Sep 12th

တမ္းတသူရဲ႕ လြမ္းရင္မွ မုိး….

By SSP

စာမလာ သတင္းမၾကားနဲ႔

ေနစိမ့္သူရယ္လုိ႔

အျပစ္ယူလည္း မဖဲြ႔လုိၿပီ..။

ထားခဲ့မိတဲ့ သစၥာစကား

ျပဳခဲ့ၾကတဲ့ အၾကင္နာ

ျဖစ္တည္လာတဲ့ သံေယာဇဥ္

အရိပ္ထင္ဆဲ

ရင္ထဲမွာေတြး

အလြမ္းေတးျဖစ္

ခ်စ္ျခင္းဆုိတဲ့အရာ

ဘယ္ဆီမွာေရာက္

ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကား

ေပးခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံရိပ္

ျမင္တုိင္းသတိရ

တမ္းတမႈ အသေခၤ်

ေ၀ဒနာ အနႏၱ

ေမ့မရ ရက္ရွည္မုိ႔

မ်က္ရည္စက္ ျဖစ္သြန္းၿဖဳိး

တမ္းတသူရဲ႕ လြမ္းရင္မွ မုိး…။

 
Dec 10th

The Juggernaut သို႕ မဟုတ္ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ရွိခဲ႕ေသာ အခ်စ္တစ္ခု (၆)

By Nay Linn Thura
ေဒါက္တာသူရ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္....
“ဆရာ....ဆရာ”..........အိမ္ေရွ႕ မွ ေခၚ သံ ၾကားသျဖင္႕ ကိုသူရ နိုးလာသည္။

-ဟိုက္....ညီ...ညီ..ထဦး....... အိမ္ေရွ႕ မွာ လူေရာက္ေနတယ္....

---အမ္...အင္း..ကို...


          ပိုးလို႕ ပက္လက္နဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတာေလ..အ၀တ္အစားကို မကပ္ပဲနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္
ေနေတာ႕ ...ကို သူရ မ်က္ႏွာပူပူ နဲ႕ တပက္ ရွည္ ကို ပတ္ကာ..အျပင္ထြက္ခဲ႕ေတာ႕..
“ ေအာ္.ကိုေအာင္....ဘာကိတ္စလဲဗ်..”
Jun 25th

တို ့ပိုင္တဲ့ သစ္ပင္

By တိုက္တန္မယ္ေတာ္ ေဒစီဂ်ိမ္း
ခ်စ္သူ ----- 

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ --- သံုးးနွစ္ေက်ာ္ကာလ

နင္ကမ္းတဲ့ -- ပန္းသီးကို ငါတို ့တူတူစားခဲ့ၾကတယ္ေနာ္ ---။

ခ်စ္သူ -----

ငါတို ့စားခဲ့တဲ့ ---- ပန္းသီးအေစ့ေလးကို

ငါတို ့စိုက္ခဲ့တာ ---- ခုဆို ေလးနွစ္သားပင္ပ်ိဳျဖစ္လာခဲ့ျပီေနာ္ ----။

ခ်စ္သူ-----

ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ကာလေတြ ----- မုန္တိုင္းလဲထန္ခဲ့  

ေလေျပလဲ ေသြးခဲ့ --- ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လိုက္နဲ ့ ေနခဲ့တယ္ေနာ္ --။

ခ်စ္သူ -----

ဒီေန ့ နင့္လက္ေပၚေၾကြက်လာတဲ့ --- ပန္းသီးေလးဟာ

ငါတို ့အခ်စ္သစ္ေစ့ေလးက --- ပြားမ်ားလာတဲ့

အခ်စ္ေတြရဲ ႔ -- --- အပိုင္းတစ္ခုေပါ့ --

ၾကည့္စမ္း -- တို ့နွစ္ေယာက္ေမ့ေနလိုက္တာေနာ္

တို ့အခ်စ္ပင္ေလးကိုေပါ့ -----

နင္----- ငါ့ကို ျပန္ေကၽြးတဲ့ ပန္းသီးေၾကာင့္

ငါ သံုးနွစ္ေလာက္ နုပ်ိဳသြားျပီကြာ ------။

လာပါခ်စ္သူရယ္ --- တို ့အခ်စ္ပင္ေလးေအာက္မွာ

နင့္ကိုမွီအိပ္ခ်င္လို ့ပါ ----- သိလား " နင့္ကို ငါသိပ္ခ်စ္တယ္"--။


အခ်စ္မ်ားစြာျဖင့္
ေဒစီဂ်ိမ္း


 
Nov 27th

တစ္မုိးေအာက္မွာ..ေရာက္မလာမယ့္မုိးကုိေမွ်ာ္ခဲ့တယ္

By dreamy boy

(ပထမဆုံးေန႔)

ကားေပၚတြင္ရွိေနစဥ္တစ္ခ်ိန္လုံးဖြဲဖြဲသာရြာခဲ့ေသာမုိးသည္ကားေပၚမွဆင္းလုိက္သည္ႏွင့္သည္း

ထန္လာေတာ့သည္..။ေကာ္ဖီဆုိင္တစ္ခုတစ္ေလမွာမခ်ိန္းပဲဒီကားမွတ္တုိင္းမွာ အဆန္းထြင္ၿပီး

လာခ်ိန္းေသာစႏၵီကုိရုတ္တရက္ေဒါသထြက္သြားသည္။သည္ကိစၥအတြက္လဲစကားမ်ားၿပီးၿပီ။

ဘာပါလိမ့္..။ေကာ္ဖီဆုိင္မွာအသိေတြနဲ႔ေတြ႔မွာစုိးလုိ႔တဲ့..။ဘုရားေရ..။

ငါနဲ႔တြဲၿပီးလူၿမင္ခံရတာ မင္းအတြက္သိကၡာက်စရာလုိ႔ထင္ေနရင္ဘာလုိ႔ငါကုိ ရည္းစားအၿဖစ္

လက္ခံခဲ့ေသးလဲ..။မေနႏုိင္လြန္း ၍ေၿပာမိေတာ့..ကုိက နားလည္မႈကုိမရွိဘူး..ဘာညာေၿပာကာ

စိတ္ေကာက္သြားေတာ့ သူပဲအေလွ်ာ့ေပးၿဖစ္ခဲ့သည္။

         ခ်ိန္းထားေသာမွတ္တုိင္သုိ႔ေရာက္သြားေတာ့ သူ႔တကုိယ္လုံးအေတာ္စုိရႊဲေနၿပီ..။မွတ္တုိင္

မွာအမုိးရွိေသာ္လည္းၿပင္းထန္စြာတုိက္ခတ္ေနေသာေလက မုိးစက္မ်ားကုိသယ္ေဆာင္လာသၿဖင့္

ပုိ၍ခ်မ္းလာသည္..။ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေလာက္ေသာက္ရရင္ေကာင္းမွာပဲ..။သူေစာင့္ေနေသာမွတ္

တုိင္၏တစ္ဖက္စြန္းတြင္ေတာ့ သူ႔လုိပင္တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိရပ္ေစာင့္ေနဟန္တူေသာ

လူတစ္ေယာက္ရွိသည္။ကားေစာင့္ေနတာေတာ့မၿဖစ္ႏုိင္။

                        သည္မွတ္တုိင္သည္ညရွစ္နာရီေက်ာ္လ်င္ကားမရပ္ေတာ့ေသာမွတ္တုိင္သာၿဖစ္၏။

သူကတီရွပ္လက္တုိၿဖင့္မုိးေတြစုိနစ္ကာခ်မ္းေနခ်ိန္တြင္ထိုသူသည္မုိးကာအကၤ်ီကုိတင္းတင္းေစ့ကာ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကိုရွိုက္ဖြာလ်က္ရွိသည္..။ေလၿပင္းေ၀့လုိက္တုိင္းေယာက္်ားတစ္ေယာက္အတြက္

အတန္ငယ္ရွည္လ်ားေသာပုခုံးေထာက္ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြက လြင့္၀ဲသြားသည္။

သူကုိယ္တုိင္၏ဆံပင္ကအသားၾကမ္းကာ

မာေက်ာေသာေၾကာင့္ ဆံပင္ေပ်ာ့ေလးေတြကုိဘာရယ္မဟုတ္ပဲသေဘာက်မိတတ္သည္။

ဆံပင္ေလးေတြကစႏၵီဆံပင္ေလးေတြလုိပဲ..။သူ႔အေတြးကုိသေဘာက်သြားကာ ရုတ္တရက္

ေလခြ်န္ပစ္လုိက္ေတာ့ ထုိသူကလွည့္ၾကည့္သည္။ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာ ရန္စတယ္လုိ႔

ထင္သြားၿပီလားမသိဘူး..။ဘာေၿပာရမွန္းမသိပဲႏူတ္ကလႊတ္ကနဲထြက္သြားသည္။

                         ‘ မီးတစ္တုိ႔ေလာက္’

ဟာ..ေသေတာ့မွာပဲ..။ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္ေနတာမွန္ေသာ္လည္းသူ႔တြင္ေဆးလိပ္မပါတာ

သူသိသည္။ထိုသူကေဘာင္းဘီအိပ္ကပ္ေတြကုိလွည့္ပတ္စမ္းကာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၿဖစ္ေန

ေသာသူ႔ကိုတစ္ခ်က္ၿပဳံးကာေဆးလိပ္ပါထုတ္ေပးသည္။ေဆးလိပ္ကုိမီးညွိ၍အားရပါးရရွုိက္ဖြာ

လုိက္ေသာအခါတစ္ခ်ိဳ႔တစ္၀က္သည္သူ႔အဆုတ္ထဲသုိ႔အဆိပ္မ်ားအၿဖစ္၀င္ေရာက္ကာ

တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ေလထဲသုိ႔လြင့္ေမ်ာသြားသည္။ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေႏြးသြားတာအမွန္ပဲ..။

ေက်းဇူးပဲ ဟုေၿပာလုိက္ေတာ့မ်က္လုံးကုိအသာမွိတ္ကာၿပဳံးလ်က္ေခါင္းယမ္းၿပသည္။

မလိုပါဘူးဆိုတဲ့သေဘာေပါ့..။ထိုစဥ္မွာပဲရင္းႏွီးၿပီးသားကုိယ္နံ႔ကေလးသည္သူ႔နားတြင္

ေမႊးပ်ံ့လာသည္။ စႏၵီေရာက္လာၿပီ..။

‘ ကုိေစာင့္ေနတာၾကာၿပီလား..သြားရေအာင္ေလ”

စႏၵီသည္သူ႔ထုံးစံအတုိင္း ဘာကုိမွဂရုမထားပဲေၿပာခ်င္ရာေၿပာကာ ေရွ႔မွၾကိဳထြက္သြားသည္။

ဟုိလူကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ထြက္ခြာသြားေသာစႏၵီေနာက္ေက်ာကုိစုိက္ၾကည့္ေနေသာေၾကာင့္

သူ႔ရင္ထဲတြင္ေက်နပ္သလုိၿဖစ္သြားသည္။ဒီလုိဆုိေတာ့ သူ စႏၵီပုခုံးကုိပုိင္ဆုိင္စြာဖက္ထားရမွာ

ပုိၿပီးအရသာရွိပါလိမ့္မည္..။

 

(၂)

ထိုဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္သုိ႔ စႏၵီဒုတိယအၾကိမ္ခ်ိန္းေသာအခါပထမအၾကိမ္ကလုိ သူအတုိက္အခံ

မလုပ္ေတာ့ပါ။အၿမဲေနာက္က်တတ္ေသာ စႏၵီေရာက္မလာခင္ေကာ္ဖီဆုိင္မွာထုိင္လ်က္ေကာ္ဖီကုိ

မ်ိဳခ်ရင္းမ်က္စိေနာက္ဖြယ္လူမ်ားႏွင့္ animal planet ကုိသာဖြင့္ေသာထပိတ္ပစ္လို႔မရသည့္

ရြံရွာဖြယ္တီဗြီအစီအစဥ္ကုိသည္းခံရမွာထက္စာရင္ မွတ္တုိင္တြင္တိတ္ဆိတ္စြာထိုင္လ်က္

Mp3 ကုိနားထဲထည့္ထားရတာကပုိ၍သက္ေတာင့္သက္သာရွိေပလိမ့္မည္။

                                  ဒုတိယေန႔သည္ပထမေန႔ႏွင့္ဆန္႔က်င္စြာေၿခာက္ေသြ႔ပူအုိက္လ်က္ရွိသည္။

ရန္ကုန္သည္တစ္ခါတစ္ရံေတာ့အေၿပာင္းအလဲၿမန္ေသာမိန္းမတစ္ေယာက္ႏွင့္တူသည္။ညေနကမုိးသည္းထန္စြာရြာခဲ့ေသာ္လည္းအခုေတာ့လမ္းမမ်ားသည္သူမဟုတ္သလုိပင္ေၿခာက္ကပ္ေနသည္။မုိးရြာခဲ့ေသာသေကၤတအၿဖစ္တစ္ေနရာထဲမွာစုၿပဳံတင္ေနေသာအမႈိက္မ်ားႏွင့္ေၿခာက္ေသြ႔စၿပဳကာေလထဲလြင့္ပါခ်င္ေနသည့္

သဲစီးေၾကာင္းကေလးမ်ားသာရွိေတာ့သည္။

           မွတ္တုိင္၏အဆုံးတြင္ေတာ့ပထမေန႔ကလူထုိင္ေနသည္ကုိေတြ႔ရ၏။သည္လူ၀ီရိယေကာင္းလွခ်ည္လား။

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ဒီေန႔ေတာ့ ေဆးလိပ္ပါလာသည့္အတြက္ မည္သူ႔ကုိမ်ွေအာက္က်ိဳ႔စရာမလိုပဲ..သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း စႏၵီကုိေစာင့္ႏုိင္လိမ့္မည္။မွတ္တုိင္ဆီသုိ႔လမ္းေလွ်ာက္သြားေတာ့တိတ္ဆိတ္စၿပဳေနေသာအခ်ိန္တြင္

သူ႔ဖိနပ္သံကအတန္ငယ္က်ယ္ေလာင္ေန၏။

                                          အရပ္အေမာင္းႏွင့္ခႏၶာကုိယ္ကထြားက်ိဳင္းေသာ္လည္းသူ႔ကုိလွည့္ၾကည့္ေသာမ်က္လုံးမ်ားသည္

ကေလးတစ္ေယာက္လုိၾကည္စင္ကာေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာဆံႏြယ္ႏုႏုမ်ားၿဖင့္အနားသတ္ေသာထုိမ်က္ႏွာသည္္

သူ႔ထက္သုံးေလးႏွစ္ငယ္ရြယ္ေသာလူငယ္ေလးတစ္ေယာက္သာၿဖစ္ႏုိင္သည္။

သူ႔ကုိၿမင္ေတာ့မွတ္မိသြားသလုိရယ္ၿပေတာ့ဘာရယ္မဟုတ္ပဲတုံ႔ၿပန္

လုိက္မိသည္။တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္အေတြးနဲ႔ကုိယ္ၿငိမ္သက္ေငးေမာေနရမွာကုိႏွစ္သက္ေသာသူ

သည္အေ၀းေၿပးကားေပၚမွာ ဖုန္းဘီလ္တန္းစီသည့္အခါမ်ိဳးမွာၾကဳံရတတ္ေသာသိသိမသိသိ

မိတ္ဖြဲ႔စကားေၿပာတတ္သူမ်ားကိုမုန္းတီးသူၿဖစ္၏။သည္လူကေတာ့စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္ရ

ေလာက္ေအာင္စကားမမ်ားေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႔။နံရံတြင္မွီထုိင္ေနရင္းငါးမိနစ္ခန္႔ၾကာေတာ့

ခံတြင္းခ်ဥ္လာသည္။

           ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲကုိစမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သတိလက္လြတ္ဖိထုိင္မိေသာေၾကာင့္

ေဆးလိပ္ဘူးသည္ၿပားကပ္ေန၏။ေဆးစတစ္ခ်ိဳ႔ထြက္က်ကာလိမ္ေကာက္ေနေသာေဆးလိပ္ကုိ

ၿပန္ေၿဖာင့္ရင္းႏူတ္ခမ္းမွာေတ့လုိက္ေတာ့မွသူ႔မီးၿခစ္လြန္ခဲ့ေသာတစ္ပါတ္ေလာက္ကေပ်ာက္ဆုံး

သြားခဲ့သည္ကုိသတိရသည္။ရွစ္ထ္..။ေဒါသတၾကီးေဆးလိပ္ကုိၿဖဳတ္ယူလႊင့္ပစ္ရန္လက္လွမ္း

မိစဥ္မွာပဲ..ေဖ်ာက္ကနဲအသံႏွင့္အတူသူ႔မ်က္ႏွာနားတြင္မီးေတာက္တစ္ခုလင္းလက္လာသည္။

                        ‘ ညွိလုိက္ေလ..အစ္ကုိ’

                         ‘ေက်းဇူးပဲ’

သူႏွင့္အနီးကပ္မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မိေသာအခါမီးၿခစ္မွမီးေတာက္ကေလးမ်ားက ထိုသူ႔မ်က္၀န္းေတြထဲ..ေရာင္ၿပန္ဟပ္ကာေတာက္ပေနခဲ့သည္။

 

(၃)

 

တတိယေၿမာက္ေန႔တြင္ေတာ့သူသည္စႏၵီဆီသုိ႔သြားရမည့္အစား၁၉လမ္းရွိလူရွင္းေသာဆုိင္တစ္

ဆုိင္၏ေထာင့္က်ေသာစားပြဲတစ္လုံးတြင္အယ္လ္ကုိေဟာၿဖင့္ေ၀ဒနာတစ္ခ်ိဳ႔ကုိမ်ိဳခ်ရန္ၾကိဳးစား

လ်က္ရွိ၏။မေန႔ကစႏၵီႏွင့္ရန္ၿဖစ္ခဲ့သည္။စႏၵီႏွင့္သူ႔ၾကားတြင္ရန္ၿဖစ္ၿခင္းဆိုသည္မွာအဆန္းေတာ့

မဟုတ္ပါ။ဘယ္ေကာ္ဖီဆုိင္တြင္ထုိင္မလဲဟူေသာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ရန္ၿဖစ္ႏုိင္သည္။ဘယ္ရုပ္ရွင္ကားၾကည့္မလဲဟူေသာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ရန္ၿဖစ္ႏုိင္သည္။

     အနည္းဆုံးေတာ့ကားလမ္းကူးသည့္အခါအတူတူေစာင့္မကူး၍လူၾကားထဲမွာလက္ကုိင္ဖုိ႔

ၾကိဳးစား၍သုိ႔မဟုတ္လမ္းသြားလမ္းလာေကာင္မေလးေတြကုိလုိက္ေငး၍ဆုိတာေတြနဲ႔ပဲ

ၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ့။စိတ္သေဘာထားၿခင္းမတိုက္ဆုိင္တိုင္းသာလမ္းခြဲရစတမ္းဆုိရင္သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္

ၿပတ္စဲၿပီးတာကာလအေတာ္ၾကာေလာက္ၿပီ..။သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားကကြာဟမႈအက္ေၾကာင္းမည္မွ်ၾကီးမားခဲ့

သည္ၿဖစ္ေစ စႏၵီမ်က္ႏွာေလးကုိတစ္ရက္မေတြ႔ရလ်င္မေနႏုိင္သည့္စိတ္က ယုိင္နဲ႔ေနေသာစိတ္မ်ားကုိၿပန္လည္တည့္မတ္ေပးခဲ့သည္။

        အသည္းကြဲသည့္အခါစိတ္ထဲတြင္မြန္းက်ပ္စြာကူကယ္ရာမဲ့သည့္အခါအရက္ၿဖင့္

ထြက္ေပါက္ရွာၿခင္းသည္လြန္စြာရုိးရွင္းေဟာင္းၿမင္းေသာနည္းၿဖစ္ေသာ္လည္းသူ႔မွာေရြးခ်ယ္စရာ

မရွိပါ။မေန႔က စႏၵီသည္သူ႔နွင့္စေတြ႔ကတည္းက ေက်ာင္းတုန္းကရည္းစားေဟာင္းတစ္ေယာက္

ေတာ္ေၾကာင္းတတ္ေၾကာင္းခ်မ္းသာေၾကာင္းမ်ားကုိစီကာပတ္ကုံးေၿပာလ်က္ရွိ၏။ဘယ္အခ်ိန္မ်ား

သူ႔ဟာသူရပ္လုိက္မလဲဟုေစာင့္ေနေသာ္လည္းအေတာ္ၾကာသည္အထိမၿပီးႏုိင္ေသာအခါသူ

တစ္ခ်က္ဆဲပစ္လုိက္သည္။ထုိအခါမ်ိဳးတြင္သူသည္ စႏၵီအတြက္နားလည္မႈမရွိသူ သေဘာထား

ေသးသိမ္သူၿဖစ္၏။ကုိယ့္ခ်စ္သူကတစ္ၿခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္ေကာင္းေၾကာင္းကုိရွည္ေ၀းၾကာ

ၿမင့္စြာေၿပာၿပေနၿခင္းကုိၿပဳံးၿပီးနားေထာင္ရေလာက္ေအာင္သေဘာထားၾကီးေသာေယာက္်ား

မရွိသေလာက္ရွားပါးသည္ကုိ စႏၵီသိရန္လုိပါသည္..။တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္အၿပန္အလွန္

ပုတ္ခတ္စြပ္စြဲၾကရင္စိတ္ေပါက္ကြဲထြက္ကာနံရံကိုသုံးေလးခ်က္ဆင့္ထုိးပစ္လုိက္ေတာ့ စႏၵီငုိသည္။

                     ‘ထုိင္မယ္ေနာ္’

အသံလာရာဆီသုိ႔လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ၿမင့္မားေသာအရိပ္တစ္ခုသည္သူ႔စားပြဲကုိလက္ေထာက္

ကာခႏၶာကုိယ္ကုိငုံ့ကိုင္းလ်က္သူ႔ကုိမုိးၾကည့္ေန၏။ဟုိလူပါလား...။သူ၏နားမလည္ဟန္အၾကည့္ကုိၿမင္လုိက္

ရေတာ့တစ္ဖက္၀ုိင္းေတြထုိင္ေနရာကသူ႔ကုိၿမင္၍လာႏူတ္ဆက္ၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင္း

ရွည္လ်ားစြာရွင္းၿပေနေတာ့မွသူ႔ရုိင္းၿပမႈအတြက္အားနာသြားသည္။

              ‘ေေဆာရီး..ကြ်န္ေတာ္ရုတ္တရက္ဆုိေတာ့

                ေၾကာင္သြားတယ္’

              ‘ရပါတယ္..ဒါနဲ႔ဟုိတစ္ေယာက္နဲ႔မေတြ႔ၿဖစ္ဘူးလား’

ထုိေမးခြန္းကုိၾကားလုိက္ေတာ့သူ႔ရင္ထဲတြင္မြန္းက်ပ္ကာေခတၲတိတ္ဆိတ္သြားသည္။

              ‘ဟာ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းစပ္စုမိသြားၿပီ’

ရပါတယ္..။ခင္ဗ်ားအလြန္မဟုတ္ဘူး ..။စိတ္ထဲမွာသာေၿပာလိုက္ကာ သူ႔ေရွ႔ရွိခြက္အလြတ္ထဲသုိ႔

ဖန္တေကာင္းထဲမွလက္က်န္ဘီယာမ်ားေလာင္းထည့္ေပးလုိက္သည္။သူ႔ေရွ႔ရွိခြက္က်န္ကုိ

ေကာက္ေမာ့ရင္းေနာက္တစ္ဂ်ားထပ္မွာေတာ့ သူ႔ကုိနားမလည္သလုိၾကည့္လ်က္ရွိသည္။

              ‘ကြ်န္ေတာ္တုိ႔မိတ္မဆက္ရေသးဘူး..ကြ်န္ေတာ့္နာမည္သုခပါ’

တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းဟန္ရွိေသာသူ႔မ်က္ႏွာႏွင့္လုိက္ဖက္ေသာနာမည္ၿဖစ္ပါသည္။မိတ္ဖြဲ႔သူမ်ားကုိ

မုန္းတီးေလ့ရွိသည့္ထုံးစံႏွင့္မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရမည့္အစားလက္တစ္ဖက္ကုိကမ္းေပးကာ

လက္ဆြဲနူတ္ဆက္လိုက္မိသည္။

                 ‘ကြ်န္ေတာ့္နာမည္က ညီညီပါ’

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္သူ႔ေရွ႔တြင္ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္တစ္ေယာက္ရွိေနသည့္အတြက္ခုနကထက္စာရင္ေတာ့

ရင္ထဲမွာအေတာ္ေပါ့ပါးသြားသည္။

                  ‘ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားေကာသြားမေစာင့္ဘူးလား’

သိပ္မရင္းႏွီးေသးသူတစ္ေယာက္ႏွင့္ရင္းႏွီးမႈရရင္ သူႏွင့္သုခၾကားရွိတစ္ခုတည္းေသာဆက္ႏြယ္မႈ

ကုိေမးခြန္းထုတ္လုိက္ရသည္။

                  ‘ဗ်ာ..ဘယ္သူ႔ကုိလဲ

                  ‘ခင္ဗ်ားညတုိင္းလာေစာင့္တဲ့တစ္ေယာက္ေလ’

သူ၏ဒုတိယေမးခြန္းကုိမ်က္လုံးမ်ားေမွးစင္းသြားသည္အထိရယ္ေမာၿခင္းၿဖင့္တုံ႔ၿပန္၏။

                   ‘ ကြ်န္ေတာ္ကမွတ္တုိင္မွာဒီအတုိင္းလာထုိင္တာဗ်..’

ဘာၿဖစ္လို႔လဲေတာ့ သူဆက္မေမးၿဖစ္ပါ။ေဆးလိပ္ကုိသာဖိ၍ဖြာေနလုိက္သည္။အတန္ၾကာေသာ

အခါသုခဆီမွေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုထပ္ေပၚလာသည္။

                   ‘စိတ္ေတာ့မဆုိးနဲ႔ အစ္ကုိတုိ႔နွစ္ေယာက္ကုိၾကည့္ရတာ

                    သိပ္အဆင္မေၿပဘူးထင္တယ္’

စိတ္ဆုိးခ်င္စရာေမးခြန္းၿဖစ္ေသာ္လည္းစိတ္ဆုိးရမည့္အစားသူ၀မ္းနည္းသြားသည္။ကုိယ္တို႔အၿဖစ္ကသည္ေလာက္ၿမင္သာေနခဲ့ၿပီလား စႏၵီရယ္..။

                    ‘ ဟုတ္တယ္..ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရန္ၿဖစ္ထားတယ္’

                    ‘ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ရည္းစားမထားတာဗ် ဟာသတစ္ခုရွိတယ္

                      မိန္းမဆုိတာၿပည္သူလုိပဲ..ဘာပဲလုပ္ေပးေပး

                      ဘယ္ေတာ့မွမေက်နပ္ဘူးတဲ့’

သုခဟာသကသိပ္မရယ္ရေသာ္လည္းမွန္ေနသၿဖင့္ေ၀ဒနာကုိေခတၲေမ့ေလ်ာ့သြားကာသူရယ္ေမာ

လုိက္မိသည္။

                       ‘ဒါဆုိ မင္းဟိုမွတ္တုိင္မွာဘာလုိ႔မွန္မွန္လာထုိင္လဲ

                        ေၿပာၿပလုိ႔ရမလား’

                       ‘အင္း..ဘာအေၾကာင္းမွေတာ့မရွိဘူး..အဲ့ဒီေနရာကလူရွင္းၿပီး

                       တိတ္ဆိတ္လုိ႔ေဆးလိပ္လာေသာက္တာ..မီးခုိးေငြ႔ေလးေတြ

                        ေလထဲလြင့္သြားတာ သိပ္ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတယ္ေလ’

သူ႔ေရွ႔တြင္ထုိင္ေနေသာလူငယ္ေလးသည္ သူ႔လုိပင္ေဆးလိပ္မီးခုိးေငြ႔မ်ားကုိၾကည့္၍စိတ္ကူးယဥ္

တတ္သူတစ္ဦးၿဖစ္ႏုိင္သည္။အဆုတ္ကင္ဆာ..အသက္ရူလမ္းေၾကာင္းေရာဂါစေသာေနာက္ဆက္တြဲေတြကုိေမ့

ေေလ်ာ့ထားႏုိင္ရင္ေပါ့ေလ..။အသစ္ေရာက္လာေသာဖန္တေကာင္းထဲမွဘီယာမ်ားကုိ

ခြက္ႏွစ္ခုထဲသုိ႔မ်ွထည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ဘီယာႏွင့္ေဆးလိပ္ႏွစ္ပင္လိမ္ကာရီေ၀စၿပဳေနၿပီ..။

ဒုတိယတစ္ခြက္ထဲသုိ႔အထည့္တြင္ခြက္ေစာင္းကာယုိင္သြားလ်င္သုခကသူ႔လက္ကုိစုိးရိမ္တၾကီး

ဖမ္းထိန္းလိုက္ေတာ့ လက္ဖ၀ါးခ်င္းထိခတ္သြားသည္။

                         ‘အစ္ကုိ႔လက္ေတြေယာင္ေနတယ္’

ထုိစကားကုိၾကားေတာ့ သူနာက်င္စြာရယ္ေမာမိသည္။သူ၏ညာဘက္လက္ဆစ္မ်ားႏွင့္လက္ဖမုိး

မ်ားပြန္းပဲ့စုတ္ၿပတ္ကာလက္ခုံတစ္ခုလုံးေယာင္ကုိင္းေနတာအမွန္ပဲၿဖစ္၏။

                          ‘ဒါကြ်န္ေတာ္ရဲ႔စိတ္ထြက္ေပါက္ေလ’

ထုိ႔ေနာက္တြင္ေတာ့သူေရွ႔တြင္ထုိင္ေနသူသည္မေန႔တစ္ေန႔ကမွသိကြ်မ္းလာသူတစ္ေယာက္ၿဖစ္

သည္ကုိေမ့ေလ်ာ့ကသူႏွင့္စႏၵီၾကားမွညွိမရသည့္အယူအဆကြာၿခားခ်က္မ်ားကုိအတြင္းက်က်

ေၿပာၿပေနမိသည္။

                           ‘အစ္ကုိ ၿပန္သင့္ၿပီထင္တယ္’

သူနားလည္ပါသည္။သိပ္မရင္းႏွီးေသးတဲ့လူတစ္ေယာက္ရစ္တဲ့ဒဏ္ကုိဘယ္သူသည္းခံႏုိင္မွာလဲ..။

                            ‘ေေဆာရီး..ကြ်န္ေတာ္စကားသိပ္မ်ားသြားၿပီ’

                            ‘မဟုတ္ဘူး ကြ်န္ေတာ္ကဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး

                             ဒါေပမယ့္အစ္ကုိသိပ္မူးေနၿပီ’

ဘီယာခုႏွစ္ခြက္သည္တစ္ခါတစ္ရံမွေသာက္တတ္ေသာသူ႔အတြက္ေမွာက္သြားႏုိင္ေသာပမာဏၿဖစ္သည္။

                             ‘အုိေက ဒါဆုိၿပန္ၾကတာေပါ့’

                             ‘ကြ်န္ေတာ္မွတ္တုိင္လုိက္ပုိ႔မယ္ေနာ္’

                             ‘ႏုိး..ရတယ္ ကြ်န္ေတာ္ၿပန္လုိ႔ၿဖစ္ပါတယ္’

  အခုမွသိေသာသူတစ္ေယာက္ထံမွဒီထက္ပုိၿပီးအခြင့္အေရးမယူသင့္ဟုထင္ပါသည္။

                              ‘ကြ်န္ေတာ္နဲ႔လမ္းၾကဳံလုိ႔ပါ’

ဒုတိယအၾကိမ္ထပ္ေၿပာေတာ့သူမၿငင္းဆန္ၿဖစ္ေတာ့ပါ။

ပုံမွန္အခ်ိန္မ်ိဴးတြင္ပင္ပုခုံးခ်င္း၀င္တုိက္မိရုံၿဖင့္စိတ္တိုတတ္ေသာသူ႔အတြက္အခုလုိမူးေနခ်ိန္တြင္ထိန္းကြပ္ဖုိ႔လူတစ္ေယာက္လုိအပ္တာအမွန္ပဲ။

ဆုိင္မွထလာေသာအခ်ိန္တြင္သုခသည္လက္တစ္ဖက္ကခါးကုိဖက္လ်က္ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကုိသူ႔ပုခုံးေပၚတြင္တင္ေပးထားကာ

သူယုိင္လဲမသြားေအာင္ေဖးမေပးေနသည္။မွတ္တုိင္သုိ႔သြားရာလမ္းသည္ေလတုိက္လ်င္လြင့္သြားေသာသစ္ရြက္ေၾကြႏွင့္

သူတုိ႔ႏွစ္ဦး၏ေၿခသံမွလြဲ၍တိတ္ဆိတ္ေန၏။သူ႔အသိဥာဏ္မ်ားလဲလက္ရွိၿဖစ္ရပ္ဆီသုိ႔အာရုံေရာက္တစ္ခ်က္

မေရာက္တစ္ခ်က္ၿဖစ္လ်က္ရွိသည္။

              ‘မင္း..အခ်စ္ဆုိတာကုိဘယ္လုိၿမင္လဲ’

 အင္း..အခုမွသိကြ်မ္းစလူတစ္ေယာက္ကိုေမးရတာအနည္းငယ္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္ေသာ

ေမးခြန္းတစ္ခုၿဖစ္ပါသည္။မူးေနေသာေၾကာင့္လား..။ဒါမွမဟုတ္တကယ့္သိခ်င္စိတ္ၿဖင့္ပဲလား

သူေမးလုိက္ၿပီးမွတစ္စုံတစ္ခုကုိစုိးရိမ္သြားသည္။

                ‘ရစ္တယ္လုိ႔မထင္နဲပေနာ္’

                ‘အင္း..မထင္ပါဘူးဗ်ာ..ကြ်န္ေတာ္

                တကယ္ေၿဖရင္လဲၾကီးက်ယ္တယ္လုိ႔ မထင္နဲ႔ေနာ္’

                ‘ကြ်န္ေတာ္လဲမထင္ပါဘူးဗ်ာ..’

