Nov 28th

ခရမ္းၿပာတိမ္တိုက္(ဇာတ္သိမ္း)

By zeya maung

ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူနဲ႕ေ၀းရေတာ့မယ္ဆိုတာကၽြန္ေတာ္တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ရိပ္မိလာပါၿပီ
ေလကို၀ေအာင္ရႈၿပီးအိေၿႏၵရရကၽြန္ေတာ္ဆက္နားေထာင္လုိက္ပါတယ္၊

  ေမာင္ေလးဟာငယ္ငယ္ေလးထဲကက်မတို႕နဲ႕
    အတူတူႀကီးၿပင္းလာခဲ့တာပါ..  က်မတို႕စကားအေမ့  
    စကားကိုအၿမဲတမ္းလိမာစြာနားေထာင္လာခဲ့သူပါ..”
  သူေက်ာင္းၿပီးေတာ့ရန္ကုန္ကက်မေယာကၤ်ား
   ကုမဏီမွာလုပ္တယ္ဆိုတာလဲ  ဟိုက်ရင္လုပ္တတ္ကိုင္
    တတ္ေအာင္အလုပ္သင္သေဘာခိုင္းထားတာပါ…”
  သူ႕ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ကိုေတာ့ႀကီးႀကီး
    မားမားထားတတ္တဲ့သူပါအကို..”
“ အစပိုင္းမွာေတာ့အေမခက္ခက္ခဲခဲေၿဖာင္းၿဖတာ
   ကိုလက္ခံလို႕သူ႕အေမဆီ လိုက္သြားမယ္လို႕ဆုံးၿဖတ္ၿပီး
    ရန္ကုန္ကက်မဆီေရာက္လာခဲ့ပါတယ္…”

“ သူစကားနားေထာင္လိုက္လို႕အေမလဲ၀မ္းသာတယ္
   ဟိုမွာေမ်ွာ္ေနတဲ့သူ႕
အေမလဲသူ႕သားေရာက္လာေတာ့
   မယ္ဆိုၿပီးအရမ္းကို၀မ္းသာေနတာ..”
  ဒါေပမယ့္ခုေနာက္ပိုင္း…”

သူစကားကိုခဏၿဖတ္ထားလိုက္ၿပီးသူ႕ႏႈတ္ခမ္းကိုတင္းတင္း  ေစ့ထားလ်က္စားပြဲေပၚက
ပန္းအုိးေလးကိုေငးစိုက္ႀကည့္ေနတယ္၊ကၽြန္ေတာ္လဲရင္ခုံသံကလည္းေတာ္ေတာ္ကို
က်ယ္ေလာင္ေနပါၿပီ။

“ ေမာင္ေလးအရမ္းေၿပာင္းလဲသြားတယ္..”
“ သူ႕အေမဆီလဲမသြားခ်င္ေတာ့ဘူးလဲေၿပာလာတယ္…
   က်မတို႕စကားကိုလဲတစ္သက္လုံးနားေထာင္လာခဲ့တာခုေတာ့
   ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူးအကို….”

ကၽြန္ေတာ္သူ႕မ်က္ႏွာမႀကည့္ရဲေတာ့ပါဘူး၊သူဘာေၿပာခ်င္လဲဆိုတာ
ကၽြန္ေတာ္သိေနပါၿပီ၊ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြအရမ္းပူေလာင္ေနပါၿပီ၊

“ ေမာင္ေလးဟာအေပါင္းသင္းသိပ္မရွိပါဘူး၊
   သူခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းဆိုလဲအရမ္းခင္တတ္တယ္”
“ က်မလည္းအစကေတာ့အကို႕ကိုသူအဲဒီေလာက္ထိ
   တြယ္တာလိမ့္မယ္လို႕မထင္ထားခဲ့ဘူးအကိုေဆးရုံ
   တက္ေတာ့မွက်မသေဘာေပါက္ခဲ့တာပါ..”
“ အဲဒီတုန္းကသူလုံး၀ဂဏာမၿငိမ္ပါဘူး..
   ကိုယ့္ကိုယ္ကိုစားခ်ိန္အိပ္ခ်ိန္ေတာင္သူဂရုမစိုက္တဲ့
   အထိ အကို႕ကိုသူစိုးရိမ္ပူပန္ေနတာ..”
“ က်မတို႕ေမာင္ေလးဟာလည္းအကို႕ညီေလးလိုပါဘဲ…
  က်မတို႕သူ႕ဘ၀တိုးတက္ေစခ်င္သလုိအကိုလဲသူ႕ကိုဒီလို
  ဘဲၿဖစ္ေစခ်င္မယ္ဆိုတာက်မယုံႀကည္ပါတယ္အကို…”
  ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါၿပီ….”
ကၽြန္ေတာ့္အသံေတြတုန္ခါေနမွန္းကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိေနတယ္၊
“ က်မထပ္ေၿပာပါရေစ..အကို..”
  ေနာက္အေရးႀကီးဆုံးက အခုသူ႕အေမအသက္ရွင္ဘို႕  
     အခ်ိန္တစ္ႏွစ္ေလာက္ဘဲက်န္ပါ ေတာ့တယ္…”
  “  ဗ်ာ…”
“ ဟုတ္တယ္အကို..က်မတို႕အေဒၚကင္ဆာ ၿဖစ္ေနတာႀကာပါၿပီ..”
“ ဆရာ၀န္ကလည္းအလြန္ဆုံးတစ္ႏွစ္အထိေတာ့
   ခံမယ္လို႕ေၿပာလိုက္ၿပီ”
“ သူတို႕လည္းတတ္ႏိုင္သေလာက္ႀကိဳးစားကုေပးေနပါတယ္…”
“ အေဒၚဟာတစ္သက္လုံးသူ႕သားနဲ႕
   အတူမေနရေတာ့ဒီလိုေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မွာ
  သူ႕သားနဲ႕ဘယ္ေလာက္ေနခ်င္ရွာမလဲအကို…”
“ သူတစ္သက္လုံးတမ္းတေနတဲ့သားပါ အကို..”
ေၿပာရင္းနဲ႕သူ႕အသံတိမ္၀င္သြားပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာလဲငိုေနပါၿပီ၊မ်က္ရည္မက်ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆုံးထိန္းခ်ဳပ္ေနရတာပင္ပန္းလြန္းလွတယ္၊
“ ဒါကိုေမာင္ေလးမသိေသးပါဘူး..သူစိတ္ဆင္းရဲမွာစိုးလို႕..
   မေၿပာၿပေသးဘူး..”
“ အကိုကူညီေပးပါလားရွင္..က်မေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္…”
“ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမေတာင္းပန္ပါနဲ႕ ဗ်ာ…
  ကၽြန္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းနားလည္ပါၿပီ..”
“ ဟုတ္ကဲ့စိတ္ခ်ပါ..ညီမတို႕ေမာင္ေလးသူ႕အေမ
   ဆီေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေရာက္သြားေအာင္ကၽြန္ေတာ္
    အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားကူညီေပးပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ…”
“ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာအကိုရယ္…
   က်မတကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္….”
“ ေက်းဇူးမတင္ပါနဲ႕ဗ်ာ…ကၽြန္ေတာ့္ကိုဒီလုိေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နားလည္

   ေအာင္ရွင္းၿပေပးတာကိုကၽြန္ေတာ္ကေတာင္ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ….”
……………………………………………………….
သူႏႈတ္ဆက္ၿပန္ထြက္သြားၿပီးေနာက္ပိုင္းကၽြန္ေတာ္အသိစိတ္နဲ႕ကိုယ္မကပ္ေတာ့

အလုပ္ထဲမွာေန႕တစ္ပိုင္းက်န္ေနတာကို ေနမေကာင္းဘူးလို႕အေႀကာင္းၿပၿပီးခြင့္ယူ
လိုက္ပါတယ္၊ 
အဲဒီေန႕ကစၿပီးကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အဓိပါယ္မဲ့သြားပါၿပီ၊ကၽြန္ေတာ့္ညီေလးနဲ႕ေတြ႕တဲ့အခ်ိန္
လည္းကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာမႀကာခင္ေ၀းရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိကစူးနစ္ေနေအာင္ခံစား
ရပါတယ္၊ ဒီလိုရွင္ရက္နဲ႕ကြဲသြားတာထက္ကၽြန္ေတာ္အယင္ေသသြားရင္ေကာင္းမလား ဆိုၿပီးရူးမုိက္စြာစဥ္းစားမိပါတယ္။
“ ညီေလးေရ႕.. အကို႕ခ်စ္လား..”
  အရမ္းခ်စ္တယ္အကို..မေမးပါနဲ႕လား
   ကၽြန္ေတာ္အကို႕ကိုအခ်စ္ဆုံးပါဗ်..”
သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္အဲဒီအေႀကာင္းဘယ္လိုစေၿပာရမလဲ၊ေၿပာမယ္လို႕ႀကံစည္လိုက္တိုင္း
လည္ေခ်ာင္းထဲမွာဘဲတစ္ဆို႕ၿပီးေနခဲ့တာအႀကိမ္ႀကိမ္၊
အခ်ိန္ကလည္းသိပ္မရွိေတာ့၊ကၽြန္ေတာ့္မွာရင္ေမာရလြန္းလို႕ ေသသြားမလားေတာင္
ခံစားမိတယ္။ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုၿပတ္သားမွၿဖစ္ေတာ့မယ္၊ကၽြန္ေတာ့္
ကိုယ္ကိုညွာေနလို႕မရေတာ့ဘူး

…………………………………………………..
ဒီလိုနဲ႕အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ကုန္သြားခဲ့ၿပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ့္အိမ္သူ
လာအိပ္တဲ့တစ္ေန႕မွာဘယ္မွမသြားေတာ့ဘဲအခန္းထဲမွာဘဲ
အတူတူရုပ္ရွင္ေခြေတြႀကည့္လိုက္ႀကတယ္၊
“ အကိုညီေလးကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာညီေလးသိတယ္ေနာ္ညီ…”
“ ဟုတ္..သိတာေပါ့ကိုႀကီးရာ..ညီလဲတူတူဘဲ..ဟဲ..”
ကၽြန္ေတာ့္ခါးကိုသူ႕လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႕သိုင္းဖက္လာၿပီးကေလး တစ္ေယာက္လိုမခ်ိဳမခ်ဥ္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ေၿပာလာတဲ့ပုံစံေလးကိုကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုရက္စက္တဲ့စကားေၿပာဘုိ႕
အားယူရမလဲ.၊ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုအားရပါးရတင္းႀကပ္စြာၿပန္ဖက္ထားရင္းသူ႕ေခါင္းေလးကို
ပြတ္သပ္ေနေတာ့သူကၿငိမ္ေနပါတယ္၊

“ ညီေလးရယ္…”
………………………
“ ညီေလးမွာလုပ္စရာေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္၊
  ညီေလးဘ၀တိုးတက္ဘို႕ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္း
   ေတြေရွ႕မွာရွိေသးတယ္၊”
  ဒီလမ္းမွာအကိုက အဟန္႕တားမၿဖစ္ေစရဘူး..
   အကို႕ကို…မစဥ္းစားဘဲညီေလးလုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ..”
သူခ်က္ခ်င္းဘဲကိုယ္ခ်င္းခြါၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကိုစူးစူးစိုက္စိုက္ၿပန္ႀကည့္ေနေတာ့တယ္၊
“ အကိုဘာေၿပာတာလဲ…”
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုမႀကည့္ရဲဘူး၊သူ႕ကိုၿပန္ဖက္ေနလိုက္ၿပီးသူ႕ဆံပင္ေတြေပၚမွာကၽြန္ေတာ့္ပါးကို အပ္ထားလိုက္ပါတယ္၊မ်က္ရည္ေတြကဘယ္လိုတားဆီးလို႕မရဘူးအလိုလိုက်လာတယ္

“ ညီေလးအေမဆီသြားလုိက္ပါ…အေမတစ္သက္လုံးေမွ်ာ္လင့္ေနတာေလ..”
“ မန္းေလးကအေမႀကီးလဲညီေလးကိုစိတ္ခ်လက္ခ်လႊတ္လိုက္တာေလ ညီ..
  ညီေလးရည္မွန္းထားတဲ့ပန္းတိုင္ေရာက္ဘို႕သြားရအုံးမွာေလ..ေနာ္ ညီ..”
“ အကို..ကၽြန္ေတာ့္ကိုမေၿပာပါနဲ႕ေတာ့ကၽြန္ေတာ္အဲဒီပန္းတိုင္ကိုလဲ
   မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး
 အကိုနဲ႕ဘဲဘယ္လိုေနရေနရ ကၽြန္ေတာ္ေနခ်င္တယ္..
    အကို႕ကၽြန္ေတာ္မခြဲႏိုင္ဘူးအကိုရာ..”
……………………….
ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၿပန္ဖက္ၿပီးငိုေနရခဲ့တယ္.
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုတင္းတင္းႀကပ္ႀကပ္ေပြ႕ဖက္ၿပီးႏွစ္ေယာက္သား
အားရေအာင္ရိႈက္ငိုေနလိုက္တယ္၊ကၽြန္ေတာ္ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါၿပီ၊
“ ညီေလး..အကိုတို႕ဒီတိုင္းေနလို႕မရေတာ့ဘူးညီေလးရယ္…”
“ မင္းကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ  
  ေရႊတိဂုံဘုရားမွာလည္းတိုင္တည္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ...
  အကို႕အသက္ေလာက္ခ်စ္တဲ့ညီေလး ဘ၀ ကို
  အကိုမေကာင္းစားေစခ်င္လို႕ဘယ္ၿဖစ္မလဲ ညီေလးရယ္….”
“ အကို႕ဘ၀ထဲမွာမင္းမေရမရာေနေနရတာထက္မင္းဘ၀တိုးတက္
  တာကို အကိုၿမင္ရရင္အကိုဘ၀ဘဲစေတးရရ..အကိုေက်နပ္တယ္..”
“ ညီေလးေကာင္းစားမဲ့အေရးမွာ အခုလည္း
   အကိုဘာမွမေပးဆပ္ရပါဘူး..”
“ အခြင့္အေရးရွိတုန္းယူထားရမယ္..လူ႕ဘ၀ဆိုတာ
   ခရီးႀကမ္းဘဲညီေလးရဲ႕…”
“ အကိုမင္းကိုမႏွစ္ဘူးမင္းဘ၀ကိုဆြဲခ်တဲ့လုပ္ရပ္
   ကိုဘယ္ေတာ့မွမလုပ္ဘူး..”
 “ ဒီေတာ့ညီေလးေရ႕ အကိုတို႕ႏွစ္ေယာက္တစ္ဦးကိုတစ္ဦးခ်စ္
   ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကာလ  ေတြဟာလည္း ကိုယ္တို႕ဘ၀
   မွာၿဖတ္သန္းလာခဲ့ႀကၿပီးၿပီ….”
“ အဲဒီအခ်ိန္ကာလေတြထဲမွာဘဲအကို႕ဘ၀က်န္ေနခဲ့ပါ့မယ္..”
“ မင္းကလႊဲၿပီးဒီေလာကမွာဘယ္သူမွအကိုမရွိေတာ့ဘူးညီေလးေရ႕..”
သူကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကိုမ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲမ်က္ရည္စီးက်ေနတဲ့ႀကားက  အံႀကိတ္ၿပီးေစ့ေစ့ ႀကည့္ေနတယ္…

မ်က္လုံးအိမ္ထဲမွေရစီးေခ်ာင္းနဲ႕အတူဆုပ္ဖြာေနတဲ့ဆံႏြယ္ေခြေတြကပိုကရို၊ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေရးေရး နဲ႕သူ႕မ်က္ႏွာေလးဟာအၿပစ္ကင္းလ်က္ပါ..ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုမႈန္၀ါး၀ါးဘဲၿမင္ရပါတယ္..

“ ေလာကလူ႕ဘုံဟာရႈပ္ေထြးလွပါတယ္..ညီေလးရယ္..”

……………………………………………………………………….

နက္ၿဖန္သူၿမန္မာၿပည္ကထြက္ခြါသြားေတာ့မယ္ကၽြန္ေတာ္ေႀကာက္တဲ့ ေန႕ရက္ တၿဖည္းၿဖည္းနီးကပ္လာပါၿပီ၊ကၽြန္ေတာ္တို႕တစ္ညလုံးမအိပ္ၿဖစ္ႀကပါဘူးကၽြန္ေတာ့္ကို လႊတ္ထြက္သြားမွာစိုးတဲ့သူကၽြန္ေတာ္လဲထိုနည္းတူဘဲတင္းတင္းႀကပ္ႀကပ္ကို ဖက္ထားခဲ့ႀကတယ္၊

“ အကိုရယ္….”
“ အကိုရယ္…ညီေလးအကိုႀကီးရာ…….”

သူရႈိက္သံေႏွာၿပီးညည္းညဴေနတဲ့အသံကကၽြန္ေတာ့္ရင္ကိုဆုပ္ေခ်ေနသလိုပါ.

“ ညီေလးအကို႕ကိုမရရေအာင္ေခၚမယ္…”
“ ညီေလးဆီအကိုမလာရင္အကို႕ဆီတစ္ေန႕
   ကၽြန္ေတာ္မေရာက္ေရာက္ေအာင္ လာမယ္..”
“ ေအးပါညီေလးရာ…အကိုတို႕ေတြ႕ရအုံးမွာပါေလ..”
“ ညီေလးဘယ္ဘ၀ေရာက္ေရာက္ညီေလးဟာအကို႕ညီေလးဘဲၿဖစ္မွာ..
  အကိုဘယ္ေတာ့မွမေၿပာင္းလဲဘူး..”

“ စိတ္ခ်အကိုကၽြန္ေတာ္လဲဒီတိုင္းဘဲ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္အေၿခအေနဘဲ
  ေရာက္ေရာက္အကိုဟာကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာထာ၀ရဘဲ…”

“ ညီေလး အကို႕ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္အကိုရယ္..”
ေၿပာလဲေၿပာ ငိုလဲငိုၿပန္ေရာ၊ကၽြန္ေတာ္လဲစိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ႏွစ္ဦးသားတူတူ
ငိုႀကၿပန္တယ္၊ သူ႕ဆံႏြယ္ေတြကိုယုယစြာပြတ္သပ္လ်က္ မ်က္ရည္လူးေနတဲ့ပါးကို
အႀကိမ္တစ္ေထာင္မကႏွေၿမွာစြာနမ္းရႈိက္ေနမိတယ္၊သူလဲကၽြန္ေတာ့္လိုဘဲ၊
“ ညီေလးကိုအကိုအဘိုးႀကီးၿဖစ္တဲ့အထိေစာင့္ေနမွာပါဗ်ာ..”
“ အကိုေရ႕ ကၽြန္ေတာ္အကို႕ကိုၿပန္မဆုံရဘဲနဲ႕ေတာ့မေသဘူး..”

ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွၿဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာကၽြန္ေတာ္သိၿပီးသားပါ
သူအခိုက္တန္႕စိတ္ၿငိမ္ေအာင္ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သိမ့္ေနတာသူ႕ကိုမသိေစခ်င္ပါဘူး.
ကၽြန္ေတာ္အမိုက္မဲခံၿပီးသူ႕ရဲ႕တည္ၿငိမ္လာမယ့္ဘ၀ကိုဘယ္ေတာ့မွ ဖ်က္ဆီးမွာမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ စိတ္ပိုင္းၿဖတ္ၿပီးသားပါ။

စူးရွပူေလာင္တဲ့ရင္နဲ႕အတူခန္းေၿခာက္သြားတဲ့မ်က္ရည္ေတြကပ္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ ပါးနဲ႕ သူ႕ပါးကိုတစ္ညလုံးအပ္ထားၿပီးဆုံးရႈံးရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိကအခ်ိန္နဲ႕အမ်ွႏွိပ္စက္
မင္းမူေနတာေႀကာင့္အသက္ေတာင္၀၀မရႈခဲ့ပါဘူး……..

သူ႕ရင္ထဲကညည္းတြားသံကိုကၽြန္ေတာ့္ႏွလုံးသားနဲ႕ႀကားေနရသလိုကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက ငိုေႀကြးေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ႏွလုံးသားကိုလဲသူသိေနပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္တို႕တင္းႀကပ္စြာဖက္ထားရင္းကေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ေရာင္နီသန္းလို႕
မိုးလင္းလာပါေတာ့တယ္..ေႀသာ္သူသြားရေတာ့မွာပါလား

……………………………………………….

သူကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲစ၀င္လာတဲ့ေန႕ကေနၿပီးတစ္ႏွစ္ (၁၀)လနဲ႕(၅)ရက္တိတိ တစ္နည္း အားၿဖင့္ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲကထြက္သြားတဲ့ေန႕ အထိ စုစုေပါင္း(၆၄၄)ရက္ႀကာ ခဲ့ပါတယ္၊ သူထြက္သြားတဲ့ေန႕ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေသဆုံးသြားတဲ့ေန႕ပါ။

အဲဒီေန႕က ေလေတြအရမ္းတိုက္ၿပီးအေနာက္ေတာင္မုတ္သုံေလသယ္ေဆာင္လာတဲ့
မိုးတိမ္
ေတာင္ညိဳ့ညိ့ဳမိႈင္းမိႈင္းေတြကလည္းေကာင္းကင္မွာအလိပ္လိုက္အလိပ္လိုက္ေရြ႕လ်ား
 ေနႀကပါတယ္..

သူ႕ကိုသယ္ေဆာင္သြားတဲ့ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးအေရွ႕ဘက္မိုးေကာင္းကင္ တိမ္စိုင္ေတြႀကား ထဲေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အထိ မီးရထားသံလမ္းနံေဘး နားမွာ ကၽြန္ေတာ္မ်က္စိတစ္ဆုံး မလႈပ္မယွက္ မတ္တပ္ရပ္ၿပီးမႈံ၀ါးစြာ၊အသိမဲ့စြာေမာ့ႀကည့္ေနခဲ့မိပါတယ္…..

ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာဘာမွမက်န္တဲ့အထိကိုခံစားရၿပီးဘ၀မွာအဆုံးစြန္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့မႈကို
တစ္ခါတည္းၿဖစ္ေပၚေနတာပါ..
၀မ္းနဲၿခင္း၊အားငယ္ၿခင္း၊ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ၿခင္း၊စြန္႕ပစ္ခံရၿခင္း၊အထီးက်န္ၿခင္းစတဲ့
ေ၀ဒနာမ်ိဳးစုံကိုတစ္ၿပိဳင္တည္းလက္ခံထားရတဲ့ခံစားမႈဟာေတာ္ေတာ္ခက္ခဲၿပီး
ခံရခက္လွပါတယ္၊

မိုးရန႕ံပါတဲ့ေလႀကမ္းႀကမ္းကကၽြန္ေတာ္ဆံပင္နဲ႕အက်ီကိုလႊင့္ထြက္ သြားေအာင္တ၀ူး၀ူးနဲ႕ အစဥ္မၿပတ္လာေရာက္က်ီစယ္ တြန္းတိုက္ေနပါတယ္.
မိုးစက္မိုးေပါက္ပါးပါးေလးေတြကကၽြန္ေတာ့္အနားတ၀ိုက္ခုန္ဆင္းလာ ေနတယ္၊ခနေနက်ရင္

သဲသဲမဲမဲရြာခ်ေတာ့မယ္ထင္ပါတယ္…

ကၽြန္ေတာ့္မွာအရင္ကရွိတဲ့ခြန္အားေတြဘယ္မွာဆုံးရႈံးသြားကုန္ၿပီလဲမသိေတာ့ဘူး
ေၿခတစ္လွမ္းလွမ္းဘို႕မနည္းအားယူေနရၿပီး အင္အားေတြလဲဆုတ္ယုတ္ ေနသလိုပါဘဲကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုဘယ္လိုအဆုံးစီရင္ရမလဲ

လို႕အေတြးေတြေပၚလာတာအခါခါပါ..ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္အသက္ရွင္ရမလဲ..

သူၿမန္မာၿပည္ထဲကထြက္သြားတဲ့ဒီေန႕ကစၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲခြင့္ရက္ရွည္ယူလိုက္ပါတယ္၊
ေလယာဥ္ပ်ံတက္သြားၿပီးတာနဲ႕အေမ့ဆီကဂ်စ္ကားေလး ကိုတစ္ခါမွ မေတာင္းခဲ့ဖူးဘဲနဲ႕
ခုေတာ့ေတာင္းလာခဲ့ၿပီ၊
အဲဒီကားကိုေနၿပည္ေတာ္အၿမန္လမ္းမႀကီး အတိုင္းတစ္ေယာက္တည္း ေမာင္းႏွင္လာယင္းနဲ႕ ဒီလမ္းမေပၚမွာတစ္ခ်ိန္တုန္းကသူနဲ႕စတင္သိကၽြမ္းခဲ့ရတာကိုအရူးတစ္ေယာက္လိုၿပန္လည္
တမ္းတေနမိတယ္၊

ကုန္းထိပ္ေလးတစ္ေနရာေပၚမွာကားကိုလမ္းေဘးခ်ရပ္လိုက္တယ္..ဟိုးေၿမာက္ဘက္ကပဲခူးရိုးမ
စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ကိုတိမ္လိပ္ေတြေအာက္မွာမိႈင္းၿပၿပလွမ္းၿမင္ေနရတယ္၊ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ
ေတာ့တ၀ူး၀ူးတုိက္ခတ္ေနတဲ့ေလေတြ ေႀကာင့္သစ္ပင္ႀကီးငယ္ေတြကယိမ္းထိုးလႈပ္ရွားေနႀက
တယ္..
မိုးေကာင္းကင္ေပၚမွာတိမ္လိပ္ေတြကခပ္နိမ့္နိမ့္လႊင့္ေမွ်ာေနႀကၿပီးလြမ္းေမာစရာေကာင္းလွ တဲ့ပတ္၀န္းက်င္ကအနိမ့္အၿမင့္မတူညီတဲ့ေတာင္ ကုန္းေလးေတြ အတိုင္းေဖါက္လုပ္ထား တဲ့လူသူကင္းမဲ့လွတဲ့ဒီအေ၀းေၿပး လမ္းမေပၚမွာေတာ့ကားေတြတစ္ခါတစ္ခါအရွိန္ၿပင္းၿပင္း
နဲ႕ၿဖတ္ေမာင္းသြားႀကတယ္.
ကၽြန္ေတာ္မြန္းက်ပ္ခဲ့သမွ် ေအာင့္အီးသီးခံတင္းထားခဲ့သမ်ွ ကားထဲက စတီယာတိုင္ကို
လက္ႏွစ္ဘက္တင္ၿပီးလက္ေပၚမွာဘဲမ်က္ႏွာအုပ္ လ်က္အားရပါးရအသံထြက္ၿပီး
ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုခ်လိုက္ပါတယ္၊အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ႀကာပါေစကၽြန္ေတာ္ငိုခ်င္သေလာက္
ငိုလိုက္ပါအုံးမယ္။

ေလတိုးသံကလႊဲၿပီးကၽြန္ေတာ့္အနားမွာဘယ္သူမွမရွိပါဘူး၊ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္ဆုံးလူသား
တစ္ဦးလည္းကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာမရွိေတာ့ပါဘူး၊ကၽြန္ေတာ္တို႕ လိင္တူခ်စ္သူေတြ ရဲ႕ဘ၀ဟာ တကယ္တမ္းက်ေတာ့အင္မတန္သနားဘို႕ေကာင္းလွတယ္၊
ကၽြန္ေတာ္တို႕ၿဖစ္ခ်င္လို႕ဒီလိုအေၿခေနေရာက္ေနရတာ မဟုတ္ဘဲ သူ႕ဟာသူရရွိထားတဲ့ဘ၀ ကို ဘာသာေရးအရလူမႈအသိုင္း၀ိုင္းေတြက လက္မခံခ်င္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ပင္ပန္းစြာ တစ္သက္လုံး ဖုံးကြယ္ၿပီးအသက္ရွင္ႀကရတယ္၊
ကၽြန္ေတာ့္ညီေလးကိုကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တာအၿပစ္ရွိလား၊ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုအသက္ေပးႏိုင္တဲ့
အထိခ်စ္တာပါဗ်ာ၊
လူသားအခ်င္းခ်င္းခ်စ္တဲ့အထဲမွာ က်ားနဲ႕မ အတူတူေနလို႕ရသလိုကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ညီေလး နဲ႕ေကာ တစ္သက္လုံးအတူတူေနလို႕မရႏိုင္ဘူးလား.သူ႕ကိုတစ္သက္လုံးကၽြန္ေတာ္လည္း
ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တာေပါ့
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေၿဖေပးႀကဦးဗ်ာ………

ကၽြန္ေတာ္တို႕လဲပုခုံးႏွစ္ဖက္ႀကားထဲကဦးေခါင္းေပါက္ေနတဲ့လူသားစစ္စစ္ေတြပါဗ်ာ..
ကၽြန္ေတာ္တို႕လိင္တူခ်င္းခ်စ္ႀကတယ္ဆိုတဲ့ၿပစ္ခ်က္ေႀကာင့္ လူ႕ယဥ္ေက်းမႈကကၽြန္ေတာ့္
ကိုၿပစ္ဒါဏ္ေပးခဲ့ၿပီလား၊ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူကိုကၽြန္ေတာ္ရင္နာစြာဆုံးရႈံးခဲ့ရပါၿပီ၊ေတာ္ေတာ္နာက်င္ရတဲ့ဘ၀ပါ၊

(၁၁၅)မိုင္အထိအဓိပါယ္ကင္းမဲ့စြာကားကို ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္းလာၿပီးမွသူရဲ႕အတိတ္က အရိပ္ေတြ က်န္ခဲ့ေလမလား ရူးႏွမ္းစြာလိုက္ရွာမိတယ္...

