Jan 4th

သုံးနားမညီ ၾတိဂံ (သို႕) အခ်စ္ဆိုတဲ့ ျခားရဟတ္ ... Episode 2/2 ဇာတ္သိမ္း

By မင္းစိုင္းသန္႕ေက်ာ္

ဆရာေသသြားျပီဆိုေသာ အသိက ကၽြန္ေတာ့္ကို အၾကီးအက်ယ္ တုန္လွုပ္ ေျခာက္ျခားေစခဲ့သည္ ။ ဆရာသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အေ၀းဆုံးသို႕ ေရာက္သြားခဲ့ျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ ဆရာ့ကို ေနာက္ထပ္ ေတြ႕ခြင့္ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ မရွိေတာ့ ။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ ေဒါက္တာ တုႏွိုင္းမဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲမွ အျပီးတိုင္ ထြက္သြားခဲ့ေခ်ျပီ ။

 

လက္တစ္ဖက္က်ဳိးသြားျပီး ေက်ာက္ပတ္တီး စီးလိုက္ရသည္မွအပ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ထိခိုက္မွု ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ မရွိခဲ့ ။ သို႕ေသာ္ ဆရာ့ကို လြမ္းေသာ စိတ္ျဖင့္သာ ကၽြန္ေတာ့္ ေန႕ႏွင့္ ညမ်ားကို ကုန္ဆုံးေစခဲ့ရေလသည္ ။

 

အခ်ိန္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာင္းမြန္စြာ လိမ္မာစြာ ကုသေပးခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ ခ်စ္သူ ဆိုသည္ကို လုံး၀ မရွာေတာ့ဘဲ ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည္ ။

 

အႏွစ္ ၂၀ ၾကာလာေသာအခါ ဇင္လတ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့ရသည္ ။ ဇင္လတ္ဘက္မွ ခ်ဥ္းကပ္ကာ ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့သည္ ။ အစက ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျငင္းခဲ့ေသးသည္ ။ အသက္အရြယ္ ကြာျခားမွု ၊ ဆရာ တပည့္ဟူေသာ စည္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၾကားတြင္ ရွိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ ။

 

သို႕ေသာ္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ဇင္လတ္ နာက်င္ခံစားရမည္ကို မလိုလားေသာေၾကာင့္ အရဲစြန္႕ကာ ဇင္လတ္ႏွင့္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ ။ ဇင္လတ္ကိုေတြ႕ရတိုင္း ဆရာ့ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ သတိရတတ္ေသာ စိတ္မ်ား ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ရသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ အခုေတာ့ နားလည္ႏိုင္ျပီ ထင္သည္ ။

 

ဇင္လတ္သည္ ဆရာ့သား ျဖစ္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သံသယျဖစ္မိသည္ ။ ဆရာႏွင့္ တူလို႕မ်ား ကၽြန္ေတာ္ ဇင္လတ္ကို ခ်စ္မိခဲ့သလား ။ ဟင့္အင္း ။ မျဖစ္သင့္ပါ ။ ထိုသို႕ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ဇင္လတ္အေပၚတြင္ လုံး၀ မတရားရာ က်လိမ့္မည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ္ အတိတ္ေတြကို ျပန္လည္ တူးေဖာ္သူတစ္ေယာက္လည္း မျဖစ္ခ်င္ပါ ။ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၂၀က ေဆးရုံတြင္ ငိုေနေသာ မမထားကို ေနာက္ဆုံး ေပးခဲ့ေသာ ကတိကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သတိရမိသည္ ။ ထိုအခ်ိန္က မမထားသည္ ျပဴတင္းေပါက္နားတြင္ ထိုင္ကာ အျပင္ဘက္ကို ေငးၾကည့္လ်က္ ငိုေနေလသည္ ။

 

မမထား …

 

ကၽြန္ေတာ္ ေခၚလိုက္ေတာ့ မမထားက ကၽြန္ေတာ့္ကို မုန္းတီးေသာ မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ေနေလသည္ ။

 

မမထား … ကၽြန္ေတာ္ မမထားကို ေတာင္းပန္စရာ ပါးစပ္ ဘယ္ႏွေပါက္ ရွိရွိ ေတာင္းပန္လို႕ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အျပစ္ ျပဳထားမိပါတယ္ဗ်ာ …

 

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာရင္းႏွင့္ မ်က္ရည္ေတြ က်လာသည္ ။ မမထားက ကၽြန္ေတာ့္ကို နာက်ည္းမုန္းတီးစြာ ၾကည့္ေနသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ယေန႕အထိ မေမ့ႏိုင္ေသး ။

 

ေမာင္ထူးျမတ္ … ေက်းဇူးျပဳျပီး ငါတို႕အေရွ႕ကို ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မေပၚလာပါနဲ႕ … သည္တစ္သက္လုံး ေသတဲ့အထိ ေမာင္ထူးျမတ္ကို မေတြ႕ပါရေစနဲ႕ေတာ့ …

 

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာစရာ စကားလုံးမ်ား မရွိေသာေၾကာင့္ မမထားေဘးမွ တိတ္ဆိတ္စြာ ျဖည္းျဖည္း ထြက္ခြါသြားခဲ့သည္ ။ မမထားသည္ အျပင္ကို ေငးၾကည့္ကာ ငိုေနခဲ့ေလသည္ ။

 

 

 

 

 

ဇင္လတ္က ကၽြန္ေတာ့္ေဘးတြင္ ရွိေနသည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို နားမလည္ႏိုင္စြာ ၾကည့္ေနေလသည္ ။

 

ကိုၾကီး ေျပာတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ … ဟင္ …

 

ဇင္လတ္ မသိေသးတဲ့ အတိတ္ေတြ ကိုၾကီးမွာ ရွိခဲ့တယ္ … ဇင္လတ္ ေတြးေတာင္ မေတြးမိႏိုင္တဲ့ အတိတ္မ်ဳိးေပါ့ ကေလးရယ္ …

 

ဇင္လတ္က ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာေျပာ နားေထာင္မည္ဆိုေသာ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနေလသည္ ။

 

တစ္ခ်ိန္က ဇင္လတ္ ေဖေဖကို ေသေအာင္ လုပ္ခဲ့တာ ကိုၾကီးပါပဲ …

 

မယုံၾကည္ႏိုင္ေသာ မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ ဇင္လတ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနေလသည္ ။ ျပီးေတာ့ အံ့ၾသသြားေသာ အရိပ္အေယာင္မ်ား ၊ ထင္မွတ္မထားေသာ အရိပ္အေယာင္မ်ား ။ ဇင္လတ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြေ၀စြာ ၾကည့္ေနေလသည္ ။

 

ကိုၾကီး … ကိုၾကီး ဘာေတြ ေျပာေနတာလဲဟင္ … ေဖေဖ … ေဖေဖ မေသေသးပါဘူး …

 

သည္တစ္ခါ အံ့ၾသသြားရသည္က ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ပင္ ျဖစ္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဇင္လတ္ကို အံ့ၾသစြာျဖင့္ ျပန္ၾကည့္မိေလသည္ ။

 

 

 

 

 

ဟုတ္တယ္ … ေမာင္ထူးျမတ္ … မမထား တစ္ခ်ိန္က မင္းကို စိတ္နာလြန္းလို႕ ကိုတုႏွိုင္းမဲ့ ေသျပီလို႕ လိမ္ေျပာခဲ့တာ …

 

ဗ်ာ … ဒါဆို … ဒါဆို ဆရာ မေသေသးဘူးေပါ့ေနာ္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဆရာ့ကို အရမ္းလြမ္းဆြတ္ေနရပါသနည္း ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြ မထိန္းႏိုင္ျဖစ္ေနမိသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ … ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာေနတာမ်ားလား ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါ ။

 

မမထား … မမထားကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ … ဆရာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးေတြ႕ပါေနာ္ …

 

အင္းေလ … ႏွစ္ေတြလည္း သည္ေလာက္ၾကာေနျပီပဲ … မင္း ကိုတုႏွိုင္းမဲ့ကို ေတြ႕လို႕ရပါတယ္ … ဒါေပမယ့္ … ဒါေပမယ့္ သူ႕မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀က ေခါင္းကို ထိခိုက္ခဲ့တဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ အတိတ္ကို သတိမရေတာ့ဘူး … ျပီးေတာ့ မွတ္ဥာဏ္လည္း မေကာင္းေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီေလ … ေအာက္ပိုင္းကလည္း လမ္းေလွ်ာက္လို႕မရေတာ့ဘူး … ရွင္လွ်က္နဲ႕ ေသတဲ့လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ျပီ …

 

မမထားရယ္ … ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ … ကၽြန္ေတာ္ ဆရာနဲ႕ ေတြ႕ပါရေစေနာ္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရင္း ေျပာရင္း မ်က္ရည္က အလိုလို က်လာရသည္ ။ မမထားလည္း ငိုေနသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ မမထားရယ္ … ကၽြန္ေတာ္ ကိုၾကီးကို ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခါေလာက္ ေတြ႕ပါရေစ … ကၽြန္ေတာ္ ကတိေပးပါတယ္ … မမထားရဲ႕ မိသားစု ဘ၀ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ မဖ်က္ဆီးပါဘူးဗ်ာ …

 

ေအးပါ ေမာင္ထူးျမတ္ရယ္ … ေတြ႕ရပါ့မယ္ … ေတြ႕ရပါ့မယ္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ဖက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ ဇင္လတ္ … ဇင္လတ္သည္ ငိုေနေလသည္ ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို နာက်ည္းေသာ မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ေနေလသည္ ။

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ဆရာ တုႏွိုင္းမဲ့သည္ ကုတင္ေပၚတြင္ ျငိမ္သက္စြာ လဲေလ်ာင္းေနေလသည္ ။ မမထားကို ေတြ႕ေတာ့ ျပဳံးျပသည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႕ေတာ့ ဘယ္သူလဲဟူေသာ ပုံစံမ်ဳိးႏွင့္ မမထားကို ေမးေငါ့ျပသည္ ။

 

ကို … ဒါ အရင္တုန္းက ကို႕တပည့္ေလးေလ …

 

ဟုတ္လား … ကို႕မွာ တပည့္ရွိခဲ့လို႕လား …

 

ရွိခဲ့တာေပါ့ ကိုရဲ႕ … ကိုက အရင္တုန္းက အရမ္းေတာ္တဲ့ ဆရာပဲဟာကို …

 

ဆရာ …

 

ကၽြန္ေတာ္ အသံကို မတုန္ေအာင္ သတိထားျပီး ဆရာ့ကို ေခၚလိုက္သည္ ။ ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပဳံးျပျပီး ၾကည့္ေနေလသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာ့ကို ျပဳံးျပီး ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ထူးျမတ္ပါဆရာ … ဆရာ မွတ္မိမယ္ေတာ့ မထင္ပါဘူး …

 

ေအးကြယ္ … အားေတာ့နာပါတယ္ … ဒါေပမယ့္ ဆရာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး …

 

အခန္းတံခါး ဖြင့္သံၾကားလို႕ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဇင္လတ္ ျဖစ္ေနသည္ ။ အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ျပီး အခန္းျပင္သို႕ ထြက္သြားေလသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဇင္လတ္ကို ေငးျပီး ၾကည့္ေနမိသည္ ။ မမထားက ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကို လာဆုပ္ကိုင္သည္ ။

 

သားေလးက သူ႕အေဖကို သိပ္ခ်စ္ရွာတာ … သူ႕အေဖကို သည္လိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့လူကို ကလဲ့စားေခ်မယ္လို႕ တစ္သက္လုံး က်ဳံး၀ါးခဲ့တာ … အန္တီ့ကိုလည္း သူ႕အေဖကို သည္လိုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာ ဘယ္သူလဲလို႕ အျမဲေမးခဲ့တယ္ … ဒါေပမယ့္ အန္တီ မေျဖခဲ့ပါဘူး … အမုန္းေတြလည္း ေနာက္ထပ္ မရွည္ခ်င္ေတာ့ဘူးေလကြယ္ …

 

မမထား … ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာနဲ႕ ဓါတ္ပုံေလး တစ္ပုံေလာက္ တြဲရိုက္ေပးႏိုင္မလားဟင္ …

 

မမထားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပဳံးျပသည္ ။ ျပီးေတာ့ ေခါင္းညိမ့္ရွာသည္ ။

 

ဆရာ … ဆရာ့တပည့္ေဟာင္းက ဆရာနဲ႕ တူတူ ဓါတ္ပုံ တြဲရိုက္ခ်င္လို႕ပါ … ဆရာ ခြင့္ျပဳပါတယ္ေနာ္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ အသံကို မတုန္ေအာင္ သတိထားျပီး ဆရာ့ကို ခြင့္ေတာင္းလိုက္သည္ ။ ဆရာက ရယ္ျပီး ေခါင္းညိမ့္ျပသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့ကို ထိုင္လိုက္ေစျပီး ကုတင္ေပၚတြင္ပင္ ဆရာ့ေဘးတြင္ ထိုင္ကာ ဓါတ္ပုံအရိုက္ခံဖို႕ ျပင္လိုက္သည္ ။

 

ကဲ … ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ … သည္ကိုၾကည့္ … ရိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ မမထားကို အလြန္ေလးစားသည္ ။ သူ႕ဘ၀တစ္ခုလံုးကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ခဲ့ရုံမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုပင္ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္လုိ သေဘာထားကာ နားလည္ ေပးခဲ့ေသးသည္ ။ မမထား၏ တရားသေဘာ ျပည့္၀ေသာ စိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္ကို ေလးစားမိသည္ ။

 

သုံး … ႏွစ္ … တစ္ … ရိုက္ျပီ …

 

တစ္ဟု ေရရြတ္လိုက္ေသာ အခ်ိန္သည္ ဆရာသည္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ေလသည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲတြင္ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္ပင္ ေႏြးေထြးသြားရေလသည္ ။

 

 

 

 

 

 

 

 

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖေဖနဲ႕ တူလို႕ ကိုၾကီး ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ မဟုတ္လား …

 

ကေလးရယ္ … သိပ္ျပီး အမ်ားၾကီး မေတြးပါနဲ႕ကြာ … မင္းဘ၀က ေရွ႕ကို တက္လမ္းေတြ အညြန္႕တလူလူ ရွိပါေသးတယ္ … ကိုၾကီးလို အသက္ၾကီးတဲ့ အဘိုးၾကီးကို မတြယ္တာပါနဲ႕ေတာ့ …

 

ကိုၾကီး ေဖေဖ့ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့သလားဟင္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ အ သြားသည္ ။ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိျဖစ္သြားသည္ ။ ဇင္လတ္က မ်က္ရည္ေတြ က်လာျပန္သည္ ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေငးၾကည့္ေနသည္ ။

 

အခုထိလည္း ခ်စ္ေနတုန္းပဲ မဟုတ္လားဟင္ …

 

ဇင္လတ္ … ေတာ္ေတာ့ … မင္းေမးေနတာေတြက လစ္မစ္ ေက်ာ္သြားျပီ …

 

ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ျပီး ေျပာလိုက္မိသည္ ။ ဇင္လတ္ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္လိုက္သည္ ။ ျပီးေတာ့ မတ္တပ္ ထရပ္လိုက္သည္ ။

 

ကိုၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို တကယ္ မခ်စ္ခဲ့ပါဘူး … ေဖေဖနဲ႕ တူတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ တစ္ခုနဲ႕ …

 

ကိုယ့္ကို မုန္းလိုက္ပါ ဇင္လတ္ရယ္ … ကိုၾကီးက လူဆိုး တစ္ေယာက္ပါ …

 

ကိုၾကီးကို မမုန္းပါဘူး … ကိုယ့္အေဖကို သည္လို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ မုန္းမိတာပါ …

 

ကေလးရယ္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ ဇင္လတ္ကို ဖက္ထားမိသည္ ။ ဇင္လတ္က မရုန္းဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ပုခုံးေပၚတြင္ သူ႕ေမးကို တင္ကာ မ်က္ရည္ေတြ က်ေနေလသည္ ။

 

ကိုၾကီး က်ိန္ရဲပါတယ္ကြာ … ကိုၾကီး ဆရာ့ကို တမင္ ရည္ရြယ္ျပီး သည္လို ျဖစ္ေစခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး ကေလးရယ္ … ျပီးေတာ့ ကေလးကို အသုံးခ်ခဲ့တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး …

 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဇင္လတ္ကို ေနာက္ဆုံးအေနႏွင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္သိမ့္ေပးခြင့္ရွိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိပါသည္ ။

 

 

 

 

 

 

ျမန္မာေျမကို ခြဲခြါကာ ျပည္ပကို ထြက္သြားရေတာ့မည္ဟူေသာ အသိက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို နာက်င္ေစသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ခဲ့ေသာ သူေတြ ရွိခဲ့ရာ သည္ေျမကို ကၽြန္ေတာ္ ခြဲခြါသြားရေတာ့မည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရွာင္ပုန္းျခင္း မဟုတ္ပါ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ပညာေရးအတြက္ သြားျခင္းဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို လိမ္လည္ထားလိုက္မိသည္ ။

 

မမထားကိုေတာ့ မသြားခင္တစ္ရက္ ႏွုတ္ဆက္ခဲ့ေသးသည္ ။ မမထားက ကၽြန္ေတာ့္ကို အစ္မရင္းတစ္ေယာက္လို ဆုေတာင္းေပးခဲ့ေသးသည္ ။

 

ငါ့ေမာင္ ေရာက္ေလရာ အရပ္မွာ နာက်င္ျခင္းကင္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းကို ပိုင္ဆိုင္သူ ျဖစ္ရပါေစကြယ္ …

 

ေလယာဥ္က ထြက္ေတာ့မည္ ။ အားလုံးက ေလယာဥ္ေပၚသို႕ တက္ေနၾကျပီ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြ တုံ႕ဆိုင္းေနမိသည္ ။ ဇင္လတ္ … ။ ဇင္လတ္တစ္ေယာက္ နာက်င္စြာ က်န္ခဲ့ရေတာ့မည္ ။

 

ရုတ္တရက္ အသိလြတ္သြားျပီး ဇင္လတ္ဆီ ေျပးသြားဖို႕ပင္ ေတြးလိုက္မိေသးသည္ ။ သို႕ေသာ္ ဆရာႏွင့္ မမထားတို႕ အေၾကာင္းကို ေတြးမိလိုက္ေသာအခါ ဇင္လတ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဟိုးအေ၀းၾကီး ေ၀းကြာေနၾကျပီဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္လိုက္မိသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ျပီး ေလယာဥ္ေပၚသို႕ တက္လုိက္သည္ ။ ဖုန္းထဲက ဓါတ္ပုံကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ကိုၾကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ တြဲရိုက္ထားေသာ ဓါတ္ပုံကို ေတြ႕လိုက္ရသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ကိုင္ထားေသာ ဓါတ္ပုံထဲမွ ကိုၾကီး၏ မ်က္၀န္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ အေျဖရွာၾကည့္မိသည္ ။ တစ္ခုခုကို သိေနေသာ မ်က္၀န္းမ်ားကို ျမင္လိုက္ရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းကိုသာ အျမန္ ပိတ္မိလိုက္ေလေတာ့သည္ ။

 

 

ျပီး …

Feb 18th

ေလာကငရဲသား

By အန္တီ ခ်မ္း

ေလာကငရဲသား

ေလာကငရဲသား

မေကာင္းတာေတြလုပ္ရင္
မိုးႀကိဳးပစ္တတ္သတဲ့
အျပစ္ေတြမ်ားလြန္းတဲ့
ငါ့မွာ
မိုးႀကိဳးသြားေတြေတာင္
မဟာရံ တံတိုင္းႀကီး တစ္ခုစာ
ရွိခဲ့ေပါ့။ ။

လိမ္တာေတြမ်ားလြန္းရင္
လွ်ာေတာင္မီးမေလာင္ဘူးဆိုပဲ
အမႈေတြမ်ားလြန္းတဲ့
ငါ့မွာ
ငါ့ရဲ႕လွ်ာက စိန္ထက္ေတာင္
မာေက်ာမႈအဆင့္ ျမင့္မား
လွခ်ည္ရဲ႕။ ။

အကုသိုလ္ဆိုတာ
ဂ်ိဳနဲ႔လားလို႔
ေမးေလ့ရွိတဲ့ငါ့အတြက္…

ငရဲႀကီးရင္
ငရဲေလးကိုနိုင္တာေပါ့လို႔
ေျပာေလ့ရွိတဲ့ငါ့အတြက္…

ငရဲျပည္မွာအသိေတြကို
နႈတ္ဆက္ရလြန္းလို႔
လက္ေတြေတာင္ေညာင္းလြန္းေပါ့လို႔
ေျပာေလ့ရွိတဲ့ငါ့အတြက္…

ဪ…
ငါေသရင္
ငါ့အတြက္
ငါ့အုတ္ဂူမွာ
အမဲေရာင္ပန္းေတြေတာင္
ပြင့္ပါ့မလားလို႔
ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္။ ။

A Chen
15th Feb 2009
Yangon.
Nov 26th

အျပာေရာင္မ်က္ရည္ အပိုင္း(၂)

By Mr.Candy

အပိုင္း(၂)

___________________

(၂)

             "တီတီေရ . .၊ ႏွင္းဆီစိမ္းရွိလား . . ."

             တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေသာ ႏွင္းဆီစိမ္း၏အိမ္ေလးမွာ ခ်မ္းေျမ႕ခ်ိဳ၏စူးစူးရွရွ အသံေလးေၾကာင့္ ျပန္လည္ အသက္ဝင္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ႏွင္းဆီစိမ္း၏အေမက အိမ္ထဲမွထြက္လာကာ -

            "ေအာ္ . .၊ သမီးတို႔ ေလ့လာေရးခရီးကျပန္ေရာက္လာၾကၿပီလား၊ ဒါနဲ႔ ႏွင္းဆီေကာ . ."

             "ရွင္ . .၊ ႏွင္းဆီ ျပန္မလာခဲ့ဘူးလား"

             "ေအး  သမီး၊ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ၊ အတူတူေရာက္ရမွာမဟုတ္ဘူးလား . ."

            "ဒီလို . . တီတီရဲ႕၊ သမီးတို႔ေလ့လာေရးခရီးထြက္တဲ့ကားက လမ္းမွာကားဘီးေပါက္တယ္ေလ .၊ ကၽြန္မတို႔အားလံုးေအာက္ဆင္းရၿပီး ဘီးျပင္ၿပီးလို႔ျပန္တက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏွင္းဆီကမရွိေတာ့ဘူး၊

            ကားကလည္း ညမိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိေတာ့ေစာင့္ပါတယ္၊ သူျပန္မလာေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔အားလံုးက သူျပန္သြားႏွင့္ခဲ့ၿပီလို႔ ယူဆၿပီးဆက္ၿပီး ခရီးထြက္ခဲ့တာ . .၊ ႏွင္းဆီက ျပန္မလာခဲ့ဘူးေပါ့ . . ."

          "ေအး . . . ျပန္မလာခဲ့ဘူးသမီး၊ ဒီေကာင္မေလးကေတာ့ ဒုကၡပါပဲ . .၊ ဒါနဲ႔ သမီး ႏွင္းဆီေပ်က္သြားတာဘယ္ေနရာလဲ . . ."

          "သမီးတို႔ ေလ့လာေရးခရီးထြက္တဲ့ လမ္းပိုင္းရဲ႕ ကန္ႀကီးရွိတဲ့ေနရာပါ .  . ."

          "ေအးေအး သမီး၊ တီတီခ်က္ခ်င္းပဲ လိုက္သြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္ . . ."

           ႏွင္းဆီစိမ္း၏ မိခင္က ကားကိုယူကာ အျမန္ထြက္သြားေလေတာ့သည္။ ဒီေတာ့မွ ခ်မ္းေျမ႕ခ်ိဳက -

          "အဲေတာ့၊ ငါနဲ႔ သီဟတို႔ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာကိုေတာင္မေပးလိုက္ရဘူး .  . . "

          ဟုဆိုလိုက္ေလသည္။ ခ်မ္းေျမ႕ခ်ိဳ၏လက္ထဲတြင္ေတာ့ သူတို႔မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာ တစ္ထပ္ကို ကိုင္ထားေလသည္။

x x x x x x x x x x

(၃)

         ေနခႏွင့္ ႏွင္းဆီစိမ္းတို႔မွာ ထူးဆန္းေသာ ထိုရြာေလးမွ ရြာသူရြာသားမ်ားေကၽြးေသာအရာမ်ားကို စားကာ အားျပန္ျပည့္လာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ေနခက -

         "ကူညီလက္စနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တစ္ခုေလာက္ထပ္ၿပီး ကူညီပါဦး၊ ဒီရြာကေန ၿမိဳ႕ကိုျပန္ဖို႔အခြင့္အေရးမရမခ်င္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီရြာမွာပဲ တည္းခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ် . . ."

         "ဒီရြာမွာေတာ့ တည္းလို႔မျဖစ္ဘူးဗ်၊ ဒီရြာမွ သူစိမ္းဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အပါအဝင္ ဘယ္ရြာကမွ လက္ခံခ်င္တာမဟုတ္ဘူးဗ် . .၊ ဒီေတာ့ ရြာထိပ္က သုႆန္ဇရပ္မွာ သြားေနလိုက္ပါ့လား၊

           အစားအစာေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာသားေတြကပဲ ဆက္ၿပီး ေထာက္ပံ့ေပးပါ့မယ္ . . ."

           သခ်ၤ ိဳင္းဟုဆိုလိုက္ရံုႏွင့္ ေနခ၏မ်က္လံုးထဲမွာ ခင္ဦးခင္၏ စူးရဲေသာအၾကည့္မ်ားကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္လာသည္။ ႏွင္းဆီစိမ္းကေတာ့ မိန္းမသားမို႔ အနည္းငယ္ထိတ္လန္႔ပံေပၚေနသည္။

           မတတ္ႏိုင္ေခ်။ မိုးတြင္းႀကီးေတာထဲအိပ္ေနလို႔လ္း မျဖစ္ပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီေနရာကိုသာ သူတို႔ေရြးခ်ယ္ရပါေတာ့မည္။


x x x x x

            ဒီလိုႏွင့္ တိတ္ဆိတ္ေသာညသန္းေခါင္သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။

            "အူးးးးးးးး . . အူ"

            ေျခာက္ျခားစရာေမွာင္မိုက္ေနေသာ သခ်ၤ ိဳင္းကုန္းမွာမွ ေခြးအူသံေတြက ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းေအာင္ ပိုမိုျပဳလုပ္ေနသည္။

            ႏွင္းဆီစိမ္းကေတာ့ ေၾကာက္လြန္းလွသျဖင့္ ေစာင္ကိုေခါင္းၿမီးၿခံဳၿပီး အိပ္ေနသည္။ ေနခကေတာ့ ႏွင္းဆီစိမ္းကိုေစာင့္ရင္း ယံုၾကည္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနေသာမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္ရႈေနမိသည္။

            အေမွာင္ထဲတြင္ ေတာထဲမွ ေလတိုက္ေနေသာသစ္ပင္မ်ားမွာ လုပ္ရွားေနေသာ အေမြးဖြားမေကာင္းဆိုးဝါးမ်ားႏွင့္ တူေနျပန္ပါသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ရုတ္တရက္ ေနခက ခင္ဦးခင္ကိုသတိရမိသြားသည္။ ခင္ဦးခင္ ေခါင္းတလားထဲမဝင္ခင္တုန္းက သူ႕ကိုစူးစူးရဲရဲႏွင့္ စိုက္ၾကည့္ေနေသာ အၾကည့္မ်ားကို ျပန္လည္ သတိရလာမိသည္။ ထိုစဥ္ -

           "ဘုတ္"

           တစ္စံုတစ္ခုလဲက်သြားေသာအသံ . .။

           တိတ္က်က်ေျပာရမည္ဆိုပါက အေလာင္းမွတ္တိုင္လဲက်သြားေသာအသံ . . .။

           ေနခစိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္မိေသာ္လည္း အသံၾကားရာေနရာသို႔ ဓာတ္မီးယူကာ ထသြားၾကည့္မိသည္။ မွတ္တိုင္တြင္ေရးထားေသာစာကား -

           "မခင္ဦးခင္

          အသက္(၁၈)ႏွစ္"

         ထိုနာမည္ကိုျမင္ေတာ့ ေနခအလြန္ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။ ပိုဆိုးသည္က ထိုေနရာမွ ေျမႀကီးမ်ား ၾကြတက္လာျခင္းပင္ . . .။

         ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ထိုနားတစ္ဝိုက္ရွိေျမသားမ်ား ကုန္သြားၿပီး ခင္ဦးခင္၏ ေခါင္းတလားႀကီးပြင့္လာပါေတာ့သည္။

          မ်က္လံုးေတြကေတာ့ ေနခအေပၚမွာ စူးစူးရဲရဲစိုက္ၾကည့္ဆဲ။ ေနခကေတာ့ ရုတ္တရက္မို႔ ထြက္ေျပးရန္ျပင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ခင္ဦးခင္၏လက္မ်ားက ေနခ၏ေျခေထာက္မ်ားကို ထြက္မေျပးႏိုင္ေအာင္ ဖမ္းဆြဲထားလိုက္ပါေတာ့သည္။

အပိုင္း(၃)ကိုေစာင့္ေမွ်ာ္ဖတ္ရႈၾကပါရန္ . . .။

ၾကယ္စင္ခ်စ္သူ

Jul 12th

၇င္ဖြင္.စကား

By ဦးတီေလး (doraemon)


တီေကေနေကာင္းလား  



ေကာင္းပါတယ္စုိးမုိးဘယ္ေတာ.မန္းတေလးလာမွာလဲ


မသိေသးဘူး တီေက ဘာလုိ.လဲ



တီေက စိတ္ညစ္ေနတယ္ အခုေလာကၾကီးကုိစိတ္ကုန္ေနတယ္ ကြာ ဟုိမုိေလာကၾကီးေပါ.




ဟုတ္တယ္စုိးမုိးလဲဘုရားမွာဆုေတာင္းမိတယ္သိလား



ဘယ္လုိလဲ


ေနာက္ဘ၀ဆိုတာမ်ားရွိခဲ.ရင္ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးမၿဖစ္ပါေစနဲ.လို.ေလ


ဟုတ္ပါတယ္


တစ္ခါတစ္ေလကိုယ္.ဘ၀ကိုကိုယ္စိတ္ကုန္တယ္



ဟုတ္တယ္ အခုလည္းအဒီလုိၿဖစ္ေနတာ



တာေပမဲ.တီေကကစိုးမိုးတို.နဲ.မွမတူတာ



အင္းပါ ဒါေပမဲ့ တီေကလဲဆိုးခဲ.တာပဲေလ







တီေကကဘာေတြဆိုးလို.လဲ



မ်ားတယ္ အဒါေတာ.၀ံခံတယ္ တစ္ေယာက္မွ လဲ ေပ်ာ္၇တာမရွိဘးူ
စိတ္ညစ္၇တာမ်ားေနတယ္








စိုးမိုးက……………..ံလိုမဟုတ္ဘူး



အင္းပါ တီေက တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိတကယ္ကိုနွစ္နွစ္ကာကာခ်စ္ခဲ.ဘူးတယ္
သူနဲ့ကြဲၿပီးကတည္းကတီေကစိတ္ေတြေလထြက္ကုန္တာ အခုထိပဲ


ေအာ္ အင္ၿဖစ္တတ္ပါတယ္ စိုးမိုးလဲ ဒီအတိုင္းပဲေလ





ဟုတ္တယ္



စိုးမိုးရဲ.ပထမဆံူးဟိုမိုခ်စ္သူကစိုးမိုးကို မခ်စ္လို.




အင္း
ဟုတ္လား



သူကသံေယာ္ဇဥ္ေတာ.ရွိတယ္တဲ. အဲ.တာေၾကာင္.အြန္လိုင္းေတြထိုင္




တီေကသူေနာက္ထပ္အမ်ားၾကီးထပ္ထားတယ္ေလ ထပ္ထားလဲ သူကိုမွီနုိင္တာေ၇ာ မရွိဘူး တီေကကုိယ္တုိင္လဲခ်စ္ေနတာလဲပါတယ္



အင္းဟုတ္တယ္
အဲတာကေတာ.တီေကသူကို.တကယ္ခ်စ္ေနတာေလ



ဟုတ္တယ္



သူကခုဘယ္သြားလို. လဲ

ေနာက္ထပ္ထားေလ သူနဲ.နိွဳင္းယွဥ္မိေေလ
သူနဲ.ေတြ.ဖူးတဲ.အမွတ္၇ေတြကရဳန္းထြက္လုိ.မ၇ေသးဘူး

တီေကကသူ.ကုိၿပန္လိုက္ေပါ.


