကၽြန္ေတာ္က ထမင္းကို ကုန္ေအာင္ ျမန္ျမန္စားလိုက္သည္။
ဧည့္သည္က ထမင္းကို ေနာက္ဆံုးမွကုန္ရင္မေကာင္း။
            ` မေျမွာက္ပါဘူးဗ်ာ... ေအးျမ ေတာင္ ဒီေလာက္ဟင္းခ်က္ေကာင္းေနရင္...ေဒၚေဒၚ ခ်က္တာဆိုပိုေကာင္းမွာေပ့ါ..´ ႀကီးေဒၚက ဦးညိဳကို တံေဒါင္နဲ႕
တြတ္လုိက္ၿပီး..
            ` ေတြ႕လား...ဆရာေလးက အမွန္ကို သိတယ္...´
            ` ဟား...ဟား....´ ဦးညိဳက သြားေတြေပၚေအာင္ရီလိုက္သည္။ ညိဳေမွာင္းတဲ့အသားအေရာင္ေအာက္မွာ သြားေတြက ျဖဴေဖြးေနသည္။ ဦးတုတ္ႀကီးနဲ႕
ေတာ့တျခားစီ။
            ` သား...ဟိုမွာ ထန္းလ်က္နဲ႕ အၾကမ္းသြားေသာက္ခ်ည္...´
            ` ဟုတ္ကဲ့..ေဒၚေဒၚ...ေအာ္...ဒါနဲ႕..ေအးျမ...မနက္ကသင္တဲ့စာေတြနားမလည္ရင္ ေမးလို႕ရတယ္...အစ္ကိုက တစ္ေန႕လည္လံုးအားေနတာ´
ေအးျမက ထမင္းပန္းကန္ေတြကို သိမ္းဆည္းရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။
            ` ဟုတ္ကဲ့...´
            ` လာ...ဆရာေလး...ထန္းလ်က္လာစား...ဒီရြာရဲ႕ အေကာင္းဆံုးထြက္ကုန္ေပါ့..´
            ` ဒီရြာက ထန္းေတာေပါတယ္...´ ဦးညိဳက ထန္းလ်က္ခဲေလးကိုၿမံဳရင္း အၾကမ္းပန္းကန္လံုးကို ကိုင္ထားသည္။ ႀကီးေဒၚက ေအးျမ နဲ႕အတူေနာက္
ေဖး၀င္သြားသည္။ ဦးညိဳ ဘာေတြစဥ္းစားေနလဲမသိ။ ရြာအေခၚ ကြမ္းတညက္ခန္႕ၾကာၿပီးေနာက္...
            ` ဦးညိဳ..ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လိုက္ပါအံုးမယ္...´
            ` ေဟ...ျပန္ေတာ့မလို႕လားကြ...ညေနေစာင္းမွျပန္ပါလား...ဒီမွာပဲေအးေအးေဆးေဆးေနေပ့ါ..အိမ္မွာလည္း ဆရာေလးတေယာက္တည္းပဲ...´
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခဏတျဖဳတ္ေက်ာခင္းခ်င္သည္။
            ` ရပါတယ္... ဦး...အိမ္ျပန္ၿပီးလုပ္စရာရွိတာလုပ္မလို႕ပါ...´
            ` ေအး...ဦးလိုက္ပုိ႕ေပးမယ္...ဆရာေလးျပန္တတ္လို႕လား´
            ` ျပန္တတ္ပါတယ္... ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိပါတယ္....´
            ` ေအးကြယ္...ညလည္းထမင္းလာစားခ်ည္...´
            ` မစားေတာ့ပါဘူးဦး...ဖိုးဒင္ည ထမင္းခ်က္မယ္လို႕ေျပာတယ္...ဦးတို႕ဆီမွာ မနက္ပိုင္းပဲစားပါေတာ့မယ္...´ မနက္ေကာညပါ အလကားစားရမွာ
ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မစားခ်င္။ ဖိုးဒင္က ဟင္းခ်က္ေကာင္းခ်င္မွေကာင္းမည္။
            ` ဆရာေလး သေဘာပါပဲ...ဦးတို႕အိမ္မွာက ထမင္းဟင္းအၿမဲပိုပါတယ္...ဆရာေလးလာစားခ်င္တဲ့အခ်ိန္စားပါ...´
            ` ဟုတ္ကဲ့ဦး...ကၽြန္ေတာ္ျပန္လုိက္ပါအံုးမယ္...´
            ` ေအး....´ ဦးညိဳက ေရေႏြးကို တငံုငံုလိုက္ၿပီး ျပန္ထိုင္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ေအးျမနဲ႕ ႀကီးေဒၚကို ေအာ္ၿပီးႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။
ဦးညိဳႀကီး ဘာေတြမ်ားဒီေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားေနပါလိမ့္။ သူ႕ခမ်ာလည္း မိန္းမကေနထိုင္မေကာင္း။ အရြယ္ကရွိတုန္းပဲဆိုေတာ့...။ ကၽြန္ေတာ္က ရဲေတြလိုဦးညိဳႀကီးကို
ေျပာလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ကူညီပါရေစ..ကူညီပါရေစဗ်။ (စာေရးသူ နည္းနည္းေပါေနပါသည္..ငွဲ..ငွဲ..ငွဲ...)




                                +++

            အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့လမ္းမွာ မနက္ကစာသင္တဲ့လူငယ္ေလး သံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းႏႈတ္ဆက္သည္။ ဒီေကာင္ေလး
လဲ ဖုိးဒင္တို႕အရြယ္သာသာပဲရွိမည္။ ဖိုးဒင္ထက္စာရင္ ဒီေကာင္ေလးက အနည္းငယ္ႏူးညံ့ေနသည္။
            ` ဆရာ...ဘယ္သြားမလို႕လဲ´
            ` ေအး...အိမ္ျပန္မလို႕´ ဒီေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေတာင္ ပုခ်င္ေသးသည္။ မ်က္လံုးက ေကာင္မေလးအလား ၀ုိင္းစက္စက္။ အဲ..မ်က္ရစ္
ေလးေတာင္ ရွိေသးသည္။ စကားေျပာတဲ့အသံကို နားေထာင္ရတာ ဒီေကာင္ေလး ေဂးေတာ့ မျဖစ္တန္ေကာင္း။
            ` ဆရာက ဖိုးဒင္ တို႕အိမ္မွာေနတာဆို...´
            ` ဟုတ္တယ္ကြ...´
            ` ဆရာ...ဒီည ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာထမင္းလုိက္စားပါလား...ကၽြန္ေတာ္လာေခၚမယ္´ ေဖာ္ေရြမႈေတြအျပည့္နဲ႕ ဖိုးဒင္တို႕ရြာရဲ႕ ခ်စ္စရာဓေလ့စရုိက္
ကုိေတြ႕ရသည္။ ဒီေကာင္ေလး နာမည္ေတာင္ကၽြန္ေတာ္မသိ။
            ` ရပါတယ္...အစ္ကို အိမ္မွာပဲစားလုိက္ပါေတာ့မယ္...အစ္ကို႕အတြက္အလုပ္ရႈပ္ပါတယ္´
            ` ဟာ...ဆရာကလည္း...အလုပ္မရႈပ္ပါဘူး...အိမ္မွာက အေမနဲ႕ အေဖပဲရွိတာ...အားနာစရာမလိုပါဘူးဗ်ာ..´
            ` ဒါနဲ႕...ညီ့နာမည္က´
            ` ၀င္းထြန္း ပါဆရာ...´
            ` ေအး...၀င္းထြန္း စာေတြေကာ နားလည္ရဲ႕လား...နားမလည္တာရွိရင္...ဆရာ့ကိုလာေမး..ေန႕ပိုင္းဆို ဖိုးဒင္တို႕အိမ္မွာရွိတယ္...´