…………………………………………………….


ေငြေရာင္မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားကကၽြန္ေတာ္လွမ္းႀကည့္တဲ့ၿပတင္းေပါက္အၿပင္ဘက္မွာ သဲသဲမဲမဲ ကမၻာေၿမေပၚသို႕အရွိန္ၿပင္းၿပင္းနဲ႕ခုန္ဆင္းလာေနတာကိုကၽြန္ေတာ္အဓိပၸါယ္
ကင္းမဲ့စြာေငးႀကည့္ေနတာဘယ္ေလာက္ႀကာေနမွန္းမသိေတာ့ပါ။

ကၽြန္ေတာ္စိတ္နဲ႕လူနဲ႕ကင္းကြာေနတာရက္ေပါင္းအေတာ္ႀကာခဲ့ပါၿပီ၊တကယ္ေတာ့ေမွ်ာ္လင့္
ခ်က္ေတြ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကုန္ဆုံးသြားရၿပီဆိုတဲ့အသိကကၽြန္ေတာ့္ကိုအခ်ိန္နဲ႕အမ်ွဖိစီး
ႏွိပ္စက္ေနၿပီးတစ္ေယာက္ တည္းေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႕အားအင္ေတြလဲကုန္ခမ္းေနခဲ့ပါၿပီ..

အလြမ္းရိပ္ၿပည့္ႏွက္ေနၿပီးဆိုးရြားလွတဲ့ဒီခံစားခ်က္ကိုမခံစားႏိုင္လို႕ကိုယ့္ဟာ ကိုကုစားရင္း
ၿပင္ပကမာနဲ႕ကၽြန္ေတာ္အဆက္ၿပတ္ေန
တာဘယ္ ေလာက္ႀကာေနမွန္းေတာင္မမွတ္မိခ်င္
ေတာ့ဘူး၊

ခိုေအာင္းရာဒီအခန္းေလးထဲမွာေတာ့ ၀ီစကီ ပုလင္းေတြလည္းေနရာအႏွ႕ံၿပန္႕က်ဲလို႕၊ သံသရာမကုန္ခင္စပ္ႀကားရႈပ္ေထြးလွတဲ့ေလာကႀကီးထဲကိုကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ၿပန္လွည့္ ရင္ဆိုင္ရအုံးမယ္၊နက္ၿဖန္ဆိုရင္ကၽြန္ေတာ္ခြင့္ရက္ရွည္ၿပည့္သြားၿပီၿဖစ္လို႕ အလုပ္ၿပန္ဆင္း ရေတာ့မယ္ေလ

တကယ္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္လူေတာထဲၿပန္မတိုးခ်င္ေသးဘူး၊သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အထီးက်န္တဲ့
အလြမ္းရိပ္ရင္ခြင္ထဲမွာဘဲသိမ္းထားခ်င္ေသးတယ္၊

ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုတမ္းတလြမ္းေမာရတဲ့ဒဏ္ရာေတြကိုကၽြန္ေတာ့္ ႏွလုံးသားထဲမွာနာက်င္စြာ
ခံစားခ်င္ေသးတယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွၿပန္မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့အတိတ္က
အရိပ္အေငြ႕ေတြကိုလည္း ရူးသြပ္စြာလိုက္ရွာခ်င္ေသးတယ္

ဒီလိုနဲ႕မိုးေရစက္ေတြနဲ႕အတူကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္ေတြေရာေထြးလ်က္စိတ္အစဥ္ကဟုိး……

လြန္ခဲ့တဲ့အတိတ္ကအၿဖစ္အပ်က္ေလးေတြခုထက္တိုင္လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္မေန႕ တေန႕ကအတုိင္းၿပန္ခံစားရၿပန္ေရာ…..ကၽြန္ေတာ္တကယ့္ကိုရူးေနရပါၿပီေကာ……..
................................
ပ်ဥ္းမနားဘက္ကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ၿခံမွာကၽြန္ေတာ္ရက္အေတာ္ႀကာအလြမ္းေ၀ဒနာ
ေတြကိုကုစားယင္းအခ်ိန္တန္ေတာ့တစ္ေယာက္တည္းဆက္အသက္ရွင္သြားဘို႕ရန္ကုန္ကိုၿပန္
ခဲ့ရပါၿပီ၊
ေနၿပည္ေတာ္ရန္ကုန္အၿမန္လမ္းမႀကီးကေတာ့ရွင္းလင္းလ်က္လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး တုန္းက ဒီလမ္းမေပၚမွာသူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္စေတြ႕ခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကသာ ကၽြန္ေတာ္ဒီခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္တည္းဒီလမ္းမေပၚမွာသြားေနရမယ္လို႕ႀကိဳသိထားခဲ့ရင္…

ကၽြန္ေတာ့္ညာဘက္မွာေတာ့စိမ္းညိဳ႕တဲ့ပဲခူးရိုးမကနီးလိုက္ေ၀းလိုက္၊ မိုးေကာင္းကင္မွာေတာ့ တိမ္ေတြညိဳမဲအုပ္ဆိုင္းၿပီးမိုးရြာေတာ့မယ့္လကဏာအသြင္ေဆာင္ေနတာကိုၿမင္ေတြ႕ရေတာ့
ငယ္ငယ္တုန္းကအေမႀကီးနဲ႕ဒီလိုတိမ္ေတာင္ေအာက္မွာေဆာ့ကစားခဲ့တဲ့ပုံရိပ္ေလးကို
၀ုိးတ၀ါးၿပန္ၿမင္ေယာင္လာမိတယ္.

……………………………………………………

အဲဒီတုန္းကနယ္မွာမိုးကုတ္စက္၀ိုင္းအဆုံးက်ယ္ၿပန္႕တဲ့ၿမက္ခင္းၿပင္ေပၚေဆာ့ေနတုန္း မိုးမရြာခင္တိမ္ေတြညိဳမဲအုပ္ဆိုင္းေနတာကိုႀကည့္ယင္းေမေမနဲ႕ေၿပာတဲ့စကားေတြကုိ
ခုေတာ့နားထဲၿပန္ႀကားေယာင္လာမိတယ္..
“ ေမေမႀကီး ဒီတိမ္ႀကီးေတြကအေရာင္စုံဘဲေနာ္..”

“ ဟုတ္တယ္သားရဲ႕ သဘာ၀တရားႀကီးကေပးတဲ့လက္ေဆာင္
   ဘယ္ေလာက္ေတာင္လွလိုက္လဲ..”
“ ေမေမဟိုတိမ္ႀကီးကဘာလို႕သူမ်ားနဲ႕မတူတဲ့
   အေရာင္ၿဖစ္ေနတာလဲဟင္.”

“ အဲဒီတိမ္က ခရမ္းေရာင္ေလသားရဲ႕ သူ႕
  မွာရြာခ်ေတာ့မယ့္မိုးစက္ေတြရွိတယ္.”
“ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာဆိုေတာ့ခရမ္းၿပာေရာင္
  ထြက္လာတာေပါ့ကြယ္…”
“ ေမေမအဲဒီခရမ္းေရာင္နဲ႕တိမ္ကလွတယ္..”
“ လွတယ္သားေလးရဲ႕ ဒါေပမယ့္ တစ္ေအာင့္ေန
 မိုးရြာခ်ၿပီးရင္ 
   အဲဒီေနရာမွာခရမ္းၿပာေရာင္တိမ္ေပ်ာက္သြားေတာ့မယ္”

“ သားေလးမွတ္ထားေနာ္..”

“ လူ႕ဘ၀ဆိုတာလဲအဲဒီလိုဘဲ ဘာမွမၿမဲဘူးကြဲ႕..”
“ ခုေကာင္းတယ္လွတယ္ထင္ေနတုန္းနက္ၿဖန္က်ရင္
  အဲဒီလိုၿဖစ္ခ်င္မွၿဖစ္မွာ..”
ေမေမ့စကားအဲဒီတုန္းကကၽြန္ေတာ္နားမလည္ခဲ့ေပမယ့္ေမေမကိုမ်က္လုံးအ၀ိုင္းသားေမာ့ႀကည့္
လိုက္ ခရမ္းၿပာေရာင္တိမ္တိုက္ကိုေငးႀကည့္လိုက္နဲ႕ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့ေသးတာ ခုေတာ့အရာရာအားလုံးကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ခဲ့ရပါၿပီ။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

စာဖတ္သူမိတ္ေဆြအားလုံးဆႏၵနဲ႕ဘ၀ထပ္တူက်ႏိုင္ႀကပါေစ……………….

+++++++++++++++++++++++++++

အားေပးမႈအားအထူးေက်းဇူးတင္လ်က္

ေက်ာ္ေဇယ်ာေမာင္

(၂၇)ႏို၀င္ဘာ နံနက္(၃)နာရီ၁၃ မိနစ္

 

Apr 11th

ေဂးျဖိဳနည္း ... အခန္း (၁)

By Dr. Min Khant
ကၽြန္မ ခ်စ္ေသာ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္သည္ ေဂးမွန္း သိလိုက္ရေသာ အခါတြင္ ကၽြန္မ ရင္ထဲ ေအာင့္ခနဲ နာသြားမိေလသည္ ... ။
ဟဲ့ ... နင့္ေကာင္က အပုန္းၾကီးေနာ္ ... နင္ကသာ ခ်စ္ေန ... ဟုိက ဘဲၾကီးနဲ႕ ... ။
ဟင့္အင္း ... မေျပာၾကပါနဲ႕ ... ကၽြန္မ သူ႕ကို သိပ္ခ်စ္တာ ... သူ ေဂးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနဦးေတာ့ ကၽြန္မ သူ႕ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ... ။ ကၽြန္မ သူ႕ကို ရဖို႕ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၾကိဳးစားခ်င္ပါတယ္ ... ။ သူ႕ေဘးမွာ သူ႕ဘဲၾကီး ရွိေစဦးေတာ့ ... သူ႕ကို ကၽြန္မ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ... ။
ငယ္ငယ္ေလးတည္းက အရာရာကို မျဖစ္မေန ရေအာင္ ၾကိဳးစား တတ္တဲ့ ကၽြန္မ အတြက္ သူ႕ကို ရဖို႕ ၾကိဳးစားရတာ ထိုက္တန္တယ္လို႕ထင္မိပါတယ္ ... ။ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္မ သူ႕ကို ဘယ္လို နည္းနဲ႕ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႕ ဆုံးျဖတ္လိုက္မိပါတယ္ ... ။

၁။
ကိုယ္ေနဟန္ထား ...

သူ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို စိတ္၀င္စားလာဖို႕အတြက္ ကိုယ္ေနဟန္ထားဆိုတာ သိပ္အေရးၾကီးတယ္လို႕ ကၽြန္မ ထင္ပါတယ္ ... ဟုတ္တယ္ေလ ... မိန္းမ မာယာ သဲကိုးျဖာ မဟုတ္လား ... သည္ေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ပါ ... သူ႕ကို ႏွဴးဖို႕ ႏွပ္ဖို႕ ဆိုတာ ... အဲ ... ဒါေပမယ့္ သူက ေဂးဆိုေတာ့ကာ ... အာ ... အဲဒါေတြ မစဥ္းစားဘူးေလ ... အဓိကက သူ ေယာက်္ားစိတ္ ေပါက္လာဖို႕ပဲဆိုေတာ့ ... ။
သည္ေန႕ေတာ့ ကၽြန္မ သိပ္ပင္ပန္းသြားတာပါ ... ေမာ္ဒယ္ သင္တန္းဆိုတာကလည္း လမ္းကို အားမနာတမ္းကို ေလွ်ာက္ခိုင္းေတာ့တာပဲ ... ။ ကၽြန္မလမ္းေလွ်ာက္တာ မိန္းကေလးနဲ႕ မတူဘူးတဲ့ ... ။ အင္းေလ ... ငယ္ငယ္တည္းက အစ္ကိုေတြနဲ႕ပဲ ေနလာခဲ့ေတာ့လည္း ... ။
ဟဲ့ေကာင္မ ... ညည္းဖင္ကေတာ့ေလ ... သည္ေန႕အဖို႕ ထြက္ဦးမွာလား ... ။
သင္ေပးတဲ့ ဆရာက နည္းနည္းေတာ့ ပါးစပ္ၾကမ္းပါတယ္ ... ေၾကာက္ေတာ့ ေၾကာက္ရတယ္ေပ့ါေလ ... ။
ဟုတ္ဆရာ ... ခဏေနရင္ ထြက္ေတာ့မွာပါ ... ။
အယ္ ... အခုမွ ၾကည့္မိတယ္ ... ကၽြန္မဆိုတာကလည္း သည္ေလာက္ ကုန္းေနတာေတာင္ ဖင္က မထြက္ခ်င္ဘူး ... ။ ဟူး ... ရင္ေမာတယ္ေနာ္ ... ။
သူ႕အေရွ႕မွာ ေက်ာ့ေက်ာ့ေလး ေလွ်ာက္ျပဖို႕အတြက္ ကၽြန္မ လုိအပ္ေနပါျပီ ... ။ အစစ္နဲ႕ မျခားေအာင္ တူတဲ့ တင္တုကို ကၽြန္မ ေစ်းၾကီးေပး မ်က္စိမွိတ္ျပီး ၀ယ္ခ်လိုက္ပါတယ္ ... ။ အမေလး ... ငါ့ႏွယ္ ... သူမ်ား သိရင္ေတာ့ လင္တရူးလို႕ ေျပာၾကမွာ အေသအခ်ာပဲ ... ။
သည္ေန႕ေတာ့ cat walk ကို ေလ့က်င့္ရတာပါ ... ။ အိုး ... အဲ့ဒါက ေလွ်ာက္ရတာ ကၽြန္မအတြက္ သိပ္ကို ခပ္ခဲလြန္းပါတယ္ ... ။ ေပါင္ႏွစ္ခုက လိမ္ျပီးေတာ့ ပြတ္ေနရတာမ်ား မီးပြင့္မလားေတာင္ မွတ္ရတယ္ ... ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္ေတာင္ ညစ္လာပါတယ္ ... ။
ဆရာ ... အဲ့လို မေလွ်ာက္လို႕ မရဘူးလားဟင္ ... ။
မေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ ညည္းျပန္ေတာ့ ... ။
အြန္ ... သည္လိုေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ ... ကိုယ့္မွာကလည္း ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ဆိုေတာ့ ... သည္းခံလိုက္ဦးေတာ့ မိ၀ါေရ ... ညည္းလည္း လင္ျမန္ျမန္ရမွပဲ ... ။
cat walk ဆိုေတာ့ ေၾကာင္ေလွ်ာက္ေပါ့ေနာ္ ... ။ ကၽြန္မျဖင့္ ေၾကာင္ေတြ အဲ့ေလာက္ ေပါင္ပြတ္ေလွ်ာက္တယ္ေတာ့ မထင္မိေပါင္ ... စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕ တကယ့္ေၾကာင္ေတြ ေလွ်ာက္သလို ေလးဘက္သာ ကုန္းျပီး ေလွ်ာက္လိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္ ... ။


သည္ေန႕မွ သည္စေပၚကိက ေၾကာင္လိုက္တာ ... ငါ့အနားပဲ လာေလွ်ာက္ျပေနတယ္ ... ဟူး ... ။ ကၽြန္ေတာ္ ထသြားေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ ပါလာတယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ ကန္တင္းသြားေတာ့လည္း သူ မလွမ္းမကမ္းက ပါလာျပန္ေရာ ... ။ ဟူး ... ငါ့ႏွယ္ ... ငံျပာရည္ပုံး ေမွာက္ခံထိေတာ့မွာပဲ ... ။
ဒါနဲ႕ ထူးထူးျခားျခား သူ ေလွ်ာက္ေနတာက ဘယ္လိုပါလိမ့္ ... ပိုလီယုိျဖစ္လို႕မ်ား လိမ္ဖယ္လိမ္ဖယ္ ျဖစ္ေနတာလား ... ။
ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သူ သိပ္ေတာ့ မခင္ပါဘူး ... တစ္ခန္းတည္း ဆိုေတာ့ သိေတာ့ သိတယ္ေပါ့ေလ ... ။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းလွမ္းေတာ့ ရွုိးေနတယ္ ထင္တာပဲ ... ဟင့္အင္း ... သူ႕ကိုမွ မၾကိဳက္တာ ... ကၽြန္ေတာ့္မွာက ကၽြန္ေတာ့္ဘဲနဲ႕ပဲဟာကို ... ။ မမရယ္ ... ညီမကိုေတာ့ ခ်မ္းသာေပးပါလို႕ ေတာင္းပန္ရေတာ့မယ္ ထင္ပါ့ ... ။
သည္စေပၚဆိုတာကလည္း ပုလင္းကြဲမေၾကာက္ ဘာမေၾကာက္ ... ။ နံျပားခ်ည္း လွိမ့္ရိုက္လိုက္မွျဖင့္ မေကာင္းဘူး ရွိေတာ့မယ္ ... ။
ဟဲ့ ... နင္ ဘယ္သြားမလို႕လဲ ... ။
ဟုတ္တယ္ေလ ... ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သာထဲ ၀င္တာေတာင္ သူ ပါလာေတာ့မလို႕ ... ။ အဲ့လို အသံ ခပ္ဆက္ဆက္ ေမးလိုက္မွ သူ တုံ႕သြားပါတယ္ ... ။
အဲ့ေတာ့္ ... ေယာက်္ားေလး အိမ္သာၾကီး ... ။
ကၽြန္ေတာ္ အိမ္သာက ထြက္လာေတာ့လည္း သူ ေယာင္လည္လည္နဲ႕ ... ။ အမွန္ဆို ထြက္သြားဖို႕ ေကာင္းေနျပီ ... ။
ဒါနဲ႕ နင္က သည္အိမ္သာနားမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲဟ ... ။
ဟုိေလ ... နင့္ကို ေမးစရာရွိလို႕ ... ။
ဘာေမးမွာလဲ ... ေမးေလ ... ။
ငါ သည္ေန႕ လမ္းေလွ်ာက္တာ ၾကည့္ေကာင္းလားလို႕ ... ။
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္မိပါတယ္ ... ။
နင္ စိတ္ေတာ့ မဆိုးနဲ႕ေနာ္ ... ငါေလွ်ာက္ျပမယ္ ... ။


ဟယ္ ... အံ့ေရာ ... အံ့ေရာ ..... ။ ကၽြန္မ မ်က္စိေတြေတာင္ ကၽြန္မ မယုံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္ ... ။ cat walk ဆိုတာ အဲ့ဒါမွ အစစ္ပါပဲရွင္ ... ဖင္ တစ္လုံး တစ္လုံး ဆိုတာေလ ... ပလုံ ပလုံနဲ႕ကို ... ။ အိုး ... ကၽြန္မေတာင္ ၾကက္သီးထပါရဲ႕ ... ။
သုတ နင္အဲ့လို ေလွ်ာက္တတ္တယ္ ... ဟုတ္လား ... ။
ေၾသာ္ ... နင္ဆိုတာလည္း ေလွ်ာက္ျပေနတာေတာင္ မယုံဘူးလားဟ ... ။
ေအးေနာ္ ... ငါေတာင္ မေလွ်ာက္တတ္ဘူးဟယ္ ... ။
ကၽြန္မ သံသယေတာင္ ျဖစ္မိပါတယ္ ... ။ သူ အဲ့ေလာက္ ပြတ္ျပီး ေလွ်ာက္ေနရင္ သူ႕ ငယ္ပါေလး မပြန္းဘူးလားဆိုတာ ... ။ အယ္ ... ငါ ဘာေတြ စဥ္းစားေနမိပါလိမ့္ ... ။
၀ါျခည္ေထြးတို႕ေတာ့ ရွဳံးျပီ ... ။ ပက္ပက္စက္စက္ကို ရွုံးတာ ..... ။ မိန္းမ မာယာ သဲကိုးျဖာဆိုတာကလည္း တကယ္ေတာ့ အသုံးမ၀င္ပါလားေနာ္ ... ။
သည္အတိုင္း လက္ေလွ်ာ့လို႕ကေတာ့ ငါ့ေလာက္မိုက္တာ ရွိဦးပါ့မလား ... ။ မိ၀ါတို႕ ရာဇ၀င္မွာ လက္ေလွ်ာ့တယ္ဆိုတာ ရွိခဲ့ဖူးလို႕လား ... ။
အိုး ... သည္တစ္ခါမရရင္ ေနာက္တစ္ခါေပ့ါ ... ။
ဟဲ့ ... ဒါနဲ႕ ... နင့္တင္တုက တံဆိပ္သိပ္မေကာင္းဘူး .... နင့္ကို ဆိုင္က အင္ထုလိုက္ျပီ ထင္တယ္ ... ေနာက္တစ္ခါ ငါလိုက္၀ယ္ေပးမယ္ ... အကူအညီ လိုရင္ ေျပာေပါ့ဟာ ... ငါက အဲ့ဒါေတြဘက္မွာ ကၽြမ္းတယ္ေလ ... ကလပ္တက္ရင္ နင့္လိုပဲ ငါလည္း တပ္ရတာဟ ... ။
ဟယ္ဆိုတဲ့ အသံက ကၽြန္မ ပါးစပ္ကေတာင္ မထြက္ေတာ့ပါဘူး ... ။ ဒါေပမယ့္ ရင္ဘက္ထဲမွာေတာ့ ၾကားေနရတာ အက်ယ္ၾကီး ... ။
ခံေပဦးေတာ့ မိ၀ါေရေပါ့ ... ။ သည္တစ္ခါေတာ့ အကြက္ေျပာင္း လွုပ္ရွားရမယ္ထင္ပါ့ ... ။

ဆက္ပါဦးမည္ ... မင္းခန္႕ႏိုင္
Oct 14th

ေဒါက္တာမင္းေမာင္ (ဇာတ္သိမ္း)

By သိုးငယ္
                    ေဒါက္တာမင္းေမာင္   (ဇာတ္သိမ္း)

        ` ကဲ...ဒီကိုလာခဲ့´
        ကၽြန္ေတာ္ ဖိနပ္နဲ႕ ေျခအိပ္ေတြကိုပါခၽြတ္ပစ္လုိက္သည္။ ေဒါက္တာထိုင္ေနတဲ့ေနရာကိုကၽြန္ေတာ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း
ေလ်ာက္သြားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္လီးႀကီးက ဖြင့္ဟေနတဲ့ ေဒါက္တာ ပါးစပ္နဲ႕တဲ့တဲ့။
        `ငါ့ေပါင္ေပၚလာထုိင္...´ ေဒါက္တာရဲ႕ ေပါင္ကိုခြၿပီးထုိင္လုိက္သည္။ သူ႕လည္တိုင္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဖက္ထားလိုက္သည္။
ေဒါက္တာက သူ႕ရဲ႕ ပူေႏြးစြတ္စိုေနတဲ့လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႏို႕သီးေခါင္းေလးကို ကလိေနသည္။ ဖီးလ္တက္လာတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္
ေဒါက္တာရဲ႕ ဆံပင္ထဲကို လက္ေတြနဲ႕ထိုးဖြပစ္မိသည္။ အီၿပီးေမြးေနတဲ့ ေခါင္းလိမ္းဆီအနံ႕က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို တအီအီနဲ႕၀င္
လာသည္။ ေဒါက္တာရဲ႕လက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လံုး၀န္းတဲ့ ဖင္ႏွစ္မြာကို ဖ်စ္လိုက္၊ ညွစ္လိုက္လုပ္ေနသည္။ သူ႕ရဲ႕ မာေတာင္ေန
ေသာ လီးႀကီး ေပၚကို ထိုင္ခ်က ပြတ္ေပးေနလိုက္သည္။ ေဘာင္းဘီေအာက္ထဲမွ ဆရာ့ရဲ႕လီးႀကီးကကၽြန္ေတာ့္ဖင္ၾကားထဲကို အတင္း
ထိုး၀င္ေနသည္။ ေဒါက္တာႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ကာ သူ႕ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြကုိ အာသာငမ္းငမ္းနမ္းလိုက္သည္။ ေဒါက္တာရဲ႕
ႏႈတ္ခမ္းေတြၾကားမွ တခ်က္တခ်က္ထြက္လာေသာ ပူရွိန္းရွိန္းရနံ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကို ရူးသြားေစေလာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေအာက္ႏႈတ္ခမ္း
ေတြကို ေဒါက္တာက ခပ္ဖြဖြ ကုိက္ထားၿပီး လက္ေခ်ာင္းတေခ်ာင္းက ကၽြန္ေတာ့္ ခ်ယ္ရီေပါက္ေလးထဲ...၊ အား......၊။ ကၽြန္ေတာ္
ေအာ္လိုက္ေတာ့ေဒါက္တာက
        ` ငါဒီအေပါက္ေလးကို ခ်စ္မိသြားၿပီ´လို႕ တိုးတိုးေလးေျပာသည္။ က်န္လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ တင္သားေတြကို
အားရပါးရ တဖ်က္ဖ်က္ကို ရိုက္ေနေတာ့သည္။ လက္ေခ်ာင္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ခ်ယ္ရီေပါက္ေလးထဲကို ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္၊
အိုး...။ သူ႕ရဲ႕ နက္တုိင္ကို ဆြဲျဖည္ပစ္လုိက္သည္။ ေရေမြးနံ႕သင္းသင္းရေနတဲ့ ရွပ္အက်ၤ ီရဲ႕ၾကယ္သီးေတြကို တလံုးခ်င္းဆီကၽြန္ေတာ္
Jun 3rd

ထို႔ေၾကာင့္ ဤအရာကို အခ်စ္ဟုေခၚသည္(၁)