သူကလဲထုိစကားအတုိင္းၿပန္ေၿဖလုိက္ေတာ့သူတုိ႔ႏွစ္ဦးရင္းႏွီးမႈရသြားကာၿပိဳင္တူရယ္ေမာလုိက္ၾကသည္။

                ‘အခ်စ္ဆုိတာ.....’

 

(၄)

 

‘အခ်စ္ဆုိတာရယူၿခင္းလဲမဟုတ္ဘူး ေပးဆပ္ၿခင္းလဲမဟုတ္ဘူး..

တစ္ေယာက္လုိအပ္ခ်က္ကိုတစ္ေယာက္ကအလုိက္တသိနဲ့

ၿဖည့္စြမ္းနားလည္ႏုိင္စြမ္းပဲ’

စကားလုံးမ်ားစြာမပါေသာသုခ၏အခ်စ္အေပၚခံယူခ်က္သေဘာထားသည္သူႏွင့္ စႏၵီအတြက္ေတာ့

အလြန္မွန္ကန္ေသာဖြင့္ဆုိခ်က္တစ္ခုၿဖစ္ပါသည္။ စႏၵီလုိအပ္ခ်က္ စႏၵီၿပႆနာေတြကုိသူ

ဘယ္ေလာက္နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ခဲ့လဲ..။ၿဖည့္ဆည္းႏုိင္ခဲ့လဲဟုေမးလာလ်င္သူေခါင္းယမ္းရလိမ့္မည္။ စႏၵီကုိသိပ္ခ်စ္ေသာ္လဲအခါမ်ားစြာတြင္သူ႔အတၲကုိေရွ႔တန္းတင္ခဲ့သည္ကမ်ားပါသည္။

ပုိင္ဆုိင္သမွ်စာအုပ္မ်ား၏ေထာင့္စြန္းတုိင္းမွာတစ္ၿခားသူေတြလုိနာမည္မထုိးပဲ ၾန ဟုေရးထုိး

ထားတတ္ေသာသူသည္ စႏၵီေၿပာသလုိအထူးတလည္အတၲၾကီးသူၿဖစ္ႏုိင္၏။

           ထုိမွေနာက္ပုိင္းကာလမ်ားတြင္ စႏၵီမလာခင္ေစာင့္ဆုိင္းခ်ိန္မ်ားတြင္သုခႏွင့္စကား

လက္ဆုံက်ရၿခင္းကုိသူေပ်ာ္၀င္ႏွစ္သက္လာမိသည္။စိတ္သေဘာထားအယူအဆမတုိက္ဆုိင္ေသာ

ခ်စ္သူႏွင့္ရန္ၿဖစ္ေနရသည္ထက္စာလ်င္၀ါသနာသူမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ၿဖင့္စကားစၿမည္ေၿပာရ

သည္ကပုိမုိႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းပါသည္။သုခ သည္သူ႔လုိပင္ slow rock သီခ်င္းမ်ား

ဆာရီယယ္လစ္ဇင္၀တၴဳမ်ားႏွင့္လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳက်တုိ႔ကုိႏွစ္သက္သည္။ စႏၵီကုိေစာင့္ဆုိင္းရေသာ

မုိးရာသီညေနမ်ားသည္သူ႔အတြက္တစ္စုံတစ္ခုေသာအဓိပၸါယ္ၿဖင့္ၿပည့္၀စၿပဳလာသည္။

            စႏၵီကေတာ့အရင္လုိသူေၿပာသမွ်စကားတုိင္းကုိၿပႆနာရွာမခံရေတာ့သၿဖင့္

ထူးဆန္းအံ့ၾသလ်က္ရွိသည္။ဒီလုိေနေတာ့ကုိကသိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတာပဲဟုမွတ္ခ်က္ခ်ေသာအခါ

သူၿပဳံးေနလုိက္သည္။သူ စႏၵီကုိခ်စ္ပါသည္။သူ႔ကုိ စႏၵီသိပ္ခ်စ္တာလဲသူသိသည္။ေမြးကတည္းက

မတူညီလာေသာ၀ါသနာဗီဇတုိ႔ကုိဇြတ္ညွိယူရန္မၾကိဳးစားပဲလုိက္ေလ်ာညီေထြထားလုိက္ေသာအခါ

စႏၵီသည္သူ႔အတြက္ၿပီးၿပည့္စုံေသာခ်စ္သူတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာခဲ့သည္။

             ကာလအခ်ိဳ႔ၾကာၿမင့္ခဲ့ၿပီးေနာက္ တစ္ညေနတြင္သုခသည္သူမထင္မွတ္ေသာစကား

တစ္ခုကုိေၿပာခဲ့သည္။

                  ‘ကြ်န္ေတာ္အစ္ကုိ႔ကုိညာခဲ့တာ တစ္ခုရွိတယ္’

                  ‘ဘာပါလိမ့္’

စေၿပာလာေသာစကားသည္တစ္စုံတစ္ခုကိုရည္ရြယ္၀န္ခံလုိဟန္ရွိေသာ္လည္း သူတကယ္ေမးလုိက္

ေတာ့ေၿပာသင့္မေၿပာသင့္ခ်ိန္ဆေနပုံၿဖင့္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

                  ‘အစ္ကုိနဲ႔ပထမဆုံးေတြ႔တဲ့ေန႔က ကြ်န္ေတာ္ဒီမွတ္တုိင္ကုိေရာက္ေနတာ

                   မုိးရြာလုိ႔ခဏ၀င္ခုိတာ..ဒုတိယေန႔ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတြက

                  ေဆးလိပ္လာေသာက္တာ မဟုတ္ဘူး..’

ဘုရားဘုရား သုခမင္းဘာေတြေၿပာေနတာလဲ..။သူ႔စိတ္ထဲတြင္ဘာကုိမွန္းမသိစုိးရိမ္လာသည္။

သုခမ်က္လုံးမ်ားသည္နီရဲကာ သူ႔ကုိၾကည့္ေနေသာအၾကည့္မွာလဲစူးစုိက္လြန္းလွ၏။

                    ‘မင္းမူးေနတာလား..သုခ..ငါအိမ္ၿပန္လုိက္ပုိ႔ရမလား’ သူေၿပာေသာစကားကုိ

ဂရုမစုိက္ပဲေနာက္တစ္ခြန္းထပ္ေၿပာလာသည္။

                     ‘ေနာက္ေန႔ေတြက အစ္ကုိ႔ကုိေတြ႔ခ်င္လုိ႔လာတာ..

                      အဲ့ဒါဘာေၾကာင့္လဲသိလားဒ

သုခ၏စကားအသြားအလာႏွင့္အၾကည့္မ်ားမွတစ္ဆင့္ဆက္ေၿပာလာေတာ့မည့္စကားကုိသူရိပ္မိ

သြားေတာ့သည္။မေၿပာနဲ႔သုခ..ဆက္မေၿပာနဲ႔..။မင္းေၿပာလုိ႔မၿဖစ္ဘူး။ရင္ထဲတြင္အေၾကာက္အကန္

ၿငင္းဆန္ေနေသာ္လည္းတကယ္တမ္းတြင္ေတာ့ သူသည္ႏူတ္ဆိတ္ဆြံ႔အကာသုခကုိေငးၾကည့္

ေနမိသည္။

                     ‘အစ္ကုိ႔ကုိ..ခ်စ္လုိ႔..’

ၾကီးမားေသာအားတစ္ခုကသူ႔ကုိဟုိးအၿမင့္ၾကီးသုိ႔ပစ္တင္ၿပီးရုတ္တရက္ၿပန္လႊတ္ခ်လုိက္သလုိ

ရင္ေတြလြတ္ဟာသြားသည္။မၿဖစ္သင့္ဘူး..။မင္းဘာစကားေၿပာတာလဲလုိ႔ေမးလုိက္..ဒါမွမဟုတ္

ဆြဲထုိးပစ္လုိက္..သူ႔ဦးေႏွာက္ကၿဖစ္သင့္ၿဖစ္ထုိက္သည္ကုိသတိေပးေသာ္လည္းသူေၿခေထာက္မ်ား

ကေတာ့ေနရာမွ တစ္လွမ္းမွေရြ႔လုိ႔မရ။သူ၏ပ်က္ယြင္းေသာအေၿခအေနကုိၾကည့္ကာသုခ

ေရွ႔တုိးလာကာ သူ႔ပုခုံးႏွစ္ဖက္ကုိဆြဲကုိင္လႈပ္ယမ္းလ်က္

                     ‘အစ္ကုိ..တစ္ခုခုေၿပာစမ္းပါ..ကြ်န္ေတာ့္ကုိဆြဲထုိးပစ္လုိက္

                     ဒါမွမဟုတ္ရင့္ရင့္သီးသီးတစ္ခုေလာက္ေၿပာစမ္းပါ..

                      ကြ်န္ေတာ္ဒီစကားေတြမေၿပာၿဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္..

                     ဒါေပမယ့္ရင္ထဲမွာမြန္းက်ပ္တာမခံႏုိင္ေတာ့ဘူး..

                     ၿပီးေတာ့..’

ထုိစဥ္မွာပင္သူကုိယ္တုိင္မထင္မွတ္ေသာအၿပဳအမူတစ္ခုကုိ သူက်ဴးလြန္လိုက္မိသည္။

တြန္းကန္ရုန္းဖယ္ပစ္ရမည့္အစားသုခကုိတင္းက်ပ္စြာေပြ႔ဖက္လုိက္မိၿခင္းပင္ၿဖစ္၏။ေႏြးေထြးေသာ

ခႏၡာကုိယ္ေလးသည္သူ႔ရင္ခြင္ထဲတြင္ရႈိက္ေနသလုိတုန္ယင္လ်က္ ‘ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခြင့္လႊတ္ပါ’ ဟု

တတြတ္တြတ္ေရရြတ္ေနသည္။ဘာကုိမွမၿမင္ခ်င္မၾကားခ်င္ေတာ့သလုိမ်က္လုံးကုိမွတ္ထားလုိက္

ေသာအခါသူမေရရာခဲ့ေသာခံစားခ်က္တုိ႔သည္ၾကည္လင္ၿပတ္သားလာသည္။

              သုခႏွင့္မေတြ႔ၿဖစ္ေသာညေနမ်ားမွာ ခံစားရေသာအလုိမက်စိတ္..အားငယ္၀မ္းနည္း

ခ်ိန္မ်ားတြင္ သုခကုိလိုအပ္စိတ္..စကားလက္ဆုံက်ခ်ိန္မ်ားတြင္ ခုိးၾကည့္မိေသာႏူတ္ခမ္းပါးေလး

မ်ားကုိတြယ္ၿငိစိတ္တုိ႔ကုိၿပန္လည္သတိထားမိလုိက္သည္။သူ႔ဘက္ကေရာသုခအေပၚရုိးသားခဲ့ပါရဲ႔လား။

သူ႔ႏူတ္ခမ္းေပၚသုိ႔ေႏြးေထြးေသာအနမ္းတစ္ခုဖိကပ္လာ၏။မၾကာေသးခင္ကမွ သူခုိးၾကည့္

မိခဲ့ေသးေသာႏူတ္ခမ္းေလးမ်ားၿဖစ္သည္..။

              အခုခ်ိန္တြင္ သူ႔မွာညွိမရေသာၿပႆနာေတြမရွိ..စိတ္မြန္းက်ပ္မႈမရွိ..ၿပီးေတာ့

စႏၵီ..

ရုတ္တရက္ စႏၵီကုိသတိရမိေသာအခါသုခကုိအလန္႔တၾကားတြန္းဖယ္လုိက္မိသည္။မၿဖစ္ဘူး..။

ငါ့မွာ စႏၵီရွိတယ္။သုခသည္ရုတ္တရက္ေၿပာင္းလဲသြားေသာအေၿခအေနကုိနားမလည္သလုိ

ေၾကာင္ၾကည့္ေန၏။ ‘ေေဆာရီး..သုခ..ငါသြားေတာ့မယ္’

သုခသူ႔ကုိမတားပါ..။မွတ္တုိင္ကုိေက်ာခုိင္းလွည့္ထြက္လုိက္ေတာ့ၿပင္းထန္စြာတုိက္ခတ္လာေသာ

ေလမ်ားသည္သစ္ရြက္ေၾကြမ်ားကုိေလ်ာတိုက္ေခၚေဆာင္သြားသည္..။မၾကာခင္မုိးရြာေတာ့မည္။

 

(၅)

တစ္ခ်က္..

လက္ဆစ္မ်ားဆီမွနာက်င္မႈသည္ဦးေႏွာက္သုိ႔စီးဆင္းကာက်ဥ္တက္သြားေသာ္လည္း ရင္ထဲမွ

မြန္းက်ပ္မႈေ၀ဒနာကေတာ့အနည္းငယ္မွ်ပင္ေလ်ာ့ပါးၿခင္းမရွိပါ။

ႏွစ္ခ်က္..

စႏၵီႏွင့္ရန္ၿဖစ္တုန္းကလုိပူေလာင္ဆူေ၀ေသာေဒါသၿဖင့္ထုိးေနၿခင္းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္အသည္း

ခိုက္ေအာင္နာက်င္လ်က္ရွိသည္။သူေမ့ပစ္ခ်င္ေတာ့ႏူတ္ခမ္းမ်ား၏ခ်ိဳၿမမႈကေတာ့လြင့္စင္

ေပ်ာက္ၿပယ္သြားရမည့္အစားတမ္းတယစ္မူးစိတ္မ်ားသာ နက္ရႈိင္းတုိး၀င္လာေနသည္။

သုံးခ်က္..

သူ႔မ်က္လုံးမ်ားၿပာေ၀လာသည္။ စႏၵီ..ကုိယ့္ကုိကယ္ပါဦး စႏၵီရယ္..။ကိုယ္ စႏၵီကုိခ်စ္တယ္။

မခြဲႏုိင္ဘူး..။ၿပီးေတာ့..

ေလးခ်က္..။

 

(ေနာက္ဆုံးေန႔)

                   

ကားေပၚမွာရွိေနစဥ္တစ္ခ်ိန္လုံးဖြဲဖြဲရြာခဲ့ေသာမိုးသည္ကားေပၚမွဆင္းလုိက္သည္ႏွင့္သည္းထန္လာေတာ့သည္။

မွတ္တုိင္အမုိးေအာက္ကုိေရာက္သြားေသာ္လည္းၿပင္းထန္စြာတုိက္ခတ္ေနေသာေလက မုိးစက္မ်ားကုိသယ္ေဆာင္လာသၿဖင့္ပုိ၍ခ်မ္းလာသည္..။မွတ္တုိင္၏တစ္ဖက္စြန္းတြင္..မုိးကာ

အကၤ်ီကုိတင္းတင္းေစ့ကာေဆးလိပ္ကုိရႈိက္ေနေသာလူတစ္ေယာက္ရွိေနသည္။သူ႔ေၿခသံေၾကာင့္ထုိသူကလွည့္ ၾကည့္ေသာအခါတြင္ေရစုိထားေသာေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည့္ဆံပင္ရွည္မ်ား၀ဲလြင့္သြား၏။

                      ‘အစ္ကုိ’

သူ႔ႏူတ္ခမ္းမ်ားတြန္႔ေကြးလုိက္ေသာ္လည္းအၿပဳံးတစ္ခုၿဖစ္မသြားဘူးထင္သည္။စကားတစ္ခြန္း

ေလာက္ေၿပာရေအာင္လဲသူအင္အားမရွိပါ။သုခမ်က္လုံးမ်ားကုိမၾကည့္မိေအာင္သတိထားရင္း

မုိးကာအကၤ်ီအိတ္ထဲမွာတစ္စုံတစ္ခုကုိထုတ္ေပးလုိက္သည္။လွမ္းယူလုိက္ေသာလက္ကေလးမ်ားသည္တုန္ယင္ေနသည္။

သူေပးလုိက္သည္ကစာအိတ္အ၀ါေလးၿဖင့္ထည့္ထားေသာကဒ္ထူၿပားေလး

တစ္ခုၿဖစ္ပါသည္။ထုိကဒ္ၿပားေလးေပၚတြင္ပုံႏွိပ္ထားေသာေရႊေရာင္စာလုံးမ်ားတြင္ သူတုိ႔

ဇာတ္လမ္းအတြက္ၿဖစ္သင့္ၿဖစ္ထုိက္ေသာဇာတ္သိမ္းတစ္ခုပါ၀င္၏။

          စာအိတ္ကုိဖြင့္ဖတ္အၿပီးေၿပာစရာစကားမရွိေတာ့သလုိသုခသူ႔ကိုေငးစုိက္ၾကည့္ေနစဥ္မွာ

ပဲရေနက်ရနံ႔ကေလးတစ္ခုသူ႔နေဘးတြင္ေ၀့၀ဲလာသည္။စႏၵီေရာက္လာၿပီ..။

‘ သြားမယ္ေနာ္’

ႏူတ္ဆက္ရင္းတစ္ဖက္သုိ႔လွည့္ထြက္လုိက္ေတာ့ သူ႔ပါးၿပင္တြင္ပူေႏြးေသာအထိအေတြ႔ႏွင့္အတူ

မ်က္ရည္တစ္ခ်ဳိ႔စီးဆင္းလာ၏။ေနာက္သုိ႔လွည့္မၾကည့္ၿဖစ္သလုိသုတ္ဖယ္ရန္လဲမၾကိဳးစားမိပါ။

သူ႔လက္ေမာင္းကုိယုံၾကည္စြာခုိတြဲထားေသာ စႏၵီကေတာ့မုိးေရေတြဟုပဲထင္ပါလိမ့္မည္..။

 

ေ၀ဟံ

Feb 14th

အခ်စ္တုကုိ ယံုၾကည္မိသူ တစ္ေယာက္၏ နိဂံုး ( စ/ဆံုး )

By ဒီပိုးေလး

မဂၤလာ ညခ်မ္းႏွင့္အတူ လိုတိုင္းရၿပီး ႀကံတိုင္းေအာင္ႏိုင္ၾကပါေစဟု ႏွဳတ္ဆက္ အမွာစာသား ေရးသားလိုက္ပါသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ အရာအားလံုးက ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီဆိုေပမယ့္ ရင္ထည္းမွာ အစဥ္ကိန္းေအာင္းေနၿပီး ပူပူေႏြးေႏြး ကိစၥ ေလး တစ္ခု ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွားအမွန္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ရန္ ေရးဖြဲ႕ သီကုန္း လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ညီအကုိ သံုးေယာက္ရွိခဲ့ၾကတယ္။ အကုိႀကီးကုိ ေမြးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ စီးပြားေရး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕လာခဲ့တယ္။ အကုိငယ္ကုိ ေမြးဖြားသည့္ အခ်ိန္မွာ အေဖ၏ အေဖ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဘိုးဆံုးပါးသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့ကုိ ေမြးဖြားတုန္းမွာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မျဖစ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ေဖေဖ့ ရင္ထည္းမွာ ကုိငယ္ေၾကာင့္ အဘိုးဆံုးရတယ္ ဆိုၿပီး ကုိငယ့္ အေပၚ အရာရာ ႏွိမ္ခ်ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကုိ မုန္႕ႏွစ္ခု ေပးရင္ ကုိငယ္ကုိ မုန္႕တခု တည္းဘဲ ေပးတယ္။ ကုိငယ္ ကေတာ့ လူေအး တစ္ေယာက္ပီပီ ဖာတိဖာတာ အစဥ္ေနျဖစ္တယ္။ ပညာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညီအကုိေတြမွာ ကိုငယ္က အထူးခၽြန္ဆံုးလို႕ ဆိုရလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေဖက ကုိငယ့္ အေပၚ မခ်စ္ပင္မယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေမက ကုိငယ္ကုိ အခ်စ္ဆံုး ျဖစ္ေနတယ္။

2008 ခုႏွစ္ မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိခင္ ဆံုးပါးသြားခဲ့တယ္။ အေမ ဆံုးၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္း ကုိငယ္ တစ္ေယာက္ မိသားစု အေပၚမွာ စကားသိပ္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ အခ်ိန္တိုင္းနီးပါး အခန္းထည္းေအာင္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕အခန္းထည္း၀င္ရင္ ေအာ္ေငါက္ခံရသလို ဘယ္သူ တစ္ေယာက္မွ သူ႕အခန္းထဲကုိ အ၀င္မခံေတာ့တာ တကယ္ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ စဥ္းစားမိတယ္ ကုိငယ္ တစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ားလုပ္ေနသလည္း ဆိုၿပီးေပါ့။

တစ္ႏွစ္ နီးပါး ၾကာလာတဲ့ အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ မိသားစုထဲကုိ တျခား သူစိမ္းတစ္ေယာက္၀င္လာခဲ့တယ္ ။

အဲ့ဒီညက ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မွိေနေသးတယ္။

အိမ္ႀကီး အေပၚထပ္မွာ ဂိမ္းကစားေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္၊ ေအာက္ထပ္မွ ၀ုန္း၀ုန္း ဒိုင္းဒိုင္း အသံေၾကာင့္ အေျပးေလး ဆင္းၿပီး ၾကည့္ေတာ့ အေဖက ေဒါသထြက္ၿပီး ကုိငယ့္ကုိ လက္သီးနဲ႕ ထိုးလိုက္လို႕ ကုိငယ္ တစ္ေယာက္ ၾကမ္းျပင္မွာေပၚ အၾကည့္ စူးစူးနဲ႕ ၾကည့္ေနတယ္။ ၾကားရတဲ့ စကားေတြကုိ ၿခံဳၿပီး ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ေနာက္မိန္းမ ယူခဲ့အတြက္ ကုိငယ္က ကန္႕ကြက္လို႕ အေဖက ဆိုတိုၿပီး ထိုးလိုက္တာပါဗ်ာ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ကုိ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့တဲ့ အိမ္ေတာ္စိုး ႀကီးႀကီးပု က ကုိငယ့္ကုိ ထူၿပီး သူ႕အခန္းထဲကုိ ေခၚသြားခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ရန္ပြဲၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ မၿပီး ဆံုးတာ တစ္ခုက ေနာက္တစ္ရက္မွ စၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အကုိငယ္ရဲ႕ အရိပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႕လိုက္ရေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

ႀကီးႀကီးပုရဲ႕ စကားအရ အဲ့ဒီညက မင္းတို႕ေတြ ငါ့အရိပ္ေအာက္မွာေနရင္ ငါ့စကားကို လိုက္နာရမယ္ ဆိုလို႕ အကုိက ထြက္သြားခဲ့တာတဲ့ဗ်ာ။

လူေအးႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ အကုိကုိ    ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုေတြ တမ္းတေနခဲ့မိတယ္။ အမွန္တကယ္လည္း ကုိယ္ငယ္ထင္ခဲ့တဲ့ အတိုင္း သူထြက္သြားၿပီး မၾကာမွီမွာပဲ အေဖယူထားတဲ့ ေနာက္မိန္းမ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေပၚကုိ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်တယ္။ အေဖ့ရဲ႕ စည္းစိမ္ေတြကုိ ခ်ိဳင္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ေနာင္တေတြ ရၿပီး ကုိငယ့္ကုိ တမ္းတတဲ့ စိတ္နဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ဆံုးသြားခဲ့တယ္ဗ်ာ။ ေအာ္…. အခ်စ္ဆိုတာဒီလိုပါလား

လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ကေပါ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ အကုိငယ္ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တယ္ ၀မ္းသာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အကုိနဲ႕ စေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္က ဆို ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ သူ႕ကုိ ေျပးေပြ႕ခဲ့တယ္။

သူအိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ရွိခဲ့တဲ့ လူႀကီး ဆန္မွဳေတြ အစား ၀မ္းနည္းရိပ္ေတြ သူ႕ မ်က္၀န္းမွာ ထင္ေပၚေနတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ သူ႕ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနၿပီး ငိုရွိဳက္ေနတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အကုိ ဘာျဖစ္တယ္ ဆိုတာ မသိေပမယ့္ ဒီလိုျဖစ္ေနတာကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အကုိ႕ရ႕ဲ အလိုက် သူ႕ေန႕လည္စာ ထမင္းစားခ်ိန္တိုင္းသူ႕ အခန္းထဲကို ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္တိုင္ ထမင္းသြားပို႕ေပးခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းသြားပို႕တဲ့ အခ်ိန္တိုင္း သူ စကားတစ္ခြန္း အၿမဲေျပာခဲ့တယ္။

*အေပါစားမဆန္ပါနဲ႕ ညီ*တဲ့

ကၽြန္ေတာ့ကုိ ဘာဆိုလိုမွန္း  မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေက်ာ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရပါၿပီ ။

အဲ့ဒီေန႕က ထမင္းသြားပို႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ ပန္းေရာင္ အိပ္ယာထက္မွာေသဆံုး ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အကုိကုိ ေတြ႕လိုက္ရတာပါပဲဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ့္ အကုိငယ္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဖခင္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြကုိ မရရွိခဲ့ဘဲ မိသားစုမွ ခြဲထြက္ပီး သူ႕ေျခ ေပၚ ရပ္တည္ေနခဲ့ တဲ့ အခ်ိန္တိုင္းကုိ သူ႕ ဒိုင္ယာရီမွာ ဘယ္လို ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတာေတြ ဘယ္လိုေက်နပ္ခဲ့ရတာ အစစ အရာရာ ပါ၀င္ထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႕ မီးတိုက္ထဲ ၀င္လိုက္ရသလိုပါဗ်ာ။

သူ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ online ေပၚမွာ ဘယ္လို ခ်စ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ကုိ ေရးဖြဲ႕ထားခဲ့တယ္။

Sex group တစ္ခု မွာ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ေတြ႕ၿပီး ခ်စ္ျခင္းေတြႏွင့္ သီကုန္းခဲ့ၾကတယ္။

အကုိ႕ဘက္က အခ်စ္စစ္ မွန္ခဲ့ေပမယ့္ တစ္ဖက္သူက အကုိ႕အေပၚ အထင္ေသးၿပီး ေခတၱ အာသာေျဖလို႕ အကုိ႕ အသဲကုိ ကစားသြားခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း online အခ်စ္ကုိ ယံုၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္မိသြားတဲ့  ကၽြန္ေတာ့္ အကုိ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ….