            ` ဟုတ္ကဲ့.....ဒါဆို..ညေနေရာက္ရင္..ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္လာေခၚမယ္...သြားၿပီေနာ္ဆရာ...´
            ` ေအး...´ ေယာင္ၿပီးေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိသည္။ ထမင္းစားဆိုေတာ့လည္းသြားရတာေပါ့။ ဒီညထမင္းစားဖို႕ထက္ ဖိုးဒင္နဲ႕ အိပ္ရမွာကို
ရင္ေတြခုန္ေနမိသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္တံခါးပြင့္ေနသည္။ ရြာမွာက ၿမိဳ႕ေတြလို ေသာ့မခတ္ေပမယ့္ တံခါးေလးေတာ့ ပိတ္သြားၾကသည္။ သူခိုးမ်ားလားမသိ။
ကၽြန္ေတာ္ ေျခေဖာ့ၿပီးအခန္းထဲ၀င္သြားေတာ့....ဟူး....ဦးတုတ္ႀကီးက ပက္လက္လွန္ၿပီးအိပ္ေနသည္။ အိပ္ေမာက်ေနပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မႏိုးေတာ့ဘဲ အိမ္ေရွ႕တံ
ခါးကို အသာပိတ္ၿပီးအိမ္ထဲ၀င္လာလိုက္သည္။ အိမ္ေနရင္းအ၀တ္နဲ႕လဲဖို႕ အိတ္ထဲမွထုတ္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီး ဒီေန႕ေတာ့ အိပ္ေနတာလံုလံုျခံဳျခံဳပဲျဖစ္သည္။
အျပင္ကျပန္လာလို႕လားမသိ။ ေတာ္ေတာ့္ကိုပူေနသည္။ စြပ္က်ယ္ႏွင့္ ေဘာင္းဘီတိုပါးပါးေလးကို ထုတ္၀တ္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီးေတာ့ အက်ၤ ီေတာင္မရွိ။
ၿမိဳ႕က သယ္လာတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို ထုတ္လိုက္သည္။
            ` ဗုန္း...´ သြားပါၿပီ။ စာအုပ္က လက္ထဲကျပဳတ္က်သြားသည္။ ဦးတုတ္ႀကီးကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးကိုပြတ္ေနၿပီ။
            ` ကန္ေတာ့ေနာ္...ဦး...ကၽြန္ေတာ္... နေမာ္နမဲ့..´ စကားေတာင္မဆံုးေသး...ဦးတုတ္ႀကီးက
            ` အား...ကၽြတ္...နာလိုက္တာကြာ...´
            ` ဦး...ဘာျဖစ္လို႕လဲ...´ ကၽြန္ေတာ္ဦးတုတ္ႀကီးအနားကိုေရာက္သြားၿပီး ဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီးက မ်က္ႏွာရံႈ႕မဲ့ေနသည္။
            ` ဘာျဖစ္မွန္းမသိပါဘူး ကြာ...တစ္ကိုယ္လုံးကိုက္ခဲၿပီးနာေနတယ္...´ ဦးတုတ္ႀကီးက အသက္အရြယ္ရလာေပမယ့္ ညေနေစာင္းတိုင္း
ထန္းရည္ေလးတျမျမနဲ႕။ ကုိယ္တံုးလံုးနဲ႕ ေလတိုက္ခံ ခဲ့တဲ့ဒဏ္ေတြပဲေနမွာ။ ေရကလည္းဘယ္အခ်ိန္ခ်ိဳးမွန္းမသိ။
            ` ဦး...ဖ်ားေနလို႕လား...ကၽြန္ေတာ္စမ္းၾကည့္မယ္´ ကၽြန္ေတာ္ ႏွဖူးကိုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ေႏြးေတးေတးပဲရွိသည္။
            ` မဖ်ားပါဘူးကြာ... ထမင္းစားၿပီးေတာ့ အိုက္တာနဲ႕ ေရခ်ိဳးၿပီး ဒီမွာလာလွဲတာ....အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္..´ ဘုရား..ဘုရား။ ေနပူပူကျပန္လာ
ထမင္းစား...ေရခ်ိဳး...မေသဘဲ အခုလို ေတြ႕ရတာကံေကာင္း။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖတာဆိုရင္ ေအာ္ၿပီးေျပာပစ္မိမွာ။
            ` ဒါဆို..ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဒဏ္ေၾကေဆးပါလာတယ္...ဦးခဏေစာင့္...ကၽြန္ေတာ္လူးေပးမယ္.´
            ` ေအးကြယ္...ကၽြတ္...´ ရန္ကုန္ကတည္းက အျပည့္အစံုပါလာတဲ့ေဆးဗူးေလးထဲက လင္ဇီးဒဏ္ေၾကလိမ္းေဆးပုလင္းႏွင့္ မုန္႕ညင္းဆီပုလင္း
ေလးကို ထုတ္လိုက္သည္။ ေညာင္းညာတာေတြကို ဒီႏွစ္မ်ိဳးေရာၿပီးလိမ္းရင္ အရွင္းမေပ်ာက္ေတာင္ သက္သာသည္။
            ` လာ...ဦး...ဘယ္ေနရာ အရင္လိမ္းရမလဲ...´
            ` ေက်ာေတြ...ေက်ာနဲ႕ခါးေတြ...နာတယ္...´
            ` ဒါဆို...ဦး ေမွာက္အိပ္ေပးပါလား...´ ဦးတုတ္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အတိုင္းေမွာက္အိပ္လိုက္သည္။ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ေက်ာျပင္မွာ အသားစိုင္
ႀကီးေတြက ထူထူထဲထဲ။ မုန္႕ညင္းဆီကိုလက္ထဲမွာေလာင္းထည့္ၿပီး လင္ဇီးပုလင္းထဲက ပရုတ္ဆီကိုလက္နဲ႕ေကာ္ကာ အရင္ဆံုးလက္မွာပြတ္လိုက္သည္။ ၿပီး မွ ဦးတုတ္
ရဲ႕ က်ယ္ျပန္႕တဲ့ေက်ာျပင္ႀကီးကို ပြတ္လုိက္သည္။ ပြတ္ရင္းနဲ႕ ဦးတုတ္ရဲ႕ပုခံုးေတြကိုပါ ႏွိပ္ေပးလိုက္သည္။ ေဘးတိုက္ထိုင္ၿပီး ႏွိပ္ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပ။ ဦးတုတ္ရဲ႕
ကိုယ္ေပၚကို တတ္ခ်င္စိတ္ေတြတဖြားဖြားေပၚလာသည္။
            ` ဦး..မရိုမေသ...ကၽြန္ေတာ္ဦးကိုယ္ေပၚကို ခြၿပီး လိမ္းေပးလို႕ရလား...အခု လိမ္းရတာအဆင္မေျပလို႕´
            ` ေျပာစရာမလိုပါဘူး...ေမာင္ရင္ ရယ္....ေမာင္ရင္က မိန္းကေလးမွ မဟုတ္တာ...ဦးဘုန္းကံမနိမ့္ပါဘူး...´
            ` ဟုတ္ကဲ့ဦး´  ကၽြန္ေတာ္ ဦးရဲ႕ မို႕ေမာက္ေနတဲ့ တင္ပါးေပၚကို တက္ထိုင္လုိက္တယ္။ ထင္ထားသလို ေပ်ာ့အိအိမေနဘဲ ဆုိဖာအမာစားေပၚမွာထုိင္
ရသလိုမာေတာင့္ေတာင့္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေက်ာေပၚကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕အားရပါးရ ပြတ္ေပးလိုက္သည္။ ဂုတ္သားေတြကို အားနဲ႕ ညွစ္ေပးလိုက္သည္။
            ` ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္ရင္ရယ္...ေဆးက အစြမ္းထက္သကိုး...ဇာတ္ေၾကာေတြတင္းေနတာေလ်ာ့သြားၿပီ..´ ကၽြန္ေတာ္ ဖင္ကို ေအာက္သို႕အနည္းငယ္
ေလ်ာထိုင္လိုက္သည္။
            ` ဦး...ခါးေတြကိုလိမ္းေပးမယ္...´
            ` ေအး...ေမာင္ရင္...ေနအံုး...ဦး...ပုဆိုးကိုေလ်ာ့လိုက္အံုးမယ္..´ ကၽြန္ေတာ္ဖင္ေလးကို မသိမသာ ၾကြေပးလိုက္ေတာ့ ဦးတုတ္က ပုဆိုးကို ခါးေပၚကေန
ေအာက္ကို ျဖည္ခ်ေပးလိုက္သည္။ ေျဖခ်လိုက္တာ နည္းနည္းလက္လြန္သြားသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ မာက်စ္ေနတဲ့ ဖင္ႏွစ္မြာရဲ႕ ၾကားကို ျမင္ေနရသည္။ မည္းနက္ေနတဲ့ ဖင္ႏွစ္မြာ
ၾကားမွာ အေမြးမည္းမည္းမ်ား ဟိုတစ ဒီတစ ထုိးထြက္ေနသည္။ ေျခသလံုးနားေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ၿပီး ဦးတုတ္ရဲ႕ တုတ္ခိုင္ခိုင္ခါးႀကီးေတြကို ေဆးထပ္ထည့္ၿပီးလိမ္းေပး
လိုက္သည္။
            ` ဒါဆို...ဦး ရင္ဘတ္ေတြေကာ လိမ္းအံုးမလား...´
            ` ေအး....´
            ` ဒါဆို ဦး ပက္လက္လွန္လိုက္ေလ...´ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္တာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမထိုင္ရေသး  ဦးတုတ္ကိုယ္ေပၚက ထလိုက္သည္။ ဦးတုတ္က ပက္
လက္လွန္လိုက္ေတာ့ ပုဆိုးက ခါးေပၚကေန ေလ်ာက်သြားသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ လီးေမြးအံုႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးတုတ္ေပၚကို ျပန္ခြထိုင္ခ်င္ေပမယ့္ မထိုင္
ေတာ့ပဲ ေဆးကို လက္ဖ၀ါးမွာ ထပ္ၿပီးထည့္ကာ ပြတ္ေနလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဦးတုတ္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ကေန စၿပီး လိမ္းေပးလိုက္သည္။
            ` ေမာင္ရင္...ခုနလို အေပၚတက္ၿပီးလိမ္းလို႕ရပါတယ္ကြ...ဒါမွ အားရပါးရလိမ္းရတာေပါ့´ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းျပည့္သည္။
            ` ဟုတ္ကဲ့.ဦး..´ ေျပာၿပီးတာနဲ႕ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေရြဒုတ္ႀကီး ေအာက္နားကို တက္ထိုင္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္က ေပါင္ႏွစ္လံုးကို မေစ့ထားဘဲ ကားထားေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ထိုင္လိုက္သည့္အခါ ၾကမ္းခင္းနဲ႕ ထိသြားသည္။
            ` ေမာင္ရင္...အေပၚတက္ၿပီးထုိင္ပါလား...´ ဦးတုတ္ရဲ႕အသံေတြက ပိုၿပီးရြင္လာသလိုပဲ။ နာေနတာေတြေကာ တကယ္ေပ်ာက္သြားတာလား။ ကၽြန္ေတာ္
ေတာင္ လန္႕လာသည္။ သူေျပာတဲ့အတုိင္း ဦးတုတ္ရဲ႕ လီးတုတ္တုတ္ႀကီးေပၚကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေတြခုန္စြာနဲ႕တက္ထုိင္လိုက္သည္။ တကယ့္ကို တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္လီးေပ်ာ့
ေပ်ာ့ႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ ဖင္ႏွစ္မြာၾကားထဲကို တုိက္ရိုက္၀င္လာသည္။ ပူေႏြးေနတဲ့ အထိအေတြ႕ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ့္လည္ေခ်ာင္းေတြေျခာက္ကပ္လို႕လာသည္။ ဦးတုတ္က
ဘာမွ မျဖစ္သလို မ်က္လံုးကို မွိတ္ၿပီးေန ေနသည္။ ဦးတုတ္ လည္ပင္းနားကေန ေဆးကိုလိမ္းၿပီး ရင္အုပ္နားေရာက္ေတာ့ ဦးတုတ္ရဲ႕ ညိဳေမွာင္ေနတဲ့ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြကို
လက္ညိႈးနဲ႕လက္ခလည္ၾကားထဲညွပ္ၿပီးပြတ္ဆြဲေပးလိုက္မိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကို ေရွ႕သို႕ယိုင္လိုက္သျဖင့္ ဖင္အနည္းငယ္ေရွ႕သို႕ပြတ္ဆြဲသလုိျဖစ္သြားသည္။ ဦးတုတ္ပုဆိုး
ကလည္း သူ႕လီးႀကီးကို ဖံုးရံုေလးသာက်န္ေတာ့သည္။
            ` ဦး...သက္သာသြားၿပီလား...´ ကၽြန္ေတာ္မေမးဘဲေနလို႕ကေတာ့ မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ဦးတုတ္အိပ္ေပ်ာ္သြားႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖင္ၾကားထဲက ဦးတုတ္ရဲ႕
လီးႀကီးက တဒုတ္ဒုတ္နဲ႕ မာလာသည္။
            ` ေအး...နည္းနည္းေတာ့ သက္သာလာၿပီ...ဦးရဲ႕ဗိုက္သားေတြပါ လိမ္းေပးပါလား...´
            ` ဟုတ္ကဲ့...´ ကၽြန္ေတာ္ ထဖို႕ ဖင္ၾကြလိုက္ေတာ့ ဦးတုတ္ႀကီးက
            ` မထဘဲနဲ႕ ဒီတုိင္းလိမ္းေပးပါလား...´
            ` ဟုတ္...´ ဦးတုတ္ႀကီးရဲ႕ လီးႀကီးက တကယ့္ကို ေခါင္းေထာင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖင္ကို လီးႀကီးေပၚပြတ္ဆြဲၿပီး ေပါင္ေပၚကိုထုိင္လိုက္ေတာ့ ခါးေပၚက
ပုဆိုးက တခါတည္းခၽြတ္ခ်ၿပီးသားျဖစ္သြားသည္။
            ` ကန္ေတာ့ေနာ္...ဦး...´ တ၀က္တပ်က္ ေတာင္လာေသာ အေၾကာၿဖိဳင္းၿဖိဳင္းထေနေသာ ဦးတုတ္လီးႀကီးက တကယ့္ကိုစြဲမက္စရာေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဖင္ကို ျပန္ၾကြလိုက္ၿပီးပုဆိုးကိုျပန္ဆြဲတင္မယ္လုပ္ေတာ့...