သုံးလၾကာၿပီ ဒါေပမဲ့ သုံးလနဲ့ထုိက္ေနာင္ေတာ. မ၇င္က်က္ေသးဘူး လုိက္ခ်င္တာေပါ. ေလာကၾကီးမွာၿဖစ္နုိင္တယ္ဆုိ၇င္ေလ အမွန္းတုိင္းေၿပာ၇၇င္သူေၾကာင္.အခုခ်ိန္ထိ တစ္ေယာက္ထညးေန၇င္ တီေကမ်က္၇ည္က်မိတယ္ ကြာ




အင္သူကဘာလို.တီေကကိုထားသြားတာလဲ


စုိးမူိးအခ်ိန္၇တယ္မဟုတ္လား
ေၿပာၿပမယ္ေလ



အင္းစိုးမိုးလဲအဲ.လိုပဲသီခ်င္းေတြနားေထာင္ၿပီးငိုရတယ္
အင္းရတယ္



သူက၇န္ကုန္က
ကမာ၇ြတ္………….မွတ္တုိင္ကေဘာ္ဒါကုိသိလား



နာေထာင္ေပးမယ္
အင္
သိတယ္



အဒီမွာ သူကစာသင္တယ္
အသက္24
နွစ္
တီေကထက္ အသက္ၾကီးတယ္



ေအာ္အင္း
သူ.နာမည္က



ကုိဦး

ေအာ္ အင္း


သူ နဲ့က တတိယနွစ္ ၀က္ေလာက္တုန္းကေတြ.တာအြန္လုိင္းမွာ သူကဟုိမုိမဟုတ္ဘူးေတြ.စကေလ ေနာက္ၿပီးvzoမွာေတြ.တာဆုိေတာ
တီေကလဲမထင္ဘူးေလ သူငယ္ခ်င္းလုိပဲ
တီေက သူနဲခင္ေတာ.တီေကအေၾကာင္းေတြေၿပာၿပၿဖစ္တယ္

.



အင္းအဲ.တာနဲ.သူကဘာေၿပာလဲ



သူက…………………တက္ကၠသုိလ္…………ၿပီးၿပီ
သူက လက္ခံတယ္ေပါ.
သူလဲစိတ္၀င္စားမိတယ္
ဒါေပမဲ့ သူက တီေကနဲ.တစ္ေန.စကားမေၿပာ၇၇င္မေနနိငင္ဘူးတဲ.
သူတကယ္ေၿပာတာ
တီေကေက်ာင္းပိတ္ေတာ.အိမ္ၿပန္တာ တစ္ေန။မွ ဖုန္းၿပတ္၇က္မရွိဘူး
ကုိ.ယ္ပုိင္မရွိပဲနဲဳကုိုိ ဆက္တာ အဒါ သူနဲ.အင္တာနက္သြားေၿပာတာ မန္းတေလးမွာတုန္းက
အိမ္နဲ.ၿမုိ.နဲ.ကနာ၇ီ၀က္ေလာက္ ဆုိင္ကယ္စီး၇တယ္ေလ အဒါသုံးနာ၇ီေလာက္ၾကာသြံားတာ အိမ္က မေၿပာဘဲထြက္ သြားလုိ.အေဖက သုံးခ်က္ လက္သီးနဲ.ထုိးတာလဲခံ၇ဖူးတယ္



အင္းတကယ္ခ်စ္ရင္ေတာ.ဟုတ္တယ္
အဲ.တာက



မနက္ဆက္လုိ.မေတြ.၇င္ ေနလည္ဆက္ မေတြ၇င္ညေနဆက္
တစ္ေန.ကိုမေတြ.မခ်င္းဆက္တာ တီေက စိတ္ကလည္း အိမ္ၿပန္တာဆုိေတာ.တီေက မွာအေဖာ္မရွိဘူး ကြာ



အင္



ၾကာေတာ.သူဖုန္းကုိပဲေစာင္.ေနမိတယ္
ဖုန္းတစ္၇က္တစ္ေလပ်က္၇င္ အ၇မ္း ကုိ စိတ္ညစ္တယ္
ေနာ္ကေတာ. တီေက အခုုေနာ္က္ဆုံးနွစ္ ၿပန္တက္ေတ.မေကြးကုိအေစာၿပန္လာတယ္



အင္တာဆိုသူ.ကုိခ်စ္တာေပါ.



အင္း
အိမ္မၿပန္ခင္ အ၇င္ကတည္းက သူကုိေၿပာလုိက္ေလ အ၇မ္းၿမတ္နုိးတယ္လုိ.
သူကတည္းတီေကသေဘာတဲ. ကြာ
တီေကမေကြးကိုေစာေ၇ာက္ေတာ. သူလဲေနၿပည္ေတာ္မွာဘြဲ.ယူမွာအဒါသူ.ေဘးတူရွိေပးပါဆုိလုိ
သူညီေလးဆုိၿပီးသူ.သူငယ္ခ်င္းေတြေၿပာေခၚတာေလ
သူကနြဲ.လည္းမနြဲ.ဘူးဒ
စေတြ.ကတည္းက အၿပင္မွာထက္ ပုိခ်စ္မိသြားတယ္ ကြ
အခုခ်ိန္ထိေနၿပည္ေတာ္က၇္ကေတြကုိမေမ.ဘူး



အင္းတာကိုသူကဘာလုိ.ထားသြားရတာလဲ



ေၿပာၿပမယ္ေနာ္


အင္ေၿပာ



ေနၿပည္ေတာ္မွာ သူအေမ လုိက္လာတယ္ေလ
အဒါနဲ.သူကညီကုိလုိ.ေၿပာထားတယ္ကုိ
တီေက သူအေမနဲ.အခုမွ သိေတာ.စကားမေၿပာၿဖစ္ဖူးေလ
သူကလဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္တီေကကိုခ်စ္လဲဆုိ တစ္ေနကုန္ လုံး သူအေမဆိကုိ 1နာ၇ီေလာက္ပဲ သြားေတြ.တာေလ
တီေကေဘးမွာတစ္ေနကုန္ေနတယ္



အင္



သူအေမနဲ့စိမ္းေနတာကုိ သူ.သူငယ္ခ်င္းက၇ိပ္မိသြားတ္ယ အမ်ဳိးမေတာ္ဘူးဆုိတာေလ


အင္းအဲဒီေတာ.



အဒီမွ ာ ေၿပာၿပမယ္ သူက ဘြဲ ၇က္ဟာဇယ္ေန.က အခန္းမွာတီေကက်န္ခဲ.။တာ
သူကခန္းမ သြား၇တယ္ေလ
အဒီမွာ သူ.သူငယ္ခ်င္းကဖြင္.ေမးတာ
တီေကကုိ
အမ်ဳိးမေတာ္ဘူးဆုိတာေၿပာလုိက္တယ္



အင္း



အဒီအေၾကာင္းကုိသူ.သူငယ္ခ်င္းက သူ၇န္ကုန္ကတုိက္ခန္းတူတူေနတ.ဲသူငယ္ခ်င္းကုိသတင္းလွမ္းေပးလုိက္တယ္
အဒီေန. တုန္းက သူကေတာင္ ဘြဲ.ယူၿပီးေတာ. လာမၾကုိလုိ.တဲ.စိတ္တုိေနတာ
တီေကကုိ
အၿပန္ၾကေတာ. သူေဒါသၿဖစ္လာတယ္
တီေကက လာမၾကုိတာသူကေတာ.တီေကအတြက္ဆုိ ဘယ္လုိေနေပး၇ေနနုိင္တယ္ေပါ.
အ၇မ္း သတိ၇တယ္ အဒါေတြေ၇ာ
အဒီေနာက္ တီေက ၇န္ကုန္ကုိေနၿပည္ေတာ္ကေနသူနဲ.လုိက္ သြားတယ္


အင္း



၇န္ကုန္မွာ xxxxxေက်ာင္းနားမွာသူကေနတာ
တုိက္ခန္းငွားထားတယ္ေလ
အဒီမွာ သူ.သူငယ္ခ်င္းနဲ.တူတူငွားတယ္
သူ.သူငယ္ခ်င္းက တီေကတုိ.ကုိသိပါတယ္
ဒါေပမဲ.လုိလားပုံေတာ.မ၇ဘူးေ



ေအာ္ အင္
ရန္ကုန္သားေတြကဒီလိုပါပဲ



သူကေန.စာသင္လုိက္ၿပနလာလုိက္
တီေကကသူစာသင္၇င္ အင္တာနက္သုံးတယ္ေလ
အဒါကိသူကမၾကုိက္ဘူး
လမ္းမွာထြက္၇င္ေတာင္သူက တီေကကုိသူမ်ားၾကည္.တေတာင္ မခံဘူး
တီေကကၿပန္ၾကည္.လုိကေတာ.အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ကကေလးတစ္ေယာက္ကုိဆူသလုိဆူေတာ.တာပဲ



အင္း



သူကၾကေတာ.ေဖာက္ၿပန္ဖုိ.မေၿပာနဲ. တီေကလြဲ၇င္သူဘယ္ေကာင္ေလးေကာင္မေလးကိုမွ စိတ္မရွိဘူး



ဒီေလာက္ခ်စ္ၾကတာကိုဘယ္ကေနဘယ္လိုၿဖစ္သြားတာလဲ


သူ၇ဲ.ပကထမအခ်စ္ဥ္ီးကတီေကေလ
အ၇မ္းေပ်ာ္ဖုိ.ေကာင္းတယ္
ညဆုိ 11မွ သူက ေဘာ္ဒါကၿပန္လာတယ္ တီေက လမ္းထိပ္မွာထြက္ၾကုိ



အင္;



ေနာက္ေတာ.သူ ကတီေကကုိ သ၀န္တုိတာေတြကလြန္လာတယ္
ဒါေပမဲ့တီေက သူသ၀န္တုိတာကုိၾကည္.ၿပီးေတာ. စိတ္မညစ္ခဲ.ဘူး
ဒါေပမဲ့ စိတ္မေကာင္းတာက သူေတာ္ေတာ္ပူေနၿပီ ေလ ကြာ
သူစိတ္ထဲမွာ သံသယ၀င္တယ္ဆုိတာဘယ္ေလာက္ခံစား၇မယ္ဆုိတာတီေကသိတယ္ေလ



ဟင္

တီေက အတြက္ အေသးစိတ္ကစၿပီးစိတ္ပူတက္တယ္
အေသးစိတ္ကစၿပီးေပးဆပ္နုိင္တယ္



ေအာ္ အင္



ဒါေပမဲ သူအတြက္တီေကကပထမေနာ္ ပထမတုိ.၇ဲံ.ဆုိးက်ဴိးကုိသိလား



သူကတအားခ်စ္လို.ေနမွာေပါ.



လူသိ မခံ၀ံ.တာ


အင္းေၿပာ



သူေဘာ္ဒါက သူေတြသိမွာစုိးတယ္ေလ သူကဆ၇ာကုိ
အဒီတုန္းက 10၇က္ၾကာေနၿပီးၿပန္လာတယ္
အေပ်ာ္ဆုံး၇က္ေတြေပါ.



အင္းအဲတာကလဲဟုတ္ေတာ.ဟုတ္ပါတယ္ေလ
သူကဆရာကို



သူကမေကြးမွာေက်ာင္းၿပန္တက္ေတာ. ဒီတစ္ခါလာ၇င္ သူစာခ်ဳပ္နဲ. လက္ထပ္ထားခ်င္တယ္တဲ.




ဟုတ္လား
တီေကကေကာ္ဘယ္လိုေၿပာလိုက္လဲ


တီေက က ေတာ.သေဘာမက်ဘူး ဘယ္လုိလဲဆုိေတာ. အခုခ်ိန္ၿမန္မာနုိင္ငံကခြင္မွာမၿပဳေသးတာ အဒီေတာ.မေကာင္းဘူးေပါ.




အင္အဲတာလဲဟုတ္တယ္ေလ



ဒါကုိသူကတီေကသူကိုမခ်စ္ဘူးတဲ.ဆုိၿပီးေၿပာေ၇ာ



တာေပမဲ.တူတူေနလို.ရတာပဲ


ဟုတ္တယ္ေလ
တီေကစိတ္ထဲမွာ သူနဲ.တစ္သက္လုံးေနလုိက္ခ်င္တာ
တစ္ခါတစ္ေလ ကေလးတစ္ေယာက္လုိတစ္ခါတစ္ေလ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္လုိတစ္ခါတစ္ေလ သူငယ္ခ်င္းလုိေနေပးတက္တဲ.သူကုိ အ၇မ္းခ်စ္တာေလ



အင္းေလ
တီေကကတီေကခ်စ္တာေတြကိုဖြင္.မေၿပာၿပဘူးလား



ေၿပာၿပတာေပါ.
သူကလဲ ယုံတစ္၀က္မယုံတစ္၀က္
ၿဖစ္ကုန္တာေလ
သူ.သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၇န္ကုန္ကုိလာလည္တယ္ေလ


ေအာ္ အင္း



အဒါ သူနဲ့အတူေနတဲ.ဖတ္တီးက သူအေၾကာင္းကုိေၿပာၿပေတာ.သူ.သူငယ္ခ်င္းက သူကုိနားခ်တယ္
အဒီမွာတီေက ကုိသူၿပန္ေၿပာၿပတယ္
သူငယ္ခ်င္းလုိေန၇ေအာင္တဲ.
ဒါေပမဲ့ တီကုိေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္တဲ.
တီေကမေနနုိင္ဘူး
အဒါနဲ.သူငယ္ခ်င္းနဲ.တီေကနဲ.ေ၈၇ြးေပါ.
ဒါေပမဲ့ အဒီေန.က စိတ္တုိလုိ.ၿပတ္ၿပီလုိ.ေတာင္ေၿပာခဲ.မိတယ္ထင္တယ္
တီေကစိတ္ၾကိးတာလဲပါတယ္ေလကြာ


: ေအာ္ အင္း



အဒါနဲ. သူကုိေၿပာသာေၿပာလာတာ သူကတကယ္ခ်စ္မွန္းသိေတာ. ခ်က္ခ်င္းသူကုိလွမ္းဆက္ သါယ္တယ္
ေဘာ္ဒါလဲမလာတုိက္ခန္းလဲမၿပန္ဘူး
ည ၁၁ေလာက္မွ ဖုန္းခ်ိန္မိေတာ. သူမူးလာတယ္
အ၇က္တစ္ခါမွ မေသာက္တက္တဲ.သူစကာိးမေၿပာနုိင္ေအာင္မူးတာ ကြာ



အင္း
အခ်စ္ၾကးီီတယ္ထင္တယ္



အဒီေန. ညေနကတည္းကတီေက လတ္မွတ္ၿဖတ္လုိက္တယ္၇န္ကုန္ကုိထပ္လုိက္ သြားတယ္



သူက


သူတီေက လာမယ္ဆုိေတာ. ေပ်ာ္ တယ္ေလ
အဒီၾကေတာ.သူစိတ္မဆုိးေတာ.ဘူး
ၿပန္ေခၚၾကတယ္ေလ
ေအာ္
ေၿပာစ၇ာက်န္ခဲ.တ္
ပထမတစ္ေခါက္က ေလ
ၿပန္ခါနီးမွာ တီေက သူနဲ.ခ်စ္သူၿဖစ္တာ အမွတ္၇တစ္ခုရွိေအာင္ဆုိၿပီ အြန္လုိင္းေပၚမွာခင္တဲ.၇န္ကုန္ကတစ္ေယာက္ကိုေခၚၿပီးလွည္းတန္းမွာမုန္.ေက်ြးတာ
အဒီလူက လမ္းမေတာ္ အဖြဲ.ကလူေတြေလ



ေအာ္ အင္



သူတုိ.က တစ္ေယာက္ထဲလာဆုိ တစ္ဖြဲ.လုိက္လာတယ္ေလတီေကထက္ပုိၿပီးဟန္းဆန္းၿဖစ္တဲ.သူကုိၾကုိက္ကုန္တာေလ တစ
အဒါ ညၾကီးကိုဆူးေလဘက္ေခၚတ.္ယ္
အေစာပုိင္းေတာ. မသိလုိလုိက္ သြားတယ္
ေနာက္ေတာ.မွ သူတုိ.တစ္ခုခုပဲဆုိၿပီး စုိး၇ိမ္စိတ္၀င္လာေတာ. လိမ္ညာလွည္.ပတ္ၿပီးၿပန္ေၿပးလာတာ



အင္
သူကတစ္ၿခားသူကိုၾကိဴက္တာလား



မၾကုိက္ဘူး
ဘယ္လုိrole ကေနနတီေကမွ တီေကပဲ
သံသယကုိ၀င္စ၇ာမလုိေအာင္ေကာင္းတာ
ဆက္ေၿပာမယ္ ဒုတိယတစ္ေခါက္၇န္ကုန္ကုိေ၇ာ္ကေတာ.



ဆူးေလဘက္မွာကေပါတယ္


ဒါေပမဲ.အဒီအေခါက္ၾကေတာ.သူေၿပာတယ္
သူေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္တယ္တံဲ.
တီက၇ဲ့အခ်စ္ဦးသူၿဖစ္ခ်င္တာ
အခုတီေက၇ဲ.အခ်စ္ဦးကသူမဟုတ္ဘူးတဲ.



ဟင္ဘာလို.လဲ
ဟင္



သူေၿပာဖူးတဲ.စကားနွစ္ခြန္းကုိအခုခ်ိန္ထိမွတ္မိေနတယ္
အ၇မ္းခ်စ္တယ္ဆုိတာထက္ပုိပါတယ္ တဲ.



တီေကကတစ္ၿခားလူထားဘူးလို.လား


ေနာက္ၿပီး ဘယ္ေတာ.မွ တီေကအေပၚဘယ္သူကမွ သူေလာက္ခ်စ္နုိင္မွာမဟုတ္ဘူးတဲ.
သူအ၇င္တုန္းကတစ္ၿခားသူရွိတယ္ေလ


သူကတီေကရဲ.အခ်စ္ဦးမဟုတ္ဘူးလား



အခ်စ္ဆုံးေပါ.
တီေက၇ဲ.အခ်စ္ဆုံး


ေအာ္
အင္



အဒီတုန္းကၾကေတာ. အၿပင္မထြက္ေတာ.ဘူး၇န္ၿဖစ္တက္လုိ.ေလ
ဒါေပမဲ့၇ုပ္၇ွင္ေတာ. သြားၾကည္.ၿဖစ္တယ္
အသည္းပုံခ်ဳိခ်ဥ္ကုိ တစ္ေယာက္တစ္ၿခမ္းစားတယ္
တစ္ကားလုံးအစကေနအဆုံးလက္ကုိမလြတ္ဘူးကုိင္ထားတယ္
အၿပင္မွာတကယ္ဆုိ၇င္ တီေကကုိေဘာ.ထင္မွာ ဘာလုိ.လဲဆုိေတာ.တီေကကေလးဆုိလုိပဲသူေ၇ွ.မွ
ာေလ



ေအာ္ အင္


၇န္ကုန္မွာ တီေကမၾကုိက္တဲ.အစားစာ၀ယ္လာတယ္ေလ ဒါကုိမၾကုိက္ဘူးလုိ.ေၿပာေတာ. သူမ်က္နွာထဲမွာ ၀မ္းနည္း သြားတယ္
အ၇င္ခ်ိန္တုန္းကမသိဘူး သူနဲံၿပတ္ၿပီးေနာက္တစ္၇ေတာ. ကြာမၾကုိက္တဲ.ေက္ာဖီကုိအတင္းတုိက္တာ အဒီကမွ သူကိုအ၇မ္းစာနာတယ္ေလ
ငုိေတာင္ငုိမိတယ္ ကြ အဒီတုန္းက သူကိုသတိ၇လုိ.ေလ



ေအာ္ တီေကကလဲ
စိုးမိုးဆိုလဲ
ေကာ္ဖီအရမ္းၾကိဳက္တာ


တီေကဆက္ေၿပာၿပမယ္



တီေကကမၾကိဴက္ဘူးလား



မၾကုိက္ဘူး
ေသာက္ကုိမေသာက္တာ



အင္ေၿပာ
စိုးမုိးဆိုရင္တစ္ေန.ကို10ထုပ္ေလာက္ကိုေသာက္တာ



သူ လက္မွာလက္စြတ္နွစ္ကြင္းရွိတယ္
အဒါ သူ အ၇မ္းခ်စ္တဲ.သူနဲ့ဆင္တူ၀တ္ဖုိ.ေပါ.ငယ္ငယ္ကတည္းကလုပ္ထားတာတဲ.



အင္



ေစာေစာပုိင္းေတာ. တစ္ကြင္းကအေသးအစ္ကြင္းကအၾကီးေလ
သူလက္နဲ.ေတာ္တယ္
တီေကက အေသးကြင္းကုိပဲ၀တ္တာ လက္သန္းမွာ
အဒါသူကဆင္တူေအာင္လက္သန္းလုိက္၀တ္တာ



အင္



နွစ္၇က္ပဲခံလုိက္တယ္လက္စြပ္က
ဘယ္လုိၿဖစ္လဲဆုိတာ.



ဟင္ဘာလို.လဲ



သူစာသင္ၿပန္လာခ်ိန္ကုိ ၾကုိေ၇ာက္ေနတာ တီေက ကအင္တာနက္သုံးေနလုိ.တဲ.
တီေကလဲ သူမရွိ၇င္အခနး္မွာတစ္ောက္ထဲပ်င္းတယ္ေလ
သူကၾကုိေ၇ာက္ေေနတာ.ဆူေတာ.တာေပါ. ကြာ



ေအာ္ အင္းတာလဲဟုတ္တယ္ေနာ္


အဒါနဲ.ေ၇ခ်ဳိးခန္းတံခါးကုိေလာ.ခ်ၿပီး အထဲမွာေ၇ပန္းဖြင္.ၿပီးစိတ္ညစ္လို.ထုိင္ေနလုိက္တယ္
ငုိလဲငုိတယ္
ကေလးတ္စ္ေယာက္လုိတီေကငုိေနမိတယ္ေလ ကြာ



သူကၿပန္ေရာက္တာနဲ.တီေကကိုၿမင္ခ်င္တာေနမွာေပါ.



သူအနားမွာတီေက ကကေလးတစ္ေယာက္လုိေန၇တာအ၇မ္း သေဘာက်တယ္


ေအာ္ အင္း



အဒါအၿပင္ ဘက္ကေန တံခါးကုိထုတယ္



အင္



သူေတာင္းပန္တယ္ေလ
တီေကကုိ စကားမာမာေၿပာလုိက္လုိ.တဲ.
တီေက တံခါးဖြင္.ေပးေတာ.
သူ၀င္လာၿပီးစကားအေခ်တင္ေၿပာတယ္ေလ
ဒါေပမဲ့ အဒီၿပသနာကေၿပ လယ္သြားတယ္
တီေကကုိသူကေလးတစ္ေယာက္လုိေ၇ခ်ဳိးေပးတယ္



စိုးမုိးကေတာ.တူတူမေနလိုက္ရေတာ.တီေကေလာက္မခံစားရဘူးတာေပမဲ.
အင္



အၿမဲတမ္းေ၇ခ်ဳိးတုိင္းသူခ်ဳိးေပးတာ အဒါပထမအေခါက္ကတည္းက
အဒီေန.တုန္းက အဒီထဲမွာ သူနဲ.တီေကေသာင္းက်န္းလုိက္တယ္ေလ



ဟီးေရခ်ိဳၚေတာ.

ညအိပ္ ယာ၀င္ေတာ. သူလက္သန္းမွာလက္စြပ္မရွိေတာ.ဘူး



အင္အဲ.တာကိုဘယ္လိုၿဖစ္သြားက်တာလဲ
ဟင္


ေ၇ခ်ဳိးခန္းထဲကက်တယ္ထင္တာပဲ


ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ


ေ၇ခ်ဳိးတယ္ဆုိေတာ. ေ၇ပုိက္တုိင္းက်မွာထင္တယ္
အဒီေန.က စိတ္မေကာင္းဘူး
တီေက လက္က ဟာလဲခ်ြတ္ၿပီးေပးလုိက္တယ္


အင္း



ေနာက္ၿပီးလက္စြပ္ကေ၇ႊစစ္စစ္ေလ ေတ္ာေတာ္ေလးတယ္



အဲတာနဲ.



တီေက တုိက္ေအာက္က ေ၇ပိုက္ နားဆင္းရွာမယ္လုပ္တယ္ေလ
မဆင္း၇ဘူး
ေအာ္ ေမ.ေနတာ၇ယ္စ၇ာတစ္ခုရွိတယ္ေၿပာၿပမယ္
သူစာသင္ၿပန္လာတာကုိေလွခါးထိပ္ကေနေစာင္.ေနတာ


အင္ေၿပာေလ



သူက တီေကရွိတာသိတယ္
တီေကအၾကံကုိမသိဘူး
တီေကကအ၇ပ္ပုေတာ.ေလွခါးအေပၚထစ္ကေနနမ္းမယ္ေလ
သူနဖူးကုိ



အင္
တာနဲ.



အဒါလွမ္းအနမ္းတီေကအၾကံ မသိလုိ.



အင္



သူဇြတ္တက္လုိက္တာ တီေက နုတ္ခမ္း နဲံသူနဖူးနဲ.အရွိန္ၿပင္းၿပင္းပဲတုိက္တာ
ေသြးေတြခ်က္ခ်င္းစီးက်လာတယ္



ဟင္


နုတ္ခမ္းတစ္ခုလုံးထူပူၿပီးေပါက္ကုန္တယ္



ဟုတ္လား



ဟုတ္တယ္
အဒါေတာ.အခုထိမေမ.ေသးဘူး
အဒါ ၇နကုန္မွာ၁၀၇က္ၾကာတယ္
တီေက မၿပန္ခ်င္အ၇င္၇က္ကသူဘုိက္ေအာင္.တယ္တဲ.
သူကေလးေလး၇ေနတာတဲ.
၇ယ္လုိက္၇တာတီေကသူကိုပုိေတာင္ခ်စ္မိသလ ုိပဲ



အင္း

အဒါနဲ. သူ ကုိစိတ္မခ်တစ္ခ်နဲ.ၿပန္ခဲ.တ.္မေကြးကုိ
၇က္20ေတာ္ငေနဖူးတယ္
မေကြးမွာ ေ၇ာက္ေတာ.တစ္ပါတ္ေလာက္ထိ သူနဲ့အဆင္ေၿပတာ္



အင္

တစ္၇က္ၾကေတာ. သူခ်က္ထားတာသြားၾကည္.ခုိင္းတယ္
သူအေကာင္.ပါ.၀ါေတြတီေကသိတယ္ေလ



အင္



သူကုိေၿပာထားတယ္ အ၇င္တစ္ခါလမ္းမေတာ္အဖြဲ.ထဲကတစ္ေယာက္က



တာနဲ.



တီေက အ၇င္တုန္းက ၇ွဳပ္တဲ.အေၾကာင္းေတြေလ


အင္



သူတုိ.ကုိအီဖူးတယ္ေပါ.ကြာ



ေအာ္



ဟုိကအ၇င္ကတည္းကမွတီေက ကုိသ၀န္ကတုိတုိ၇ယ္


တာနဲ.


သူကုိတီေကေၿပာတယ္ေလ သူရွိေနစဥ္မွာတီေက မေဖာက္ၿပန္ဘူး
သစၥာရွိတယ္လုိ.


ဟိုေကာင္မေတြကလဲေမႊလိုက္တာသူမ်ားအတြဲကို



အဒီေတာ.သူကိုတီေကကၿပန္တင္းလုိက္တယ္
တီေက ကုိ ၁၀တန္းစာေမးပြဲေၿဖတဲ.၇က္အတြင္းဖုန္းမဆက္နဲ.လုိ.
တီေကကုိစိတ္သန္.တယ္ဆုိ၇င္ ေၿဖၿပီး သြား၇င္မေကြးကိုလာလုိ.
တီေက နဲနဲ ေဒါသၾကီးသြားေတာမလုပ္သင္.တာတစ္ခုကိုလုပ္လုိက္သလုိပဲ
သူ.သူငယ္ခ်င္းကုိ လဲ ေၿပာၿပလုိက္တယ္အေစကလည္းကမွ ၿပတ္ေစခ်င္ေနတာ သူ.သူငယ္ခ်င္းကုန္းပါတုိက္ေပးလုိက္တယ္
နွစ္ေယာက္စလုံးကုိ
သူကုိဖုန္းမဆက္နဲ.လုိ.ေၿပာ သာလာတာ နွစ္၇က္ေလာက္ၾကာေတာ.မေနနုိင္ေတာ.ဘူး
အြန္လုိင္းလဲသူကစာေမးပြဲေၿဖေေနတာ.မတက္ေတာ.ဘူး
သူေက်ာင္းသားေတြ အလုပ္၇ွဳပ္နတယ္ေလ
ဒါေပမဲ့ သူေဘာ္ဒါကုိဖုန္းလွမ္းဆက္တာကုိသူမၾကုိက္ဘူး
မဆက္ပါဘူး



အင္



သူေနတဲံ.တုိက္ခန္းကုိဖုန္းဆက္ေတာ. သူကုိင္တယ္ မနက္ၾက၇င္ဖုန္းဆက္မယ္ အခု သူေဘးမွာ သူ.သူငယ္ခင်္းေတြရွိတယ္ေပါ.
ေအာ္ တီေက၇န္ကုန္ကၿပန္ေတာ. သူေမသူအိမ္ယာနားကအေဆာင္တုိက္ခန္းကုိေၿပာင္းေနတယ္ေလ
အဒီေတာ.ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုထဲေ၇ာက္ၿပီးေလ
သူရွက္တက္တယ္ထင္တယ္
မနက္ၾကေတာ.ဖုန္းမဆက္ဘူး
တီေကစိတ္ထဲမွာ သူစိမ္းကားေနတယ္လုိ.ထင္တယ္
တစ္မနက္လုံး ဖဳန္းဆက္ခ်ိန္လဲေက်ာ္ေ၇ာ အခန္းထဲမွာ သီခ်င္းအၾကယ္ၾကီးဖြင္.ၿပီးထုိင္ကုိငိုတာ



အင္







အက်ယ္ၾကီးေအာ္ငုိတာ သူင္ယခ်င္းေတြက တီတုိ.အေၾကာင္းကုိသိတယ္ေလ
ဒါေပမဲ့ သူကုိတီေက စိတ္ထဲမွာနာသလုိၿဖစ္ သြားတယ္
တကယ္ေတာ.နာဘူး ေသြးရုူးေသံြးတန္းၿဖစ္တာ
သူနဲ.ေ၀း၇၇င္ဆုိၿပိးေတာ.ေလ
အဒီေန.တုန္းက သူေဘာ္ဒါကိုပထမဆုံးအၾကိမ္းဖုန္းေခၚလုိက္တယ္
တီေက ဆုိင္ကယ္အက္ဆီဒင္.ၿဖစ္တယ္ဆုိၿပီးေတာ.ေလ




: အရမ္းငိုခ်င္တယ္ကြာ.........အ၇မ္းသတိရတယ္......

သူစာေမးပြဲၿပီးခ်ိန္အေဆာင္ကုိဖုန္းဆက္တဲ.အခ်ိန္မွာ အေဆာင္က ကုိင္လုိက္တယ္ ၾကုိေၿပာထားေတာ.ညာေတာ.ေပးပါတယ္
ဒါေပမဲ့တီေက ပြန္း၇ုံတင္
ေပါ.



အင္း
အဲဒီေတာ.