By vampire

ပထမဆံုးလုပ္ငန္းခြင္ကို၀င္ရတဲ့ရက္မို႔ ကၽြန္ေတာ္တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ ရံုးကိုေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘြဲ႕ယူျပီးတာေတာင္ မၾကာေသးဘဲ အလုပ္ရေတာ့ နည္းနည္းလည္းစိတ္ၾကီး၀င္ေနတာေပါ့ေလ။ ၀န္ထမ္းအသစ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ supervisor က တျခား၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ရာထူးတူလုပ္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္း ေ၀ယံနဲ႔ ရံုးအလုပ္ေတြစလုပ္ေနတုန္း supervisor ကကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေျပာပါတယ္။

``ညီေလး မင္းကို ဂ်ာၾကီးကေတြ႔ခ်င္လို႔တဲ့´´

``ဂ်ာၾကီး ဟုတ္လား ဘယ္ကဂ်ာၾကီးတုန္းဗ် ကၽြန္ေတာ့္အသိထဲမရိွပါဘူး။ ေစာေစာကမိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ ၀န္ထမ္းေတြထဲလည္းမပါပါဘူး´´

supervisor အစ္ကိုက ရယ္ပါတယ္။ ျပီးမွ

``ဟ ဂ်ာၾကီးဆိုတာ မင္းအထက္ရာထူးက မန္ေနဂ်ာကိုေျပာတာ။´´

``ေအာ္ သိပါဘူး။´´

သူတို႔အေခၚ ဂ်ာၾကီးရံုးခန္းကိုသြားေတာ့ ရံုးခန္းအ၀င္၀မွာ စာတန္းတစ္ခုခ်ိတ္ဆြဲထားတာ ေတြ႔ရတယ္။

မိန္းမဟူသည့္ ထိုိတိကား

မရိွမေကာင္း ရိွမေကာင္း တဲ့

ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးလိုက္မိပါသည္။ ရံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးနဲ႔အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ တစ္ခ်က္ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ျပီး

``မင္းက ဒီေန႔စ၀င္တဲ့ ၀န္ထမ္းအသစ္ဟုတ္တယ္ေနာ္´´

မန္ေနဂ်ာဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားတာက အသက္ၾကီးၾကီး ဗိုက္ရႊဲရႊဲ ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္လို႔ထင္ထားတာ ခုေတာ့ အသက္ကကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းပဲၾကီးမယ္။

``ဟုတ္ကဲ့´´

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထံုးစံအတိုင္း စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ သူ႔ေနာက္ေက်ာက စာတန္းတစ္ခုကို မ်က္စိေတြကေရာက္ေနပါတယ္။

လက္ထပ္ထားတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ

တစ္၀က္ပဲလူျဖစ္တယ္ တဲ့

သူေျပာတာေတြနားေထာင္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ေနရာျပန္ေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံကို

``ဟိတ္ေကာင္ ငါတို႔ဂ်ာၾကီးက နည္းနည္းဆန္းတယ္ေနာ္´´

``ဘာလို႔လဲ´´

``ဟိုကြာ တျခားရံုးခန္းေတြလို စီးပြားေရးဆန္တဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြ မေတြ႔ဘဲ တျခားစာတန္းေတြေတြ႔ေနရလို႔´´

``ဟဲဟဲ ေနာက္ဆုိမင္းဒီထက္ပိုသိလာလိမ့္မယ္။ ဂ်ာၾကီးက မိန္းမေတြကိုမုန္းတဲ့ psycho ရိွတယ္ကြ´´

``အန္´´

``ဒါနဲ႔ေ၀ယံ သူကငယ္ေသးတာပဲ ငါက အသက္ၾကီးၾကီးထင္ထားတာ´´

``ဟုတ္တယ္ သူကငယ္တယ္ဆုိေပမယ့္ ဒီကုမဏီတစ္ခုလံုးကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ သူ႔အရည္အခ်င္းကိုၾကည့္ေလ။ သူ႔လက္ေအာက္မွာအလုပ္၀င္ေနတဲ့သူေတြဆို သူ႔ထက္အသက္ၾကီးတာေတြေတာင္ရိွတယ္´´

စိတ္ထဲကအေတာ္ေလး အထင္ၾကီးသြားမိသည္။

``သူကဘာလို႔  မိန္းမေတြကို မုန္းတာလဲ´´

``သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူေတာ့ရိွမွာေပါ့´´

``ဟင္း ကမာၾကီးမွာ ေယာက်္ားနဲ႔မိန္းမဘဲရိွတာ မိန္းမေတြကို မခ်စ္လို႔ သူဘယ္သူကို သြားခ်စ္မွာတုန္း´´

``ေယာက်္ားေတြကို ခ်စ္မွာေပါ့ အဲလိုဆို ဟားဟား´´

ေ၀ယံက သူ႔စကားနဲ႔သူ သေဘာက်ျပီးရယ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပါ သေဘာက်လို႔ လိုက္ရယ္မိတယ္။

xxxxxxxxx

ညကအိပ္ရာ၀င္ေနာက္က်ျပီး မနက္ေတာ္ေတာ္နဲ႔မထႏိုင္ပါဘူး။ ရံုးတက္ခ်ိန္ နည္းနည္းေနာက္က်သြားပါတယ္။ ရံုးေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံက

``မင္းကို ဂ်ာၾကီး ေစာင့္ေနတယ္´´

``ဟင္ ေသေရာ´´

သူ႔ရံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို

``မင္းကို ငါမေန႔ကပဲ ရံုးစည္းကမ္းေတြေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။ ငါက ၀န္ထမ္းေတြကို အသစ္မို႔အေဟာင္းမို႔ ဆိုျပီး မခြဲျခားဘူး။ စည္းကမ္းဟာ စည္းကမ္းပဲ။ ၾကိဳတင္ေျပာခဲ့တဲ့ စည္းကမ္းေတြကို မင္းသိလ်က္နဲ႔ ေနာက္က်လို႔ အျပစ္ေပးတာ ငါတရားပါတယ္ေနာ္။ ေနာင္ကို သတိထားပါ။ သြားႏိုင္ပါျပီ´´

ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္နဲ႔ ထြက္လာလိုက္တယ္။ ေ၀ယံက

``ဟိတ္ေကာင္ မင္းကို ေတာ္ေတာ္ေလး တရားေဟာလိုက္ရဲ႕လား´´

``ေရစက္ပါခ်ပစ္ခဲ့တယ္´´

``ဟဲဟဲ မင္းကလည္း ကိုယ့္အထက္ကလူၾကီးကို အဲလိုမေျပာရဘူးေလ´´

``ဘာလူၾကီးလဲ ငါန႔ဲကြာ အလြန္ဆံုး ၃ႏွစ္ေပါ့။ ရံုးတက္ေနာက္က်တာေလးနဲ႔မ်ား ျဖစ္ေနလိုက္တာ စိတ္ရိွလက္ရိွလုပ္ထည့္လိုက္ရရင္ ေဟာသလို ေဟာသလို´´

ရံုးဖိုင္တြဲၾကီးကိုင္ျပီး ဟန္ေရးျပေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ယံရဲ႕မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့ အဲဒီဂ်ာၾကီးဆိုတဲ့ လူၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုစိုက္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုတ္တရက္ဘာလုပ္ရမွန္းလဲမသိ သူခိုးလူမိသလို မင္သက္ေနတုန္း ေ၀ယံက

``ငါ့ကို ေငြစာရင္းဘက္ ဒါေလးသြားပို႔ေပး´´ ဆိုျပီး ကယ္တင္လို္က္လို႔ေတာ္ပါေသးတယ္။ ေငြစာရင္းဘက္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေျခလွမ္းေတြတုန္ေနပါတယ္။ အလုပ္၀င္တာမွ ၂ရက္ပဲရိွေသး အလုပ္ထုတ္ခံေနရမွ ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုကိုုယ္ သတိေပးလိုက္ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံက

``ငါေတာ့ မင္းသြားျပီလို႔ထင္တာကြ။ ဟိုလူက ေဒါသကၾကီးတာနဲ႔ မင္းေတာ့ ဒုကေရာက္ျပီထင္တာ´´

``ငါလည္းလန္႔သြားတာကြ မင္းကိုေက်းဇူးအရမ္းတင္တယ္ သယ္ရင္းရာ မင္းမွမကယ္ရင္ ငါေတာ့ ေသျပီ ရွဲရွဲ´´ တရုတ္ကားေတြထဲကလို ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ လုပ္ျပေတာ့ ေ၀ယံက

``မင္းအဲလို မေနနဲ႔။ မင္းပံုစံက ခ်စ္စရာေကာင္းေနေတာ့ ေတာ္ၾကာမိန္းမမုန္းတဲ့ ဟိုလူ မင္းကိုခ်စ္မိသြားဦးမယ္´´

``သြားေသေလ မင္းယူလိုက္ေပါ့။ ငါ့အစား´´

ေ၀ယံက တဟားဟားရယ္ရင္း

``ငါတကယ္ေျပာတာ ခုနက သူမင္းပံုကိုၾကည့္ျပီး ျပံဳးသြားတယ္။´´

``ေ၀ယံ ငါ့ကိုအင္တာဗ်ဴးေခၚတုန္းက ဗ်ဴးတဲ့ forienger ေတြကေျပာတယ္ ငါ့ကို model လုပ္ပါလားတဲ့´´

``မင္းက ျဖစ္ပါတယ္ကြာ။ ေခ်ာတာကိုး´´

``အဟဲ မုန္႔ေကၽြးမယ္ မင္းကို ဒီေန႔ငါ့ကို ကူညီထားတာအတြက္ေရာ´´

``ရံုးဆင္းရင္ ညေနစာေနာ္´´

``အိုေက´´

ညေနစာကို ေ၀ယံနဲ႔အတူစားေနတုန္း ဖုန္း၀င္လာပါတယ္။

``ဟယ္လို´´

``မနက္ျဖန္ မနက္ပစည္းခ်စရာရိွတယ္။ ရံုးကိုဒီေန႔လို ေနာက္မက်ပါနဲ႔။´´

``ဘယ္ကလဲ´´

``ဂ်ာၾကီးဆီကဟ ငါ့ကိုမနက္ျဖန္ ရံုးေနာက္မက်ဖို႔ေျပာတာ´´

``ထူးဆန္းလွခ်ည္လား ငါ့ဆီေတာ့ မဆက္ဘူး။ မင္းဆီေတာ့ဆက္တယ္ဆိုေတာ့ အဟဲဟဲ´´

``ေ၀ယံမေနာက္နဲ႔ေနာ္ ငါေရသန္႔ဘူးနဲ႔ထုထည့္လိုက္မယ္´´

ေ၀ယံကေတာ့ တဟားဟားနဲ႔သေဘာက်ေနပါတယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္ေစာေစာ ေ၀ယံနဲ႔ မနက္စာစားျပီး ရံုးလာေနတုန္း ဖုန္းကထျမည္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္း screen မွာ ဂ်ာၾကီးပံုၾကီးေပၚလာျပီး ေအာင္လရဲ႕

``ငါမွားတာရိွရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္´´ဆိုျပီး ringtones ကျမည္ပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်လြန္းလို႔ တခိခိရယ္ေတာ့ ေ၀ယံကပါ လိုက္ရယ္တယ္။

``မင္းဘယ္တုန္းက လုပ္လိုက္တာလဲ´´

``ဒီမနက္ဘဲ ငါသူ႔ဆီက incoming call ကို ဒီ ringtone ေျပာင္းထားတာ မိုက္တယ္ေနာ္ ဟိဟိ´´

ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းမကိုင္ဘဲ ေ၀ယံကို

``ခဏေလး ငါသူ႔ကို ေတာင္းပန္ခိုင္းလိုက္ဦးမယ္´´ ဆိုျပီး နားေထာင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ပစ္ထားလိုက္တာ ငါမွားတာရိွရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆိုျပီး ခဏခဏေတာင္းပန္ေနပါေရာ။ ေ၀ယံက

``ဟိတ္ေကာင္ ကိုင္လိုက္ပါေတာ့ကြာ သူေခၚေနတာ ၅မိနစ္ေလာက္ရိွေနျပီကြ´´

``ေကာင္းျပီေလ´´ ဆိုျပီး မ်က္ႏွာပိုးေလးသတ္လိုက္တယ္။

``ဟယ္လို´´

``ဖုန္းေခၚေနတာၾကာျပီ ဘာလုပ္ေနလဲ မင္းကိုမေန႔က ၾကိဳေျပာထားတယ္ေနာ္ ဒီေန႔ မင္းအလုပ္ရိွတယ္ဆိုတာ´´

``ဟုတ္ကဲ့ ရံုးေရာက္ပါျပီ´´

ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။

ရံုးေရာက္ေတာ့ ပစည္းခ်တာလိုက္သြားတာ မိုးေတြမိလာျပီး ျပန္ေရာက္ေတာ့ စိုရႊဲေနပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ေစာေစာ အလုပ္ဆင္းခြင့္ရတယ္။ ညေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံဖုန္းဆက္လာပါတယ္

``ေဟ့ေကာင္ ဘာလုပ္ေနလဲ´´

``ငါ ဒီဗီဒီဇာတ္လမ္းေတြ ၾကည့္ေနတာကြ´´

``ငါေန႔ခင္းက မင္းမရိွေတာ့ ပ်င္းလိုက္တာကြာ။ မင္းရိွေနရင္ ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ ရယ္ေနရေတာ့ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိဘူးကြ´´

``ေအးပါကြာ ခုမင္းေရာဘာလုပ္ေနလဲ´´

``ငါလည္းခုတစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းေနတာ မင္းငါနဲ႔လာအိပ္ပါလား´´

``အိုေက သယ္ရင္း ငါလာခဲ့မယ္´´

ေ၀ယံက တစ္ေယာက္တည္း ေနတာပါ။ သူ႔မိဘေတြက နယ္မွာ ျပည့္စံုတဲ့ မ်ိဳးရိုးေတြျဖစ္ေပမယ့္ သူက ျမိဳ႕မွာေနရတာ ႏွစ္ျခိဳက္တဲ့သူဆိုေတာ့ သူန႔ဲသင့္ေတာ္တဲ့ အလုပ္ေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အဲဒီည တစ္ညလံုးကို သရဲကားေတြၾကည့္လိုက္ စစ္တုရင္ေဆာ့လိုက္ ဂစ္တာတီးလိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတယ္။

xxxxxxx

``ေ၀ယံ ဂ်ာၾကီးရံုးခန္းထဲက စာကေလ ဘာအဓိပာယ္လဲမသိဘူးေနာ္။ လက္ထပ္ျပီးတဲ့ေယာက်္ားက တစ္ပိုင္းပဲလူျဖစ္တယ္ဆိုတာေလ´´

``က်န္တဲ့တစ္ပိုင္းက ေလျဖတ္သြားတာေနမွာေပါ့´´

``အာ မင္းကလည္း ငါကအေကာင္းေမးတာကို´´

``အဟဲ သူ႔ေမးၾကည့္ေလ´´

``ေတာ္ပါကြာ သူနဲ႔စကားေျပာမယ့္အစား ငါက်ားျမီးပဲေျပးဆြဲလုိက္မယ္´´

``က်ားျမီးေတာ့မဆြဲပါနဲ႔ကြာ က်ားၾကီးက မင္းကိုကိုက္လိမ့္မယ္။ ဟိုလူ႔အျမီးသြားဆြဲလို႔ကေတာ့ မကိုက္ေလာက္ဘူး သူကမင္းကို အာ၀ါးဆိုျပီးေတာ့ ´´

``အာ ဒီေကာင္ ေပါက္တတ္ကရ´´ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္သူ႔ပခံုးကို ခပ္ဖြဖြထိုးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ဆီကို တစ္ေယာက္ေယာက္ေလွ်ာက္လာတာကို သတိထားမိလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဂ်ာၾကီး။

``မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာခြဲမွ ျဖစ္မယ္။ အျမဲတမ္း မင္းတို႔ ဆူညံဆူညံနဲ႔။ ဒါနဲ႔ မင္းခဏ ငါ့ရံုးခန္းလိုက္ခဲ့ဦး။´´

သူ႔ရံုးခန္းေရာက္ေတာ့

``မင္းနဲ႔ေ၀ယံနဲ႔က ဘာလဲ´´

``၀န္ထမ္းပါ´´

``ငါေမးတာက ဘယ္လုိပတ္သက္လဲလို႔´´

``သူငယ္ခ်င္းပါ´´

``အိုေကေလ ရံုးခ်ိန္တြင္း အလုပ္ခ်ိန္တြင္းမွာ မင္းတို႔ေနရာခြဲျပီး အလုပ္လုပ္ရမယ္။ ေနာက္ျပီး မင္းသူနဲ႔တြဲတာ ငါမၾကိဳက္ဘူး´´

``အဲဒါက ကၽြန္ေတာ့္ personal ပါ´´

``မင္းငါ့ကိုျပန္ေျပာေနတာလား´´

``………………´´

``မင္းမေက်နပ္ဘူးဆိုရင္ ေ၀ယံကိုခင္သလို ငါ့ကိုခင္လိုက္ေပါ့´´

``ဘာမွလည္းမဆိုင္ဘူး´´

သူျပံဳးတာကို ျမင္လိုက္ရျပီး

``ေနာက္ေတာ့ ဆိုင္လာလိမ့္မယ္။ ခုမွတ္ထားရမွာက မင္းေ၀ယံနဲ႔ တြဲေနတာကို ငါမၾကိဳက္ဖူးဆိုတာပဲ´´

ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေ၀ယံကိုေျပာျပလိုက္တယ္။

``ကၽြတ္ ငါထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ဒီဘဲၾကီးမင္းကို ေ၀ွ႔ေတာ့မယ္ဆိုတာ´´

``ငါစဥ္းစားမရဘူးကြာ သူကတကယ္ပဲ ေယာက်္ားေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတဲ့ပံုပဲ။ ဒါဆို သူ… သူက´´

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး အံၾသတၾကီးထြက္သြားတဲ့စကားက

``ဒီလူက ဟိုမိုေပါ့´´

xxxxxxxxx

ဆက္ရန္။

ေ၀ဖန္အၾကံေပးခ်က္မ်ားအား ၾကိဳဆိုပါသည္။

kingvampire.mdy@gmail.com

 

 

Jun 25th

ပ်ံသန္းျခင္း သေကၤတ

By HEIN

-  မုန္ တိုင္း ကို ဆန္

   ပင္ လယ္ ေတြ ရံ လည္း

    ပ်ံ ဝဲ  ေန သည္႔ ငွက္. . .. . .။

 

- ဓား လွံ ေတြ မိုး

  ေတာင္ ပံ ေတြ က်ိဳး လည္း

  ဇြတ္ တိုး ေန မည့္ ငွက္ . . .။

 

- ေခ်ြး ေတြ ေႀကြ က်

   သူ႔ ေသြး ေျမ ခ လည္း 

   ပ်ံ ေန ရင္း . . . မာန္ တင္း တဲ႔ ငွက္ . . .။

 

-  အ ႏွစ္ ( ၇၀ ) တဲ႔ . . . . 

  ဇ ရာ ေန ညိဳ  , ခ်ိန္ မ လို ေတာင္ 

  တြန္႔ ဆုတ္ ဖို႔ ေဝး

  သတၲိ ေသြး နဲ႔

  ေရွ႕ သို႔ ဆက္ ကာ သူ ပ်ံ ရွာ သည္. . . . . .

  ဝန္တိုမုန္တိုင္း 

 အျပန္တစ္ရာ ရိုင္းလဲ

 အျပံဳးမပ်က္ . . .သူေရွ႕ဆက္သည္. . . . .

 အဲဒါ. . . . . . . .

  အဲဒါ . . . က်ြန္ေတာ္ ခ်စ္ တဲ႔  . . . ဘာ မ ထီ ငွက္ . . . ။ ။ ။ 

  

[ 19.6.2015 . . .ေန႔သို႕ ။ အမွတ္တရ ]

[  မတူညီၾကတဲ႔ သူေတြမွာ. . .မတူညီၾကတဲ႔ အျမင္ေတြ . . ကိုယ္စီရွိၾကမွာပါ. . .။

   က်ြန္ေတာ္လည္း က်ြန္ေတာ့္အျမင္နဲ႔ . .. က်ြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ႔ ေတာ္ဝင္ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္

   အေၾကာင္း . .. လက္စြမ္းရွိသမ်ွ . . .ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ . .  ေရးဖြဲ႕ၾကည့္မိပါတယ္. . .။

  ႀကံဳ ႀကိဳက္လို႔. . .ခံစားဖတ္ရွဳမိခဲ႔ရင္လည္း . . .လြတ္လပ္စြာေတြးထင္ႏိုင္ပါေစလို႕

  ဆႏၵ ျပဳ လ်ွက္. . . . HEIN. ]

Jun 4th

သူရိန္႔ ..... သုိ႔

By Lulinnpyo

အေရာင္အေသြးစံုေသာ ခ်စ္သူစံုတြဲမ်ားစြာတို႔ျဖင္႔ သက္၀င္စည္ကားလွ်က္ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔စာေပပညာသင္ၾကားရာ  ဒဂံုတကၠသိုလ္ၾကီသည္ အတန္းပညာမ်ားကိုသင္ၾကားေပးရံုမွ်သာမက ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ နာက်ည္းမုန္းတီးျခင္းတည္းဟူေသာ ရသပညာမ်ားကိုပါသင္ျပေပးသကဲ႔သို႔ ရွိပါသည္။ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးသည္ ခ်စ္သူစံုတြဲတို႔ဧ။္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္သံမ်ား၊ နာက်ဥ္းပူေဆြးငိုေၾကြးသံမ်ားျဖင္႔ မရိုးႏိုင္ေသာ ဇာတ္လမ္းအသြယ္သြယ္တို႔ကိုလည္း အျမဲတေစ သိျမင္ေတြ႔ထိ ေနရပါလိမ္႔မည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေအာင္ျမင္စြာ ရယူလိုက္ႏိုင္ေသာ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ားရွိႏိုင္သကဲ႔သို႔ အခ်စ္သူရဲေကာင္းဟူေသာ ဘြဲ႔ကိုေက်နပ္စြာခံယူျပီး စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံလိုက္ေသာ အသည္းကြဲဇာတ္လမ္းတခ်ိဳ႔လည္း ရွိေကာင္းရွိေပလိမ္႔မည္။ ဤသို႔ ရုပ္ရွင္၀တၱဳဆန္စြာၾကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ ခ်စ္ျခင္းဇာတ္လမ္းမ်ားႏွင္႔ အျမဲတေစ ေတြ႔ထိပတ္သတ္ေနရေသာ အမိတကၠသိုလ္ၾကီးသည္ ကဗ်ာမပီ စာမမီျဖင္႔ ခ်စ္သူဟုပင္ ရဲ၀င္႔စြာခံယူခြင္႔မရရွိခဲ႔သည္ homo အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတပုဒ္အား သတိတရပင္ ရွိေတာ႔ပါေလစ။ ကဗ်ာေတြစာေတြမမီေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ႏွလံုးသားတစံုနဲ႔ ရင္းျပီး နစ္နစ္နဲနဲ ခ်စ္ခဲ႔ရသည္သာျဖစ္သည္။ အတိတ္ဆိုတာ ျပီးဆံုးသြားခဲ႔ျပီ ဆိုေပမယ္႔ ႏွလံုးသားထက္မွာ ထြင္းထုမွတ္တမ္းတင္ခဲ႔ရင္ ေမာ္ကြန္းအျဖစ္ေတာ႔ က်န္ရစ္မွာပါေလ….