            ` ရပါတယ္ကြ...ထားလိုက္ေတာ့...အခုဆို ပိုေတာင္ ေအးေသးတယ္...´  ဦးတုတ္ႀကီးရဲ႕ ဒစ္ႀကီးက တကယ့္ကို ပင္ေပါင္လံုးေလာက္ရွိသည္။ ေသြးေရာင္
လြမ္းေနေပမယ့္ အသားမည္းေတာ့ နီၿပီးမည္းေျပာင္ေနသည္။ ဒစ္ေပါက္၀တြင္လည္း Precum ေလးစို႕ေနသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ဗုိက္ေပၚကို ေဆးမ်ားမ်ားထည့္ကာပြတ္ေပးလိုက္
သည္။ ဦးတုတ္ႀကီးရဲ႕ လီးႀကီးက တကယ့္ကို စြဲေဆာင္ေနသည္။ ကိုင္ခ်င္စိတ္ေတြ...အားရပါးရစုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရျဖစ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အသံေတြတုန္
တုန္ယင္ယင္ျဖင့္   
            ` ဦး....ဦးရဲ႕...ဟို...ဟာႀကီးက အႀကီးႀကီးပဲ...´ ဦးႀကီးက မ်က္လံုးတခ်က္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ထန္းရည္မေသာက္ထားေပမယ့္ ဦးရဲ႕မ်က္ေထာင့္ႀကီး
ေတြကနီေနသည္။ ႏွာေခါင္းပြပြႀကီးမွာလည္းအဆီေတြတ၀င္း၀င္း။
            ` လီးကိုေျပာတာလား...´ လီး ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ဦးတုတ္က ေျပာထြက္လာသည္။
            ` ဟုတ္...´
            ` ႀကီးလို႕လားကြ...မႀကီးပါဘူး...´
            ` ႀကီးတာေပါ့..ဦးရ...ကၽြန္ေတာ့္ထက္စာရင္အမ်ားႀကီးႀကီးတယ္...´ ဦးတုတ္ႀကီးက သူ႕လီးကိုလက္ျဖင့္ ခပ္ဆဆ ဆုတ္ကိုင္လိုက္ၿပီး
            ` ဟုတ္လား...ဒါေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေထာင္ေသးဘူး...´ ေျပာတာလည္းျဖစ္ႏုိင္သည္။ လီးႀကီးက ေကြးေနေသးသည္။
            ` တကယ္ေထာင္လာရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ႀကီးလဲဦး...´ ဦးတုတ္က ေငါ့ေတာ့ေတာ့နဲ႕ရီလိုက္သည္။
            ` တကယ္မေတာင္တာၾကာၿပီ...ငါ့မိန္းမ ဆံုးကတည္းကပဲ...အခုေတာင္ ေမာင္ရင္ ဦးေပၚကိုတက္ထိုင္ေပးလုိ႕ ထလာတာ...တကယ္ေတာင္ဖို႕ဆိုရင္...
ငါ့မိန္းမပဲလုပ္ႏုိင္တာ...´ ဦးတုတ္ေျပာတာဟုတ္ပါလိမ့္မည္။ ဒီေလာက္တုတ္ခိုင္ခိုင္လီးႀကီးထဲကို ေသြးေတြအျပည့္အ၀ေရာက္ဖို႕က စိတ္ေတာ္ေတာ္ထမွျဖစ္ႏိုင္သည္။
အသက္အရြယ္ကလည္းရွိေသးသည္မဟုတ္လား။
            ` မရိုမေသ...ဦးမိန္းမကဘယ္လိုလုပ္ေပးလို႕လဲ´
            ` ေမာင္ရင္က ဦးတကယ္ေတာင္တာကိုၾကည့္ခ်င္လို႕လား...´ တည့္ကိုေမးေနပါလား။ ဒီအဆင့္ထိေရာက္ေနမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပါးစပ္နဲ႕မေျဖရဲဘဲေခါင္း
ညိတ္လိုက္ရသည္။ လက္ကေတာ့ ဦးရဲ႕ခ်က္နားကို တ၀ဲလည္လည္ပြတ္ေပးေနသည္။
            ` ဦးမိန္းမက သူ႕ႏို႕ႀကီးေတြကိုေပးကိုင္တယ္...ေနာက္လီးကိုလည္းလက္နဲ႕ဆြေပးတယ္...တခါတေလ...ပါးစပ္နဲ႕စုပ္ေပးတယ္...ဦးမိန္းမမို႕ေျပာတာမဟုတ္
ဘူး...။ အျပဳအစုတယ္ေကာင္းကိုး....ေမာင္ရင့္ကိုေျပာရင္းနဲ႕ သတိရလာၿပီ...´လီးႀကီးက  ခုနထက္စာရင္နည္းနည္းပိုထြားလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွဆက္မေျပာဘဲေနေနလိုက္
သည္။
            ` ေမာင္ရင္မွာက ႏို႕ေတြမွမရွိဘဲ...ဦးလီး အရင္ကလိုေတာင္ဖို႕မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး...´ ကၽြန္ေတာ္လည္ေခ်ာင္းေတြဒီ့ထက္ကိုေျခာက္ကပ္လာသည္။
အသံေတြအက္ကြဲကုန္လားမသိ။
            ` ကၽြန္ေတာ္....စမ္းၾကည့္လို႕ရလား...´
            ` ေဟ...ေမာင္ရင္က...ဦးလီးကို...မာေတာင္ေအာင္လုပ္ေပးမလို႕လား...´
            ` ဟုတ္..ဦး...ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္လို႕ပါ....´ ဦးတုတ္ႀကီးက ခါတုိင္းထက္အသံက်ယ္က်ယ္ရီလိုက္သည္။ သြားၿပီ....ေပးမလုပ္လို႕ကေတာ့ ေသာက္ရွက္
ကိုႏွစ္ျခမး္ကြဲၿပီ။
            ` လုပ္ၾကည့္ေပါ့ကြာ...ဒါေပမယ့္...ဦးက...မလုပ္ရတာၾကာၿပီဆိုေတာ့...အဆံုးထိ တာ၀န္ယူမွာလား...´ ဦးတုတ္ေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္သည္။
အဆီတ၀င္း၀င္း အသားတထစ္ထစ္၀က္သားတံုးႀကီးကို ထမင္းခုႏွစ္ရက္မစားရေသးတဲ့လူေရွ႕မွာခ်ထားသလို...ဘယ္လိုမွ ကၽြန္ေတာ္မေနႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေသာက္ရွက္မရွိဘူးေျပာ
ေျပာ...ကၽြန္ေတာ္က
            ` ဟုတ္...တာ၀န္ယူပါ့မယ္ဦး...´
            ` ၿပီးေရာ...ေမာင္ရင္ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္...ဦးမ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ....မိန္းမကို ေတြးေနမယ္...´ ကၽြန္ေတာ့္လက္မွာက်န္ေနတဲ့ ေဆးေတြကို ဦးတုတ္ရဲ႕ဗိုက္သား
ေတြကို ထပ္ပြတ္ေပးလိုက္သည္။ ေတာ္ၾကာ ပရုတ္ဆီေတြေၾကာင့္လီးႀကီးက ပူစပ္ပူေလာင္ျဖစ္ရင္မေကာင္း။
            ` ဦး...ခဏေလး...ကၽြန္ေတာ္လက္သြားေဆးလိုက္အံုးမယ္...ေဆးေတြနဲ႕မို႕လို႕...´
            ` ေအး...´ မ်က္လံုးေတာင္ ဖြင့္မၾကည့္ဘဲေျပာသည္။ ဒီရြာက ရြာသားေတြက အဲ့ဒီေလာက္ေတာင္ လိင္ကိစၥမွာထန္ပံုရသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ဖိုးဒင္ကေရာ..