အခ်စ္ တစ္ခုမွ စတင္ၿပီး နိဂံုးမလွခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ တို႕ မိသားစု ဘ၀ေလးပါဗ်ာ။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သံုးႏွဳန္းခဲ့သည့္ ကုိငယ္ဆိုတာ homoအမ်ားစု သိထားသည့္ စာေရးဆရာ ကုိကုိႏွိဳင္းမခ ေခၚ ကၽြန္ေတာ့္ အကုိအရင္း ကိုေက်ာ္ထက္ေအာင္ပါ ခင္ဗ်ာ။

အကုိ မေသခင္ ထမင္းသြားပို႕ တုန္း ေျပာခဲ့သည့္ စကားတစ္ခြန္းရဲ႕ အဓိပ္ပါယ္ သူ႕ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ကုိ ဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိပါၿပီ။

အေပါစား ဆန္စြာ ျဖင့္လုပ္လိုက္သည့္ သူ႕လုပ္ရပ္တစ္ခုေၾကာင့္ သူအသက္ေပးသြားခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္

သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး

အခ်စ္တု အခ်စ္ေယာင္မ်ား မဖန္တီးၾကဘဲ ကိုယ္လိုခ်င္ေသာ အတိုင္းအတာ ကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ႏွင့္ ျပန္ေျပာင္း သံုးသပ္ ႏိုင္ၾကပါေစခင္ဗ်ာ။

 

စာၾကြင္း။         ။ အရာအားလံုး သိခဲ့ရတာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္လည္း ဟိုမိုျဖစ္ေနလို႕ပါ။

ဒီပိုးေလး

May 19th

ခ်ည္တိုင္မဲ.ေလွ

By HEIN

ဘယ္ခါမဆံုးတဲ့
ေကာင္းကင္ျပာၾကီးရဲ႕ေအာက္
ေလွငယ္ေလးတစ္စင္း
ခဏေရာက္ခဲ့ခ်ိန္ေပါ႔   ...............။

သူ႔ဆႏၵအတိုင္းဆို....
ေရဆန္ကာတက္ခ်င္သလား.....?
ေရအစုန္မွာသက္ခ်င္သလား.....?
ကမ္းမွခြာအေ၀း
ျမင္း႐ိုင္းႏွယ္ေျပးလိုသမွ်
မလွတဲ့ၾကမၼာဆိုး
ေလွငယ္ေပၚဘယ္ခါမၿငိဳးေစဖို႔
၅၂၈ ၾကိဳးေတြနဲ႔ "ခ်ည္တိုင္".......
သူ႔အတြက္ဆို
အၿမဲခိုင္ခဲ.ဖူးပါရဲ႕ ....................။

ပင္လယ္ေလအေနာ့ .......ေရလွိဳင္းပဲေပ်ာ့ဦးမလား
ပင္လယ္ေလအနမ္း ........ဒီလိွဳင္းပဲၾကမ္းဦးမလား
လိွဳင္းေအာက္...ေလွေရာက္လဲ...ေလွမေမွာက္ဘဲ....ေရွ႕ေလွ်ာက္ဆဲ
ေလွေအာက္....လိွဳင္းေရာက္လဲ..လမ္းမေပ်ာက္ဘဲ...ခရီးေရာက္ၿမဲ
ဒီလို...ေလွငယ္ေလးဘ၀
ထာ၀ရလွေစဖို႔
ေမတၱာၾကိဳးေတြနဲ႔ခ်ည္တိုင္
ထိခိုက္ပြန္း႐ွ မ်က္ရည္ေတြက်ေစဦးေတာ႔

နာက်င္အက္ရွ ဘ၀ဒဏ္ရာ ရေစဦးေတာ႔
ေသြးစက္ေၿမခ အလွေၿကြကာ က်ေစဦးေတာ႔
၅၂၈ ၾကိဳးေတြနဲ.ခ်ည္တိုင္
သူ႔အတြက္ဆို
အၿမဲခိုင္ခဲ႔ဖူးပါရဲ ႔ ............။



သံသရာကံလမ္းအေကြ႔
အခါခါၿပန္ေတြ႕ခ်င္တဲ႔ခ်ည္တိုင္........
ေလေၿပအလာ ေလွငယ္အတြက္
ပီတိၿဖာတဲ႔ခ်ည္တိုင္.......................
ေလနီအၾကမ္း ေလွငယ္အတြက္
ရတက္လႊမ္းတဲ႕ခ်ည္တိုင္..............
တစ္စတစ္စနဲ႔
ေန႔ရက္ေတြေႂကြကာက်
ႏုပ်ိဳျခင္းေတြေျမမွာခေလေတာ့
သစ္လြင္ၿခင္းေတြၿပိဳကာက်ေလေတာ႔
တရံတခါဆီက
ၾကံ႕ၾကံ႕ခံရွာတဲ့ခ်ည္တိုင္
ေဆြးေျမ႕ကာေၾကအမြ
ၾကိဳးေလ်ာ့ကာေျပအက်
ေၾသာ္....ခုေတာ့လည္း

ေ၀းရာလြင္.ပါ
ၿပန္မဆံုသာ
ခ်ည္တိုင္မဲ့တဲ့ေလွငယ္ေလးဘ၀မွာ............။  

             -------------

[ ဒီလိုေလးေတြးမိခဲ႔ဖူးပါတယ္....
  က်ြန္ေတာ္သာ ေလွငယ္ေလးတစ္စင္းဆို
  က်ြန္ေတာ့္အေမက ဒီေလွငယ္ေလးရဲ႕ ခ်ည္တိုင္ေပါ့ ။
  ခ်ည္တိုင္မဲ႔သြားတဲ႔ ေလွငယ္ေလးရဲ႕
  ခံစားမွဳကို ....
  က်ြန္ေတာ္ ၉တန္းႏွစ္မွာ ခံစားခဲ႔ရပါတယ္ ။
  ႀကံဳ ႀကိဳက္လို႔ ခံစားဖတ္ရွဳ မိခဲ႔ရင္
  လြတ္လပ္စြာ ခံစားႏိုင္ပါေစလို႕ ။] 
Dec 14th

ဖိုးဒင္တို႕ ရြာ (အပုိင္း ၂)

By သိုးငယ္
ဖိုးဒင္တို႕ ရြာ



                                        ေရးသူ- သိုးငယ္

Part (2)

               


            ရြာဦးေက်ာင္းမွာ မနက္ပိုင္း စာသြားသင္ေပးရသည္။ ေအးျမ လာတက္သည္။ ဖိုးဒင္တို႕အရြယ္ေကာင္ေလး သံုး ေလးေယာက္ေလာက္လာတတ္သည္။
ဖိုးဒင္က ေတာ့ မနက္ေစာေစာကတည္းက နံနက္စာစားၿပီး ယာထဲကို ဦးတုတ္ႀကီးနဲ႕အတူသြားသည္။ ဖိုးဒင္တို႕ သားအဖပိုင္တဲ့လယ္ကြက္ေလးမွာ ပဲစိုက္သည္။
အဂၤလိပ္စာကို လာတတ္တဲ့ ရြာသူရြာသားေတြက ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္၀င္စားၾကသည္။ အဲ့ဒီ့အထဲတြင္ ေအးျမ က စိတ္၀င္စားဆံုး။ ေန႕လည္စာကိုေတာ့ ေအးျမက ေခၚလို႕
ေအးျမအိမ္ကိုလိုက္သြားရသည္။ ေအးျမ အေဖ ဦးညိဳႀကီးက အက်ၤ ီဗလာႏွင့္ အိမ္ေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္တြင္ထိုင္ေနသည္။ သစ္ပင္အရိပ္က ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚကို က်ေနေတာ့
ထိုင္လိုက္လွ်င္ သိသိသာသာ ေအးေနသည္။
            ` အေဖ....ဆရာေလးပါလာတယ္...´ ေအးျမက ဦးညိဳႀကီးကိုေျပာၿပီးတာနဲ႕ အိမ္ေပၚကိုတန္းတက္သြားသည္။
            ` ဆရာေလး...လာ...အၾကမ္းေသာက္အံုး...´
            ` ဟုတ္ကဲ့...´ ေရေႏြးပန္းကန္ထဲကို ထည့္ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေပးသည္။
            ` ဖိုးဒင္တို႕အိမ္မွာ အိပ္တာ အဆင္ေျပလား... မေျပရင္ ဦးတို႕အိမ္မွာလာအိပ္...´
            ` ဟုတ္ကဲ့...အဆင္ေျပပါတယ္...´ ဦးညိဳႀကီးလက္ဖ်ံက အေၾကာေတြက အၿဖိဳင္းၿဖိဳင္းထေနသည္။ ေျခေထာက္ကို ေခြထိုင္ထားကာ ေျခသလံုးမွာလည္း
ဘာအရုပ္မွန္းမသိေအာင္ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးထားသည္။ နဂါးကိုယ္ထည္လိုလို..၊ ငါးအေၾကးခြံေတြလိုလိုနဲ႕...ကၽြန္ေတာ္ေငးေနမိသည္။
            ` ဆရာေလးက ဘာေတြေငးေနတာလဲ´
            ` ဟို...ဦးညိဳရဲ႕ ေျခသလံုးက ေဆးမွင္ေၾကာင္အရုပ္က ဘာအရုပ္လဲ...´
            ` ေအာ္...ဒါလား...ေျခသလံုးက နဂါးအၿမီး...ေခါင္းက ေပါင္ရင္းမွာ...´
            ` ဒါဆို...အရုပ္ကအႀကီးႀကီးပဲ...ဦးညိဳႀကီးထိုးတုန္းက မနာဘူးလား´
            ` သိပ္မနာပါဘူးကြ...ဒီဘက္ေပါင္မွာလည္း သိမ္းငွက္ရွိေသးတယ္...ဆရာေလး ၾကည့္မလား´ ေဆးမွင္ေၾကာင္အရုပ္က မလွတာေတာ့ေသခ်ာသည္။
ေဆးမွင္ေၾကာင္အရုပ္ထက္ ဦးညိဳႀကီးရဲ႕ ေပါင္တြင္းသားေတြကိုၾကည့္ခ်င္ေနသည္။
            ` ဟုတ္...ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္တယ္...´
            ` ေပါင္ရင္းအထိဆိုေတာ့...အိမ္ထဲသြားရေအာင္...အိမ္ေရွ႕ႀကီးမွာ ပုဆိုးလွန္ျပလို႕မေကာင္းဘူး´
            ` ဟုတ္ကဲ့..´ ဦးညိဳႀကီးက အိမ္ထဲကို ဦးေဆာင္ၿပီးတက္သြားသည္။ ေလွခါးေပၚတက္သြားတဲ့ ဦးညိဳရဲ႕ တင္ပါးမ်ားမွာ က်စ္လစ္ေနသည္။
အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေအးျမက အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ဟင္းေနာက္တမ်ိဳးထပ္ခ်က္ေနပံုရသည္။
            ` ဦးညိဳ...ႀကီးေဒၚေကာ...´
            ` အေမႀကီးက အိပ္ေနတယ္...´
            ` ေအာ္..´
            ` ကဲ...လာ...´ ဦးညိဳက ထံရံကာေလးထဲ၀င္သြားလို႕ အေနာက္ကေနကၽြန္ေတာ္လိုက္၀င္သြားသည္။ အိမ္ေနာက္ထံရံကာ က တိုက္ခန္းေတြအခန္း
ဖြဲ႕သလိုဖြဲ႕ထားသည္။ သည္ ထရံကာေလးမွာ ဦးညိဳႀကီးအိပ္ပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မစပ္စုခ်င္ေပမယ့္ စကားအျဖစ္ေမးလိုက္မိသည္။
            ` ဦးညိဳက ဒီမွာအိပ္တာလား´
            ` ေအး...လာထိုင္...´
            ` ႀကီးေဒၚနဲ႕ တူတူမအိပ္ဖူးလား´ ဦးညိဳက ထိုင္ဖို႕ဖ်ာကို ခင္းေပးသည္။
            ` ေအးျမ အေမ ေနမေကာင္းတည္းက ဆိုပါေတာ့ကြာ၊ ရြာက ေဗဒင္ဆရာက ခြဲအိပ္ရမယ္ေျပာတာနဲ႕..ဦးတို႕လည္းအခုလိုခြဲအိပ္ေနတာ´  ေဗဒင္ေတြယံု
မေနပါနဲ႕ဗ်ာလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ေပမယ့္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။
            ` ႀကီးေဒၚ..ေနမေကာင္းတာေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီလား...´
            ` ေအး...ၾကာလွေရာေပါ့...´ ဦးညိဳက မိန္းမနဲ႕ေ၀းေနတာၾကာၿပီပဲ။ ဦးညိဳရဲ႕ ့မ်က္၀န္းေတြက သူ႕အသက္အရြယ္ထက္စာရင္ ေတာက္ပလြန္းသည္။
ကၽြန္ေတာ္ဘာကိုမွမေမးေတာ့ဘဲေနလိုက္မွ ဦးညိဳက
            ` ဆရာေလးၾကည့္ခ်င္တာ ဒီမွာ...ေနအံုး...ေသခ်ာျမင္ရေအာင္...ဦး ပုဆိုးခၽြတ္ျပမယ္...´
            ` ဟာ...ရပါတယ္...ဒီတိုင္းလွန္ၿပီးၾကည့္လုိ႕ရပါတယ္..´
            ` မရွက္ပါနဲ႕...ဦးတို႕ရြာက ေယာက်ာ္းေတြက ဆရာေလးတို႕ ၿမိဳ႕သားေတြလို အရွက္အေၾကာက္မႀကီးပါဘူး...အားလံုးတူတူရွိတာပဲ..ဘာရွက္စရာ
ရွိတုန္း´ ဦးညိဳေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္ေနေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြမွာ ဒီပစၥည္းက လူတိုင္းမွာရွိေနေပမယ့္...တျခားသူရဲ႕ပစၥည္းကိုမွၾကည့္ခ်င္ေနၾကသည္။
ဦးညိဳကေျပာရင္းဆိုရင္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီးပုဆိုး ကပံုစကို ေျဖခ်လိုက္သည္။ ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္မိတာက ဦးညိဳေပါင္ၾကားထဲက ဦးညိဳရဲ႕လီးႀကီးပင္။
ဖိုးဒင္အေဖ ဦးတုတ္ေလာက္မတုတ္ေပမယ့္ သာမန္အေနအထားႏွင့္ပင္ ၃ လက္မခြဲေလာက္ရွိသည္။ ညိဳေမွာင္းေနတဲ့အရည္ျပားေအာက္မွာ နီညိဳေရာင္ ဒစ္ႀကီးကလည္း
ေခါင္းျပဴထြက္ေနသည္။ ဦးညိဳႀကီးရဲ႕ ေဆးမွင္ေၾကာင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ဖူးတဲ့လက္ရာေတြေလာက္မေကာင္းေပမယ့္ နဂါးရုပ္က ရုပ္လံုးေပၚသည္။ အသားညိဳညိဳ
ေပၚထြင္ထုိးထားေသာေၾကာင့္ သိပ္မထင္ရွား။
            ` အႀကီးႀကီးပဲ...´ ကၽြန္ေတာ္က ဦးညိဳရဲ႕လီးႀကီးကို ၾကည့္ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ဦးညိဳက ...
            ` ဒါေတာင္ အဲ့တုန္းက ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းလံုးထိုးခ်င္တာ...ပိုက္ဆံမေလာက္ေတာ့လို႕´ ရြာေတြမွာက ေဆးမွင္စုတ္ထုိးဆိုလွ်င္ပြဲေစ်းေတြမွာ
ထိုးလို႕ရသည္မဟုတ္လား။
            ` ရၿပီ ဦး...ေက်းဇူးပဲ´
            ` ရပါတယ္ကြ...ဦးက လူတိုင္းကိုျပခ်င္ေနတာ...´ ဦးညိဳ လီးႀကီးက ထ လာရင္မလြယ္။ ဘယ္ဖက္ေပါင္ေပၚက သိမ္းငွက္ရုပ္ႀကီးရဲ႕မ်က္လံုးေတြက
စူးစူးရွရွ။ ဦးႀကီးက ပုဆိုးျပန္မ၀တ္ေသးဘဲ သူ႕အရုပ္ေတြကို ပြတ္ေနသည္။ လက္ရဲ႕ပြတ္သပ္မႈေၾကာင့္ လီးႀကီးက တျဖည္းျဖည္းေခါင္းေထာင္လာသည္။ ဒါကိုသိလို႕လား
မသိ။ ဦးညိဳက ပုဆိုးကို ေကာက္ယူ၀တ္လိုက္သည္။
            ` ဦးညိဳက သတၱိရွိတယ္...ကၽြန္ေတာ္ဆို မထိုးရဲဘူးဗ်...အသားနာမွာေၾကာက္တယ္...´ ဦးညိဳက ပုဆိုးကို ခပ္တုိတုိျပင္၀တ္ေပမယ့္ ပုဆိုးပါးပါးကို
ေအာက္က ထိုးထြက္ေနတဲ့လီးႀကီးက အေျမာင္းလိုက္ျမင္ရသည္။
            ` ပထမေတာ့ နာတာေပါ့...ေယာက်္ားပဲ...ခံႏုိင္ရည္ရွိရမွာေပါ့....´ ဦးညိဳေျပာတဲ့ ေယာက်ာ္းေတြရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္ဆိုတာ...ဟား...ရီရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္
အေတြးေတြက ဒီဘူတာကိုပဲဆိုက္ေနေတာ့သည္။
            ` ဟုတ္ကဲ့...´ ထိုင္ၿပီးစကားေျပာေနတုန္း ေအးျမ က ေနာက္ေဖးကေနလွမ္းေခၚသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ႏွင့္အတူ ႀကီးေဒၚေရာ ေအးျမပါ ထမင္းတခါ
တည္း၀င္စားသည္။ ေအးျမ ခ်က္ထားတဲ့ ငါးပတ္ေျမြအစပ္မွာ အရမ္းကို စားေကာင္းသည္။ ငါးပိရည္နဲ႕ ရြာဓေလ့ရဲ႕တို႕စရာအစံုကလည္း ထမင္းၿမိန္ေစသည္။ ဦးညိဳႀကီး
က ကၽြန္ေတာ့္ကို ထမင္းအလကားေခၚေကၽြးထားသည္။ ၿမိဳ႕ေတြ႕မွာဆိုရင္ ဒီလိုလူမ်ိဳးက ရွိမည္ေတာင္မထင္။
            ` ေအးျမ ခ်က္တာအရမ္းစားေကာင္းတယ္...´ ခရမ္းကၽြတ္သီးကို တို႕စရာပန္းကန္ထဲလက္ႏိႈက္ေနေသာ ေအးျမ လက္တြန္႕သြားသည္။ သူမ လက္ရာ
ကို ေကာင္းေၾကာင္း ဘယ္သူမွမေျပာၾကဘူးလားေတာ့မသိ။
            ` ဒါ...အေမ ေနေကာင္းတုန္းက သင္ေပးထားတာပါ...အေမခ်က္တာ ဒီ့ထက္ေတာင္ေကာင္းေသးတာ...´ ႀကီးေဒၚက ဟင္းခါးကို ခပ္ေသာက္လိုက္သည္။
စကားေျပာဖို႕လည္ေခ်ာင္းရွင္းပံုေပၚသည္။
            `အေမ ေနေကာင္းရင္ သားကို အေမကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကၽြးခ်င္ပါတယ္... အေမက အခုလို အိပ္ရာထဲမွာလည္းအၾကာႀကီးမေနခ်င္ဘူးေလ..´ ဦးညိဳ
ႀကီးရဲ႕ထမင္းပန္းကန္ထဲမွာ ဘာမွကိုမရွိေတာ့။ ေျပာင္စလင္းခပ္ေနၿပီ။
            ` ေဒၚေဒၚ ေနေကာင္းသြားမွာပါ...ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္လည္းေဒၚေဒၚလက္ရာကို စားရတာေပါ့...´
            ` ဆရာေလးက...ငါ့မိန္းမကို သြားေျမွာက္ေနျပန္ၿပီ... နဂိုကမွ အေျမွာက္ႀကိဳက္တာ...´ ကၽြန္ေတာ္က ထမင္းကို ကုန္ေအာင္ ျမန္ျမန္စားလိုက္သည္။
ဧည့္သည္က ထမင္းကို ေနာက္ဆံုးမွကုန္ရင္မေကာင္း။
            ` မေျမွာက္ပါဘူးဗ်ာ... ေအးျမ ေတာင္ ဒီေလာက္ဟင္းခ်က္ေကာင္းေနရင္...ေဒၚေဒၚ ခ်က္တာဆိုပိုေကာင္းမွာေပ့ါ..´ ႀကီးေဒၚက ဦးညိဳကို တံေဒါင္နဲ႕
တြတ္လုိက္ၿပီး..
            ` ေတြ႕လား...ဆရာေလးက အမွန္ကို သိတယ္...´
            ` ဟား...ဟား....´ ဦးညိဳက သြားေတြေပၚေအာင္ရီလိုက္သည္။ ညိဳေမွာင္းတဲ့အသားအေရာင္ေအာက္မွာ သြားေတြက ျဖဴေဖြးေနသည္။ ဦးတုတ္ႀကီးနဲ႕
ေတာ့တျခားစီ။
            ` သား...ဟိုမွာ ထန္းလ်က္နဲ႕ အၾကမ္းသြားေသာက္ခ်ည္...´
            ` ဟုတ္ကဲ့..ေဒၚေဒၚ...ေအာ္...ဒါနဲ႕..ေအးျမ...မနက္ကသင္တဲ့စာေတြနားမလည္ရင္ ေမးလို႕ရတယ္...အစ္ကိုက တစ္ေန႕လည္လံုးအားေနတာ´
ေအးျမက ထမင္းပန္းကန္ေတြကို သိမ္းဆည္းရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။
            ` ဟုတ္ကဲ့...´
            ` လာ...ဆရာေလး...ထန္းလ်က္လာစား...ဒီရြာရဲ႕ အေကာင္းဆံုးထြက္ကုန္ေပါ့..´
            ` ဒီရြာက ထန္းေတာေပါတယ္...´ ဦးညိဳက ထန္းလ်က္ခဲေလးကိုၿမံဳရင္း အၾကမ္းပန္းကန္လံုးကို ကိုင္ထားသည္။ ႀကီးေဒၚက ေအးျမ နဲ႕အတူေနာက္
ေဖး၀င္သြားသည္။ ဦးညိဳ ဘာေတြစဥ္းစားေနလဲမသိ။ ရြာအေခၚ ကြမ္းတညက္ခန္႕ၾကာၿပီးေနာက္...
            ` ဦးညိဳ..ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လိုက္ပါအံုးမယ္...´
            ` ေဟ...ျပန္ေတာ့မလို႕လားကြ...ညေနေစာင္းမွျပန္ပါလား...ဒီမွာပဲေအးေအးေဆးေဆးေနေပ့ါ..အိမ္မွာလည္း ဆရာေလးတေယာက္တည္းပဲ...´
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခဏတျဖဳတ္ေက်ာခင္းခ်င္သည္။
            ` ရပါတယ္... ဦး...အိမ္ျပန္ၿပီးလုပ္စရာရွိတာလုပ္မလို႕ပါ...´
            ` ေအး...ဦးလိုက္ပုိ႕ေပးမယ္...ဆရာေလးျပန္တတ္လို႕လား´
            ` ျပန္တတ္ပါတယ္... ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိပါတယ္....´
            ` ေအးကြယ္...ညလည္းထမင္းလာစားခ်ည္...´
            ` မစားေတာ့ပါဘူးဦး...ဖိုးဒင္ည ထမင္းခ်က္မယ္လို႕ေျပာတယ္...ဦးတို႕ဆီမွာ မနက္ပိုင္းပဲစားပါေတာ့မယ္...´ မနက္ေကာညပါ အလကားစားရမွာ
ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မစားခ်င္။ ဖိုးဒင္က ဟင္းခ်က္ေကာင္းခ်င္မွေကာင္းမည္။
            ` ဆရာေလး သေဘာပါပဲ...ဦးတို႕အိမ္မွာက ထမင္းဟင္းအၿမဲပိုပါတယ္...ဆရာေလးလာစားခ်င္တဲ့အခ်ိန္စားပါ...´
            ` ဟုတ္ကဲ့ဦး...ကၽြန္ေတာ္ျပန္လုိက္ပါအံုးမယ္...´
            ` ေအး....´ ဦးညိဳက ေရေႏြးကို တငံုငံုလိုက္ၿပီး ျပန္ထိုင္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ေအးျမနဲ႕ ႀကီးေဒၚကို ေအာ္ၿပီးႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။
ဦးညိဳႀကီး ဘာေတြမ်ားဒီေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားေနပါလိမ့္။ သူ႕ခမ်ာလည္း မိန္းမကေနထိုင္မေကာင္း။ အရြယ္ကရွိတုန္းပဲဆိုေတာ့...။ ကၽြန္ေတာ္က ရဲေတြလိုဦးညိဳႀကီးကို
ေျပာလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ကူညီပါရေစ..ကူညီပါရေစဗ်။ (စာေရးသူ နည္းနည္းေပါေနပါသည္..ငွဲ..ငွဲ..ငွဲ...)