                         x x x xx x x x x x x x

မွတ္မွတ္ရရ သူရိန္ဆိုေသာ ေတာင္ေပၚသားေလးတဦးႏွင္႔ စတင္ဆံုစည္းမွဳ႔သည္ ဒီဇင္ဘာလဧ။္ က်ိဳက္ထီးရိုးခရီးစဥ္တခုတြင္ျဖစ္သည္။ ထိုခရီးစဥ္တြင္ သူရိန္ဟူေသာ ေကာင္ေလးတဦး ပါလာျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္၏တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို အၾကီးအက်ယ္ ေျပာင္းလဲေစမည္ျဖစ္ေၾကာင္းဆိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္မသိႏိုင္ခဲ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင္႔မသိေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေမဂ်ာမွလည္း မဟုတ္ေသာ ခပ္မိုက္မိုက္ အလန္းစားဘဲေလးတေဗြဟု အသိအမွတ္ျပဳမိယံုမ်ွသာျဖစ္ျပီး မသိမသာေစာင္းခဲ႔ၾကည္႔ယံုမွလြဲ ထိုအခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ္႔ဧ။္ ရင္ခုန္သံမ်ားသည္ ထိုအေပ်ာ္ခရီးအတြက္သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။

ေတာင္ေပၚသို႔ ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ အပူခ်ိန္သည္ လြန္ကဲသိသာစြာ က်ဆင္းလာခဲ႔သည္။ ျမဴခိုးျမဴေငြ႔မ်ားသည္ ေတာင္တန္းမ်ားတ၀ိုက္ သိုင္းျခံဳညိဳ႔မွိဳင္းလာျပီး ခ်မ္းေအးသည္႔ဒဏ္ကို စတင္ခံစားရပါေတာ႔သည္။ အစီအစဥ္မရွိပါပဲ လိုက္ခဲ႔ရသည္႔အတြက္ အေႏြးထည္ လံုေလာက္စြာမပါရွိခဲ႔ျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ သူရိန္တို႔ရင္းႏွီးေစရန္ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားစြာထဲမွ အေၾကာင္းအရင္းတရပ္ပင္ျဖစ္သည္။ စတိုင္က်က် ၀တ္ဆင္တတ္ေသာ သူရိန္ဆိုသည္႔ ေကာင္ေလးသည္ သူ၏အေႏြးထည္မ်ားကို ၾကည္ျဖဴရက္ေရာစြာပင္ ၀တ္ဆင္ေစခဲ႔သည္။ စတိုင္က်လွပေသာ အေႏြးထည္မ်ားျဖစ္သည္မို ကြ်န္ေတာ္ေက်နပ္မိသည္။ ေက်းဇူးလည္း တင္မိသည္။ ဂ်က္ကင္ေလးမ်ားတြင္ပါ၀င္ေသာ သူ႔ဧ။္ရနဲ႔တမ်ိဳးက သူ႔ကိုပို၍ရင္းႏွီးသြားေစသလုိပင္။ သူရိန္႔အက်ီၤဆိုေသာ အသိက ျပင္ပရွိခ်မ္းေအးေသာ ေလထုကို တြန္းလွန္၍ ရင္ထဲထိေအာင္ ေႏြးေထြးသြားခဲ႔သလိုပင္။ တညလံုး ေကာင္ကင္မွ ၾကယ္မ်ားကို ေမာ႔ၾကည္႔ကာ ေယာက္တတ္ရာရာမ်ား ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ႔သည္။ ေရတံခြန္သို႔ သြားသည္႔ေန႔တြင္ေတာ႔ သူရိန္ႏွင္႔ပိုမိုရင္းႏွီးရခဲ႔သည္။ ဆုိးရြားမတ္ေစာက္ေသာလမ္းရွိ အခက္အခဲမ်ားကိုအတူျဖတ္သန္းျပီး ေရတခြန္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ၾကည္ႏွဳးမွဳ႔ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ႔ေတြကို ခံစားခဲ႔ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္၀န္ခံပါသည္။ သူပါရွိေနျခင္းက ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ ထိုခရီးစဥ္ကို ပိုမိုအဓိပါယ္ရွိေစခဲ႔သည္။ ျမင္႔မားေသာ ေတာင္တန္းျပာမ်ား၊ ေတာင္ေပၚေလတို႔တိုက္ခတ္ေသာ ခ်မ္းေအးသည္႔ ပတ္၀န္းက်င္၊ သာယာလွပေသာ ေတာေတာင္ေရေျမ သဘာ၀တို႔ႏွင္႔ ျပည္႔စံုေနေသာ ဤေဒသပတ္၀န္းက်င္တြင္ သင္းပ်ံ႔ေသာ အေငြ႔အသက္၊ ႏူးညံ႔ေသာအျပံဳးတို႔ႏွင္႔ ဆြဲေဆာင္မွဳ႔ရွိေသာ  ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ကို တပတ္ ဟူေသာ အခ်ိန္အတြင္း ခ်စ္မိသြားျခင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္အလြန္ေတာ႔ ဟုတ္မည္မထင္ပါ။ ထို႔အတြက္လည္း ကြ်န္ေတာ္ေနာင္တမရခဲ႔ပါ။ ထိုခရီးစဥ္မွ အျပန္တြင္ သူ႔ကိုခ်စ္မိသြားသည္မွာေတာ႔ ေသခ်ာပါသည္။

                               x x x x x x x x x

ရန္ကုန္သို႔ျပန္ေရာက္ျပီး ေက်ာင္းျပန္တက္ေသာ ေန႔ရက္မ်ားသည္ ရင္ခုန္ၾကည္ႏွဳးဖြယ္အတိျဖင္႔ ျပီးျပည္႔စံုခဲ႔သည္။ သူရိန္သည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ pratical ခန္းမ်ားေရွ႔သို႔ မေရာင္မလည္ႏွင္႔ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည္။ စာသင္ခ်ိန္ျပင္ပ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ သူရိန္ႏွင္႔ပင္ ကုန္ဆံုးျဖစ္သည္မို႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဧ။္ေျခရာမ်ားပင္ ထပ္၍ေနေပလိမ္႔မည္။ အေဆာင္မွသည္ မုခ္၀ထိေအာင္ ေလွ်ာက္လွမ္းရသည္႔တိုင္ မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ ေပ်ာ္ရႊ႔င္ခဲ႔ၾကသည္။ သူရိန္ႏွင္႔အတူ ေတာ္၀င္လမ္းမၾကီးတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္းရသည္မို႔ ဒဂံုတကၠသိုလ္ၾကီးသည္ အရင္ေလာက္ေနမပူေတာ႔သလိုပင္။ ျမိဳ႔ထဲတြင္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္အဖုိ႔ သူရိန္တို႔ ေျမာက္ဥကၠလာဖယ္ရီစီးရသည္မွာ အသားက်ေနသလိုပင္ျဖစ္ေနသည္။ သူရိန္ႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္သည္ ရင္းႏွီးခဲ႔သည္မွန္ေသာ္လည္း လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပတ္သတ္မွဳ႔မ်ိဳးေတာ႔ရွိမေနခဲ႔ပါ။  သူရိန္ ပုဆိုး၀တ္လာသည္႔ေနမ်ားေန႔မ်ားတြင္ ပုဆိုးကြဲေၾကာင္းအတြင္း ခါးပံုစေအာက္မွ ဖုဖုလံုးလံုးသ႑ာန္အား ေငးၾကည္မိယံုမွ်သာ ျဖစ္ခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ႔ သူရိန္သည္ ျပံဳး၍ပင္ေနတတ္သည္။ ည (၈)နာရီထိုးတိုင္း သူရိန္ႏွင္႔ဖုန္းမေျပာရလွ်င္ ထိုတေန႔တာသည္ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ အဓိပါယ္မရွိသလိုပါပင္။ ဤသို႔ျဖင္႔ လေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္ဆံုးခဲ႔ပါသည္။

                               x x x x x x x x x

သူရိန္ႏွင္႔အတူ အျမဲပင္ရွိေနခြင္႔ရေနခြင္႔ရမည္ဟုေတြးထင္ခဲ႔မိသည္ မွားယြင္းခဲ႔ေၾကာင္း 2nd semester ေရာက္မွသိရွိခဲ႔သည္။ သတင္းဆိုးတရပ္ကို ယူေဆာင္လာသူမွာ ကြ်န္ေတာ္႔တို႔သူငယ္ခ်င္း ေမျမတ္ႏိုးပင္ျဖစ္သည္။

“ သူရိန္ ေစာ္ရသြားျပီသိလားဟဲ႔… ငါ E-major မွာသူတို႔ကိုေတြ႔ခဲ႔တယ္”

အဲဒီေနာက္တြင္ေတာ႔ ဘယ္မွာ ထပ္ေတြ႔ခဲ႔သည္။ သူ႔ေကာင္မေလးက ဘယ္သူျဖစ္သည္ဆိုေသာ သတင္းမ်ားကို လည္း ၾကားေနရသည္။ ၾကားေနရသည္႔ သတင္းသည္ မယံုႏိုင္ဖြယ္ေကာင္းသလို နာက်င္ဖြယ္လည္းေကာင္းလွသည္။ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္၏ ဗဟိုတည္႔တည္႔တြင္ မီးေတာင္တခု အဆက္မျပတ္ေပါက္ကြဲသလို နာက်င္ပူေလာင္လြန္းလွသည္။ သူရိန္ တေန႔ေတာ႔ ခ်စ္သူရမည္ဟု ေတြးထင္မိေသာ္လည္း ဤမ်ွျမန္ျမန္ၾကီးျဖစ္လာမည္ဟု ထင္မွတ္မထားခဲ႔ပါ။ ထို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္႔အဖုိ႔ ခံႏိုင္ရည္ရွိရန္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ပင္မရလိုက္ေပ။ ထိုရက္မ်ားအတြင္း lacture ခန္းအတြင္း စာသင္ရသည္ကိုပင္ စိတ္မေျဖာင္႔ေပ။ ေကာ္ရစ္တာဆီသို႔ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည္႔ သူ၏ပံုရိပ္ေလးအား ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ တစ္ခ်ိန္လည္း ေပၚမလာ၊ ႏွစ္ခ်ိန္လည္းေပၚမလာမို႔ ဆုိ႔နစ္စြာ ခံစားရသည္။ တကယ္ေတာ႔ ဒါဟာျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ပါဟု နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုျဖင္႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ရွာက်န္ႏွစ္သိမ္႔ေနသည္႔ၾကားက ပူေလာင္မွဳ႔တို႔က စိုးစိမွ်ပင္ ေလ်ွာ႔ပါးမသြားေပ။

ေန႔လည္တစ္နာရီေက်ာ္မွ သူရိန္ေရာက္ရွိလာသည္။ ရွပ္အကၤီ်အကြက္လက္ရွည္ကို တံေတာင္ထိေခါက္၀တ္ထားျပီး ေယာပုဆိုး အနက္ကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ သူရိန္သည္ သူ၏အသားအရည္ႏွင္႔ လိုက္ဖက္စြာ စြဲေဆာင္မွဳ႔ရွိလွသည္။ ႏွဳတ္ေမြးစိမ္းစိမ္းမ်ားႏွင္႔ နီရဲစြတ္စိုေသာ ႏွဳတ္ခမ္းမ်ားကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားေသးသည္။ က်ယ္ျပန္႔ေသာရင္အုပ္ႏွင္႔ ရွည္လ်ားေသာ ေပါင္တံမ်ားႏွင္႔ အခ်ိဳးက်လွေသာ သူ႔ပံုရိပ္ကို ျမင္ေတြ႔ရသည္႔အခါ ႏွေျမာတသမွဳ႔ကို ပိုခံစားရသည္။ စာလည္းဆက္မသင္ခ်င္ေတာ႔သည္မို႔ သူရိန္ႏွင္႔ပင္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေနာက္သို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။ ၀ုန္ဒိုင္းၾကဲပံုစံမ်ိဳးလုပ္ရေအာင္လည္း သူရိန္ႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္က ဘာမွလည္းမဟုတ္ခဲ႔ၾက။ ဘယ္ကဘယ္လို သူ႔ကို စကားစေျပာရမွန္းပင္မသိေခ်။ သူ႔ကို တခုခုေတာ႔ေမးလိုက္ခ်င္သည္။ ထိုေမးခြန္းသည္ ပညာသားပါရန္လည္းလိုအပ္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္စကားလံုးတို႔ လည္ေခ်ာင္း၀တြင္ ဆို႔နစ္စြာေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ သူ႔ထံမွ ၀န္ခံမွဳ႔တခုကို ၾကားရျပီး ထိုကိစၥအတည္ျဖစ္သြားမည္ကို ေၾကာက္သည္လည္း ပါပါလိမ္႔မည္။

“ မင္းေကာင္မေလးကို မင္းအရမ္းခ်စ္တာပဲလားဟင္”  ကြ်န္ေတာ္႔အသံတို႔သည္ ေျခာက္ကပ္အက္ကြဲေနမွန္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ သတိျပဳမိလိုက္သည္။

“ ဘယ္ကခ်စ္သူလဲ”

“E-major က ရွင္းသန္႔ေလ”

“ ငါတုိ႔က ခ်စ္သူေတြမဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ…သူငယ္ခ်င္းေတြပဲရွိပါေသးတယ္”

“မင္းတို႔ကို E-major မွာအျမဲေတြ႔တယ္တဲ႔”

“ တြဲတိုင္းသာ ခ်စ္သူေတြဆို မင္းနဲ႔ငါနဲ႔လည္း ခ်စ္သူေတြပဲေပါ႔”

သူရိန္႔ထံမွ ထင္မွတ္မထားေသာ စကားသံကိုၾကားရသည္႔အတြက္  မင္သက္စြာ ကြ်န္ေတာ္ဆြံအသြားခဲ႔သည္။ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔လည္း ခ်စ္သူေတြေပါ႔ဆိုေသာ စကားသံသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ကို ပံ႔တင္ထပ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ ထပ္မေျပာလိုေတာ႔မပါ။ အျမဲတေစ ၾကည္႔ေကာင္းေနတတ္ေသာ သူ႔မ်က္ႏွာကိုသာ ေငးၾကည္႔ေနလိုက္သည္။ သူျပံဳးေနသည္ကိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔လိုက္ပါသည္။

 

                              x x x x x x x x x x

 

ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေဆာင္သို႔ သူရိန္ အလာၾကဲသြားသည္မွာ သိသိသာသာပင္ျဖစ္သည္။ သူ႔ဖုန္းသည္လည္း ညဘက္မ်ားတြင္ မၾကာခဏဆိုသလို busy ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ကံၾကမၼာသည္ ကြ်န္ေတာ႔အားထိုးနက္ခဲ႔ရျခင္းအား အားရဟန္မတူပါ။ ကြ်န္ေတာ္အား တြယ္တာဆိုေသာေကာင္မေလးႏွင္႔ အမွတ္မထင္ သိကြ်မ္းခြင္႔ေပးခဲ႔သည္။ တြယ္တာသည္ သူရိန္႔ခ်စ္သူ ရွင္းသန္႔၏ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းကို သိရေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္လြန္စြာ အံ႔ၾသမိခဲ႔သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ႔ တြယ္တာသည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ ရင္းႏွီးသြားခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူရိန္ႏွင္႔ပတ္သတ္ျပီး သိလိုသမွ်ကို တြယ္တာ႔အား ဖုန္းဆက္ေမးတတ္သလုိ တြယ္တာကလည္း ထူးရင္ထူးသလို မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ ျပန္ေျပာျပတတ္သည္။

“ တြယ္တာ..သူတို႔ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနျပီလား”

“ အဲလိုေတာ႔ မျဖစ္ေသးဘူးဟ.. ရွင္းသန္႔က သူရိန္႔ကိုညွင္းထားတာေနမွာ.. ”

ကြ်န္ေတာ္ျငိမ္သြားမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ခဲ႔ရေသာ သူရိန္သည္ မိန္းကေလးမ်ား၏ ညွင္းပင္မွဳ႔၊ လွည္႔ဖ်ားမွဳ႔ကိုခံေနရသည္။ ရွင္းသန္႔ဟာ မင္းဘ၀မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားအေရးပါေနျပီလား သူရိန္ရာ..။ ကြ်န္ေတာ္႔အေတြးမ်ားသည္ တြယ္တာ႔အသံကို ၾကားေတာ႔မွ ရပ္တန္႔သြားေတာ႔သည္။

          “ ဟဲ႔ ဘယ္လိုျဖစ္သြားရတာလဲ။ ငါနဲဖုန္းေျပာေနတယ္ဆိုတာကိုေရာ နင္သတိရေသးရဲ႔လား”

“အင္း … နင္႔သူငယ္ခ်င္းလုပ္ပံုကလဲ ငါ႔သူငယ္ခ်င္း သူရိန္သနားပါတယ္။ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာလိုက္ ျပီးေရာေပါ႔ဟ”

“ ဒီမယ္.. ေအာင္ကို မသိရင္ခက္မယ္ နင္က သူရိန္ဘက္ကနာသလိုလိုနဲ႔ နင္ရွင္းသန္႔ကို သ၀န္တုိေနတာမွတ္လား… ငါရိပ္မိေနတာၾကာျပီ… တခါတေလမွာ နင္႔အမူအရာေတြက သိပ္သိသာတာပဲဟာ”

OH! My god, ကြ်န္ေတာ္႔ကို ရွင္းသန္႔နဲ႔ အထင္လြဲေနတာပါလား။ သူရိန္္ႏွင္႔ ေယာက်ာၤးခ်င္းၾကိဳက္ေနသည္ဟု သိသြားတာထက္စာရင္ေတာ႔ ေတာ္ေသးသည္ဟုဆိုကာ အလိုက္အထိုက္ျပန္ေျပာရေတာ႔သည္။

“ ငါရွင္းသန္႔ကို စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုေပမယ္႔လည္း သူရိန္က  ငါ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနတယ္ေလဟာ”

“ သူတို႔က ခ်စ္သူေတြမွ မဟုတ္ေသးတာ.. နင္ ငါတို႔ major ကိုလာလာေခ်ာင္းတာ ငါတို႔သိတယ္ေနာ္.. ရွင္းသန္႔နဲ႔ သူရိန္တို႔ အတူရွိေနရင္တာကို ေတြ႔ျပီး နင္ျပန္ျပန္သြားတာကို ငါေရာရွင္းသန္႔ပါ ငါတို႔ သိေနၾကတယ္။ ငါတို႔ကေတင္ နင္႔ကိုသနားေနၾကတာ။ နင္လည္းၾကိဳက္ရင္ လိုက္ေပါ႔ဟာ။”

ၾကိဳတင္ၾကံစည္ထားခဲ႔ျခင္းမဟုတ္သည္ေတာ႔ ေသခ်ာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တသက္တာ ေနာင္တရေစမည္႔ အေတြးအၾကံဆိုးသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ အာရံု၌ ရုတ္တရက္ေပၚထြက္လာခဲ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရွင္းသန္႔ သူရိန္႔အား ျပန္မခ်စ္ေရးသည္ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္အေရးၾကီးေနခဲ႔သည္။ သူရိန္ႏွင္႔ ရွင္းသန္႔ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္မွသာ သူရိန္ကြ်န္ေတာ္႔ အနားျပန္လာမည္ဟု ရူးမိုက္စြာ ေတြးထင္မိခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ အခ်စ္ေၾကာင္႔ျဖစ္ေသာ အတၱတခုကို ေရွ႔တန္းတင္ျပီး အသိတရားကင္းမဲ႔စြာျဖင္႔ ရွင္းသန္႔အားလိုက္ရန္ လွ်င္ျမန္စြာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ရေတာ႔သည္။

          “ ေအး… ငါရွင္းသန္႔ကို ၾကိဳစားၾကည္႔ခ်င္တယ္ဟာ။ နင္ငါ႔ကို သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေပးနိုင္မလား”

          “ ေပးရတာေပါ႔ဟ နင္လည္းငါ႔သူငယ္ခ်င္းပဲ. ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္ 09519????”

          “ေက်းဇူးပဲဟာ ငါ ရွင္းသန္႔ကို လိုက္မယ္ဆိုတာ သူရိန္မသိပါေစနဲ႔ဟာ… ေနာ္”

ေအးပါဟ ဆိုကာဖုန္းခ်သြားသည္။ ထိုေန႔မွစ၍  ကြ်န္ေတာ္သည္ ရွင္းသန္႔၏အခ်စ္ကိုရရွိရန္ ၾကိဳးစားခဲ႔သည္။ ေက်ာင္းတြင္ ရွင္းသန္႔ႏွင္႔ သူရိန္တို႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနတတ္သည္မို႔ ညဘက္ဖုန္းေျပာခ်င္းျဖင္႔သာ တိုက္စစ္ဆင္ခဲ႔သည္။ ထူးဆန္းသည္မွာ ရွင္းသန္႔က ကြ်န္ေတာ႔အား လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ ေဖဗာေပးတတ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္သည္႔ေန႔မ်ားတြင္ ရွင္းသန္္႔ဘက္မွပင္ စဆက္သည္အထိ အေျခအေနေကာင္းခဲ႔သည္။

                                                  x x x x x x x x x x

ဤသို႔ျဖင္႔ ဘြဲ႔မ်ားပင္ အသီးသီးယူျပီးၾကျပီျဖစ္သည္။ သူရိန္ႏွင္ မၾကာခဏ ဆံုျဖစ္ၾကရန္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးဖန္တီးရေသာ္လည္း ရွင္းသန္႔ႏွင္႔ေတာ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္ရုံမွ်သာ။ ကြ်န္ေတာ္မခ်စ္ေသာ မိန္းကေလးျဖစ္သည္႔အတြက္ ေတြ႔ဆံုရန္လည္း မၾကိဳးစားျဖစ္ပါ။ သူရိန္ႏွင္႔ ရွင္းသန္႔သည္ တခါတရံေတြ႔ျဖစ္ၾကေၾကာင္းကိုေတာ႔ တြယ္တာ႔ထံမွ သိရွိရသည္။

          တခုေသာ ေသာၾကာေန႔၏ နံနက္ခင္းတြင္ သတင္းဆိုးကိုေဆာင္က်ဥ္းလာမည္႔ ဖုန္းျမည္သံက စူးစူး၀ါး၀ါးေအာ္မည္လာခဲ႔သည္။ ဖုန္းနံပါတ္ကေတာ႔ တြယ္တာ႔ဖုန္းပင္။

          “ေအး။ တြယ္တာေျပာ”

         “ သူရိန္ အေျခအေနမေကာင္းဘူးဟ. ဟိုေကာင္ သူရိန္ေလ ရွင္းသန္႔ဖုန္းကို ရွင္းသန္႔မသိေအာင္ မေန႔က ယူၾကည္႔တယ္တဲ႔။ အဲဒီမွာ နင္တို႔ပို႔ထားတဲ႔ message ေတြေရာ ဖုန္းနံပါတ္ေတြေရာ အကုန္ေတြ႔ျပီး ထေသာင္းက်န္းတယ္တ႔ဲဟ”

ကိုင္ထားေသာ ဖုန္းပင္လြတ္က်သြားမည္႔အလား ထူပူသြားမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္စိုးရိမ္ခဲ႔ရေသာ ျပႆနာသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ထံသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ေျမာက္ေျမာက္ကို ေရာက္ရွိလာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။ တြယ္တာ႔အား  အစီအစဥ္မက်စြာေသာ စကားလံုမ်ားျဖင္႔ ဗလံုးဗေထြးပင္ ေမးခ်လိုက္မိပါသည္။

          “အဲဒီေတာ႔ ဘာေတြဆက္ျဖစ္ၾကလဲ၊ ရွင္းသန္႔ကေရာ ဘာဆက္ေျပာလဲ.. ငါ႔ကိုျမန္ျမန္ေျပာျပပါဟာ”

“ ရွင္းသန္႔ကေတာ႔ နင္႔ကိုေရာ သူရိန္႔ေရာကို အကဲခတ္ေစာင္႔ၾကည္႔ေနတယ္ေပါ႔ဟာ. နင္တို႔ထဲက တေယာက္ကို သူေရြးခ်ယ္မယ္ေပါ႔”

“အဲဒီေတာ႔ သူကျငိမ္သြားေရာလား”

“ျငိမ္ပါလိမ္႔မယ္. အားၾကီးၾကီး.. ေရလည္ကိုေပါက္ကြဲတာ.. သူ Propose လုပ္ခဲ႔တာကိုလည္းျပန္ရုပ္သိမ္းတယ္တဲ႔.. သူ႔ဘ၀မွာ သူအရင္းႏွီးဆံုးလူႏွစ္ေယာက္က သစၥာေဖာက္သြားတဲ႔အတြက္ သူရင္နာလို႔မဆံုးဘူးတဲ႔… တျခားတေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္သြားရင္ေတာင္ ၾကည္ျဖဴႏိုင္တယ္တဲ႔… သူအဲေလာက္မခံစားရဘူးတဲ႔။ သူ နင္႔ကို သိပ္ကိုသံေယာဇဥ္ရွိခဲ႔တာေတြလည္းေျပာေသးတယ္။ နင္နဲ႔မိုလို႔လို႔ သူဒီေလာက္ထိ ေပါက္ကြဲသြားတာထင္တယ္။ ငါလည္းေတာ္ေတာ္လန္႔သြားတယ္ဟ။ သူ႔ရဲ႔ဒီလိုပံုကို တစ္ခါမွမွ မျမင္ဘူးတာ.. သူေျပာတဲ႔ပံုစံက နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က သူ႔ကိုေပၚတင္ဖြင္႔ေျပာရင္ သူကေတာင္ ေနာက္ဆုတ္ေပးမယ္႔ပံုပဲ။ သူေျပာခ်င္တာေတြေျပာျပီးေတာ႔ ဂမူးရွဴးထိုးထျပန္သြားေရာ။ ရွင္းသန္႔ေတာင္ လန္႔သြားပံုရတယ္ဟ”

ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ပင္မၾကားႏိုင္ေတာ႔ေအာင္ နာက်ဥ္ေနမိသည္။ ဖုန္းကို ျမန္ျမန္စကားျဖတ္ျပီး သူရိန္႔အားရွင္းျပရန္ သူရိန္႔ဖုန္းကို ျမန္ျမန္ဆက္လိုက္သည္။ သူရိန္ဖုန္းမကိုင္ေတာ႔ပါ။  ကြ်န္ေတာ္ အၾကိမ္ေပါင္းမေရတြက္ႏိုင္ေအာင္ အခါခါဆက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ည္းအႏွီးသာျဖစ္ပါသည္။ သူရိန္ေသြးပူေနခ်ိန္မို႔ ေသြးေအးေလာက္မည္႔ အခ်ိန္တြင္မွ သူ႔အားရွင္းထပ္မံရွင္းျပရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။  တလတိတိျပည္႔ေသာေန႔အား ျပကၡဒိန္တြင္ ၀ိုင္းလိုက္ျပီး  ထိုေန႔ကိုပင္ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သူရိန္႔အားရွင္းျပရပါလိမ္႔မည္။ ကြ်န္ေတာ္မွားခဲ႔ပါသည္။ မွားခဲ႔ေသာ အမွားသည္ သူရိန္႔အားခ်စ္ခဲ႔ျခင္းေၾကာင္႔မွားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံလိုပါသည္။ ပုတုဇဥ္လူသားပီပီအတၱေၾကာင္႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားယြင္းခဲ႔ရျပီး စုပ္လည္းစူး၊ စားလည္းရူးအေျခအေနမ်ိဳးျဖင္႔ အခ်ိန္မ်ားကို ျဖတ္သန္းခဲ႔ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ႔အား ခ်စ္ခဲ႔ျခင္းကိုေတာ႔ သူသာ အသိဆံုးျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။

တစ္လတင္းတင္းျပည္႔ေသာ ေန႔တြင္ သူရိန္႔ဖုန္းနံပါတ္အား PCO ဖုန္းမွဆက္လိုက္ပါသည္။ တူ..တူ..ဟူေသာအသံသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ကို ေျခာက္ျခားေစသည္။ သူ႔အသံအားၾကားခြင္႔ရရန္လည္း ဆုေတာင္းေနမိသည္။ မၾကာမီ ဤျပႆနာမ်ား၏ တရားခံျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္႔အား ကံၾကမၼာက အမိန္႔ခ်မွတ္ေပေတာ႔မည္။

ဖုန္းေခၚေနေသာ တူ… ဆိုသည္႔အသံသည္ ရုတ္တရက္ကြယ္ေပ်ာက္သြားျပီး “ ဟယ္လို” ဆိုသည္႔အသံ သဲ႔သဲ႔အား ၾကားလိုက္ရပါသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္အလြတ္ရခဲ႔ေသာ သူရိန္႔ဖုန္းနံပါတ္အား မွားႏွိပ္မိမည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္သိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဖုန္းထူးေသာအသံမွာလည္း ကြ်န္ေတာ္ ရူးသြပ္ရင္ခုန္ခဲ႔ရသည္႔ သူရိန္႔အသံမဟုတ္မွန္းလည္း ကြ်န္ေတာ္သိသည္။

          “ကြ်န္ေတာ္ သူရိန္နဲ႔ေျပာခ်င္လို႔ပါဗ်ာ” ဟု ကြ်န္ေတာ႔အသံတို႔ကတုန္ရီစြာထြက္ေပၚလာသည္။ တဖက္မွ အသံသည္ ေခတၱမွ် တိတ္ဆိတ္သြားျပီး

          “ဦးက သူရိန္႔ဦးေလးပါ။  ေအး..သူရိန္႔သူငယ္ခ်င္းလား။ သူရိန္ျပီးခဲ႔တဲ႔ အပတ္ကပဲ မေလး,ကိုထြက္သြားျပီကြ.. ငါ႔တူတို႔ကို ႏွဳတ္ဆက္မသြားဘူးထင္တယ္..”