အေဖတူသားမို႕လား။ လက္ကို ဆပ္ျပာနဲ႕ေသခ်ာေဆးၿပီးျပန္လာေတာ့ ဦးတုတ္ရဲ႕လီးႀကီးက ခုနကေလာက္ မေတာင္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ခုနကလို မရဲတရဲ ဦးတုတ္ရဲ႕ေပါင္ေပၚကို
ျပန္တတ္ထိုင္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္က မလႈပ္မယွက္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေပါင္ၾကားထဲက ညီငယ္ကလည္း အစြမ္းကုန္ေခါင္းေထာင္ေနသည္။ ေတာင္အားႀကီးလို႕ နာသလိုလိုေတာင္ျဖစ္
လာသည္။ ေကြးေကာက္နက္ေျပာင္ေနေသာ လေမြးအံုႀကီးကို လက္နဲ႕အသာပြတ္လုိက္သည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေမ်ာ့ႀကီးတေကာင္အလား မည္းနက္ေနတဲ့လီးႀကီးကို လက္နဲ႕ ျဖည္းျဖည္း
ေလးကိုင္လိုက္သည္။ လီးရဲ႕ အေႏြးဓာတ္က ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕အေၾကာေတြထဲအထိ စီး၀င္သြားသည္။ ခပ္ဖြဖြညစ္ေပးရင္း ဂြင္းထုေပးေနလိုက္သည္။ ဦးတုတ္ေျပာသလို မမာလာေပမယ့္
လီးရဲ႕လံုးပတ္က လက္ညိႈးနဲ႕လက္မ ေကာင္းေကာင္းမထိခ်င္။ မေပ်ာ့တေပ်ာ့ ပူေႏြးေႏြးႏွင့္ကုိင္ရသူမွာ တကယ့္ကိုအားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထုေပးတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားေပမယ့္
ဒီလီးႀကီးက ေခါင္းေကာင္းေကာင္းမေထာင္လာ။ ဦးတုတ္က မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး
            ` ေမာင္ရင္ကိုေျပာသားပဲ...ဦးမိန္းမပဲ လုပ္ႏုိင္တာပါဆို...´
            ` ဦး...ပန္းေသေနတာလား´
            ` ေပါက္ကရ...ငါ့ပန္းက မေသဘူး...ေမာင္ရင္က မိန္းမမဟုတ္ေတာ့ မေတာင္တာ....ေမာင္ရင္ ပင္ပန္းပါတယ္ကြာ...´
            ` ဦးဒါဆို...လီးမေတာင္တာၾကာၿပီေပါ့..´ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြက လီးႀကီးကို အားနည္းနညး္သံုးၿပီးဖ်စ္ညစ္ေပးလိုက္သည္။
            ` မဟုတ္ဘူး...ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္က အပ်ိဳႀကီးေရခ်ိဳးတာၾကည့္ရင္ ေတာင္တယ္...´ ဦးတုတ္က ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္ေပါ့။ စိတ္ထဲကပဲေျပာလိုက္သည္။
            ` ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တနည္းသံုးၿပီး ေတာင္ေအာင္လုပ္ေပးမယ္...ဦး မ်က္လံုး လံုး၀မဖြင့္နဲ႕...´
            ` ေဟ...ငါ့လီးေတာင္ၿပီးရင္...လရည္ထြက္တဲ့အထိ ေမာင္ရင္ တာ၀န္ယူရမွာေနာ္....တာ၀န္ယူတယ္ဆိုလုပ္.´
            ` ေအးေဆးပါဦး...ဦးမ်က္လံုးသာ မဖြင့္ၾကည့္နဲ႕´
            ` ၿပီးေရာ...ငါအခုမွ...ပဲဇိမ္ခံရေတာ့တယ္...ေမာင္ရင္ မိန္းခေလးျဖစ္ရင္လည္းေကာင္းသား...´ ေျပာၿပီးတာနဲ႕ မ်က္လံုးကို ပိတ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးတုတ္ရဲ႕
ကိုယ္ေပၚကေန ခဏထၿပီး ေပါင္ၾကားထဲမွာ ေမွာက္အိပ္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕လီးႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေရွ႕တည့္တည့္။ Wow....so big! လက္နဲ႕အသာအယာကိုင္ၿပီး လွ်ာဖ်ား
ေလးနဲ႕ ဒစ္ႀကီးကို ကလိလိုက္သည္။ လွ်ာရဲ႕ တံေတြးေတြေၾကာင့္ ဦးတုတ္ႀကီး တခ်က္တြန္႕သြားသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီးထားေပမယ့္ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေခၽြးနံ႕ကေတာ့ ရွိေနေသးသည္။
ႏႈတ္ခမ္းေတြကို အားရပါးရဟၿပီး ပင္ေပါင္လံုးေလာက္ရွိတဲ့ ဒစ္ႀကီးကို ပါးစပ္ထဲသြင္းယူလိုက္သည္။ လွ်ာကို အျပားလိုက္လုပ္ၿပီး ပါးစပ္ထဲေရာက္လာတဲ့ ဒစ္ႀကီးကို ရစ္ပတ္လိုက္သည္။
            ` အား...ေကာင္းလိုက္တာကြာ...´ ကၽြန္ေတာ္ျပန္မေျဖေတာ့ပဲ ပါးစပ္ထဲအျပည့္အ၀၀င္ေနတဲ့ လီးႀကီးကို အျမတ္တႏိုးစုပ္ေပးေနမိသည္။ လီးစုပ္ဖူးေပမယ့္ အခုလို
ျပည့္ျပည့္၀၀ တစ္ခါမွ မစုပ္ဖူးဘူး။ လီးႀကီးကို ပါးစပ္ထဲ၀င္ႏိုင္သေလာက္၀င္ေအာင္ ထိုးသြင္းၿပီး ပါးႏွစ္ဖက္ခ်ိဳင့္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ စုပ္ေပးလိုက္သည္။ အေၾကာေတြတဒုတ္ဒုတ္ႏွင့္
လီးႀကီးက တျဖည္းျဖည္းေတာင္လာသည္။ တကယ့္ကုိ မာၿပီးေတာင္လာသည္။ ဒစ္ႀကီးကိုသာပါးစပ္နဲ႕စုပ္ေပးလိုက္ၿပီး လက္နဲ႕ ဂြင္းထုေပးလိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီး ဘာသံမွကို မထြက္
ေတာ့ပဲ ဖီးလ္ယူေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ က်န္လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ညီဘြားကို ေဘာင္းဘီတိုၾကားထဲက ေနျပဳစုေပးလိုက္သည္။ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္ကို ခပ္သြက္သြက္
လႈပ္ရွားေပးလိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီးလက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ေတြကိုလာကိုင္သည္။
            ` အား...ေကာင္းလိုက္တာကြာ....ေမာင္ရင္က လီးစုပ္တာေတာ္လိုက္တာ...ဦးမိန္းမထက္ေတာင္ေကာင္းတယ္....ေအး..ဟုတ္ၿပီ..အခုလို...အား...အားေလးနဲ႕
စုပ္ေပး..အား....ေကာင္းလာၿပီ....အား.......အရမ္းေကာင္းလာၿပီ...´ ဦးတုတ္ရဲ႕လက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကို အားနဲ႕သူ႕လီးႀကီးေပၚကို ဖိခ်ေနသည္။ ေသာက္မင္ကတ္လို႕ အစြမ္း
ကုန္စုပ္ေပးလိုက္သည္။ လက္က လည္းဒီ့ထက္ျမန္ျမန္ထုေပးလိုက္သည္။
            ` အား.....ေမာင္ရင္...ေခါင္းဖယ္....ေခါင္းဖယ္...ထြက္ေတာ့မယ္....´ ေျပာတာနည္းနည္းေနာက္က်သြားသည္။ ငန္က်ိခၽြဲပ်စ္ေနတဲ့ သုတ္ရည္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္