အဒါကဘာလုိ.လဲဆုိေတာ.စာေမးပြဲေၿဖၿပီးၿပီးခ်င္းမေကြးကိုလာေစခ်င္လုိ.ေလ


အင္း


သူကသိတ္မစုိး၇ိမ္ေတာ.ဘူး



သူလိုက္လာလား



ဖုန္းထက္မဆက္ေတာ.တီေကနဲ.စကားမေၿပာလုိက္၇ဘူး
မလုိက္ဘူး
အဒီ၇က္အတြင္းသူေတာ္ေတာ္ေၿပာင္းလဲသြားတယ္
ေသြးေအး သြားတယ္



ဟုတ္လား
အသစ္ထားလို.လား
သူက



ဒါေပမဲ့ တီေက သူနဲ့.ေနာက္.ေန.ေဘာ္ဒါမွာဖုန္းဆက္ၾကည္.ေတာ. သူ နဲ့ေတြ.တယ္
သူကိုေဘာ္ဒါမေခၚနဲ.တဳဲ.
အဒီေန.ကစကား ေၿပာလိုက္၇တယ္
ဘာေၾကာင္.ၿဖစ္ၿဖစ္သူက မခြဳဲဘူးတဲ.
ကတိေနာ္လုိ.ေၿပာလုိက္တယ္
ေတာ္ေသးတယ္တီေကတုိ.လဲေနာက္.ေန.စာေမးပြဲေလ
စာတစ္လုံးမွမက်က္၇ေသးဘူး
က်က္ဖုိ.အားွရိေတာေပါ.

အင္



ဒါေပမဲံ စာေမးပြဲကနွစ္၇က္ေလ
ေနာက္.ေန.ေတြဖုန္းမဆက္ေတာ.ဘူး
သူမေကြးကိုလာလုိ.အဆင္မေၿပဘူးလုိ.ေတာ.ေၿပာေတာ.စိတ္မေကာင္းဘူးေလ
သူတီေကကုိခ်စ္ပါတယ္
သူတီေက ကုိခ်စ္လြန္းအားၾကီးသြားတယ္
အပူၾကီးသြားတယ္ေလ
စာေမးပြဲလဲေၿဖၿပီးေ၇ာတီေက၇ုပ္က အ၇မ္းကုိပိန္ေနၿပီ
အဒါေပမဲ. တီေက ကုိသူမဆက္သြယ္ေတာ.ဘူး
အြန္လုိင္းတက္ေတာ. သူ ကတိေတြၿဖတ္လုိက္ေတာ.မယ္တဲ.
တီေကကုိသူေၾကာက္တယ္တဲ.
သူဖုန္းမဆက္ဘူးထင္ၿပီး သူေပးထားတဲ.ပစၥည္းေတြ ေ၇ထဲ ပစ္လုိက္တယ္
သူပါ.၀ါကုိေၿပာင္းမယ္လုိၾကံတာေတြကုိေလ
တီေကစိတ္ထဲမွာသူကိုေမ. သင္.မေမ.သင္.လြန္ဆြဲေနတယ္

အရမ္းငိုခ်င္တယ္ကြာ.........အ၇မ္းသတိရတယ္......


ေနာက္ေတာ.မ၇ဘူး အဒီလုိေမ.ဖုိ.ၾကုိးစားတာမေမ.နုိင္ပဲေ၀း သြားတယ္လုိထင္မိတယ္
သူက အဒီလုိလုိပ္ေတာ.ပုိဆုိးကုန္တယ္
တီေက ေၿပာၿပလုိက္တာ ဆုိးတာပါ
တီေက နဲ့သူဇတ္လမ္းၿပီးၿပီေပါ.
အဒီေန.ကဆုိ အိပ္ေဆးေသာက္အိပ္တာေတာင္ မအိပ္နုိင္ဘူး
အိမ္မွာၿပန္ၿပီးအသဲကြဲတာကုိကုစားတယ္
ပုိဆုိးတာေပါ.
အိမ္မွာ သူအမွတ္တ၇ာဖုန္းဆက္ တာေတြရွိတယ္ေလ
သူမ်ာ းဖုန္းဆက္လာမလာလုိ.ေတာင္ေတြးမိတယ္ ကြာ
ခဏပဲေနတာပါ ၿပန္လာလုိက္တယမေကြးကုိ
သူကိုေတာင္းပန္တယ္အြန္လုိင္းကေနေလ



ေအာ္


သူကမ၇ေတာ.ဘူး
နုတ္ဆက္ပါတယ္တဲ.



တီေကကေတြေ၀လိုက္တာကို



သူဘယ္သူကိုမွ မခ်စ္ေတာ.ဘူးတဲ.
ဟုတ္တယ္ေလ သူဆီကုိလုိက္သြားခ်င္ေပမဲ.အဒီတုန္းက စာေမးပြဲနဲ.
သူကမလာနဲ.တဲ.

အဒီ၇က္ေတြကေတာ.နလန္မထူးဘူး

ာ္ အင္


နွလုံးကၿပန္ေဖာက္လာတယ္ေလ
တီေက အတက္၇ဘူးတယ္

ဟုတ္လား



သူကေတာ.ၿပန္ေတာင္မၾကည္.ေတာ.ဘူး



ခုဆို စိုးမိုးလဲတစ္ခါတစ္ေလ



အ၇င္တုန္းကအြန္လုိင္းမွာေန.တုိင္းေတြ.တဲ.သူအြန္လုိင္းေတာင္မတက္ေတာ.ဘူး
အခုဆုိ သူငယ္ခ်င္းလုိသူနဲ.ခင္ပါတယ္
ဒါေပမဲ့ ဟုိေန.က သူနဲံvzoမွာ ခ်က္ၿဖစ္တယ္
သူအေကာင္.ပိတ္ခံ၇တယ္တဲ.
ေ၀းၿ႔ပီေလ
သူနဲံစကားေၿပာဖုိ.ဆိုတာမၿဖစ္နိင္ေတာ.ဘူးထင္တယ္
အိမ္မက္ထဲမွာ သူအေၾကာင္းမက္တုိင္းငုိ၇တယ္ကြာ
တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ.သူၿဖစ္ေနတယ္လုိမက္တဲ.ဟုိေန.ကဆုိ တီေက အေသကုိခံစား၇တယ္
အိမ္မက္ ထဲမွာငိုသလုိအၿပင္မွာေတာင္မ်က္၇ည္က်ေနတယ္


အင္



၁၀တန္းၿပီးကတည္းကဆုိေတာ. သူနဲ. ေ၀းတာ၄လနီးေနၿပီေလ



တီေကကသူ.ကိုအရမ္းခ်စ္ေနတာကို


ဒါေပမဲ့ အြန္လုိင္းမွာအ၇င္တုန္းကတစ္ခါတစ္ေလေတြ.၇င္ေတာင္သူစကာမေၿပာဘူး တီေကလာ၇င္သူကေ၇ွာင္တယ္
မေကာင္းတက္လုိသာတစ္ခါတစ္ေလၿပန္ေၿပာတာ
အခုေတာ.ဘယ္လုိလူပ္၇မလဲ
သူကုိေမ.မ၇ဘူးကြာ



အင္း
ဒီလိုပါပဲ



သူကုိလုိက္ လာၿပီးေတြ.ခ်င္ေသးတယ္
သူမ်က္နွာေလးကုိၿမင္ၾကည္.ခ်င္ေနမိတယ္ ကြာ
သူကုိအေ၀းကေနၾကည္.ေန၇မယ္ဆုိ၇င္ေတာင္တီေကေက်နပ္နုိင္ပါတယ္
တီေက အဒီေလာက္ထိခ်စ္တယ္
ဒါေပမဲ့ သူနဲ့.စကားေၿပာမိ၇င္ သူ၇ဲ.ညင္းဆုိသံကုိနားနဲ.ၾကား၇၇င္ေတာ.တီေက ေသနုိင္တယ္ထင္တယ္
တီေက ေတြေ၀တာလား
မသိဘူး
ေတြ.လဲေတြ.ခ်င္တယ္တစ္ခါတစ္ေလဆုိ အ၇မ္းေါဒသၿဖစ္တယ္
တစ္ခါတစ္ေလကုိအ၇မ္းယူၾကးဳုံမ၇ပဲ
၇န္ကုန္ကုိလာခ်င္တယ္ ကြာ
အခုခ်ိန္ထိစိတ္ညစ္ေနတုန္း ဒီေန.ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္သတိ၇မိလုိ.ေလ


အင္း
တီေကေၿပာတာေတြကိုနားေထာင္ၿပီးေတာ.


၇န္ကုိကုိလာၿပီးသူကုိ၇ွာေတြ.၇ေကာင္းမွာလား
သူကေတာ.ေဘာ္ဒါမွာပဲရွိမယ္ေလ



စိုးမိုးလဲသူ.ကိုအရမ္းသတိရတာပဲ



တီေက၇င္ထဲမွာ၇ွိတဲ.နွလုံးသားထဲမွာသူပဲေန၇ာယူေနတယ္
အခုေလ တီေက သူ၀တ္ေစခ်င္တဲ.ပုံစံ၀တ္လာတယ္ေလ ေဘာင္းဘီတုိေတြ ၀တ္တဲတီေကကုိ သူက ပုဆုိးေလးနဲ.ေတြ.ခ်င္ေနတာေလ အခု စတင္ေကာ္လာအၿဖဴနဲ.ပုိဆုိးနဲ. သူကုိသတိ၇တဲ.အခါတုိင္းလုိ္လုိ တီေက ၀တ္တက္တဲ.၀တ္စုံေလးေပါ.ေနာက္ၿပီးေတာ. တီေက ဆီမွာ သူ၀တ္ဖူးတဲ.အင္းက်ီေလးတစ္ထည္ရွိတယ္ အဒီဟာေလးကုိေတာ.သိမ္းထားတယ္
တစ္ခါတစ္ေလ ၀တ္ၾကည္.တယ္ သူ၀တ္ထားတာဆုိေတာ. ၇င္ထဲမွာေနြးေထြးေနသလုိပဲေလ ကြာ မေန.တုန္းကေတာင္westlife သီခ်င္းနားေထာင္ၿဖစ္တယ္ let me go home ေလ
သူတုိ.အတြက္က အိမ္ၿပန္ခ်င္၇င္ ၿပန္ဖုိ.ၿဖစ္နုိင္ေခ်၇ွိေပမဲ.တီေက အတြက္ေတာ.သူရွိေနတံဲ.အိမ္ေလးကုိၿပန္ဖုိ.မၿဖစ္နုိင္ေတာ.ဘူးထင္တယ္ ကြာ
အဒီသီခ်င္းနားေထာင္တုိင္းလူေတြေ၇ွ.မွာမ်က္၇ည္ေတာင္၀ဲဖူးတယ္ ကြာကြယ္၇ာမွာေတာ.ငုိမိတယ္ စုိးမုိး



အင္းဒီလုိပဲတီေက၇ယ္ ဘ၀ဆုိတာလုိတာမ၇ေလ 
တီေက သူကုိၿပန္ၾကုိးစားပါ ေနာ္ တီေကကသူကိုအ၇မ္းခ်စ္ေနတာ အဆုံးရဳွံးမခံနဲ.
အခ်စ္စစ္ေတြမွန္၇င္တီေကတုိ.ၿပန္ေပါင္းၾက၇မွာပါ တီေက စိတ္ထဲမွာ သူအတြက္ဘယ္ေတာ.မွစိတ္ဓာတ္မက်နဲ.တီေက  
အင္းပါ ေက်းဇူးပါပဲ တိီေကၾကုိးစားပါ.မယ္ တီေက ကိုအားေပးလုိ.ေက်းဇဴးပဲ စုိးမုိး


ေအာ္ သူငယ္ခ်င္ေးတြပဲ ၇ပါတယ္ တီေက ကံေကာင္းပါေစ 


………………………………………………………………………

Apr 2nd

၈်စ္တူး (၂)

By konyi

ေခ်ာင္း ကုိတံတားနဲ.ၿဖတ္လုိက္ၿပီး္အေနာက္ဖတ္က ကခင္တန္းဘက္ကုိကူး မည္

 

သီတင္းက်ြတ္လ အစမွာ ၀သန္၇ဲ.လက္က်န္မုိးေလေအးေလးေသြးေန သည္

 

စေနေဓာင္.ဘက္ကေတာ.မုိးေတြအ၇မ္းမုွိင္းေန သည္.အေနာက္ဘက္မင္း ကြန္း

ေတာင္အလွက  ၇င္သက္၇ွုေမာ ဖြယ္ေကာင္းေန သည္

 လာသာလာ၇တာ လ်ွပ္စီးတစ္ လပ္လပ္နဲ.ေကာင္းကင္ကိုေတာ. ၈်စ္တူးေၾကာက္ သည္

အေနာက္ေတာင္မုတ္သုန္ေလကုိ၈်စ္တူးေလးအ၇မ္းခ်စ္သည္

 

 

အေမက သူေ၇ာ၈ါအတြက္ ဒန္.ဒလြန္၇ြက္ ဟင္ခ်ဳိေလးေသာက္ခ်င္တယ္တဲ.

ခင္တန္းေလး၇ဲ.ေဘးမွာ  ၈်စ္တူးတုိ.ပုိင္လယ္ကြယ္ တစ္ဧကစာေလာက္၇ွိမည္

ထုိ.ေၾကာင္.ဒီခင္တန္းကုိေၿမေလးကုိ ၈်စ္တူးတုိ.ပဲ ပုိင္သလုိလုိၿဖစ္ေနေသာေၾကာင္.

 

ဒီအေပၚမွာ အပင္မ်ဳိးစုံစုိက္ထားခဲ. သည္ .အေဖကုိေတာ. ၈်စ္တူးေက်းဇဴးတင္၇မလုိပင္

အိမ္အတြက္ တစ္ခါတစ္ေလ ဟင္းစာေလးမ်ား၇တက္သည္  

 

ပဲစိမ္းပင္တန္းတုိင္းၿဖတ္ေလ်ာက္လာလုိက္ သည္  ၈်စ္တူး အ၇ပ္ နွစ္ဆ စာေလာက္၇ွိတဲ. ဒန္.

ဒလြန္ပင္မွာေတာ.အသီးမသီးေသး ဟုိတစ္ေန.ညကမုိးေၾကာင္. အ၇ြက္နုေလးေတြကစီ

ေ၀ေန သည္ 

အသင္.ပါလာတဲ.ေစ်းခံေတာင္းအေသးေလးကုိ လက္တစ္ဖတ္မွ ပိုက္ကာ ဒန္. ဒလြန္

အညြန္.ေလးေတြစခူးလုိက္ သည္

 

တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တုိက္လာနဲ.မုိးေလးေအးေအးက   ၈်စ္တူးမ်က္နွာကိုတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္

က်ီစယ္သြား သည္ 

 

 

`ခ် လပ္ ´အလင္ေ၇ာက္တစ္ခ်က္လပ္သြား သည္ ထင္ သည္ 

 

မ်က္စိကုိ အကုန္မွိတ္ခ်လုိက္ သည္    ခူးလက္စလက္နွစ္ဖတ္က နားနွစ္ဖတ္ကုိ

 တင္းပ္စြာဖိပိတ္ထားလုိက္ သည္။

ခဏေန သည္ ထိ မုိးၿခိမ္း သံကုိ ၈်စ္တူးမၾကား၇  

 

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္လ်ပ္စီး လပ္လ်ွင္မုိးသံပါေနၾကေလ   

၈်စ္တူးေနာက္သုိ.လွည္.ၾကည္.လုိက္ ေတာ.  ကမ၇ာကုိင္လွ်ပ္ၿပုံးၿပဳံးၾကီး၇ပ္

ၾကည္.ေန တဲ.သူကိုေတြ. သည္ 

 

`ဟားဟား  ေၾကာက္လုိက္တဲ.ကေလးပဲမင္းကေတာ. ´

`လန္.တာကုိ   အစ္ကုိအသံအေပး ဘာမေပးနဲ.  မီးေ၇ာင္လတ္လာေတာ.မုိးသံမွတ္လုိ.ေပါ.´

`မင္းေတာ္ေတာ္ေၾကာက္တက္တာပဲ ဟုိေန.ကလဲ လန္.ဒီကေန.လဲ  ဟားဟား´

 

`မ၇ယ္ပါနဲ. က်ြန္ေတာ္တကယ္ေၾကာက္လုိ.ေၾကာက္တယ္ေၿပာတာ ´

၈်စ္တူးစိတ္တုိတုိနဲ.ေၿခေဆာင္.ကာ သူေ၇ွ.မွ ေနထြက္လုိက္ သည္  ၿပန္တာပဲေကာင္းမည္

 

လူကိုေလွာင္သလုိလုိနဲ.  ဘယ္လုိလူၾကီးမွန္းမသိဘူး

 

`ေဟးေဟး  ေနဦးေလ ၈်စ္တူး ……ကုိယ္. ကုိေစာင္.ဦးေလ ´

 

`ဘာလုိ.ေစာင္.၇မွာလဲေန၇စ္ေပါ.  ၿပန္ေတာ.မယ္ ´

 

`ခဏေလး၈်စ္တူးက ေစာနက ကိုမင္း  အ၇ြက္ခူးေနတဲ.ပုံကုိေခ်ာင္း၇ုိက္တာ ´

၈်စ္တူး လက္ကုိဆြဲလုိက္ေတာ. ၈်စ္တုူးအေနာက္ကုိၿပန္ လွည္.လုိက္ သည္

 

`အယ္ ဟုတ္သားပဲ  အခုမွ သတိ၇တယ္ အဒီပုံ၇၇င္ ၈်စ္တူးၿပန္ေပး´

 

`မင္းလုိခ်င္၇င္ၿမဳိ.ေ၇ာက္၇င္ပုိ.ေပးလုိက္မယ္ေလ    ဒါနဲ.အခု အဒီ အ၇ြက္ဘာလုိ.လာခူးတာ

လဲ´

 

`အေမ.အတြက္ပါ   ေသြး တုိး လုိ.တဲ.    ….ဒါနဲ.အစ္ကုိက ေဆးေက်ာင္းသားမဟုတ္လား ´

 

`ဘယ္လုိလုပ္သိလဲ  ´

`သိတာေပါ.   ၇ြာထဲက အပ်ဳိေတြေၿပာေနၾကလုိ.ေလ အစ္ကုိက ၈်စ္တူးတုိ.၇ြာသူေတြ၇ဲ.

ပ်ဳိတုိင္းၾကုိက္တဲ.နွင္းဆီခုိင္ေလ ´

`ေၿမွာက္မေနပါနဲ. ၈်စ္တူး၇ာ  မင္းကုိ    ဓာတ္ပုံ၇ုိက္ေပးမွာပါ ´

`ဟီဟီ ဘယ္လုိလုပ္သိလဲ ၈်စ္တူး ဓာတ္ပုံ ၇ုိက္ခ်င္တာ ´

 

`သိတာေပါ. ကြာမင္း ဓာတ္ပုံကုိၿပန္ေတာင္းကတည္းက သိတယ္ ´

 

စကားသံအဆုံးမွာ အစ္ကိုမ်က္နွာမွာ အၿပဳံးတစ္ခု ဒြန္တြဲပါလာတာကုိ၈်စ္တူးေငးေနလုိက္

သည္။ အ၇မ္းေခ်ာတာပဲ

 

`ဒါဆုိ ဟုိ၀ါးတံတားေပၚမွာ ၇ုိက္ေပး၇မယ္ လာ´

 

 

တံတား အစေလး၇ဲ. ၀ါးလုံးတုိင္ဖတ္မွီွၿပီး ေစ်းခံေတာင္းေလးပုိက္ကာကုိယ္ဟန္

ၿပလုိက္ သည္  

 

`အုိေက  စၿပီး   ´

 

၈်စ္တုူးထင္သလုိ ဓာတ္ပုံ ၇ုိက္ သံထြက္မလား

 

`၈်ီမ္း ………´

 

အသံၾကားၾကားခ်င္း သူဘက္ကုိ၈်စ္တူးေၿပးကာဖတ္လုိက္  သည္  

၈်စ္တူး ေၿပးလာတဲ.အ၇ွိန္ေၾကာင္.သူ အေနာက္သုိ.နဲနဲယုိင္ သြား သည္ 

 

၈်စ္တူး သူကုိအတင္းအၾကပ္ဖတ္ထားလုိက္ သည္ 

 

မုိးခ်ိမ္းသံနွင္.အတူ   မုိးစက္မွုံေလးေတြ က်ဆင္းလာသည္    တစ္ၿဖည္းၿဖည္းတစ္ၿဖည္းသဲလား သည္

 

၈်စ္တူးေၾကာက္ေၾကာက္နွင္.သူမ်က္နွာကုိသူ၇င္ခြင္ထဲမွ ေမာ.ၾကည္.လုိက္ သည္   

 

သူလဲေၾကာင္ေနပုံ၇ သည္  ၈်စ္တူးကုိၿပန္ဖတ္ထား၇ာမွ အခုထက္ထိမလြတ္ေသး

 

ခဏၾကာေတာ.၈်စ္တူး၇ုံးထြက္ လုိက္ သည္    အ၇မ္း၇ွက္တာပဲ    ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ.

ကုိင္ထားတဲ.ေစ်းခံေတာင္းေလးလြင္.ပစ္မိတာ ေတာင္းေလးထဲက အ၇ြက္ေတြ ကလည္း  ေၿမ

ၿပင္မွာပ်ံ.ၾကဲေန သည္ 

 

`အ၇မ္းေၾကာက္ေနလား ကေလး ´

 

ကေလးတဲ.သူအသံမွာ နူးညံ.မွုေတြပါေန သည္    ခဏတာ၇ြာေနတဲ.မုိးက နွစ္ေယာက္စလုံး

ကုိ  ၇ြဲစုိေနေစၿပီ

 

`ဟုတ္   ´

၈်စ္တူးမ်က္နွာ ငယ္ေလးၿဖင္.ေခါင္း ညိမ္.ၿပလုိက္ သည္   ခ်က္ခ်င္း သူကမ

 

၇ာကုိ  လြယ္ အိပ္ထဲထည္.ကာ ၈်စ္တူးလက္ကုိဆြဲလုိက္ သည္  

 

`တံတားဟုိဘက္ကသ၇က္ပင္ေအာက္မွာပဲ မိုးခုိလုိက္တာေပါ. မုိးစဲတဲ.ထိခဏေတာ.ေစာင္.

မယ္ေလ ကေလး ´

 

ထုိ.ေနာက္၈်စ္တူုးပုခုံးေလးကုိဖတ္ကာ နွစ္ေယာက္စာေလာက္က်ယ္ေသာ၀ါးတံတားေလးေပၚ

မွၿဖတ္ေလ်ာက္လုိက္ သည္   

 

၈်စ္တူး အသားေတြေတာ္ေတာ္တုံေန သည္  ငယ္ငယ္ကတည္းက မုိးၿခိမ္းသံကုိ အ၇မ္း

ေၾကာက္ခဲ.တာ  မမ ၾကီးကေတာင္သူေၾကာက္တာ ကုိအံၾသယူတယ္  

 

မုိး အ၇မ္း၇ြာတဲ.ညဆုိ ေမ.ေမ.၇င္ခြင္မွာပဲေခါင္ ၀င္ပစ္တာမ်ား သည္ ေၾကာက္လုိ.ေလ

 

အ၇ြက္ေတြၿပည္.ေနတဲ. သ၇က္ပင္ ေအာက္မွာေတာ.မုိးစက္ေလးေတြေတာ္နဲ. မထုိးေဖာက္

နုိင္  သစ္ပင္ေၿခမွာ ၈်စ္တူးထုိင္ခ်လုိက္ သည္  

သူ ကလည္း ၈်စ္တူးေဘးမွာ ထုိင္ကာ ၈်စ္တဴးပုံခုံးေပၚလက္တင္ၿပီးအေၾကာက္ေၿပေစ၇န္

ဖတ္ထားလုိက္ သည္   ဒါေတာင္ ၈်စ္တူးေလးက   တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္

ထြက္လာတဲ.မုိးသံကုိေၾကာက္ေနတုန္း     

 

`မင္းကေတာ.ေလ  မင္း၇ဲေက်ာ္စြာ  တုိ.ဘု၇င္.ေနာင္တုိ. နဲအမ်ဳိးထင္တယ္ ´

 

၈်ိမ္း   

 

 

ဒီတစ္ခါေတာ. သူ   ခါးကုိ ၈်စ္တူးမလြတ္ေတာ. သူ၇င္ဘတ္ကို ၈်စ္တူးေလးမ်က္နွာ

အပ္လုိက္ၿပီ         

 

သူအ၇မ္း ၇င္ခုန္သြားတာ သူသိ သည္    သူလက္က ၈်စ္တူးေလးကုိတင္က်ပ္စြာ

ဖတ္ထားမိ သည္   

 

ဆက္၇န္   ( သည္းခံဖတ္ေပးပါဗ်ာ )

Apr 26th

သူမသိေသာ ........က်ေနာ့္ေန့စြဲမ်ား

By wanted
                                      သူမသိေသာ ........က်ေနာ့္ေန့စြဲမ်ား   


အပုိင္း၁။        ။

က်ေနာ့္တြင္အရမ္းခ်စ္ရေသာခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိပါသည္။အျမဲလုိလုိကေလးဆန္တတ္ေသာ

ဂ်ီက်တတ္ေသာ၊  စိတ္ေကာက္ရင္ႏွုတ္ခမ္းစူျပီး  ေဆာင့္ေအာင့္တတ္ေသာ(ထုိအခါမ်ားတြင္က်ေနာ့္ကုိ  အကပ္မခံေတာ့ပါ)၊ ေခ်ာ့ကလက္အရမ္းၾကဳိက္ေသာ၊

ေခ်ာေမာလွပလြန္းေသာ......ေသာေပါင္းမ်ားစြာကုိပုိင္ဆုိင္သူေလးျဖစ္ပါသည္။


သူႏွင့္က်ေနာ္သည္   ခ်စ္သူမျဖစ္ခင္  အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအထိ  သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္သာ  လက္တြဲခဲ့ပါသည္။


သူထံရွိေခ်ာေမာေသာ၇ုပ္ရည္သည္    လွပျပီး၀တ္ရည္ျပည့္တင္းေသာ   ပန္းတစ္ပြင့္အနား  ပ်ားမ်ား၀ဲေလ့ရွိသလုိ     ေယာက်ာ္း  မိန္းမတုိ့၏အလယ္တြင္  ထင္ရွားေလ့ရွိသည္။


သူသည္  ဘ၀ကုိ ေအးခ်မ္းခ်င္သူျဖစ္သည္။နားခုိရာ  အရိပ္ကုိ  ေနပူထဲမွလာေသာ  ကေလးတစ္ေယာက္ပမာ   သူမက္မက္ေမာေမာ  ရွာေဖြခဲ့သည္။  ထုိ့ေၾကာင့္    သူသည္  မရွုပ္ပဲနဲ့   ရည္းစားမ်ားသူတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာခဲ့သည္။


သူ.ကုိ  က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း၏ေမြးေန့ပြဲတစ္ခုတြင္စတင္ေတြ.ရွိခဲ့၏။  သူ၏အေျပာအဆုိ  ညက္ေညာမွု ၊ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေသာအျပဳံးေလးမ်ား၊ လွပေသာ  အျပဳအမူမ်ားၾကားတြင္    က်ေနာ့္ႏွလုံးသားမ်ား  ယိမ္းထုိးလွုပ္ရွားခဲ့၏။  တဒိန္းဒိန္းခုန္လွုပ္ျမည္ဟီးေနေသာ  က်ေနာ့္ႏွလုံးသား တံခါးကုိ  ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ  ျပန္ပိတ္ခဲ့ရပါသည္။


အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္     က်ေနာ္၏အျခားေသာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္သည္   သူႏွင့္  ဦးစြာခင္မင္လွ်က္   သေဘာက်ခုံမင္ေနေၾကာင္း   က်ေနာ္ၾကားသိခဲ့၇သည္။(သူကေတာ့  ယင္းသူငယ္ခ်င္းကုိ   စိတ္၀င္စားခ်င္းမရွိပါ)


သူငယ္ခ်င္းဆုိေသာစည္းမ်ဥ္းသည္   တစ္ခါတစ္ရံ    ႏွလုံးသားကုိ  ပါးပါးမႊန္းတတ္ေသာ 
ဓါးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္တတ္မွန္းက်ေနာ္သိခဲ့ရသည္။  သူငယ္ခ်င္းအဖြဲ.လုိက္ အျပင္သြားေသာ   အခ်ိန္မ်ားတြင္   က်ေနာ့္၏မရုိးသားေသာ  သူ.အေပၚတြင္ထားေသာ   စိတ္မ်ားကုိ    သူမျမင္ေအာင္တစ္မ်ဴိး   ၊    သူငယ္ခ်င္း၏အထင္ျမင္လြဲမွားမွုကုိမခံနုိင္ေသာေၾကာင္ ့  ေစာင့္စည္းရသည္မွာတစ္ဖုံႏွင့္
က်ေနာ္အလုပ္ရွုပ္ေနခဲ့ရပါသည္။ 


သူႏွင့္စေတြ.တည္းက  ခ်စ္ခဲ့မိေသာ က်ေနာ့္တြင္    သူမသိေသာ  က်ေနာ့္၏ေန့စြဲမ်ား   ထုိေန့မွပင္စတင္ခဲ့ပါသည္။


ရုပ္ရည္ အသင့္တင့္သာရွိေသာက်ေနာ္သည္    သူထံသုိ့ မည္ကဲ့သုိ့ခ်ဥ္းကပ္ရမည္ကုိမသိပါ။   မလွမ္း၀ံ့ခဲ့ပါ။  က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းႏွင့္သူ.ကုိျမင္တုိင္း    က်ေနာ့္နားတြင္   မည္သူမွမရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္   အထီးက်န္သြားေလ့ရွိသည္။   သူ.ကုိျပင္းျပင္းျပျပ  လြမ္းမိတုိင္း  တမ္းတမိတုိင္း    က်ေနာ့္၏ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးႏွင့္  က်ေနာ့္၏ရွုပ္ပြေနေသာ  အခန္းက်ဥ္းေလးသာ   က်ေနာ့္ကုိ အေဖာ္ျပဳေပးေလ့ရွိခဲ့ပါသည္။


အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအၾကာတြင္     သူသည္   က်ေနာ္၏သူငယ္ခ်င္းကုိ  မည္သုိ့မွ်  သူငယ္ခ်င္းအဆင့္မေက်ာ္လြန္ႏုိင္ေၾကာင္း   က်ေနာ္တီးေခါက္မိခဲ့သည္။   က်ေနာ့္အာရုဏ္ဦးတြင္    ေနျခည္ေလးတစ္စကုိ   မပီတသ  ၀ုိးတ၀ါးက်ေနာ္ျမင္ခဲ့ရပါသည္။  က်ေနာ္အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါသည္.......


က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေသာ္လည္း  မျဖစ္ႏုိင္ေသာ  အခ်စ္စိတ္မ်ားၾကားတြင္  သူတုိ့ႏွစ္ေယာက္လုံးကုိ မနစ္မြန္းေစလုိပါ။  ထုိ့အတြက္ေၾကာင့္   က်ေနာ္  အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္သည္ ဟု  သုံးႏွုန္းခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။  က်ေနာ္ယုံၾကည္ထားေသာ  ဖူးစာမွန္ေသာအခ်စ္သည္   ခ်စ္မိၾကေသာ လူႏွစ္ဦးအတြက္
စစ္မွန္ေသာ  ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္သာ  အတူတကြေဆာက္တည္ထားေသာ  အခ်စ္အိမ္ကေလးျဖစ္ပါသည္။  ထုိအိမ္ကေလးကုိ       သူႏွင့္အတူေဆာက္ခြင့္ရခ်င္သည္မွာ   က်ေနာ္.၏အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္ေသာ   စိတ္ကူးေတာင္ပံမ်ားျဖစ္ပါသည္။  သုိ့ေသာ္  ထုိေတာင္ပံမ်ားသည္   က်ေနာ္ႏွင့္သူ၏  ျခားနားျခင္းမ်ားကုိသာ  က်ေနာ့္၏စိတ္အစဥ္ကုိ  သတိေပးလွ်က္  သူႏွင့္ေ၀းရာသုိ့သာ   ပ်ံသန္းခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။


က်ေနာ္၏သူမသိေသာ ေန့စြဲမ်ားတြင္     သူသာလွ်င္ထာ၀ရစုိးမုိးခဲ့ပါသည္..............