                                +++

            အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့လမ္းမွာ မနက္ကစာသင္တဲ့လူငယ္ေလး သံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းႏႈတ္ဆက္သည္။ ဒီေကာင္ေလး
လဲ ဖုိးဒင္တို႕အရြယ္သာသာပဲရွိမည္။ ဖိုးဒင္ထက္စာရင္ ဒီေကာင္ေလးက အနည္းငယ္ႏူးညံ့ေနသည္။
            ` ဆရာ...ဘယ္သြားမလို႕လဲ´
            ` ေအး...အိမ္ျပန္မလို႕´ ဒီေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေတာင္ ပုခ်င္ေသးသည္။ မ်က္လံုးက ေကာင္မေလးအလား ၀ုိင္းစက္စက္။ အဲ..မ်က္ရစ္
ေလးေတာင္ ရွိေသးသည္။ စကားေျပာတဲ့အသံကို နားေထာင္ရတာ ဒီေကာင္ေလး ေဂးေတာ့ မျဖစ္တန္ေကာင္း။
            ` ဆရာက ဖိုးဒင္ တို႕အိမ္မွာေနတာဆို...´
            ` ဟုတ္တယ္ကြ...´
            ` ဆရာ...ဒီည ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာထမင္းလုိက္စားပါလား...ကၽြန္ေတာ္လာေခၚမယ္´ ေဖာ္ေရြမႈေတြအျပည့္နဲ႕ ဖိုးဒင္တို႕ရြာရဲ႕ ခ်စ္စရာဓေလ့စရုိက္
ကုိေတြ႕ရသည္။ ဒီေကာင္ေလး နာမည္ေတာင္ကၽြန္ေတာ္မသိ။
            ` ရပါတယ္...အစ္ကို အိမ္မွာပဲစားလုိက္ပါေတာ့မယ္...အစ္ကို႕အတြက္အလုပ္ရႈပ္ပါတယ္´
            ` ဟာ...ဆရာကလည္း...အလုပ္မရႈပ္ပါဘူး...အိမ္မွာက အေမနဲ႕ အေဖပဲရွိတာ...အားနာစရာမလိုပါဘူးဗ်ာ..´
            ` ဒါနဲ႕...ညီ့နာမည္က´
            ` ၀င္းထြန္း ပါဆရာ...´
            ` ေအး...၀င္းထြန္း စာေတြေကာ နားလည္ရဲ႕လား...နားမလည္တာရွိရင္...ဆရာ့ကိုလာေမး..ေန႕ပိုင္းဆို ဖိုးဒင္တို႕အိမ္မွာရွိတယ္...´
            ` ဟုတ္ကဲ့.....ဒါဆို..ညေနေရာက္ရင္..ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္လာေခၚမယ္...သြားၿပီေနာ္ဆရာ...´
            ` ေအး...´ ေယာင္ၿပီးေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိသည္။ ထမင္းစားဆိုေတာ့လည္းသြားရတာေပါ့။ ဒီညထမင္းစားဖို႕ထက္ ဖိုးဒင္နဲ႕ အိပ္ရမွာကို
ရင္ေတြခုန္ေနမိသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္တံခါးပြင့္ေနသည္။ ရြာမွာက ၿမိဳ႕ေတြလို ေသာ့မခတ္ေပမယ့္ တံခါးေလးေတာ့ ပိတ္သြားၾကသည္။ သူခိုးမ်ားလားမသိ။
ကၽြန္ေတာ္ ေျခေဖာ့ၿပီးအခန္းထဲ၀င္သြားေတာ့....ဟူး....ဦးတုတ္ႀကီးက ပက္လက္လွန္ၿပီးအိပ္ေနသည္။ အိပ္ေမာက်ေနပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မႏိုးေတာ့ဘဲ အိမ္ေရွ႕တံ
ခါးကို အသာပိတ္ၿပီးအိမ္ထဲ၀င္လာလိုက္သည္။ အိမ္ေနရင္းအ၀တ္နဲ႕လဲဖို႕ အိတ္ထဲမွထုတ္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီး ဒီေန႕ေတာ့ အိပ္ေနတာလံုလံုျခံဳျခံဳပဲျဖစ္သည္။
အျပင္ကျပန္လာလို႕လားမသိ။ ေတာ္ေတာ့္ကိုပူေနသည္။ စြပ္က်ယ္ႏွင့္ ေဘာင္းဘီတိုပါးပါးေလးကို ထုတ္၀တ္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီးေတာ့ အက်ၤ ီေတာင္မရွိ။
ၿမိဳ႕က သယ္လာတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို ထုတ္လိုက္သည္။
            ` ဗုန္း...´ သြားပါၿပီ။ စာအုပ္က လက္ထဲကျပဳတ္က်သြားသည္။ ဦးတုတ္ႀကီးကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးကိုပြတ္ေနၿပီ။
            ` ကန္ေတာ့ေနာ္...ဦး...ကၽြန္ေတာ္... နေမာ္နမဲ့..´ စကားေတာင္မဆံုးေသး...ဦးတုတ္ႀကီးက
            ` အား...ကၽြတ္...နာလိုက္တာကြာ...´
            ` ဦး...ဘာျဖစ္လို႕လဲ...´ ကၽြန္ေတာ္ဦးတုတ္ႀကီးအနားကိုေရာက္သြားၿပီး ဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီးက မ်က္ႏွာရံႈ႕မဲ့ေနသည္။
            ` ဘာျဖစ္မွန္းမသိပါဘူး ကြာ...တစ္ကိုယ္လုံးကိုက္ခဲၿပီးနာေနတယ္...´ ဦးတုတ္ႀကီးက အသက္အရြယ္ရလာေပမယ့္ ညေနေစာင္းတိုင္း
ထန္းရည္ေလးတျမျမနဲ႕။ ကုိယ္တံုးလံုးနဲ႕ ေလတိုက္ခံ ခဲ့တဲ့ဒဏ္ေတြပဲေနမွာ။ ေရကလည္းဘယ္အခ်ိန္ခ်ိဳးမွန္းမသိ။
            ` ဦး...ဖ်ားေနလို႕လား...ကၽြန္ေတာ္စမ္းၾကည့္မယ္´ ကၽြန္ေတာ္ ႏွဖူးကိုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ေႏြးေတးေတးပဲရွိသည္။
            ` မဖ်ားပါဘူးကြာ... ထမင္းစားၿပီးေတာ့ အိုက္တာနဲ႕ ေရခ်ိဳးၿပီး ဒီမွာလာလွဲတာ....အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္..´ ဘုရား..ဘုရား။ ေနပူပူကျပန္လာ
ထမင္းစား...ေရခ်ိဳး...မေသဘဲ အခုလို ေတြ႕ရတာကံေကာင္း။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖတာဆိုရင္ ေအာ္ၿပီးေျပာပစ္မိမွာ။
            ` ဒါဆို..ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဒဏ္ေၾကေဆးပါလာတယ္...ဦးခဏေစာင့္...ကၽြန္ေတာ္လူးေပးမယ္.´
            ` ေအးကြယ္...ကၽြတ္...´ ရန္ကုန္ကတည္းက အျပည့္အစံုပါလာတဲ့ေဆးဗူးေလးထဲက လင္ဇီးဒဏ္ေၾကလိမ္းေဆးပုလင္းႏွင့္ မုန္႕ညင္းဆီပုလင္း
ေလးကို ထုတ္လိုက္သည္။ ေညာင္းညာတာေတြကို ဒီႏွစ္မ်ိဳးေရာၿပီးလိမ္းရင္ အရွင္းမေပ်ာက္ေတာင္ သက္သာသည္။
            ` လာ...ဦး...ဘယ္ေနရာ အရင္လိမ္းရမလဲ...´
            ` ေက်ာေတြ...ေက်ာနဲ႕ခါးေတြ...နာတယ္...´
            ` ဒါဆို...ဦး ေမွာက္အိပ္ေပးပါလား...´ ဦးတုတ္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အတိုင္းေမွာက္အိပ္လိုက္သည္။ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ေက်ာျပင္မွာ အသားစိုင္
ႀကီးေတြက ထူထူထဲထဲ။ မုန္႕ညင္းဆီကိုလက္ထဲမွာေလာင္းထည့္ၿပီး လင္ဇီးပုလင္းထဲက ပရုတ္ဆီကိုလက္နဲ႕ေကာ္ကာ အရင္ဆံုးလက္မွာပြတ္လိုက္သည္။ ၿပီး မွ ဦးတုတ္
ရဲ႕ က်ယ္ျပန္႕တဲ့ေက်ာျပင္ႀကီးကို ပြတ္လုိက္သည္။ ပြတ္ရင္းနဲ႕ ဦးတုတ္ရဲ႕ပုခံုးေတြကိုပါ ႏွိပ္ေပးလိုက္သည္။ ေဘးတိုက္ထိုင္ၿပီး ႏွိပ္ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပ။ ဦးတုတ္ရဲ႕
ကိုယ္ေပၚကို တတ္ခ်င္စိတ္ေတြတဖြားဖြားေပၚလာသည္။
            ` ဦး..မရိုမေသ...ကၽြန္ေတာ္ဦးကိုယ္ေပၚကို ခြၿပီး လိမ္းေပးလို႕ရလား...အခု လိမ္းရတာအဆင္မေျပလို႕´
            ` ေျပာစရာမလိုပါဘူး...ေမာင္ရင္ ရယ္....ေမာင္ရင္က မိန္းကေလးမွ မဟုတ္တာ...ဦးဘုန္းကံမနိမ့္ပါဘူး...´
            ` ဟုတ္ကဲ့ဦး´  ကၽြန္ေတာ္ ဦးရဲ႕ မို႕ေမာက္ေနတဲ့ တင္ပါးေပၚကို တက္ထိုင္လုိက္တယ္။ ထင္ထားသလို ေပ်ာ့အိအိမေနဘဲ ဆုိဖာအမာစားေပၚမွာထုိင္
ရသလိုမာေတာင့္ေတာင့္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေက်ာေပၚကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕အားရပါးရ ပြတ္ေပးလိုက္သည္။ ဂုတ္သားေတြကို အားနဲ႕ ညွစ္ေပးလိုက္သည္။
            ` ေကာင္းလိုက္တာ ေမာင္ရင္ရယ္...ေဆးက အစြမ္းထက္သကိုး...ဇာတ္ေၾကာေတြတင္းေနတာေလ်ာ့သြားၿပီ..´ ကၽြန္ေတာ္ ဖင္ကို ေအာက္သို႕အနည္းငယ္
ေလ်ာထိုင္လိုက္သည္။
            ` ဦး...ခါးေတြကိုလိမ္းေပးမယ္...´
            ` ေအး...ေမာင္ရင္...ေနအံုး...ဦး...ပုဆိုးကိုေလ်ာ့လိုက္အံုးမယ္..´ ကၽြန္ေတာ္ဖင္ေလးကို မသိမသာ ၾကြေပးလိုက္ေတာ့ ဦးတုတ္က ပုဆိုးကို ခါးေပၚကေန
ေအာက္ကို ျဖည္ခ်ေပးလိုက္သည္။ ေျဖခ်လိုက္တာ နည္းနည္းလက္လြန္သြားသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ မာက်စ္ေနတဲ့ ဖင္ႏွစ္မြာရဲ႕ ၾကားကို ျမင္ေနရသည္။ မည္းနက္ေနတဲ့ ဖင္ႏွစ္မြာ
ၾကားမွာ အေမြးမည္းမည္းမ်ား ဟိုတစ ဒီတစ ထုိးထြက္ေနသည္။ ေျခသလံုးနားေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ၿပီး ဦးတုတ္ရဲ႕ တုတ္ခိုင္ခိုင္ခါးႀကီးေတြကို ေဆးထပ္ထည့္ၿပီးလိမ္းေပး
လိုက္သည္။
            ` ဒါဆို...ဦး ရင္ဘတ္ေတြေကာ လိမ္းအံုးမလား...´
            ` ေအး....´
            ` ဒါဆို ဦး ပက္လက္လွန္လိုက္ေလ...´ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္တာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမထိုင္ရေသး  ဦးတုတ္ကိုယ္ေပၚက ထလိုက္သည္။ ဦးတုတ္က ပက္
လက္လွန္လိုက္ေတာ့ ပုဆိုးက ခါးေပၚကေန ေလ်ာက်သြားသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ လီးေမြးအံုႀကီးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးတုတ္ေပၚကို ျပန္ခြထိုင္ခ်င္ေပမယ့္ မထိုင္
ေတာ့ပဲ ေဆးကို လက္ဖ၀ါးမွာ ထပ္ၿပီးထည့္ကာ ပြတ္ေနလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဦးတုတ္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ကေန စၿပီး လိမ္းေပးလိုက္သည္။
            ` ေမာင္ရင္...ခုနလို အေပၚတက္ၿပီးလိမ္းလို႕ရပါတယ္ကြ...ဒါမွ အားရပါးရလိမ္းရတာေပါ့´ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းျပည့္သည္။
            ` ဟုတ္ကဲ့.ဦး..´ ေျပာၿပီးတာနဲ႕ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေရြဒုတ္ႀကီး ေအာက္နားကို တက္ထိုင္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္က ေပါင္ႏွစ္လံုးကို မေစ့ထားဘဲ ကားထားေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ထိုင္လိုက္သည့္အခါ ၾကမ္းခင္းနဲ႕ ထိသြားသည္။
            ` ေမာင္ရင္...အေပၚတက္ၿပီးထုိင္ပါလား...´ ဦးတုတ္ရဲ႕အသံေတြက ပိုၿပီးရြင္လာသလိုပဲ။ နာေနတာေတြေကာ တကယ္ေပ်ာက္သြားတာလား။ ကၽြန္ေတာ္
ေတာင္ လန္႕လာသည္။ သူေျပာတဲ့အတုိင္း ဦးတုတ္ရဲ႕ လီးတုတ္တုတ္ႀကီးေပၚကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေတြခုန္စြာနဲ႕တက္ထုိင္လိုက္သည္။ တကယ့္ကို တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္လီးေပ်ာ့
ေပ်ာ့ႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ ဖင္ႏွစ္မြာၾကားထဲကို တုိက္ရိုက္၀င္လာသည္။ ပူေႏြးေနတဲ့ အထိအေတြ႕ႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ့္လည္ေခ်ာင္းေတြေျခာက္ကပ္လို႕လာသည္။ ဦးတုတ္က
ဘာမွ မျဖစ္သလို မ်က္လံုးကို မွိတ္ၿပီးေန ေနသည္။ ဦးတုတ္ လည္ပင္းနားကေန ေဆးကိုလိမ္းၿပီး ရင္အုပ္နားေရာက္ေတာ့ ဦးတုတ္ရဲ႕ ညိဳေမွာင္ေနတဲ့ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြကို
လက္ညိႈးနဲ႕လက္ခလည္ၾကားထဲညွပ္ၿပီးပြတ္ဆြဲေပးလိုက္မိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကို ေရွ႕သို႕ယိုင္လိုက္သျဖင့္ ဖင္အနည္းငယ္ေရွ႕သို႕ပြတ္ဆြဲသလုိျဖစ္သြားသည္။ ဦးတုတ္ပုဆိုး
ကလည္း သူ႕လီးႀကီးကို ဖံုးရံုေလးသာက်န္ေတာ့သည္။
            ` ဦး...သက္သာသြားၿပီလား...´ ကၽြန္ေတာ္မေမးဘဲေနလို႕ကေတာ့ မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ဦးတုတ္အိပ္ေပ်ာ္သြားႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖင္ၾကားထဲက ဦးတုတ္ရဲ႕
လီးႀကီးက တဒုတ္ဒုတ္နဲ႕ မာလာသည္။
            ` ေအး...နည္းနည္းေတာ့ သက္သာလာၿပီ...ဦးရဲ႕ဗိုက္သားေတြပါ လိမ္းေပးပါလား...´
            ` ဟုတ္ကဲ့...´ ကၽြန္ေတာ္ ထဖို႕ ဖင္ၾကြလိုက္ေတာ့ ဦးတုတ္ႀကီးက
            ` မထဘဲနဲ႕ ဒီတုိင္းလိမ္းေပးပါလား...´
            ` ဟုတ္...´ ဦးတုတ္ႀကီးရဲ႕ လီးႀကီးက တကယ့္ကို ေခါင္းေထာင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖင္ကို လီးႀကီးေပၚပြတ္ဆြဲၿပီး ေပါင္ေပၚကိုထုိင္လိုက္ေတာ့ ခါးေပၚက
ပုဆိုးက တခါတည္းခၽြတ္ခ်ၿပီးသားျဖစ္သြားသည္။
            ` ကန္ေတာ့ေနာ္...ဦး...´ တ၀က္တပ်က္ ေတာင္လာေသာ အေၾကာၿဖိဳင္းၿဖိဳင္းထေနေသာ ဦးတုတ္လီးႀကီးက တကယ့္ကိုစြဲမက္စရာေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဖင္ကို ျပန္ၾကြလိုက္ၿပီးပုဆိုးကိုျပန္ဆြဲတင္မယ္လုပ္ေတာ့...
            ` ရပါတယ္ကြ...ထားလိုက္ေတာ့...အခုဆို ပိုေတာင္ ေအးေသးတယ္...´  ဦးတုတ္ႀကီးရဲ႕ ဒစ္ႀကီးက တကယ့္ကို ပင္ေပါင္လံုးေလာက္ရွိသည္။ ေသြးေရာင္
လြမ္းေနေပမယ့္ အသားမည္းေတာ့ နီၿပီးမည္းေျပာင္ေနသည္။ ဒစ္ေပါက္၀တြင္လည္း Precum ေလးစို႕ေနသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ဗုိက္ေပၚကို ေဆးမ်ားမ်ားထည့္ကာပြတ္ေပးလိုက္
သည္။ ဦးတုတ္ႀကီးရဲ႕ လီးႀကီးက တကယ့္ကို စြဲေဆာင္ေနသည္။ ကိုင္ခ်င္စိတ္ေတြ...အားရပါးရစုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရျဖစ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အသံေတြတုန္
တုန္ယင္ယင္ျဖင့္   
            ` ဦး....ဦးရဲ႕...ဟို...ဟာႀကီးက အႀကီးႀကီးပဲ...´ ဦးႀကီးက မ်က္လံုးတခ်က္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ထန္းရည္မေသာက္ထားေပမယ့္ ဦးရဲ႕မ်က္ေထာင့္ႀကီး
ေတြကနီေနသည္။ ႏွာေခါင္းပြပြႀကီးမွာလည္းအဆီေတြတ၀င္း၀င္း။
            ` လီးကိုေျပာတာလား...´ လီး ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ဦးတုတ္က ေျပာထြက္လာသည္။
            ` ဟုတ္...´
            ` ႀကီးလို႕လားကြ...မႀကီးပါဘူး...´
            ` ႀကီးတာေပါ့..ဦးရ...ကၽြန္ေတာ့္ထက္စာရင္အမ်ားႀကီးႀကီးတယ္...´ ဦးတုတ္ႀကီးက သူ႕လီးကိုလက္ျဖင့္ ခပ္ဆဆ ဆုတ္ကိုင္လိုက္ၿပီး
            ` ဟုတ္လား...ဒါေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေထာင္ေသးဘူး...´ ေျပာတာလည္းျဖစ္ႏုိင္သည္။ လီးႀကီးက ေကြးေနေသးသည္။
            ` တကယ္ေထာင္လာရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ႀကီးလဲဦး...´ ဦးတုတ္က ေငါ့ေတာ့ေတာ့နဲ႕ရီလိုက္သည္။
            ` တကယ္မေတာင္တာၾကာၿပီ...ငါ့မိန္းမ ဆံုးကတည္းကပဲ...အခုေတာင္ ေမာင္ရင္ ဦးေပၚကိုတက္ထိုင္ေပးလုိ႕ ထလာတာ...တကယ္ေတာင္ဖို႕ဆိုရင္...
ငါ့မိန္းမပဲလုပ္ႏုိင္တာ...´ ဦးတုတ္ေျပာတာဟုတ္ပါလိမ့္မည္။ ဒီေလာက္တုတ္ခိုင္ခိုင္လီးႀကီးထဲကို ေသြးေတြအျပည့္အ၀ေရာက္ဖို႕က စိတ္ေတာ္ေတာ္ထမွျဖစ္ႏိုင္သည္။
အသက္အရြယ္ကလည္းရွိေသးသည္မဟုတ္လား။
            ` မရိုမေသ...ဦးမိန္းမကဘယ္လိုလုပ္ေပးလို႕လဲ´
            ` ေမာင္ရင္က ဦးတကယ္ေတာင္တာကိုၾကည့္ခ်င္လို႕လား...´ တည့္ကိုေမးေနပါလား။ ဒီအဆင့္ထိေရာက္ေနမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပါးစပ္နဲ႕မေျဖရဲဘဲေခါင္း
ညိတ္လိုက္ရသည္။ လက္ကေတာ့ ဦးရဲ႕ခ်က္နားကို တ၀ဲလည္လည္ပြတ္ေပးေနသည္။
            ` ဦးမိန္းမက သူ႕ႏို႕ႀကီးေတြကိုေပးကိုင္တယ္...ေနာက္လီးကိုလည္းလက္နဲ႕ဆြေပးတယ္...တခါတေလ...ပါးစပ္နဲ႕စုပ္ေပးတယ္...ဦးမိန္းမမို႕ေျပာတာမဟုတ္
ဘူး...။ အျပဳအစုတယ္ေကာင္းကိုး....ေမာင္ရင့္ကိုေျပာရင္းနဲ႕ သတိရလာၿပီ...´လီးႀကီးက  ခုနထက္စာရင္နည္းနည္းပိုထြားလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွဆက္မေျပာဘဲေနေနလိုက္
သည္။
            ` ေမာင္ရင္မွာက ႏို႕ေတြမွမရွိဘဲ...ဦးလီး အရင္ကလိုေတာင္ဖို႕မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး...´ ကၽြန္ေတာ္လည္ေခ်ာင္းေတြဒီ့ထက္ကိုေျခာက္ကပ္လာသည္။
အသံေတြအက္ကြဲကုန္လားမသိ။
            ` ကၽြန္ေတာ္....စမ္းၾကည့္လို႕ရလား...´
            ` ေဟ...ေမာင္ရင္က...ဦးလီးကို...မာေတာင္ေအာင္လုပ္ေပးမလို႕လား...´
            ` ဟုတ္..ဦး...ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ခ်င္လို႕ပါ....´ ဦးတုတ္ႀကီးက ခါတုိင္းထက္အသံက်ယ္က်ယ္ရီလိုက္သည္။ သြားၿပီ....ေပးမလုပ္လို႕ကေတာ့ ေသာက္ရွက္
ကိုႏွစ္ျခမး္ကြဲၿပီ။
            ` လုပ္ၾကည့္ေပါ့ကြာ...ဒါေပမယ့္...ဦးက...မလုပ္ရတာၾကာၿပီဆိုေတာ့...အဆံုးထိ တာ၀န္ယူမွာလား...´ ဦးတုတ္ေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္သည္။
အဆီတ၀င္း၀င္း အသားတထစ္ထစ္၀က္သားတံုးႀကီးကို ထမင္းခုႏွစ္ရက္မစားရေသးတဲ့လူေရွ႕မွာခ်ထားသလို...ဘယ္လိုမွ ကၽြန္ေတာ္မေနႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေသာက္ရွက္မရွိဘူးေျပာ
ေျပာ...ကၽြန္ေတာ္က
            ` ဟုတ္...တာ၀န္ယူပါ့မယ္ဦး...´
            ` ၿပီးေရာ...ေမာင္ရင္ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္...ဦးမ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ....မိန္းမကို ေတြးေနမယ္...´ ကၽြန္ေတာ့္လက္မွာက်န္ေနတဲ့ ေဆးေတြကို ဦးတုတ္ရဲ႕ဗိုက္သား
ေတြကို ထပ္ပြတ္ေပးလိုက္သည္။ ေတာ္ၾကာ ပရုတ္ဆီေတြေၾကာင့္လီးႀကီးက ပူစပ္ပူေလာင္ျဖစ္ရင္မေကာင္း။
            ` ဦး...ခဏေလး...ကၽြန္ေတာ္လက္သြားေဆးလိုက္အံုးမယ္...ေဆးေတြနဲ႕မို႕လို႕...´
            ` ေအး...´ မ်က္လံုးေတာင္ ဖြင့္မၾကည့္ဘဲေျပာသည္။ ဒီရြာက ရြာသားေတြက အဲ့ဒီေလာက္ေတာင္ လိင္ကိစၥမွာထန္ပံုရသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ဖိုးဒင္ကေရာ..
အေဖတူသားမို႕လား။ လက္ကို ဆပ္ျပာနဲ႕ေသခ်ာေဆးၿပီးျပန္လာေတာ့ ဦးတုတ္ရဲ႕လီးႀကီးက ခုနကေလာက္ မေတာင္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ ခုနကလို မရဲတရဲ ဦးတုတ္ရဲ႕ေပါင္ေပၚကို
ျပန္တတ္ထိုင္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္က မလႈပ္မယွက္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေပါင္ၾကားထဲက ညီငယ္ကလည္း အစြမ္းကုန္ေခါင္းေထာင္ေနသည္။ ေတာင္အားႀကီးလို႕ နာသလိုလိုေတာင္ျဖစ္
လာသည္။ ေကြးေကာက္နက္ေျပာင္ေနေသာ လေမြးအံုႀကီးကို လက္နဲ႕အသာပြတ္လုိက္သည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေမ်ာ့ႀကီးတေကာင္အလား မည္းနက္ေနတဲ့လီးႀကီးကို လက္နဲ႕ ျဖည္းျဖည္း
ေလးကိုင္လိုက္သည္။ လီးရဲ႕ အေႏြးဓာတ္က ကၽြန္ေတာ့္ ရဲ႕အေၾကာေတြထဲအထိ စီး၀င္သြားသည္။ ခပ္ဖြဖြညစ္ေပးရင္း ဂြင္းထုေပးေနလိုက္သည္။ ဦးတုတ္ေျပာသလို မမာလာေပမယ့္
လီးရဲ႕လံုးပတ္က လက္ညိႈးနဲ႕လက္မ ေကာင္းေကာင္းမထိခ်င္။ မေပ်ာ့တေပ်ာ့ ပူေႏြးေႏြးႏွင့္ကုိင္ရသူမွာ တကယ့္ကိုအားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထုေပးတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားေပမယ့္
ဒီလီးႀကီးက ေခါင္းေကာင္းေကာင္းမေထာင္လာ။ ဦးတုတ္က မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး
            ` ေမာင္ရင္ကိုေျပာသားပဲ...ဦးမိန္းမပဲ လုပ္ႏုိင္တာပါဆို...´
            ` ဦး...ပန္းေသေနတာလား´
            ` ေပါက္ကရ...ငါ့ပန္းက မေသဘူး...ေမာင္ရင္က မိန္းမမဟုတ္ေတာ့ မေတာင္တာ....ေမာင္ရင္ ပင္ပန္းပါတယ္ကြာ...´
            ` ဦးဒါဆို...လီးမေတာင္တာၾကာၿပီေပါ့..´ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြက လီးႀကီးကို အားနည္းနညး္သံုးၿပီးဖ်စ္ညစ္ေပးလိုက္သည္။
            ` မဟုတ္ဘူး...ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္က အပ်ိဳႀကီးေရခ်ိဳးတာၾကည့္ရင္ ေတာင္တယ္...´ ဦးတုတ္က ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္ေပါ့။ စိတ္ထဲကပဲေျပာလိုက္သည္။
            ` ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တနည္းသံုးၿပီး ေတာင္ေအာင္လုပ္ေပးမယ္...ဦး မ်က္လံုး လံုး၀မဖြင့္နဲ႕...´
            ` ေဟ...ငါ့လီးေတာင္ၿပီးရင္...လရည္ထြက္တဲ့အထိ ေမာင္ရင္ တာ၀န္ယူရမွာေနာ္....တာ၀န္ယူတယ္ဆိုလုပ္.´
            ` ေအးေဆးပါဦး...ဦးမ်က္လံုးသာ မဖြင့္ၾကည့္နဲ႕´
            ` ၿပီးေရာ...ငါအခုမွ...ပဲဇိမ္ခံရေတာ့တယ္...ေမာင္ရင္ မိန္းခေလးျဖစ္ရင္လည္းေကာင္းသား...´ ေျပာၿပီးတာနဲ႕ မ်က္လံုးကို ပိတ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဦးတုတ္ရဲ႕
ကိုယ္ေပၚကေန ခဏထၿပီး ေပါင္ၾကားထဲမွာ ေမွာက္အိပ္လိုက္သည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕လီးႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေရွ႕တည့္တည့္။ Wow....so big! လက္နဲ႕အသာအယာကိုင္ၿပီး လွ်ာဖ်ား
ေလးနဲ႕ ဒစ္ႀကီးကို ကလိလိုက္သည္။ လွ်ာရဲ႕ တံေတြးေတြေၾကာင့္ ဦးတုတ္ႀကီး တခ်က္တြန္႕သြားသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီးထားေပမယ့္ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေခၽြးနံ႕ကေတာ့ ရွိေနေသးသည္။
ႏႈတ္ခမ္းေတြကို အားရပါးရဟၿပီး ပင္ေပါင္လံုးေလာက္ရွိတဲ့ ဒစ္ႀကီးကို ပါးစပ္ထဲသြင္းယူလိုက္သည္။ လွ်ာကို အျပားလိုက္လုပ္ၿပီး ပါးစပ္ထဲေရာက္လာတဲ့ ဒစ္ႀကီးကို ရစ္ပတ္လိုက္သည္။
            ` အား...ေကာင္းလိုက္တာကြာ...´ ကၽြန္ေတာ္ျပန္မေျဖေတာ့ပဲ ပါးစပ္ထဲအျပည့္အ၀၀င္ေနတဲ့ လီးႀကီးကို အျမတ္တႏိုးစုပ္ေပးေနမိသည္။ လီးစုပ္ဖူးေပမယ့္ အခုလို
ျပည့္ျပည့္၀၀ တစ္ခါမွ မစုပ္ဖူးဘူး။ လီးႀကီးကို ပါးစပ္ထဲ၀င္ႏိုင္သေလာက္၀င္ေအာင္ ထိုးသြင္းၿပီး ပါးႏွစ္ဖက္ခ်ိဳင့္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ စုပ္ေပးလိုက္သည္။ အေၾကာေတြတဒုတ္ဒုတ္ႏွင့္
လီးႀကီးက တျဖည္းျဖည္းေတာင္လာသည္။ တကယ့္ကုိ မာၿပီးေတာင္လာသည္။ ဒစ္ႀကီးကိုသာပါးစပ္နဲ႕စုပ္ေပးလိုက္ၿပီး လက္နဲ႕ ဂြင္းထုေပးလိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီး ဘာသံမွကို မထြက္
ေတာ့ပဲ ဖီးလ္ယူေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ က်န္လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ညီဘြားကို ေဘာင္းဘီတိုၾကားထဲက ေနျပဳစုေပးလိုက္သည္။ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္ကို ခပ္သြက္သြက္
လႈပ္ရွားေပးလိုက္သည္။ ဦးတုတ္ႀကီးလက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ေတြကိုလာကိုင္သည္။
            ` အား...ေကာင္းလိုက္တာကြာ....ေမာင္ရင္က လီးစုပ္တာေတာ္လိုက္တာ...ဦးမိန္းမထက္ေတာင္ေကာင္းတယ္....ေအး..ဟုတ္ၿပီ..အခုလို...အား...အားေလးနဲ႕
စုပ္ေပး..အား....ေကာင္းလာၿပီ....အား.......အရမ္းေကာင္းလာၿပီ...´ ဦးတုတ္ရဲ႕လက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကို အားနဲ႕သူ႕လီးႀကီးေပၚကို ဖိခ်ေနသည္။ ေသာက္မင္ကတ္လို႕ အစြမ္း
ကုန္စုပ္ေပးလိုက္သည္။ လက္က လည္းဒီ့ထက္ျမန္ျမန္ထုေပးလိုက္သည္။
            ` အား.....ေမာင္ရင္...ေခါင္းဖယ္....ေခါင္းဖယ္...ထြက္ေတာ့မယ္....´ ေျပာတာနည္းနည္းေနာက္က်သြားသည္။ ငန္က်ိခၽြဲပ်စ္ေနတဲ့ သုတ္ရည္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္
ပါးစပ္ထဲကို တ၀က္တပ်က္၀င္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကို မရပ္ေသးဘဲဆက္ထုေပးလိုက္သည္။
            `အား...အား...ဟူး..........´ ဦးတုတ္ရဲ႕အသက္ရႈသံေတြ သက္ျပင္းခ်သံေတြ အင္မတန္ျပင္းသည္။ ပါးစပ္ထဲက ထြက္သြားေသာလီးႀကီးမွာ သိပ္မေပ်ာ့ေသးဘဲ
လရည္ေတြႏွင့္ ဒစ္ႀကီးမွာ နီမည္းၿပီးေျပာင္လက္ေနသည္။ အ၀ါေရာင္သန္းေနတဲ့ ပ်စ္ခဲေနတဲ့သုတ္ရည္ေတြဟာ လေမြးအံုႀကီးေပၚမွာ တြဲလဲခိုေနသည္။ ပါးစပ္ထဲက ခၽြဲပ်စ္ေနတဲ့
ဦးတုတ္ရဲ႕သုတ္ရည္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ထၿပီး ေထြးထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္ေဖးက ျပန္ထြက္လာေတာ့ အခုထိ ပုဆိုးမ၀တ္ေသးတဲ့ ဦးတုတ္ႀကီးကိုေတြ႕ရသည္။
            ` ေမာင္ရင္...ကိုေက်းဇူးတင္တယ္ကြာ....ဦး...ဒီလိုမ်ိဳး မေကာင္းတာၾကာၿပီ...´
            ` ရပါတယ္...ကၽြန္ေတာ္က ဦးေလးရဲ႕ပစၥည္း ေတာင္တာကိုၾကည့္ခ်င္ေတာ့လုပ္ေပးရတာေပါ့...´ ဦးတုတ္ႀကီးလီးက ဒီေလာက္အမ်ားႀကီးထြက္ၿပီးေတာင္ေကာင္း
ေကာင္းမက်ခ်င္ေသး။ ေခါင္းေထာင္ေနေသးသည္။
            ` ဦးေလးဟာႀကီးက အခုထိမက်ေသးဘူးလား...´ ဦးတုတ္က လရည္ရြဲေနေသာ လီးႀကီးကုိ ညစ္လိုက္ၿပီး
            ` ေတာ္ရံုနဲ႕မက်ဘူး....ဦးက မိန္းမနဲ႕ဆို...အနည္းဆံုး ႏွစ္ခါေလာက္ၿပီးမွ ေနသာထိုင္သာရွိတာ...ေန႕တိုင္းေတာ့မလုပ္ဘူးေပါ့ကြာ...´ ပါးစပ္ကသာေျပာေနတာ
လက္ေတြက အၿငိမ္မေနဘဲလီးႀကီးကို ဂြင္းတိုက္ေနေသးသည္။ ႏွစ္ခါမွ ေနသာထိုင္သာရွိတာတဲ့။ ဟူး...ကၽြန္ေတာ့္လိုလူငယ္ေတြေတာင္ တခါတည္းနဲ႕တင္ ေမာဟိုက္ေနၿပီ။
            ` ဦးက ေတာ္ေတာ္အားရွိတာပဲ....´
            ` ရွိတာေပါ့ကြ... ေမာင္ရင္မယံုရင္...ဦးေနာက္တခါထုတ္ျပလို႕ရတယ္...ေအးေဆးပဲ´ ေၾကာက္စရာလန္႕စရာပါလား။ အခုထိ ဂြင္းထုေနတုန္း။
            ` ဟို...ယံုပါတယ္ဦး...´
            ` ေမာင္ရင္ယံုေပမယ့္...ဦးဟာက ေနာက္တေခါက္မလုပ္ရရင္ မရဘူးကြ...´ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထပ္လုပ္ခိုင္းခ်င္ပံုရသည္ဒ။ လရည္ေတြနဲ႕ခၽြဲက်ိေနေသာ မေပ်ာ့တေပ်ာ့
လီးႀကီးကုိ ထပ္မမႈတ္ေပးခ်င္ေတာ့။
            ` ဒါဆို...ဦးက ေနာက္တေခါက္ထပ္လုပ္ခ်င္တယ္ေပါ့..´
            ` ေအး...´
            ` ဟို...ဖိုးဒင္ျပန္လာေတာ့မယ္ထင္တယ္...ေနာက္ေန႕မွ ကၽြန္ေတာ္ထပ္လုပ္ေပးမယ္ေလ...ဦး..´
            ` ဖိုးဒင္လား ဒီအခ်ိန္ျပန္လာမွာ...ညေနေစာင္းမွျပန္လာမွာ....´  ကၽြန္ေတာ္ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိဘူး။ လင္းေသြးသစ္...လင္းေသြးသစ္...မင္းစခဲ့တဲ့ဇာတ္မင္း
ႏိုင္ေအာင္ က ေပေတာ့။
            ` ဒါဆို...ကၽြန္ေတာ္ ထုပဲထုေပးေတာ့မယ္....ရတယ္မဟုတ္လား....´ ဦးတုတ္က ျပံဳးလိုက္သည္။ မခ်ိတခ်ိ အျပံဳးဟု ကၽြန္ေတာ္နာမည္တပ္လိုက္သည္။
            ` ေမာင္ရင္က...ဖိုးဒင္ကို ဒီည...ေပးခ်မွာမဟုတ္လား...´
            ` ဗ်ာ...´ မေန႕ က ဦးတုတ္သူတို႕ေျပာေတြကို အကုန္ၾကားတယ္ေပါ့။ တေခါေခါနဲ႕အိပ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ျမင္တာပါ။
            ` မဗ်ာပါနဲ႕ကြာ...ေမာင္ရင္ က အေျခာက္ ေလးဆိုတာဦးသိပါတယ္...မရွက္ေနပါနဲ႕....ဦးငယ္ငယ္ကလည္း ေမာင္ရင္လိုပံုစံမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းရွိပါတယ္...သူ႕လည္း
ဦးကို အခု ေမာင္ရင္လုပ္သလိုလုပ္ေပးတယ္....ဒါတင္မကဘူး...သူ႕ဖင္ေပါက္ထဲေတာင္ေပးထည့္တယ္...´ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေတြတကယ့္ကို ပူထူေနသည္။ ငယ္ရာက ႀကီးလာတဲ့
လူႀကီးကုိ သြားဖီးေတာ့ ခံေပေတာ့....လင္းေသြးသစ္...မင္းခံေပေတာ့။
            ` ဟို...ဦး....ဒီကိစၥကို ဖိုးဒင္ကို မေျပာပါနဲ႕ဗ်ာ....သူသိသြားလို႕ရွိရင္....´ ဖိုးဒင္က လူငယ္။ သူ႕အေဖေျပာလို႕ ၿမိဳ႕ကဆရာက အေျခာက္ႀကီးပါဆိုရင္ တရြာလံုး
သိသြားႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေတာင္သြားမသင္ရဲဘဲ ၿမိဳ႕ကိုျပန္ေျပးရကိန္းဆိုက္သည္။ ေနာင္တ ဆိုတာ ေနာင္မွတရတာတကယ့္ကိုမွန္သည္။
            ` မေျပာပါဘူးကြ....တခုေတာ့ရွိတယ္...ဦးရဲ႕သား ဖိုးဒင္....ေမာင္ရင့္ကို မလုပ္ခင္...ဦးအရင္လုပ္ခ်င္တယ္...သားက အေဖထက္သာရင္မေကာင္းဘူးမလား´
မွားပါတယ္။ မွားပါတယ္။ ဒီကိစၥကိုမ်ား သားက အေဖထက္သာရင္မေကာင္းဘူးဆိုေတာ့...ဟူး...ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္ရမလဲ။
            ` ကၽြန္ေတာ္ ခံႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး...ဦးရဲ႕ဟာႀကီးကအႀကီးႀကီး....´ ဦးတုတ္က ေငါက္ထနဲထထိုင္လိုက္သည္။ လီးႀကီးကလဲ ထိုးထုိးေထာင္ေထာင္။
            ` နာတာခဏပါကြ...၊ ေနာက္ေတာ့....မင္းတို႕ေတြထံုးစံအတိုင္းေကာင္းသြားမွာပါ...´ အားပါးပါး...အားရိုးရိုးလို႕ေအာ္ရေလာက္သည္။ ဒီေလာက္ထိအထာနပ္
ေနတာ ဦးတုတ္ႀကီး ဖင္ဘယ္ေလာက္ေတာင္ခ်ဖူးမွန္းမသိ။
            ` မလုပ္လို႕မရဘူးလားဗ်ာ...ကၽြန္ေတာ္နာမွာေၾကာက္လို႕ပါ...´
            ` ကဲ...ဒီဘက္ကိုလာ....ဦးမနာေအာင္လုပ္ေပးမယ္....´ ကၽြန္ေတာ္ ဦးတုတ္ႀကီးေျပာတဲ့အတုိင္း သူ႕ဘက္ကိုထသြားလုိက္သည္။
            ` ဒီမွာ ေမွာက္ရက္ေလးေန...မနာဘူး....ေဟာဒီမွာ ေမာင္ရင္ယူလာတဲ့ ဆီပုလင္းရွိတယ္... စိတ္ကိုေလ်ာ့ထား....´ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ရင္ေတြတဒိတ္ဒိတ္နဲ႕
ေမွာက္ေပးလိုက္သည္။ ဆီပုလင္းက ေဆးလိမ္းဖို႕အတြက္ပါ။ အခုဟာက...။
            ` ဦး...တကိုယ္လံုးနာေနတယ္ဆို...ေနာက္ရက္ေတြမွလုပ္ပါလား...ကၽြန္ေတာ္ျပန္မွမျပန္ေသးဘဲ...´ ဦးတုတ္ႀကီးက ခပ္တုတ္တုတ္ရီလိုက္သည္။( အဲ...ေယာင္
လို႕...ခပ္အုပ္အုပ္ရီလိုက္သည္)
            ` ဘာမွမနာဘူး....နာေနတာ...ေဟာဒီကလီးႀကီး...´ သြားပါၿပီ၊ တရွက္ကေန ႏွစ္ရွက္ကြဲၿပီ။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေက်ာ့ကြင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အသာတၾကည္ ဖမ္းခံမိၿပီပဲ။
ယုန္ငယ္ေလးပမာ က်ားေရွ႕မွာ ေမွာက္ရက္ေလး ေနေပးလိုက္ရသည္။ (ယုန္ငယ္ျဖစ္ပါသည္....သိုးငယ္ မဟုတ္ပါ....ဟဲ...ငွဲ...ငွဲ..)။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာင္းဘီကို အသာေလးဆြဲခၽြတ္လိုက္ၿပီး
ဦးတုတ္ရဲ႕လက္ၾကမ္းႀကီးေတြက ဖင္ႏွစ္မြာကို အပီညစ္ေနေတာ့သည္။ ၾကမ္းရွရွ အရသာက တမ်ိဳးေတာ့ေကာင္းသား။ ဖင္ၾကားကို ၿဖဲလိုက္ၿပီး....ထြီ...အိုး...တံေတြးေတြေထြးခ်လိုက္သည္။
ဦးတုတ္ရဲ႕တံေတြးေတြေၾကာင့္ ေစးကပ္ကပ္စိုစိစိျဖစ္သြားသည္။
            ` ေမာင္ရင္...ေလးဖက္ေထာက္ေပးပါလား...ေမွာက္ယက္က ၀င္သြားမွလုပ္လို႕ေကာင္းတာ...´ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ေတာ့။ သိခ်င္သမွ်ကိုေမးရေတာ့မည္။
            ` ဦးေလးက ဒီလိုပဲ အေျခာက္ဖင္ေတြကို ခ်ေနက်ပဲလား...´ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စကားလံုးယဥ္ယဥ္ေလးေတြေရြးခ်င္ပင္မယ့္...ကၽြန္ေတာ္ မေရြးျဖစ္ေတာ့။
            ` ဟား...ဟား....ဒီလုိပဲေပါ့ကြ....ဦးငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ...အေျခာက္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပါတယ္...ေန႕ဘက္မွာ တေယာက္က ဦးကို ထန္းရည္တိုက္ၿပီး
ဖင္ခ်ခိုင္းရင္ ေနာက္တေယာက္က ညဖက္က်ရင္ ဦးအိမ္ရဲ႕ေနာက္ေဖးမွာ လီးစုပ္ေပးတယ္...ဒီလိုေနလာတာ....ဖိုးဒင္အေမနဲ႕မေတြ႕ခင္အထိေပါ့ကြ...´
            ` အခုအဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေကာ....´
            ` တေယာက္က ပိုးထိလို႕(ေျမြကိုက္လို႕) ဆံုးသြားၿပီ...တေယာက္က သူ႕မိဘေတြနဲ႕ၿမိဳ႕ကိုေျပာင္းသြားၿပီ...´ ဦးတုတ္ကလည္းမလြယ္ပါလား။ အေဖတူသားလား...
သားနဲ႕တူတဲ့အေဖလား။ ဦးတုတ္ေျပာသည့္အတုိင္း ဖင္ကို ေနာက္ကိုေကာ့ၿပီးေပးထားလိုက္သည္။ ဦးတုတ္က သူ႕ဒစ္ႀကီးကို ဖင္၀မွာလာေတ့သည္။ လရည္ေတြက ေျခာက္သြားပံုရသည္။
ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ႏွင့္ မာေတာင္ေတာင္ႀကီး။
            ` ေမာင္ရင့္နားက ဆီပုလင္းလွမ္းေပးပါအံုး...´ ကၽြန္ေတာ္ဆီပုလင္းလွမ္းေပးလိုက္သည္။ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဆီပုလင္းထဲက မုန္႕ညင္းဆီေတြကို လက္ဖ၀ါး
ထဲအားရပါးရထည့္သည္။ ကုန္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဆီေတြကုန္ပါၿပီ။ ဆီရြဲေနတဲ့လက္နဲ႕ သူ႕လီးႀကီးကို အစြမ္းကုန္ ဆီသုတ္ေနသည္။ ဘယ္ဖက္လက္က ဖင္၀ေလးကို ပြတ္ေနေသးသည္။
ဒူးေထာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္နားကပ္လာၿပီး ဒစ္ႀကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ခ်ယ္ရီ၀ေလးမွာေတ့ထားလိုက္သည္။
            ` ေမာင္ရင္...စိတ္ေလ်ာ့ထား...´ စိုစိစိႏွင့္အတူ ဒံုးက်ည္ထိပ္ဖူးႀကီးက အေပါက္၀ကိုတည့္တည့္ခ်ိန္ထားသည္။
            ` အား....အား..........´ ေျပာေတာ့ မနာဘူးတဲ့။ မတရားထိုးထည့္သည္။ ဖင္၀တခုလံုးက်ိန္းစပ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီးဦးတုတ္ရဲ႕ ဗိုက္ေခါက္ႀကီးကို
လက္ျဖင့္တြန္းလိုက္သည္။
            ` မရဘူး...အရမ္းနာတယ္....´
            ` စိတ္ေလ်ာ့ေလ....မတင္းထားနဲ႕...´ စိတ္ေလ်ာ့ေပမယ့္ မသံုးတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ေသာ့ေပါက္လိုနည္းနည္းေတာ့က်ပ္တာေပါ့။
            ` ေလ်ာ့ထားတယ္...´ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဖီးလ္တက္ေနတဲ့စိတ္ေတြဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ။ ဦးတုတ္ႀကီး က ကၽြန္ေတာ့္ညီငယ္ကို လက္နဲ႕ဂြင္းထုေပးေနသည္။
ခဏေလာက္ၾကာေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္လံုးျဖင့္ ဖင္၀ကို ၿဖဲၿပီး ဒစ္ႀကီးကို ေတ့ကာအားနဲ႕ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။
            ` အား...အား..ေသၿပီ....အား...´ ဆီေၾကာင့္သာ ေလ်ာ၀င္သြားေပမယ့္ အရွိန္နဲ႕၀င္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အနားသတ္ေတြစုတ္ၿပဲသြားၿပီလားေတာင္မသိ။ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းနဲ႕
ေအာင့္ေနသည္။ တကယ့္ကို တင္းက်ပ္ျပည့္၀တဲ့အရသာကို ခံစားရသည္။ ဦးတုတ္ႀကီးက ခဏေလးေတာင္မနားဘဲ လီးႀကီးတစ္ေခ်ာင္းလံုးကိုအဆံုးထိသြင္းလိုက္သည္။
            ` အား....နာတယ္.....အရမ္းနာတယ္....´
            ` ခဏေလးပဲနာမွာပါကြ...အျဖစ္သည္းမေနပါနဲ႕...´ ခင္ဗ်ားႀကီးခံၾကည့္ပါလားလို႕ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ဆီရဲ႕အကူအညီေၾကာင့္သာ နည္းနည္း ေခ်ာင္
ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိျဖစ္သြားသည္။ စပ္ဖ်င္းတင္းက်ပ္ေနေသာ ခံစားမႈက အခုထိရွိဆဲ။ လီးႀကီးကို အသြင္းအထုတ္ ပံုမွန္ေလးလုပ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ၾကမ္းျပင္တြင္အပ္ကာ ဖင္တခု
လံုးကိုဦးတုတ္ႀကီးလက္ထဲအပ္ထားရသည္။ ခါးေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ အားရပါးရဆုပ္ကိုင္ၿပီး အားနဲ႕ ေဆာင့္ခ်က္ေတြက အူနံရံေတြထဲကို အရွိန္ပါပါ ထိုးထည့္လိုက္သျဖင့္ ေအာင့္
ေအာင့္လာသည္။
            ` အခုေကာင္းသြားၿပီမလား....´
            ` နာေသးတယ္....´
            ` ေအာင့္ခံထား...´ လီးႀကီးကို တခ်က္တည္းဆြဲထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္တကိုယ္လံုး ေလထဲေျမာက္တက္သြားသလို ရင္ဘတ္တခုလံုး ဟာခနဲျဖစ္သြား
သည္။
            ` ခါးေကာ့ထားလိုက္...ဖင္ကို ေျမာက္ထား...´ အခု ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဦးတုတ္ေျပာသည့္အတုိင္း လိုက္လုပ္ေနရသည္။ သူေျပာသလို နည္းနည္းေတာ့ေကာင္းလာသည္။
ဆီပုလင္းထဲက ဆီေတြကို ဖင္ေပါက္ကိုၿဖဲၿပီးေလာင္းထည့္လုိက္သည္။ နဂိုက ပူထူေနေသာ ဖင္၀တစ္ခုလံုး ေအးစက္စက္ျဖစ္သြားသည္။ ဦးတုတ္ကခါးကိုကိုင္ၿပီး နဂိုေလးဖက္ေထာက္
ပံုစံအတိုင္းျပန္ေနခိုင္းသည္။ ဒီတစ္ခါ ဖင္၀ကို ေသခ်ာေတ့သည္။ ခါးေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္သည္။
            ` အား......´ အားနဲ႕တခ်က္တည္းေဆာင့္ခ်လိုက္တဲ့ အရွိန္က ေတာ့္ေတာ့္ကိုျပင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လီးကိုလည္း ဦးတုတ္က ဂြင္းထုေပးေနျပန္သည္။ အခ်က္ေပါင္းမ်ား
စြာ သြင္းလိုက္ထုတ္လိုက္။
            ` ေမာင္ရင္...ေမွာက္ခ်လုိက္´
            ` ဟုတ္...´ ဦးတုတ္ကိုယ္ႀကီးက ေလးသည္။ လီးႀကီးက ဖင္ထဲကေနမႏႈတ္ေသး။ ဦးတုတ္ေကာင္းလာပံုရသည္။ သူ႕လွ်ာၾကမ္းႀကီးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္လည္ပင္းေတြကို
လာလ်က္သည္။ ေနာက္...နားရြက္ေတြကို သြားျဖင့္ခပ္ေဖာ့ေဖာ့ကိုက္သည္။ အား....ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေကာင္းလာသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ေဆာင့္ခ်က္ေတြဒီ့ထက္
ျမန္လာသည္။
            ` အား....အား........ၿပီးေတာ့မယ္....´
            ` ဦး....ဦး....အထဲမွာ မထုတ္နဲ႕.....´
            ` အား....မရေတာ့ဘူး..အား..........အား..................´ ပူပူေႏြးေႏြး သုတ္ရည္ပ်စ္ပ်စ္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဖင္ထဲကို ပန္းထုတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လီးထိပ္မွလည္း
ဦးတုတ္ႏွင့္အတူ လရည္မ်ားတရေဟာ ပန္းထြက္လာသည္။ ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ခုရဲအေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္လီးမွာ သုတ္ရည္ထြက္ေပမယ့္ နာေနသည္။ ပြတ္တုိက္အားေၾကာင့္
ပူတဲ့ အပူနဲ႕ လရည္ရဲ႕အပူခ်ိန္တို႕ေပါင္းၿပီး ဖင္တခုလံုးပူထူေနသည္။ ဦးတုတ္ကသူ႕လီးႀကီးကို ဆြဲမထုတ္ေသး။
            ` ဦး...ထေတာ့ေလ....´
            ` ခဏေလး ေပးစိမ္ထားပါလား....´
            ` ထပါေတာ့ဗ်ာ...အေလးႀကီးပဲ...´ ဦးတုတ္က ကၽြန္ေတာ့္ပါးေတြကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေမြးႀကီးနဲ႕ တခ်က္နမ္းလိုက္ၿပီး မွ ဖင္ထဲက လီးကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။
လရည္ေတြေၾကာင့္ ပလြတ္ဆိုတဲ့ အသံနဲ႕အတူ ဦးတုတ္ႀကီး မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။
            ` ေကာင္းလိုက္တာကြာ...အခုလို...မေကာင္းတာေတာ္ေတာ့္ကိုၾကာၿပီ။..´ ကၽြန္ေတာ္ထလိုက္ေတာ့ ဖင္ထဲက ဦးတုတ္ရဲ႕ သုတ္ရည္ေတြက စီးက်လာသည္။
အျပင္ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီးေတာင္ လိေမၼာ္ေရာင္သန္းေနၿပီ။
            ` ကၽြန္ေတာ္ေရသြားခ်ိုဳးေတာ့မယ္...´
            ` ေနအံုး..ဦးေရသြားခပ္ေပးမယ္...´ ဦးတုတ္ရဲ႕ လီးႀကီးမွာ အခုမွေပ်ာ့သြားသည္။
            ` ရတယ္..ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာ ခပ္မယ္....´
            ` ဦး...လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္...ဦးလည္းေရျပန္ခ်ိဳးရဦးမယ္...ဒီမွာၾကည့္ဦး...´ ဦးတုတ္ႀကီးက သူ႕ေပါင္ၾကားကလီးႀကီးကို ေကာ့ျပသည္။ လရည္ေတြရယ္...အက်ိအခၽြဲ
ေတြေပေနတဲ့ ေမ်ာ့တစ္ေကာင္လို မည္းသည္းေျပာင္လက္ေနသည္။ အ၀တ္ႀကိဳးတန္းေပၚက ေရလဲပိုင္းေလးကို ဦးတုတ္ခါးမွပတ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ထြက္လာခဲ့သည္။
အိမ္ေနာက္ေဖးေရာက္ေတာ့ ေနေတာင္ေစာင္းေနၿပီ။ ေကာင္ကင္ႀကီးတစ္ခုလံုး ပန္းဆီေရာင္ထလို႕။ အသံုးမျပဳတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ခ်ယ္ရီ၀ေလးမွာ က်ိန္းစပ္ေနသည္။
ဦးတုတ္ကိုယ္တိုင္ေရခပ္ေပးသည္။ ေအးစက္ေနေသာေရက ခ်ယ္ရီ၀ေလးဆီေရာက္သြားတိုင္း စပ္ဖ်င္းဖ်င္း။ ဦးတုတ္က စဥ့္အိုးထဲကိုေရအျပည့္ျဖည့္ထားသည္။ ေရသံုးေလးထမ္း
ခပ္ထားသည့္အတြက္ေမာေနပံုရသည္။ အိမ္ေနာက္ေဖး အုတ္ခံုေလးမွာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ိဳးတာၾကည့္ေနသည္။ ဦးတုတ္ရဲ႕ ဗိုက္သားျပင္ႀကီးက တကယ့္ကို
ေဖာင္းကားေနသည္။ ၾကြက္သားေတြအရင္ကရွိခဲ့ပံုေပၚသည္။ ေရကို အားရပါးရခ်ိဳးလိုက္ၿပီး တကိုယ္လံုးေပ့ါပါ့းလန္းဆန္းသြားသည္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ အိမ္ေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာ
ဖတ္မယ္လို႕လုပ္ထားတဲ့စာအုပ္ေလးကို ယူၿပီး သြားဖတ္ေနလိုက္သည္။ ဦးတုတ္က ေနာက္ေဖးမွာေရခ်ိဳးရင္းက်န္ခဲ့သည္။