            “ဟုတ္ကဲ႔ပါဦး.. ကြ်န္ေတာ္မသိလိုက္ဘူးခင္ဗ်”

            “ သူရိန္တို႔ကေတာ႔ကြာ ေတာ္ေတာ္လည္း ေနႏိုင္တဲ႔ေကာင္ပဲ”

 အေၾကာင္းစံုမသိရွိရွာေသာ သူရိန္႔ဦးေလးသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ အားနာဟန္ျဖင္႔ သူရိန္႔အား အျပစ္တင္ဟန္ျပဳသည္။

          တကယ္တမ္း အျပစ္ရွိသူမွာ ကြ်န္ေတာ္သာျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အျပစ္ျပဳခံရေသာ သူရိန္သည္ နာက်င္ေကာင္း နာက်င္ေပလိမ္႔မည္။ အျပစ္ျပဳမိခဲ႔ေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္သာ အၾကိမ္ၾကိမ္ကို ပို၍နာက်င္ခဲ႔ရသည္။ သူရိန္ထြက္ခြာသြားေသာ မေလးရွားႏိုင္ငံဆိုသည္မွာ အာရွတိုက္တြင္ရွိျပီး ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင္႔ဆိုလွ်င္ ေ၀းလွသည္မဟုတ္ေပ။ ကမၻာေပၚတြင္ ႏိုင္ငံျခင္းျခားေနေသာ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြလည္း မ်ားစြာရွိပါလိမ္႔မည္။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ကြာျခားသည္က သူတို႔ အားလံုးတြင္ ခ်စ္သူူႏွင္႔ ျပန္ဆံုစည္းရန္ စိတ္ကူးရင္ခြင္႔ေတာ႔ရွိၾကေပသည္။ အနည္းဆံုး အိမ္မက္ေတာ႔လည္း မက္ခြင္႔ရေပမည္။ ကြ်န္ေတာ္႔တြင္သာ မိမိခ်စ္ရေသာသူ ေက်ာခိုင္းသြားသည္မို႔ ခံစားရသည္ထက္ ကိုယ္႔ကို စက္ဆုပ္မုန္းတီးစြာ ေက်ာခုိင္းသြားသည္က ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ခံစားရသည္။ ထိုေန႔တြင္မွ သူရိန္႔အား အမွန္တကယ္ဆံုးရွဳံးသြားမွန္းသိခဲ႔ရသည္။ အမွားေပၚအမွားဆင္႔ခဲ႔မိေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ သူရိန္႔၏ ခြင္႔လႊတ္မွဳ႔အား ေတာင္းဆိုရန္ပင္ လိပ္ျပာမလံုေခ်။

                                           x x x x x x x x x x x

          ျပကၡဒိန္မွလမ်ား တေရြ႔ေရြ႔ကုန္ဆုံးခဲ႔ျပီ။ မၾကာခဏဆိုသလို  သူရိန္ႏွင္႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူသည္႔ ေကာင္ေလးမ်ားႏွင္႔ေတြ႔သည္႔အခါတိုင္း သူရိန္မ်ားျဖစ္ေနမလားဟု ရွာေဖြေနခဲ႔မိသလို သူႏွင္႔သြားခဲ႔ဖူးေသာ ေနရာေလးမ်ားသို႔ေရာက္သည္႔အခါတိုင္းလည္း ညိွဳ႔ညိွဳ႔ငင္ငင္ဆြဲေဆာင္တတ္ေသာ မ်က္္၀န္းတစံုကိုသာ လြမ္းဆြတ္ေနမိသည္။

          ဆိုးရြားစြာ ရက္စက္ခဲ႔ေသာ ကံၾကမၼာသည္ တၾကိမ္တခါေတာ႔ အခြင္႔အေရးေပးမည္ဟု ေမ်ွာ္လင္႔မိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ခဲ႔ရေသာ သူရိန္သည္ LGBT ရဲ႔ Member တစ္ဦးျဖစ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ေရးသားေသာ “သူရိန္…သို႔” ဟူသည္႔ ဤဇာတ္လမ္းေလးကိုလည္း ဖတ္မိမယ္ဆိုရင္ျဖင္႔….။    ။

                                                                                      

                                                                                        လုလင္ပ်ိဳ

                                                                                 ၁၇ ရက္ ေမလ၊ ၂၀၁၁

                                                                                    ည ၇ နာရီ ၃ မိနစ္။


                                                                                                 

Jul 1st

ကြက္ၾကားမိုုး... အပိုုင္း (၁)

By မင္းျမတ္စည္သူ

ကြက္ၾကားမိုုး...  အပိုုင္း (၁)

တစ္ဝုုန္းဝုုန္း တစ္ဒိုုင္းဒိုုင္းနဲ႔ ရြာေနတဲ့ မိုုးေၾကာင့္ အေဆာင္ျပင္ဘက္ကိုု လွမ္းေတာ့မယ့္ သူ႔ရဲ႔ ေျခလွမ္းေတြက တစ္စုုံတစ္ေယာက္က အမိန္႔ေပးလိုုက္သလိုု တုုန္႔ခနဲရပ္သြားမိတယ္…. မိုုးေတြ… ေအာ္… အညွိဳးတၾကီးနဲ႔ ရြာေနလိုုက္တာ…. မိုုးရြာေနတာ ျမင္ရေတာ့ နဂိုုက စိတ္ကူးယဥ္တတ္လြန္းတဲ့ သူ႔အတြက္ ေတြးစရာေတြက တစ္ပုုံတစ္ပင္ေရာက္ရွိလာတယ္… တကယ္ေတာ့ မိုုးေရေတြေအာက္မွာ ေတြ႔ဆုုံခဲ့တယ္ဆိုုေပမယ့္ သူ႔အတြက္ကေတာ့ ကြက္ၾကားမိုုးသာသာပါပဲေလ… အမွတ္မထင္ ေရာက္ရွိ အမွတ္တမဲ့ နွဳတ္မဆက္ပဲ ထြက္ခြာသြားသူတစ္ေယာက္ကိုု မွတ္မွတ္ရရ သတိရေနမွဳကေတာ့ မိုုးေတြရြာတိုုင္း မ်က္ရည္ဝိုုင္း ဆိုုသလိုုေပါ့…. တကယ့္ကိုု ကြက္ၾကားမိုုးေလး တစ္ေဖ်ာက္သာသာပါပဲေလ….

 

 

“ ရုုံးေရွ႔မွတ္တိုုင္ ပါလား…. ရုုံးေရွ႔… ပါရင္ …ေရွ႔ထြက္ထားမယ္ေနာ္…. ေနာက္က သူေတြေရွ႔ကိုုတိုုးထားေပးပါ….”

 

ကားစပယ္ရာရဲ႔ ေအာ္သံေၾကာင့္ အိပ္ငိုုက္ေနရာကေန သူလန္႔နိုုးသြားမိတယ္… အက်ီၤခပ္နြမ္းနြမ္း၊ ကခ်င္ပုုဆိုုးတစ္ပတ္ရစ္ေလးနဲ႔ ကခ်င္လြယ္အိတ္အေဟာင္းေလးကိုု လြယ္ ေကာ္ထမင္းဘူးေလးကိုု ျမဲျမဲကိုုင္ေဆာင္ထားတဲ့ သူ႔ပုုံစံက ဘယ္လိုုမွ တကသိုုလ္ ေက်ာင္းသားဆိုုတဲ့ ေဝါဟာရနဲ႔ မကိုုက္ ညီေလာက္ေအာင္ကိုု ျဖစ္ေနတယ္… မနက္တိုုင္း သူမ်ားတကာေတြထက္ ေစာေစာစီးစီးထ ကုုန္စိမ္းေရာင္းတဲ့ အေမ့အတြက္ သိရိမဂၤလာေစ်းမွာ သူတကာထက္ဦးေအာင္ ကုုန္စိမ္းတိုုက္၊ လွည္းတန္း ပ်ံက်ေစ်းမွာ အေမ့အတြက္ ဆိုုင္ခင္း… မူလတန္းနဲ့ အလယ္တန္းတက္ေနဆဲ ညီနဲ႔ ညီမအတြက္ ထမင္းခ်က္၊ ေရအတူတူကူခ်ိဳး၊ ေန႔လည္စာထမင္းခ်ိဳင့္ကိုု ကေလးနွစ္ေယာက္အတြက္၊ အေမ့အတြက္ သူ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ထည့္၊ ေက်ာင္းလိုုက္ပိုု႔၊ ျပီးတာနဲ႔ အေမ့အတြက္ ထမင္းခ်ိဳင့္ဝင္ေပး အစရွိတဲ့ ေန႔တဒူဝ အေရးေတြေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလ ေက်ာင္းကိုု ေရမခ်ိဳးပဲ လာခဲ့ရတဲ့ေန႔ေတြ့ေတာင္ရွိတယ္… မနက္ပိုုင္းအတန္းဆိုုတာ သူဘယ္ေတာ့မွ မတတ္ခဲ့ရတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြပဲေပ့ါ… မေသခင္ ပညာတတ္ၾကီးျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အေဖ့ရဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္ဆည္းနိုုင္ဖိုု႔ဆိုုတဲ့ စိတ္ကူးေၾကာင့္သာ သူေက်ာင္းကိုု ဆက္တက္ေနမိတာ…စာေပးစာယူ တက္ခ်င္ေပမယ့္ အေမ့ရဲ႔  ဆႏအရသာ သူေန႕ေက်ာင္းသား ဘဝကိုု ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရတယ္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမြးကတည္းက ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရခဲ့တဲ့ သူ႔ဘဝမွာ အရာရာကိုု ေခါက္ရိုုးတက် ေနသားက်ေနခဲ့တာ ငယ္စဥ္ကတည္းကဆိုုပါေတာ့….

 

အဓိပတိ အဝါကားက ရုုံးေရွ႔မွတ္တိုုင္ေရာက္လိုု႔ ရပ္တန္႔လိုုက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ အျငိဳးတၾကီး ရွိေနသည့္အလား ေဝါခနဲ ရြာခ်လိုုက္တဲ့မိုုးေၾကာင့္ သူကားမွတ္တိုုင္ေအာက္ အလ်င္အျမန္ဝင္ ေျပးလိုုက္တယ္…  ” ဟာကြာ…. အေရးထဲမွ မိုုးကလဲ… ဒီေန႕က်ဴတိုုရီရယ္ ရွိေနပါတယ္ဆိုုမွပဲ…..” ရြာသြန္းေနတဲ့ မိုုးေရစက္ေတြကိုု ၾကည့္ရင္း သူ႔စိတ္ထဲမွာ ျပစ္တင္ ျမည္တမ္းေနရုုံမွတစ္ပါး ေတြေတြေငးေငးေလးပဲ ေငးၾကည့္ေနလိုုက္တယ္… အိမ္မွာရွိတဲ့ တစ္ေခ်ာင္းထဲေသာ ထီးနြမ္းနြမ္းေလးတစ္လက္ကိုု ညီနဲ႔ ညီမ အတြက္ အျမဲေတြးေတာေနတဲ့ သူ႔အတြက္ မိုုးေရစိုုတာေတာ့ အဆန္းမဟုုတ္ေပမယ့္ ဒီေလာက္ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနတဲ့ မိုုးေရေတြေအာက္မွာေတာ့ သူေျပးျဖတ္ဖိုု႔အတြက္ မဝံ့ရဲဘူး… အတန္းတက္ရမွာကလည္းတစ္ေနကုုန္ဆိုုေတာ့ သူမိုုးေရအရမ္းစိုုလိုု႔ မျဖစ္ဖူးလိုု႔ေတြးလိုုက္မိတယ္…..

 

 ” ဒီမွာခင္ဗ်…. ဘယ္နွစ္နာရီရွိျပီလဲမသိဘူး….“

 

ေဘးနားကပ္ရပ္မွာရွိေနတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကိုု သူနာရီလွမ္းေမးလိုုက္တယ္… သူ႔ရဲ႔ ညစ္ေထးေထး အသြင္အျပင္ကိုု ထူးဆန္းသလိုုတစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး

 

”၁၀  နာရီထိုုးဖိုု႕ ၅ မိနစ္လိုု…”

 

စကားကိုုေတာင္ ဆုုံးေအာင္ မေျပာနိုုင္တဲ့ သူမကိုု သူတစ္ခ်က္ေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားမိတယ္… အရာရာမွာ အျမဲ နွိမ့္ခ် ခံေနရတဲ့ သူ႔အတြက္ကေတာ့ အဆန္းမဟုုတ္ေတာ့ပါဘူးေလ…

 

”ဟုုတ္ကဲ့… ေက်းဇူးပါဗ်….”

 

သူဘာဆက္လုုပ္ရမလဲ… ဥပေဒေဆာင္နဲ႔ ကားမွတ္တိုုင္နဲ႔ က ၁၀ မိနစ္ေလာက္သာသာ ေဝးတယ္ဆိုုေပမယ့္ မိုုးေရထဲ မွာ ထီးမပါတဲ့ သူ႔လိုု သူတစ္ေယာက္အတြက္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနတာ အေသအခ်ာပါပဲ….

 

 ” ဒီမွာဗ်…..”

 

ေခၚသံတစ္ခုုက နားထဲအလိုုလိုု ေရာက္လာတယ္… တစ္ကယ္ေတာ့ အေပါင္းအသင္းမရွိတဲ့ သူ႔အတြက္ ကိုုယ့္ကိုု ေခၚေနတယ္လိုု႔ မထင္မိေတာ့ ရုုတ္တရက္ လွည့္မၾကည့္ျဖစ္…

 

” ဒီမွာ.. ဒီမွာ… ကိုုရဲမင္းျမတ္…”

 

သူ႔နာမည္ကိုု ေရရြတ္လိုုက္တဲ့ အသံၾကားမွပဲ …. ေခၚဆိုုေနတဲ့ အသံက သူ႔ကိုုေခၚေနတယ္ဆိုုတာ ေသခ်ာသြားတာမိုု႔ လွည့္ၾကည့္မိလိုုက္တယ္….

 

လည္ကတုုံးအက်ီၤအျဖဴ၊ နက္ေမွာင္ေနတဲ့ ေယာပုုဆိုုးနဲ႔ အညိဳေရာင္ ေအာကတီပါ ဖိနပ္ေလးကိုုစီးထားတဲ့ အရပ္ ခပ္ျမင့္ျမင့္ အသားခပ္လတ္လတ္ လူငယ္တစ္ေယာက္၊ အထူးျခားဆုုံးကေတာ့ နက္ေမွာင္ေနတဲ့ မ်က္ခုုံးေတြေအာက္မွာ ရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႔ထူးျခားတဲ့ မ်က္ဝန္းေတာက္ေတာက္ေတြပဲေပ့ါ… ေယာက်ာၤးေလးတန္မယ့္ နီရဲေနတဲ့ သူ႔ရဲ႔နွုုတ္ခမ္းေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု စကားေျပာဖိုု႔ တခဏ ဆြံ႔အသြားေစတယ္…

 

” ေအာ္… ဟုတ္ကဲ့… ကြ်န္ေတာ့္ကိုုေခၚတာလားဗ်….”

 

ေဝခြဲမရသလိုု ျပန္ေမးလိုုက္တဲ့ သူ႔ရဲ႔ စကားသံအဆုုံးမွာ နီရဲေနတဲ့ သူ႔နွဳတ္ခမ္းက စကားလုုံးေတြ အစီအရီထြက္က်လာတယ္….

”ေအာ္… ဟုုတ္တယ္ဗ်… ကြ်န္ေတာ့္ကိုု အကိုုမသိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္က အကိုု႕ကိုု သိပါတယ္ဗ်… ကြ်န္ေတာ္လဲ Law ေဆာင္ကပါပဲ… ကြ်န္ေတာ္က First Year တက္ေနတာပါ… အကိုု႕ၾကည့္ရတာ ထီးမပါဘူး ထင္လိုု႔ ကြ်န္ေတာ္ အကူအညီမ်ား ေပးရမလားလိုု႔ ေခၚလိုုက္တာပါ….”

 

နွဳတ္ခမ္းနွစ္လြွာေအာက္က သြယ္တန္းေနတဲ့ သြားေလးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု မင္သက္သြားမိေစတယ္… ဘာမွ မထူးျခားမွုုမရွိ… အျမဲလိုုလိုု သိမ္သိမ္ငယ္ငယ္ ညစ္ေထးေထး သူတစ္ေယာက္ကိုု သတိထားမိေနတဲ့ သူ႕ကိုုအံ့ၾသမိသြားတယ္… ဟုုတ္တယ္ေလ.. ကြ်န္ေတာ့္လိုု အေပါင္းအသင္းလဲမရွိ… အျမဲ ေက်ာင္းပ်က္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကိုု သိရွိေနတာဟာ သူ့ရဲ႔ စူးစမ္းေနက် အက်င့္ေၾကာင့္ပဲထင္ပါရဲ႔…

 

သာမန္ခ်ိန္ေတြဆိုု သူတပါးဆီက အကူအညီယူရမ်ာ ေသမေလာက္ေၾကာက္တဲ့ သူ႔အတြက္ ျငင္းဆန္မိမွာ ျဖစ္ေပမယ့္… က်ဳတိုုရီယယ္ ေျဖဆိုုစရာရွိ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ တိတ္မယ္မွန္းမေသခ်ာတဲ့ မိုုးေၾကာင့္ သူတပါးအကူ အညီကိုု ပထမဆုုံးလက္ခံဖိုု႔ ဆုုံးျဖတ္လိုုက္တယ္…

 

”ေအးကြာ… ေက်းဇူးပါပဲ… အကိုုလည္း ဒီေန႔မနက္ က်ဴတိုုရီယယ္ကလည္းရွိေနေတာ့ စိတ္ညစ္ေနတာ မင္းကူညီမယ္ဆိုုေတာ့ ေက်းဇူးပါကြာ…”

 

ေျပာလည္းေျပာ သူဖြင့္လိုုက္တဲ့ ထီးအညိဳရင့္ေရာင္ေလးေအာက္ကိုု ခိုုဝင္လိုုက္တယ္… အဲ့အခ်ိန္တည္းက သူ႔ရဲ႔ ရင္ထဲ အနက္ရွိဳင္းဆုုံးထိ တိုုးဝင္မိမယ္လိုု႔ ေတြးေတ့မိခဲ့ရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျငင္းဆန္ခဲ့မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ….

ေရေမြွးဆိုုတာ အေပါစားေတြေလာက္ ရွဳရွဳိက္ဖူးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ခပ္သင္းသင္းအနံ့ တစ္ခုုက ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ပိုုသိမ္ငယ္ေစတယ္…. ဒီေန႕မနက္ ေရခ်ိဳးလာခဲ့မိတာကိုုပဲ စိတ္ထဲကေတာ္ေတာ္ေလး ေက်နပ္သြားမိတယ္…

 

ေဘးခ်င္းယွဥ္ရပ္ လမ္းေလ်ွာက္ရင္း ေျခဖဝါးနွစ္စုုံကိုု သတိထားမိလိုုက္တယ္…. ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ ညိဳညစ္ညစ္စီးထားတဲ့ ေျခေဖာက္တစ္စုုံရယ္… ေအာကတီပါ အညိဳရင့္ ေရာင္စီးထားတဲ့ သူ႔ရဲ႔ ေျခေထာက္တစ္စုုံရယ္က ကြ်န္ေတာ္တိုု႔နွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဝးကြာတဲ့ ဘဝနွစ္ခုုကိုု သံစဥ္မဲ့စြာ အတိအလင္း ျပဆိုုေနတယ္…

 

” ေအာ္…. ကြ်န္ေတာ္ မိတ္ဆက္ရအုုန္းမယ္… ကြ်န္ေတာ့္နာမည္က မင္းစည္သူ.. ပါ… ခင္တဲ့သူေတြကေတာ့ မင္း လိုု႔ေခၚၾကတယ္… အကိုုလည္းေခၚနိုုင္ပါတယ္…”

 

”ေအး… ငါ့နာမည္ကေတာ့ ရဲမင္းျမတ္….. ငါကေတာ့ စည္သူဆိုုတဲ့ စကားလုုံးကိုု ပိုုသေဘာက်တယ္.. မင္းကိုုလဲ အဲ့လိုုပဲမွတ္ထားလိုုက္ပါ့မယ္…”

 

”ေကာင္းပါျပီဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္လည္း အကိုု့ကိုု ကိုု မင္းျမတ္လိုု႔ပဲေခၚေတာ့မယ္… ရဲ ဆိုုတာ မၾကိဳက္လိုု႔ေလ….”

 

နွစ္ဦးသား အေပးအယူတည့္စြာ မိတ္ဆက္အျပီးမွာ တိုုင္ပင္ထား သည့္အလား ခပ္ေသာေသာေလး ရယ္ေမာလိုုက္ၾကတယ္…

 

” ေအာ္…ဒါနဲ႔…  မင္းက ငါ့ကိုု ဘယ္လိုုသိေနတာတုုန္းကြ….”

 

သိခ်င္စိတ္ကိုု တားမရတာနဲ႔  တစ္လက္စတည္း ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုုက္မိတယ္….

 

”ေအာ္…. ဒီအေဆာင္မွာ ထူးထူးျခားျခား ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိတာ အကိုုတစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္ဗ်… ဘာျဖစ္လိုု႔မွန္းမသိဘူး… အေျဖေပးဆိုုလဲ အဲ့အတြက္ အေျဖ ကြ်န္ေတာ့္မွာ မရွိဘူး…”

 

သူ႔ရဲ႔ စကားသံအဆုုံးမွာ အေျဖမထြက္တဲ့ သခ်ာၤတစ္ပုုဒ္တြက္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္လိုု ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္သြားမိတယ္….

 

”ေအာ္… မင္းမိုုးေတြစိုုေနျပီထင္တယ္… ဒီဘက္နည္းနည္းတိုုးလိုုက္ပါလားကြ…”

 

မတည္ျငိမ္ေနတဲ့ စိတ္ကိုု ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း သူ႔ရဲ႔ကိုုယ္တစ္ျခမ္း မိုုးေရစိုုေနတာ ေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေျပာလိုုက္မိတယ္…

 

အညိဳရင့္ေရာင္ ေခါက္ထီးေလး တစ္လက္ဟာ အရပ္ေျခာက္ေပနီးပါး ခပ္ျပည့္ျပည့္ လူနွစ္ေယာက္ကိုု အျပည့္အဝ လုုံျခဳံမွုုေတာ့ ေပးနိုုင္ေလာက္တဲ့ အေနအထားမရွိတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ…

 

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ စကားအဆုုံးမွာ တိုုးကပ္လာတဲ့ သူ႔ရဲ႔လက္ေမာင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ လက္ေမာင္းနွစ္ခုု ထိေတြ႔လိုုက္ခ်ိန္မွာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ စိတ္ရဲ႔ျမည္တမ္းသံကိုု ကြ်န္ေတာ့္ ၾကားေယာင္မိျပီး ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ တုုန္လွဳပ္သြားမိတယ္…. ေယာက်ာၤးေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အသားခ်င္းထိမိတာကိုုပဲ တခုုတ္တရ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုယ္ လည္း ေတာ္ေတာ္ မုုန္းတးီသြားမိတယ္….

 

”အကိုုက….. ထမင္းခ်ိဳင့္ အျမဲထည့္တယ္ေနာ္… ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ကိုုင္ရမွာ ရွုုပ္လိုု႔ ဘယ္ေတာ့မွ မယူဘူး… ကန္တင္းမွာပဲစားလိုုက္တယ္ဗ်ာ… အလုုပ္ရွုုပ္သက္သာတာေပါ့… ေအာ္ဒီေန႔ ကန္တင္းသြားရင္ အကိုု လိုုက္မလားဗ်… ကြ်န္ေတာ္ အကိုု႔အတန္းဘက္ ၀င္ေခၚမယ္ေလ….”

 

စည္သူရယ္… ကန္တင္းမွာ စားရတဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ တန္ဖိုုးက ငါတိုု႔မိသားစုု တစ္ေန႔စာ စားေလာက္ေအာင္ တန္ဖိုုးရွိေနတာ …မင္းနားလည္ေအာင္ ငါဘယ္လိုုေျပာရမလဲ… ပထမဆုုံး ကိုုယ့္ဘဝကိုုကိုုယ္ သိမ္ငယ္စိတ္ေလး ဝင္သြားမိတယ္….

 

” မလိုုက္ေတာ့ပါဘူးကြာ… ငါက စားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွစားတာကြ အခ်ိန္မမွန္ဘူး… မစာခ်င္ေသးရင္လဲ မစားတတ္ဘူးေလ.. ဒါေၾကာင့္ပါ…”

 

ထမင္းဘူးထဲက ေရနဲ႔ေၾကာ္ထားတဲ့ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ စိမ္းစိမ္းေလးေတြရယ္၊ ငါးပိခဲလက္တစ္စစ္ေလာက္နဲ႔ ထမင္းေစ့ရွာမရတဲ့ ထမင္းၾကမ္းေတြနဲ႔ အမွီျပဳထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ေန႔လည္စာ ဘဝထမင္းတစ္နပ္ကိုု သူမျမင္ေစခ်င္တာလည္း ပါမွာပါေလ…

 

” ေကာင္းပါျပီဗ်ာ… မလိုုက္ခ်င္လဲ… ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပဲသြားပါေတာ့မယ္…”

 

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔စကားအဆုုံးမွာ အလိုုမက်တဲ့အသံနဲ႔ သူျပန္ေျပာလိုုက္တဲ့ စကားက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ကိုု နက္နက္နဲနဲတူးဆြသြားတယ္…

 

ေျပာေျပာဆိုုဆုုိနဲ႔ စာသင္ေဆာင္အျမန္ေရာက္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြကိုု ခပ္သြက္သြက္ လွမ္းလိုုက္မိတယ္… ဟုုတ္တယ္… ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခ်င္ေနျပီ… လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ အရိပ္ေအာက္က ရုုန္းထြက္ခ်င္ေနပါျပီေလ…

 

 “ စည္သူ ……. ေက်းဇူးကြာ… မင္းလိုုအပ္တာရွိရင္လည္းေျပာေလ… အကိုုက ေန႔တိုုင္း ေက်ာင္းလာျဖစ္ပါတယ္…”

 

အေဆာင္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ ဂိတ္ေပါက္ဝမွာပဲ စကားဆိုုရင္း ကြ်န္ေတာ္ လမ္းခြဲဖိုု႕အတြက္ စိုုင္းျပင္လိုုက္တယ္…

 

“ေကာင္းပါျပီဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္ အကိုုနဲ႔ ထပ္ေတြ႔ျဖစ္အုုန္းမွာပါ… အဲ့က်ရင္သာ မသိခ်င္ေယာင္ မေဆာင္ပါနဲ႔ဗ်ာ…. လာေတြ႔လြန္းလိုု႔ အကိုု ေရွာင္ပုုန္းေနရမယ္ “

 

ျပဳံးတုုံ့တုုံ့နဲ့ စကားလုုံးေတြကိုု နားေထာင္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ဆိုုျပီး သူလွည့္ထြက္ သြားတယ္…

 

ကြ်န္ေတာ္သူ႔ေနာက္ေက်ာကိုု ေငးၾကည့္ရင္း တဂၤတ အရာရာကိုု ေမ့ေလ်ာ့သြားမိတယ္….. အရာအားလုုံးေပါ့….

 

အတန္းတက္ဖိုု႕ ဘဲလ္ သံၾကားမွပဲ ကြ်န္ေတာ္သတိဝင္လာသလိုု လွုုပ္ရွားသြားမိတယ္… ရပ္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကိုု စာသင္ခန္းဘက္ စတင္ေလ်ွာက္လွမ္းရင္း အေဆာင္ျပင္ဘက္ကိုု ေငးၾကည့္မိလိုုက္တယ္…

 

ဥပေဒေဆာင္ရဲ႔ အျပင္ဘက္မွာေတာ့ မိုုးေတြက အျငိဳးတၾကီး တဝုုန္းဝုုန္းနဲ႔ရြာေကာင္းတုုန္းေပါ့…. ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ရင္ထဲမွာလဲ…..

 

x x x x x x x x x  x x x x x x x x x x x x x x x x x x  x x x x

 

ဆက္ပါအုုန္းမည္... 

Sep 20th

ေတာင္းပန္ပါတယ္....

By Soul Mate

သစၥာ

          ရင္မခ်ိေအာင္ခံစား… နင္သိမွာလည္း ေၾကာက္တတ္လိုက္တာမ်ားဟာ…

            ဒါဟာအျပစ္မကင္းတဲ႔ ဖံုးကြယ္ျခင္းေလးရဲ႕ စိုးထိတ္ပူပန္မႈတစ္ခုပါ…

 

ခန္႔ႏိုင္

          မင္းနဲ႔ပတ္သတ္သမွ်ကို ျမတ္ႏိုးခဲ႔တဲ႔ငါဟာ…

            မင္းေပးခဲ႔တဲ႔ဒဏ္ရာေတြကိုလည္း ျမတ္ႏိုးစြာပဲသိမ္းထားမွာပါဟာ…

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

၂ လပိုင္း.. ၃ ရက္ေန႔ (စေနေန႔)

 

“ဝႈး……………”

 

ခန္႔ႏိုင္ သက္ျပင္းရွည္ၾကီးတစ္ခုကို ခ်လိုက္မိသည္။ ခ်ိန္းထားသည္႔အခ်ိန္ထက္ ၄၅ မိနစ္ေတာင္ေက်ာ္ေနျပီ။ သစၥာ ကေရာက္မလာေသး။ ခ်ိန္းလိုက္တိုင္းလည္း အျမဲေနာက္က်တတ္သည္။ သူေနာက္က်မယ္မွန္းသိေနရက္နဲ႔လည္း ေနာက္က်မွမလာမိတာကိုက မိမိအမွားဟု ခန္႔ႏိုင္ ေတြးမိသည္။

 

……….