အပုိင္း၂  ကုိဆက္လက္ေရးသားသြားပါမည္။.........



p.s။   ။  စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္မဟုတ္ပါ။  အျဖစ္မွန္မ်ားကုိ   စီကုံးေ၇းသားထားျခင္းျဖစ္သည္။  အပုိင္းလုိက္ေရးသြားမွာျဖစ္လုိ့  အားေပးမယ္လုိ့ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္  ။ေက်းဇူ းတင္ပါတယ္.............


supersaykyaungthar@gmail.com                                              
Oct 29th

အခ်စ္ဦး

By davidmgmg
ဟိုမို မဟုတ္ပါ။ လံုးခ်င္းပါ မေပ်ာက္ေစရန္ သိမ္းသည့္သေဘာပါ ဖတ္လိုက ေကာ္ပီကူးပါ

အခ်စ္ဦး

ထြင္

“အို”

“ဟာဗ်ာ“

အာေမဍိတ္သံမ်ား ၿပိဳင္တူထြက္သြားၾကသည္။ ကုန္တိုက္မွ ဆင္းလာေသာ အရြယ္တင္ႏုပ်ိဳ လွပသည့္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦး ႏွင့္ လိပ္စာကဒ္ေလးၾကည့္ရင္း ေလွကားအတိုင္း တက္လာေသာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ ေကာင္ေလးတို႔ ပုခံုးခ်င္းတိုက္မိသြားၾကသည္။ အရွိန္ပါေသာ္လည္း ႏွစ္ေယာက္လံုးမွာ လဲက်မသြား။ အမ်ိဳးသမီးႀကီး၏ လက္ကိုင္အိတ္မွာ လြတ္က်သြားၿပီး အထဲမွ ပစၥည္း ပစၥယမ်ား ထြက္က်ကုန္သည္။

“ေဆာရီး အန္တီ”

ေကာင္ေလးက ကိုယ့္ အျပစ္ကိုယ္သိကာ ပစၥည္း မ်ားကို လ်င္ျမန္စြာ ေကာက္ထည့္ေပးေလသည္။

“ေဆာရီး အန္တီ” ဆိုသည့္ အသံကို ၾကားလိုက္ရသည့္ ထိုခဏ ေဒၚၾကည့္သာ၏ စိတ္သည္ ေတြေ၀သြားသည္။ သည္အသံကို သူမ ၾကားမ်ားၾကားဖူးေနသလားလို႔။ အသံထြက္ပံု ထြက္နည္းထြက္ဟန္သည္ သူမႏွင္ ပတ္သက္ေသာသူ တစ္ေယာက္၏ အသံႏွင့္မ်ားတူေနသလား။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနေသာ အရသာတစ္ခုကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ စားလိုက္ရသည့္ အခါ၌ လြန္စြာ စိတ္ေက်နပ္သြားရသကဲ့သို႔ ယခုေကာင္ေလး၏ အသံသည္ သူမ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနေသာ အသံကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ၾကားလိုက္ရမိသကဲ့သို႔ ရွိသြားသည္။ ပစၥည္း မ်ားကို ကုန္းေကာက္ေနေသာ ေကာင္ေလး၏ ေက်ာျပင္သည္ တစ္ခ်ိန္က သူမ အတြက္ လက္ပံပြင့္ေတြ ကုန္းေကာက္ေပးေနေသာ သူမ၏ ခ်စ္ဦးသူ၏ ေက်ာျပင္ႏွင့္ သူလြန္းလွသည္။ တူလြန္းလွေလသည္။ ေဒၚၾကည္သာ မ်က္စိကို စံုမွိတ္ထားလိုက္မိသည္။ ထားလိုက္မိေလသည္။

“ေဆာရီးပါ အန္တီ”

ေကာင္ေလးက ေကာက္ၿပီးေသာ ပစၥည္းမ်ားကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ကမ္းေပးသည္။ ေသခ်ာေပၿပီ။ အီမွ် ခ်ိဳၿမိန္သာယာေသာ အသံကို သူမ တကယ္ ၾကားဖူးခဲ့ သည္။ ၾကားဖူးခဲ့ေလသည္။ ေဒၚၾကည္သာ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ မိမိႏွင့္ မ်က္ႏွာ ခ်င္းဆိုင္၌ ထင္းကနဲ႔ ျမင္လိုက္ရေသာ ေကာင္ေလး၏ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ေဒၚၾကည္သာ ၾကက္သီးမ်ား ျဖန္းကနဲ႔ ထသြားရသည္။ မ်က္လံုးမ်ားလည္း ပိုက်ယ္သြားသည္။ ႏႈတ္ခမ္းအစံုက ပြင့္အာလာသည္။ ျဖဴေဖြးညီညာေသာ အေပၚသြားႏွင့္ ေအာက္သြားေလးမ်ား ရိုက္ခတ္ကုန္သည္။ ေဒၚၾကည္သာ ကိုယ့္မ်က္စိကိုပင္ မယံုခ်င္။ မိမိ အိပ္မက္မ်ား မက္ေနသည္လား။ ေဒၚၾကည္သာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တသသ ေအာက္ေမ့ေနရေသာ သည္အသံ သည္မ်က္ႏွာရွင္ဟာ မိမိ၏ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္ေလလား။ေလလားးး။မိမိအသက္တမွ် ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္ မ်ားလားလို႔။ လားလို႔။ ေဒၚၾကည္သာ မ်က္စိကို စံုမွိတ္လိုက္မိျပန္သည္။ ေခါင္းကို လည္း တြင္တြင္ ခါယမ္းလိုက္မိသည္။ မျဖစ္ႏိူင္ ။ လံုး၀ မျဖစ္ႏိူင္ေပ။ ေလာကတြင္ နာမည္တူ လူသူ မ်ားစြာ ရွိေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိေရွ ့တြင္ ရွိေနေသာ ေကာင္ေလးသည္ ညြန္႔ေဇာ္ မျဖစ္ႏိူင္ေပ။ ညြန္႔ေဇာ္ ျဖစ္ရေအာင္ သည္ေကာင္ေလး၏ အသက္အရြယ္က ႏုနယ္လြန္းလွသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ကား သည္အခ်ိန္ အသက္ (၄၀) အရြယ္ လူလတ္ပိုင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနရွာေရာ့မည္။ ဆံပင္ေတြလည္း ဟိုတစ္စ သည္တစ္စ ျဖဴေနရွာေရာ့မည္။ ရဳပ္ရည္လည္း အေတာ္ အတန္ ရင့္ေနေပမည္။ မ်က္ႏွာေပၚ၌ အေရးအေၾကာင္းေလး မ်ား ေနရာယူေနေပလိမ့္မည္။ သည္ေကာင္ေလး၏ အသက္အရြယ္က ခန္႔မွန္းၾကည့္ (၂၀) ျပည့္ရံု။ မိမိ၏ ရင္ေသြးအရြယ္။ မိမိ၏ သမီးေလး ေရႊစင္ႏွင့္မွ ရြယ္တူေလာက္။ ေဒၚၾကည္သာ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ား တုန္ယင္ေနခဲ့သည္။

“ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ အန္တီ”

ေကာင္ေလး၏ အသံကို ထပ္ၾကားလိုက္ရမွ မ်က္လံုးစံု မွိတ္ထားရင္းက အသိ၀င္လာသည္။

“အို ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးကြယ္”

ေကာင္ေလး၏ လက္ထဲက အိတ္ကိုလည္း ယူလိုက္သည္။ ထိုခဏ ေခါင္းထဲ မူးေနာက္သြားၿပီး ေနာက္သို႔ ယိုင္လဲမတတ္ျဖစ္သြားရာ ေကာင္ေလးက ေဖးမေပးလိုက္သည္။

“ရရဲ့လား အန္တီ။ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးခန္းလိုက္ပို႔ေပးမယ္။”

“အို မလိုပါဘူးကြယ္။ အန္တီတစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးပါကြယ္”

ေဒၚၾကည္သာ တစ္ဖက္သို႔ အလ်င္အျမန္ လွည့္ထြက္သြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေကာင္ေလး မ်က္ႏွာကို ေတာ့ ၾကည့္ ခ်င္ေသးသည္။ ျမင္ခ်င္ေသးသည္။ မိမိ၏ ခ်စ္ဦးသူ ႏွင့္ တူလြန္းလွေသာ ခ်စ္ဦးသူကို သတိရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးလိုက္ေသာ ေကာင္ေလးကို ေဒၚၾကည္သာ ၾကည့္ခ်င္ေသးသည္။ ျမင္ခ်င္ေသးေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္ေလးရွိရာ ဖက္သို႔ ျဖည္းညင္းစြာ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ေကာင္ေလးသည္ ေနရာ၌ မရွိေတာ့ေပ။ ေဒၚၾကည္သာ ၀မ္းနည္းသြားသည္။ ေကာင္ေလးဘယ္ေရာက္သြားသလဲ။ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္ ႏွင့္တူလြန္းလွေသာ ေကာင္ေလး ဘယ္ေရာက္သြားသလဲ။ ေဒၚၾကည္သာ၏ စိတ္သည္ ေတြေ၀သြားသည္။ မိမိမ်ား ခ်စ္ဦးသူကို သတိရလြန္းေရြ ့ ခ်စ္ဦးသူ၏ ပံုရိပ္မ်ား ျဖတ္ကနဲ႔ ျမင္ေယာင္ေနမိေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ တူေလေသာ ေကာင္ေလးက မိမိ၏ ေရွာ့ပင္းစင္တာထဲ ၀င္သြားေလသလား။ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပင္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxcxxxxxxxxxxxxxxxxxxcxcxcxcxcxcxcxccxcxccxzxxzzxzxxzxzxvcxcxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညြန္႔ေသာ္၏ မ်က္လံုးေတြက ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနာ ထည္၀ါလွေသာ ေရွာ့ပင္းစင္တာႀကီးထဲမွ ၿပီးျပည့္စံုေသာ ဖက္ရွင္ ဒီဇုိင္းဆန္းဆန္း မ်ားကို လိုက္လံေငးေနျခင္းမဟုတ္။ ေကာင္တာမွ ေကာင္မေလးမ်ား၏ မ်က္ႏွာ မ်ားကို တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ၾကည့္ၾကည့္သြားသည္။ လူတစ္ေယာက္ကို ရွာေနျခင္းပင္။ ညြန္႔ေသာ္ ရွာေနေသာ ေကာင္မေလးကို မေတြ႔။ ေဘးမွ အေရာင္း၀န္ထမ္းမေလးကို ေမးၾကည့္ လိုက္သည္။

“ဒီမွာ ေရႊစင္ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးရွိလား”

“အဲ သူေ႒းသမီလား။ ရွိတာေပါ့။ ခဏေစာင့္ေနာ္။ ကၽြန္မေခၚေပးမယ္။”

အေရာင္းေကာင္တာမေလး ထြက္သြားသည္။ ညြန္႔ေသာ္ ရပ္က်န္ခဲ့သည္။ ညြန္႔ေသာ္သိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ ခ်စ္သူေလး ေရႊစင္ရဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရေတာ့မည္။ ေရႊစင့္ကို အသိမေပးပဲ ေရႊစင့္ေရွ ့ဘြားကနဲ႔ ေရာက္လာေတာ့ ေရႊစင္ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ။ ဘယ္လိုတုန္႔ ျပန္မလဲ။ အရမ္းအံ႔ၾသသြားမလား။

ေရႊစင္ကေတာ့ ေကာင္တာေရွ ့မွ ကူေဖာ္ေလာက္ဖက္ ေကာင္မေလးမ်ားႏွင့္ ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနေလသည္။ ေရႊစင္ကား ကုန္တိုက္ပိုင္ရွင္ သူေ႒းသမီးပင္ ျဖစ္ျငား မာနမရွိ။ ၀န္ထမ္းမေလးမ်ားႏွင့္ အေရာတ၀င္ ဆက္ဆံသည္။ သူငယ္ခ်င္းလို ေပါင္းဖက္သည္။ ထို႔ ျပင္ မိမိပိုင္ဆိုင္ေသာ ကုန္တိုက္ႀကီးထဲ၌ အ၀တ္အစား ဒီဇိုင္းဆန္းဆန္း မ်ားစြာရွိေသာ္လည္း အ၀တ္အစား၌ မေလာ္မာ။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးသာ ၀တ္တတ္သည္။ ေခတ္မလြန္သလို ေခတ္လည္း ေနာက္မက်။ ရုပ္ကေလးက သူေ႒းသမီးပီပီ နာမည္ေလးႏွင့္ လိုက္ေအာင္ လွသည္။

“ေရႊစင္ေရ ဧည့္သည္လာတယ္ဟဲ့”

“ဟင္ ဧည့္သည္လာတယ္ဟုတ္လား ဘယ္က ဧည့္သည္လဲ”

“တိဘူး ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပဲ။ ေခ်ာေခ်ာေလးဟ”

“ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟုတ္လား”

“အင္း“

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဆိုေရြ ့ ေရႊစင္ အံ႔ၾသမိသည္။ ေရႊစင့္မွာ ခ်စ္သူ “ေသာ္” ကလြဲေရြ ့ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းမရွိ။ ေသာ္ ကလည္း ေရႊစင္တို႔ ဆိုင္သို႔လာေနက် မဟုတ္။ ဟင့္အင္း ေရႊစင္တို႔ ဆိုင္ကိုပင္ ေသာ္မသိ။ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။

“ဟယ္ ေသာ္”

ေရႊစင္ အံ႔ၾသသြားသည္။ ေသာ္ ဘယ္လိုမ်ား ေရာက္လာခဲ့ပါလိမ့္။

“ေသာ္ ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ။ ေရႊစင္တို႔ ဆိုင္ကို ဘယ္လိုသိလဲ”

“ေမမြန္းဆီက”

“ဟယ္ဒီေကာင္မ လိပ္စာမေပးပါနဲ႔ဆိုတာ ႏႈတ္ကိုမလံုဘူး”

“မိအာကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔ေရႊစင္။ ေသာ္ကေလ ခုလိုေက်ာင္းပိတ္ရက္ေလးမွာ ေရႊစင့္ကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္လို႔ မိအာဆီက လိပ္စာ မရမကေတာင္းလိုက္တာ။ ဘာလဲ ေရႊစင္တို႔ဆိုင္ကို ေတာင္ အလည္ မေခၚခ်င္ဘူးလား။ ေသာ့္ကိုေကာ မေတြ႔ခ်င္ဘူးလား”

“ေျပာရင္း ေသာ္က ေရႊစင့္လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ေရႊစင္က အတင္း ဖယ္လိုက္သည္။

“အို ဖယ္ မကိုင္နဲ႔။ မေတာ္လို႔ ဟိုေကာင္မေတြ ျမင္သြားရင္ မေကာင္းဘူး”

“ျမင္ျမင္ကြာ ျမင္ေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္လဲ။ ”

ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ဒီေကာင္မေတြက ႏႈတ္မလံုဘူး။ ထင္ရာေလွ်ာက္ေျပာတတ္တာ။ မေတာ္လို႔ ေမေမ့ဆီေပါက္ၾကားသြားရင္ ”

“ေရႊစင္က ဘာကို စိုးရိမ္ေနတာလဲ။ သူတို႔ထင္သြားရင္လည္း ဟုတ္ေနတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ေရႊစင့္ေမေမသိသြားေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္လဲ။ ေရႊစင္ေျပာေတာ့ ေသာ္တို႔ကို သေဘာတူတယ္ဆို။”

“ေအးပါ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္မွာ ေသာ့္ကို ေမေမ မျမင္ေစခ်င္ေသးဘူး။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်မွ ေရႊစင့္ အစီအစဥ္နဲ႔ ေပးေတြ႔မယ္။ အင္းေတာ္ေသးတယ္။ ခုပဲ ေမေမ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ ကဲေျပာ ေသာ္ ဘယ္သြားခ်င္လဲ။”

“ဘယ္ျဖစ္ျဖစ္”

“ဒါဆို ခဏေစာင့္ ေရႊစင္ အိတ္သြားယူလိုက္ဦးမယ္။”

ေရႊစင္ အေျပးကေလးထြက္သြားသည္။

“ငါ အျပင္ ခဏသြားလိုက္ဦးမယ္။ ေမေမလာရင္ ေျပာလိုက္ေနာ္။ ဧည့္သည္လာလို႔ လို႔”

“ေအးပါ ဒါနဲ႔ အဲ့ေကာင္ေလးက ေရႊစင့္ ခ်စ္သူလား”

“ေျပာဘူးေအ”

“မေျပာလည္းသိတယ္ေနာ္။ ဒို႔ကိုလည္း မိတ္ဆက္ေပးပါလား”

“တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့ဟာ။ ကဲသြားၿပီေနာ္။။”

“ကဲ ငါမေျပာလား ငါမွန္းတာ မွန္သြားၿပီ ဟိဟိ”

ေသာ္ႏွင့္ေရႊစင္ ကုန္တိုက္မွ ေလွကား အတိုင္းဆင္းလာသည္။

“ေသာ္ ဘာနဲ႔လာလဲ”

“သည္မယ္”

ေသာ္က ဆိုင္ကယ္ေသာ့ေလး ေ၀ွ႔ယမ္းျပလိုက္သည္။

“ေရႊစင္ပဲေျပာ သြားခ်င္တဲ့ေနရာ ေသာ္ပဲလိုက္ပို႔မယ္”

“တကယ္လား”

“တကယ္ေပါ့”

“……………..ကုန္တိုက္ဆီေမာင္း”

“အဲဒီကိုဘာလုပ္”

“ဘာလုပ္လုပ္ေပါ့”

ေရႊစင္သြားလိုသည္က ဖက္ရွင္ကုန္တိုက္ျဖစ္သည္။ ေသာ္ကလည္း ေရႊစင့္အလိုက် လိုက္ပို႔မည္။ ေသာ္နားမလည္သည္က ယခုသြားမည့္ေနရာဆီသို႔ ဘာကိစၥနဲ႔ သြားပါမည္လဲလို႔။ အ၀တ္အစား၀ယ္မည္ဆိုလွ်င္လည္း ေရႊစင္တို႔ ဆိုင္က ရွိေနသည္ပဲ။

ေရႊစင္ သိပ္ေပ်ာ္သည္။ သိပ္ေပ်ာ္ေလသည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ခုလိုေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ေသာ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္မလည္ခ်င္ပါ။ အခ်ိန္မျဖဳန္းခ်င္ပါ။ ဆိုင္တစ္ခုလံုးကို ဦးစီးဦးေဆာင္ လုပ္ေနရေသာ ေမေမ့ကို သနားလြန္းေသာေၾကာင့္ ေမေမ့ အပန္းေတြ ေျပလိုေျပျငား အလုပ္ေတြကို ကူလုပ္ေပးခ်င္စိတ္သာရွိေလသည္။

ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္း ေသာ္ ေရာက္လာၿပီ ဆိုလွ်င္ေတာ့ျဖင့္ ေသာ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ အခ်ိန္ျဖဳန္းခ်င္စိတ္က ထိန္းမရေတာ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရႊစင္သိပ္ေပ်ာ္ရေလသည္။ အေပ်ာ္ႏွင့္အတူ သိပ္ခ်စ္ရေသာ ေသာ့္ခါးကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေပြ႔ဖက္ပစ္လိုက္သည္။ ေသာ္လည္း သိပ္ေပ်ာ္ပါေလ၏။ ကိုယ့္ခ်စ္သူႏွင့္ ခုလိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခြင့္ရတာေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ ဘယ.္မွာရွိပါေတာ့မလဲ။ ဆိုင္ကယ္ေလးက မွန္မွန္ေျပးလွ်က္ရွိသည္။ ခ်စ္သူတို႔၏ မ်က္ႏွာတြင္လည္း အျပံဳးမ်ားေ၀လွ်က္ရွိသည္။

“ကဲ ေရာက္ၿပီေရႊစင္ ဘာလုပ္မလို႔လဲ”

“ေသာ္ကလည္း ျမင္ရဲ့သားနဲ႔ ေမးေနဖို ့လိုေသးလား။ အ၀တ္အစား၀ယ္ဖို ့ေပါ့”

“ၾကံၾကံဖန္ဖန္ေရႊစင္ရယ္ အ၀တ္အစားမ်ား ၀ယ္ေနဖို ့မလိုပါဘူး။ ေရႊစင့္မွာ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ရွိေနတာပဲ ကိုယ္၀တ္ခ်င္တာ ယူ၀တ္လိုက္ၿပီးေနတာပဲ”

ေရႊစင္က စပ္ၿဖဲၿဖဲေလး ရယ္ျပေနေလသည္။

“ဟဲ ဟဲ တကယ္ေတာ့ ေရႊစင့္အတြက္ ၀ယ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေသာ့္ဖို႔”

“ဘာ ေသာ့္အတြက္“

“အင္း လာ ေသာ့္အတြက္ ေရႊစင္ အ၀တ္အစား၀ယ္ေပးမယ္။ လာ ေသာ္ႀကိဳက္တာေရြး ”

“အာ ေရႊစင္ အဲလိုမလုပ္နဲ႔။ ေသာ့္အတြက္ အ၀တ္အစားေတြ မလိုပါဘူး။ ကိုေဖက အလံုအေလာက္ ၀ယ္ေပးထားတာပဲ”

“မရဘူး လိုတယ္။ လိုကိုလိုတယ္။ ေသာ့္ၾကည့္ရတာ ေတာဆန္တယ္။”

“အာ ေရႊစင္ကလည္း ေသာ္က ေတာသားပဲဟာကို”

“ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရႊစင့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ ေသာ္က ရုပ္ကေလးေခ်ာေပမဲ့ အ၀တ္အစားက ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္မရွိဘူးတဲ့။ ေရႊစင္နဲ႔ မလိုက္ဖက္ဘူးတဲ့။ ေရႊစင္ခံျပင္းတယ္။ ေသာ္ကေကာ ဘယ္လိုသေဘာရလဲ”

ေရႊစင့္ မ်က္ႏွာေလးစူပုပ္လာသည္။

“ေၾသာ္ ေသာ္ကလား။ အင္း ဘယ္လိုမွမေနပါဘူး။ သူတို ့ေျပာခ်င္သလိုေျပာပါေစေပါ့”

“မရဘူး။ ေရႊစင္ကေတာ့ မရဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ ့မွာ ေသာ္ ကဘယ္ေလာက္ေခ်ာတယ္၊ ေရႊစင္နဲ႔ ေသာ္ ဘယ္ေလာက္လိုက္ဖက္တယ္ဆိုတာ ေရႊစင္ျပခ်င္တယ္”

“ေအးပါ ေအးပါ ေရႊစင့္သေဘာပါ။ ေသာ့္ခ်စ္သူေလးရဲ့ ဆႏၵကို ေသာ္က လိုက္ေလ်ာေပးရမွာေပါ့”

ေသာ္ က ေရႊစင့္ ပါးႏွစ္ဖက္ကို ဆြဲလိမ္လိုက္သည္။ ေရႊစင္သိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

တကယ္ေတာ့ ေရႊစင့္စကားမ်ားသည္ ေရႊစင့္ ဆင္ေျခမ်ားသာျဖစ္သည္။ ေသာ္ က အရပ္အေမာင္းလည္းေကာင္း ခန္ဓာကိုယ္လည္း လွေတာ့ ဘာပဲ၀တ္ထား ၀တ္ထား ဆြဲေဆာင္မႈရွိၿပီး လိုက္ဖက္ၿပီးသားပင္ျဖစ္သည္။ ႏြမ္းပါးတဲ့ ေသာ့္ ဘ၀ကို ေရႊစင္သနားမိသည္။ ၀န္ထမ္းဘ၀ေလးႏွင့္ စာမူခေလးႏွင့္ ေသာ့္ကို နည္းပညာေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ေျမေတာင္ ေျမ  ွာက္ေပးေလေသာ ေသာ့္ေဖေဖကို လည္း ေရႊစင္သနားမိသည္။ ေသာ့္ ေဖေဖက ေသာ့္အတြက္ အသက္ရွင္ေနသည္တဲ့။ ေသာ့္ ကို B.E ဘြဲ႔တစ္ခုခုရေစခ်င္တာ ေသာ့္ ေဖေဖရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္တဲ့။ ေသာ္သာ B.E ဘြဲ႔တစ္ခုရၿပီး ႏိုင္ငံ႔၀န္ထမ္းေကာင္း အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ျဖစ္လွ်င္ ေသာ့္ ေဖေဖရဲ့ တာ၀န္ေက်ပြန္ၿပီတဲ့။ ေသာ္ကလည္း လိမၼာသည္။ ေသာ့္ ေဖေဖရဲ့စကားကို ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္သည္။ ေသာ့္ေဖေဖရဲ့ ရည္းမွန္းခ်က္ေတြျဖစ္လာေအာင္ ႀကိဳးစားသည္။ B.E ေအာင္လွ်င္ M.E ထိဆက္တက္မည္ဟုပင္ ရည္းမွန္းထားသည္တဲ့။ ေရႊစင့္ကို ေတာင္ ေသာ့္ ေဖေဖရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ မျပည့္ ေသးသေရြ႔ လံုး၀ လက္မထပ္ဟု ႀကိမ္း၀ါးထားသည္တဲ့။  ထိုကဲ့သို႔ ဖခင္ေက်းဇူးကို သိတတ္သည့္ ၊ ရည္းမွန္းခ်က္ႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ျပတ္သားသည့္ ေသာ့္ ကို ေရႊစင္ ေလးစားၿပီး အခ်စ္ေတြလည္း ပိုခဲ့မိေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေသာ့္တြင္ လိုအပ္သည္မွန္သမွ် ေရႊစင္ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္မိသည္။ ခ်စ္သည့္စိတ္ျဖင့္ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိူင္ေအာင္လည္း ေရႊစင္ႀကိဳးစားမည္။

ေသာ့္တြင္ ေသာ့္ ေဖေဖႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ထူးျခားခ်က္တစ္ခုရွိသည္။ ေသာ္ က ေသာ့္ ေဖေဖကို ေဖေဖလို႔ မေခၚပဲ ကိုေဖလို႔ ေခၚသည္တဲ့။ ဘာေၾကာင့္ ကိုေဖလို႔ ေခၚသလဲေမးေတာ့ ေသာ္က မေျဖခ်င္ဘူးတဲ့။ ေသာ္မေျဖခ်င္တာကိုလည္း မေမးပါနဲ႔တဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေရႊစင္လည္း ေသာ္ မႀကိဳက္တာကို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ မေမးေတာ့ပါဘူး။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရႊစင္ ေက်နပ္ပါသည္။ ေသာ့္ကို ခ်စ္သူျဖစ္ခြင့္ရတာကိုက ေရႊစင့္အတြက္ ဆုလာဘ္တစ္ပါးပင္။ ေရႊစင္ ေသာ့္ ကိုခ်စ္သလို ေသာ္ ကလည္း ေရႊစင့္ကို အင္မတန္မွခ်စ္ပါသည္။ ေရႊစင့္ကို အလိုလိုက္သည္။ သို႔ေပမဲ့လည္း ေသာ့္ အေပၚ ေရႊစင္ လြန္လြန္ကဲကဲ မခၽြဲႏြဲ႔မိ။ ခၽြဲႏြဲ႔ခ်င္စိတ္လည္း မရွိ။ ခၽြဲႏြဲ႔လြန္းေရြ႔ ေရႊစင့္အေပၚ စိတ္ပ်က္သြားမွာကို လည္း မလိုလား။

ေသာ္ ႏွင့္ ေရႊစင္ ေတြ႔ဆံုမႈက ရိုးရိုးေလးျဖစ္သည္။ အဲသည္တုန္းက ေသာ္ေရာ ေရႊစင္ပါ နည္းပညာတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ ျဖစ္သည္။ ပထမဆံုးေက်ာင္းဖြင့္ရက္မွာ ေတြ႔ဆံုၾကျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

ညြန္႔ေသာ္ ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ ေယာလြယ္အိတ္ကေလး စလြယ္သိုင္းရင္း ဒူးေခါင္းမွာ ည  ွပ္ထားေသာ စာအုပ္မ်ားကို ေပြ႔ယူလိုက္သည္။ အျပာေရာင္ ကြက္စိပ္ပုဆိုး ရွပ္ေကာ္လာ အျဖဴေရာင္လက္တို ကတၱီပါဖိနပ္စီးထားေသာ ညြန္႔ေသာ္ဟန္ပန္က ေခ်ာေမာလွပ သန္႔ျပန္႔ၿပီး ျမန္မာ့ေယာက်္ားပီသလွသည္။ ရွပ္ေကာ္လာအျဖဴေရာင္က လက္တို ကိုယ္ၾကပ္မို႔ ညြန္႔ေသာ္လက္ေမာင္းႏွင့္ ရင္အံုမွ ၾကြက္သားမ်ားက ထင္းကနဲ႔ေပၚလြင္ေနၿပီး လူပ်ိဳေဖာ္၀င္စ လွေသြးၾကြယ္စ လူငယ္ဆန္ဆန္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိလြန္းလွသည္။

ညြန္႔ေသာ္ ရင္ခုန္ရသည္။ ထို႔အတူ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ရသည္။ အေၾကာင္းကား ယေန႔မွ ေက်ာင္းစတက္ရျခင္းမို႔ ေက်ာင္းႏွင့္ မရင္းႏွီးေသးေသာေၾကာင့္ ရင္ခုန္ရသည္။ ယေန႔မွစေရြ႔ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသာျဖစ္ရၿပီး တကၠသိုလ္ကို ထိေတြ႔ဆက္ဆံခြင့္ရေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရသည္။

ကိုယ္က်ရာ စာသင္ခန္းရွိရာဆီသို႔ ညြန္႔ေသာ္သြားမည္။ ညြန္႔ေသာ္ ေဘးသို႔ အျဖဴေရာင္ မွန္လံုကားပုေလး ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။ သစ္လြင္ေတာက္ပေသာ ကားေလးကို ညြန္႔ေသာ္ေငးမိသည္။ ေငးမိရင္းက အေတြးတစ္ခု၀င္လာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္သည္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား ဟိုတစ္စု သည္တစ္စု ေတြ႔ရသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔က ေျခက်င္လာသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔က ဆိုင္ကယ္ႏွင့္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ကားႏွင့္။ ကားႏွင့္ ေက်ာင္းတက္သူမ်ားက ခ်မ္းသာသည့္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ ဆင္းသက္လာသူမ်ားျဖစ္ၿပီး ေျခက်င္ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ ေက်ာင္းတက္သူမ်ားက ညြန္႔ေသာ္လို ဆင္းရဲသားမ်ား သာမန္လူတန္းစားမ်ားျဖစ္မည္ဟု ညြန္႔ေသာ္ေတြးလိုက္သည္။ ကားႏွင့္ ဇိမ္က်က် ေက်ာင္းတက္ႏိူင္သူမ်ားကို ညြန္႔ေသာ္ အားက်မိသည္။ သို႔ေသာ္ အရမ္းလည္းအားက်မေနသင့္။ လူဆိုတာ ကိုယ္အဆင့္အတန္းကိုယ္သိၿပီး ရွိသမွ်ႏွင့္ ေရာင့္ရဲေနတတ္ရသည္။

 သို႔ေသာ္လည္း မိမိေဘးမွ ျဖတ္သြားေသာ ကားေလးကို ညြန္႔ေသာ္ ျပန္လည္ ေငးၾကည့္လိုက္မိသည္။ ထိုသို႔ ေငးၾကည့္ေနရင္းက ကားေပၚမွ ဆင္းလာေသာ မိမိအရြယ္ ေက်ာင္းသူေလးတစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေက်ာင္းသူေလးကား ခႏၵာကိုယ္ ေသးသြယ္ က်စ္လ်စ္ၿပိး အျပာေရာင္ထဘီေလး အျဖဴေရာင္ရင္ဖံုးအကီ ၤ်ေလးႏွင့္က်က္သေရရွိၿပီး ျမန္မာဆန္စြာ လွပေနသည္။ ထိုေကာင္မေလးအား ညြန္႕ေသာ္ အမွတ္တမဲ့ ျမင္လိုက္ခ်ိန္ ေကာင္မေလးကလည္း ညြန္႔ေသာ္ကို ျမင္သြားသည္။ အၾကည့္ခ်င္း တစ္ၿပိဳင္နက္ဆံုသြားသည္။ သူမ ကားေပၚမွ ဆင္းလွ်င္ဆင္းခ်င္း ပထမဆံုးျမင္လိုက္သည္က ညြန္႔ေသာ္ပဲျဖစ္လိမ့္မည္။ ႏွစ္ဦးစလံုး မ်က္ႏွာလည္းမလႊဲၾကမိ။ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ားက ေစ့ေနၾကသည္။ ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္ေနၾကသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိမမူမိၾက။ ေက်ာက္ရုပ္ပမာ။ ယခုမွ ျမင္ၾက ေရစက္ဆံုၾကေပမဲ့ ႏွလံုးသားခ်င္းက ပူးကပ္သြားၾကၿပီ။ ခ်ိဳသာေသာ အခ်စ္စကားေလးမ်ား စိတ္ခ်င္း ဆက္ႏြယ္ၿပီး နားလည္ေနၾကေပၿပီ။ တစ္ေယာက္၏ အခ်စ္ကို တစ္ေယာက္က မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၾကၿပီ။ အေတာ္ၾကာ ၾကည့္ေနၾကၿပီးေနာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ျပံဳးျပလိုက္ၾကသည္။ ၿပီးမွ ေကာင္မေလးက နာရီကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ၿပီး အခ်ိန္က်ေတာ့ မည့္အေၾကာင္း ေကာင္ေလးအား လက္ေထာင္ျပလိုက္သည္။ စာသင္ခန္းရွိရာဆီသို႔လည္း အျပံဳးကေလးႏွင့္ ေမးေငါ့ျပလိုက္သည္။ ညြန္႔ေသာ္ကလည္း အလိုက္သတိနဲ႔ နားလည္ေၾကာင္း ျပံဳးျပ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရင္ထဲ ခ်မ္းေျမ့ေနသည္။ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အျပံဳးရိပ္တို႔ေ၀ေနသည္။ ယေန႔သည္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးအတြက္ အလွဆံုးေန႔ႏွင့္ စိတ္ၾကည္ႏူးဖြယ္ အေကာင္းဆံုး ေန႔ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ ပထမဆံုး ေက်ာင္းစတက္ရသည့္ ေန႔သည္ အီမွ် ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းလိ္မ့္မည္ဟု အဘယ္သူႀကိဳတင္ထင္ခဲ့မိလိမ့္မည္နည္း။