ပါးစပ္ထဲကို တ၀က္တပ်က္၀င္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကို မရပ္ေသးဘဲဆက္ထုေပးလိုက္သည္။
            `အား...အား...ဟူး..........´ ဦးတုတ္ရဲ႕အသက္ရႈသံေတြ သက္ျပင္းခ်သံေတြ အင္မတန္ျပင္းသည္။ ပါးစပ္ထဲက ထြက္သြားေသာလီးႀကီးမွာ သိပ္မေပ်ာ့ေသးဘဲ
လရည္ေတြႏွင့္ ဒစ္ႀကီးမွာ နီမည္းၿပီးေျပာင္လက္ေနသည္။ အ၀ါေရာင္သန္းေနတဲ့ ပ်စ္ခဲေနတဲ့သုတ္ရည္ေတြဟာ လေမြးအံုႀကီးေပၚမွာ တြဲလဲခိုေနသည္။ ပါးစပ္ထဲက ခၽြဲပ်စ္ေနတဲ့
ဦးတုတ္ရဲ႕သုတ္ရည္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ထၿပီး ေထြးထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္ေဖးက ျပန္ထြက္လာေတာ့ အခုထိ ပုဆိုးမ၀တ္ေသးတဲ့ ဦးတုတ္ႀကီးကိုေတြ႕ရသည္။
            ` ေမာင္ရင္...ကိုေက်းဇူးတင္တယ္ကြာ....ဦး...ဒီလိုမ်ိဳး မေကာင္းတာၾကာၿပီ...´
            ` ရပါတယ္...ကၽြန္ေတာ္က ဦးေလးရဲ႕ပစၥည္း ေတာင္တာကိုၾကည့္ခ်င္ေတာ့လုပ္ေပးရတာေပါ့...´ ဦးတုတ္ႀကီးလီးက ဒီေလာက္အမ်ားႀကီးထြက္ၿပီးေတာင္ေကာင္း
ေကာင္းမက်ခ်င္ေသး။ ေခါင္းေထာင္ေနေသးသည္။
            ` ဦးေလးဟာႀကီးက အခုထိမက်ေသးဘူးလား...´ ဦးတုတ္က လရည္ရြဲေနေသာ လီးႀကီးကုိ ညစ္လိုက္ၿပီး
            ` ေတာ္ရံုနဲ႕မက်ဘူး....ဦးက မိန္းမနဲ႕ဆို...အနည္းဆံုး ႏွစ္ခါေလာက္ၿပီးမွ ေနသာထိုင္သာရွိတာ...ေန႕တိုင္းေတာ့မလုပ္ဘူးေပါ့ကြာ...´ ပါးစပ္ကသာေျပာေနတာ
လက္ေတြက အၿငိမ္မေနဘဲလီးႀကီးကို ဂြင္းတိုက္ေနေသးသည္။ ႏွစ္ခါမွ ေနသာထိုင္သာရွိတာတဲ့။ ဟူး...ကၽြန္ေတာ့္လိုလူငယ္ေတြေတာင္ တခါတည္းနဲ႕တင္ ေမာဟိုက္ေနၿပီ။
            ` ဦးက ေတာ္ေတာ္အားရွိတာပဲ....´
            ` ရွိတာေပါ့ကြ... ေမာင္ရင္မယံုရင္...ဦးေနာက္တခါထုတ္ျပလို႕ရတယ္...ေအးေဆးပဲ´ ေၾကာက္စရာလန္႕စရာပါလား။ အခုထိ ဂြင္းထုေနတုန္း။
            ` ဟို...ယံုပါတယ္ဦး...´
            ` ေမာင္ရင္ယံုေပမယ့္...ဦးဟာက ေနာက္တေခါက္မလုပ္ရရင္ မရဘူးကြ...´ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထပ္လုပ္ခိုင္းခ်င္ပံုရသည္ဒ။ လရည္ေတြနဲ႕ခၽြဲက်ိေနေသာ မေပ်ာ့တေပ်ာ့
လီးႀကီးကုိ ထပ္မမႈတ္ေပးခ်င္ေတာ့။
            ` ဒါဆို...ဦးက ေနာက္တေခါက္ထပ္လုပ္ခ်င္တယ္ေပါ့..´
            ` ေအး...´
            ` ဟို...ဖိုးဒင္ျပန္လာေတာ့မယ္ထင္တယ္...ေနာက္ေန႕မွ ကၽြန္ေတာ္ထပ္လုပ္ေပးမယ္ေလ...ဦး..´
            ` ဖိုးဒင္လား ဒီအခ်ိန္ျပန္လာမွာ...ညေနေစာင္းမွျပန္လာမွာ....´  ကၽြန္ေတာ္ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိဘူး။ လင္းေသြးသစ္...လင္းေသြးသစ္...မင္းစခဲ့တဲ့ဇာတ္မင္း
ႏိုင္ေအာင္ က ေပေတာ့။
            ` ဒါဆို...ကၽြန္ေတာ္ ထုပဲထုေပးေတာ့မယ္....ရတယ္မဟုတ္လား....´ ဦးတုတ္က ျပံဳးလိုက္သည္။ မခ်ိတခ်ိ အျပံဳးဟု ကၽြန္ေတာ္နာမည္တပ္လိုက္သည္။
            ` ေမာင္ရင္က...ဖိုးဒင္ကို ဒီည...ေပးခ်မွာမဟုတ္လား...´
            ` ဗ်ာ...´ မေန႕ က ဦးတုတ္သူတို႕ေျပာေတြကို အကုန္ၾကားတယ္ေပါ့။ တေခါေခါနဲ႕အိပ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ျမင္တာပါ။
            ` မဗ်ာပါနဲ႕ကြာ...ေမာင္ရင္ က အေျခာက္ ေလးဆိုတာဦးသိပါတယ္...မရွက္ေနပါနဲ႕....ဦးငယ္ငယ္ကလည္း ေမာင္ရင္လိုပံုစံမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းရွိပါတယ္...သူ႕လည္း
ဦးကို အခု ေမာင္ရင္လုပ္သလိုလုပ္ေပးတယ္....ဒါတင္မကဘူး...သူ႕ဖင္ေပါက္ထဲေတာင္ေပးထည့္တယ္...´ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေတြတကယ့္ကို ပူထူေနသည္။ ငယ္ရာက ႀကီးလာတဲ့
လူႀကီးကုိ သြားဖီးေတာ့ ခံေပေတာ့....လင္းေသြးသစ္...မင္းခံေပေတာ့။
            ` ဟို...ဦး....ဒီကိစၥကို ဖိုးဒင္ကို မေျပာပါနဲ႕ဗ်ာ....သူသိသြားလို႕ရွိရင္....´ ဖိုးဒင္က လူငယ္။ သူ႕အေဖေျပာလို႕ ၿမိဳ႕ကဆရာက အေျခာက္ႀကီးပါဆိုရင္ တရြာလံုး
သိသြားႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေတာင္သြားမသင္ရဲဘဲ ၿမိဳ႕ကိုျပန္ေျပးရကိန္းဆိုက္သည္။ ေနာင္တ ဆိုတာ ေနာင္မွတရတာတကယ့္ကိုမွန္သည္။
            ` မေျပာပါဘူးကြ....တခုေတာ့ရွိတယ္...ဦးရဲ႕သား ဖိုးဒင္....ေမာင္ရင့္ကို မလုပ္ခင္...ဦးအရင္လုပ္ခ်င္တယ္...သားက အေဖထက္သာရင္မေကာင္းဘူးမလား´
မွားပါတယ္။ မွားပါတယ္။ ဒီကိစၥကိုမ်ား သားက အေဖထက္သာရင္မေကာင္းဘူးဆိုေတာ့...ဟူး...ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္ရမလဲ။
            ` ကၽြန္ေတာ္ ခံႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး...ဦးရဲ႕ဟာႀကီးကအႀကီးႀကီး....´ ဦးတုတ္က ေငါက္ထနဲထထိုင္လိုက္သည္။ လီးႀကီးကလဲ ထိုးထုိးေထာင္ေထာင္။
            ` နာတာခဏပါကြ...၊ ေနာက္ေတာ့....မင္းတို႕ေတြထံုးစံအတိုင္းေကာင္းသြားမွာပါ...´ အားပါးပါး...အားရိုးရိုးလို႕ေအာ္ရေလာက္သည္။ ဒီေလာက္ထိအထာနပ္
ေနတာ ဦးတုတ္ႀကီး ဖင္ဘယ္ေလာက္ေတာင္ခ်ဖူးမွန္းမသိ။
            ` မလုပ္လို႕မရဘူးလားဗ်ာ...ကၽြန္ေတာ္နာမွာေၾကာက္လို႕ပါ...´
            ` ကဲ...ဒီဘက္ကိုလာ....ဦးမနာေအာင္လုပ္ေပးမယ္....´ ကၽြန္ေတာ္ ဦးတုတ္ႀကီးေျပာတဲ့အတုိင္း သူ႕ဘက္ကိုထသြားလုိက္သည္။
            ` ဒီမွာ ေမွာက္ရက္ေလးေန...မနာဘူး....ေဟာဒီမွာ ေမာင္ရင္ယူလာတဲ့ ဆီပုလင္းရွိတယ္... စိတ္ကိုေလ်ာ့ထား....´ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ရင္ေတြတဒိတ္ဒိတ္နဲ႕
ေမွာက္ေပးလိုက္သည္။ ဆီပုလင္းက ေဆးလိမ္းဖို႕အတြက္ပါ။ အခုဟာက...။