                                    +++
ဆက္ရန္ရွိေသးသည္....(၂၀၀၉ မကုန္မခ်င္းဆက္ရန္ရွိပါေသးသည္)
***(ဇာတ္လမ္းပါစကားလံုးတခ်ိဳ႕သည္ ဇာတ္လမ္းသေဘာအရ အနည္းငယ္ရိုင္းစိုင္းေနပါသျဖင့္ သည္းခံဖတ္ရႈေပးပါရန္)





           



Aug 18th

ခရမ္းၿပာတိမ္တိုက္

By zeya maung

ကၽြန္ေတာ္ဒီခရီးကို မလာခဲ့မိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဒီလိုတစ္ဆစ္ခ်ိဳးေၿပာင္းလဲ

ပါ့မလားလို႕ကိုယ့္ဟာကိုသုံးသပ္မိပါတယ္၊တကယ္ၿပန္စဥ္းစားႀကည့္ေတာ့လဲ

လူ႕ဘုံမွာက်င္လည္ေနရတဲ့ကၽြန္ေတာ္တို႕လူသားေတြဟာအခ်ိန္နဲ႕အမ်ွ

အေၿပာင္းအလဲေရစီးေႀကာင္းထဲမွာေမ်ွာပါေနမွန္းကိုယ့္ဟာကိုသတိမထား

မိႀကသူေတြကအမ်ားစုပါ၊အရင္ကကၽြန္ေတာ္ဒီလိုလူစားထဲမွာပါတယ္၊

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဟာဒီအသက္အရြယ္အထိသိပ္ၿပီးထူးၿခားတယ္ရယ္လို႕

မရွိခဲ့ပါဘူး၊ေန႕တစ္ဓူ၀အိမ္နဲ႕အလုပ္ကူးခပ္ရင္းေန႔ရက္ေတြ ကုန္ဆုံးခဲ့

ရပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္မဆုံေတြ႕ခင္ကာလအေၿခအေနေပါ့ဗ်ာ၊

ကၽြန္ေတာ့္နာမည္မင္းလြင္ဦး၊အသက္က(၃၀)စြန္းစြန္း၊ေမာင္ႏွမမ်ားတဲ့

ကၽြန္ေတာ္
တို႕မိသားစုမွာကၽြန္ေတာ္ကအလတ္ေကာင္၊အလတ္ဆိုတဲ့အတိုင္း

ငယ္ငယ္ကတည္းကအခ်စ္ခံ၊ဦးစားေပးခံရၿပီးႀကီးထြားလာခဲ့ရတာမဟုတ္ေတာ့

အသဲကလဲခပ္မာမာ။

မိဘေတြကကိုယ္ပိုင္စီးပြားေလးနဲ႕
ဆိုေတာ့မရွိမရွားထဲကပါဘဲ၊ကၽြန္ေတာ္က

ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္သူ
အေပါင္းအသင္းလဲသိပ္မရွိဘူး၊

လုပ္စရာရွိရင္ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႕စိတ္နစ္ၿပီး
လုပ္တတ္တယ္၊ပါတ္၀န္းက်င္

ကိုလဲသိပ္ဂရုမထားတတ္တဲ့ေကာင္ပါ။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကိုၿခဳံႀကည့္မယ္ဆိုရင္လည္းေတာင္ကတုံးေပၚမွာတစ္ပင္တည္း

ထီးထီးေပါက္ေနတဲ့သစ္ကိုင္းက်ိဳးတိုးက်ဲတဲအပင္နဲ႕တူပါတယ္၊အထီးက်န္ၿခင္း

ေၿခာက္ေသြ႕ၿခင္းဆိုတာကၽြန္ေတာ့္နာမ္စားေတြပါဘဲ။

ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကသိုလ္မွာစီးပြားေရးစီမံခန္႕ခြဲမႈမဟာဘြဲ႕ရၿပီးေနာက္ပိုင္း

စီမံခ်က္ညိွႏိႈ္င္းေရးမႈးရာထူးနဲ႕INGO တစ္ခုမွာအလုပ္ရေတာ့ရန္ကုန္ရုံးခ်ဳပ္မွာ


ကၽြန္ေတာ္ရုံးထိုင္ရပါတယ္၊ရာထူးတာ၀န္အရ စီမံခ်က္ရွိတဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ေတြဆီကို


လုပ္ငန္းကိစ
နဲ႕ မႀကာခဏခရီးထြက္ရတယ္၊ခရီးထြက္တိုင္းလည္းေလယာဥ္


နဲ႕ဘဲသြားေနက်ပါ၊ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန႕ညေနပိုင္းက်မွ အေရးေပၚ ကိစ


ေပၚလာလို႕နက္ၿဖန္မနက္(၈)နာရီမႏ
ေလးမွာကၽြန္ေတာ္ရွိေနဘို႕လိုလာတယ္၊


ေလယာဥ္လက္မွတ္ကလဲခုလိုညေနေစာင္းႀကီး၀ယ္လို႕အဆင္မေၿပေတာ့တာ
နဲ႕ ကမန္းကတန္္းကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့လွည္းတန္းအၿမန္ၿပန္ေရခ်ိဳး၊အ၀တ္အစား


ကိုခရီးေဆာင္အိတ္ထဲေကာက္ထည့္ၿပီးတာနဲ႕ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေၿပး


ကားဂိတ္ကို taxi နဲ႕ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ည(၈)နာရီေက်ာ္ေနၿပီ၊


ဖုံးဆက္ထားလို႕ ည(၉)နာရီခြဲထြက္မယ့္ နယူးမႏလာထြန္း လိုင္းမွာ


ထိုင္ခုံရပါတယ္၊

 (၉)နာရီနဲနဲေက်ာ္တာနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ကားေပၚေရာက္ေနပါၿပီထိုင္ခုံနံပါတ္က

(၃၉)အလယ္လမ္းဘက္အၿခမ္း၊ကၽြန္ေတာ့္ေဘးခုံ(၄၀)ကေတာ့ညာဘက္


အၿခမ္းေပါ့၊ထိုင္မယ့္ခရီးသည္ေတာ့မေရာက္ေသးဘူး၊အဲယားကြန္းကေတာ့


ေအးစိမ့္ေနတာဘဲ၊ဥေရာပကေနတင္သြင္းလာတဲ့Scania အမိ်ုဳးအစား

ခရီးသည္တင္ကားႀကီးၿဖစ္ၿပီးထိုင္ခုံကလညး္ေလယာဥ္ပ်ံထဲကထိုင္ခုံေတြ

အတိုင္းရွယ္ၿဖစ္ပါတယ္၊ၿခဳံဘို႕ေစာင္လဲေပးတယ္၊ကားမထြက္ခင္အေပၚဘက္

မီးဖြင့္ထားလို႕ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္အတိုင္းအခိ်န္အားရင္စာဖတ္ေနလိုက္တယ္

 

 “အစ္ကို…အစ္ကို နဲနဲေလာက္ခင္ဗ်…”

 ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ႀကည့္လိုက္ေတာ့၊နံေဘးထုိင္ခုံပိုင္ရွင္ခရီးသည္ၿဖစ္မယ္


ကၽြန္ေတာ့္ေၿခေထာက္ေတြကိုေဘးဘက္လွည့္ေပးလိုက္ေတာ့သူေက်ာ္


သြားၿပီးကၽြန္ေတာ့္ေဘးကထိုင္ခုံမွာ၀င္ထိုင္ေနလိုက္တယ္ သူထိုင္ၿပီးတာနဲ႕


ကားကစထြက္ေနပါၿပီ၊

 

“အဟဲ…ေနာက္က်ေတာ့မလို႕…”


“အင္း…”


ကၽြန္ေတာ္အသံထြက္ရုံေလးသူ႕ကိုတုန္႕ၿပန္လိုက္ပါတယ္ၿပီးေတာ့မသိမသာ


သူ႕ကိုအကဲခပ္ေနလိုက္တယ္၊ခုေခတ္လူငယ္အမ်ားစု၀တ္တတ္တဲ့ဂ်င္း


ေဘာင္းဘီအနက္ေရာင္နဲ႕ေအာ္တာလို႕ဘဲေခၚမလား၊စပို႕ရွပ္လက္ရွည္အစင္း


ေလးကိုလက္ေမာင္းအထိေခါက္တင္ထားတဲ့ပုံစံနဲ႕သူ႕ရဲ႕ခ်ပ္ရပ္တဲ့ခႏ
ာကိုယ္


ေပၚမွာႀကည့္ေကာင္းေနတယ္။


အသက္က(၂၅)ႏွစ္ေက်ာ္မယ္မထင္၊အညာသားမို႕လားမသိအသားအေရ


ကေတာ့အနဲငယ္ညိဳတယ္၊ဆံပင္ကေတာ့ခုေခတ္ေကာင္ေလးေတြထားတဲ့


အတိုင္းဘဲ၊မ်က္အိမ္အနဲငယ္က်ယ္ၿပီးေတာ့ထင္ရွားတဲ့မ်က္ရစ္ကအတန္ငယ္


ထူထဲသေယာင္ထင္ရတဲ့မ်က္ခြံေပၚမွာလွလွပပရွိေနတာကသူ႕ရဲ႕ဆြဲေဆာင္မႈ


တစ္ခုၿဖစ္လိမ့္မယ္္၊ေဘးတိုက္ႀကည့္ရင္ေတာ့ႏွာေခါင္းကသိမ္းငွက္ႏႈတ္သီးပုံစံ

ေအာက္ဘက္ကိုအနဲငယ္ငိုက္က်ေနတယ္၊ ၿခဳံႀကည့္ရင္ေတာ့ဗမာေကာင္ေလး
အေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတြ႕ရတတ္တဲ့မ်က္ႏွာပုံမ်ိဳးၿဖစ္ၿပီး ဗမာဆန္ဆန္ခ်စ္စရာ

ေကာင္း တယ္လို႕ေၿပာရမယ္၊ႀကည့္ရဆိုးတဲ့လူစားထဲကေတာ့မဟုတ္တာ

ေသခ်ာတယ္၊


“ကၽြန္ေတာ္သကၤန္းကၽြန္းကေနေတာ္ေတာ္ႀကာႀကာကားစီးလာရတယ္….”