ေနရာလြတ္တစ္ခု၌ ညြန္႔ေသာ္ ေနရာယူလိုက္သည္။ ထို႔အတူ ေရႊစင္သည္လည္း ေနရာလြတ္တစ္ခု၌ ေနရာယူလိုက္ျပန္သည္။ ေဘးခ်င္း ယွဥ္ထိုင္လွ်က္ရွိေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ညြန္႔ေသာ္ ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ထိုေကာင္ေလးကလည္း ျပန္လည္ ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပသည္။ ခင္မင္သြားၾကသည့္သေဘာပင္။ ေရႊစင္လည္း မိမိႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္လွ်က္ရွိေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ထိုေကာင္မေလးကလည္း ျပန္လည္ ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ခင္မင္သြားၾကသည့္သေဘာပင္။

ၿပီးမွ လက္ယာဘက္တြင္ရွိသည့္ လူတစ္ေယာက္အား ႏႈတ္ဆက္ရန္ ညြန္႔ေသာ္ ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ ေရႊစင္သည္လည္း လက္၀ဲဘက္တြင္ရွိသည့္ လူတစ္ေယာက္အား ႏႈတ္ဆက္ရန္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ အၾကည့္ခ်င္း တစ္ၿပိဳင္နက္ ဆံုသြားၾကသည္။ တိုက္ဆိုင္လြန္းလွသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္မူ ညြန္႔ေသာ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆံုေတြ႔ေနရေသာ ေကာင္မေလးသည္ ခုနက အျပင္မွာ မ်က္လံုးခ်င္းဆံု ရင္ခုန္ခဲ့ရေသာ ေရႊစင္ျဖစ္ေနသည္။ ေရႊစင္သည္လည္း အံ႔ၾသရျပန္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္မူ ေရႊစင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆံုေတြ႔ေနရေသာ ေကာင္ေလးသည္ ခုနက အျပင္မွာ မ်က္လံုးခ်င္းဆံု ရင္ခုန္ခဲ့ရေသာ ေကာင္ေလး ညြန္႔ေသာ္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင္းပင္ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးစလံုး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခိုက္ ခဏ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားသည္။ မ်က္လံုးကေလးမ်ား ၀ိုင္းစက္သြားၾကသည္။ ၿပီးမွ ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ အေရွ ့သို႔ အၾကည့္ပို႔ၿပီး ႏွစ္ဦးစလံုး ျပံဳးေနၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ ေနရာခ်င္းက အေတာ္ကြားလွမ္းေနသည္မို႔ တိုးကပ္လိုက္ရာ ၿပိဳင္တူျဖစ္သြားၾကၿပီး လက္ေမာင္းခ်င္း ထိသြားသည္။ ထိုအခါမွ မ်က္လႊာေလးမ်ားခ်ရင္း အျပံဳးပန္းတို႔ ေ၀ဆာဖူးပြင့္သြားၾကသည္။ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ ရင္ထဲ၌ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ အတိဖံုးလႊမ္းသြားေတာ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ အျဖစ္ကို သတိထားမိေသာ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆီမွ ေကာင္ေလးႏွင့္ေကာင္မေလးမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ အ႔ံၾသေနၾကသည္။ သူတို႔၏ စိတ္ထဲ၌ အဘယ္ကဲ့သို႔ ထင္ျမင္ယူဆေနၾကမည္နည္း။ ဘယ္လိုေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြမ်ားပါလိမ့္၊ ပညာသင္ယူဖို႔ ယေန႔မွ ေက်ာင္းလာတက္တယ္၊ ခုပဲေတြ႔ၿပီး ခုပဲရည္းစားထားဖို႔မ်ား စဥ္းစားေနၾကသလား၊ မာနကို မရွိၾကလိုက္တာ၊ အထင္ႀကီးဖို႔ကိုမေကာင္းလိုက္တာ ဟူေရြ ့ေပါ့။

ညြန္႔ေသာ္ ေပ်ာ္သည္။ ေရႊစင္လည္း ေပ်ာ္ရသည္။ စာသင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္လံုးသည္ သူတို႔အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ အခ်ိန္ကေလးပင္။ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ကိုယ္စီပါေသာ္လည္း ႏွစ္ေယာက္မွ တစ္အုပ္သာသံုးၿပီး အလယ္တြင္ထားသည္။ ဆရာစာသင္တာကိုလည္း စိတ္ပါ၀င္စားစြာ သင္ယူၾကသည္။ သူတို႔အျဖစ္ကို ေဘးမွ ေကာင္ေလးႏွင့္ေကာင္မေလးသည္ အျမင္ကတ္ၿပီး အေနေ၀းေစရန္ တစ္ဖက္သို႔ တိုးဆုတ္သြားၾကသည္။ သူတို႔ အျဖစ္ကို စာကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ သင္ယူေနေသာ ညြန္႔ေသာ္ႏွင့္ ေရႊစင္သည္ သတိမထားမိ။

ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္၌ လက္ကေလးေ၀ွ႔ကာ ႏႈတ္ဆက္ျပန္ၾကသည္။

ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္၌လည္း တစ္ေယာက္မလာ တစ္ေယာက္ေစာင့္ရင္း စာသင္ခန္းဆီသို႔ ရင္ခုန္ ၾကည္ႏူး တက္ၾကြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အတူသြားၾကသည္။ ေက်ာင္းစာကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ လိုက္ပါသင္ယူၾကသည္။ ေဘးတစ္ဖက္ဆီမွ ေကာင္ေလးႏွင့္ ေကာင္မေလးတို႔ မသိသည္မ်ားကို ေမးေသာအခါ၌လည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေျဖေပးေလ့ရွိၾကသည္။ အတန္းအားခ်ိန္မ်ား၌ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ တစ္ခါတခါ ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ရယ္ေမာစရာေလးမ်ားေျပာရင္း အခ်ိန္ကုန္ျဖစ္ၾကသည္။ တစ္ခါတခါ ကင္တင္းမွာလည္း လက္ဖက္ရည္ေသာက္ မုန္႔အတူစားျဖစ္ၾကသည္။

တစ္ေန႔ အတန္းအားခ်ိန္ ကင္တင္းမွာ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္းေရႊစင္က စကားစသည္။

“ဒါနဲ႔ ေသာ္က အထက္တန္းေက်ာင္းကို ဘယ္မွာ ေအာင္ခဲ့တာလဲဟင္”

“ေျပာျပေတာ့ေကာ ေရႊစင္က သိမွာလား”

“အံမယ္ ေသာ္က ေရႊစင့္ကို အထင္ေသးတာကိုး၊ ေရႊစင္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႀကီး တစ္ၿမိဳ ့လံုးမွာ ရွိတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းမွန္သမွ်ကို သိတယ္”

ေရႊစင့္စကားေၾကာင့္ ေသာ္က ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ရယ္သည္။ ေသာ့္အရယ္ေၾကာင့္ ေရႊစင္က အထင္ေသးရေကာင္းလား ဟူေသာ အထင္နဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းကို ရြဲ ့ေနလိုက္သည္။

“ေရႊစင္က ေသာ့္ကို ရန္ကုန္သားမွတ္တယ္ေပါ့”

ေသာ့္ စကားေၾကာင့္ စိုင္းယံ ေမမြန္းႏွင့္ ေရႊစင္တို႔ အံ႔ၾသသြားၾကသည္။

“ဘာ၊ ေသာ္ ကရန္ကုန္သား မဟုတ္ဘူးလား”

“ႏိုး ႏိုး၊ ေသာ္က ရန္ကုန္သား မေျပာနဲ႔၊ ေခ်ာင္က်က် ၿမိဳးသားေတာင္ မဟုတ္ဘူး၊ ေတာသားမွ ေတာသားစစ္စစ္“

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား၊ ဒါေၾကာင့္ ေသာ့္ကို ၀တ္ပံုစားပံုရယ္ ၊ ေလသံရယ္၊ နာမည္ရယ္က နည္းနည္း ေတာဆန္ေနပါတယ္လို႔၊ ေျပာပါဦး၊ နင္က ဘယ္ရြာသားလဲ”

ေမမြန္းက ေမးသည္။

“……တိုင္းေဒသႀကီး၊ …..ၿမိဳ ့နယ္၊…… ရြာေလးတစ္ရြာကေပါ့ေသာ္တို႔ ရြာက အရမ္းေခ်ာင္က်တယ္၊ အိမ္ေျခ(၅၀) ေက်ာ္ရံုပဲ။ ေျမက ရႊံေျမ၊ ဆိုေတာ့ ေႏြရာသီဆို ဖုန္ထူတယ္၊ ရြာမွာ မူလတန္းပဲရွိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ရြာနဲ႔ ႏွစ္မိုင္ေ၀းတဲ့ …..ရြာမွာ စက္ဘီးနဲ႔ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ေက်ာင္းတက္ရတယ္ေလ”

“……တိုင္းေဒသႀကီးဆိုေတာ့ ရန္ကုန္နဲ႔ အရမ္းေ၀းတာေပါ့၊ အဲဒီတိုင္းမွာလည္း နည္းပညာတကၠသိုလ္ ရွိသားနဲ႔ ဘာလို႔ ရန္ကုန္ကို လာတက္တာလဲ”

“ေၾသာ္   တကယ္ေတာ့ ေသာ့္ရဲ့ ကိုေဖက ၀န္ထမ္းေလ။ စက္မႈ၀န္ထမ္းေပါ့”

“ဘာ ဘာ ဘာ ခုန ဘာေျပာလိုက္တယ္၊ ေသာ့္ရဲ့ကိုေဖ ဟုတ္လား၊ ဘာလဲကြ ကိုေဖဆိုတာ”

စိုင္းယံက ၀င္ေမးသည္။ စိုင္းယံ နားမရွင္းသလို ေရႊစင္ နဲ႔ ေမမြန္းလည္း နားမရွင္း။ ေသာ့္ အေျဖကို အငမ္းမရ ေစာင့္ေနသည္။

“ေၾသာ္  ကိုေဖဆိုတာ ေသာ့္ရဲ့ ေဖေဖကိုေျပာတာေလ၊ ေသာ္က ေဖေဖ့ကို  ကိိုေဖလို႔ ေခၚတာေလ”

“ဟင္းးး ေသာ္က လူထူးလူတဆန္း တစ္ေယာက္ပဲ။ ေျပာပါဦး၊ ကိုယ့္အေဖကိုေတာင္ ကိုေဖလို႔ ေခၚရတဲ့ အေၾကာင္း”

“ေျပာျပခ်င္တာေပါ့ေ ရႊစင္ရ၊ ဒါေပမဲ့ ေသာ့္ ရဲ့ လွ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္လို႔ ပဲသေဘာထားလိုက္၊ ေသာ့္ ေဖေဖရဲ့ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀တဲ့ အခါက်ရင္ ေသာ္ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘာေၾကာင့္ ကိုေဖလို႔ ေခၚရတယ္ ဆိုတာကို ေျပာျပမယ္”

“ေတာ္ေတာ္ ကို လွ်ိဳ ့၀ွက္တဲ့ေကာင္ပါလားကြာ”

စိုင္းယံရဲ့ ညည္းညဴသံ။

“အပိုေတြေျပာမေနစမ္းပါနဲ႔ ညြန္႔ေသာ္ရဲ့။ ခုကတည္းက ေျပာျပထားေတာ့ ဘာျဖစ္သြားမွာ မို႔လို႔လဲ”

ေမမြန္းေလသံက စိတ္မရွည္ခ်င္သလိုလို။

“ဟုတ္သားပဲေသာ္ရယ္၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာင္ မေျပာခ်င္ဘူးလား”

ေရႊစင္ကလည္း ညည္းညဴလိုက္ျပန္သည္။

“ေျပာၿပးီၿပီေလ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြမို႔လို႔ လွ်ိဳ၀ွက္ထားတာလို႔၊ ကိုေဖ့ ရဲ့ ဆႏၵျပည့္ရင္ ေျပာမယ္တကယ္”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ ဒါနဲ႔ ေသာ့္ရဲ့ ကိုေဖ့ ဆႏၵျပည့္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာက ဘယ္အခ်ိန္လဲ”

“ဒါလည္း မေျပာခ်င္ေသးဘူးရႊစင္၊ အဲဒီအခ်ိန္ေ၇ာက္ရင္ ေျပာျပပါ့မယ္၊ ေရႊစင္တို႔က ေမ့ေနလို႔ မေမးေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ေသာ္က ဖြင့္ေျပာျပမွာ”

“ဒီေလာက္လွ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္ထားခ်င္ေနလည္း မသိခ်င္ေတာ့ပါဘူးေတာ္”

ေမမြန္းက စူပုပ္ပုပ္စကားဆိုသည္။

“ခုနက စကားဘယ္ေရာက္သြားလဲ။ မင့္အေဖ အဲေလ မင့္ ကိုေဖက ၀န္ထမ္းဆိုပါလား၊ အဲဒါဆက္ပါဦး”

“ေအးး ကိုေဖက စက္မႈ၀န္ထမ္းေလ၊ စက္ရံုက ရြာနဲ႔ သံုးမိုင္ပဲေ၀းတယ္၊ အဲဒီစက္ရံုထဲကို ကိုေဖက စက္ဘီးေလးနဲ႔ ေန႔တိုင္းရံုးသြားရံုးျပန္လုပ္ရတယ္၊ ကိုေဖက သနားဖို႔ ေကာင္းတယ္၊ ေသာ္တို႔ကို ၀န္ထမ္းအလုပ္နဲ႔ လုပ္ေကၽြးေနရတာ၊ ေသာ္ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ႏွစ္မွာ ကိုေဖက ဒီရန္ကုန္ကို ေျပာင္းမိန္႔က်တယ္၊ အဲဒီမွာပဲ ေသာ္တို႔ ကံေကာင္းသြားတယ္ေျပာရမယ္။ ကိုေဖက ေသာ့္ကို နည္းပညာတကၠသိုလ္တက္ေစခ်င္တာ၊ ေသာ့္ကို နည္းပညာတကၠသိုလ္ တက္ေစခ်င္တာ ကိုေဖရဲ့ ဆႏၵေလ၊ ေသာ္ကလည္းတက္ခ်င္တယ္၊ ၀ါသနာလည္းပါတယ္၊ ိကုေဖတာ၀န္က်တဲ့ ေနရာနဲ႔ ေဟာဒီ နည္းပညာတကၠသိုလ္ႀကီးက နီးေတာ့ ရြာမွာေနရင္း မိုင္ (၁၅၀) ေ၀းတဲ့ ေက်ာင္းမွာ သြားတက္ေနရတာနဲ႔စာရင္ အဆင္ေျပၿပီး အားလံုးဟာ အိုေကမွာ စိုေျပသြားတာေပါ့”

“ေရႊစင္နဲ႔ေရစက္ပါလို႔ ထင္ပါရဲ့”

ေမမြန္းက ၀င္ေနာက္သည္။

“ေကာင္မစုတ္”

ေရႊစင္က ရွက္စႏိုးေလးနဲ႔ ေမမြန္းကို လက္သီးနဲ႔ထိုးဖို႔ ရြယ္သည္။

“အတိတ္က ဖူးစာရွင္ေတြ ျဖစ္ခဲ့လို႔ ေနမွာပါ”

“ေဟ့ေကာင္ စိုင္း”

“ဘာလဲ မင္းေျပာေတာ့ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္သြားၾကတာဆို၊ ၿပီး ေတာ့ ေက်ာင္းစဖြင့္တဲ့ေန႔မွာ ႏွစ္ေယာက္သားက ၾကည္ႏူးေနလိုက္ၾကတာ မိုးမျမင္ေလမျမင္ပဲ”

“ဟုတ္တယ္၊ ငါဆို နင္တို႔ကို ငေပါေတြလို႔ေတာင္ ေရရြတ္လိုက္ေသးတာ”

“ေတာ္ပါ ဒီေကာင္မ၊ မ်က္ႏွာပူစရာေတြ လာေျပာေနပါၿပီ”

ေရႊစင္ကေတာ့ ရွက္ေနသည္။ ညြန္႔ေသာ္ မ်က္ႏွာလည္း အနည္းငယ္ နီေနၿပီ။ ေသာ္ႏွင့္ ေရႊစင္ မ်က္ႏွာခ်င္းလိုက္လိုက္ၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္သည္။

“အံမယ္ အံမယ္ ၾကည့္ပါလား၊ ႏွစ္ေယာက္သားက ၾကည္ႏူးေနလိုက္ၾကတာ၊ ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ ျငင္းခ်င္ေနေသးတယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေျပာခ်င္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ငါ အျမင္ကတ္တယ္။ လက္ဖက္ရည္ဖိုး နင္တို႔ပဲရွင္းေတာ့ ၊ ငါသြားမယ္၊”

ေမမြန္းက စိတ္ေကာက္ေကာက္နဲ႔ထြက္သြားသည္။ စိုင္းယံကလည္း လြယ္အိတ္ေကာက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို ရြဲ ့ျပၿပီး ထထြက္သြားသည္။ေသာ္ႏွင့္ ေရႊစင္တို႔ကေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရင္း ျပံဳးေနၾကသည္။ သည္လိုနဲ႔ပဲ ညြန္႔ေသာ္ ႏွင့္ ေရႊစင္တို႔ ခ်စ္သူဘ၀သို႔ ေရေ၇ာက္ခဲ.၇ေလသည္

ဂ်င္းေဘာင္းဘီၾကပ္ၾကပ္၊ အကၤ ီ်ေဘာ္ဒီဖစ္၀တ္လွ်က္ အ၀တ္ခန္းထဲက ထြက္လာေသာ ညြန္႔ေသာ္ကား အမွန္တကယ္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိၿပီး ေယာက်္ားပီသလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ညြန္႔ေသာ္ကို ျမင္လိုက္ရစဥ္ ေရႊစင္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား၊ မ်က္လံုး အ၀ိုင္းသား ျဖစ္သြားရသည္။ အိုးးး မယံုၾကည္ႏိုင္စရာပါလားး။ ေရႊစင္ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ေသာ္ဟာ ေခတ္မီမီ ၀တ္စားလိုက္ေတာ့ ကမ ၻာေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသားေတြထက္ပင္ ပိုမိုဆြဲေဆာင္မႈရွိၿပီး အစစအရာရာ သာလြန္ေနပါေပါ့လား။ ဟု ေရႊစင့္ စိတ္ထဲက ေရရြတ္ေနမိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရႊစင္ ထခုန္မိမတတ္ျဖစ္သြားသည္။ ေသာ့္ကို အေျပးကေလးသြားဖက္လိုက္သည္။

“ဘယ္လိုလဲ ေသာ္ နဲ႔ လိုက္ရဲ့လား”

“လိုက္တာေပါ့ ေသာ္ရဲ့၊ ေသာ္နဲ႔ အရမ္းလိုက္ဖက္တာ သိလား၊ ေသာ္က အခုလို၀တ္လိုက္ေတာ့ ေသာ့္ကို ပိုခ်စ္သြားတယ္ သိလား”

“ပိုေန”

ညြန္႔ေသာ္က ေရႊစင့္ နဖူးေလးကို အသာအယာထုလိုက္သည္။

“ဒီတစ္စံုကို ယူလိုက္ေနာ္”

“ေသာ္နဲ႔လိုက္ဖက္တယ္ ဆိုရင္ ယူလိုက္မယ္ေလ”

“အင္းးး ေနာက္ထပ္ တစ္စံုေလာက္၀တ္ျပပါဦးလား၊ ေသာ္ က ခုလို၀တ္ထားရင္ အရမ္းၾကည့္ေကာင္းေနလို႔”

ေရႊစင္က ခၽြဲႏြဲ႔ျပလိုက္သည္။

“ေသာ့္ ခ်စ္သူေလးရဲ့ ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးရမွာေပါ့”

ေရႊစင္ သိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ေယာက်္ားဒအ၀တ္အစားမွန္သမွ် ေခတ္မီသည္ ျဖစ္ေစ ေခတ္မမီသည္ ျဖစ္ေစ ေသာ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္တာခ်ည္း။ ညြန္႔ေသာ္ တစ္စံုၿပီးတစ္စံု ၀တ္ၿပီး ထြက္ထြက္လာတိုင္း ေရႊစင္ရင္ခုန္ရသည္။

“ေသာ္ ၊ ဘယ္၀တ္စံုေရြးမွာလဲ”

“ပထမဆံုး ၀တ္တဲ့ ၀တ္စံုကို ေရြးလိုက္ၿပီးၿပီေလ”

“ဟင့္အင္း မရဘူး၊ ေသာ္၀တ္ခဲ့တဲ့ ၀တ္စံုေတြ သူမ်ားေတြ ၀တ္တာ ေရႊစင္ မျမင္ခ်င္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အားလံုးကို ေသာ္ယူရမယ္”

“အာ အဲလိုေတာ့ မလုပ္နဲ႔ေလ ေရႊစင္ရဲ့၊ ေသာ္အတြက္ ဒီလို ေခတ္မီမီ အ၀တ္အစားေတြ မလိုပါဘူး၊ ေသာ္တို႔က ေန႔စဥ္ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးေတြပဲ ၀တ္ေနရတာ မဟုတ္လား။ ဒီလို အ၀တ္အစားေတြ ဘယ္ခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ သြား၀တ္ရမွာလဲ”

“ေရႊစင္နဲ႔ ေလွ်ာက္လည္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၀တ္ရမယ္”

“ေၾသာ္  ေရႊစင္ရဲ့”

“ၿပီးေတာ့ ၊ ေရႊစင္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရွ ့မွာ ေသာ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေခ်ာတယ္၊ ေသာ္နဲ႔ ေရႊစင္ဟာ ဘယ္ေလာက္လိုက္ဖက္တယ္ဆိုတာ ေရႊစင္ျပခ်င္တယ္၊ ၾကြားခ်င္တယ္၊ ေသာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ေတာဆန္တယ္လို႔ ေျပာတာကို ေရႊစင္မခံႏိုင္ဘူး”

ေရႊစင္က အတင္းပင္ အထည္ဖိုးေတြ ရွင္းပစ္လိုက္သည္။ ညြန္႔ေသာ္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ေရႊစင္ျပဳသမွ် ႏုရေတာ့သည္။ ခ်စ္သူ႔ဆႏၵ မွန္သမွ် လိုက္ေလ်ာရေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေရႊစင့္ အျပဳအမူေတြက ညြန္႔ေသာ္အတြက္ေတာ့ ခ်စ္စရာပါေပ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

အိမ္ေထာင္ရွင္မမ်ားအတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ ပစၥည္းဆန္းဆန္းေလးေတြ ရွိတဲ့ ေနရာကို ေတြ႔ထားတယ္၊ လာခဲ့ပါလို႔ သူငယ္ခ်င္းက ခ်ိန္းထားေပမဲ့ ခုနက ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ စိတ္လႈပ္ရွား ဖြယ္ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ေဒၚၾကည္သာ သြားခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ေပ။ စိတ္ေတြ ဂဏွာ မၿငိမ္ျဖစ္ေနသည္။ ရင္ေတြလည္း ခုန္ေနရသည္။ မ်က္၀န္းမ်ားက ခ်စ္သူ၏ အရိပ္အေယာင္မ်ား ထင္ဟပ္ ျမင္ေယာင္ေနသည္။ ခ်စ္ဦးသူ၏ လႈပ္ရွားမႈ ဟန္ပန္၊ အမူအယာ၊ စကားေျပာေလယူေလတမ္း၊ ကိုယ္သင္းနံ႔မ်ားစြာကို ေဒၚၾကည္သာ မွတ္မိေသးသည္။ ေဒၚၾကည္သာ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း သတိရလိုက္သည္။ ရင္ထဲ၀မ္းနည္းသြားရသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက စီးက်လာသည္။ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ တူေလေသာ ေကာင္ေလးကိုလည္း ျမင္ေယာင္ေနမိျပန္သည္။ ေကာင္ေလး၏ ခ်ိဳသာ ရႊင္ပ်ေသာ ေလသံသည္ ခ်ဏ္ဦးသူႏွင့္ ခၽြပ္စြပ္တူလြန္းလွသည္။ အမွတ္မထင္ ဘြားကနဲ႔ ျမင္လိုက္ရေသာ ေကာင္ေလး၏ မ်က္ႏွာသည္ ခ်စ္ဦးသူ၏ မ်က္ႏွင္ႏွင့္ တစ္ေထရာတည္း။   မွ် ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ တူလါန္းလွေသာေကာင္ေလး၊ ခ်စ္ဦးသူကို ရႈိက္ကာ ငင္ကာ သတိရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးလိုက္ေသာ ေကာင္ေလး၊ သူဟာ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္ကလဲ၊ ဘယ္ကလာသလဲ။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္မ်ား ေရွ ့မွာ ဘြားကနဲ႔ေရာက္လာသလဲ။ ၿပီးေနာက္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဘြားကနဲ႔ ေပ်ာက္သြားရသလဲ။ေဒၚၾကည္သာ သိခ်င္လြန္းလွသည္။ အို ေကာင္ေလးကို ျပန္ျမင္ခ်င္လွသည္။ ေဒၚၾကည္သာ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ကားကို ဒရိုင္ဘာအား ျပန္လွည့္ခိုင္းၿပီး ေကာင္ေလးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့သည့္ ေနရာေလးသိုပ ျပန္လည္ကာ သြားမည္။ ေကာင္ေလးကို ျပန္ရွာမည္။ ခ်စ္ဦးသူႏွင္ တူေလေသာ ေကာင္ေလးကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား ျပန္ရွာလိုက္ဦးမည္။ ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား ဆိုရံုေလးပါ။

ဘယ္ေလာက္ပင္ စိတ္လႈပ္ရွားေနပါေစ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာေလးကိုေတာ့ ထိန္းရေပဦးမည္။ ခုန ေတြ႔ဆံုခဲ့ရာေနရာေလး၌ ရပ္လွ်က္ ရွာေဖြလို႔ကေတာ့ သင့္ေတာ္လိမ့္မည္ မထင္။ မိမိ၏ အေရာင္း၀န္ထမ္းမေလးမ်ားက ျမင္ေတြ႔သြားလွ်င္ ဆီးေမးၾကေပဦးမည္။ ဒါေၾကာင့္ အေ၀းတစ္ေနရာကေန ေကာင္ေလးကို လွမ္းေမွ်ာ္ရွာရမည္။ သို႔ေသာ္ ေနရာေလးသို႔ အေရာက္တြင္ ေကာင္ေလးကို မေတြ႔ရေပ။ ေဒၚၾကည္သာ ၀မ္းနည္းသြားရသည္။ ရင္ထဲ၌ လစ္ဟာသြားသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက လိမ့္ဆင္းလာျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဒၚၾကည္သာ စိတ္မေလွ်ာ့မိ။ မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္ပစ္လိုက္သည္။ ခဏေလာက္ ဆက္လက္ေစာင့္လိုက္လွ်င္ ေကာင္ေလး ေရာက္လာႏိုင္ေကာင္းသည္။ ငါးမိနစ္ၾကာသြားသည္။ ေကာင္ေလး ေရာက္မလာခဲ့။ ဆယ္မိနစ္၊ ဆယ့္ငါးမိနစ္၊ ႏွစ္ဆယ္၊ နာရီ၀က္ ေကာင္ေလးျပန္ေရာက္မလာခဲ့။ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ တူေလေသာ ေကာင္ေလး ျပန္ေရာက္မလာခဲ့။

“ဟင္ ေမေမပါလား ၊ တစ္ေယာက္တည္း ဒီေနရာမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

မထင္မွတ္ပဲ ေနာက္မွ သမီးေလး၏ အသံေၾကာင့္ ေဒၚၾကည္သာ လန္႔ဖ်တ္သြားရသည္။ အိေျႏၵကိုလည္း အလ်င္အျမန္ဆည္လိုက္ရသည္။

“အို သမီးပါလား”

“အန္တီခိုင္ၾကည္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတယ္ဆို၊ ျပန္လာေတာ့တာလား။ အထဲမ၀င္ပဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲေမေမရဲ့”

“ေၾသာ္ ေအး သမီး၊ ေမေမ ခိုင္ၾကည္နဲ႔ မသြားျဖစ္ပါဘူးကြယ္၊ ေခါင္းေတြနည္းနည္းမူးလာလို႔ ျပန္လွည့္လာတာ။ ၿပီးေတာ့ ေလည  ွင္းခံရေအာင္လို႔ ဒီမွာ ရပ္ေနတာပါသမီးရယ္၊ ဒါနဲ႔ သမီးကေကာ အထဲမွာ ရွိမေနပဲ ဘာေၾကာင့္ အျပင္မွာ ေရာက္ေနရတာလဲ”

“ေၾသာ္ အဲဒါက သမီးသူငယ္ခ်င္း ေရာက္လာလို႔ ေလ၊ သူက တစ္ေနရာရာသြားခ်င္တယ္ဆိုလိုပ အတင္းေခၚလိုပ လိုက္သြားရတာပါ”

ေရႊစင့္ အလိမ္က ပိရိသည္။ ဒီေလာက္ေလး လိမ္ရတာဘာခက္လို႔။ ေမေမ့ကို လိမ္လိုက္ရလို႔ ရင္ထဲမွာ သိပ္ေတာ့ မေကာင္း။ ေအးေအး ဒါဆိုလည္း သမီးအထဲ၀င္ေတာ့၊ ေမေမေတာ့ ဒီေန႔ ေနသိပ္မေကာင္းလို႔ ဆိုင္မထိုင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ နည္းနည္း ပင္ပန္းလို႔ အိမ္ျပန္ အနားယူလိုက္ဦးမယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ ေကာင္းေကာင္းသြားပါ”

ေဒၚၾကည္သာ ေခါင္းကို ညိတ္ရံုသာညိတ္ႏိုင္ေလသည္။ ခုခ်ိန္မွာ လႈပ္ရွားဖို႔ရာ သူမအတြက္ အားေတြက မရွိ။ အခ်စ္ဦးစိတ္ႏွင့္ စိတ္ေတြေလးလ့ ထိုင္းမႈိင္းၿပီး ခႏၵာကိုယ္ မွာ ႏံုးခ်ိေနသည္။

ေရႊစင္လည္း ေမေမ့ အျဖစ္ကိုၾကည့္ၿပီး ေမေမ့ကို သနားေနမိသည္။ ေဖေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာငက္ပိုင္း အလုပ္ေတြနဲ႔ ေမေမတစ္ေယာက္တည္း အရမ္းပင္ပန္းေနမွာေပါ့ ဆိုၿပီး သနားေနရျပန္သည္။ ေမေမ့ကိုသနာူလြန္းလို႔ ေက်ာင္းအားခ်ိန္တိုင္း ေမေမ့ကို အတတ္ႏိူင္ဆ့ုးကူညီမယ္လို႔ အားခဲထားကာမွ ခုေမေမမရွိခင္ ေသာ္ႏွင့္ လစ္ထြက္ အခ်ိန္ ျဖဳန္းခဲ့မိသည္ကို ေနာင္တရခ်င္သလို ျဖစ္မိသည္။

ေမေမ ေဖေဖ့ကို အရမ္းလြမ္းေနမလား၊ ေဖေဖမရွိေတာ့သျဖင့္ ေမေမအရမ္းအထီးက်န္ေနမလား၊ ေမေမ့ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ေရႊစင္ ဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ေပးရမလဲ။ ေရႊစင္ ဘယ္လိုမွမတတ္ႏိုင္။ သမီးလိမၼာေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေပးရံုသာ ေရႊစင္တတ္ႏိူင္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ကားေနာက္ခန္းတြင္ ေဒၚၾကည္သာ မွိန္းလွ်က္ လိုက္ပါလာသည္။ မ်က္လံုးေတြ မွိတ္ထားေပမဲ့ အခ်စ္ဦး၏ အရိပ္အေယာင္မ်ားက ထင္ေပၚျမင္ေယာင္ေနဆဲပါေလ။

ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ

 

အလုပ္သိမ္းၿပီမို႔ ေရႊစင္ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ေဘးက ဆိုဖာေပၚမွ အနီေရာင္ပန္းေခြႀကီးကို ယူလိုက္သည္။ အျပံဳးေလးႏွင့္ အိမ္ထဲ အေျပးကေလး လွမ္းလိုက္သည္။ ဧည့္ခန္းတြင္ ေမေမမိွန္းေနသည္။ ႏွင္းဆီအနီပန္းေခြႀကီးအား ေမေမ့ေရွ ့ခ်လိုက္သည္။ မိမိေရွ ့ေရာက္လာေသာ ပန္းေခြအနီႀကီးအား ေဒၚၾကည္သာ ၾကည့္လိုက္သည္။ ျမင္ကြင္းက ေဒၚၾကည္သာ့ စိတ္ကို ႏႈိးဆြေပးလိုက္သလိုခံစားရသည္။ ႀကီးမားသည့္ အငံုအဖူးေတြနဲံ ႏွင္းဆီပန္းနီႀကီးေတြဟာ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ခ်စ္ဦးသူ ေကာက္ေပးေသာ လက္ပံပြင့္ေတြႏွင့္ တူလြန္းလွသည္။ အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို တဖ်တ္ဖ်တ္ ျမင္ေယာင္လိုက္မိၿပီး ရင္ထဲ သိမ့္ကနဲ႔ ခံစားလိုက္ရသည္။

“ဟင္ ေမေမ ဘာျဖစ္သြားလဲ”

သမီးေလး၏ ေမးသံ ၾကားလိုက္ရမွပဲ ေဒၚၾကည္သာ အသိစိတ္၀င္သြားၿပီး က်လုလုမ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သမီးေလးမျမင္ေအာင္ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ မ်ားျဖင့္ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ လုပ္လိုက္ရသည္။

“ေၾသာ္ သမီး ဒီပန္းေတြက ဘာအတြက္လဲ”

“ဟင္ ေမေမမသိလို႔လား၊ တကယ္မသိတာလား။ မနက္ျဖန္ေဖေဖ့ ရက္လည္ေန႔ေလ”

သမီးေလး ေျပာမွပဲ ေဒၚၾကည္သာ သတိရမိသည္။ ခင္ပြန္းသည္ ကိုကိုေမာင္ ကားအက္ဆီးဒင့္ ျဖင့္ ဆံုးပါးသြားသည္မွာ တစ္ႏွစ္ပင္ ျပည့္ခဲ့ၿပီပဲ။ မိမိစိတ္ေတြက ခင္ပြန္းသည္ ကိုကိုေမာင္  ဆံုးပါးသြားၿပီး ေနာက္ပိုင္း အခ်စ္ဦးကို တိတ္တိတ္ေမွ်ာ္လင့္ေနၿပီး အခ်စ္ဦးစိတ္ႏွင့္ ခင္ပြန္းသည္၏ ရက္လည္ေန႔ကို ပင္ ေမ့ေနခဲ့မိသည္။ တမလြန္မွ ကိုကိုေမာင္ သိလွ်င္ ဘယ္လိုေနမည္လဲ။

“ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ၊ ေမေမ ေမ့သြားတယ္၊ နက္ျဖန္ သမီးေဖေဖဆီ သြားၾကတာေပါ့သမီး”

“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ”

ေရႊစင္ ေခါင္းကေလးညိတ္ျပလိုက္သည္။

“ေမေမ ေဖေဖ့ကို အရမ္းလြမ္းေနလားဟင္”

ေဒၚၾကည္သာ၏ မ်က္ႏွာက ညိ  ွဳးမွိန္ ေဖ်ာ္ေတာ့ ေနၿပီး အလြမ္းအေဆြးရိပ္မ်ား ျဖတ္သန္းေနေသာေၾကာင့္ သမီးေလး ေမးရွာေပမည္။

“ေၾသာ္  ေၾသာ္   အင္းးအင္းးး လြမ္းတာေပါ့ သမီးရယ္..”