…………………

……………………………..

 

ေအာ္…….ေရာက္လာပါျပီ။ ဆိုင္ထဲကိုဟိုၾကည္႔ဒီၾကည္႔နဲ႔။ ျပီးေတာ႔မွ ခန္႔ႏိုင္ စားပြဲကိုေရာက္လာသည္။

 

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဘာလို႔အဲေလာက္ေတာင္ေနာက္က်ရတာလဲ။

သစၥာ   ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ အကို…….။

 

ခန္႔ႏိုင္ အံၾသသြားသည္။ သူနဲ႔တြဲလာတာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီ။ တစ္ခါမွသူ႔ဆီက ေတာင္းပန္တယ္ဆိုေသာစကားသံကို မၾကားခဲ႔ရဘူး။ အရင္ကဆို ဘယ္ေလာက္ပဲသူ႔ဘက္ကမွားမွား အခုလိုမေတာင္းပန္ခဲ႔။ အခုေရာက္လာတာ သစၥာ မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ပင္ ခန္႔ႏိုင္ ထင္မိသည္။ အခုလိုမ်ိဳးေလး ေတာင္းပန္လိုက္ေတာ႔လည္း တိုေနတဲ႔စိတ္ေတြက အလိုလိုပင္ေျပသြားခဲ႔ရျပန္ျပီေပါ႔။ ခ်စ္ေနေတာ႔လည္း…………

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

၂ လပိုင္း.. ၄ ရက္ေန႔ (တနဂၤေႏြေန႔)

 

ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းကေန ခ်စ္သူ သစၥာ ရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ခန္႔ႏိုင္ တစိမ္႔စိမ္႔ၾကည္႔ေနမိသည္။ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာလို႔လဲ စိတ္ထဲကေနေတြးမိသည္။

 

သစၥာ   ။ ဟိတ္…ဘာေတြအဲေလာက္ေတာင္ၾကည္႔ေနရတာလဲ။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ခ်စ္စရာေကာင္းလို႔ပါ….။

သစၥာ   ။ ေတာ္ရံုပဲၾကည္႔ပါ.။ မျမင္ဖူးတဲ႔လူလိုပဲ.။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီ..အသားေတြျဖဴလာတယ္သိလား။

 

ခန္႔ႏိုင္ ေျပာလိုက္တဲ႔စကားကိုၾကားလိုက္ရေတာ႔ ျပံဳးေနတဲ႔ သစၥာ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာေလး တည္သြားပါတယ္။

 

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဟင္..ညီ..ဘာျဖစ္လို႔လဲ။

သစၥာ   ။ အမ္…ဟင္႔အင္း..ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး.. ဟီးဟီး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ေအာ္..မ်က္ႏွာၾကီးတည္သြားေတာ႔ ဘာမ်ားျဖစ္သြားတာလဲလို႔ပါ။

သစၥာ   ။ အကိုကအရမ္းၾကည္႔ေနေတာ႔ ရွက္တာနဲ႔ တည္သြားတာေပါ႔…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဟားဟား..ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ..မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူး…ဟုတ္ျပီလား..။

သစၥာ   ။ ဟီးဟီး…ျပီးေရာ…

 

ႏွစ္ေယာက္သား ေပါ႔ပါးစြာရီလိုက္မိသည္။ သူ႔လို ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ၊ အျပစ္ကင္းေသာ ရည္းစားေလးရထားသည္ကိုပင္ ခန္႔ႏိုင္ ကိုယ္႔ဘာသာ ေက်နပ္လို႔မဆံုးခဲ႔။

 

သစၥာ   ။ အကို…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဟင္..ေျပာေလညီ..။

သစၥာ   ။ ညီေတာင္းပန္တယ္ေနာ္အကို…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဘာကိုေတာင္းပန္တာလဲ ညီ။

သစၥာ   ။ အစစအရာရာအတြက္ေပါ႔…အရင္ကအကို႔အေပၚညီဆိုးခဲ႔တာေတြအတြက္ေကာေပါ႔။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အာ…ညီကလည္း။ ဘာမ်ားလဲလို႔.မလိုပါဘူးညီရယ္။ ညီသာ အကို႔အနားမွာရွိေနရင္ အကို႔ဘဝၾကီးက ျပည္႔စံုေနပါျပီ။

သစၥာ   ။ ေက်းဇူးပါအကို…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အကိုတို႔တစ္သက္လံုးတူတူေနၾကမယ္ေနာ္.။

 

သစၥာ ဘာမွျပန္မေျပာေတာ႔…။ ခန္႔ႏိုင္ ကိုၾကည္႔ျပီး ျပံဳးရံုေလးျပံဳးျပလိုက္သည္။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

၂ လပိုင္း.. ၁၂ ရက္ေန႔ (တနလၤာေန႔)

 

အခုဆိုရင္ ခန္႔ႏိုင္ နဲ႔ သစၥာ နဲ႔မေတြ႕တာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိျပီ.။ အရင္ကဆိုရင္ သစၥာ ဘက္ကခ်ည္းပဲ ေတြ႕ရန္ေတာင္းဆိုေနၾက။ ခန္႔ႏိုင္ ကမအားလို႔ မေတြ႕ျဖစ္ရင္ေတာင္ သူကစိတ္ဆိုးေသးသည္။ အခုေတာ႔အဲလိုမဟုတ္။ ခန္႔ႏိုင္ ဖုန္းမဆက္ရင္ သစၥာ ကလည္းမဆက္။ ေနာက္ဆံုးမေနႏိုင္သူကေတာ႔ ခန္႔ႏိုင္ ကိုယ္တိုင္ပါပဲ.။ သူမဆက္ေတာ႔လည္း အရင္စဆက္ရျပီေပါ႔…။

 

သစၥာ   ။ ဟယ္လို…။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီ…ဘာလို႔ဖုန္းမဆက္တာလဲဟင္..။

သစၥာ   ။ အမ္..အကိုကေကာဆက္လို႔လား..။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီစကားနာမထိုးနဲ႔ကြာ…။

သစၥာ   ။ မထုိးပါဘူး..အမွန္ကိုေျပာေနတာပဲ..။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ထားပါေလ..အကိုမွားတယ္ပဲ။ ညီဒီေန႔ေတြ႕ခ်င္တယ္ကြာ။ မေတြ႕တာလဲၾကာျပီေလ။

သစၥာ   ။ ေဆာရီးအကို…ညီဒီေန႔မအားဘူး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အာ…ညီကလည္းကြာ..ဘယ္အခ်ိန္ထိမအားတာလဲ။

သစၥာ   ။ တစ္ေနကုန္မအားဘူးအကို။ မနက္ျဖန္မွေတြ႕ေလ။ အိုေကေနာ္..။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီကလည္းကြာ..ဒီေန႔ေတြ႕ခ်င္တာကို။

သစၥာ   ။ မရစ္နဲ႔အကို။ ေျပာစရာမရွိေတာ႔ရင္ဒါပဲေနာ္။ ညီမအားဘူး။ တာ႔တာေနာ္ အကို။

 

ေျပာျပီးျပီးခ်င္း သစၥာ ဖုန္းခ်သြားသည္။ ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္ ဖုန္းၾကီးကိုနားနားကပ္ျပီး ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေအာင္ျဖစ္သြားသည္။ အရင္က သစၥာ အဲလိုမဟုတ္။ အခုတစ္ေလာမွ ဘာေတြျဖစ္ေနသည္မသိ။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

၂ လပိုင္း.. ၁၃ ရက္ေန႔ (အဂၤါေန႔)

 

ဒီေန႔လဲေနာက္က်ျပန္ျပီ။ လာမယ္ေျပာထားတာက ၁ နာရီ။ ေရာက္လာေတာ႔ ၁ နာရီခြဲ။ မ်က္ႏွာမွာလဲ ေခၽြးေတြသံေတြနဲ႔။ အေမာတေကာပံုစံနဲ႔။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ..။

 

သစၥာ   ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္အကို…

ခန္႔ႏိုင္  ။ အမ္…ေအာ္..အင္း…ရပါတယ္ ညီ..။

အခုတစ္ေလာ သူဘာေတြျဖစ္ေနလဲ ခန္႔ႏိုင္ စဥ္းစားလို႔မရ။ အရင္ကမေတာင္းပန္တဲ႔သူက အခုမွခဏခဏေတာင္းပန္ေနသည္။

 

ခန္႔ႏိုင္  ။ ေအာ္…ညီ႔ကိုေျပာရအံုးမယ္။

သစၥာ   ။ အင္း…ေျပာေလ အကို။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အကိုနဲ႔ညီနဲ႔ ေနာက္လက်ရင္ ခရီးတစ္ခုေလာက္သြားရေအာင္ကြာ။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ခရီးမထြက္ရတာၾကာျပီေလ။

သစၥာ   ။ ခရီး…ဟုတ္လား..။ ေနာက္လလား……။

 

သစၥာ မ်က္ႏွာေလးကိုရံႈ႕ျပီး ခဏစဥ္းစားသြားသည္။ ျပီးမွ…

 

သစၥာ   ။ ႏွစ္ေယာက္တည္းလား အကို။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အင္းေလ..ႏွစ္ေယာက္တည္းေပါ႔.။

သစၥာ   ။ မသြားခ်င္ဘူး အကို။ ႏွစ္ေယာက္တည္းဆို ပ်င္းစရာၾကီး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အမ္…ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ညီ။ အရင္ကလဲ အကိုနဲ႔ ညီနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းသြားေနၾကပဲေလ။ ညီပဲႏွစ္ေယာက္တည္းပဲသြားခ်င္

              တယ္လို႔ေျပာခဲ႔တာေလ.။

သစၥာ   ။ အရင္တုန္းကအရင္ေလ..အခုကမတူေတာ႔ဘူး။ ညီ အကိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းသြားရတာကို ပ်င္းသြားျပီ။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲကြာ.. ။

သစၥာ   ။ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အာ…မသိဘူးအကိုရာ။ မသြားခ်င္ဘူး မသြားခ်င္ဘူး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီရာ…………..။

သစၥာ   ။ ညီျပန္ေတာ႔မယ္ အကို။ တာ႔တာ။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အခုပဲေရာက္တာကို ျပန္ေတာ႔မလို႔လား။

သစၥာ   ။ အင္း…ညီမအားဘူးအကို။ သြားစရာရွိတယ္။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဘယ္ကိုလဲ ညီ။ အကိုလိုက္လို႔မရဘူးလား။

သစၥာ   ။ ဟင္႔အင္း..အကိုမလိုက္ရဘူး။ အဲဒီ႔ေနရာကို အကိုလိုက္လို႔မရဘူး။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဘာလို႔လဲညီ.။

သစၥာ   ။ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး.။ ညီသြားေတာ႔မယ္ေနာ္အကို.။ အကိုကံေကာင္းပါေစေနာ္.။

 

ေျပာျပီး သစၥာ ထထြက္သြားသည္။ ခန္႔ႏိုင္ ကေတာ႔ ဘာမွ်ေျပာခ်ိန္မရလိုက္။ ကံေကာင္းပါေစတဲ႔လား….။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

၂ လပိုင္း.. ၁၈ ရက္ေန႔ (စေနေန႔)

 

“ဘာ………ဘာေျပာလိုက္တယ္ညီ”

 

ဖုန္းထဲကေနျပီး ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္ သစၥာ ကိုေအာ္လိုက္မိသည္.။

 

သစၥာ   ။ မၾကားရင္ထပ္ေျပာမယ္ အကို။ ညီတို႔ လမ္းခြဲၾကရေအာင္။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ညီ..မေနာက္နဲ႔ကြာ..ဒါေနာက္စရာမဟုတ္ဘူးေနာ္။

သစၥာ   ။ အခ်ိန္ကုန္ခံ.. Phone Bill အတက္ခံျပီး ညီမေနာက္တတ္ဘူးအကို။

ခန္႔ႏိုင္  ။ ဒါဆို..အေၾကာင္းျပခ်က္ကဘာလဲညီ။

သစၥာ   ။ ေနစမ္းပါအံုး..အေၾကာင္းျပခ်က္ရွိမွ ညီက အကို႔ကိုျဖတ္ရမွာလား။

ခန္႔ႏိုင္  ။ အေၾကာင္းမရွိပဲနဲ႔ေတာ႔ ညီ အကို႔ကိုမျဖတ္ေလာက္ပါဘူး.။

သစၥာ   ။ ကိုယ္႔ကုိကိုယ္သိပ္အထင္ၾကီးေနတာလား အကို။ အိုေကေလ.။ အဲေလာက္ေတာင္ အေၾကာင္းျပခ်က္လိုခ်င္ေနမွေတာ႔ ေျပာျပမယ္။

              အကိုနဲ႔တြဲရတာ သိပ္ပ်င္းလာလို႔။ ရွင္းသြားျပီလား။

ခန္႔ႏိုင္  ။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး..ညီ..ညီေနာက္ေနတာမွလား.။

သစၥာ   ။ ညီ႔ဘက္ကေျပာစရာမရွိေတာ႔ဘူးအကို။ ဒါပဲေနာ္။ အကိုနဲ႔ေျပာရတဲ႔ Phone Bill ကိုႏွေျမာလို႔.။ ဖုန္းခ်လိုက္ျပီေနာ္.။

 

ခန္႔ႏိုင္ အက်ယ္ၾကီးေအာ္လိုက္မိသည္။ ဘာေၾကာင္႔လဲ ညီ ရယ္။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔တာ အကိုတစ္ေယာက္တည္းပါဆို.။ မင္းေျပာခဲ႔တဲ႔စကားေတြက ေနာက္ခဲ႔တာလား။ ဒီလိုၾကီး ညီ နဲ႔ဇတ္သိမ္းရမယ္လို႔ လံုးဝကိုမထင္ထားခဲ႔။ ညီနဲ႔က်မွတစ္ကယ္ခ်စ္မိသြားတဲ႔ အကို႔ႏွလံုးသားလဲ ညီနဲ႔က်မွပဲ တစ္ကယ္ငိုခဲ႔ရျပီကြာ။ မင္းကေတာ႔ ဘာမွမဟုတ္သလို ေျပာသြားႏိုင္ေပမဲ႔ အကို႔မွာေတာ႔ အရူးၾကီးလံုးလံုးျဖစ္ေနရျပီ ညီရယ္။ အကုိ႔ကိုဘာေၾကာင္႔မ်ား အဲဒီ႔ေလာက္ထိရက္စက္သြားရတာလဲကြာ။

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

အခုဆိုရင္ ညီ နဲ႔ျပတ္တာ ဘာလိုလိုနဲ႔ တစ္လေလာက္ရွိေနျပီ။ တစ္ရက္မွလဲ သူ႔ကိုေမ႔လို႔မရခဲ႔။ သူကေတာ႔ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ခံစားရသလို သူလဲခံစားတတ္ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးမိသည္။ ကိုယ္႔ဘာသာ အေတြးထဲမွာေျမာေနတုန္း ဖုန္းကဝင္လာပါတယ္။ ဖုန္းမွာေပၚလာတဲ႔နံမည္ေလးက သစၥာ တဲ႔။ ခန္႔ႏိုင္ အတိုင္းမသိဝမ္းသာမိသြားသည္။ ဖုန္းကိုကမမ္းကတမ္းနဲ႔ကိုင္လိုက္ေတာ႔…..

 

ခန္႔ႏိုင္ ဆိုတဲ႔သားလားမသိဘူး”

 

တစ္ဖက္ကငိုေနေသာ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံ။

 

“ဟုတ္ပါတယ္။ ဘယ္သူလဲမသိဘူး။”

သစၥာသစၥာ..ဆံုးသြားျပီသားရယ္…သူ႔ဖုန္းထဲမွာေနာက္ဆံုးဆက္ထားတဲ႔ နံမည္ကို အန္တီတို႔ဆက္လိုက္တာပါကြယ္။ သူအခုေလးတင္ပဲ ဆံုးသြားတာပါ သားရယ္။”

 

ခန္႔ႏိုင္ နားထဲကို သံရည္ပူေလာင္းလိုက္သလို ပူေလာင္သြားသည္။ အံၾသျခင္းႏွင္႔မယံုႏိုင္ျခင္းက ဒြန္တြဲေနသည္။ အက်ီၤေတာင္မလဲႏိုင္ေတာ႔ပဲ ေဆးရံုကိုအျမန္လိုက္သြားမိသည္။ သြားေနေသာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မယံုၾကည္ႏိုင္ခဲ႔ေသး.။ တစ္ကယ္မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔လဲ စိတ္ထဲက အၾကိမ္ၾကိမ္ဆုေတာင္းမိေနသည္။

 

ေဆးရံုအခန္းတံခါးေလးကိုဖြင္႔လိုက္ေတာ႔….. ကုတင္ေပၚမွာ မ်က္လံုးေလးမိွတ္ျပီး ရွိေနတဲ႔ သစၥာ။ မ်က္ႏွာေလးက လုိတာထက္ပိုျပီး ျဖဴေဖ်ာ႔ေနသည္။ ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ႔ေအာင္ မ်က္ရည္တို႔ကက်လာသည္။ တစ္ေလာကလံုးဘာမွ်မရွိေတာ႔သလို ခံစားလိုက္ရသည္။ သစၥာ ေဘးနားသို႔သြားျပီး ႏွဖူးေလးကို တစ္ခ်က္နမ္းလိုက္မိသည္။ ေဘးလူေတြလဲဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ႔။ မ်က္ရည္မ်ားကေတာ႔ တရစပ္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ..သစၥာအေမက..

 

“ဒါသူမဆံုးခင္က သားအတြက္ေပးသြားတာတဲ႔”

 

ေျပာျပီး လက္ထဲကို အထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ထည္႔ေပးသည္။ အထုပ္ကိုမၾကည္႔ႏိုင္ေသး။ သစၥာ မ်က္ႏွာေလးကိုပဲ ဝေအာင္ၾကည္႔ေနလိုက္မိသည္။ ေအာ္…ခ်စ္သူရယ္…ထားသြားရက္တယ္ေနာ္……….။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ရက္လည္မျပီးမခ်င္း ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္အိမ္ေတာင္သိပ္မျပန္ႏိုင္ခဲ႔။ သစၥာ တို႔အိမ္မွာပဲ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးရင္း ေနေနလိုက္သည္။ အခုရက္လည္ျပီးသြားမွပဲ အိမ္ကုိျပန္လာလိုက္သည္။ လမ္းမွာလဲ ျမင္သမွ်အရာတိုင္းက အမွတ္တရမ်ားလိုျဖစ္ေနျပန္သည္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ႔ ေမာေမာနဲ႔ခဏနားေနလိုက္သည္။ ျပီးမွ သစၥာ ေပးေသာအထုပ္ေလးကို သတိရကာ ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္သည္။

 

အထဲမွာပါတာက ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္တည္း။ စာအုပ္ေလးကိုဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ ပထမဆံုးစာမ်က္ႏွာမွာေတြ႕လိုက္ရတာက…

 

“ေတာင္းပန္ပါတယ္ အကိုရယ္” တဲ႔။ ေနာက္တစ္ရြက္ကိုလွန္လိုက္ေတာ႔….

 

၂ လပိုင္း.. ၃ ရက္ေန႔ (စေနေန႔)

 

အကိုေရ… ညီေလ အကို႔ကို ေျပာျပခ်င္တာေတြအမ်ားၾကီးပဲသိလား။ ဒါေပမဲ႔ ညီေျပာမထြက္ဘူးအကိုရယ္။ ညီေျပာလိုက္ရင္ အကိုစိတ္ဆင္းရဲရမွာစိုးလို႔ပါ။ ညီေလ…အကိုနဲ႔ အၾကာၾကီးတူတူေနလို႔ရမွာမဟုတ္ေတာ႔ဘူးသိလား။ ေသြးကင္ဆာတဲ႔ အကိုရယ္။ ညီေလ…အရမ္းေနျပန္ေကာင္းခ်င္တာပဲ။ ဒီေရာဂါၾကီးကိုလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူးအကိုရယ္။ အကိုနဲ႔မခြဲႏိုင္ဘူးအကိုရယ္။ အကိုက ညီ႔ရဲ႕ ရည္းစားဦးမဟုတ္ခဲ႔ေပမဲ႔ ညီ႔ရဲ႕ အခ်စ္ဦးျဖစ္ေနတာကိုေတာ႔ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။ ခ်စ္တယ္အကိုရယ္။ အကို႔ကိုဖုံးကြယ္ထားမိတာကိုလဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

 

ခန္႔ႏိုင္ ရဲ႕ မ်က္ရည္စေတြက စာအုပ္ေပၚသို႔ ေပါက္ခနဲက်သြားသည္။ ဒါဖုံးကြယ္ထားစရာလားညီရယ္။ ငိုေနရင္းနဲ႔ ေနာက္တစ္ရြက္ကို လွန္လိုက္မိသည္။

 

၂ လပိုင္း.. ၄ ရက္ေန႔ (တနဂၤေႏြေန႔)

 

ညီငိုခ်င္ေနတယ္အကိုရယ္..အသားေတြျဖဴလာတယ္တဲ႔လား။ အဲဒါေသြးေတြမရွိေတာ႔တာပါလို႔ အကို႔ကိုေျပာခ်င္လိုက္တာအကိုရယ္။ ျပီးေတာ႔ တစ္သက္လံုးအတူေနၾကမယ္လို႔ အကိုေျပာလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ညီေလ မ်က္ရည္ေတြမက်သြားေအာင္ မနည္းထိန္းထားရတယ္သိလား။ ညီကပိုျပီးေတာ႔ေတာင္ အကိုနဲ႔တူတူေနခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔…ဒါေပမဲ႔ အကိုရယ္။ ညီ႔ကိုခြင္႔လႊတ္ပါအကိုရယ္”

 

ခန္႔ႏိုင္ တစ္ေယာက္ ေျပာမိတဲ႔ကိုယ္႔ပါးစပ္ကို ကိုယ္တိုင္ရိုက္ခ်လိုက္မိသည္။ ဒီလိုေျပာမိရေကာင္းလားလို႔လဲ မိမိဖာသာ ေဒါသထြက္မိသည္။

 

၂ လပိုင္း.. ၁၂ ရက္ေန႔ (တနလၤာေန႔)

 

ဒီေန႔ျဖစ္ခဲ႔တာေတြအတြက္ ညီေတာင္းပန္ပါတယ္အကို။ ညီဒီေန႔တစ္ေနကုန္ ေဆးရံုမွာအလုပ္ေတြရႈတ္ေနလို႔ပါ။ အေၾကာင္းအရင္းအမွန္ကို မေျပာခ်င္လို႔ အကို႔ကိုလိမ္လိုက္ရတာပါ။ ညီေျပာတဲ႔စကားေတြအတြက္ အကိုစိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္။ အရမ္းခ်စ္တယ္အကို႔ကို”

 

၂ လပိုင္း.. ၁၃ ရက္ေန႔ (အဂၤါေန႔)

 

ဒီေန႔ေနာက္က်တာကို စိတ္မဆုိးပါနဲ႔အကိုရယ္။ ဒီေန႔ ညီပထမဆံုးေဆးရံုစတက္ရမယ္႔ေန႔ေလ။ အိမ္ကဘယ္မွေတာင္မသြားခိုင္းဘူး။ အဲဒါအကို႔ကိုခဏေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ (ေနာက္ဆံုးပဲျဖစ္ျဖစ္) ေတြ႕ခဲ႔ခ်င္လို႔ခိုးထြက္လာခဲ႔တာပါ အကိုရယ္။ ေခၽြးေတြသံေတြနဲ႔ ညီ႔ပံုစံကို အကိုစိတ္မပ်က္သြားပါဘူးေနာ္။ အကိုကညီနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းခရီးသြားခ်င္တယ္ေျပာေတာ႔ ညီအရမ္းဝမ္းနည္းသြားတယ္သိလား။ အကိုကေျပာေတာ႔ ေနာက္လတဲ႔။ ညီ႔အေၾကာင္းညီပဲသိပါတယ္အကိုရယ္။ ေနာက္လမေျပာနဲ႔ ေနာက္တစ္ပတ္ေတာင္ခံပါေစအံုး။ ညီေလအကိုနဲ႔ အရင္လိုပဲ ႏွစ္ေယာက္တည္း ခရီးေတြထြက္ခ်င္တာေပါ႔။ အကို႔လက္ကိုဆြဲျပီးေတာ႔လည္း လမ္းေတြေလွ်ာက္ခ်င္ေသးတာေပါ႔ အကိုရယ္။ အကိုေဖ်ာ္တိုက္တဲ႔ေကာ္ဖီေလးေတြလည္း ေသာက္ခ်င္ေသးတယ္အကိုရယ္။ ညီေလ…အကိုနဲ႔မခြဲခ်င္ေသးဘူးအကိုရယ္။ အခုေတာင္ေဆးရံုမွာေရးေနရတာ။ ေဆးရံုဆိုတာၾကီးကို မုန္းလိုက္တာအကိုရယ္။”

 

ေနာက္တစ္ရြက္ကိုလွန္လိုက္ေတာ႔ လက္ေရးေတြကမတူညီေတာ႔။ အေရွ႕စာမ်က္ႏွာေတြမွာလို မလွပ။ မညီမညာ…ရြဲ႕ေစာင္းေစာင္း။ စာရြက္ေပၚမွာလည္း ေသြးစက္ေလးေတြက ဟိုတစ္ကြက္ဒီတစ္ကြက္။

 

၂ လပိုင္း.. ၁၈ ရက္ေန႔ (စေနေန႔)

 

ညီေတာင္းပန္ပါတယ္ အကိုရယ္။ အကို႔ကိုျဖတ္တဲ႔စကားေတြေျပာမိတဲ႔အတြက္ေပါ႔။ ဒီေလာကမွာ ညီမျဖစ္ခ်င္ဆံုးက အကိုနဲ႔ေဝးရမွာကိုပဲ။ ဒါေပမဲ႔လည္း ညီ႔ေၾကာင္႔ အကိုစိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး အကိုရယ္။ ရင္႔သီးတဲ႔စကားေတြေျပာလိုက္ရတဲ႔အတြက္လည္း ညီ႔ကိုစိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္။ ညီ႔ရင္ထဲက လံုးဝမပါဘူးဆိုတာကို အကုိ႔ကိုသိေစခ်င္လိုက္တာ။ ညီ႔အေပၚမွာ လိုေလးေသးမရွိ ဂရုစိုက္ခဲ႔တဲ႔ အကို႔လိုခ်စ္သူမ်ိဳးရခဲ႔လို႔ ညီေက်နပ္တယ္သိလား။ အခုအခ်ိန္ေလာက္ဆို အကို ညီ႔ကိုမုန္းေနျပီေပါ႔ေနာ္။ ေက်းဇူးျပဳျပီးမမုန္းလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္။ ညီမလိုခ်င္ဆံုးက အကို႔ဆီကရမဲ႔ အမုန္းေတြကိုပါ။ အခုညီေခါင္းေတြအရမ္းမူးေနတယ္အကိုရယ္။ ႏွာေခါင္းကေနလဲ ေသြးေတြက်ေနတယ္။ ညီမေသခ်င္ေသးဘူးအကိုရယ္။ အကိုနဲ႔စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာခ်င္ေသးတယ္။ အရမ္းမူးလာျပီအကိုရယ္။ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါတယ္ေနာ္။ အကိုကံေကာင္းပါေစ။ ေနာက္ဆံုးေျပာခဲ႔ပါရေစ… အရမ္းကိုခ်စ္တယ္ အကိုရယ္………….”