“ေအာ္..ဟုတ္လား…”


“အကိုကမႏ
ေလးကိုၿပန္တာလား…”


“ဟုတ္ဘူး ရန္ကုန္ကဘဲ အလုပ္နဲ႕ သြားတာ…”


“ေအာ္..ဟုတ္..ကၽြန္ေတာ္ကအိမ္ၿပန္မွာ..ေအာင္ေၿမသာစံမွာေနပါတယ္…”


“ရန္ကုန္ကိုအလည္လာတာလား…”


“ဟုတ္ဘူးအကိုကၽြန္ေတာ္ရန္ကုန္မွာအလုပ္လုပ္ေနတာႀကာပါၿပီ


အိမ္မွာ၀ါဆိုသကၤန္းလႈဖို႕ရွိတယ္ေလေမေမေခၚလို႕ခြင့္ယူၿပီးထြက္လာတာ…”


“ဟုတ္လား…ေကာင္းတာေပါ့.”


ကားထြက္ၿပီးတာနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တို႕စကားေၿပာလာႀကပါတယ္၊တာညဥ့္အေမွာင္


ထဲကေနၿပည္ေတာ္အၿမန္လမ္းမေပၚမွာေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုသယ္ေဆာင္


လာတဲ့ကားႀကီးဟာအရွိန္နဲ႕ေၿပးေနလ်က္ပါ၊ နဲနဲႀကာလာေတာ့ကၽြန္ေတာ္


ငိုက္ၿမည္းစၿပဳလာပါတယ္၊သူနဲ႕စကားေႀကာလဲၿပတ္သြားပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ္


ကားေပၚမွာၿပတဲ့ ၿမန္မာဗြီဒီယိုကားေတြကိုလဲမႀကည့္ခ်င္တာနဲ႕မ်က္လုံး

ႏွစ္ဘက္
မွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္ခရီးသြားရတာကိုအရမ္းႏွစ္သက္တဲ့သူပါ၊ေလယဥ္ေပၚမွာဆိုရင္


ေန႕လည္ခင္းေနေရာင္ေတာက္ေတာက္ေအာက္က၀ါဂြမ္းပုံႀကီးေတြခ်ထား


သည့္အလားတိမ္စိုင္တိမ္လိပ္ေတြကိုေလယာဥ္ၿပတင္းေပါက္ကေနေခ်ာင္း


ႀကည့္ရတဲ့အရသာကိုလဲႏွစ္သက္တယ္၊ ကားနဲ႕ခရီးသြားတဲ့အခါအထူးသၿဖင့္

တိတ္ဆိတ္တဲ့ညမွာခရီးသည္အားလုံး
အိပ္ေမာက်ေနတဲ့အခ်ိန္လေရာင္

ေအာက္ကလမ္းေဘးတစ္ေလ်ွာက္ညရႈခင္း
ေတြကိုတစ္ေယာက္တည္း

ႀကည့္ရတဲ့အရသာ၊ဟိုးအေ၀းကရွမ္းကုန္းၿပင္ၿမင့္
ေတာင္တန္းမို႕မို႕ေတြကို

လေရာင္ေအာက္မွာလွမ္းၿမင္ရတဲ့အရသာေတြကို
ကၽြန္ေတာ္အရမ္းႏွစ္သက္ 

သေဘာက်ပါတယ္၊ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္
ႏွစ္သက္တဲ့ညသဘာ၀ရႈခင္း

ေတြကိုမခံစားႏိုင္ပါဘူး
ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ရႈခင္းေကာင္းေကာင္းၿမင္ရတဲ့

ေဘးခုံမဟုတ္တာရယ္၊၀ါဆို
လဆန္းညကထူထပ္တဲ့တိမ္တိုက္ေတြေႀကာင့္

လေရာင္ဟာကမ
ာေၿမေပၚမထိုးေဖါက္ႏိုင္တဲ့အၿပင္မိုးစက္မိုးေပါက္ေတြရဲ႕

ကားအၿပင္ဘက္မွာ
က်ေနတဲ့အသံေတာင္ႀကားေနရလို႕ပါ။


ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးကစကားေၿပာတတ္တဲ့မႏ
ေလးသားရဲ႕အသံကိုမႀကားရေတာ့


ပါဘူး၊သူအိပ္ေနၿပီထင္တယ္သူ႕ေခါင္းလည္းကၽြန္ေတာ့္ဘက္ငိုက္က်ေနၿပီ။


သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ခ်င္းကပ္ထိုင္ေနရတာပါ၊သူ႕အသက္ရႈသံကို နီးနီး

ကပ္ကပ္
ႀကားရသလိုသူ႕ပါးဟာလည္းကၽြန္ေတာ့္လည္ပင္းနားကပ္ေနေတာ့

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြ
ခုန္လာပါတယ္၊သူေကာင္းေကာင္းမွီအိပ္လို႕ရေအာင္

ကၽြန္ေတာ့္ခႏ
ာကိုယ္ကိုအလိုက္သင့္ေရြ႕ေပးလိုက္ပါတယ္၊ရုတ္တရက္

ႀကည့္ရင ္ခ်စ္သူခ်င္းေခါင္းခ်င္းရိုက္ၿပီးအိပ္ေနသလိုမ်ိဳး
ၿဖစ္ေနၿပီထင္ပါတယ္၊

အဲကြန္းေအးတာေႀကာင့္သူ႕ကိုိုအသာေလး ေစာင္ၿခဳံေပးလိုက္
ပါတယ္၊ 

ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚမွာလဲတစ္ထည္ၿခဳံထားတယ္၊ကၽြန္ေတာ္ေမွးကနဲၿဖစ္


သြားတုန္းဗိုက္ေပၚမွာအေလးတစ္ခုလာတင္သလိုခံစားရလို႕လန္႕ႏိုးၿပီး

မ်က္လုံး
ဖြင့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့သူ႕ညာလက္ေမာင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို

ခပ္တင္းတင္း  ဖက္ထားၿပီး
တရႈးရႈးနဲ႕ကိုအိပ္ေနလိုက္တာဗ်ာ။

 

 

 

 


ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့မ်က္လုံးေတြေႀကာင္ေနၿပီၿဖစ္လို႕အိပ္လို႕မရေတာ့ပါဘူး၊


ကားတစ္စီးလုံးလည္းတိတ္ဆိတ္လို႕ေနပါၿပီ၊ပဲခူးရိုးမနံေဘးကၿဖတ္သန္း

သြားေနတဲ့
ကားရဲ႕အၿပင္ဘက္မွာေတာ့မိုးဟာသဲသဲမဲမဲကိုရြာခ်ေနပါတယ္၊


သူ႕ကိုယ္ေငြ႕ေႏြးေႏြးေလးကကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆြဲေဆာင္မႈတစ္ခုၿဖစ္ေနတဲ့

အၿပင္
ကားထဲမွာထြန္းထားတဲ့အၿပာေရာင္မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေလးေအာက္က

အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့
မ်က္ႏွာေလးကနမ္းခ်င္စရာေကာင္းလွတယ္။


ကၽြန္ေတာ္စိတ္မထိန္းႏိုင္ဘဲအေမွာင္ထဲမွာသူ႕ပါးကိုရႊတ္ကနဲခိုးနမ္း လိုက္မိ

တယ္၊
ဒါေႀကာင့္ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြပုိခုန္လာတယ္သူကေတာ့အိပ္ေကာင္းဆဲ၊


ကၽြန္ေတာ့္လက္တစ္ဘက္ကလည္းသူ႔ကိုၿပန္ဖက္ထားလိုက္တယ္၊ေစာင္ထဲမွာ


ၿဖစ္လို႕ကၽြန္ေတာ္ရဲရဲတင္းတင္းလႈပ္ရွားမိတယ္၊ၿပီးေတာ့ခရီးသည္အားလုံး

အိပ္ေပ်ာ္
ေနႀကၿပီေလ၊


တစ္ခါတစ္ေလေတာ့သူအနဲငယ္လႈပ္ရွားလာတတ္ေပမယ့္အအိပ္ေတာ့မပ်က္ပါ၊


 
သူကိုယ္ေႏြးေႏြးနဲ႕ကပ္ေနတဲ့ က်န္တဲ့ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ညာဘက္လက္တစ္ဘက္


ကိုေတာ့ထိုင္ခုံေပၚကအတန္ငယ္ေလွ်ာထားၿပီးပက္လက္အိပ္အေနထားၿဖစ္ေန
တဲ့
သူ႕ေပါင္တံေပၚကိုအသာေလးတင္လိုက္ပါတယ္၊


ေဘာင္းဘီအထဲကႀကြက္သားအၿပည့္ေပါင္တံေလးကကၽြန္ေတာ့္လက္ကို


ေႏြးေထြးမႈေတြနဲ႕စိတ္လႈပ္ရွားေစပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံေႀကာင့္လားသူ႕


ကိုယ္ေငြ႕ေႀကာင့္လားမသိဘူး၊ေႏြးေထြးတဲ့ခံစားမႈကေတာ့ကၽြန္ေတာ့္


လက္ဖ၀ါးန႕ဲအၿပည့္ပါ။


ဒီလိုနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္မွာသူနဲ႕ပူးပူးကပ္ကပ္ထိုင္ၿပီးေတာ့ရင္ခုန္လ်က္မခ်င့္မရဲၿဖစ္


ေနရတာသိပ္မႀကာခင္မွာဘဲ ..ကားမယ္(ေလယာဥ္ပ်ံထဲကေလယာဥ္မယ္


ေတြလိုဘဲ) ေလးရဲ႕(၁၁၅)မိုင္စခန္းမွာနာရီ၀က္ခန္႕နားမယ့္အေႀကာင္း

ေႀကၿငာသံ
ထြက္လာပါတယ္။


လက္ထဲကနာရီႀကည့္လိုက္ေတာ့ညဥ့္သန္းေခါင္ယံကိုေရာက္ဖို႕(၅)မိနစ္ဘဲ


လိုေတာ့တယ္ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပုံမွန္အေနအထားၿဖစ္ေအာင္ခပ္တည္

တည္ ဘဲၿပန္ေနလိုက္တယ္ကားထဲမွာလဲမီးေတြန႕ဲၿပန္လင္းထိန္ေနၿပီလူေတြ

လဲ
လႈပ္လႈပ္ရွားရွားၿဖစ္လာႀကၿပီေပါ့အဲဒီအခ်ိန္က်မွကၽြန္ေတာ့္နံေဘးက


ကိုယ္ေတာ္ေလးက..လူးလြန္႔လႈပ္ရွားလာေတာ့တယ္


“အင္း…အင္း…. ဘယ္ေရာက္ၿပီလဲအကို..”


“(၁၁၅)မိုင္စခန္းေရာက္ၿပီေလ…”


“အဟဲ…ကၽြန္ေတာ္..ေတာ္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္….”


“ေအး..မင္းအိပ္ေနတာငါႀကည့္ၿပီး.မနာလိုေတာင္ၿဖစ္တယ္ကြ…”


သူအိပ္ထားတဲ့အတြက္ေႀကာင့္အနဲငယ္ေဖါင္းသေယာင္ထင္ရတဲ့ပါးေလး


ေပၚမွာမ်က္လုံးေတြကအတန္ငယ္မို႕အစ္ေနၿပီးညဥ္႔ဦးပိုင္းဂ်ယ္ေတြနဲ႕ပုံသြင္း


ထားတဲ့ေခါင္းေပၚကဆံပင္ေတြလဲဖရိုဖရဲနဲ႕ မီးေရာင္ေအာက္မွာ ကပိုကရို

ေလး ခ်စ္ခ်င္
စရာေကာင္းေနၿပန္ေရာ..


“တစ္ခုခုသြားစားႀကမယ္ေလ..ညီေလး…”


“ဟုတ္..ကၽြန္ေတာ္လဲဗိုက္ဆာတယ္..”


နာမည္ႀကီးၿပီးေစ်းႀကီးလွတဲ့ Feel ဆိုင္ေရွ႕မွာExpressကားႀကီးကရပ္ေပးပါ

တယ္
ခရီးသည္အမ်ားစုကေတာ့ဆိုင္ထဲကိုအရင္မ၀င္ႀကဘဲေနာက္ဘက္က

အိမ္သာကို
အရင္တန္းသြားႀကပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ္သူ႕ေနာက္ကေန အသာ

ေလးလိုက္သြားၿပီးသူ
အေပါ့သြားတဲ့ေနရာနဲ႕ကပ္လ်က္သြားရပ္ၿပီးေဘးခ်င္း

ယွဥ္ သြားလိုက္တယ္၊
အေပါ့သြားေနတဲ့သူ႕ပစည္းကိုမသိမသာေလး ေစြႀကည့္
မိတယ္၊ကၽြန္ေတာ္ကသူ႕ထက္
အနဲငယ္အရပ္ရွည္ေတာ့ေဘာင္းဘီဇစ္ႀကား

ထဲကထြက္လာတဲ့သူ႕ၿပြန္ေခ်ာင္းကို
ေကာင္းေကာင္းၿမင္ရတာေပါ့၊ ေရွ႕အေရ

ၿပားေလးကတ၀က္တပ်က္ဖုံးထားၿပီး
ကြမ္းသီးေခါင္းညိဳညိဳ  လုံးလုံးထိပ္က

ထြက္လာတဲ့ဆီးသြားအားက တဗ်ဥ္းဗ်ဥ္းနဲ႕
ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ့ေကာင္၊


အဲဒါႀကီးၿမင္ရေတာ့ကၽြန္ေတာ္ဆီးသြားေနရင္းကိုယ့္စိတ္ကိုမနဲထိန္းေနရတယ္၊


မဟုတ္ရင္လူႀကားထဲမွာကိုယ့္ဟာေထာင္မတ္လာေနမွာစိုးရတယ္၊
ကိစၿပီး

ေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆိုင္ေရွ႕ထြက္လာၿပီးစားပြဲတစ္၀ိုင္းထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္


တည္းစားစရာမွာစားႀကတယ္၊ကၽြန္ေတာ္ကလက္ဘက္ရည္ႀကိဳက္ တဲ့သူ

ဆိုေတာ့
လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္ဘဲမွာေသာက္လိုက္ပါတယ္၊


“ညေနစာမစားလာခဲ့ရဘူးလား..”


“ဟုတ္..အကို ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ကဆင္းၿပီးတာနဲ႕ၿမန္ၿမန္ထြက္လာတာ..”


“ရန္ကုန္မွာဘယ္သူနဲ႕ေနတာလဲ…”


“ကၽြန္ေတာ္လား…အစ္မနဲ႕ပါ၊ကၽြန္ေတာ့္ေယာက္ဖ company


မွာဘဲလုပ္တယ္ေလအကို..”


“ေအာ္…”


ညလယ္စာဆက္စားေနတဲ့သူ႕မ်က္ႏွာကိုကၽြန္ေတာ္ေငးႀကည့္ေနမိတယ္


တစ္ေရးႏိုးထားတဲ့မ်က္ႏွာေလးကေရနဲ႕သစ္ထားလို႕မီးေရာင္ေအာက္မွာ


၀င္းေနၿပီးသူ႕ရဲ႕ဟန္ပန္ကဘာကိုမွဂရုမစိုက္ဘဲစားေနတဲ့ပုံစံ၊


“အကိုဘာလို႕ႀကည့္တာလဲ.ဗ်.”


သူေၿပာမွကၽြန္ေတာ္သတိရၿပီးရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႕ ေရွ႕မွာခ်ထားတဲ့


ေရေႏြးႀကမ္းခြက္ကိုယူေသာက္လိုက္တာ..


ခြီး……………ဖူး……….


“အာ….အကိုကေတာ့ၿဖစ္ရေလဗ်ာ…”


ပူစပ္ပူေလာင္အရသာကကၽြန္ေတာ့္အာေခါင္ထဲစီး၀င္သြားခဲ့တယ္၊


“အဟဲ..ရတယ္ ညီ..အကိုကေအးၿပီးထင္လို႕ ဟဲဟဲ..”


ကၽြန္ေတာ္အရွက္ေၿပေၿပာေနတာေတာင္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမလုံဘူး


သူကကၽြန္ေတာ့္ကိုစိုက္ႀကည့္ေနတာမ်ားသူခိုးလူမိသလိုကိုခံစားရတယ္ဗ်ာ..


“ အကို..ေရေႏြးပူေလာင္တဲ့အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ကၽြန္ေတာ္ေကၽြးပါ့မယ္


  ဟဲဟဲ…”


“အာ..မဟုတ္တာကြာ..ငါကအႀကီးဘဲ ငါေကၽြးပါ့မယ္..”


“အကို..ကၽြန္ေတာ္က အငယ္ဆိုေတာ့အႀကီးကိုၿပဳစုရမယ့္တာ၀န္ရွိတယ္ေလ”


သူဒီလိုအရႊမး္ေဖါက္လိုက္မွကၽြန္ေတာ္လူႀကီးနဲနဲအရွက္ေၿပသြားပါတယ္


သူတကယ္ဘဲရေအာင္ေငြရွင္းသြားတယ္၊


ကၽြန္ေတာ္တို႕ကားေပၚၿပန္ေရာက္ၿပီးကားဆက္ထြက္လာေတာ့သူလည္း


လြယ္လြယ္နဲ႕ၿပန္မအိပ္တာနဲ႕စကားဆက္ေၿပာရင္းကၽြန္ေတာ္တို႕ပိုၿပီး


ခင္မင္မႈေတြတိုးလာပါတယ္၊


“ အကိုကအိမ္ေထာင္ရွိၿပီလား..”


“ အာ..အိမ္ေထာင္ရွိတဲ့လူနဲ႕တူလို႕လား အကိုက.”


“ အဲလုိမဟုတ္ပါဘူးအကိုက အိမ္ေထာင္ရွိရင္မိန္းမကံေကာင္းမွာဘဲလို႕


  ေတြးေနတာ”


“ ဘာၿဖစ္လို႕လဲညီေလး”


“ အကိုက ရုပ္ေခ်ာတယ္ေလ”


“ဟား…. ငါကအေကာင္းမွတ္လို႕ မင္းေတာ္ေတာ္ေနာက္တတ္တဲ့ေကာင္ဘဲ..”


ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္ကအရမ္းတည္မွန္းကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္ေက်ာင္းတုန္းက

မိန္းကေလး
တစ္ေယာက္နဲ႕ရညး္စား (၂)ႏွစ္ခြဲေလာက္ထားၿပီး ေက်ာင္းၿပီးလို႕ 
လူခ်င္းကြဲ
သြားတာနဲ႕ ေနာက္ပိုင္းအဆက္အသြယ္တၿဖည္းၿဖည္းက်ဲပါးသြားၿပီး 
လမ္းခြဲ
ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းကၽြန္ေတာ္ဘယ္မိန္းခေလးနဲ႕မွမတြဲၿဖစ္ပါဘူး


ၿပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ္ဒီအသက္အရြယ္အထိကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲေ၀ခြဲရခက္ေနလို႕


ဒီတိုင္းဘဲေနလာခဲ့တာပါ ကၽြန္ေတာ္ကအသားၿဖဴတယ္လူႀကီးရုပ္ေပါက္ၿပီး


တည္တည္ခန္႕ခန္႔ေနတတ္တယ္၊


ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္သေဘာအရနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္စတိုင္ေႀကာင့္မ်က္ႏွာတည္တည္


ၿဖစ္ေနတာရွိရင္းစြဲအသက္ထက္နဲနဲပိုႀကီးသလိုထင္ရမွာပါမ်က္မွန္လဲတပ္ထား


ေသးတယ္ေလ၊


“မင္းကပိုၿပီးခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္ကြ မင္းကေရာ ရီးစားမရွိေသးဘူးလား..”


“ဟဲဟဲ….”


ဒီလိုၿပန္ေမးေတာ့ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႕ရယ္ေနတာကိုကၽြန္ေတာ္အဓိပ
ါယ္္ မၿပန္

တတ္ပါဘူး၊ဒီလိုရယ္ေနတဲ့ပုံစံေလးလဲကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာခ်စ္စရာေကာင္း

ေနတာဘဲ၊
သူကၽြန္ေတာ့္ကိုဘာမွၿပန္မေၿဖပါဘူး၊ၿပီးေတာ့တၿခား အေႀကာင္း

လမ္းလႊဲသြားပါတယ္


“ အကို ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႕အကိုအတြက္အေႏွာင့္အယွက္   
  
   ၿဖစ္ရင္စိတ္
မရွိနဲ႕ေနာ္..”


“ရပါတယ္ကြာ..ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး..စိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္ပါ..”


“ ေစာင္ၿခဳံေပးလို႕ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်..”


“ ငါခ်မ္းသလိုမင္းလညး္ခ်မ္းမယ္ထင္လို႕ၿခဳံေပးလိုက္တာပါ..”


“ ဟုတ္ပါတယ္..တကယ္ေအးတာအကိုရ..”


“ ေအးရင္လည္းငါ့နားကပ္အိပ္လို႕ရတယ္ေလ...”


“ ဟုတ္..အကို”


ေနၿပည္ေတာ္မေရာက္ခင္သူထပ္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့

လက္
ဘက္ရည္တန္ခိုးေႀကာင့္ခုတစ္ခါလည္းအိပ္မရပါဘူး၊အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူ႕

မ်က္ႏွာေလး
ကိုဘဲတစ္လမ္းလုံးႀကည့္လာတာပါ၊ဒီတစ္ခါေတာ့သူမဖက္ရင္

ေတာင္ကၽြန္ေတာ္က
သူ႕ကိုေစာင္ၿခဳံေပးၿပီးေစာင္ထဲကေနတင္းတင္းႀကပ္ႀကပ္

ေလး ဖက္ထားေပးလုိက္ပါ
တယ္သူကအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ဆုိေပမယ့္ ဖက္ထား

တဲ့ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုၿပန္ဖက္ထား
လိုက္ေသးတယ္ကၽြန္ေတာ္ဖက္ေပး ေနတာ
ကိုသေဘာေတြ႕လို႕လားအိပ္မက္ေယာင္
လို႕လားမသိႏိုင္ပါဘူး၊ခုံႏွစ္လုံး

အလယ္မွာအိပ္ေနတဲ့သူကေတာ့ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲ
လုံးလုံးလ်ားလ်ား

ေရာက္ေနပါၿပီ။


တစ္ခါတစ္ခါကားလႈပ္တဲ့အရွိန္အတိုင္းလုိက္ၿပီးကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းနဲ႕သူ႕

နဖူးသူ႕
ပါးေတြကိုသြားထိေနေတာ့ခုိးနမ္းမိပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ့္ကုိသူခိုးလို႕

ေၿပာရင္လဲ
ေနပါေစေတာ့အေၿပာခံလိုက္ေတာ့မယ္ဗ်ာ၊

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++
ေနာက္အပိုင္းဆက္ဖတ္ပါ....

Oct 20th

အခ်စ္သည္မ်က္လွည့္ဆန္ေသာေမွာ္ အတတ္ပညာတစ္ခု....

By Accident


 

 

......မင္းတစ္ကိုယ္လံုးမွာ ဘာေတြနဲ ့ကာရံထားသလဲသိလား..

ဆူးေတြ..။မင္းကဆူးေတြသိပ္မ်ားတဲ့အနက္ေရာင္နစ္ဆီတစ္ပြင့္လို

ပဲ….။မင္းကမာနသိပ္ျကီးတယ္။မင္းကအတၱကိုကိုးကြယ္တယ္။မင္း

ကမေကာင္းျမင္၀ါဒပဲ…။

 

          ထိုစဥ္ကနားစည္ေတြကြဲထြက္မတက္ သူ ့အနားတြင္ေအာ္

ဟစ္ေသာင္းက်န္းခဲ့သူက သူ ့ေျကာင့္အသည္းကြဲသြားေသာသူဟု

ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ထင္ေျကးေတြေပးျပီးသမုတ္ခဲ့ျကတာျဖစ္၏။

တကယ္ေတာ့ သူခြဲလု ိက္လို ့အသဲကြဲသြားတာမဟုတ္ပါ။သူဘယ္သူ ့

၏အသည္းနလံုးကိုမွအစိမ္းလုိက္မခြဲဖူးပါ…။လူေတြကသာသူ ့ရဲ့နလံုး

သားကို အရွင္လတ္လတ္ျကီးခြဲတာကိုပဲခံခဲ့ရတာသည္။အခ်စ္ကိုသူ

မုန္းေနမိျပီလား..။မဟုတ္ရပါဘူး..။အခ်စ္ကိုသူမမုန္းပါဘူး…နူးညံ့သိမ့္

ေမြ ့လြန္းလို ့မထိ၇က္မကိုင္ရက္ျဖစ္ေနေသာအခ်စ္ကိုသူမမုန္း၀ံ့သလို.

မုန္းလဲမမုန္းရဲပါဘူး။တကယ္ေတာ့..သူက….အခ်စ္ကိုစိတ္ပ်က္..စိတ္

ကုန္ေနမိသူပါ။

 

၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

 

ကိုယ္ေပးလုိက္တုိင္းျပန္မရတာအခ်စ္ဟုေခၚသလား..? အဲ့တြက္သူေသ

ေသခ်ာခ်ာျကီးအေျဖရွာမေတြ ့ပါ။အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲလို ့ပင္သူေအာ္ဟစ္

ျပီးေမးလုိက္ခ်င္ေသးသည္။

 

…….အခ်စ္ဆုိတာ  ငါ့အတြက္ေတာ့ မရွိမျဖစ္အရာပဲ ၀သန္။ငါကအခ်စ္ကို

ကိုးကြယ္တယ္။အခ်စ္မရွိရင္ငါမေနနိုင္ဘူး။ငါအခုတြဲေနတဲ့သူနဲ ့ငါတစ္သက္

လံုးေနသြားခ်င္တယ္ဟာ။ငါသူ ့ကိုအ၇မ္းခ်စ္တယ္။

 

.....သြားေသလိုက္…။ ေဟာ..ဟိုက ဓါတ္တုိင္ကိုေခါင္းနဲ ့ေဆာင့္ျပီးေတာ့

အခုခ်က္ခ်င္းလဲေသလိုက္စည္သူ။

 

……ဘာျဖစ္လို ့လဲဟ..။ငါကဘာလုိ ့ေသရမွာလဲ..။မင္းလို ဇီဇာေျကာင္ျပီးအ

ခ်စ္ကိုမေကာင္းျမင္တဲ့သူပဲ သြားေသ…။

 

……..ေခြးေကာင္..ေတာ္ျပီ…..ငါ့ကိုမေ၀ဖန္နဲ ့..။လူတုိင္းကကိုယ့္လမ္းကိုယ္

သြားေနျကတာ။ကိုယ့္အနာဂတ္ကိုကိုယ္ဖန္တီးေနျကတာ။ေအး..မင္းလို

အခ်စ္ေျကာင့္ ေသမတတ္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်စ္ဂူးလိုမ်ိဳးေတာ့ေလ..ဟိုကထားခဲ့

ေတာ့မွ ငါ့ေရွ့လာမငိုနဲ ့….။

 

          ပလပ္ေဖာင္းနားတစ္ေလွ်ာက္နစ္ေယာက္သားစကားေတြေျပာရင္းနင့္

ပင္လွမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့၏။သူတို ့နစ္ေယာက္ကစကားေတြေျပာေနတာနင့္ပင္မတူ။

ရန္ျဖစ္ေနျကသည့္အတိုင္းပင္…စကားရည္လုပြဲႏဲြဲေနျကတာျဖစ္သည္။ဟုတ္တယ္

တစ္ေယာက္ကအခ်စ္ကိုကိုးကြယ္ျပီးယံုျကည္သက္၀င္သည့္စည္သူ..။တစ္ေယာက္

ကအခ်စ္ကိုအယံုအျကည္မရွိေတာ့သည့္ ၀သန္။အျမင္ခ်င္းမတူညီသည့္သူငယ္ခ်င္း

နစ္ေယက္ျကားမွာေတာ့ အျမဲတမ္းစကားေျပာျပီဆိုလ်င္ လမ္းဆံုမွာ ဂြတိုက္ျကျမဲ။

အခ်စ္ကိုမုန္းေနသည့္၀သန္ ့ကိုေျဖာင္းဖ်ဖို ့မ်ား စည္သူကိုယ္တုိင္ကေမြးလာသ

လားေအာင့္ေမ့ရပါသည္။

 

…..၀သန္..ဒီေန ့ေတာ့ငါတို ့နစ္ေယာက္တစ္ေနကုန္စကားေတြတစ္၀ျကီးေျပာမွ

ျဖစ္မယ္။မနက္ျဖန္က်ရင္ငါတို ့ကမေတြ ့ရေတာ့ဘူးေလ။ဒီေတာ့ ငါမင္းကိုေမးခ်င္

တာေမးမယ္..ျပီးေတာ့…အခ်စ္နဲ ့ပတ္သက္ျပီး….