“ဘာမွမသိရွာသည့္ သမီးေလးကို ေဒၚၾကည္သာ လိမ္လိုက္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ ကိုကိုေမာင့္ကို ေဒၚၾကည္သာ မလြမ္းပါေပ။ ခ်စ္လည္း မခ်စ္ခဲ့။ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားက အတင္းေပးစားေသာေၾကာင့္ လက္ထပ္ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္လို႔သာ အခ်စ္ဦးကို ေဒၚၾကည္သာ စိတ္မနာခဲ့ဘူးဆိုလွ်င္ ႏွစ္ဖက္မိဘေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ ကိုကိုေမာင္ႏွင့္ အတင္းအက်ပ္ ေပးစားေပးစား လက္ထပ္ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။ သည္အေၾကာင္းကို မိမိကိုယ္တိုင္ကလြဲလို႔ အဘယ္သူသိနိူင္မည္နည္း။ မိမိကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္သူမွမသိေအာင္ လွ်ိဳ ့လွ်ိဳ ့၀ွက္၀ွက္ ေနလာခဲ့သည္ပဲ။

ဟိုအရင္က အခ်စ္ဦးကို ေဒၚၾကည္သာ စိတ္နာခဲ့သည္။ အခုေတာ့ အခ်စ္ဦးကို စိတ္မနာႏိုင္ေတာ့။ အခ်စ္ဦးကို မိမိစိတ္က လိုအပ္ေနသည္။ မိမိကိုယ္တိုင္က အခ်စ္ဦးအေပၚ စိတ္နာနာႏွင့္ တကိုယ္ေကာင္းဆန္စြာ ျပဳမူသြားခဲ့သည္မ်ားကို ေအာက္ေမ့ သတိရၿပီး ေနာင္တရေနမိသည္။

“ဒါမ်ိဳးေတြက ေလာကမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာေတြပါ ေမေမရယ္၊ တရားနဲ႔ေျဖပါ။ သမီးေတာင္ ေျဖႏိုင္ေသးတာပဲ။ အရမ္းခံစား မေနပါနဲ႔ေမေမရယ္၊ ေမေမခံစားေနရတာကို ျမင္ရင္ သမီးလည္း ခံစားရတယ္ေမေမရယ္”

“ေၾသာ္ ေအး ဟုတ္သားပဲသမီး၊ ေမေမေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္”

သမီးေရွ ့မွာ ေဒၚၾကည္သာရပ္တည္ႏိူင္စြမ္း မရွိေတာ့ေပ။ မ်က္ရည္မ်ား မက်ခင္ သမီးေရွ ့မွ အခန္းရွိရာသို႔ ေျပးထြက္သြားခဲ့သည္။

“ေမေမ”

သမီးေလးက လွမ္းေခၚေသာ္လည္း ေဒၚၾကည္သာ လွည့္မၾကည့္ ျဖစ္ေတာ့ေပ။ သမီးေလး အထင္မွားေနေသာ မိမိ၏ မ်က္ႏွာ အရိပ္အေယာင္ေတြေၾကာင့္ သမီးေလး အရမ္း၀မ္းနည္းေနမလား။

အခန္းထဲသို႔ အေရာက္ ေဒၚၾကည္သာ ရိႈက္ကနဲ႔ငိုခ်လိုက္သည္။ ၀ေအာင္ ငိုၿပီးမွ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ လက္ထပ္စဥ္က ရိုက္ထားခဲ့သည့္ နံရံမွ ဓာတ္ပံုေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ခ်စ္ရသူႏွင့္ လက္ထပ္ခြင့္ရေသာေၾကာင့္ ရယ္ေမာျပံဳးရႊင္ေနေသာ ကိုကိုေမာင္။ ေလာကႀကီးကေန ေစာစီးစြာ ထြက္သြားခဲ့ေသာ ကိုကိုေမာင္။ ကိုကိုေမာင္သိရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ။ မိမိအျဖစ္ကုိ ကိုကိုေမာင္ သိရင္ ဘယ္လိုေနမလဲ။ ဘယ္လိုမ်ားတုန္႔ျပန္မလဲ။ မိမိ၏ ခင္ပြန္းသည္ကို ပစ္ထားၿပီး တျခားေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဆီ စိတ္ေရာက္ေနေသာ မိမိအျဖစ္ကို တမလြန္မွ ကိုကိုေမာင္သိရင္ ဘယ္လိုမ်ား တုန္႔ျပန္မလဲ။ မိမိကို စိတ္နာေနမလား။ မိမိဘ၀ကို လိုေလေသးမရွိေအာင္ အိမ္ေထာင္ရွင္ ေယာက်္ားေကာင္းပီသေအာင္ သစၥာ ေမတၱာ ရွိစြာ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေျမေတာင္ေျမ  ွာက္ေပးခဲ့ေသာ ခင္ပြန္းသည္ကိုပင္ အားမနာ ပါးမနာ ပစ္ထားၿပီး တျခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဆီ စိတ္ေရာက္ေနရက္သည္ဟု ႀကိမ္း၀ါးၿပီး စိတ္နာေနေလမလား။ မိမိကိုယ္တိုင္ကလည္း ဟုတ္ေနခဲ့သည္ပဲ။ ခင္ပြန္းသည္ စိတ္နာမည္ဆိုလည္း စိတ္နာသင့္သည္။ မိမိကလည္း ျပန္လည္ ေျဖရွင္းျပေနဖို႔ရာမသင့္။ မိမိမွာ အျပစ္ရွိပါသည္။ သည္ပြန္းသည္အေပၚ သစၥာေဖာက္ခဲ့မိသည္။ အခ်စ္ဦးႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် ခင္ပြန္းသည္အေပၚ လွ်ိဳ႔၀ွက္ လိမ္ညာထားမိသည္။ မိမိမွာ အခ်စ္ဦးရွိခဲ့တယ္ဆိုတာ ခင္ပြန္းသည္အား အသိမေပးခဲ့။ ခင္ပြန္းသည္အား ေအာင့္ကာ နမ္းခဲ့သည္ကိုလည္း ခင္ပြန္းသည္မသိခဲ့။ သည့္အတြက္ ခင္ပြန္းသည္အား စိတ္ထဲကေန အမ်ားႀကီးေတာင္းပန္ေနမိသည္။ အခုခ်ိန္မွာ ေဒၚၾကည္သာ့ အတြက္ေတာ့ ေတာင္းပန္ေနရံုကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္နိူင္ခဲ့။ ေမြ႔ယာေပၚမွ ျဖည္းညင္းစြာ ထရပ္လိုက္ၿပီး ခင္ပြန္းသည္၏ မ်က္ႏွာေလးအား ႏူးညံ႔သြယ္ေပ်ာင္းေသာ လက္ကေလးႏွင့္ ပြတ္သပ္ေပးေနမိသည္။ စိတ္ထဲကလည္း “ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္” ဟု ေရရြတ္ေနမိသည္။

ၿပီးေနာက္ ဗီရိုအံဆြဲထဲ၌ သိမ္းဆည္းထားေသာ ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ေဒၚၾကည္သာ၏ ခႏၵာကိုယ္မွာ ႏံုးခ်ိသြားသည္။ ရင္ထဲလစ္ဟာသြားသည္။ မ်က္ရည္မ်ား က်လာသည္။ ဓာတ္ပံုထဲက ျမင္ကြင္းက ေဒၚၾကည္သာ့အား အီမွ်အထိ တြန္းအားေပးႏိူင္သည္။ လက္ပံပြင့္ေတြႏွင့္ အၿပိဳင္ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ လတ္ဆတ္လန္းဆန္းေနေသာ အခ်စ္ဦး၏ ပံုရိပ္မ်ား။ နီရဲေနေသာ လက္ပံပင္ေအာက္က လက္ပံပြင့္ေတြၾကားမွာ မိမိႏွင့္ အတူရိုက္ထားခဲ့ေသာ ဓာတ္ပံုမ်ား။ ဓာတ္ပံုေတြက အတိတ္က ျမင္ကြင္းမ်ားကို သတိရေစသည္။ တရိႈက္မက္မက္ သတိ္ရေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးေစသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဒၚၾကည္သာ၏ ႏႈတ္မွ အသံမ်ား ထြက္က်လာခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထြက္က်မလာခဲ့။ ထြက္က်လာရေအာင္ သူမမွာ အားေတြကမရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ထဲကေနပဲ ေရရြတ္ေနရသည္။

“ညြန္႔ေဇာ္၊ ညြန္႔ေဇာ္၊ ညြန္႔ေဇာ္ရယ္” လို႔။

ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ

 

“ကိုကိုေမာင္”

ၾကည္သာက ေခၚလိုက္သည္။ကိုကိုေမာင္က လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္းက “ဟင္” လို႔ ထူးလိုက္သည္။ၾကည္သာက ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

“ေျပာေလ မိန္းမ၊ ကိုယ့္ကို ဘာေျပာစရာရွိလို႔လဲ”

“ရွင္ ကၽြန္မကို သိပ္ခ်စ္မွန္းသိလို႔ ရွင့္ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာတဲ့ အေနနဲ႔ ရွင့္ကို လက္ထပ္ခဲ့တယ္၊ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္မလည္း ေတာင္းဆိုစရာတစ္ခုရွိတယ္၊ ရွင္ လိုက္ေလ်ာေပးရမယ္”

“ေၾသာ္ ဒါမ်ားမိန္းမရယ္ အဆန္းလုပ္လို႔။ ကိုယ္ဘယ္တုန္းကမ်ား မိန္းမဆႏၵေတြကို မျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ဖူးလို႔လဲ၊ ေျပာမိန္းမ ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ၊ ကိုယ္ ျဖည့္ဆည္းေပးမယ္”

“ကၽြန္မကို ရွင္နဲ႔အတူ ဆိုင္အလုပ္ေတြ အတူ လုပ္ခြင့္ေပးပါ”

“ေၾသာ္ကြာ။ မိန္းမကလည္း ဒီအလုပ္ေတြ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း လုပ္လည္း ျဖစ္ရဲ့သားနဲ႔ ဘာလို႔ အပင္ပန္းခံခ်င္ရတာလဲ၊ ေငြရွာတဲ့ အလုပ္ ကိုယ္ပဲ လုပ္ပါရေစကြာ၊ မိန္းမက အိမ္မွာပဲ နားနားေနေန ေနစမ္းပါ၊ ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာ မလိုဘူး။ ကိုယ့္ရဲ့ ဇနီးေကာင္းေလးပဲလုပ္ေပး၊ ခ်စ္စရာ သားသမီး လွလွေလးေတြပဲေမြးေပး ဟုတ္ၿပီလား၊ ဒါဆိုရင္ မိန္းမရဲ့ တာ၀န္ေက်ပါၿပီကြာ ေနာ္”

“ကၽြန္မက ေယာက်္ားရဲ့ လုပ္စာကို ထိုင္စားၿပီး ေရစာခို အေခ်ာင္လိုက္ လုပ္စားေနတဲ့ အစားထဲက မဟုတ္ဘူး ကိုကိုေမာင္၊ တခ်ိဳ႔ မိန္းမေတြက ေယာက်္ားေကာင္းရရင္ ကိုယ့္ရဲ့ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ေယာက်္ားလုပ္စာကိုစားတယ္၊ အိမ္မွာ ဇိမ္ရွိရွိေနတယ္၊ ကၽြန္မက အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ မိန္းမေတြမွာလည္း မာနဆိုတာ ရွိပါတယ္က္ိုကိုေမာင္၊ ဘယ္သူ႔မွ အားမကိုးပဲ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ရပ္တည္ခ်င္စိတ္လည္းရွိတယ္။ မိန္းမေတြမွာလည္း အလုပ္လုပ္ရမဲ့ အခြင့္အေရးရွိပါတယ္။ အလုပ္ကို လုပ္ရမယ္။ ကိုယ္လုပ္နိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္ေပးရမယ္၊ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္က်မွ “ငါမလုပ္ခဲ့ရေကာင္းလား” ဆိုၿပီးေနာင္တရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး ကၽြန္မ မေတြ႔ရခ်င္ဘူး ကိုကိုေမာင္၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုကိုေမာင္နဲ႔ ဆိုင္အလုပ္ေတြကို အတူလုပ္ခ်င္တယ္၊ ဆိုင္ကို တိုးတက္ေအာင္လုပ္ခ်င္တယ္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္၊ ကိုယ့္ေအာင္ျမင္မႈရလို႔ စိတ္ခ်မ္းရတဲ့ စိတ္ခ်မ္းသာမႈမ်ိဳး ဘယ္မ်ာမွမရွိဘူး၊ ေမာင္တစ္ ထမ္း မယ္တစ္ရြက္ေပါ့ကိုကိုေမာင္။ ကၽြန္မ ကိုကိုေမာင္နဲ႔ အလုပ္ အတူလုပ္ခ်င္ရံု သက္သက္ပါ၊ ကိုကိုေမာင့္ကို မခ်စ္လို႔ ဆန္႔က်င္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကိုေမာင္ၾကားဖူးလား၊ “ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘ၀ကို အလုပ္နဲ႔ ျပ႒ာန္းထားမွ တည္ၿငိမ္မႈရွိတာပါ၊ အလုပ္မရွိရင္ မတည္ၿငိမ္ပါဘူး”တဲ့၊ ဟုတ္ပါတယ္။ အဲဒီစကားသိပ္မွန္တယ္။ ကၽြန္မ အျပည့္ အ၀ ေထာက္ခံတယ္၊ တကယ္လို႔သာ ကိုကိုေမာင္ ျဖစ္ခ်င္သလို ကၽြန္မ ဘာအလုပ္အကိုင္မွမလုပ္ပဲ အိမ္ရွင္မ တစ္ေယာက္ အျဖစ္သာ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မ စိတ္က တည္ၿငိမ္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ အရမ္းလည္း အထီးက်န္ေနရမွာ၊ ေလာကႀကီးနဲ႔ ကင္းကြာ ေနသလို ခံစားရမွာ။ ကၽြန္မ အသက္အရြယ္ ႀကီးလာရင္ ငယ္ရြယ္စဥ္က မလုပ္ခဲ့ရေကာင္းလားဆိုၿပီး ေနာင္တရမွာ က်ိန္းေသတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္၊ ေအာင္ျမင္မႈ အသီးအပြင့္ကို စားခ်င္တယ္”

သည္လိုနဲ႔ပဲ ခ်စ္ဇနီးသည္၏ ဆႏၵကို ကိုကိုေမာင္ မလိုက္ေလ်ာခ်င္ေပမဲ့ လိုက္ေလ်ာလုိက္ရတယ္။ ကိုကိုေမာင္လိုက္ေလ်ာခဲ့လို႔သာေပါ့။ ၾကည္သာက လည္း အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာခဲ့လို႔သာေပါ့။ ႏို႔မို႔ ကိုကိုေမာင္ ကားအက္ဆီးဒင့္ ျဖင့္ မေတာ္တဆ ဆံုးပါသြားၿပီးေနာက္ပိုင္း ကိုကိုေမာင္ႏွင့္ ၾကည္သာ ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳခဲ့ေသာ အထည္ဆိုင္၏ တာ၀န္ ၀တၱရားမ်ားကို ေဒၚၾကည္သာ ခုလို ႏိူင္ႏိူင္နင္းနင္း အုပ္ခ်ဳပ္ႏိူင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။

ခ်စ္ဇနီးသည္ အေပၚ၌ ကိုကိုေမာင္၏ အယုအယမ်ားကို ေဒၚၾကည္သာ ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ အလုပ္ထဲမွာ ဇနီးသည္အား ပင္ပန္းမွာစိုးလို႔ ဆိုၿပီး ခဏခဏနားေစကာ ေကာ္ဖီကို ကိုယ္တိုင္ ေဖ်ာ္တိုက္သည္။ အ၀တ္အစားေတြလည္း ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာ္တတ္သည္။ တစ္ခါတေလ ထမင္းဟင္းပင္ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတတ္သည္။ သမီးေလး ကိုယ္၀န္ရစကဆို ေဒၚၾကည္သာ့ အေပၚ၌ ေစာင့္ေရွာက္ေပးသည့္ ကိုကိုေမာင္၏ အယုအယမ်ားသည္ ၿပိဳင္ဘက္ ရွားေလာက္သည္။ ေဒၚၾကည္သာ့ အေပၚ၌ ကိုကိုေမာင္၏ အယုအယေတြ မ်ားခဲ့ပါသည္။ ဂရုစိုက္မႈေတြ၊ အၾကင္နာေတြ၊ ေမတၱာေတြ၊ ေစတနာေတြ၊ အခ်စ္ေတြမ်ားခဲ့သည္။ခင္ပြန္းသည္ ပီသခဲ့သည္။ အိမ္ေထာင္ရွင္ ေယာက်္ားေကာင္းပီသခဲ့သည္။ ေဒၚၾကည္သာ အေပၚ၌ လိုတယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့။ ပိုတယ္သာရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သို႔ေသာ္.။ ကိုကိုေမာင့္ အေပၚ၌ ေဒၚၾကည္သာ မခ်စ္ခဲ့ပါေပ။ လံုး၀ လံုး၀ မခ်စ္ခဲ့ပါေပ။ ေဒၚၾကည္သာ၏ ရင္၌၊ အသည္းထဲ၌၊ ႏွလံုးသားထဲ၌ ခ်စ္ဦးသူက ေနရာယူၿပီးခဲ့ေပၿပီ။ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္က ေနရာယူၿပီးခဲ့ေပၿပီ။

ကိုကိုေမာင္၏ အယုအယေတြ ျမင္တိုင္း ခ်စ္ဦးသူကို သတိရသည္။ ဂရုစိုက္မႈေတြ၊ အၾကင္နာေတြ၊ ေမတၱာေတြ၊ ေစတနာေတြ၊ အခ်စ္ေတြ ျမင္တိုင္း ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္ကို သတိရသည္။ သတိရေလသည္။ သတိရခဲ့ေလသည္။ သတိရေအာက္ေမ့မိခဲ့ေလသည္။ ေဒၚၾကည္သာ ဘာမွမတတ္နိူင္ခဲ့ပါေပ။ ကိုကိုေမာင္၏ အယုအယမ်ားစြာက ကိုကိုေမာင့္ အေပၚ ေဒၚၾကည္သာ့ အတြက္ ခ်စ္လာေစဖို႔ မတတ္ႏိူင္ခဲ့ပါေပ။ မစြမ္းသာႏိူင္ခဲ့ပါေပ။ ကိုကိုေမာင့္ အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုကလြဲလို႔ ေဒၚၾကည္သာ ဘာမွမတတ္ႏိူင္ပါေပ။ “ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုကိုေမာင္ရယ္” လို႔။

ေဒၚၾကည္သာ၏ မ်က္လံုးမ်ားက အသက္မဲ့ေနေသာ ကိုကိုေမာင္၏ မ်က္ႏွာျပင္မွ အၾကည့္ကို မ်က္ရည္ေတြမ်ားၾကားမွ အလ်င္အျမန္လႊဲလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ အံဆြဲထဲ၌ ထည့္သိမ္းဆည္းထားေသာ ကြာလတီ မဂၢဇင္း စာအုပ္ထူႀကီးအား ထုတ္ယူလိုက္သည္ ထိုစာအုပ္၏ အတြင္းမ်က္ႏွာျပင္ စာမ်က္ႏွာထက္မွာ အခ်စ္ဦး၏ အရိပ္ေတြပါသည္။ အေငြ႔အသက္ေတြပါသည္။ အခ်စ္ဦး၏ အသံေတြ၊ စကားေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြပါသည္။ ၿပီးေတာ့ မိမိအေပၚ ခ်စ္သည့္ အခ်စ္ဦး၏ အခ်စ္ေတြလည္းပါသည္။ ဟုတ္သည္။ ဟုတ္ပါေလသည္။ အခ်စ္ဦးက စာေရးဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။ ရင္ႏွင့္ အမွ် ခ်စ္ခဲ့ရသည့္ ခ်စ္သူေၾကာင့္ ခံစားခ်က္ေတြ ရင္၌ သိမ္းဆည္းထားရင္းက မၿမိဳသိပ္ႏိူင္ပဲ ပြင့္အံထြက္က်လာခဲ့လို႔ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ေလသလား။ မိမိအေပၚ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြက အခ်စ္ဦးအား စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးခဲ့ေလသလား။ ထိုသို႔ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟုပဲ ေဒၚၾကည္သာ ထင္မိပါသည္။ ထင္လည္း ထင္ခ်င္စရာပါေပ။ စာေရးဆရာႀကီး ခ်စ္ဦးသူ ေရးသည့္ စာေတြဟာအလြမ္းသံ၊ အေဆြးသံေတြ လႊမ္းေနသည္။ ရင္ႏွင့္ အမွ် ခံစားရေသာ ခံစားခ်က္ေတြ လႊမ္းေနသည္။

အခ်စ္ဦးက အေတာ္ေအာင္ျမင္သည့္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အခ်စ္ဦးစာေတြက မဂၢဇင္း အေတာ္မ်ားမ်ား၏ စာမ်က္ႏွာထက္မွာ ေနရာယူၿပီးခဲ့ေလၿပီ။ အခ်စ္ဦးေရးေသာ စာေတြပါသည့္ မဂၢဇင္းတိုင္းကို ေဒၚၾကည္သာ သိမ္းထားျဖစ္သည္။ အခ်စ္ဦး၏ ၀တၳဳေတြ ဘယ္စာမ်က္ႏွာထက္မွာ ရွိသည္ဆိုတာကိုလည္း ေဒၚၾကည္သာ တပ္အပ္မွတ္မိေနသည္။ အခ်စ္ဦးကို လြမ္းတိုင္း အခ်စ္ဦး၏ စာေတြကို အထပ္ထပ္ဖတ္ျဖစ္သည္။ ၀တၳဳေတြက အမ်ားအားျဖင့္ အခ်စ္၀တၳဳေတြသာျဖစ္သည္။ သည္ထဲမွ အခ်စ္ဦးသို႔ တမ္းခ်င္း” ဆိုသည့္ ေဆာင္းပါးလား၊ တမ္းခ်င္းလား၊ ၀တၳဳလား မေ၀ခြဲတတ္သည့္ စာမူေလးကို ေဒၚၾကည္သာ အႀကိဳက္ဆံုး ျဖစ္သည္။ အဲသည္ စာမူေလးဟာ တစ္ခ်ိန္က မိမိႏွင့္ပတ္သက္ခဲ့ေသာ  အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အသက္သြင္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ အခ်စ္ဦး၏ ခံစားခ်က္ အျပည့္ အသိပ္ျဖင့္ ေရးထားေၾကာင္းသိသာလွသည္။ အခ်စ္ဦးေရးသည့္ စာမွန္သမွ်ထဲတြင္ ထိုစာမူကေလးကိုသာ အႀကိမ္ အေရအတြက္ အမ်ားဆံုး ဖတ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုစာမူေလး၏ စာေၾကာင္းမ်ား အေရးအသားအခ်ိဳ ့ကို အလြတ္ရေနသည္။

ထို စာမူေလးကို ဖတ္လိုက္လွ်င္ အခ်စ္ဥိး၏ စကားသံေတြ ေဒၚၾကည္သာ့ နားထဲ ၾကားေယာင္ေနသလို ခံစားရသည္။ အခ်စ္ဦး၏ အနံ႔အသက္၊ အေငြ႔အသက္၊ ကိုယ္သင္းနံ႔ေတြကိုလည္း ရႈရႈိက္ရသလိုခံစားရသည္။ အခ်စ္ဥိးက မိမိေဘးနားမွာ ရွိေနသလိုလည္း ခ့စားရသည္။ အခ်စ္အဓိပ္ပါယ္ေတြ တဖြဖြေျပာေနသလို အၾကင္နာေတြ ေပးေနသလိုလည္း ခံစားရသည္။ အခ်စ္ဥိး၏ မ်က္ႏွာေလးကိုလည္း တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနရသလိုခံစားရသည္။ မိမိသည္လည္း အခ်စ္ဦး၏ ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ေနသလို ခံစားရသည္။ ကုန္ကုန္ေျပာရလွ်င္ လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းေနေသာ ငွက္ႏွစ္ေကာင္လို မိမိႏွင့္ အခ်စ္ဦးသည္လည္း အခ်စ္ အဓိပ္ပါယ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအား လြတ္လပ္စြာ ဖြဲ႔သီေနသလို ခံစားရသည္။

ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ

 

အခ်စ္ဦးသို႔ တမ္းခ်င္း

အခ်စ္ေရ ကိုယ္ဒီေန႔ ထြန္ေမႊထြက္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔နဲ႔ မနက္ျဖန္ဟာ စေန၊ တနဂၤေႏြရံုးပိတ္ရက္ေပါ့။ ခါတိုင္း ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ ကိုယ္ဟာ ေတာထြက္ၿပီး ေတာင္ယာအလုပ္ေတြ လုပ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အခ်စ္သိတယ္မို႔လား။

အခ်စ္သိလားဟင္။ ဒီေန႔ မနက္ေစာေစာမွာ လင္းၾကက္ေတြ တအားတြန္ၾကတယ္။ ရြာက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြလည္း စာေမးပြဲနီးလာေတာ့ စာေတြ တစာစာက်က္လို႔ေပါ့။ ကိုယ္လည္း လင္းၾကက္တြန္သံၾကားၾကားခ်င္း အိပ္ယာမွထ မ်က္ႏွာသစ္ခဲ့တယ္။ အေမကေတာ့ နံနက္စာ ခ်က္ျပဳတ္ေနေလရဲ့။ အေဖကေတာ့ ဘုရား၀တ္ျပဳဖို႔ ျပင္ဆင္ေနေလရဲ့။ ညီေလးကေတာ့ အိပ္ေကာင္းတုန္းပါပဲ။ ကိုယ္လည္း မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးၿပီးခ်င္း အပ်င္းႀကီးတဲ့ႏြားႏွစ္ေကာင္ကို ကန္ေက်ာက္ၿပီး ေခါင္းခ်အစာေကၽြးတယ္။ ေခါင္းခ်ဆိုလို႔ အခ်စ္လန္႔ မသြားပါနဲ႔ဦး။ ကိုယ္တို႔ေတာမွာက ႏြားစာခြက္ကို ႏြားေခါင္းလို႔ေခၚတာေလ။ ဒါေၾကာင့္ႏြားေတြကို အစာေကၽြးမယ္ဆိုရင္ ေခါင္းခ်တယ္လို႔ေခၚတာေပါ့။ ခုလို ကိုယ္တို႔ ေတာဓေလ့အေၾကာင္း ကို အခ်စ္ နားေထာင္ခ်င္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ နားေထာင္ပါခ်စ္သူ။ နားေထာင္ေပူပါလားခ်စ္သူရယ္။ ခ်စ္သူကိုယ့္ေဘးနား ရွိစဥ္တုန္းက ကိုယ္တို႔ ေတာဓေလ့အေၾကာင္း တ၀ႀကီး ေျပာခြင့္မရခဲ့လို႔ အခုေတာ့ ကိုယ့္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြ မၿမိဳသိပ္ႏိူင္ေတာ့လို႔ ခ်စ္သူကို ရင္ဖြင့္တဲ့အေနနဲ႔ အားပါးတရ ေျပာျပလိုက္ေတာ့မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္သူ ပ်င္းေနလည္း နားေထာင္ေပးပါေနာ္။