            ` ဦး...တကိုယ္လံုးနာေနတယ္ဆို...ေနာက္ရက္ေတြမွလုပ္ပါလား...ကၽြန္ေတာ္ျပန္မွမျပန္ေသးဘဲ...´ ဦးတုတ္ႀကီးက ခပ္တုတ္တုတ္ရီလိုက္သည္။( အဲ...ေယာင္
လို႕...ခပ္အုပ္အုပ္ရီလိုက္သည္)
            ` ဘာမွမနာဘူး....နာေနတာ...ေဟာဒီကလီးႀကီး...´ သြားပါၿပီ၊ တရွက္ကေန ႏွစ္ရွက္ကြဲၿပီ။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေက်ာ့ကြင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အသာတၾကည္ ဖမ္းခံမိၿပီပဲ။
ယုန္ငယ္ေလးပမာ က်ားေရွ႕မွာ ေမွာက္ရက္ေလး ေနေပးလိုက္ရသည္။ (ယုန္ငယ္ျဖစ္ပါသည္....သိုးငယ္ မဟုတ္ပါ....ဟဲ...ငွဲ...ငွဲ..)။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာင္းဘီကို အသာေလးဆြဲခၽြတ္လိုက္ၿပီး
ဦးတုတ္ရဲ႕လက္ၾကမ္းႀကီးေတြက ဖင္ႏွစ္မြာကို အပီညစ္ေနေတာ့သည္။ ၾကမ္းရွရွ အရသာက တမ်ိဳးေတာ့ေကာင္းသား။ ဖင္ၾကားကို ၿဖဲလိုက္ၿပီး....ထြီ...အိုး...တံေတြးေတြေထြးခ်လိုက္သည္။
ဦးတုတ္ရဲ႕တံေတြးေတြေၾကာင့္ ေစးကပ္ကပ္စိုစိစိျဖစ္သြားသည္။
            ` ေမာင္ရင္...ေလးဖက္ေထာက္ေပးပါလား...ေမွာက္ယက္က ၀င္သြားမွလုပ္လို႕ေကာင္းတာ...´ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ေတာ့။ သိခ်င္သမွ်ကိုေမးရေတာ့မည္။
            ` ဦးေလးက ဒီလိုပဲ အေျခာက္ဖင္ေတြကို ခ်ေနက်ပဲလား...´ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စကားလံုးယဥ္ယဥ္ေလးေတြေရြးခ်င္ပင္မယ့္...ကၽြန္ေတာ္ မေရြးျဖစ္ေတာ့။
            ` ဟား...ဟား....ဒီလုိပဲေပါ့ကြ....ဦးငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ...အေျခာက္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပါတယ္...ေန႕ဘက္မွာ တေယာက္က ဦးကို ထန္းရည္တိုက္ၿပီး
ဖင္ခ်ခိုင္းရင္ ေနာက္တေယာက္က ညဖက္က်ရင္ ဦးအိမ္ရဲ႕ေနာက္ေဖးမွာ လီးစုပ္ေပးတယ္...ဒီလိုေနလာတာ....ဖိုးဒင္အေမနဲ႕မေတြ႕ခင္အထိေပါ့ကြ...´
            ` အခုအဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေကာ....´
            ` တေယာက္က ပိုးထိလို႕(ေျမြကိုက္လို႕) ဆံုးသြားၿပီ...တေယာက္က သူ႕မိဘေတြနဲ႕ၿမိဳ႕ကိုေျပာင္းသြားၿပီ...´ ဦးတုတ္ကလည္းမလြယ္ပါလား။ အေဖတူသားလား...
သားနဲ႕တူတဲ့အေဖလား။ ဦးတုတ္ေျပာသည့္အတုိင္း ဖင္ကို ေနာက္ကိုေကာ့ၿပီးေပးထားလိုက္သည္။ ဦးတုတ္က သူ႕ဒစ္ႀကီးကို ဖင္၀မွာလာေတ့သည္။ လရည္ေတြက ေျခာက္သြားပံုရသည္။
ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ႏွင့္ မာေတာင္ေတာင္ႀကီး။
            ` ေမာင္ရင့္နားက ဆီပုလင္းလွမ္းေပးပါအံုး...´ ကၽြန္ေတာ္ဆီပုလင္းလွမ္းေပးလိုက္သည္။ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဆီပုလင္းထဲက မုန္႕ညင္းဆီေတြကို လက္ဖ၀ါး
ထဲအားရပါးရထည့္သည္။ ကုန္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဆီေတြကုန္ပါၿပီ။ ဆီရြဲေနတဲ့လက္နဲ႕ သူ႕လီးႀကီးကို အစြမ္းကုန္ ဆီသုတ္ေနသည္။ ဘယ္ဖက္လက္က ဖင္၀ေလးကို ပြတ္ေနေသးသည္။
ဒူးေထာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္နားကပ္လာၿပီး ဒစ္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ခ်ယ္ရီ၀ေလးမွာေတ့ထားလိုက္သည္။
            ` ေမာင္ရင္...စိတ္ေလ်ာ့ထား...´ စိုစိစိႏွင့္အတူ ဒံုးက်ည္ထိပ္ဖူးႀကီးက အေပါက္၀ကိုတည့္တည့္ခ်ိန္ထားသည္။
            ` အား....အား..........´ ေျပာေတာ့ မနာဘူးတဲ့။ မတရားထိုးထည့္သည္။ ဖင္၀တခုလံုးက်ိန္းစပ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီးဦးတုတ္ရဲ႕ ဗိုက္ေခါက္ႀကီးကို
လက္ျဖင့္တြန္းလိုက္သည္။
            ` မရဘူး...အရမ္းနာတယ္....´
            ` စိတ္ေလ်ာ့ေလ....မတင္းထားနဲ႕...´ စိတ္ေလ်ာ့ေပမယ့္ မသံုးတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ေသာ့ေပါက္လိုနည္းနည္းေတာ့က်ပ္တာေပါ့။
            ` ေလ်ာ့ထားတယ္...´ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဖီးလ္တက္ေနတဲ့စိတ္ေတြဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ။ ဦးတုတ္ႀကီး က ကၽြန္ေတာ့္ညီငယ္ကို လက္နဲ႕ဂြင္းထုေပးေနသည္။
ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္လံုးျဖင့္ ဖင္၀ကို ၿဖဲၿပီး ဒစ္ႀကီးကို ေတ့ကာအားနဲ႕ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။
            ` အား...အား..ေသၿပီ....အား...´ ဆီေၾကာင့္သာ ေလ်ာ၀င္သြားေပမယ့္ အရွိန္နဲ႕၀င္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အနားသတ္ေတြစုတ္ၿပဲသြားၿပီလားေတာင္မသိ။ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းနဲ႕
ေအာင့္ေနသည္။ တကယ့္ကို တင္းက်ပ္ျပည့္၀တဲ့အရသာကို ခံစားရသည္။ ဦးတုတ္ႀကီးက ခဏေလးေတာင္မနားဘဲ လီးႀကီးတစ္ေခ်ာင္းလံုးကိုအဆံုးထိသြင္းလိုက္သည္။
            ` အား....နာတယ္.....အရမ္းနာတယ္....´
            ` ခဏေလးပဲနာမွာပါကြ...အျဖစ္သည္းမေနပါနဲ႕...´ ခင္ဗ်ားႀကီးခံၾကည့္ပါလားလို႕ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ဆီရဲ႕အကူအညီေၾကာင့္သာ နည္းနည္း ေခ်ာင္
ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိျဖစ္သြားသည္။ စပ္ဖ်င္းတင္းက်ပ္ေနေသာ ခံစားမႈက အခုထိရွိဆဲ။ လီးႀကီးကို အသြင္းအထုတ္ ပံုမွန္ေလးလုပ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ၾကမ္းျပင္တြင္အပ္ကာ ဖင္တခု
လံုးကိုဦးတုတ္ႀကီးလက္ထဲအပ္ထားရသည္။ ခါးေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ အားရပါးရဆုပ္ကိုင္ၿပီး အားနဲ႕ ေဆာင့္ခ်က္ေတြက အူနံရံေတြထဲကို အရွိန္ပါပါ ထိုးထည့္လိုက္သျဖင့္ ေအာင့္