 

……ဘာလဲ..။ငါ့အျမင္ေတြကိုမင္းက ေျပာင္းေပးမယ္လို ့ေျပာမွာမလား..။

 

……ဟုတ္ပ..။ေတာ္လုိက္တာ…အဘြားျကီးက..။

 

…….မင္းပဲအဖြားျကီးလုပ္….။ကဲပါ…….မင္းကစလံုးသြားေတာ့မွာဆိုေတာ့လည္း

စကားေတြတစ္၀ျကီးေျပာျပီး ေလွ်ာက္ပတ္ျကတာေပါ့ေနာ။

 

……..အင္း…။၀သန္…

 

…..ဘာလဲ..ေျပာ။

 

……ငါသိခ်င္တာရွိတယ္သိလား။ ဟို……မင္းအခ်စ္ကိုဘယ္လိုနားလည္

လက္ခံထားလဲ

 

စည့္သူေမးခြန္းကုိမေျဖခင္မွာပင္ ၀သန္ကသူ့မ်က္နာကို လွည့္ျကည့္ရင္း

တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္သည္။အခ်စ္ကိုဘယ္လုိနားလည္လက္ခံထားလဲတဲ့။

တကယ္ေတာ့ ၀သန္ ့မွာေကာေျဖဖို ့အေျဖမ်ားရွိပါ့မလား။

 

……ငါ့အတြက္အခ်စ္ကအေရးပါအရာေ၇ာက္တဲ့အရာတစ္ခုမဟုတ္

ေတာ့…ငါဘယ္လိုမွနားလည္မထားဘူးစည္သူ။ေသခ်ာတာတစ္ခုက

ေတာ့ငါအခ်စ္ကိုအယံုမျကည္မရွိဘူး။စိတ္လဲမ၀င္စားဘူး…။လိုလဲမလို

ဘူး။

 

……..ဟင္း…။ဒါဆို …….. ကိုမင္းဇင္နဲ ့မင္းဘာလို ့တြဲခဲ့တာလဲ။

 

၀သန့္ေျခလွမ္းေတြ ေလထဲမွာပင္ရပ္တန္ ့သြားေတာ့မလိုျဖစ္သြားသည္

ကထိုနာမည္ကိုရုတ္တရက္ျကားလိုက္လို ့ျဖစ္သည္။ မင္းဇင္….ကိုမင္း

ဇင္။တစ္ခ်ိန္က ၀သန္နင့္အတူတူအခ်စ္ဆိုသည့္အရာနင့္ပတ္သက္ျပီး

ေတြ ့ဆံုခဲ့သည့္လူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

 

……..ဘာလို ့တြဲခဲ့တာလဲဆိုတာကေနမေျပာခ်င္ဘူး..။ဘာလို ့ျပတ္ခဲ့ျက

တာလဲကေနေျပာျပမယ္။ ကိုမင္းဇင္ကအရာရာျပည့္စံုတဲ့လူတစ္ေယာက္

ရုပ္ရွည္ေရာ…မိဘအသိုင္းအ၀ိုင္းေကာပိုက္ဆံရွိတယ္ခ်မ္းသာတယ္။သူ ့

မွာငါ့ကိုနစ္နစ္ကာကာခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုလဲငါသိတယ္။ငါ့အေပၚသည္းခံ

တယ္။အနစ္နာခံတယ္။ေပးဆပ္တယ္။ဒါေပမယ့္….ငါ့နဲ ့ပတ္သက္ျပီးသူ ့

မွာတိက်တဲ့အနာဂတ္ဆိုတာမရွိဘူး။သူ ့ရဲ့အေမ..ကိုသူမလြန္ဆန္နို္င္သလို.

ငါ့ကိုယူပါ့မယ္လို ့လဲ သူ ့အေမကိုသူမေျပာရဲဘူး။ေျပာရရင္တစ္ေယာက္ကို

ပဲေရြးခ်ယ္ပါဆိုရင္ သူ ့အေမကိုပဲသူေရြးမယ့္လူစားမ်ိဳးေလ။သူ ့မွာကိုယ့္

ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္၇ပ္တည္နုိင္တဲ့အရည္အခ်င္းလဲမရွိဘူးစည္သူ။သူ ့

အေမရဲ့အရွိန္အ၀ါနဲ ့ပဲသူ အသက္ရွင္ေနရတာ။အဲလိုလူတစ္ေယာက္က

ငါ့ကိုဘယ္လုိသတိၱမ်ိဳးနဲ ့လက္တြဲရဲမွာလဲ။သူ ့အေမဆိုတာကလည္းသူ ့သား

က ေယာက်ားတစ္ေယက္ကိုယူပါမယ္လို ့ေျပာရင္လက္ခံမယ္လို ့ထင္လား။

ကိုယ့္ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ဟာ…..အနည္းဆံုးေတာ့ကိုယ့္အတြက္သတိၱဆိုတာ

ရွိဖို ့လိုတယ္စည္သူရ။အဲဒီသတိၱကလည္းသူ ့ကိုယ္သူယံုျကည္မွဳကေနျဖစ္

ေပၚလာတာ….အဲ့ဒီယံုျကည္မွဳကလည္း သူ ့အရည္အခ်င္းေပၚကေနျဖစ္တည္

လာတာ။သူကအရည္အခ်င္းလိုသေလာက္မရွိေတာ့ က်န္တဲ့အ၇ာေတြက

ဆက္လိုက္မလာေတာ့ဘူးေလ။ဒါေျကာင့္…ငါသူ ့နဲ ့လမ္းခြဲခဲ့တယ္။

 

…….ဒါဆို..မင္းဆိုလိုတဲ့သေဘာက…..ခ်စ္သူတစ္ေယာက္မွာ အ၇ည္အခ်င္း..

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုျကည္မွဳ….ကိုယ့္အတြက္သတိၱရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သင့္

တယ္ေပါ့။အဲလိုလား..။

 

…..အင္း…။ဟုတ္တယ္..။ငါယံုျကည္တဲ့ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကအဲဒါေတြလို

မယ္။

 

စည္သူကနွုတ္ခမ္းေလးရြဲ  ့ျပီး၀သန့္ကိုခနဲ ့လိုက္ပါေသးသည္။

 

……ဒါဆို…အ၇ည္အခ်င္းရွိျပီး..ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုျကည္မွဳအျပည့္ရွိဂံုတင္

မကဘူး..။သတိၱပါရွိတဲ့…ကိုေသာ္ဇင့္ကိုေကာ..မင္းဘာလို ့လမ္းခြဲလုိက္

တာလဲ။

 

…..ေသာ္ဇင္…။ဟုတ္တယ္..သူကအရည္အခ်င္းရွိတယ္။ေတာ္တယ္။ဒါ

ေပမယ့္…သူ ့ဘ၀အတြက္ငါကဒုတိယလူတစ္ေယာက္ပဲရွိခဲ့တာစည္သူ။

သူ ့ရဲ့ဦးေနာက္ထဲမွာလည္ပတ္စီးဆင္းေနတဲ့အရာေတြကဘာေတြလဲ

သိလား..။ငါနဲ့ပတ္သက္တဲ့အမွတ္တ၇ေတြ..ငါနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ေပ်ာ္ရြင္

မွဳေတြမဟုတ္ပဲ.......သူ ့ရဲ့စီးပြားေရးေတြပဲျဖစ္ေနတယ္။သူ ့ဦးေနာက္ထဲ

မွာအကုန္လံုးကကိန္းဂဏန္းေတြျကီးပဲ…။ငါကဖုနး္ဆက္ျပိးေတြ ့ရေအာင္လို ့

ေျပာရင္ သူ ့မွာအျမဲတမ္းအစည္းအေ၀းကရွိေနတယ္ဆိုျပီးငါ့ကိုေဘးဖယ္

ထားခဲ့တာ။ငါနဲ ့ပတ္သက္ျပီးသူ ့ရဲ့နလံုးသားထဲမွာေတာင္ ရွိတယ္လို ့ငါမ

ထင္ဘူး။ငါနဲ ့ေတြ ့တဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာေတာင္ သူ ့ဘက္ကျကီးပဲထထျပန္ခဲ့

တာေတြျကီးပဲ။ငါအဲလိုလူတစ္ေယာက္ကိုနားလည္ျပီးမခ်စ္နုိင္ဘူးစည္သူ။

သူ ငါ့ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာက သူ ့အတြက္ေတာ့ စီးပြားေရးတစ္ခုလုပ္ရတာ

ထက္ေတာင္ ပိုအေရးပါမယ္မထင္ဘူး။တကယ္ေတာ့…ခ်စ္သူတစ္

ေယာက္မွာကိုယ့္ကိုအတိုင္းအတာတစ္ခုထိ ဂဂုတစ္စိုက္နဲ ့ေပးဆပ္ခ်စ္

ေနဖို ့လည္းလိုတယ္။

 

…….မင္းဆိုလိုတာက….ခ်စ္သူတစ္ေယာက္မွာ ကိုယ့္ကို ျကင္ျကင္နာနာ

နဲ ့ အခ်ိန္ေပးခ်စ္ဖို ့လိုတယ္လား။

 

……အင္း…။ဟုတ္တယ္…အခ်ိန္ေပးတယ္ဆိုတာလည္း..တစ္ေနကုန္တစ္

ေနခန္းသူ ့ကိုအနားမွာေခၚထားရမွာမွမဟုတ္တာ..။တစ္ေန ့မေတြ ့နုိင္ရင္

ေတာင္..အနည္းဆံုးေလာက္ေတာ့ ဖုန္းေျပာမယ္…ဖုနး္ေျပာဖို ့ေတာင္သူ ့

မွာအခ်ိန္မအားဘူးဆိုရင္ေတာင္ Missed Call ေလးေတာ့ပို ့ေပးသင့္တယ္။

ဒါေပမယ့္..ဘယ္လူသားမွ 24နာရီလံုးအလုပ္မလုပ္ပါဘူးစည္သူရာ..ငါေျပာ

တာမဟုတ္ဘူးလား။အဲလိုမ်ိဳးနီးစပ္ဖို ့ဆိုတာလည္း သူ ့စိတ္ထဲကေန ဆႏၵ

ရွိမွ..။လက္ခုပ္ဆိုတာနစ္ဖက္တီးမွျမည္တာေလ။

 

……ဟုတ္ပါျပီ။မင္းကေတာ့…မင္းယံုျကည္လက္ခံထားတဲ့အခ်စ္နဲ ့ေတာ့အ

ဆင္ကိုေျပလို ့…ကဲပါ..။ဒါဆို..မင္းကိုအခ်ိန္ေပးျပီး ျကင္နာယုယတဲ့ လင္း

ေမာင္ကိုေကာ….ဘာလို ့ထားခဲ့တာလဲ။

 

……လင္းေမာင္က ဆင္းရဲတယ္.။

 

….ေအာ္..မင္းကအခ်စ္ကိုဆင္းရဲတာ..ခ်မ္းသာတာလဲေရြးတယ္လား။

 

…….ဆင္းရဲတာကိုငါအျပစ္မတင္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္…...ဆင္းရဲတြင္းကေန

လြတ္ေျမာက္ေအာင္ရုန္းထြက္ဖို ့ေတာ့သူ ့မွာဆႏၵမရွိဘူး။သူကငါ့ကိုခ်စ္

ဖို ့ပဲသိတာ…။အခ်စ္မွာဘာေတြလိုသလဲဆိုတာကိုသူမသိဘူး။ေအာင္ျမင္

ခ်င္တဲ့စိတ္နည္းနည္းေလးေတာင္ သူ ့ဆီမွာမေတြ ့ရဘူး။ငါ့ခ်စ္သူကဆင္း

ရဲတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ငါလက္ခံနုိင္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္……..ဆင္းရဲတဲ့သူ ့

ရဲ့စိတ္ကေလးက ျကိုးစားမွဳ…ေအာင္ျမင္ခ်င္တဲ့ဆႏၵ….ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့

ေလဘ…ဒါေတြသူ ့မွာမရွိဘူး။အဲလိုလူတစ္ေယာက္ကိုငါလက္တြဲေခၚျပိး

ေတာ့လည္းမခ်စ္ခ်င္ဘူးစည္သူ။အဲေလာက္ျကီးေတာ့ငါမစြံစားရဲဘူး။လူ

ဆိုတာေဘးကေနဘယ္ေလာက္ပဲတပ္မတ္ေပးေပးသူကိုယ္တုိင္က ျကိုး

စားရုန္းကန္မွဳကလဲ အေ၇းပါတယ္..ဒါကိုမင္းလဲသိပါတယ္။မဟုတ္ဘူးလား။

 

…..ေအး..မင္းေျပာတာလည္းမွန္သြားျပန္ေရာ…။ကဲပါ….ငါဗိုက္ဆာတယ္ဟ.

ဟိုနားေလးကဆုိင္မွာ ေန့လည္စာစားျကမယ္ေလ။

 

          နစ္ေယာက္သားဆိုင္တစ္ဆိုင္သို ့အတူတူ၀င္သြားျကျပီေန ့လည္စာ

မွာစားျကသည္။စည္သူက ၀က္သားဟင္းမွာသည္။၀သန္ ့ကိုေမးေတာ့..၀သန္

ကသူသိပ္ျကိုက္တဲ့ျကက္အသဲကိုပဲမွာလုိက္တယ္ေလ။ဒါဆို စည္သူကိုယ္တုိင္

ကနွုတ္ခမ္းျကီးေထာ္ျပလုိက္၏။

 

…….မင္းကဘာလို ့ငါ့ကိုနွုတ္ခမ္းေထာ္ျပရတာလဲ။

 

…..မင္းကေလ…ဟင္း။ဟင္းမွာတာကိုပဲျကည့္.စားတဲ့အစားအစာကိုကအသဲ

တဲ့။မင္းအသဲေတာ္ေတာ္ျကိုက္တယ္လား။ပတ္၀န္းက်င္ကမင္းကိုအသဲစား

ဘီလူးလို ့သမုတ္ေနျကျပီဟ။ ျမတ္သူတုိ ့အဖြဲ ့ဆို မင္းကိုသိပ္ျကည္တာမ

ဟုတ္ဘူး။

 

…….အန္..သူကဘာလို ့ငါ့ကိုမျကည္ရမွာလဲ..သူနဲ ့ငါနဲ ့ေဖာင္းထားတာဘာ

တစ္ခုမွမရွိဘူး။

 

…..ဟုတ္လား။ ျမတ္သူက မင္းကိုေဂ် ၀င္ေနတာေလ။ သူတမ္းတမ္းစြဲျဖစ္ေနတဲ့

မေဟာ့္ကို မင္းရလိုက္တုန္းက ေသေလာက္ေအာင္မင္းကိုမုန္းတီးေနတာ။

 

…….ေတာ္စမ္းပါဟာ…မင္းတုန္းမင္းေခတ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြျပန္ျကားရတာ

နားခါးလို ့..ဗိုက္ဆာတယ္..ထမင္းပဲစားေတာ့မယ္။

 

          ထမင္းကိုျမိ္န္ရည္ယွက္ရည္နစ္ေယာက္သားစားရင္းစကားေတြတေျပာ

ေျပာျဖစ္ခဲ့ျကေသးသည္။အမွတ္မထင္သူတို ့နစ္ေယာက္၀ိုင္းသို ့တစ္စံုတစ္ေယာက္

က၀င္ထုိင္လုိက္သည္ကိုသတိျပဳမိေတာ့မွ ထိုလူကိုနစ္ေယာက္သားေမာ့ျကည့္

လုိက္ျက၏။

 

…….ဟင္…။သန္ ့ေဇာ္….ကိုသန္ ့ေဇာ္မလား။ဘယ္တုန္းကျမန္မာျပည္ကိုျပန္

ေရာက္လာတာလဲ။

စည္သူကတရင္းတနီးသိနင့္ျပီးသားလူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အတြက္၀မ္းသာအား

ရနွဳတ္ဆက္ေနသည္ကိုပင္၀သန္ကမသိသလိုပဲထမင္းကိုပလုတ္ပေလာင္းစားေန

သည္။

 

….ေအး…။ကို္ယ္မေန ့ကမွျပန္ေရာက္တာ။အခု ..ကားေပၚကေနလွမ္းေတြလိုက္လုိ ့

လာနွုတ္ဆက္တာ..ျပိးေတာ့ ၀သန္နဲ ့လဲစကားေတြေျပာခ်င္တယ္။

 

…….၀သန္….ကိုသန္ ့ေဇာ္ကမင္းနဲ ့စကားေျပာခ်င္တယ္တဲ့..။မင္းကဘာလို ့ထမင္း

ပဲစားေနတာလဲ။လူတစ္ေယာက္လံုးေရာက္ေနတာကို မသိသလိုပဲ။ကိုသန္ ့ေဇာ္

အားနာစရာျကီး။

 

……..အခုေတာ့ စကားေျပာခ်င္စိတ္မရွိေသးဘူး။ ေနာက္ေတာ့မွဖုန္းဆက္လုိက္ေလ။

ဖုန္းနံပါတ္ ေတာ့မွတ္မိေသးတယ္မလား။

 

ေအးစက္စက္၀သန္ ့အသံေတြကိုစည္သူကအံ့အားသင့္စြာျဖစ္ေနျပီး ကိုသန္ ့ေဇာ္ရဲ့

နားလည္ေပးမွဳနင့္ရုတ္တရက္ထြက္ခြာသြားပံုကိုျကည့္ရင္းစည္သူဘာမ်ွကိုနားမလည္

နုိင္စြာေျကာင္ေနမိ၏။သူတို ့နစ္ေယာက္ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ျကသလဲဆုိတာကိုစည္သူ

နားမလည္ေတာ့ပါ။တကယ္ေတာ့ …နစ္ေယာက္သားကအရင္ကရည္းစားေတြ…ခ်စ္

သူေတြေလ…ခုထိလဲအဆက္အသြယ္ရွိျပီးဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္ေနဆဲလုိ ့စည္သူထင္

ခဲ့တာ။ခုေတာ့……၀သန္ ့ကိုေမးဖို ့ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

 

…….၀သန္…ကိုသန္ ့ေဇာ္အားနာစရာျကီး..မင္းဘယ္လုိေျပာလုိက္တာတုန္း။

 

……ဘာျဖစ္လို ့လဲ..မင္းကသူ ့ဘက္ကနာေနတာလား။

 

…..မဟုတ္ဘူးေလ…မင္းတို ့ဘာျဖစ္ပ်က္ေနျကလဲဆိုတာငါဘာမ်ွမသိပဲ။အမုန္း

နဲ ့လမ္းခြဲခဲ့ျကတာမဟုတ္ဘူးလို ့မင္းပဲငါ့ကိုေျပာတာေလ..ဒါေျကာင့္…ေခၚေျပာ

တယ္ထင္ေနတာေပါ့။ေနစမ္းပါဦး…မင္းကဘာလုိ ့သူ ့ကို ရန္သူတစ္ေယက္လို

ဆက္ဆံေနတာလဲ။သူ ့ပံုျကည့္ရတာ မင္းဆီျပန္လာခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ ့။သူျပန္လာရင္

ေတာ့မင္းျပန္လက္ခံမွာလား။စဥ္းစားမေနပါနဲ ့ဟာ…ကိုသန္ ့ေဇာ္က ရုပ္လဲေခ်ာ

တယ္။ ဥၥစၥာလဲေပါတယ္။ပညာလဲေတာ္တယ္။မင္းကိုလဲခ်စ္မယ့္ပံုပါဟာ..မင္းေျပာ

လိုက္ေတာ့သူ ့မ်က္နာဒိုးစိေလးေလာက္ပဲရွိေတာ့တယ္။သနားလုိက္တာ။

 

…….စည္သူ…။ငါစိတ္ညစ္တဲ့ထဲမွာေလ.အဲဒါလဲပါတယ္သိလား။မင္းကေလ…လူ

ေတြကိုကိုယ့္လိုအကုန္ထင္ေနေတာ့တာပဲ။တကယ္ေတာ့….ကိုယ္ျဖဴစင္သလို

ဘယ္သူမွမျဖဴစင္ဘူး။အဲဒါမွတ္ထား။

 

…….ေနစမ္းပါဦး။ မင္းနဲ ့ကိုသန္ ့ေဇာ္နဲ ့ကေကာဘာလို ့လမ္းခြဲလုိက္ျကတာလဲ။

သူငါ့ကိုေျပာတုန္းကေတာ့ မင္းဘက္ကအရင္လမ္းခြဲလုိက္တာတဲ့။သူ ့ဘက္က

လမ္းခြဲခ်င္တာမဟုတ္ဘူးတဲ့။သူမင္းအေပၚေကာင္းရဲ့သားနဲ ့ မင္းကေကာဘယ္

အခ်က္ကိုမျကိုက္ေတာ ့လို ့ အားမနာပဲ ျဖတ္ခ်လုိက္ရတာလဲ။မင္းေတာ္ေတာ္ကို

တတ္နို္င္တယ္ေနာ။လူတုိင္းကိုမေကာင္းျမင္၀ါဒနဲ ့ပဲျကည့္ေနတာလားမသိဘူး။

 

……စည္သူ….။မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ။အဲေလာက္ေတာင္ျဖစ္ေနရင္လဲ မင္းပဲျကိုက္

လုိက္ပါလား။

 

…..အိုး…ျကိုက္ခ်င္တာေပါ့..ဟိုကငါ့ကိုမျကိုက္လုိ ့..ျကိုက္လို ့ကေတာ့ေျပာေနစရာ

မလိုဘူး။

 

…….ဟင္း..အရွက္ကလဲမဲ့လုိက္ေသး။

 

…..ကဲပါ..ေျပာပါဦး..ဒီေလာက္ ျပည့္စံုတဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုေကာမင္းကဘာလို ့

လမ္းခြဲလိုက္တာလဲ။

 

…..မင္းသိပ္ျကားခ်င္တယ္လား..။ဘာလုိ ့လဲဆုိတာကိုေလ.

 

…..အင္း..။ ဒါေပါ့…။ေျပာ..ဘာလို ့လဲ။

 

……ေျပာမွာပါ။မင္းသိပ္ျကားခ်င္တာကို

 

….ျကည့္….ေျပာမွာသာေျပာဟာ..။ဘာလုိ ့လဲ

 

…..သူကငါ့ကို  မိန္းမဆန္တယ္တဲ့။

……အန္…။

 

ဆြံအသြားေသာစည္သူ နွုတ္ခမ္းကိုျကည့္ရင္း၀သန္တစ္ေယာက္ရယ္

ေတာ့ရယ္ခ်င္မိပါေသးသည္။ခုနက စပ္စလူးနတ္ပူးသလိုပဲသိခ်င္တဲ့

ပံုစံနင့္မတူ…မိုင္ေတြေတြျဖစ္သြားပုံကိုျကည့္ရင္းဟာသျဖစ္မိပါသည္။

 

…….ဘာျဖစ္သြားတာလဲ စည္သူ။

 

….ေအာ..မဟုတ္ပါဘူးဟာ။ မိန္းမဆန္တယ္ေျပာရေအာင္ မင္းက မိန္းမ

အက်ီ ၀တ္လို ့လား။ထမီ၀တ္ျပီးလမ္းတကာ ပတ္လည္ေနတဲ့လူမို ့လို ့လား။

အ၇ွက္မရွိ ေအာ္ေျကာလန္တဲ့လူမို ့လို ့လား။အဆင့္အတန္းမရွိပဲေျခာက္

ေနတဲ့လူလို ့ထင္ေနလား။ေစာက္ဆင့္မရွိတဲ့ေကာင္။

 

……ဘုရား..ဘုရား..။ဘာလုိ ့ဒီေလာက္ေဒါသျဖစ္သြားတာလဲ။

 

……ဟုတ္တယ္ေလ….အစကတည္းက ကိုယ့္ဘာသာေနေနတဲ့ကိစၥကို.

သူ ့ဘာသာ မင္းကိုေသေလာက္ေအာင္ေျကြပါတယ္လိုက္ျပီးမွ အဲလုိ

အေျကာင္းျပခ်က္နဲ ့ မင္းကိုေစာ္ကားရလား။

 

…..အင္း..။အဲလိုပဲစည္သူ…။ဒါေျကာင့္….လူတစ္ေယာက္ကိုယံုျကည္မယ္

လုိ ့ဆံဳးျဖတ္ထားရင္ ေသခ်ာစဥ္းစားဖို ့လုိတယ္။ငါေနတတ္သလုိေနတယ္။

ငါစကားေျပာတတ္သလိုပဲငါေျပာတယ္။ငါ့အလုပ္ငါလုပ္တယ္။ေသခ်ာတာ

တစ္ခုကေတာ့ ငါေနတဲ့ပံုစံကေဘာင္အျပင္ကမဟုတ္ဘူး။ဒါေျကာင့္.ငါ့ကိုယ္

ငါယံုျကည္မွဳရွိတယ္။

 

…..ေအး..အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ ကိုသန့္ဇင္ေတာ္ေတာ္မုန္းဖို ့ေကာင္းတာပဲ။ငါ

ေတာင္ နားရင္းပိတ္ရိုက္ပစ္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားတယ္။ထြီ…ရြံတယ္ကြာ။ဒါနဲ ့

အခုေတာ့သူ ့ပံုစံ မင္းကိုျပန္ဆက္သြယ္ခ်င္တဲ့ပံုပဲ..ဒီမွာ၀သန္…မင္းကိုဆက္

သြယ္လာခဲ့ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မင္းဘက္ကျပန္လက္မခံနဲ ့ေနာ..အဲလိုလူမ်ိဳးကို

မင္းမေျပာနဲ ့..ငါေတာင္ေသေလာက္ေအာင္မုန္းတယ္။

 

…..မင္းမသိေသးတာေတြလဲရွိေသးတယ္။ သူဒီမျပန္လာခင္တစ္လအျကို

ေလာက္ကတည္းက အြန္လုိင္းကေနငါ့ကိုဆက္သြယ္တယ္။စာပို ့တယ္ေလ။

 

……အန္..ဒါေတြမင္းငါ့မေျပာပါလား။

 

…….မင္းကိုငါကအျမီးဖမ္းလို ့ရလုိ ့လား…လူတကာနဲ ့ပလူးေနတာ24နာရီမ

အားပဲနဲ ့။

 

…….ကဲပါ…..အဲ့အဘိုးျကီးကမင္းကိုဘာေတြေျပာလဲ။

 

…..ေအာ..ဘာရွိရမွာလဲဟာ..လြတ္သြားတဲ့ငါးကျကီးေနတဲ့ကိစၥပဲေပါ့။

………ေတာက္…။ လူပါး၀လိုက္တာ…..။ဒါနဲ့…ဒင္းကအခုမွ မိန္းမဆန္

တယ္ဆိုတဲ့အေျကာင္းျပခ်က္ကဘာျဖစ္သြားတာလဲ။

 

…….ဘာျဖစ္ရမွာလဲ…ကမၻာပတ္ျပီး အေျခာက္မေတြနဲ ့ပလူးေနလို ့သတိၱ

ရွိလာတာေနမွာေပါ့။ဟဟဟဟ…ကဲပါ..ထားလိုက္ပါ..ငါသူ ့ကိုစိတ္မ၀င္စား

ဘူး။ျပီးေတာ့ ….သူထားခဲ့လို ့ငါက်န္ခဲ့ရတာမဟုတ္ဘူး..သူ ့အနားကေနငါ

အေ၀းကိုခြာထြက္လာခဲ့တာ။ျပီးေတာ့ ငါ့ကိုအေျကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ ့ခ်ဳပ္တည္း

ထားတဲ့ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ကို ငါမခ်စ္နုိင္ဘူး။ငါ့ေျကာင့္ သိကၡာတက္ပါတယ္

ဆိုတဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုပဲငါယံုျကည္လက္ခံမယ္။တကယ္ေတာ့..ငါတို ့ေလာက

ဟာသိပ္ရွုပ္ေထြးတယ္.စည္သူ။

 

…….ဟုတ္တယ္..။အကုန္လံုးကဇယားေတြျကီးပဲ..ဒီျကားထဲမွာ စီးပြားျဖစ္ေနျက

တဲ့သူေတြကလည္္းေရတြက္လို ့မကုန္။ခုေခတ္က်မွ စပြန္ဆာေတြဆိုတာလဲနာ

မည္ေတြျကီးလာလို ့..စပြန္ဆာမ်ား မရွိရင္ေတာင္ ေခတ္မမွီေတာ့သလိုလိုဟ။

ငါလဲစပြတ္ဆာ ရွာရင္ေကာင္းမလား။

 

…..မင္းလား…။စပြန္ဆာေပးတဲ့လူေတြကဘယ္သူေတြမ်ားလဲသိလား။ဘီေတြက

ပဲ စပြန္ဆာေပးျကတာမ်ားတာ..စည္သူ။မင္းအရည္အခ်င္းနဲ ့ေတာ့မျဖစ္နုိင္ပါဘူး။

 

…....၀သန္စုတ္။ ငါ့ကိုေျပာတယ္…။

 

….ေနာက္တာပါဟာ..။ကဲကဲ…ထမင္းစားျပီးရင္ ဘယ္သြားျကမလဲ။အေအးေသာက္

မယ္..။ေကာ္ဖီဆိုင္သြားမယ္.အိုေကလား။

 

          ထမင္းဆိုင္ကအထြက္တက္ကစီငွားျပီး ေကာ္ဖီဆိုင္    သို ့ဦးတည္ခဲ့ျက

သည္။ကားေပၚမွာလဲ သာလိကာတုိင္းပဲ နစ္ေယာက္သားစကားေတြေျပာေနခဲ့သည္။

Ice coffee ကိုတစ္ေယာက္တစ္ခြက္မွာေသာက္ျကရင္ ေအးေအးလူလူထိုင္ရင္းစကား

ေဖာင္ဖြဲ ့ေျပာဖို ့စည္သူကစလုိက္ပါသည္။

 

……..၀သန္..ဟိုနားကတစ္ေယာက္က အတြဲေတြျဖစ္မယ္။ျကည့္လုိက္တာနဲ ့ေျမြေျမြ

ခ်ငး္ေျချမင္တယ္ဟ..။မ်က္လံုးက ငါ့ကိုျကည့္တာနဲ ့ကစားလုိက္တယ္။

 

……..ဟုတ္လား..မင္းကအဲ့ဘက္ကြ်မ္းတယ္ဆိုေတာ့ ဟုတ္မွာေပါ့.ငါေတာ့မသိဘူး။

 

…....မင္းကေလ..ငါ့ကို၀ုန္းဖို ့ျကီးပဲ။ ငါကအေကာင္းေျပာေနတာ..ျကည့္ ဟိုးဘက္

နစ္ေယာက္ကလဲ ဒိတ္တင္လာျကတာလားမသိဘူးဟ.။ အန္…ဟိုမွာ..ဟိုမွာ တစ္

ေယာက္ကတစ္ေယက္ကိုခြံေကြ်းေနျကတယ္။ဘုရား..ဘုရား…မူးလုိက္တာ..။

 