ေနလံုးႀကီးထြက္လာမွာ စိုးတာေၾကာင့္  ႏြားေတြကို အစာ၀ေအာင္ အျမန္ေကြ်းရတယ္။ ကိုယ္တို ့လို ေတာသူေတာသား ေတာင္သူလယ္ယာသမားေတြက ေတာင္ယာ အလုပ္ထြတ္မယ္ဆိုရင္ ေနမထြက္ခင္ကတည္းက လုပ္ၾကရတာ။ ခ်စ္သူတို ့ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေတာ္ၾကီးက သံဃာေတာ္မ်ား နံနက္ဆြမ္းခံမထြက္ခင္အခ်ိန္ကတည္းကေပါ့။ ဒါမွ အလုပ္ေတြ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ျပီးျပီး ေနပူဒဏ္လည္း သက္သာတာေပါ့ ။ ျပီးမွ ကိုယ္လည္း အေမလႈံ ့ေပးတဲ့ထမင္ၾကမ္းလႈ႔ံကို ပလုပ္ပေလာင္းစားတယ္။ ထမင္းၾကမ္းလႈံ႔ဆိုလို ခ်စ္သူနားမရွင္းျဖစ္ေနမွာပဲ။ ထမင္းၾကမ္းလႈံ႔ဆိုတာကေတာ့ ေတာအေခၚေပါ့။ ခ်စ္သူသိထားတဲ့ ထမင္းေၾကာ္နဲ ့နည္းနည္း တူတယ္ေျပာရမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ကိုယ္တို ့ကဆီနဲ ့မေၾကာ္ပဲဟင္းနဲ ့ေၾကာ္တာ။ ညက က်န္ခဲ့တဲ့ထမင္းဟင္း အက်န္ေတြကို ေရာယွက္ၿပီးေၾကာ္တာ။ သည္ေတာ့ ခ်စ္သူ ရြံရွာေနမွာေပါ့ေနာ္။ ခ်စ္သူ ရြံရွာမယ္ဆိုလည္း ရြံရွာ ခ်င္စရာပါပဲေလ။ ခ်စ္သူတို႔ အရပ္က ထမင္းဟင္း အက်န္ဆိုရင္ စြန္႔ပစ္ၾကတာကလား။ ကိုယ္တို႔ေတာကေတာ့ မစြန္႔ပစ္ေပါင္။ မစြန္႔ပစ္ရံုတင္မကပါဘူး။ တမင္ကိုခ်န္ထားတာပါ။ နံနက္ေစာေစာေရာက္ရင္ ေတာထြက္ အလုပ္လုပ္ရမွာလို႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ စားဖို႔ အသင့္ျဖစ္ေစတဲ့ ထမင္းၾကမ္းလႈံ႔ေလးရေအာင္လို႔ေပါ့။ နံနက္ေစာေစာက်ရင္ ထမင္းၾကမ္းလႈံ႔ပူပူေလးစားရရင္ အရမ္းၿမိန္တာပဲ။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ထမင္းအၿမိန္ဆံုး အခ်ိန္ကိုျပပါဆိုရင္ အဲဒီထမင္းၾကမ္းလႈံ႔ပူပူေလး စားရတဲ့အခ်ိန္ကိုပဲ ျပရမွာေပါ့။ ခ်စ္သူကို စားလွည့္ပါဦးလို႔ မေျပာရက္ပါဘူး။

ၿပီးမွ အစာအေတာ္၀ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ႏြားႏွစ္ေကာင္ကို ထြန္တံုး တံပိုးအသင့္ျပင္ထားတဲ့ လွည္းမွာ ေကာ့တယ္။ လွည္းေကာ့တယ္ဆိုတာ ႏြားႏွစ္ေကာင္ကို လွည္းတံပိုးမွာ တပ္တယ္ေျပာတာေပါ့ခ်စ္သူရ။ ႏြားေတြက နံနက္ေစာေစာမွာဆိုရင္ အပ်င္းႀကီးတတ္ၾကေတာ့ ႏြားစာခြက္ကေန ခြာေအာင္ အတင္းကန္ေက်ာက္ ႏြားဖာႀကိဳးကို ေဆာင့္ဆြဲၿပီးမွ လွည္းေကာ့ရတာ။ ၿပီးမွ ကိုယ္လည္း လွည္းေပၚ လႊားကနဲ႔တက္ၿပီး ယာေတာရွိရာဆီ နကန္(ႏွင္တံ) နဲ႔ တဟဲ့ဟဲ့ေအာ္၊ ေတာက္တေတာက္ေတာက္ေခါက္ၿပီး ေမာင္းထြက္သြားရတာေပါ့။ အဲဒီေန႔က တပို႔တြဲလရဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ေပါ့။ တပို႔တြဲလဆိုတာ ေဆာင္းကုန္စ ေနြကူးစအခ်ိန္ေပါ့ေနာ္။ သည္ေတာ့ ႏွင္းစက္ေတြ မရွိေတာ့ေပမဲ့ အေတာ္ေလးေအးပါေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔သစ္ရြက္ေလးေတြ ေၾကြေနၾကၿပီ။ ကိုယ္တို႔ရြာေလးဟာ ရြံ႔ေျမဆိုေတာ့ ေႏြမေရာက္ခင္ကတည္းက ဖုန္ထူေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္လွည္းရဲ့ေနာက္မွာ ဖုန္လံုးႀကီးေတြက တလိမ့္လိမ့္နဲ႔ေပါ့။ သည္လိုဆိုရင္ ခ်စ္သူဟိုသီခ်င္းေလးကို သြားသတိရမိမွာေပါ့ေနာ္။ “ဖုန္လံုးႀကီးေတြ တလိမ့္လိမ့္နဲ႔ရယ္  လွည္းယာဥ္စီးလို႔ကြယ္  အညာေျမေရာက္ေအာင္ လွမ္းခဲ့ ထူးထူးျခားျခား အံမခန္းလွဖြယ္ ဧည့္၀တ္ေက်ခ်င္တယ္  ေအာက္တစ္ျပည္ေမာင့္ခ်စ္ဦးရယ္” ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးေပါ့ေနာ္။ အဲဒီသီခ်င္းေလးက ကိုယ္တုိ႔ရြာနဲ႔အရမ္းလိုက္ဖက္ေနတာဆိုေတာ့ေလ။

ကိုယ့္လွည္းရဲ့ေနာက္မွာ ဖုန္လံုးႀကီးေတြ တလိမ့္လိမ့္တက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ရြာထဲက (၇)ႏွစ္အရြယ္ ေဂ်ာ္ဒက္နဲ႔ေပစိရယ္ (၅)ႏွစ္အရြယ္ အိပံုတို႔က ေလွ်ာ္ေတာင္းကိုယ္စီနဲ႔ ကိုယ့္လွည္းရဲ့ေနာက္ကေန ေရွ႔ကိုေက်ာ္တက္ ေျပးထြက္သြားၾကတယ္။ ကိုယ္တိုရရြာေလးက အိမ္ေျခနည္းေတာ့ ရြာက ကေလးမွန္သမွ်ဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါရဲ့ ကေလးဆိုတာ တပ္အပ္သိရ့ုတင္မကဘူး၊ နာမည္ပါသိတယ္။ ဒါေတြဟာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းတင္မဟုတ္ပါဘူး။ ရြာက လူတိုင္းလိုလိုပါပဲ။ ကို္ယ္လည္း ခုနကေလး သံုးေယာက္ကိုာကည့္ၿပီး အံၾသေနမိတယ္။ ဒီကေလးေတါ ဒီေလာက္ မနက္အေစာႀကီးထၿပီး ဘာသြားလုပ္ၾကမလိုပပါလိမ့္လို႔။ ဘာမ်ားသြားေကာက္ာကမလို႔ပါလိမ့္လို႔။ ေဂ်ာ္ဒက္ကေတာ့ ဘယ္သူ႔မွမေစာင့္ပဲ အတင္းေျပးသြားေတာ့ ေရွ႔ဆံုးကေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ ေပစိကေတာ့ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့တျ့ အိပံုကို ရပ္မေစာင့္ေပမဲ့ ေျပးရွိန္ကိုေလွ်ာ့္ၿပီး “ျမန္ျမန္လာ” လို႔ ေအာ္ေခၚေနေလရဲ့။ ဒီကေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေလာေနတယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိပ္သိခ်င္ေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္စဥ္းစားၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒီအခ်ိန္ေတာထဲ ဘာေတါမ်ားေပၚေနပါလိမ့္လို႔ေပါ့။ ကိုယ္လည္း ရံုးအလုပ္ေတြနဲ႔မို႔ ခုခ်ိန္ဟာ ဘယ္ရာသီ၊ ေတာထဲမွာ ဘာေတြဖူးခ်ိန္၊ ပြင့္ခ်ိန္ဆိုတာကို သတိမထားမိဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ကိုယ္စဥ္းစာမိတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ မန္က်ည္းသီးေတြ ေလအေ၀ွ႔မွာ တေျဖာက္ေျဖာက္ေၾကြခ်ိန္မ်ားလားလို႔။ ဟုတ္ေပမွာပဲ။ ေဂ်ာ္ဒက္တို႔၊ ေပစိတို႔၊ အိပံုတို႔ ခုလို ေလွ်ာ္ေတာင္းကိုယ္စီနဲ႔ ေစာေစာစီးစီးထၿပီး အေလာတႀကီးထြက္သြားပံုေထာက္ရင္ မုန္႔ဖိုးရဖို႔အတြက္ မန္က်ည္းသီး ေလေၾကြေကာက္သြားၾကတာပဲ ျဖစ္မွာပါေလ။ သည္ေနရာမ်ာပဲ ခ်စ္သကပို ကိုယ့္ရဲ့ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္းေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ခ်စ္သူ မပ်င္းမရိနဲ႔နားေထာင္ေပးပါကြယ္။ ကိုယ့္စာဖတ္ရင္း ခ်စ္သူ အိပ္ငိုက္ေနမွာလည္း ျမင္ေယာင္ေသးရဲ့။ သည္လိုေလ ခ်စ္သူရဲ့။ ကိုယ္တို႔လည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ခုနကေလးေတြလိုပဲ မန္က်ည္းသီးေလေၾကြေကာက္ၿပီး မုန္႔ဖိုးရွာခဲ့ၾကတယ္။ ကေလးဆိုတာ မဆာပဲနဲ႔လည္း မုန္႔ဆို အရမ္းစားခ်င္ၾကတာကလား။ ပိုက္ဆံရွိၿပီဆိုရင္ မုန္႔၀ယ္စားဖို႔ပဲ သိတယ္။ ရြာက အိမ္တိုင္း မိသားစုတိုင္းဟာ ဆင္းရဲၾကေတာ့ ကိုယ့္သားသမီးေလးေတြကို မုန္႔ဖိုးမေပးႏိူင္ၾကဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကေလးေတြဟာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး မန္က်ည္းသီးေလေၾကြေကာက္ၿပီး မုန္႔ဖိုးရွာၾကတယ္။ အဲဒီထဲမ်ာ ကိုယ္လည္းအပါအ၀င္ေပါ့။ မန္က်ည္းသီးေတြေပၚခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းေတြ မပိတ္ေသးေတာ့ နံန႕ေစာေစာ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ထ၊ ေတာင္းယူ၊ ေတာထဲေျပး၊ မန္က်ည္းသီးေလေၾကါေကာက္တယ္။ ေန႔လည္ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာလည္း ေက်ာင္းဆင္းဆင္းခ်င္း အိမ္ကိုတန္းေျပး လြယ္အိတ္ပစ္ခ်၊ ေတာင္းယူ၊ ေတာထဲေျပး မန္က်ည္းသီးေလေၾကြေကာက္တယ္။ ဖိနပ္ဆိုရင္ စီးရမွန္းေတာင္မသိဘူး။ ဆူးေတြေပေပမဲ့လည္း မမႈဘူး။ ဆူးလည္းခံႏိူင္ၾကတယ္။ ဒါေတြဟာ မန္က်ည္းသီးေပၚခ်ိန္အတြင္းမွာ ကေလးေတြ ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခုပဲေပါ့။ ေတာထဲကအျပန္ အိမ္ေရာက္ေတာ့ မန္က်ည္းသီးကို သစ္သားျပားေလးနဲ႔ အခြံရိုက္၊ ႏႊာၿပီး ေရာင္းတယ္။ အေတာင့္လိုက္ ေရာင္းလည္းရသလို အဖက္ေရာင္းလည္းရတယ္။ အေတာင့္လိုက္ေရာင္းတာက ပိုက္ဆံသိပ္မရဘူး။ အဖက္ေရာင္းတာကမွ အေလးခ်ိန္အလိုက္ အေတာင့္ထက္ တစ္ဆပိုရတယ္။ အဲလိုတစ္ဆပိုရဖို႔အတြက္ မန္က်ည္ူးသီးကို ေက်ာက္ခဲေပးတင္ သစ္သားလံုးနဲပ ထုရိုက္၊ အေစ့ထြင္တယ္။ အေစ့ကိုလည္း ျပည္ေတာင္းနဲ႔ ၀က္ေမြးတဲ့သူဆီမွာ ၀က္စာအျဖစ္ေရာင္းလည္းရေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔က မန္က်ည္းေစ့ေလွာ္ထုပ္ေလးေတြလုပ္ေရာင္းဖိုပအတြက္ လာလာ၀ယ္ၾကတယ္။ ၿမိဳ႔ေပၚမွာ မန္က်ည္းေစ့ေလွာ္ထုပ္ေလးေတြ ခ်စ္သူ ျမင္ဖူးမယ္ထင္ပါတယ.္။

ေဂ်ာ္ဒက္တို႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ့္အထင္ေတြ ေျပာသာေျပာရတယ္ ေနာက္ေတာ့မွ ကိုယ့္အထင္ေတြဟာ အလြဲႀကီးလြဲသြားတယ္။ ေဂ်ာ္ဒက္တို႔ မန္က်ည္းသီးေလေၾကြေကာက္သြားတယ္ထင္တယ္ဆိုတာေလ။ မန္က်ည္းသီးေကာက္သြားၾကတာမဟုတ္ပဲ တျခားတစ္ခုခုကိုသြားေကာက္ၾကတာ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ့္ရဲ့ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္း ခ်စ္သူကို ေျပာျပမိတာ အပိုျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ခ်စ္သူ အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုေတာ့ ရသြားတာေပါ့။ ခုေလာက္ဆို ခုတကေလးေတြ ဘာသြားေကာက္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္သူ သိပ္သိခ်င္ေနမွာပဲေနာ္။ သိရမွာေပါ့ခ်စ္သူရယ္။ အဲဒီကိစၥေၾကာင့္သာ ကိုယ္ဒီစာကို ေရးျဖစ္ဖို႔အေၾကာင္းက ဖန္လာခဲ့တာပဲ။ ကိုယ္လည္း လွည္းကို အလ်င္အျမန္ေမာင္းလိုက္တယ္ ဟို အေတာ္ေလးအေ၀းမွာ ခုနကေလးေတြ တစ္ခုခုကိုအလုအယက္ အလ်င္အျမန္ ကုန္းေကာက္ေနၾကတာေတြ႔တယ္။ ေနေရာင္ျခည္က မလာေသးေတာ့ အေရာင္က သိပ္အသဲကြဲဘူး။ ကိုယ္လည္း အရမ္းသိခ်င္ေနတာနဲ႔ ေႏွးေကြးလြန္းတဲ့ႏြားႏွစ္ေကာင္ရဲ့ ေက်ာကုန္းကို နာနာရိုက္လိုက္တယ္။ အနီးအနားေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္မ်က္လံုးထဲျမင္လိုက္ရတဲ့ အေရာင္ေတြေၾကာင့္ ကိုယ္ရယ္ခ်င္ေနမိတယ္။ ကိုယ့္မ်က္စိမ်ား အျမင္မွားေနသလားလို႔။ ကိုယ့္မ်က္စိကိုပြတ္သပ္လိုက္တယ္။ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္ေနတဲ့ အေရာင္ေတြက အနီေရာင္ေတြေလရယ္။ ေတာထဲမွာ ဘယ္က အနီေရာင္ရွိပါလိမ့္မလားေပါ့။ ၿပီးမွ ကိုယ္အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ကိုယ့္အျမင္ေတြဟာ မမွားခဲ့ပါဘူးခ်စ္သူ။ ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြလည္း မမႈန္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္သာသတိေမ့ေနခဲ့လို႔ ကိုယ့္စိတ္ထင္လြဲမွားေနသလားလို႔ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီအနီေရာင္ေတြက လက္ပံပြင့္ေတြေလကြယ္။ ခ်စ္သူသိပ္ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့ လက္ပံပြင့္ေတြေပါ့။

ခ်စ္သူ ကိုယ့္ကို ထားရစ္ပစ္ခြာ သြားခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ခ်စ္သူ႔စိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ရဲ့ အခ်ိန္ေတြ မကုန္ေစဖို႔ ခ်စ္သူကို ေမ့ပစ္ဖို႔ ကိုယ္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အရာမွန္သမွ် ကိုယ္ေမ့ပစ္ထားခဲ့တယ္။ အလုပ္ထဲမွာလည္း စိတ္ကိုနွစ္ထားၿပီး ခ်စ္သူကို ေမ့ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမျ့။ ဒါေပမဲ့ေလ။ ခ်စ္သူနဲ႔ပတသက္တဲ့အရာမွန္သမွ် ကိုယ့္မ်က္၀န္းထဲ အမွတ္တမဲ့ ျမင္လိုက္ရခ်ိန္၊ လွ်ပ္တျပက္ျမင္လိုက္ရခ်ိန္တိုင္းမွာ ခ်စ္သူကို ေမ့ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ အားထုတ္ခ်က္မွန္သမွ်ဟာ အခ်ည္းႏွီးပါပဲ။ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ခဲ့ရတာ ခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ္စိတ္ေတြက လက္ပံပြင့္ေတြနဲ႔အတူ ခ်စ္သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြဆီ ျပန္ေျပာင္း သတိရသြားတယ္။ ခ်စ္သူက ကိုယ့္ထမင္းခ်ိဳင့္ထဲက လက္ပံေခါက္ဟင္းကို အမဲသားထင္မွာသါားတယ္ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္သူက လက္ပ့ပြင့္ေတြ ျမင္ဖူးခ်င္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္တို႔ရြာကို အျပးေရာက္လာၿပီး လက္ပံပြင့္ေတြရဲ့အလွကို တ၀ဘကီး ခံစားၿပီး အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ရိုက္လို႔။ ကိုယ္ေလ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေျပာင္းသတိရသြားမိေတာ့ ခ်စ္သူကို အရမ္းသတိရသြားတာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြ ျပန္လိုခ်င္တဲ့ ကေလးကလား စိတ္လည္း ၀င္ချ့မိတယ္။ သည္ေတာ့ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာနဲ႔ပါကြယ္။ သည္လိုနဲ႔ ယာအလုပ္ကလည္း စိတ္မတပါနဲ႔ ၿပီးမွန္းမသိ ၿပီးခဲ့ရတာပဲ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ခံစားခ်က္ေတြ ၿမိဳသိပ္ႏိူင္စြမ္း မရွိေတာ့ပဲ ပြင့္အံထြက္က်လာခဲ့လို႔ သည္စာကို ေရးသားလိုက္ရျခင္းပါခ်စ္သူ။

 သည္လိုနဲ႔ ရံုးပိတ္ခ်ိန္ကုန္ခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္ထဲမွာလည္း စိတ္က ခ်စ္သူ႔ဆီေရာက္ေနခဲ့တာ။ စိတ္ေတြလည္း တအားမြန္းၾကပ္ေနမိတယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း လစ္ဟာလို႔။ ကိုယ့္စိတ္ေတြ ေပါ့ပါးသြားလို သြားရျငား ရံုးအျပင္ထြက္ၿပီး ေလည   ွင္းခံမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလည  ွင္းခံထြက္လိုက္ခါမွ အေျခအေနက ပိုးဆိုးသြားပါေလေရာ့။ ဘာေၾကာင့္ဆို စက္ရံုအျပင္ဘက္မွာလည္း ခ်စ္သူနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်စ္သူကို သတိရေစတဲ့ အရာေပါင္းမ်ားစြာကလည္း ရွိေနခဲ့သည္ကိုး။ ခ်စ္သူရွိစဥ္တုန္းက ကိုယ္တို႔ စက္ရံု၀န္းထဲမွာ ပန္းပင္မ်ိဳးစံုက စိုက္ထားလက္စဆိုေတာ့ ငံုးတိတိေလးေတြေပါ့ေနာ္။ အပြင့္မပြင့္ေသးေပမဲ့ ခ်စ္သူက ပန္းပင္ေတြရဲ့အမည္ကိုသိတယ္။ ကိုယ့္ကို တစ္ခုခ်င္းရွင္းျပတယ္။ ခ်စ္သူက ပန္းပင္ေတြကို သိပ္ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း ၊ ဒီပန္းေလးက ပြင့္လာရင္ အနံ႔ေလးက ဘယ္လိုေလး၊ အေရာင္ေလးက ဘယ္လိုေလး၊ညာလိုေလးဆိုၿပီး ေတာ့ေလ။ ခ်စ္သူက ပန္းပြင့္အမ်ိဳးအစားေတါအားလံုးထဲမွာ ခေရကို အႀကိ္ဳက္ဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုေျပာျပခဲဳ့တယ္။ အဲဒါေတြခ်စ္သူ မွတ္မိေသးလားဟင္။ အခ်ိန္ေတြဟာ အေတာ္ၾကာလာခဲ့ၿပီမို႔ ခ်စ္သူခ်စ္တဲ့ ပန္းပြင့္မ်ိဳးစံုဟာ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ပြင့္အာလာခဲ့ၾကပါၿပီ။ ဇလပ္ရနံ႔ေလးက သင္းေနပါၿပီခ်စ္သူ။     ကႀကိဳင္ေနပါၿပီ။ ယူကလစ္ရနံ႔ေတြ လႈိင္ေနပါၿပီ။ တမာရနံ႔ေတြ ေ၀ေနပါၿပီ။ ခေရပြင့္ေတြ ေၾကြေနပါၿပီ။ စကၠဴပန္းက လတ္ဆတ္ရႊင္လန္းေနပါၿပီ။ မယ္ဇလီက အဖူးအသုပ္လုပ္စားလို႔ ရတာၾကာလွခဲ့ေပါ့ခ်စ္သူ။ ကိုယ္ေလ ပန္းေလးေတြရွိရာဆီ ေလွ်ာက္ၿပီး ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကူးထဲမွာ ကိုယ့္လက္နဲ႔ပန္းေလးေတြခူးၿပီး ခ်စ္သူရဲ့ေကသာမွာ ပန္ဆင္ေပးေနခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူကလည္း ေပ်ာ္လို႔ပါေလ။ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္သူ အႀကိဳက္ဆံုးဆိုတဲ့ ခေရပင္အုပ္အုပ္ႀကီးရဲ့ေအာက္မွာ ကိုယ္ခို၀င္လိုက္တယ္။ သင္းပ်ံ ့ေနတဲ့ ခေရရနံ႔က ကိုယ့္ရဲ့တင္းၾကပ္ေနတဲ့ စိတ္ကို လန္းဆန္းမလာေစခဲ့ပါဘူး။ကိုယ္စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္ ခ်စ္သူကိုယ့္ေဘးနားမွာ ရွိေနရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိုက္မလဲလို႔။ ခ်စ္သူနဲ႔အတူ ခေရရိပ္ကို ခိုလႈံမယ္။ ခေရရနံ႔ေတြရႈရႈိက္မယ္။ ခေရပန္းေတြေကာက္မယ္။ ခ်စ္သူကုိ ကိုယ့္ရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပြ႔ဖက္ထားမယ္။ အၾကင္နာေတြ ဖလွယ္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကူးေတြလြန္ေနသလားခ်စ္သူ။ ခ်စ္သူနဲ႔ပတ္သက္သမွ် ကိုယ္ယဥ္ခဲ့တဲ့ စိတ္ကူးေတြကို ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးျဖစ္ေနမွာ အေသအခ်ာပါပဲခ်စ္သူ။ ကိုယ့္ကို အျပစ္ယူခ်င္လည္း ယူႏိူင္ပါတယ္ခ်စ္သူ။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ခ်စ္သူကို ခ်စ္လို႔ ျဖစ္ရတာပါပဲ။ ခ်စ္သူဟာ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ရင္ႏွင့္အမွ် ခ်စ္ရတဲ့ အခ်စ္ဦးပါကြယ္။ ဒါကိုခ်စ္သူ ယံုပါကြယ္။

ခ်စ္သူကို ခ်စ္ရတာ၊ လြမ္းရတာ ကိုယ့္စိတ္ကို အရမ္းပင္ပန္းေစပါတယ္။ ခ်စ္သူကိုယ့္ကို ထားခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေနာင္လည္း ႏွစ္ေတြ အထပ္ထပ္ေရာက္လာဦးမယ္ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူကို ကိုယ္လြမ္းေနရဦးမွာပဲေပါ့။ ကိုယ့္ဘ၀က ခ်စ္သူကို လြမ္းေနရတဲ့ဘ၀ပါကြာေနာ္။ လြမ္းေနရတဲ့ဘ၀ဆိုတာ ျပန္ဆံုႏိူင္ဖို႔ ခ်စ္သူနဲ႔လက္တြဲဖို႔ လံုး၀ မျဖစ္ႏိူင္ေတာ့တဲ့ဘ၀ေပါ့ေနာ္။ သည္ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို အပင္ပန္းခံၿပီး ခ်စ္သူကို လါမ္းေနရတာ အဓိပါယ္ေကာ ရွိပါဦးမလား။ အဲဒီေမးခြန္းကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေျဖၾကည့္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဓိပါယ္မရွိပါဘူး။ အခ်ိန္တိုင္းလြမ္းေနရေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ပင္ပန္းေစသလို အခ်ိန္ေတြလည္း အလဟသသျဖစ္ရေစတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀တြင္ တက္လမ္းဆိုတာ မရွိႏိူင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ခ်စ္သူကို ေမ့ပစ္ႏိူင္ဖို႔ အတတ္ႏိူင္ဆံုး ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ကိုယ့္၀ါသနာအရ စာေတြထဲမွာ စိတ္ကို ႏွစ္ရင္း ေမ့နိူင္လိုေမ့ႏိူင္ျငား ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀အျမင့္တက္ေစဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့၊ ဒါေပမဲ့လည္းေလ အခ်ိန္တိုင္းအခ်ိန္တိုင္း၊ လတိုင္းလတိုင္း၊ ရာသီတိုင္းရာသီတိုင္း၊ ႏွစ္တိုင္းႏွစ္တိုင္း၊ ေနရာတိုင္းေနရာတိုင္းမွာ ခ်စ္သူနဲပပတ္သက္သမွ် အမွတ္တရေတြက ရွိေနေတာ့ အဲဒီအမွတ္တရေတြျမင္တိုင္း ခ်စ္သူကို လြမ္းေစတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို ပင္ပန္းေစတယ္။ သည္ေတာ့ ခ်စ္သူကို ကိုယ္ဘယ္ေမ့ႏိူုင္ပါ့မလဲကြယ္။

ခ်စ္သူက ရက္စက္တယ္ေနာ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို ပင္ပန္းေစေအာင္ အမွတ္တရမ်ားစြာ ထားခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ခ်စ္သူကို ရက္စက္တယ္လို႔ ကိုယ္မေျပာလိုပါဘူး။ ကိုယ္လည္း ခ်စ္သူကို အသည္းနင့္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့မိေတာ့ ကိုယ့ခ်စ္သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္တရေတြျမင္တိုင္း ခ်စ္သူကို တမ္းတစိတ္နဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ေတြ ပင္ပန္းေစတာ ဆန္းသလားကြယ္။ ကိုယ့္အျပစ္လည္း ပါတာေပါ့ေနာ္။ ခ်စ္သူကို အသည္းနင့္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့မိတာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ့ အျပစ္ပါကြယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္သူကို အျပစ္အျမင္ရက္ဘူးလို႔ ကိုယ္ေျပာတာ။ ဒါေပမဲ့ေလ….။

ဒါေပမဲ့ေလ..။ ခ်စ္သူက သိပ္ရက္စက္တယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ပါတယ္လို႔ ေျပာခဲ့၊ အၾကင္နာ၊ ေမတၱာ၊ ေစတနာေတြ ေပးချဲ့ပီးကာမွ ကိုယ့္ကို ထားရစ္ပစ္ခြာသြားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ခ်စ္သူ ကိုယ့္ကို ထားရစ္ခဲ့တာက ကိုယ့္အျပစ္လည္း ပါခ်င္ပါေပဦးမယ္။ ကိုယ္တကိုယ္ေကာင္းဆန္တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ေမြးခ်င္းဆိုလို႔ ေမြးကင္းစ ညီေလးတစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ အေဖအေမကလည္း အသက္ႀကီးေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ အစ္ကိုႀကီး အဖအရာဆိုသလို ညိေလးကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးရမဲ့ တာ၀န္က ကိုယ့္အေပၚက်ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အလုပ္ထဲမွာ အၿမဲတမ္းေအာက္ေျခအဆင့္မွာ ေနရတဲ့ ကိုယ္ဟာ ကိုယ့္ထက္ရာထူးႀကီးသူ၊ ပညာေရးေကာင္သူေတြကို အားက်မိတာ ဆန္းသလား။ ကိုယ္အားက်ေနေပမဲ့ ျဖစ္လာႏိူင္ဖို႔ အခြင့္အေရးမရွိခဲ့ေတာ့ အခြင့္အေရး ရွိေနေသးတဲ့ ညီေလးကို ျဖစ္လာေစဖို႔ ကိုယ္ေျမေတာင္ေျမ  ွာက္ေပးသင့္တယ္လို႔ ထင္တယ္ေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္မို႔ အခ်စ္ေရးကို ဦးစားမေပးပဲ ညီေလးကိုပဲ ဦးစားေပခဲ့မိတယ္။ ခ်စ္သူကို လ်စ္လ်ဴရႈသလို ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ လက္ထပ္ၾကရေအာင္လို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့ ခ်စ္သူရဲ့ ဆႏၵကို ကိုယ္ရိုက္ခ်ိဳးခဲ့တယ္။ သည္ေတာ့ ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို ဒီလိုထင္ခဲ့တယ္။ ပညာေရးေကာင္းလို႔ ရာထူးႀကီးဖို႔ အလားအလာရွိတဲ့ ခ်စ္သူကို မနာလို၀န္တိုစိတ္ေတြ ရွိေနခဲ့တယ္ေပါ့။ ပညာေရးေကာင္းတဲ့၊ ရာထူးႀကီးတဲ့ မိန္းမကို လက္မထပ္လိုဘူးေပါ့လို႔ ထင္ခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ခ်စ္သူ ကိုယ့္ကို အရႈံးေပးခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္အနိူင္ရခဲ့တယ္ေပါ့။ ရာထူးႀကီးလာမဲ့ အခ်ိန္ကို မေစာင့္ေတာ့ပဲအားသါန္ခြန္စိုက္ ၾကိဳးစားလာခဲ့တဲ့ ဘြဲ႔ကို ခ်စ္သူစြန္႔လႊတ္ခဲ့တယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ပဲ ၀န္ထမ္းဘ၀က အၿပီးတိုင္ ႏႈတ္ထြက္သြားခဲ့ၿပီေပါ့။ ခုေတာ့ ကိုယ့္ထက္ အစစအရာရာသာတဲ့ တျခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာ ခိုလံႈေနခဲ့ၿပီေပါ့။ ရက္စက္ပါေပ့ ခ်စ္သူရယ္။ ဒီလိုျဖစ္မယ္ဆိုတာ အစက ကိုယ္ႀကိဳသိခဲ့ရင္ ညီေလးကို ဦးစားမေပးပဲ ခ်စ္သူရဲ့ ဆႏၵကို ဦးစားေပးမိမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ ဘာတတ္ႏိူင္မွာလဲေလ။ ျဖစ္ခဲ့တာေတြက ျဖစ္ၿပီးခဲ့ၿပီပဲ။