ေအာင့္လာသည္။
            ` အခုေကာင္းသြားၿပီမလား....´
            ` နာေသးတယ္....´
            ` ေအာင့္ခံထား...´ လီးႀကီးကို တခ်က္တည္းဆြဲထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္တကိုယ္လံုး ေလထဲေျမာက္တက္သြားသလို ရင္ဘတ္တခုလံုး ဟာခနဲျဖစ္သြား
သည္။
            ` ခါးေကာ့ထားလိုက္...ဖင္ကို ေျမာက္ထား...´ အခု ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဦးတုတ္ေျပာသည့္အတုိင္း လိုက္လုပ္ေနရသည္။ သူေျပာသလို နည္းနည္းေတာ့ေကာင္းလာသည္။
ဆီပုလင္းထဲက ဆီေတြကို ဖင္ေပါက္ကိုၿဖဲၿပီးေလာင္းထည့္လုိက္သည္။ နဂိုက ပူထူေနေသာ ဖင္၀တစ္ခုလံုး ေအးစက္စက္ျဖစ္သြားသည္။ ဦးတုတ္ကခါးကိုကိုင္ၿပီး နဂိုေလးဖက္ေထာက္
ပံုစံအတိုင္းျပန္ေနခိုင္းသည္။ ဒီတစ္ခါ ဖင္၀ကို ေသခ်ာေတ့သည္။ ခါးေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္သည္။
            ` အား......´ အားနဲ႕တခ်က္တည္းေဆာင့္ခ်လိုက္တဲ့ အရွိန္က ေတာ့္ေတာ့္ကိုျပင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လီးကိုလည္း ဦးတုတ္က ဂြင္းထုေပးေနျပန္သည္။ အခ်က္ေပါင္းမ်ား
စြာ သြင္းလိုက္ထုတ္လိုက္။
            ` ေမာင္ရင္...ေမွာက္ခ်လုိက္´
            ` ဟုတ္...´ ဦးတုတ္ကိုယ္ႀကီးက ေလးသည္။ လီးႀကီးက ဖင္ထဲကေနမႏႈတ္ေသး။ ဦးတုတ္ေကာင္းလာပံုရသည္။ သူ႕လွ်ာၾကမ္းႀကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္လည္ပင္းေတြကို
လာလ်က္သည္။ ေနာက္...နားရြက္ေတြကို သြားျဖင့္ခပ္ေဖာ့ေဖာ့ကိုက္သည္။ အား....ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေကာင္းလာသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေဆာင့္ခ်က္ေတြဒီ့ထက္
ျမန္လာသည္။
            ` အား....အား........ၿပီးေတာ့မယ္....´
            ` ဦး....ဦး....အထဲမွာ မထုတ္နဲ႕.....´
            ` အား....မရေတာ့ဘူး..အား..........အား..................´ ပူပူေႏြးေႏြး သုတ္ရည္ပ်စ္ပ်စ္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဖင္ထဲကို ပန္းထုတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လီးထိပ္မွလည္း
ဦးတုတ္ႏွင့္အတူ လရည္မ်ားတရေဟာ ပန္းထြက္လာသည္။ ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုရဲအေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္လီးမွာ သုတ္ရည္ထြက္ေပမယ့္ နာေနသည္။ ပြတ္တုိက္အားေၾကာင့္
ပူတဲ့ အပူနဲ႕ လရည္ရဲ႕အပူခ်ိန္တို႕ေပါင္းၿပီး ဖင္တခုလံုးပူထူေနသည္။ ဦးတုတ္ကသူ႕လီးႀကီးကို ဆြဲမထုတ္ေသး။
            ` ဦး...ထေတာ့ေလ....´
            ` ခဏေလး ေပးစိမ္ထားပါလား....´
            ` ထပါေတာ့ဗ်ာ...အေလးႀကီးပဲ...´ ဦးတုတ္က ကၽြန္ေတာ့္ပါးေတြကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေမြးႀကီးနဲ႕ တခ်က္နမ္းလိုက္ၿပီး မွ ဖင္ထဲက လီးကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
လရည္ေတြေၾကာင့္ ပလြတ္ဆိုတဲ့ အသံနဲ႕အတူ ဦးတုတ္ႀကီး မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။
            ` ေကာင္းလိုက္တာကြာ...အခုလို...မေကာင္းတာေတာ္ေတာ့္ကိုၾကာၿပီ။..´ ကၽြန္ေတာ္ထလိုက္ေတာ့ ဖင္ထဲက ဦးတုတ္ရဲ႕ သုတ္ရည္ေတြက စီးက်လာသည္။
အျပင္ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီးေတာင္ လိေမၼာ္ေရာင္သန္းေနၿပီ။
            ` ကၽြန္ေတာ္ေရသြားခ်ိုဳးေတာ့မယ္...´
            ` ေနအံုး..ဦးေရသြားခပ္ေပးမယ္...´ ဦးတုတ္ရဲ႕ လီးႀကီးမွာ အခုမွေပ်ာ့သြားသည္။
            ` ရတယ္..ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာ ခပ္မယ္....´
            ` ဦး...လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္...ဦးလည္းေရျပန္ခ်ိဳးရဦးမယ္...ဒီမွာၾကည့္ဦး...´ ဦးတုတ္ႀကီးက သူ႕ေပါင္ၾကားကလီးႀကီးကို ေကာ့ျပသည္။ လရည္ေတြရယ္...အက်ိအခၽြဲ
ေတြေပေနတဲ့ ေမ်ာ့တစ္ေကာင္လို မည္းသည္းေျပာင္လက္ေနသည္။ အ၀တ္ႀကိဳးတန္းေပၚက ေရလဲပိုင္းေလးကို ဦးတုတ္ခါးမွပတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ထြက္လာခဲ့သည္။
အိမ္ေနာက္ေဖးေရာက္ေတာ့ ေနေတာင္ေစာင္းေနၿပီ။ ေကာင္ကင္ႀကီးတစ္ခုလံုး ပန္းဆီေရာင္ထလို႕။ အသံုးမျပဳတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ခ်ယ္ရီ၀ေလးမွာ က်ိန္းစပ္ေနသည္။
ဦးတုတ္ကိုယ္တိုင္ေရခပ္ေပးသည္။ ေအးစက္ေနေသာေရက ခ်ယ္ရီ၀ေလးဆီေရာက္သြားတိုင္း စပ္ဖ်င္းဖ်င္း။ ဦးတုတ္က စဥ့္အိုးထဲကိုေရအျပည့္ျဖည့္ထားသည္။ ေရသံုးေလးထမ္း
ခပ္ထားသည့္အတြက္ေမာေနပံုရသည္။ အိမ္ေနာက္ေဖး အုတ္ခံုေလးမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ိဳးတာၾကည့္ေနသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ဗိုက္သားျပင္ႀကီးက တကယ့္ကို
ေဖာင္းကားေနသည္။ ၾကြက္သားေတြအရင္ကရွိခဲ့ပံုေပၚသည္။ ေရကို အားရပါးရခ်ိဳးလိုက္ၿပီး တကိုယ္လံုးေပ့ါပါ့းလန္းဆန္းသြားသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ အိမ္ေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာ
ဖတ္မယ္လို႕လုပ္ထားတဲ့စာအုပ္ေလးကို ယူၿပီး သြားဖတ္ေနလိုက္သည္။ ဦးတုတ္က ေနာက္ေဖးမွာေရခ်ိဳးရင္းက်န္ခဲ့သည္။






                                    +++
ဆက္ရန္ရွိေသးသည္....(၂၀၀၉ မကုန္မခ်င္းဆက္ရန္ရွိပါေသးသည္)
***(ဇာတ္လမ္းပါစကားလံုးတခ်ိဳ႕သည္ ဇာတ္လမ္းသေဘာအရ အနည္းငယ္ရိုင္းစိုင္းေနပါသျဖင့္ သည္းခံဖတ္ရႈေပးပါရန္)