……ဟဟဟဟ။ မင္းသြားျကည့္တာကို..မူးမွာေပါ့။ ငါ့လို  ကိုယ့္စတုိင္လ္နဲ ့ကိုယ္ေန

ပါလား။ဘယ္သူ ့မွအေရးမစိုက္ဘူး။

 

…..ဟင္း..။မေနနိုင္ပါဘူး။ ျပည္တြင္းျဖစ္ေတြေငးရမွာ ဒီတစ္ရက္ပဲက်န္ေတာ့တာကို။

၀သန္ာ…အခုဆုိင္ထဲ၀င္လာတဲ့တစ္ေယာက္ေလ…သိလား။အက်ီအနက္ေလးနဲ ့တစ္

ေယာက္..။ေအး….သူနဲ ့ငါ အရင္တုန္းက အြန္လုိင္းမွာ က်ဴခဲ့တယ္သိလား။ ေနာက္

ေတာ့….ငါ့ရည္းစားကအီခဲ့တာေတြေတြ ့လို ့ ငါအေကာက္ ေျပာင္းလုိက္တယ္.သူ ့

ေဖ့ဘြတ္ေတာင္ေမ့ေနျပီ။နေျမာလိုက္တာ….မုိက္တယ္ဟ..စက္စီလဲက်တယ္။ျကည့္

ပါလား..သူ ့ေပါင္တံေတြ..ရင္ဘတ္က မာဆယ္ေတြ…အရပ္ကလဲမက္ေလာက္စရာ။

ဟူး…………။အဲ့တုန္းက ငါသူ ့ကိုဓါတ္ပံုပဲျမင္ဖူးတာေလ။ သူ ့ပံုေတြမ်ားငါအလြတ္ရ

ေနလို ့။ဟဟ.တစ္ခါတစ္ခါ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ထည့္မက္တတ္ေသးတယ္။သူက

နယူးေရာ့ခ္မွာ MBA တက္ေနတာေလ..အခုျပန္ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာင္းျပီးျပီထင္

တယ္။သူေျပာေတာ့.သူ ့အေဖကုမဏီကိုသူဦးစီးမယ္တဲ့။

 

…..ဟဟဟ။ မယံုရင္ျကည့္ေန…ငါတို  ့၀ိုင္းမွာ သူလာထိုင္လိမ့္မယ္။

 

…..အန္…မင္းကဘာလို ့အတပ္ေျပာနိင္တာလဲ။

 

          စည္သူကအံအားသင့္စြာေမးျပီးမွာပင္ ထိုလူက ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုင္ျပီး

တကယ္ပဲသူတို ့နစ္ေယာက္ထိုင္ေနသည့္၀ိုင္းကလြတ္ေနေသာထုိင္ခံုမွာ ၀င္ထုိင္

လိုက္၏။စည္သူမွာ မူးေမ့သြားမတတ္ပင္ျဖစ္မိခဲ့ပါေသးသည္။နီးကပ္စြာျမင္လိုက္ရ

သည့္စည္သူ ့မွာ ရင္ေတြတဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနလို ့..ထိုလူကလဲေတာ္ေတာ္ေလးကိုဆြဲ

ေဆာင္မွဳရွိေနသည္ေလ။

 

…၀သန္….။ေစာရီးေနာ..ကိုယ္နည္းနည္းေနာက္က်သြားတယ္။ေဖေဖခိုင္းထားတဲ့

ကိစၥေလးရွိလို ့သြားလုပ္ေပးေနတာနဲ ့။ဒါနဲ ့….သူကစည္သူဆိုတာလား..၀သန္ေျပာ

ေျပာေနတဲ့တစ္ေယာက္ေလ။

 

…..ဟုတ္…ကိုရဲ….။ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းစည္သူပါ။မနက္ျဖန္ဆိုသူနုိင္ငံျခားသြား

ေတာ့မွာေလ။စည္သူ…ဒါကိုရဲေသြးတဲ့။ငါ့ရဲ့ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ေပါ့။

 

….....ဘုရားေရ..။၀သန္….မင္းဘယ္တုန္းကခ်စ္သူရွိတာလဲ.ငါ့လဲမေျပာပါလား။

 

…….အင္း..။ကိုရဲနဲ ့ခ်စ္သူျဖစ္တာမျကာေသးဘူးေလ။ အလြန္ဆံုးရွိ တစ္လေပါ့။

ငါကမင္းအံ့အားသင့္ေအာင္လုိ ့တမင္အျပင္မွာမိတ္ဆက္ေပးခ်င္တာေလ။ဒါ

ေျကာင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္..မင္းက ကိုရဲကိုေတာင္ သိေနတယ္မလား။

 

……..ဟုတ္လား။ ကိုယ့္ကိုသိနင့္ေနတာလားညီ။

 

စည္သူမ်က္လံုးျပဴးသြားသည္ကိုျကည့္ရင္း၀သန္က ရယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြား

ပါသည္။စည္သူ ့မွာေျဖစရာအေျဖကခ်က္ခ်င္းပင္မရွိပဲအခက္ေတြ ့ေနဟန္တူ

ပါသည္။

 

…….ဟို….စည္သူက ကိုရဲကိုဒီလိုပဲ သူမ်ားေျပာလို ့ျကားဖူးတာပါ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

စည္သူ …မင္းနဲ ့မိတ္ဆက္ေပးျပီးျပီေနာ။ကိုရဲက နယူးေရာ့ခ္မွာ MBA ျပီးျပီ.အခု

ဒီမွာ သူ ့အေဖကုမဏီကိုဆက္ဦးစီးဖို ့ျပန္လာတာ။ျပီးေတာ့ ငါ့ထက္ကိုရဲက နစ္

နစ္ျကီးတယ္။ငါ့ကိုဂဂုစိုက္တယ္။အဲဒီေတာ့.မင္းမနက္ျဖန္ နိုင္ငံျခားမွာေက်ာင္း

သြားတက္ဖို ့ကိစၥကိုေျဖာင့္ေျဖာင့္သြား..ငါ့အတြက္ဘာမွမစိုးရိမ္နဲ့ေနာ။

 

စည္သူက ၀သန့္ကိုစိတ္ထဲကေနျကိမ္ဆဲလိုက္မိပါသည္။ခုနကအဂူးတစ္ပိုင္းျဖစ္

မိတဲ့ပံုကိုျပန္စဥ္းစားရင္းနင့္ပင္စည္သူကရွက္လို ့။

 

….ေအးပါ…မင္းအတြက္ငါဘယ္တုန္းကစိုး၇ိမ္ခဲ့လို ့လဲ.မင္းကငါ့ထက္ေတာင္မာ

ေသးတာပဲ။ျပီးေတာ့ မင္းကအခ်စ္ကိုငါ့လိုကိုးကြယ္တာလဲမဟုတ္ပဲနဲ ့။ကိုရဲေသြး

သတိထားေနာ..။၀သန္က အသဲမာတယ္။

 

…..ဟဟဟ..။ဟုတ္ကဲ့ပါ။ခုလို ညီေလးစည္သူနဲ ့ခင္မင္ခြင့္ရလို ့၀မ္းသာပါတယ္။

ဒါနဲ ့အခု MBA ပဲတက္မွာမလား..လိုအပ္တာရွိရင္ကိုယ့္ကိုေျပာေနာ..ကိုယ္ကူညီ

ေပးနုိင္ပါတယ္။စာေတြမသိတာရွိရင္လဲေမး…။စလံုးမွာ ကိုယ့္အမ်ဳိးအိမ္ရွိတယ္..

သြားလည္ေပါ့..လိပ္စာေပးလိုက္မယ္ေလ။

 

…..ဟုတ္..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။  ဒါနဲ ့….၀သန္….မင္းကကိုရဲေသြးကိုေကာ ဘာ

လို ့ေရြးလိုက္တာလဲ။

 

၀သန္ထိုအေျဖကိုမေျဖပဲ နစ္လိုဖြယ္အျပံဳးနင့္ ကိုရဲကိုျကည့္ရင္းျပံဳးျပလိုက္သည္။

နစ္ေယာက္သားကအျပံဳးေတြနင့္တန္ဆာဆင္ထားတဲ့မ်က္နာကိုအလွပဆံုးအသံုး

ျပဳထားျကပါသည္။အခ်စ္နင့္ေတြ ့တဲ့သူေတြ၇ဲ့မ်က္၀နး္မွာ စာေတြရွိတယ္တဲ့။

ဟုတ္သလားဆိုတာ စည္သူပင္သိခ်င္စိတ္ေပါက္လို ့သူတို ့နစ္ေယာက္၏မ်က္၀န္း

ကိုေသခ်ာစြာျကည့္ရင္းဖတ္လိုက္မိသည္။စည္သူေတြ ့လိုက္ရသည္က ခ်စ္ျခင္းဆို

တာ….နားလည္မွဳေတြစီတန္းထားတဲ့အုတ္ခံုေလးတစ္ခုနင့္တူသည္။အဲဒီအုတ္ခံု

ေလးကိုေထာက္ပံ့ေပးတဲ့ေျမျီကီးကအခ်စ္ျဖစ္မည္။အေပၚကျဖတ္တိုက္သြားသည္

အရာေတြကေလာကဓံျဖစ္မည္။

 

……၀သန္…။ငါေမးတာလဲေျဖေလဟာ…။

 

………ကိုရဲအရင္ေျဖလိမ့္မယ္။

 

စည္သူက၀သန္စကားေျကာင့္ ကို၇ဲဘက္လွည့္ျပီးျကည့္လုိက္၏။

 

……..၀သန့္နဲ ့ကိုယ္စေတြ ့တယ္။ရင္ခုန္ျခင္းကေနစတင္ျပီးစိတ္၀င္စား

လာတယ္။အဲ့ေနာက္မွာအခ်စ္ဆိုတဲ့အ၇ာကိုျမင္လိုက္တယ္။အဲဒီအခ်စ္ရဲ့

ခိုင္ျမဲျခင္းကိုျကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္သက္လံုးဆိုတာကိုသြားေတြ ့တယ္။

အဲဒီေတာ့ ၀သန္ ့ကိုကိုယ္ Propose လုပ္တယ္။နားလည္မွဳေတြတည္

ေဆာက္တယ္။ခုေတာ့ နစ္ေယာက္တစ္ဘ၀ျဖစ္ဖို ့အတြက္ျကိုးစားေနတယ္။

 

…….အင္း..ငါကေတာ့ ကိုရဲကို ရင္ခုန္ခဲ့တာကိုစေတြ ့ကတည္းက၀န္ခံရမွာ

ပဲ။ဒါေပမယ့္..ငါ နလံုးသားနဲ ့ခံစားျပီး ဦးေနာက္ကိုဆံုးျဖတ္ခုိင္းလိုက္တယ္။

သူကေျပာတယ္….ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတဲ့။ဒါေျကာင့္..ငါ ကိုရဲကို ခ်စ္သူတစ္

ေယာက္အေနနဲ ့ေရြးခ်ယ္လုိက္တယ္။ခုေတာ့……ငါတို ့နစ္ေယာက္ကဘ၀

တစ္ခုကို ေလာကဓံျကားမွာထူေထာင္ျကေတာ့မလို ့။

 

....အင္း..ေကာင္းပါတယ္။မဟုတ္ရင္ေတာင္ ငါက ဟိုကိုထြက္သြားရင္ မင္း

တစ္ေယာက္ထဲက်န္ရစ္မွာကိုစိုးရိမ္ေနတာ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..မင္းအဆင္ေျပ

သြားတာျမင္လုိက္ရလို ့၀မ္းသာပါတယ္။ကုိရဲလဲ ကြ်န္တာ့္ကိုသူငယ္ခင်း္ကို

တစ္သက္လံုးသစၥာရွိရမယ္ေနာ။

 

…..ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်။

 

ခ်ိဳျမိန္လြန္းလွေသာထိုအသံေလးက၀သန္ ့အတြက္ေတာ့တန္ဖိုးရွိလွ၏။

 

……အင္း။တကယ့္ဘ၀ျကီးကိုျဖတ္သန္းဖို ့ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီဆိုေတာ့ဘ၀

ေဖာ္ဆိုတာကို ကိုရဲေသြး ဘယ္လိုနားလည္လက္ခံထားလဲ။

 

…...အင္း…ဘ၀ေဖာ္ဆိုတာကိုယ္ကလြဲရင္ဘယ္သူ ့ကိုမွမယူဘူးဆိုတဲ့လူ

တစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကိုသိသည့္တုိင္ကိုယ့္ကိုေရြး

ခ်ယ္သူျဖစ္တယ္တဲ့။ ကိုယ္လဲ အဲလိုပဲ၀သန္ ့ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ။အားသာ

ခ်က္ေတြထက္အားနည္းခ်က္ကိုပိုျပီးအေလးထား သိေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။

 

…..ဟုတ္လား..အဲ့ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၀သန္ မွာဘာမ်ားအျကီးမား

ဆံုးအားနည္းခ်က္ေတြေတြ ့လဲ ေျပာပါဦး။

 

……ဘာေတြ ့လဲဆိုေတာ့……….။ဦးေနာက္အ၇မ္းအသံုးျပဳလြန္းအားျကီးတယ္။

အဲလိုဦးေနာက္ကိုအဆမတန္အသံုးျပဳတဲ့အခါက်ရင္ အမွန္တ၇ားေတြနဲ ့လြဲလြဲ

တတ္တယ္တဲ့။

 

……ဒါဆို..အားသာခ်က္ကေကာ..။

 

…....အားသာခ်က္က..သူကေယာက်ားတစ္ေယာက္ရဲ့အေသြးအသားနဲ ့မိန္းမ

တစ္ေယာက္၇ဲ့ထက္ျမက္မွဳမ်ိဳးကိုပိုင္ဆိုင္ထားတယ္။အဲဒီေတာ့ အရာရာမွာ ကိုယ့္

ကိုထိန္းခ်ဳပ္ပဲ့ကိုင္ေပးနုိင္တာေပါ့။မဟုတ္ဘူးလား။

 

…..အင္း..မဆိုးပါဘူး..။အေျဖေတြအားလံုးကိုေတာ့ သေဘာက်ပါတယ္။ဒါဆို

ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကိုယံုျကည္စြာအပ္ခဲ့မယ္ေနာ။တစ္ဘ၀လံုးေပါ့။

 

….စိတ္ခ်……..တစ္ဘ၀လံုးအတြက္ျဖစ္ေစရမယ္။

 

သူကတည္ျကည္ေလးနက္စြာေျဖလိုက္သည္။

ေက်နပ္စြာနွုတ္ဆိတ္ေနမိသည့္၀သန့္ ကိုျကည့္ရင္းစည္သူကပီတိျဖစ္မိပါသည္။

 

 

          ၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

 

ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္။

 

…..စည္သူ….ဟုိေရာက္ရင္ငါနဲ ့အဆက္အသြယ္အျမဲလုပ္ေနာ။ျကားလား

 

….ေအးပါ..။

 

…..ညီေလး..က်န္းမာေရးကိုလဲဂဂုစိုက္ေနာ။

 

…..ဟုတ္..ကိုရဲေသြး.ေက်းဇူးပဲေနာ။

 

……ဒါဆိုလဲ..တာ့တာ…..၀င္သြားေတာ့ေလ။

 

 ….ဟို..၀သန္ လာခဲ့ဦးဒီနားကို တိုးတိုးေလးေျပာစရာရွိတယ္။

 

၀သန္ကအံ့အားသင့္စြာ ကိုရဲဘက္လွည့္ျပီးမ်က္လံုးျပဴးျပသည္။

 

……ကိုရဲေကာျကားလို ့မျဖစ္တဲ့စကားလား။

 

 ခပ္ဆတ္ဆတ္ေမးလိုက္ေတာ့ စည္သူကေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္၏။

ေျခလွမ္းေတြကိုက်ဲက်ဲေလးလွမ္းျပီးစည္သူ ့နွဳတ္ခမ္းတြင္ နားကိုခပ္

ဖြဖြေလးကပ္လုိက္၏။

 

……..မင္း လင္ရ ကံေကာင္းတယ္၀သန္..

 

……အန္….။

 

လွည့္ထြက္သြားေသာစည္သူ ့ေက်ာျပင္ကိုျကည့္ရင္း၀သန္ေက်နပ္စြာ

ျပံုးမိပါေသးသည္။လက္ျပနွုတ္ဆက္သြားေသာ စည္သူ ့ကိုမ်က္ရည္က်မတတ္

လမ္းခြဲလိုက္ရတာ ၀သန္တကယ္ေတာ့စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ကိုရဲေသြးက ၀သန္

လွည့္လာေတာ့ေမးလိုက္တယ္။စည္သူကဘာေျပာလုိက္လဲတဲ့……………..။

 

အေျဖကိုေကာင္းေကာင္းရွာမေတြ ့လုိက္ခင္မွာပဲ ၀သန္က ကိုရဲ၏နွဳတ္ခမ္းဖ်ား

ေလးကိုဖြဖြေလးနမ္းျပီး အေျကာင္းအရာလြဲခ်လိုက္သည္။

 

သတိ၀င္လာစဥ္မွာေတာ့ ေထာင္ေပါငး္ေျမာက္မ်ားစြာေသာ မ်က္လံုးေတြကိုရင္

ဆိုင္ေနရသည္။

ဟုတ္သားပဲ…ဘုရားသခင္.။

ေယာက်ားတစ္ေယာက္နင့္ေယာက်ားတစ္ေယာက္အနမ္းေတြ ေ၀မ်ွခဲ့ျကသည့္

ေနရာက ျမန္မာျပည္ျဖစ္ေနသည္ကိုေလ။

 

ရွက္ယမ္းယမ္းနင့္လူတကာ၏အျကည့္တို ့ကိုရင္မဆိုင္ရဲသည့္၀သန္ ့ကိုသူက

လက္ေမာင္းနစ္ဖက္ကိုထိန္းခ်ဳပ္ရပ္တန္ ့ေစလုိက္ျပီးေျပာလုိက္သည္။

 

……တစ္ခါတစ္ေလေတာ့   စိတ္ထဲကျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုပြင့္ပြင့္လင္းလင္းျပဳမူ

တာဟာအမွားျကီးတစ္ခုျဖစ္မသြားဘူး။လူေတြကိုအမွန္တရားေတြျပလုိက္တာပဲ။

ဒါကအခုမွ ဘ၀ရဲ့လမ္းအစပဲရွိေသးတယ္။ ၀သန္ ဒီလိုရွက္ေျကာက္ေနလို ့မျဖစ္

ေသးဘူးေလ။ေရွ့ဆက္ရမယ့္ ခရီးကအရွည္ျကီးက်န္ေသးတယ္။ သတိၱရွိရမယ္.

သတၱိရွိမွာလား…။

 

ထိုအေမးကိုေျဖဖို ့တြန္ ့ဆုတ္ေနမိမွန္း၀သန္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိသည္။ဒါေပမယ့္.

ဒီခ်ိန္မွာ ၀သန္ျမင္ေနရသည္က သူတစ္ေယာက္ထဲ။က်န္တာဘာမ်ွမျမင္…

ထူးဆန္းတယ္အခ်စ္ကပတ္၀န္းက်င္ကိုေမ့ပစ္နုိင္စြမ္းတဲ့မ်က္လွည့္တစ္ခုပဲျဖစ္

မည္။

 

သူလွမး္လုိက္ေသာ လက္ကို ျကင္နာစြာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္မိသည့္ခ်ိန္တြင္နလံုး

သားတစ္ခုလံုး သည္ေအးျမျခင္းသံစဥ္ေတြအဆက္မျပတ္ခုန္၀င္စီးဆင္းသြား

သလို..။

 

လည္ပတ္ေနေသာေသြးေတြကပင္အလိုလိုေနရင္း အဓိပယ္ရွိလာသလိုလို..

မ်က္လွည့္တစ္ခုျဖစ္သြားသလား။

 

အခ်စ္က လူတစ္ေယာက္ကိုညိွ ့ငင္ဆြဲေဆာင္ျခင္းဆီကိုဆင္းသက္ေစခဲ့မွန္း

၀သန္သိလုိက္ပါျပီ။

 

၀သန့္ကိုအခ်စ္ က မ်က္လွည့္ျပလိုက္သလုိပဲ။

ဟုတ္တယ္…။

 

အခ်စ္ကမ်က္လွည့္ဆန္ေသာေမွာ္အတတ္ပညာတစ္ခုပဲျဖစ္မည္ေလ။

 

                               ေလးစားစြာျဖင့္.

                                   Accident

Aug 7th

ဟိုးေတာင္ျပဳံးေခၚပြဲေတာ္ၾကီးနီးလာျပွွီ အပိုင္း ၄

By ခ်ိဳကို
မႏၱေလး- ေတာင္ျပဳံး အထူးရထား

အထူးရထား အထူးရထားဆိုေတာ့ဘာထူးလဲ... ထူးတာကေတာ့ ခုံေတြမပါ။ တြဲလြတ္ေတြမ်ားသည္။ ဒီေန႔က ၀ါေခါင္လဆန္း ၉ ရက္ေန႔ ။ ပြဲကေတာ့ ေတာ္ေတာ္စည္ေနျပီဟု ရြက္၀ါေတြးမိသည္။ အခုရထားေပၚမွာေတာင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားေနျပီ။ အင္းေလ မႏၱေလးကေန ေတာင္ျပဳံးကို ၁၀၀ ေလာက္နဲံ ေရာက္ႏိုင္ေတာ့လဲ လူေတြ တိုးစီးၾကတာေပါ့။

ရြက္၀ါ၁ ႏွစ္လုံး က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံေလးကို ကိုင္လို႔ ေတာင္ျပဳံးပြဲကို အေရာက္လာခဲ့သည္။
ရြက္၀ါ ရြက္၀ါ.... ရြက္၀ါဆိုတာ ရန္ကုန္မွာ ေရွာက္သီးေဆးျပားေရာင္းတာေလ။
အခုေတာ့ ဒီအလုပ္က တိမ္ေကာပါျပီ။ ရြက္၀ါ အပါ၀င္ ၂ ေယာက္ပဲရိွေတာ့တယ္။ ေနပူစပ္ခါးသြားရတာရယ္၊ လူေတြက စိတ္မ၀င္စားတာရယ္ ျပီးေတာ့ အေျခာက္အခ်င္းခ်င္းကေတာင္မွ ေရွာက္သီးေဆးျပားသည္ကို အဆင့္အနိမ့္ဆုံးရယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတာေလ။ ျပီးေတာ့ အရင္ေခတ္ကေတာ့ ဒီအလုပ္က စားေလာက္ေသာက္ေလာက္ရိွခဲ့တာေပါ့။ အေျခာက္ဆိုတာလဲ ရွားတဲ့ေခတ္ေလ။
ကိုေတြလိုေပၚတင္ မိန္းမပုံ၀တ္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ။ တကယ္ေျခာက္ေနရင္ေတာင္ အိမ္မွာ ပုန္ရိႈးကြယ္ရိႈးေနရတာ။ အဲေတာ့လဲ ေရွာက္သီးေဆးျပား ၁၀ ဖိုးေလာက္၀ယ္ျပီး ရြက္၀ါတို႔ကို ၾကည္႔ရတာေပါ့။

အခုေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေပါင္။ ဟုိေနရာၾကည္႔လဲ အေျခာက္၊ ဒီေနရာၾကည္႔လဲ အေျခာက္နဲ႔ ေတြ႔ေနရမွေတာ့ ရြက္၀ါတို႔ကို ဘယ္သူက ပိုက္ဆံေပးၾကည္႔ေတာ့မွာလဲ။ အဂၤလန္မေတြကလဲ ေပါပါ့။ အဂၤလန္မဆိုတာ အခုအေခၚေတာ့ အပုန္းေပါ့။ ရြက္၀ါတို႔ကေတာ့ အဂၤလန္မဆို သိပ္မုန္း ။ သိပ္၀ုန္းခ်င္တာပဲ။ သူတို႔ သတၱိရိွရင္ ရြက္၀ါတို႔လို ေပၚတင္ပြင့္ေလ။ အခုေတာ့ အတူတူပဲကို သူတို႔က အပြင့္ေတြေတြ႔ရင္ ေၾကာက္သလိုလို မတူမတန္သလိုနဲ႔။ သူတို႔ကို အေျခာက္ေခၚရင္လဲမၾကိဳက္ဘူး။ သူတို႔ကိုသူတို႔ ဘာတဲ့ ... ဟိုမိုဆိုလား။
ရြက္၀ါကေတာ့ ဟိုမိုေတြ အိုဆိုေတြလာလုပ္မေနနဲ႔ ဖင္ထဲ လီး၀င္ရင္ အေျခာက္ပဲ။ လီးစုပ္လဲ အေျခာက္ပဲ။ အဲလို ပါးစပ္ၾကမ္းလို႔လဲ ရြက္၀ါကို ေၾကာက္ၾကတာ။

ရြက္၀ါက အခုေတာ့ အရင္လို ေရွာက္သီးေဆးျပားလိုက္မေရာင္းေတာ့ဘူး။ ပြဲေတြမွာ အခြီေတြလိုက္ကတယ္ေလ။ ပြဲေတြဘာေတြမရိွေတာ့လဲ နတ္ဆရာ ဒဂုံေအာင္လင္းဆီမွာ ေနလိုက္တယ္။ ဒဂုံေအာင္လင္းက ေကာင္းရွာပါတယ္။ အေျခာက္အခ်င္းခ်င္းစာနာတတ္တယ္။ ဟို မိတ္ကပ္လိမ္းတဲ႔ ေအးေအးေက်ာ္လို အဆင့္အတန္းမခြဲတတ္ဘူး။ အခုေတာင္ျပဳံးေရာက္ရင္လဲ ဒဂုံေအာင္လင္းနန္းမွာပဲ ေနလိုက္မယ္ေလ။ သူ႔အလုပ္ေတြကူလုပ္ေပးရင္းေပါ့။

ရြက္၀ါတို႔က ပါးနပ္တယ္ ။ ဖင္ေပါ့တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒဂုံေအာင္လင္းက ၀က္မေရ ၀က္မေရနဲ႔ ေနတာပဲ။ ရြက္၀ါဆိုတဲ့ နာမည္ကို ဒဂုံေအာင္လင္းပဲ ေပးတာေလ။ ပုံစံက မည္းမည္း၀၀ဆိုေတာ့ ရြာ၀က္ဆိုတာကို ေျပာင္းျပန္ေခၚလိုက္ေတာ့ ရြက္၀ါျဖစ္သြားတာေပါ့။

ဒဂုံေအာင္လင္းဆီမွာေနျပီး နတ္ကေတာ္မလုပ္ဖူးလားလို႔ ရြက္၀ါကို ေမးၾကတယ္။ ဘယ္ေနမလဲ နတ္ကေတာ္ပညာကို သင္တာေပါ့။ နဂိုပါရမီကပဲ နည္းလို႔လားမသိ။ ဆုေတာင္းေလး တစ္ပုဒ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမရဘူး ။ ဒါေတာင္ ကိုယ္ပိုင္နန္းဖြင့္လိုက္ေသးတာေနာ္။ သူမ်ားေတြလာျပီး ပိုက္ဆံဆက္ရင္ေတာင္ ဆုေတာင္းေပးမယ္ဆိုျပီး ပိုက္ဆံကိုကိုင္ နတ္ပုံေတာ္ဘက္ကို လွည္႔ျပီး တတြတ္တြတ္နဲ႔ ရြတ္လိုက္တယ္။ ဆုေတာင္းေနတယ္မထင္နဲ႔ ။ ဆုေတာင္းကမရေတာ့ “ျမနႏၵာ ေရညိဳညိဳ ရစ္ကာသန္ေတာ့ ေရႊမန္းေတာင္ရိပ္ တူတူခိုမယ္ ပ်ိဳျဖဴေမရယ္။ ေပ်ာ္ခင္းေလး သာပါဘိတယ္ နိမိတ္ေကာင္းယူမယ္။ ႏွစ္ဦးသၾကၤန္ေတာ္၀ယ္။ ” အဲဒီသီခ်င္းကို တိုးတိုးေလးဆိုလိုက္တာေလ။ နတ္ပင့္လဲ အဲဒီသီခ်င္းကို တိုးတိုးေလးဆိုျပီး ပင့္တာပဲ။

ကိုက တကယ္မတတ္ဘဲလုပ္လို႔လားမသိ။ ကို႔ဆီကို မယားငယ္ယူလို႔ဆိုျပီး လာလုပ္ခုိင္း။
ဒီေန႔ပြဲတင္ေပး ေနာက္ေန႔ မယားငယ္အိမ္ကိုဆင္း။ ရာထူးတိုးခ်င္လို႔ လာပြဲတင္ မနက္ျဖန္က်ေတာ့ အလုပ္ကျပဳတ္နဲ႔... ရြက္၀ါလဲ နတ္ကေတာ္ဘ၀ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္တယ္။

မိတ္ကပ္ျပင္စားရေအာင္လဲ ကို႔မ်က္ခြက္ၾကီးက ဘယ္လိုျပင္ျပင္လွလာမွာမွ မဟုတ္တာ။ မိန္းမနဲ႔ တူလာမွာလဲ မဟုတ္။ ကိုရုပ္ၾကည္႔ျပီးေတာ့ ဘယ္သူက လာျပင္ရဲမွာတုံး။ အဲေတာ့ ဒုံရင္း ဒုံရင္း... ေရွာက္သီးေဆးျပားပဲ ေရာင္းစားလိုက္ေတာ့တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကို႔တ၀မ္းတခါးေတာ့ စားႏိုင္ပါတယ္။ ရြက္၀ါတုိ႔ အေျခာက္ေတြက ကို႔ဘာသာကိုေတာ့ ရုန္းကန္ျပီး ကို႔အားကို ကိုးေနတဲ့ သူေတြပဲ။ ေတာင္းစားတဲ့ အေျခာက္ဘယ္မွာေတြ႔ဖူးလို႔လဲ။

ရြက္၀ါကေတာ့ သိန္းတရာမကတဲ့ မိန္းမလ်ာဘ၀ကို တန္ဖိုးထားတယ္။

ရြက္၀ါကို႔အေတြးနဲ႔ကို စဥ္းစားေနရင္းက ရထားက ေတာင္ျပဳံးဘူတာကို ဆိုက္လာခဲ့တယ္။