 

စာကဆံုးသြားျပီ။ ခန္႔ႏိုင္ အက်ယ္ျပီးေအာ္ငိုပစ္လိုက္မိသည္။ မိမိကိုယ္ကိုလဲေဒါသထြက္မိသည္။ ညီရယ္……..ေတာင္းပန္တယ္တဲ႔လား.. ေတာင္းပန္ရမွာက အကိုပါညီရယ္။ အကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ ညီရယ္။ ညီ႔ကိုမကယ္တင္ႏိုင္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ေပါ႔။ ေလာကၾကီးရယ္ ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္ရက္စက္ရတာလဲဗ်ာ။ ဘာအျပစ္ေတြမ်ားလုပ္မိလို႔လဲ။ အရမ္းခ်စ္တယ္ညီရယ္………။

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

ပတ္ပတ္လည္ ေဆးအျဖဴေတြသုတ္ထားေသာ အခန္းတစ္ခန္း…….

 

ျပန္႔က်ဲေနသာ ႏွစ္ေယာက္တြဲပံုေလးေတြ……

 

ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္………

 

ဆံပင္စုပ္ဖြားနဲ႔ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္……………

 

“ဟီးဟီး..ဟိဟိ.. ညီ..ညီ…ညီ။ ေဟ႔…ညီ..ညီ…ေခၚေနတယ္ေလကြာ။ အကိုေခၚေနတာကို ျပန္မထူးဘူးေပါ႔။ ဟားဟား…မထူးလဲေနေပါ႔.. မေခၚဘူး။ ေဟးေဟး…ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးတက္ခြစီး…ထမင္းခ်ိဳးေၾကာ္သိပ္ၾကိဳက္သေနာ္။ ဟီးဟီး။ ညီ…ညီလဲစားမလား..ေကာင္းတယ္ စားၾကည္႔ပါလား။ ဟီးဟီးဟီး။ မစားလဲေနေပါ႔။ ပဲလာမ်ားေနတယ္။”

 

ထိုစဥ္အခန္းဝမွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဝင္လာျပီး…

 

“လူနာခန္႔ႏိုင္ ေဆးေသာက္ဖို႔အခ်ိန္ေရာက္ျပီ။ ေဆးေသာက္ရမယ္။” တဲ႔…………..။

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

 

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ဆိုးလ္မိတ္ (Your.soulmate88@gmail.com)

Jun 17th

ေရခ်ိဳးခန္းမွာ တစ္ေန႕တာ အပန္းေျဖျခင္း (အပိုင္း ၁ - Dating)

By Andrew Nant @ ကိုကိုနန္႕
မနက္ျဖန္ တနဂၤေႏြေန႕။ ေက်ာင္းအားရက္။
ဘယ္မွာသြားျပီး အပန္းေျဖရပါ့မလဲ ? စဥ္းစားရင္း Chatting ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ Chat ေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ Busy Mode ေတြနဲ႕။ ေကာင္စုတ္ေတြ သူတို႕ ရည္းစားေတြနဲ႕ က်ဴေနၾကတာ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဟြန္း - စိတ္ပ်က္ပါ့။

စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရွိေနတုန္း … Face Book မွာ … Account တစ္ခု … လာ Add တာေတြ႕လို႕ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။ ျပီး သူ႕ Account Profile မွာဝင္ျပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ သူက စကၤာပူ ႏိုင္ငံသား၊ လူမ်ိဳးက မေလးရွား၊ အသက္က ၂၁-ႏွစ္။ အသားအေရက ကြၽန္ေတာ့္လိုပဲ ေရႊေရာင္သန္းတဲ့ အညိဳေရာင္ေလး။ ဆံပင္အနက္ကို ေရႊေရာင္ေဖာက္ထားျပီးေတာ့၊ နဖူးေရွ႕မွာ ဆံႏြယ္ေခြေခြေလးေတြက က်လို႕ ခ်စ္စရာ။ အလွဆုံးက ေပၚလြင္လြန္းတဲ့ ႏွာတံ စင္းစင္းေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလး။

Face Book မွာ တင္ထားလိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြဆိုတာ အမ်ားၾကီးမွ တကယ့္ကို အမ်ားၾကီးပါပဲဗ်ာ။ ပန္းျခံေတြထဲမွာ ကစားေနတဲ့ပံုေတြ၊ အမွတ္တရေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အလွ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြ၊ Shopping Mall ေတြမွာ ေစ်းဝယ္ေနတဲ့ပံုေတြ၊ Sentosa မွာ ေရကူးေနတဲ့ ပံုေတြ၊ Cable Car စီးေနတဲ့ ပံုေတြ။ အို - အမ်ိဳးစံုလြန္းလို႕ စကၤာပူ တစ္ႏိုင္ငံလုံးမွာ သူ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာမ်ား ရွိေသးရဲ႕လားလို႕ ေမးရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။

ဒီအထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆုံးကေတာ့ Sentosa မွာ ေရကူးျပီး တက္လာတုန္း ႐ိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြေပါ့။ ဟိဟိ - ေရကူးေဘာင္းဘီေအာက္က တြန္းထိုးထြက္ခ်င္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ပုရိႆပစၥည္းက ဖုဖုေဖာင္းေဖာင္းေလးေလ။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ အဲ့ဒီ ဓာတ္ပံုေတြေပၚမွာ ကြန္မန္႕ ဝင္ေပးလိုက္တာေပါ့။ “ ရင္ခုန္ခ်င္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ ” ဆိုျပီးေတာ့ေလ - ခစ္ခစ္။

သူက Chatting Box ကေန လွမ္းေမးတယ္။ “ ေယာက္်ား အခ်င္းခ်င္း ဘာလို႕ ရင္ခုန္ခ်င္စရာ ေကာင္းတာလဲ ” တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ကလဲ ျပန္ေမးလိုက္တယ္ေလ၊ “ ေယာက္်ား အခ်င္းခ်င္း ရင္မခုန္ရဘူးလား ” လို႕။ သူက ျပန္ေျပာတယ္ " ငါ - အဲ့ဒါကို ေသခ်ာခ်င္လို႕ပါ " တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္လဲ သေဘာ ေပါက္လိုက္ျပီေလ။ သူလဲ ေယာက္်ားခ်င္း စိတ္ဝင္စားတယ္ ဆိုတာ။

" မင္းလဲ ငါ့ဓာတ္ပံုေတြ ဝင္ၾကည့္ေလ " လို႕ ျပန္ေရးလိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ " မင္းက ဂတုံးေကေလးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္လန္းတယ္ကြ " လို႕ ကြၽန္ေတာ့္ ဓာတ္ပံုေတြေပၚမွာ ကြန္မန္႕ ျပန္ေပးပါတယ္။ ဒါနဲ႕ " မင္းလဲ ေယာက္်ားခ်င္း စိတ္ဝင္စားတယ္ မဟုတ္လား " လို႕ Chatting Box ကေန ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့၊ " အင္း - မင္းလိုမ်ိဳး အလန္းေလး ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားတာေပါ့ကြ " တဲ့။

ကဲ - အိုေကမွာ စိုေျပသြားျပီေလ၊ ဟုတ္ဖူးလား ? ဒါေပမဲ့ ပိုျပီးေတာ့ ေသခ်ာေအာင္ တစ္ဆင့္တက္ရအံုးမယ္။ " မင္းမွာ Manjam Account ရွိလား " လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ " အင္း - ရွိတယ္ " ဆိုျပီး Account ခ်င္း ဖလွယ္ၾက။ သူနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားခ်င္းက မတိမ္းမယိမ္းပဲ။ သူက လက္မဝက္ ပိုျမင့္ျပီးေတာ့၊ ၅-ေပါင္ ေလာက္ ပိုတယ္။

ဗိုက္သားေလးေတြက ႂကြက္သား အေျမႇာင္းရွိေပမဲ့ တင္းတင္းရင္းရင္း ျပားျပားခ်ပ္ခ်ပ္။ ရင္အုပ္က အရမ္းမကားလြန္းေပမဲ့ အသည္းခိုက္ေလာက္ေအာင္ ေဖာင္းေဖာင္းမို႕မို႕ တင္းတင္းရင္းရင္း။ ဆိုလိုတာက ကြၽန္ေတာ့္လို ဘာမွ အပိုအလို မရွိတဲ့ ကြက္တိ ခႏၶာကိုယ္အလွ။ ဟီးဟီး - ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႂကြားသြားတာ။

ျပီးေတာ့ Private ခ်ထား တာေတြကို ဖြင့္ခိုင္းျပီး ေလာ္ကီးပံုေတြ၊ ေဖာ္ကင္ပံုေတြ အျပန္အလွန္ ၾကည့္ၾကတာေပါ့။ အား - သူ႕ေလာ္ကီးက ေျဖာင့္စင္းေနတာပဲ။ ထိပ္ဖူးၾကီးကလဲ ငြါးငြါးစြင့္စြင့္နဲ႕ စပါယ္ရွယ္ လွတယ္ဗ်ာ။ အဟီး - သြားရည္ေတာင္ က်တယ္ဗ်ိဳ႕။

အဲ့ဒီေနာက္ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ အျပန္အလွန္ ေပးၾကျပီး သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖုန္းေခၚပါတယ္။ သူက " မင္းေလာ္ကီး အရွည္က ၆-လက္မ ဆိုေတာ့ ငါ့စိတ္ၾကိဳက္ပဲ " တဲ့။ သူ႕ေလာ္ကီးက ၅-လက္မခြဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွည္တယ္တဲ့။ အေတာ္ပဲေပါ့။ ၆-လက္မထက္ ရွည္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ မၾကိဳက္ဘူးေလ။ အထိုးမတတ္တဲ့ သူနဲ႕ေတြ႕ရင္ ေအာင့္တဲ့ ေဝဒနာ ခံစားရတယ္ဗ်။

" မင္းေလာ္ကီးက ငါ့ထက္ ပိုတုတ္မယ္ ထင္တယ္ေနာ္၊ လုံးပတ္ အတိုင္းအတာ ငါ သိခြင့္ ရွိႏိုင္မလား " လို႕ အေသးစိတ္ ျပန္ေမးလိုက္ေတာ့၊ " ဒါဆို ေနအံုး - လုံးပတ္ကို ငါ ေသေသခ်ာခ်ာ တိုင္းလိုက္အံုးမယ္ " ဆိုလို႕ ဖုန္းကိုင္ျပီး ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ ဟဲဟဲ - ကြၽန္ေတာ္ ပိုၾကိဳက္တာ လုံးပတ္ၾကီးတာေလ။

ခဏေနေတာ့ သူ႕ေလာ္ကီး လုံးပတ္ကို ေျပာျပလို႕ ကြၽန္ေတာ့္ထက္ ပိုထြားတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသြားပါတယ္။ " ငါ့ဟာထက္ နည္းနည္း ပိုၾကီးတယ္။ ငါ့အၾကိဳက္ပဲ " လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့၊ " ဒါဆို ငါတို႕ ေတြ႕ၾကမယ္ေလကြာ " တဲ့။ " အင္း - ဘယ္မွာ ေတြ႕ၾကမလဲ" ေမးေတာ့၊ " ေရခ်ိဳးခန္းမွာ အပန္းေျဖ ၾကမယ္ေလ " လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္။

“ Hey man, that’s an excellent idea ”

ဆိုျပီး မနက္ျဖန္ မနက္ ၁၀-နာရီမွာ ေတြ႕ဖို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ခ်ိန္းလိုက္ၾကပါတယ္။
May 11th

ေမတၱာေရစင္....၁

By jinjar

ဆရာမၾကီး ေနာ္မူ စိတ္ေတြလွဳပ္ရွားကာ စာအိတ္ကုိေဖာက္ဖတ္ေနမိသည္။ လြန္ခဲ့သည့္လက အေၾကာင္းၾကားလုိက္သည့္စာကေလ၊ မလာေတာ့ဘူးလုိ႔ စိတ္ထဲထင္မွတ္ထားခ်ိန္မွာမွ စာၿပန္လာသည့္ စာအိတ္ကေလးကုိ ေဖာက္ဖတ္ရင္း လက္ကတုန္ယင္ေနသည္။

“ၿဖစ္ပါေစ၊ ေမွ်ာ္မွန္းထားသလုိၿဖစ္ပါေစ”

စာကုိေဖာက္ဖတ္လုိက္ေတာ့ လက္ေရးခပ္ေသာ့ေသာ့ႏွင့္ေရးထားသည့္ စာေၾကာင္းမ်ားကုိ ေတြ႔လုိက္ရေတာ့သည္။

သုိ႔

ဆရာမၾကီးရွင့္

ဆရာမၾကီးေရးလုိက္တဲ့စာကုိ က်မဖတ္လုိက္ရပါတယ္၊ ေနာက္က်မွစာၿပန္လုိက္သည့္ အတြက္ အလြန္မွ၀မ္းနည္းမိပါေၾကာင္းႏွင့္ ေတာင္းပန္ရင္ စာေရးလုိက္ပါတယ္ရွင့္၊ က်မရဲ့တူေတာ္ေမာင္ ဆုိသည့္ ခုိင္ၿမဲကုိက်မလက္ခံလုိက္ပါတယ္။ က်မ၏ညီမမွေမြးလာသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ဆိုသည့္ တူေတာ္ေမာင္ကုိ လက္ခံရမည္ဆုိေသာလည္း က်မအေတာ္ပင္စဥ္းစားရပါသည္။ က်မညီမကုိ က်မ၏မိဘမ်ားမွ အေမြၿပတ္စြန္႔လႊတ္ထားသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ပင္ေက်ာ္လာပါၿပီး၊ ခုမွသိရေသာ္ က်မ၏တူေတာ္ေမာင္ဆုိသူကုိ လက္ခံရမည္ဆုိေသာေၾကာင့္ အေတာ္ကုိစဥ္းစားလုိက္ရပါသည္။

က်မမွလက္မခံလွ်င္ တူေတာ္ေမာင္အတြက္ အဆင္မေၿပမွဳ႔မ်ားရွိေနသည့္ အတြက္ က်မလက္ခံလုိက္ပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ အဆင္ေၿပမည္ဆုိခဲ့လွ်င္ ဒီႏွစ္မကုန္ခင္ ဒီစာေရာက္ၿပီးသည္ႏွင့္ တူေတာ္ေမာင္ကုိ က်မဆီသုိ႔ပုိ႔ေပးလုိက္ပါရန္ ေတာင္းဆုိပါသည္။

ေက်းဇူးမ်ားစြာၿဖင့္

တင္မမ။

(P.S တူေတာ္ေမာင္ကုိ မပုိ႔ခင္ ဖုန္းၾကဳိဆက္ေပးပါရန္ ေတာင္းဆုိအပ္ပါသည္။ PH No. XXX XXX XX )

ဟင္း..

“ဆရာမၾကီး စာကေမာင္ခုိင္ၿမဲရဲ့အေဒၚဆီကလား”

“ဟုတ္တယ္ ဆရာမ၊ က်မတုိ႔ရဲ့ ခုိင္ၿမဲေလးကုိ သူတုိ႔လက္ခံလုိက္ၾကၿပီး”

“အုိ…ေမာင္ခုိင္ၿမဲအတြက္ေတာ့ ၀မ္းသာမိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္လုိ႔ ခြဲရမွာေတာ့ စိတ္ထဲမေကာင္းလွဘူး”

“ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကဲ ေဒၚခင္လွေရ သားခုိင္ၿမဲရဲ့ အေဒၚဆီကေတာ့ စာေရာက္လာၿပီး၊ သားေလးေမာင္ခုိင္ၿမဲကုိ ေခၚလိုက္ပါအုံးကြယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”

ေဒၚေနာ္မူမွာ ဒီေက်ာင္းၾကီးကုိ ေစာင့္ေရွာက္လာသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ပင္ရွိခဲ့ၿပီး၊ မိဘမဲ့ေက်ာင္းကုိ ေရာက္လာသည့္ ကေလးေတြကုိၿပဳစုရသည့္ ေဒၚေနာ္မူသည္ အေၾကာင္းမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေရာက္လာသည့္ ေက်ာင္းၾကီးတြင္ ကေလးေပါင္း ၂၀၀ ရွိခဲ့သည္။ ထုိအထဲမွ ခုိင္ၿမဲ၏ဖခင္သည္ သူမ၏ေက်ာင္းတြင္ ေစတနာ၀န္ထမ္းမ်ားအၿဖင့္လုပ္ကုိင္ရင္းက ခုိင္ၿမဲေလးကုိ ၾကီးၿပင္ခဲ့ၾကသည္။ ခုိင္ၿမဲသည္ လိမၼာသည္။ ၾကဳိးစားသည္။ ရုိးသားသည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သည္။ ဒီေက်ာင္းတြင္ ခုိင္ၿမဲကိုမခ်စ္သည့္လူမရွိအာင္ကုိ ခုိင္ၿမဲသည္ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးတြင္ ၀င္ဆ့ံသည္။ မႏွစ္က ခုိင္ၿမဲဖခင္သည္ ေက်ာင္းကိစၥၿဖင့္ ခရီးထြက္ရင္းက မေတာ္တဆၿဖင့္ ဆုံးပါးသြားခဲ့ၾကသည္။ ခုိင္ၿမဲမိခင္ကေတာ့ ခုိင္ၿမဲကုိေမြးဖြားၿပီး ဆု့းပါးသြားခဲ့သည္။ ထုိေၾကာင့္ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသား၊သူေလးမ်ားက ခုိင္ၿမဲအတြက္စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ခဲ့ၾကပါသည္။

ခုိင္ၿမဲအသက္သည္ ၁၅ ႏွစ္ထဲေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီးၿဖစ္သည္။ ေနာင္လာမည့္ႏွစ္တြင္ ဆယ္တန္းဆုိသည့္ အထက္တန္းကုိ တက္ရေတာ့မည္။ ေက်ာင္း၏ေငြအခက္ခဲေၾကာင့္ ဆရာမၾကီးေနာ္မူမွာ မလုပ္ခ်င္ပါေသာ္လည္း ခုိင္ၿမဲ၏တစ္ဦးတည္းသာ က်န္ခဲ့သည့္ မိခင္ၿဖစ္သည့္ ခင္မမ ဘက္မွေဆြမ်ဳိးၿဖစ္သည့္ ေဒၚတင္မမကုိ ဆက္သြယ္လုိက္ရၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ခုိင္ၿမဲဖခင္ေက်ာ္ေသာင္းကေတာ့ ဥတလုံးတစ္ေကာင္ၾကြက္ ၿဖစ္သည့္အတြက္ မည္သူမွလဲ ဆက္သြယ္မရခဲ့ပါ။

ယခုေတာ့ လက္ခံမည့္သူက သေဘာတူေက်နပ္သၿဖင့္ ခုိင္ၿမဲကုိပုိ႔ေပးရေတာ့မည္။ ရက္မ်ားကုိ တြက္ခ်က္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းမ်ားၿပန္အပ္ရန္လပုိင္းၿဖစ္ေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ခုိင္ၿမဲကုိ ၿမန္ၿမန္ပုိ႔ရန္ ေဒၚေနာ္မူစီစဥ္လုိက္ရပါေတာ့သည္။

“ဆရာမၾကီးရွင့္ခုိင္ၿမဲေရာက္ပါၿပီး”

“ေအာ္ေအး…သားခုိင္ၿမဲထုိင္ပါအုံး”

“မဂၤလာပါဆရာမၾကီး၊ ဆရာမၾကီးသားကုိ ၾကီးေမၾကီးေဒၚတင္မမဆီပုိ႔ေတာ့မလုိ႔လားခင္မ်၊ သားကုိဆရာမလမ္းမွာေၿပာလာလုိ႔သိၿပီးပါၿပီ ဆရာမၾကီး”

“ဟုတ္တယ္ကြယ့္ ဆရာမၾကီးလဲဘယ္လုိေၿပာရမွန္းမသိပါဘူးသားရယ္”

“ရပါတယ္ဆရာမၾကီး သားနားလည္ပါတယ္၊ သားလဲဒီေက်ာင္းၾကီးကုိ ဘယ္ခြဲခ်င္မလဲ၊ ေက်ာင္းရဲ့ အခက္ခဲေၾကာင့္လုိ႔သိၿပီးမွေတာ့ သားကပုိၿပီးေတာ့အေလးထားရမွာပါ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမၾကီး”

“အုိကြယ္..”

ထုိသို႔အလုိက္သိသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ပုိ႔လုိက္ရမည္ကုိ ဆရာမၾကီးေနာ္မူအတြက္ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ မတတ္ႏုိင္ရွာပါဘူး၊ ထုိထက္ အခက္ခဲေတြက ဒီေက်ာင္းတြင္ အမ်ားသားမဟုတ္လား။

ခုိင္ၿမဲဘ၀ရဲ့အစက မနက္ၿဖန္ဆုိသည့္လမ္းေလပင္မဟုတ္လား။

( ပန္းၿမဳိ႔ေတာ္ သုိ႔မဟုတ္ ၿပည္ဦးလြင္ )

စန္းစန္းေအးသည္ ဒီတစ္ေခါက္ ဘူတာရုံကုိ သြားၾကဳိရမည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ အတြက္ စိတ္ေတြလွဳပ္ရွားေနသည္။ ရထားကလဲ ဆုိ္က္ရမည့္ အခ်ိန္ထက္ေနာက္က်ေနသည္။ မိမိကပဲ စိတ္ေတြေမာေနလုိ႔လား မေၿပာတတ္ပါ၊ ယခုေရာက္လာမည့္ ကေလးအတြက္ေတာ့ စန္းစန္းေအးမွာ စိတ္ပူမိသည္။ မနက္က မမတင္ရဲ့ စကားေၾကာင့္သာ ယုံလုိက္ရတယ္၊ အိမ္မက္မ်ား မက္ေနသည္လားလုိ႔ အခါးခါးေတြးေနမိသည္။ မမိအသားကုိလဲ ဆြဲဆိတ္ေနသည္မွာလဲ အခါခါ၊ အသားမ်ားပင္နာလွၿပီး၊ မ်က္နာထားတင္းတင္းၿဖင့္ အၿမဲေနတတ္ေသာ ေဒၚတင္မမမွ သူမ၏တစ္ဦးတည္းေသာ တူေတာ္ေမာင္ကုိ သြားၾကဳိရန္ ခုိင္းေစလုိက္သည့္ အခိ်န္မွာေတာ့ ဘုရားပင္တမိပါေတာ့သည္။

ဘယ္ေသာအခါမွ နားမလည္ေအာင္ ၿပဳလုပ္တတ္ေသာ ေဒၚတင္မမသည္ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူမအတြက္ ပုိ၍နားမလည္ေအာင္ၿပဳလုပ္လုိက္ပါေတာ့သည္။

“အ့ံေရာ အ့ံေရာ သူမလိုအၾကင္နာတရားမရွိတဲ့သူက ခုေတာ့ တူေတာ္ေမာင္ကုိ ေခၚေမြးရန္ၾကဳိးစားေနတာကေတာ့ အေနာက္က ေနထြက္တယ္လုိ႔ ထင္မွတ္ေလာက္ပါေပတယ္၊ တကယ္ပဲ၊ ေရာက္လာမည့္ကေလးအတြက္ ရင္ေလးတယ္ တကယ္ တကယ္၊ ခုေရာက္လာမည့္ ကေလးကလဲ ေဒၚတင္မမလိုမ်ားၿဖစ္ေနမလားပဲ၊ အုိ….ဒီလုိသာၿဖစ္ေနလုိ႕ကေတာ့ ေမေမကိုေၿပာၿပီး ဒီအိမ္ကခြာတာပဲေကာင္းတယ္”

စန္းစန္းေအး၏မိခင္သည္ ေဒၚတင္မမငယ္ငယ္ကတည္းက သူမတုိ႔အိမ္တြင္ အိမ္ထိမ္းေတာ္လုပ္ခဲ့သည္။  ယခုေတာ့ မိခင္ေဒၚဖြားသက္၏သမီးၿဖစ္သည့္ သူမသည္လည္းပဲ မိခင္၏အလုပ္ကုိလက္ေၿပာင္းယူကာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရသည္မွာ အပ်ုဳိေဖာ္၀င္စကတည္းကၿဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ သူမအသက္ ၃၅ ႏွစ္ပင္ရွိေနၿပီး၊

စန္းစန္းေအးႏွင့္ ေဒၚတင္မမ၊ ခင္မမတို႔ ညီအမမ်ားႏွင့္ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ကြာပါသည္။ သုိ႔ဆုိလွ်င္ ေဒၚတင္မမသည္ ၄၅ ပင္ေရာက္ေနလို႔ေနကာ တစ္ကုိယ္တည္း အပ်ဳိၾကီးပင္၊

“ေဟာ ရထားဆုိက္ၿပီး”

စန္းစန္းေအးေတြးေနတုန္းမွာပဲ ရထားဆုိက္လာသည့္အတြက္ ယခုေရာက္လာမည့္ ခုိင္ၿမဲဆုိသည့္ကေလးကုိ လုိက္ရွာေနမိေတာ့သည္။

“ဒုကၡပါပဲ..ငါေတာ့ေသသာေသလုိက္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္လုိရွာရမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူး၊ ၿမင္လဲမၿမင္ဖူဘူး၊ အသကာ ဓါတ္ပုံေလးေတာ့ ၿပသင့္တာေပါ့ ေခၚခုိင္းတုန္းကေတာ့ ေခၚခုိင္းၿပီး၊ မမတင္တုိ႔လုပ္ရင္ဒီလုိၾကီးပဲ မေတြ႔လုိ႔မပါလာရင္လဲဲ တစ္လေလာက္ ဒီစကားထဲမွာ ေၿပာဆုိခံေနရေတာ့မွာပဲ၊ ေၿပာလုိက္တဲ့ လူပုံကလဲ အင္က်ီ သုိးေမြးအၿဖဴေရာင္ႏွင့္လာမည္လုိ႔သာ ေၿပာထားတာ၊ ဒၤီေလာက္မ်ားတဲ့လူေတြၾကားထဲ ငါဘယ္လုိ္ရွာရမွာလဲလုိ႔၊ စိတ္မ်ားရယ္ ညစ္ပါရဲ့ တကယ္ပဲ တကယ္ပဲ”

ေနာက္ဆုံးေတာ့ စန္းစန္းေအးခမ်ား ေတာင္ၾကည့္ေၿမာက္ၾကည့္ၿဖင့္ လုိက္ရွာေနရသည္မွာ ေခါင္းမ်ားပင္ မူးလာေတာ့သည္။

ထုိသုိ႔လုိက္ကာ ၾကည့္ေနရင္းမွ ၁၅ ႏွစ္ခန္႔လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္သည္ မ်က္နာထားၿပဳံးရႊင္စြာ သူမအားစုိက္ၾကည့္ေနသည္။

အုိ….

ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သုိးေမႊးအိင္က်ီကုိ၀တ္ထားသည့္လူငယ္ေလးတစ္ဦးကုိ မ်က္နာၿပဳံးရႊင္စြာေတြ႔ရသည္။ အင္က်ီမွာ အၿဖဴေရာင္ေပ်ာက္ကာ မၤီးခုိးေရာင္ဘက္သုိ႔ေရာက္ရွိေနပါသည္။

“ၾကီးေမ တင္မမလားမသိဘူးခင္မ်ား”

“အုိ…ခုိင္ၿမဲလား…”

သူမခုမွ ၀မ္းသာသြားေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ခ်က္ၿခင္းစိုးရီမ္ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေကာင္ေလးသည္ သူမကုိ ေထြးေပြ႕ကာ ဖက္လုိက္ေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။

“မဂၤလာပါ ၾကီးေမ၊ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ၾကီးေမရယ္၊ သားကေလး ၾကီးေမကုိ လမ္းမွာလာကတည္းက ပုံေဖၚလာတာ၊ စိတ္ထဲထင္မွတ္ထားတဲ့ ပုံနဲ႔ အနည္းငယ္ကြာေနေပမယ့္ ၾကီးေမက ေခ်ာတုန္းလွတုံးပါပဲ၊ သုိ႔ေပမယ့္ ၾကီးေမရဲ့ အၿပစ္ကင္းတဲ့ မ်က္နာေလးကုိ ၿမင္လုိက္ရေတာ့ သားေလးအရမ္း၀မ္းသာသြားတယ္၊ ၾကီးေမေစာင့္ရတာလဲ ပင္ပန္းေနမွာေပါ့ေနာ္၊ သားကလမ္းတစ္ခုလုံး မအိပ္ပဲ လုိက္လာတာ၊ အိပ္လုိက္ရင္ ဘူတာေက်ာ္သြားမွာလဲ စုိးရီမ္ရတယ္ေလ”

ဒရစပ္ေၿပာလုိက္ေသာ ခုိင္ၿမဲစကားေၾကာင့္ စန္းစန္းေအးမွာ အ့ံၾသကာ ခင္မင္သြားပါေတာ့သည္။

အုိ…

“ၾကီးေမရယ္ သားကုိလာေစာင့္ေနရတာေမာေနမွာေပ့ါေနာ္”

“ဟုိေလ….သားၾကီးေမက အိမ္မွာေစာင့္ေနတယ္ ခုကေလ အဲဘယ္လုိေၿပာမလဲေပါ့ေနာ္၊ ေဒၚေလးက သားကုိလာၾကဳိတာေလး ေဒၚေလးက သားၾကီးေမအိမ္မွာ အိမ္ထိမ္းအလုပ္သမပါကြယ္၊ ေဒၚေလးနာမည္က ေဒၚစန္းစန္းေအးပါကြယ္”

“ဗ်ာ…”

ကေလးသည္ မ်က္နာအနည္းငယ္ပ်က္ယြင္းသြားေသာ္လည္း ခ်က္ၿခင္းၿပန္လဲ ၿပဳံးလာေတာ့သည္။

“သားကုိၾကီးေမက အိမ္မွာေစာင့္ေနတာလား…အုိ၀မ္းသာစရာပါပဲ၊ ခုလုိေဒၚေလးလာၾကဳိတာကုိလဲ ၀မ္းသာပါတယ္၊ သားကေလး ဒီလုိပါပဲ ဟုိက်န္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းက ဆရာမၾကီးေဒၚမူလာဆုိရင္ေလ သားကုိအၿမဲေၿပာတယ္၊ လူတစ္ေယာက္ကုိ အရင္ေတြ႔ရင္ေမးပါတဲ့၊ သားကလဲ ၀မ္းသာလုိ႔ေမးဖုိ႕ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တာကုိး၊ ဆရာမၾကီး ေဒၚမူလာကုိသိလား”

“အုိ..ဟယ္…အင္း..အဲ..မသိဘူးကြယ့္”

“ဆရာမၾကီးကုိ မသိလဲ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ၊ သားေၿပာၿပလုိက္ရင္ အားလုံးသိသြားမွာပဲ၊ ဒါနဲ႔ေလ သားကုိဘယ္လုိရွာေတြ႔တာလဲ၊ ေအာ္ဆရာမၾကီးက မွာလုိက္တယ္ ဒီအင္က်ီကုိ မခြ်တ္ပါနဲ႔တဲ့ သူတုိ႔က သားကုိဒီအင္က်ီနဲ႔ ရွာပါလိမ့္မယ္လုိ႔ေၿပာလာတာေလ၊ ဒီအင္က်ီအၿဖဴကလဲေလ ဒီႏွစ္အလွဴခံလုိ႔ရလာတဲ့ အသစ္ခ်က္ၿခြတ္ပါပဲ၊ က်န္တဲ့အင္က်ီေတြကလဲ သားနဲ့ေသးေနတာေလ၊ အမွန္ေတာ့ သားကအနီေရာင္ကိုၾကဳိက္တာပါပဲ၊ အနီေရာင္က တထည္ထဲပါလာတာ၊ အဲဒီအနီေရာင္ေလးကေလ နီတာရသြားတာ၊ သူနဲ႔လည္းလုိက္ဖက္တယ္သိလား၊ သားနဲ႔ကမေတာ္တာနဲ႔ မရခဲ့ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအၿဖဴေရာင္ေလးကလဲ လွသားပဲေနာ္၊ အနည္းငယ္ ပြေနေပမယ့္  သားဒါေလး၀တ္ရတာကုိပဲ ၀မ္းသာပါတယ္ေလ၊ နီတာဆုိတာကေလ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးေပါ့ ဒီႏွစ္မွ သားတုိ႔ေက်ာင္းကုိ အသစ္ေရာက္လာတာေလ ၊ သူကလဲ တစ္ခ်ိန္လုံးငုိေနတာ၊ သားကေတာ့ သူ႔ကုိအားေပးလုိက္ပါတယ္၊ နီတာဆုိတာေရာသိလားဟင္”

 စကားမ်ား အဆက္စပ္မရွိပဲ သူေၿပာခ်င္ရာေလးေတြကုိ ခေရလြတ္ေၿပာေနေသာ ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ ကေလးငယ္ ခုိင္ၿမဲကုိၾကည့္ကာ စန္းစန္းေအးမွာ ကေလးငယ္အတြက္၀မ္းနည္းသြားရသည္။ အိမ္ၾကီးကုိေရာက္လွ်င္ ထုိသုိ႔ေသာ္ စကားမ်ားကုိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေၿပာႏုိင္ပါ့မလားလုိ႔ပင္ စုိးရီမ္မိပါေတာ့သည္။

“ဟုတ္ပါၿပီးကြယ္ သြားၾကရေအာင္ေနာ္”

“အုိ..ဟုတ္တာေပါ့ အိမ္မွာၾကီးေမကေစာင့္ေနရွာေတာ့မယ္၊ သြားၾကမယ္ေလ”

ခုိင္ၿမဲသြက္လက္စြာ အိတ္ေလးကုိယူလုိက္ပါေတာ့သည္။ ခုိင္ၿမဲတြင္လဲ ပါလာသည္က အိတ္တလုံးတည္းသာ ၿဖစ္ပါသည္။ ထုိအိတ္ေလးသည္လဲ ေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကေလးမွ်သာ။ အ၀တ္အိတ္မ်ားကုိ ရထားလုံး(ၿမင္းလွည္း) ေပၚတင္လုိက္ေတာ့ ခုန္ေပါက္ကာ ေပ်ာ္ၿမဴးသြားသည့္ ခုိင္ၿမဲေၾကာင့္ စန္းစန္းေအးမွာ ထက္မံအံ့ၾသရပါေတာ့သည္။

“ဟာ..သားတုိ႔က ဒီရထားလုံးနဲ႔သြားရမွာလား…အုိ..ဘယ္လုိကုိ၀မ္းသာမိမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူး၊ ဒီလုိမ်ဳိးေတြ တအားစီးခ်င္ခဲ့တာ၊ ဒါကလဲ ၾကီးေမရဲ့အပုိင္ရထားလုံးလားေဒၚေလး”

“အုိ..ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လဲမဟုတ္ဘူးကြယ့္”

သူမစကားေၾကာင့္ နားမလည္သလုိ မ်က္လုံးေလ ကလည္ကလည္ႏွင့္ ၿပဴးေၾကာင္စြာ ၾကည့္ေနသည့္ ခုိင္ၿမဲကုိ စန္းစန္းေအးမွာ မည္သုိ႔ရွင္းၿပရမည္ကုိ နည္းလမ္းရွာေနရပါေတာ့သည္။

“ေဒၚတင္မမ ကေလရထားလုံး ၅၀ ေက်ာ္ပုိင္တယ္ကြယ့္ ဒါေတြကုိ ငွားထားတယ္ေပါ့ကြယ္၊ ဒါေတြကလဲ ေဒၚတင္မမရဲ့ မိဘေတြလုပ္ထားခဲ့တဲ့ စီးပြးေရးေတြထဲက တစ္ခုအပါ၀င္ပဲေပါ့ကြယ္၊”

“အုိထူးဆန္းလုိက္တာေနာ္၊ တကယ္၀မ္းသာစရာေကာင္းတဲ့ သတင္းေကာင္းေလေတြပဲ၊ ရထားလုံး ၅၀ ေက်ာ္ၾကီးမ်ားေတာင္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကုိ စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းလုိက္မလဲေနာ္၊ ေဒၚေလးကေရာ ဒီရထားလုံးကုိေန႔တုိင္းစီးလား”

“အုိ…အဲလုိလဲ မဟုတ္ဘူးေလ၊ မနက္ေစ်းသြားရင္ေတာ့ ေၿခလ်င္သြားတယ္၊ ၿပန္လာရင္ေတာ့ ဒီလုိပဲ အားတဲ့ရထားလုံးကုိ စီးၿပီးၿပန္လာရေတာ့ေပါ့ေလ”

“အုိ…ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဟန္က်လုိက္သလဲေနာ္၊ ဒီလုိသာ ရထားလုံးစီးၿပီးသြားလာေနရရင္ေတာ့ အလွဴခံထြက္တဲ့အခါက်ရင္ ေၿခေတြဘယ္ေညာင္းေတာ့မလဲေပါ့ေနာ္၊ သားတုိ႕ေက်ာင္းေလးမွာဆုိရင္ ဒီလုိသြားလာရင္ ဘယ္ေလာက္ေ၀းပါေစ ေၿခလ်င္သာသြားၾကတယ္၊ ဒါကလဲေကာင္းတာပဲေလေနာ္၊ ေၿခေထာက္ေတြရွိေနရဲ့နဲ႔ လမ္းမေလွ်ာက္ရရင္ သူတုိ႔ေလးေတြလဲ ဘယ္ေလာက္ အားငယ္ရွာမလဲေနာ္၊ ဒါကလဲ၀မ္းသာစရာပဲမဟုတ္လား..ဟင္..ေဒၚေလး”

“အင္း…အုိ…မသိပါဘူးကြယ္..ဘာေၾကာင့္ ၀မ္းသာေနရတာလဲ”

“ဒါကဒီလုိရွိတယ္ေဒၚေလးရဲ့ ၀မ္းသာေနသ၍ကေတာ့ လူဆုိတာကေလ ဘယ္ေတာ့ အုိမင္မသြားေတာ့ဘူးတဲ့ သားေဖေဖကဆုိေၿပာတာေလ၊ သားေဖေဖဆုိရင္ေလ သူ၀မ္းသာသမွ်လူတုိင္းကုိ မွ်ေ၀ေပးလုိက္တာကလဲ ရင္ထဲမွာၾကည္ႏူးစရာပါပဲ၊ တစ္ဖက္သားတစ္ေယာက္ကလဲ ၀မ္းသာသြားခဲ့ရင္ အဲ့ဒီ၀မ္းသာမွဳ့ေတြက ၀မ္းေၿမာက္စရာေတြၾကီးပါပဲတဲ့၊ ဒီလုိေၿပာရမယ္ဆုိရင္ေလ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမတုိ႔ စတင္ေတြ႔ရွိၿပီး ၀မ္းသာစြာ ခ်စ္ခင္ခဲ့ရာကေနၿပီး စတာပဲေလ”

“ဘယ္လုိ…”

“ဟုတ္တယ္ ေဒၚေလးရဲ့ တရက္မွာ ေဖေဖကအလွဴခံမယ္ဆုိၿပီး ေမေမတုိ႔ရွိတဲ့ ၿမဳိ႔ေလးကုိ ေရာက္လာေတာ့၊ ေမေမက အ၀တ္စားေတြကုိ အလွဴလာေပးရင္ ေဖေဖရဲ့အလွဴခံလာခဲ့လုိ႔ သူမလွဴလုိက္ရတဲ့အတြက္ လြန္စြာမွ ၀မ္းေၿမာက္မိပါတယ္လုိ႔ ေမေမကေၿပာလုိက္ေတာ့ ေဖေဖက ေလာကၾကီးတစ္ခြင္လုံးလင္းလတ္သြားသလုိ ၀မ္းေၿမာက္ၿပီး ေမေမကုိ စတင္ခ်စ္ခဲ့ေတာ့ပဲတဲ့၊ ေမေမကေတာ့ အစကဘယ္သိမလဲေပါ့၊ ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ၃လ တစ္ခါ ဒီၿမဳိ႔ေလးမွာ ေနတာၾကာလာေတာ့ ေမေမကလဲ ေဖေဖအခ်စ္ကုိ သိၿမင္သြားၿပီး ၀မ္းေၿမာက္စြာလက္ခံခဲ့တာေပါ့”

“အုိ…”

ဘယ္ကဘယ္လုိ နားလည္ရမည္မသိေသာ္ ခုိင္ၿမဲစကားေတြေၾကာင့္ စန္းစန္းေအးမွာ ဘာၿပန္ေၿပာမည္မွန္းကုိ မသိေတာ့ပါေခ်။ အုိ..ဟယ္…ဟင္ ႏွင့္…လုိက္ပါလာရင္းက အိမ္ၾကီးဆီသုိ႔ေရာက္ရွိလာပါေတာ့သည္။ တစ္လမ္းလုံးစကားေတြ ေၿပာၿပီးလုိက္လာသည့္ ခုိင္ၿမဲသည္လဲ အိမ္ၾကီး၏ ၿခံ၀န္ထဲ ၀င္လုိက္ေတာ့မွ စကားသံမ်ားေပ်ာက္သြားကာ အ့ံၾသၿပီး ၾကည္ႏူးကာ ၿခံၾကီးကုိ ၾကည့္ကာ လုိက္ပါလာေတာ့သည္။

စန္စန္းေအးမွာ တလမ္းလုံး၀မ္းေၿမာက္ၿခင္းေတြ ၀မ္းသာၿခင္းေတြ ေၿပာလာေသာ ခုိင္ၿမဲေလးသည္ ေဒၚတင္မမကုိ ေတြ႔ခဲ့လွ်င္ ၀မ္းေၿမာက္ႏုိင္ပါ့မလားေပါ့ေနာ္၊ စိတ္ထဲမွာ စုိးရီမ္းမိပါေတာ့သည္။

ရထားလုံးဆုိက္သည္ႏွင့္ ခုိင္ၿမဲသည္ရဲတုိက္ၾကီးကဲ့သုိ႔ လွပသည့္ အိမ္ၾကီးကုိ တေငးတေမာ့ အံ့ၾသမူ႔ေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနမိပါေတာ့သည္။ ထုိေနာက္ စန္းစန္းေအးေနာက္မွလုိက္ကာ ထုိအိမ္ၾကီးဆီသုိ႕လွမ္း၀င္လုိက္ေတာ့သည္။ အိမ္ၾကီး၏ ဧည့္ခန္းမတြင္ေတာ့ သူတုိ႕ကုိ လက္ပုိက္ကာ ၾကည့္ေနေသာ ေဒၚတင္မမကုိ ခန္႔ခန္႔ၾကီးေတြ႔လုိက္ရေတာ့သည္။ ေဒၚတင္မမကေတာ့ မ်က္လုံးစိမ္းမ်ား ၿဖင့္ၾကည့္ကာေနသည္ကုိ စန္းစန္းေအးမွာ လြန္စြာမွ စိုးထိတ္ေနသည္။ သူမသြားၾကဳိတာကုိ ေနာက္က်ေနသည့္အတြက္ ေၿပာဆုိရန္အသင့္ၿဖစ္ေနသည္လား မေၿပာတတ္ပါ၊ ရထားေနာက္က်ေနပါတယ္လုိ႔ေတာင္ ဆင္ေၿခေပး၍လက္ခံသည့္လူစားထဲတြင္ မပါေသာ ေဒၚတင္မမကေတာ့ ေၿပာဆုိရန္ၿပင္ဆင္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မထင္မွတ္စြာ ခုိင္ၿမဲက ေဒၚတင္မမကုိ ေၿပးကားဖက္လိုက္သည္ကုိ စန္းစန္းေအးတားခ်ိန္ပင္မရလုိက္ေတာ့ေခ်။

“အုိ..ဟဲ့…ဟဲ့…”

“ၾကီးေမရယ္ ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာလုိက္တာ ဘယ္လုိမွေၿပာလုိ႔မတတ္ေအာင္ပါပဲ၊ သားကုိခုလုိ အသိမွတ္ၿပဳၿပီး ေခၚေပးတဲ့အတြက္လဲ ၀မ္းေၿမာက္မိပါတယ္၊ သားတစ္လမ္းလုံးေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ၾကီးေမရဲ့မ်က္နာကေလ တကယ့္ တကယ့္ေတာ့ ၾကီးေမမ်က္နာက သားခန္႔မွန္းထားတာထက္ကုိ ပုိၿပီးေတာ့ ခန္႔ညားလွပေပပါတယ္ တကယ္ေတာ့ေလ သားမ်က္နာကလဲ ေမေမ႔ရဲ့ မ်က္လုံးေတြလုိလွပၿပီးေတာ့ ေဖေဖလုိ ႏွေခါင္းခြ်န္ခ်ြန္ေလး ပုိင္ဆုိင္ထားသည္ကလဲ ၾကီးေမနဲ႔ေတာ္ေတာ္တူတယ္လုိ႔ ေဖေဖကေလ….

“တိတ္စမ္း….”

ေဒၚတင္မမမွာ မိမိအားဖက္ကာ ေၿပာဆု္ိေနေသာ ခုိင္ၿမဲကုိ အစပထမေတာ့ ေၾကာင္ေငးကာ မိမိမထင္မွတ္သည့္ အရာကုိလုပ္ေဆာင္လုိက္သည့္အတြက္ ေၾကာင္အသြားပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခုိင္ၿမဲရဲ့ ေဖေဖဆုိသည့္ အသံၾကားလုိက္ေတာ့ အသိမ်ားၿပန္လဲ ၀င္ေရာက္လာပါေတာ့သည္။

“ငါေမးတာပဲ ေၿဖ….စကားတအားမ်ားတာ ငါမၾကဳိက္ဘူး”

“ဟုတ္ကဲ့ စကားမမ်ားေတာ့တာလဲ ၀မ္းသာစရာပဲမဟုတ္လား၊ စကားမ်ားေတာ့ အမွားပါတယ္လုိ႔ ဆုိးရုိးစကားေလးေတြရွိေနေတာ့တာ၊ ၾကီးေမေၿပာတာ သဘာ၀က်ပါတယ္”

“အမေလး…ေမာင္မင္းၾကီးသားရယ္…ေတာ္ပါေတာ့…”

ဒုတိယအၾကိမ္ ေဒၚတင္မမေအာ္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခုိင္ၿမဲတစ္ေယာက္ ပါးစပ္ေလးကုိ လက္ၿဖင့္ပိတ္ကာ ရပ္ေနမိပါေတာ့သည္။ မ်က္လုံးေလးက ၿပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ၿဖင့္ၾကည့္ေနေသာ ခုိင္ၿမဲေလးကုိ ၾကည့္ကာ စန္းစန္းေအးမွာ သနားလုိက္သည့္ၿဖစ္ၿခင္း၊

“မင္းနာမည္ ေမာင္ခုိင္ၿမဲေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖေပးခဲ့တာပါ”

“အပုိေတြမေၿပာတာပုိေကာင္းမယ္ အထူးသၿဖင့္ မင္းေဖေဖအေၾကာင္းကုိ ငါ့ေရွ႔မွာမေၿပာမိဖုိ႔ တာ၀န္ယူရမယ္၊ မင္းငါ့ကုိေလးစားတယ္၊ မင္းကုိေခၚလုိက္တာကုိ ေက်းဇူးတင္ဆုိရင္ေပါ့ေလ”

“ဟုတ္ကဲ့…ဒါဆုိရင္သားက ၾကီးေမကုိ ၀မ္းသာစရာအေၾကာင္းေတြ ဘယ္ေၿပာလုိ႔ရေတာ့မလဲေပါ့ေနာ္”

“အမေလးဟဲ့…ကဲထားေတာ့…ဒီႏွစ္ေက်ာင္းကုိ ၁၀ တန္းတက္ရမယ္ေနာ္၊ ေအာင္လက္မွတ္ေတြေရာပါရဲ့လား”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ..ပါတယ္…ဆရာမၾကီးေဒၚေနာ္မူေသးၿခားထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္၊ ဆရာမၾကီးဆုိလုိ႔ေလ ဆရာမၾကီးက ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိပါေၾကာင္းကုိ အမွာၾကားလုိက္ပါေသးတယ္၊ ဆရာမၾကီးႏွင့္တကြ ေက်ာင္းကဆရာ၊ဆရာမ ေက်ာင္းသူ၊သား ေတြကလည္း ၾကီးေမလွဴဒါန္းလုိက္တဲ့ ေငြေတြလက္ခံရရွိပါတယ္ ဆုိတဲ့၀မ္းေၿမာက္ေၾကာင္းနဲ့ ၾကီးေမက်မ္းမားေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလုိ႔လဲ အမွာၾကားလုိက္ပါတယ္၊ လာမည့္ႏွစ္…

“အမေလး…အမေလးဟဲ့ …ငါေတာ့နားေတြလဲပူ ေခါင္းေတြလဲမူးလာပါေကာလား၊ ေတာ္…ေတာ္ပါေတာ့ကြယ္၊ ေအာင္လက္မွတ္ေလး ေမးလုိက္တာ တစ္ေက်ာင္းလုံးအေၾကာင္းရာေတြ ေၿပာေနေတာ့ပါလား၊ ကဲကဲ…သြားနားေတာ့ မိစန္း…မိစန္း…”

“ရွင္….မမၾကီး”

“ဒီသာလိကာေလးကုိၿမန္ၿမန္သာေခၚသြားေတာ့ ၊ ေနာက္မွ စည္းကမ္းခ်က္ေတြကုိ စာနဲ႔ေရးၿပီးၿပေတာ့မယ္၊ တစ္ခြန္းေၿပာလုိက္တုိင္းကပ္ပါလာတဲ့ အေၾကာင္းရာေတြကမနည္းဘူး၊ ငါပဲေခါင္းမူးလာတယ္”

“မမၾကီး အခန္းရဲ့ေဘးကုိလား အေပၚဆုံးထက္က မမခင္ေနသြားတဲ့….”

“ေတာ္…အေပၚဆုံးထက္က ထပ္ခုိကုိငါ ဦးေလးေမာင္ကုိ ရွင္းခုိင္းထားတယ္၊ အဲ့ဒီအေပၚဆုံးထက္ကုိသာ ေခၚသြားလုိက္ေတာ့”

“ဟင္..”

“ဟဲ့ ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ ငါေၿပာတာမၾကားဘူးလား”

“ၾကားပါတယ္ မမၾကီး..”

“ေအးၾကားရင္ ေခၚသြားေတာ့…သြား..မစန္းနဲ႔လုိက္သြားခ်ည္း….ဟဲ့ေနအုံး…ငါ့ကုိၾကီးေမလုိ႔မေခၚနဲ့ ငါမၾကဳိက္ဘူး တီေလးလုိ႔ပဲေခၚ”

“ေအာ္..ဟုတ္ကဲ့ခင္မ်…ၾကီးေမလုိ႔ေခၚတာမၾကဳိက္ရင္ သားမေခၚေတာ့ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ေလ ၿမန္မာအမ်ဳိးသမီးၾကီးပီသတဲ့ ၾကီးေမကုိ ၾကီးေမလုိ႔မေခၚတာမၾကဳီက္ရင္ သားတီေလးလုိ႔႔ပဲေခၚပါ့မယ္၊ တီေလးလုိ႔ေခၚဆုိရတာလဲ ၀မ္းေၿမာက္ဖြယ္ေကာင္းပါတယ္ေလ”

“အမေလးဟဲ့…ဘာက၀မ္းေၿမာက္ရတာလဲ”

“ဟုိေလး ၀မ္းေၿမာက္ၿခင္းကုိ ဘယ္လုိေၿပာရမလဲေပါ့ေနာ္၊ ဒါကေလ တီေလးမၾကားခ်င္တဲ့အေၾကာင္းရာကေနၿပီးစရတာမုိ႔…..”

“ေတာ္ေတာ္…ငါကုိကမွားပါတယ္ အမွတ္မရွိေမးမိတာကုိး…သြားေတာ့ မစန္းနဲ႔လုိက္သြားေတာ့”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္မ် တီေလး က်မ္းမားေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..”

“အလုိေတာ္…”

ခုိင္ၿမဲထြက္သြားသည္ကုိ မည္သုိ႔မွနားမလည္ႏုိင္သည့္မ်က္၀န္းမ်ားၿဖင့္ၾကည့္ကာ ေဒၚတင္မမက်န္ခဲ့ပါေတာ့သည္။

စန္းစန္းေအးမွာ ကေလးရဲ့ အ၀တ္ထုတ္ကုိယူကာေရွ႔က သြားေနရင္းက ညီးတြားေနမိပါေတာ့သည္။

“အံ့ပါရဲ့ေတာ္ တကယ္ တကယ္ပါပဲ ဘယ္လုိမွကုိနားမလည္ေအာင္ပါပဲ ဒီေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စကားေတြေၿပာတတ္သူတစ္ေယာက္ေတာင္မွ အခန္းေတြဒီေလာက္ေပၚကေပၚနဲ႔မွ ထက္ခုိမွာထားရတယ္လုိ႔ မေတြးမိတတ္ေအာင္ပါပဲေနာ္”

သနားစရာေကာင္းတဲ့ကေလးရယ္ မ်က္နာေလးကုိ အားငယ္သြားရွာေတာ့မွာပဲ။

စန္းစန္းေအးထင္ထားသမွ် အထက္ခုိသုိ႔ေရာက္ေတာ့ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲေနပါေတာ့သည္။

“ဟာ…သားကုိထားမည့္ အခန္းကသိပ္ကုိသားနားေနတာပဲ၊ ၾကည့္စမ္းပါအုံး ကုတင္ကလဲ အသစ္၊ အိပ္ယာခင္းေတြကလဲ ေတာက္ေၿပာင္လုိ႔ ဘယ္လုိ၀မ္းသာမိမွန္းကုိမသိေတာ့ဘူး၊ အုိ…ေနရတာေပ်ာ္စရာေကာင္းလုိက္တာ၊ ၾကည့္ပါအုံး ၿပတင္းေပါက္ေလးကေလးကလဲ ခ်စ္စရာေလး ဟုိးအေ၀းကုိလွမ္းၿမင္ရတဲ့ ရူ႕ခင္းေတြကလဲ သာယာေနတာပဲ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ခ်မ္းေၿမ႔ဖူိ႕ေကာင္းလုိုက္လဲလုိ႔”

“အုိ…တကယ္လား…သားစိတ္ခ်မ္းသာရင္ ေဒၚေလးလဲ၀မ္းေၿမာက္မိပါတယ္ေတာ္”

အုိ…သူမ၀မ္းေၿမာက္မိေၾကာင္းေတြေၿပာလုိက္မိသည္ကုိ သတိထားသြားေတာ့၊ သူမစိတ္ခ်မ္းသာသြားေတာ့သည္။ သူမသည္လဲ ၀မ္းေၿမာက္တတ္ေနပါေတာ့သည္။

ဆက္ရန္

Jinjar

"To read the whole story, Download Here"