၀တၳဳဖတ္အၿပီး၌ ေဒၚၾကည္သာ ေခါင္းကို တြင္တြင္ ခါယမ္းေနလိုက္သည္။ မဟုတ္ခဲ့ပါေပ။ ကိစၥတိုင္းဟာ အခ်စ္ဦးထင္သလို မဟုတ္ခဲ့ပါေပ။ အခ်စ္ဦးကို မိမိထားရစ္ ပစ္ခြာသြားခဲ့သည္မဟုတ္။ အခ်စ္ဦး၏ ညီအား မိမိထက္ ဦးစားေပးခဲ့လြန္းေရြ႔ မိမိက စိတ္နာနာႏွင့္ ထားရစ္ခဲ့သည္မဟုတ္။ မိမိက အခ်စ္ဦးထက္ ရာထူး ပညာေရး ေကာင္းမြန္ေနခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ မိမိအား လက္မထပ္ႏိူင္ျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ဟု မိမိက ယူဆခဲ့ၿပီး မိမိက အခ်စ္ဥိးထက္ ရာထူး ႀကီးမလာေစရပါဘူးဆိုၿပီး အခ်စ္ဥိးအား လက္ေျမ  ွာက္ အရံႈးေပးသည့္အေနျဖင့္ ၀န္ထမ္းဘ၀က အၿပီးတိုင္ ႏႈတ္ထြက္သြားခဲ့ျခင္းလည္းမဟုတ္ခဲ့ပါေပ။ဒါေပမဲ့လည္း ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္ပါေပလိမ့္မည္။ အနည္းအက်ဥ္းမွ် ပါ၀င္ပတ္သက္ေကာင္း ပတ္သက္ပါေပလိမ့္မည္။ မေရွာင္လြဲႏိူင္သည္ ကစၥတစ္ခုေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ မိမိက အခ်စ္ဦးမသိေအာင္ ဖံုးဖံုးဖိဖိ ေနလာခဲ့သည့္ ကိစၥေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သည့္အေၾကာင္း အခ်စ္ဦးအား ေျပာျပဖို႔ အခြင့္မသာခဲ့ပါေပ။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်စ္ဦးကိုလည္း အျပစ္မဆိုသာေပ။ ခုေတာ့ ေျပာျပဖို႔ အခြင့္အေရးလည္း မရွိခဲ့ေတာ့။ အခ်စ္ဦးမသိသည့္ ကိစၥေတြေၾကာင့္ မိမိအား အခ်စ္ဦး စိတ္နာသြားေစလိုသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မိမိက အခ်စ္ဦးအား ထားရစ္ပစ္ခြာသြားခဲ့ေသာ္လည္း အခ်စ္ဦး၏ စာေတြအရ အခ်စ္ဦးက မိမိအား မေမ့ေၾကာင္း စိတ္မနာေၾကာင္း ယုခ်ိန္ထိ သတိရ တမ္းတေနေၾကာင္း သိသာသည္။ ကိစၥေတြအားလံုးဟာ ေဒၚၾကည္သာ ထင္သလို ျဖစ္မလာခဲ့သျဖင့္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့သည့္ အခ်ိန္ေတြ ျပန္လည္ရယူလိုေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဆုတ္သည့္အေနျဖင့္ အတိတ္ဆီသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခ်င္စိတ္ ေဒၚၾကည္သာ တမ္းတမိေပသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

“ေအာက္အီအီးအြတ္”

လင္းၾကက္တြန္သံ ၾကားၾကားခ်င္း ညြန္႔ေဇာ္ အိပ္ယာမွ အလူးအလဲထလိုက္သည္။ အေပါ့အပါး အလ်င္အျမန္သြားလိုက္သည္။ အိပ္ေရး၀ေနၿပီျဖစ္သည့္ ႏြားႏွစ္ေကာင္က မတ္တပ္ရပ္ရင္း ေခါင္းခ်မည့္ ညြန္႔ေဇာ္ အလာကို ေစာင့္ေနသည္။ ႏြားႏွစ္ေကာင္အား ညြန္႕ေဇာ္ ေခါင္းခ် အစားေကၽြးလိုက္သည္။ ႏြားစာျခံမွ စဥ္းထားၿပီးသား ႏြားစာမ်ားကို ေတာင္းႏွင့္က်ံဳးထည့္ၿပီး ႏြုးစာခြက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ ဆန္ေဆးရည္ႏွင့္ ဟင္းခြင္ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ ေဆးရည္အိုးထဲမွ ေရအိုမ်ားကို ႏြားစာခြက္ထဲသို႔ ေလာင္းထည့္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ႏြားေခ်းက်ံဳးသည္။ အိမ္ေရွ ့လဟာျပင္တြင္ ထိုင္တံျမက္စည္းေလးႏွင့္ လွည္းလိုက္သည္။ အမႈိက္ပံုကိုလည္း က်ံဳးလိုက္သည္။ ၿပီးမွ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္သည္။ အီသည္ ညြန္႔ေဇာ္၏ ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် ေ၀ယ်ာ၀စၥပင္ျဖစ္သည္။ ဖခင္က ယာေတာသြားရန္ ထြန္တံုး၊ တံပိုးတံုးမ်ားကို လွည္းေပၚသို႔ တင္ေနသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ထက္ ေစာစီးစြာထသည့္ မိခင္က နံနက္ဆြမ္းေတာ္ကပ္ရန္ ခူးေနသည္။ ညြန္႔ေဇာ္၏ ရံုးထမင္းခ်ိဳင့္ထဲလည္း ထည့္ေပးေနေလသည္။ ယာေတာသြားမည့္ ဖခင္က နံနက္စာအား ေတာထဲတြင္သာ စားမည္မို႔ မိခင္က ထမင္းဇလံုအရြယ္ ဒန္အိုးထဲသို႔ ထမင္းဟင္းမ်ားထည့္ေပးၿပီး ပု၀ါေလးႏွင့္ ထုပ္ပိုးေနသည္။ ဖခင္က ယာေတာသို႔ လွည္းေမာင္းကာ ထြက္သြားေပၿပီ။ ညြန္႔ေဇာ္လည္း မိခင္ခူးခပ္ေပးသည့္ နံနက္စာကို မိခင္ႏွင့္အတူစားသည္။ မိခင္က စားၿပီးၿပီးခ်င္း ဖခင္သြားသည့္ယာေတာသို႔ ကူညီလုပ္ကိုင္ရန္ ေျခက်င္သြားသည္။ ညြန္႔ေဇာ္လည္း ရ့ုးသြားရန္ ျပင္ဆင္သည္။ စႏိုးလိမ္းသည္။ အုန္းဆီလိမ္း ေခါင္းၿဖီးသည္။ ယူနီေဖာင္း၀တ္သည္။ ဖိနပ္စီးသည္။ စက္ဘီးေလးကို ထုတ္ၿပီး ဖုန္သုတ္သည္။ ေရွ ့ျခင္းထဲတြင္ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးႏွင့္ ဖတ္လက္စ ၀တၳဳစာအုပ္ကို ထည့္သည္။ ရံုးသို႔ စက္ဘီးေလးႏွင့္ သြားေပၿပီ။ ညြန္႔ေဇာ္၏ အလုပ္ကား စက္မႈ၀န္ထမ္း အလုပ္ပင္ျဖစ္သည္။ ရံုးမွာ ရြာႏွင့္ သံုးမိုင္ေ၀းသည္။ ထိုခရီးအား ရံုးဖြင့္ရက္တိုင္း စက္ဘီးေလးႏွင့္ ေန႔စဥ္သြားရသည္။ ခရီးမွာ ကုန္းအတက္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ေမာသည္။ ေခၽြးထြက္သည္။ သို႔ေသာ္ ညြန္႔ေဇာ္ မမႈေပ။ ကုန္းအတက္ စက္ဘီးခရိးသည္ ညြန္႔ေဇာ္အတြက္ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူပ်ိဳေပါက္စ ညြန္႔ေဇာ္မွာ အရပ္ျမင့္မား သန္မာ ထြားက်ိဳင္းၿပီး လက္ေမာင္းအိုးမွ ၾကြက္သားမ်ား၊ ရင္အံုမွ ၾကြက္သားမ်ားက ဖုထစ္ေဖာင္းမို႔ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္မွာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိၿပီး ေယာက်္ားပီသသည့္ ေယာက်္ားတစ္ဦးဟုေျပာႏိူင္သည္။

ရံုးေရွ ့သို႔ ညြန္႔ေဇာ္ေရာက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ႔လည္းေရာက္ရွိေနၾကေပၿပီ။ တန္းစီရမဲ့အခ်ိန္ကိုေစာင့္ရင္း စကားေတံ ေဖာင္ဖြဲ႔ေနၾကသည္။ ယာဥ္ရပ္နားသည့္ ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ စက္ဘီးေလးကို ထိုးရပ္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ညြန္႔ေဇာ္ထိုးရပ္ထားသည့္ ယာဥ္တန္း၏ ေရွ ့ယာဥ္တန္းတြင္ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က ဆိုင္ကယ္ကို ထိုးရန္ တြန္းေရြ ့ေနသည္။ ေရွ ့သို႔မ်က္ႏွာမူေနသျဖင့္ မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာ မျမင္ရ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ကို ယိုင္ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည္။ ျမင္ရပါသည္။ ၿမိဳ႔သူပံုေပါက္သည့္ ေခ်ာေမာလွပေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္။ တျခားတစ္ေယာက္ကေတာ့ သိပ္ေတာ့ မလွ။ ထိုမိန္းကေလးႏွစ္ဦးအား ညြန္႔ေဇာ္ မျမင္ဖူး။ ယူနီေဖာင္းႏွင့္မို႔ အသစ္ေရာက္လာသည့္ ၀န္ထမ္းမ်ားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ေရွ ့ျခင္းထဲမွ ထမင္းခ်ိဳင့္ႏွင့္ စာအုပ္ေလးကို ယူၿပီး တစ္ဖက္သို႔ အလွည့္ ခုနက ေခ်ာေမာ လွပသည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က လွမ္းေခးသံၾကားလိုက္ရသည္။

“တစ္ဆိတ္ေလာက္ရွင္“

“ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလား”

ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ေခါင္းညိတ္ၿပီး ညြန္႔ေဇာ္ေရွ ့လာရပ္သည္။

“ကၽြန္မတို႔က ဒီေန႔မွ စၿပီး ရံုးတက္ရတဲ့ ၀န္ထမ္းအသစ္ေတြရွင့္၊ ရံုးမတက္ခင္ တန္းစီရမယ္ဆိုလို႔ ဘယ္နားတန္းစီရမယ္ မသိလို႔ပါရွင့္”

ေကာင္မေလးက သြက္သြက္လက္လက္ေလး ေမးလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ ေဟာဒီေရွ ့နားေလးတင္ပဲေလ၊ ဟိုမယ္ ျမင္လား အလံတိုင္၊ အဲဒီအလံတိုင္ေရွ ့မွာ တန္းစီရမွာ၊ အဲဒီနားက လူေတြက တန္းစီရမဲ့အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနၾကတာေပါ့”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ေက်းဇူးပါရွင္”

“ရပါတယ္”

ညြန္႔ေဇာ္လည္း တန္းစီရမည့္ ေနရာတြင္ရပ္ရင္း တန္းစီခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ အေတာ္ေ၀းေ၀းတြင္ ခုနက မိန္းကေလးႏ်စ္ေယာက္လည္း တန္းစီခ်ိန္ကို ရပ္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ လွပေသာ မိန္းကေလးက ညြန္႔ေဇာ္အား လွည့္ၾကည့္ လွည့္ာကည့္လုပ္ေနသည္ကို ညြန္႔ေဇာ္ မသိခဲ့ပါ။

မၾကာမီ ဖယ္ရီကားေရာက္လာသည္။ ကားေပၚမွ တူညီ၀တ္စံု ၀တ္ထားေသာ ၀န္ထမ္းမ်ား အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ဆင္းလာၾကသည္။ ဆိုင္ကယ္၊ စက္ဘီးႏွင့္ ရ့ုးတက္သည့္ ၀န္ထမ္း အခ်ိဳ႔လည္း ေရာက္လာၾကသည္။ အခ်ိန္ေစ့သျဖင့္ တန္းစီရန္ ေနရာယူၾကပါ ဆိုသည့္ ေၾကာညာသံၾကားလိုက္ရသည္။ ၀န္ထမ္းမ်ားစြာက ကိုယ့္႒ာနအလိုက္ တန္းစီၾကသည္။ စက္ရံုမွဴးႀကီးက မိန္႔ခြန္းမ်ားစြာ ေျပာၿပီး ႏိူင္ငံေတာ္ အလံကို အေလးျပဳကာ တန္းစီခ်ိန္ကို အဆံုးသတ္လိုက္သည္။

အေလးျပဳၿပီးေနာက္ ကိုယ့္႒ာနအလိုက္ အသီးသီးသြားၾကသည္။ ညြန္႔ေဇာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ႒ာနဆီသို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းၿပီး ႒ာနသို႔ေရာက္ေတာ့လည္း ျပန္လည္ တန္းစီရျပန္သည္။ သေဘာလည္းေကာင္း ျပတ္လည္း ျပတ္သားသည့္ မန္ေနဂ်ာက အလုပ္ႀကိဳးစားရန္၊ စည္းကမ္းရွိရန္ေျပာၿပီး အဆံုးသတ္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ကိုယ့္အလုပ္ေနရာသို႔သြားၿပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးကို နားေနစားပြဲေလးေပၚသို႔ ညြန္႔ေဇာ္ တင္လိုက္သည္။

ညြန္႔ေဇာ္တာ၀န္က (putty) ပတ္တီးထည့္ျခင္း၊ (painting) ေဆးမႈတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေဆးမႈတ္ျခင္း၊ ပတ္တီးထည့္ျခင္း အလုပ္က သိပ္ေတာ့ မလြယ္ကူေပ။ အေတြ႔အၾကံဳရွိမွ ရမည္။ အေတြ႔အၾကံဳရွိဖို႔ အတြက္ အေတာ္ေလး ေလ့က်င့္ယူရေသးသည္။ ေဆးမႈတ္ျခင္း အလုပ္ထက္ ပတ္တီးထည့္ျခင္း အလုပ္က ပိုေရြ ့ခက္သည္။ ေတာ္ရံုလူတတ္ေျမာက္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ပါရမီဆိုတာကလည္း လိုေသးသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ဆို ပတ္တီးထည့္သည့္ အလုပ္အား ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ လုပ္လာခဲ့ေသာ္လည္း မကၽြမ္းက်င္ၾကေသး။ ပတ္တီးထည့္ျခင္းဆိုသည္မွာ စက္ကိုယ္ထည္မ်ား မညီမညာ မေခ်ာမမြတ္ ျဖစ္ေနပါက ေခ်ာမြတ္ညီညာသြားေအာင္ ပတ္တီးရည္ ပ်စ္ပ်စ္မ်ားျဖင့္ ထည့္ျခင္းျဖစ္သည္။ပထမဆံုး မညီမညာ ျဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာျပင္မ်ားကို ကရိုင္နာေက်ာက္ျပားျဖင့္ တိုက္စားပစ္ရသည္။ ၿပီးင္ ဓာတ္ဆီႏွင့္ စင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာပစ္ရသည္။ (ေၾကး) ဂ်ီး ျမဴတစ္မႈန္မွ်ပင္ မက်န္သင့္။ က်န္လွ်င္ ပတ္တီးက ကြာလာလိမ့္မည္။ ဓာတ္ဆီႏွင့္ စင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာၿပီးပါက လက္တစ္၀ါးစာရွိေသာ သံျပားေလးႏွစ္ျပားႏွင့္ ပတ္တီးရည္ပ်စ္ပ်စ္မ်ားကို ေကာ္ယူၿပီး ပတ္တီးကို ေျခာက္ေစေသာ ဟက္ဒနာကို သင့္ရံုထည့္ေမႊေပးရသည္။ သံျပားႏွစ္ျပားေပၚတင္ၿပီး ေမႊရသည့္ အလုပ္မွာလည္း မလြယ္ကူေပ။ အေတာ္ ေလ့က်င့္ယူရေသးသည္။ ၿပီးမွ ၾကမ္းတမ္းေနေသာ စက္ပစၥည္း မ်က္ႏွာျပင္ေပၚသို႔ သံျပားေလးႏွင့္ ေခ်ာမြတ္သြားေအာင္ ညင္ညင္သာသာ ထည့္ေပးရသည္။ ပတ္တီးထည့္ က်ၽြမ္းက်င္ပါက အခ်ိန္လည္းသက္သာသည္။ လူလည္းသက္သာသည္။ ပတ္တီးကိုလည္း အကုန္သက္သာေစသည္။ ပတ္တီးထည့္ၿပီးလွ်င္အေျခာက္ခံရသည္။ ေန႔၀က္ သို႔မဟုတ္ တစ္ရက္ၾကာတတ္သည္။ ဟက္ဒနာ အနည္းအမ်ားအလိုက္ ပတ္တီးေျခာက္ေသြ႔လာခ်ိန္သည္ ကြာျခားသည္။ ၿပီးလွ်င္ ေကာ္ပတ္ အႏုေလးႏွင့္ ေခ်ာမြတ္ေစရန္ ပြတ္တိုက္ေပးရသည္။ ေရႏွင့္ ပြတ္တိုက္ေပးပါက ပိုေကာင္းသည္။ ေကာ္ပတ္တြင္လည္း အႏု၊ အၾကမ္း၊ အလတ္ဆိုၿပီးရွိတတ္သည္။ ထည့္ထားသည့္ ပတ္တီးမွာ ေခ်ာမြတ္ မေခ်ာမြတ္ကို ၾကည့္ၿပီး ေကာ္ပတ္ကိုလည္း အႏု အလတ္ အၾကမ္းဆိုၿပီး ေရြးခ်ယ္ရသည္။ ပတ္တီးက ေခ်ာမြတ္ေနပါက ေကာ္ပတ္ အႏုေလးႏွင့္ ပိုေရြ႔ေခ်ာမြတ္လာေစရန္ တိုက္ေပးရသည္။ ပတ္တီးက ၾကမ္းတမ္းေနပါက ေကာ္ပတ္အၾကမ္းႀကီးႏွင့္ တိုက္ေပးရၿပီး အႏုေလးႏွင့္ ထပ္မံတိုက္ေပးရသည္။ တခ်ိဳ႔ေသာ စက္ ေဘာ္ဒီမ်ားေၾကာင့္ ပတ္တီးအား ၾကမ္းတမ္းစြာ ထည့္ေပးရသည့္ အခါမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ေကာ္ပတ္အၾကမ္းႀကီးႏွင့္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ပြတ္တိုက္ေပးရသည္။

ေဆးမႈတ္သည့္ အလုပ္သည္လည္း မလြယ္ကူပါေပ။ အေတြ႔အၾကံဳရွိမွရမည္။ အေတြ႔အၾကံဳရွိဖို႔အတြက္လည္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေလ့က်င့္ယူရေသးသည္။ ေဆးမႈတ္ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားသာ ေဆးမႈတ္သင့္သည္။ ေဆးေဖ်ာ္စပ္သည့္ ေနရာတြင္လည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူ၊ သူ႔အခ်ိန္အဆႏွင့္သူ။ ကၽြမ္းက်င္သူ ေဖ်ာ္စပ္မွရမည္။ ေဆးကို( Thinner) သင္နာႏွင့္ ေဖ်ာ္စပ္ရသည္။ သင္နာတြင္လည္း နံပါတ္အမ်ိဳးအစားအလိုက္ ရွိတတ္သည္။ ေဆးတြင္လည္း အေရာင္ႏွင့္ နံပါတ္ အမ်ိဳးအစားအလိုက္ရွိတတ္သည္။ သင္နာနံပါတ္စဥ္အလိုက္ႏွင့္ ေဆးနံပါတ္စဥ္အလိုက္ တြဲစပ္ ေဖ်ာ္ေပးရသည္။ နံပါတ္မမွားေအာင္လည္း ေလ့လာ မွတ္သားထားရသည္။

ညြန္႔ေဇာ္ကား ၀န္ထမ္းလုပ္သက္ ႏွစ္ႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီမို႔ ေဆးလည္းမႈတ္တတ္သည္။ ပတ္တီးထည့္လည္းကၽြမ္းက်င္သည္။ ပါရမီရွိ္လို႔လည္း ျဖစ္ႏိူင္သည္။ ကၽြမ္းက်င္ဖို႔အတြက္ ပါရမီကလည္း လိုအပ္ေသးသည္ကိုး။ညြန္႔ေဇာ္မွာကား ပတ္တီးထည့္ျခင္းႏွင့္ ေဆးမႈတ္ျခင္းႏွစ္မ်ိဳးစလံုး ကၽြမ္းက်င္ေသာ္လည္း တျခားလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားက ပတ္တိးထည့္ျခင္းအား သိပ္မကၽြမ္းက်င္ေသာေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ပဲ ပတ္တီးထည့္သည့္ အလုပ္အား မ်ားမ်ားလုပ္ရၿပီး ေဆးမႈတ္သည့္အလုပ္အား သိပ္မလုပ္ရေပ။ ညြန္႔ေဇာ္တို႔ (Section)တြင္ ေယာက်္ားေလး ငါးဦးရွိသည္။ ထိုအလုပ္အား ေယာက်္ားေလးမ်ား လုပ္မွသာသင့္ေတာ္သည္။ ငါးဦးတည္းႏွင့္ အလုပ္တြင္ ႏိူင္နင္းသည္။ နိူင္နင္းေအာင္လညး္ တက္ညီလက္ညီ လုပ္ၾကသည္။ အလုပ္မ်ား ၿပီးဆံုးသြားလွ်င္ ေပက်ံေနေသာ လက္မ်ားကို ဆပ္ျပာႏွင့္ စင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာၿပီး နားေန ေနရာေလးတြင္ စကားေဖာ္ဖြဲ႔ၿပီး ေယာက်္ားတို႔သဘာ၀ ရယ္စရာ ေမာစရာမ်ားေျပာရသည္မွာ လြန္စြာမွ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ေကာင္းသည္။

ညြန္႔ေဇာ္တို႔႒ာနတြင္ အသက္အႀကီးဆံုး ျဖစ္သူက ကိုေပၚဆန္း။ သူက အသက္ႀကီးသူပီပီ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္လွသည္။ စကားလည္းနည္းသည္။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ အလုပ္ပါးလွ်င္ ေအးေအးလူလူႏွင့္ စာဖတ္ေနတတ္သည္။ တစ္ေယာက္က မင္းထိုက္။ သူက အသက္အရြယ္ႏွင့္ မလိုက္ လူေကာင္ထြားသည္။ တခ်ိဳ႔က ကေလးဖေအ ဟုေျပာၾကသည္။ လူႀကီးရုပ္ေပါက္သည္။ အေသာက္အစားလည္း နည္းနည္းရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ခႏၵာကိုယ္မွာ ေဖာေဖာလာတတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔မ်က္ႏွာက အႀကီးႀကီးဟု ေျပာလွ်င္ ခံျပင္းတတ္သည္။ ဘာေၾကာင္လဲ ေမးလွ်င္ “ငါ မ၀ခ်င္ဘူး” တဲ့။

ေနာက္တစ္ေယာက္က ၿငိမ္းဟန္။ သူက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က် ကေလးတစ္ေယာက္ အေဖ။ ဒါေပမဲ့ အလွအပႀကိဳက္သည္။ မွန္ကို တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေနတတ္သည္။ မိန္းကေလးေတြအေၾကာင္းလည္း တီးတိုးတီးတိုး ေျပာတတ္သည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က လႈိင္မ်ိဳး။သူက လူေအး။ ညြန္႔ေဇာ္ထက္ အသက္ေလးႏွစ္ႀကီးေသာ္လည္း ရြယ္တူဟုထင္ရသည္။ ရွက္လည္းရွက္တတ္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္လို အေသာက္အစားလည္း မရွိ။ ဘာသာေရးစာေပေတြ အေတာ္ဖတ္သည္။ ေနပံုက လူႀကီးဆန္သည္။ သူ႔ကိုပဲ ညြန္႔ေဇာ္ေပါင္းျဖစ္သည္။ သူသာ ညြန္႔ေဇာ္ ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း။

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အားလံုးမွာ နယ္ကျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေန႔လည္စာကို အေဆာင္တြင္ ျပန္စားၾကသည္။ ညြန္႔ေဇာ္တစ္ေယာက္သာ ရြာကေန တကူးတက လာရေသာေၾကာင့္ ခ်ိဳင့္ဆြဲလာရသည္။ စားေတာ့လည္းတစ္ေယာက္တည္း။ ရံုေစာင့္ အျဖစ္က်န္ခဲ့သလိုမ်ိဳး။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ညြန္ပေဇာ္ စာဖတ္ေနတတ္သည္။ တစ္ခါတခါ ၀ါသနာပါရာ စာတိုေပစေလးေတြ ေရးေနတတ္သည္။ တစ္ခါတခါ အိပ္ေနတတ္သည္။ ယေန႔ ညြန္႔ေဇာ္ ထမင္းစားၿပီး စာဖတ္မယ္လုပ္ေတာ့ နံနက္က ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ ညြန္႔ေဇာ္အား “ဘယ္ေနရာတြင္ တန္းစီရမွာလဲ“ ဟုေမးလာေသာ ေကာင္မေလးမွာ အေတာ္လွတာပဲဟု စိတ္ထဲက မွတ္ခ်က္ျပဳေနမိသည္။ သူတို႔ေလးေတြက လူသစ္ဆိုေတာ့ ေရာက္လာစမွာ အဆင္မွေျပပါ့မလား ဟု စိုးရိမ္စိတ္က အလိုလို ၀င္လာမိသည္။ သူတို႔ေလးေတြက နာမည္က ဘာလဲ၊ ပညာေရးကေကာ ဘယ္ေရာက္ခဲ့ၾကတာလဲ၊ ဘယ္႒ာနမွာ တာ၀န္က်မွာလဲဟု စိတ္ထဲက အလိုလို စပ္စုေနမိသည္။ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ကိုယ္တိုင္ရယ္ေနမိၿပီးေနာက္ စာဖတ္ေနလိုက္သည္။ မ်က္လံုးက ေမွးလာေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ေလာကတြင္ ရုံးဆင္းခ်ိန္က အလွဆံုးျဖစ္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလး ကိုယ္စီဆြဲၿပီး အိမ္ျပန္လာသည့္ ျမင္ကြင္းက ေလာကကို အလွဆင္သည္။ ၀န္ထမ္းမ်ားအားလံုး ရံုးဆင္းၿပီမို႔ သူ႔႒ာန၊ ကိုယ့္႒ာနမွ ႒ာနအလိုက္ အစုအရံုးထြက္လာၾကသည္။ ညြန္ပေဇာ္လည္း ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးရယ္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ေလးရယ္ကို ဆြဲၿပီး စက္ဘီးရပ္နားထားရာဆီသို႔ လွမ္းလိုက္သည္။ စာအုပ္ႏွင့္ ခ်ိဳင့္ကို ေရွ ့ျခင္းထဲ ထည့္လိုက္သည္။ ေဘးမ်က္ေစာင္းထိုးတြင္ န့နက္က ေတြ႔ရေသာ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရျပန္သည္။ အေဆာင္ျပန္ရန္ ဆိုင္ကယ္ေလးကို တြန္းထုတ္ေနသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေကာင္မေလးက ဆိုင္ကယ္ကို ေနာက္သို႔ တြန္းထုတ္ရင္း မ်က္ႏွာျပင္ေပၚသို႔ ၀ဲက်ေနေသာ ဆံပင္မ်ားကို ခါခ်လိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္သြားသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ တဒၤဂ ေၾကာင္သြားၿပီး မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္သို႔ အလ်င္အျမန္လွည့္လိုက္သည္။ သူမကို ၾကည့္ေနသည္ကို သူမ ျမင္သြားေသာေၾကာင့္ ရွက္လည္းရွက္သြားမိသည္။ ျပန္လွည့္မၾကည့္ပဲလည္း မေနနိူင္ျပန္ေတာ့ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာ သူမက ျပံဳးျပလိုက္သည္။နံနက္က ေတြ႔ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ မွတ္မိသည့္သေဘာ။ ညြန္႔ေဇာ္လည္း ျပံဳးျပေခါင္းညိတ္လိုက္ရင္း စက္ဘီးကို အလ်င္အျမန္နင္းကာ ထြက္သြားလိုက္မိသည္။

လမ္းတြင္ ညြန္႔ေဇာ္ အလိုလိုေနရင္းရွက္ေနသည္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေရွ႔မွာ အမူအယာေတြပ်က္ေနၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္း မဆိုင္ရဲရေကာင္းလားဆိုၿပီး ကိုယ့္ေခါင္းကို ကိုယ္ထုမိသည္။ မိန္းကေလးကလည္း လွသေလာက္ ရဲတင္းရေကာင္းလားဟု ေတြးလိုက္မိျပန္သည္။ သူမက ေတာ္ေတာ္ထက္ျမက္မွာပဲဟုလည္း မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိျပန္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ေနာက္ေန႔ရံုးတက္ေတာ့လည္း ယာဥ္ရပ္နားသည့္ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ သူမႏွင့္ ဆံုေတြ႔ျပန္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူမကပါ ျပန္လည္ လွည့္ၾကည့္သည္။ သူမက ျပံဳးျပျပန္ေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္လည္း ျပန္လည္ ျပံဳးျပလိုက္ရျပန္သည္။ ညါန္႔ေဇာ္စိတ္ထဲ အေတြး၀င္လိုက္သည္။ သူမက မိန္းကေလး။ကိုယ္က ေယာက်္ားေလး။ မိန္းကေလး ျဖစ္သူက ျပံဳးေတာင္ ျပေနမွေတာ့ ေယာက်္ားေလးျဖစ္သူက စတင္ၿပီး စကားေျပာလိုက္သင့္သလားလို႔။ ဒါမွလည္း လူ႔၀တၱရားေက်ပြန္ရာက်ေပမည္။

“ေရာက္လာစဆိုေတာ့ အဆင္ေျပရဲ့လား”

“ညြန္႔ေဇာ္ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေမးလိုက္သည္။ သူမကလည္း တကယ့္ရင္းႏွီးသူတို႔ ရဲ့ ေလသံနဲ႔ အေမးကို ေျဖလိုက္သည္။

“ေရာက္စဆိုေတာ့ ေနသားမက်ေသးေတာ့ ပ်င္းတာေပါ့ဟာ၊ ကိုယ္ ဘယ္႒ာနမွာ တာ၀န္က်မယ္ ဆိုတဲ့ အမိန္႔ကို ေစာင့္ရင္း ထိုင္ေနရတယ္၊ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္၊ ကိုယ့္မွာ အသိလည္း မရွိေတာ့ ပ်င္းတာေပါ့ဟာ”

“အစဆိုတာ ဒီလိုပဲမဟုတ္လား၊ ဒါက လူတိုင္း ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ကိစၥပဲမဟုတ္လား၊ ေနာက္ေတာ့ ေနသားက်သြားမွာပါ၊ ပ်င္းရင္လည္း အတတ္ႏိူင္ဆံုး ေပ်ာ္ေအာင္ေနေပးရတာပဲမဟုတ္လား”

“ေအးေပါ့ဟာ၊ ကိုယ္က ဒီအလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ထားၿပီးၿပီးပဲ၊ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္ ေနာင္တမရေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာေပါ့၊ ဒါနဲ႔ နင္က ဘယ္႒ာနမွာလဲ”

“Sheet Metal & Paing Shop  မွာ၊ ေဟာဟိုမွာ ျမင္လား၊ အေရွ႔ဆံုးအစြန္က ရံုက တို႔ရံုပဲ”

ညြန္႔ေဇာ္က ေျပာရင္ လက္ညိ  ွဴးထိုးျပေတာ့ သူမတို႔ ႏွစ္ေယာက္က လိုက္ၾကည့္သည္။

“ေၾသာ္ ေအးးေအးး”

ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ေခါင္းညိတ္လိုက္ၾကသည္။ ႏႈတ္္ဆိတ္သြားၾကသည္။ၿပီးမွ ညြန္႔ေဇာ္က-

“ဒါနဲ႔ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘယ္ကလာၾကတာလဲ”

“ရန္ကုန္ကပါ”

“ေၾသာ္ ႏွစ္ေယာက္လံုးလား”

“အင္း၊ နင္ကေကာ ဘယ္ကလဲ”

“ငါက ဒီေျမကပဲ၊ ဒီစက္ရံုရဲ့ အေနာက္ဘက္က ရြာေလးတစ္ရြာက၊ သံုးမိုင္ပဲေ၀းတယ္၊ ”

“သံုးမိုင္ႀကီးေတာင္၊ စက္ဘီးေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ ေမာမွာေပါ့”

“သူမေလးက ညည္းညဴသလိုေလးနဲဲ႔ေမးလိုက္သည္။

“မေမပါဘူး၊ ေယာက်္ားေလးပဲဟာ။ ဒီေလာက္ေတာ့ ခံႏိူင္ရည္ရွိပါတယ္”

“ညြန္႔ေဇာ္က အျပံဳးနဲ႔ လက္မေထာင္ျပေတာ့ ေကာင္မေလး ႏွစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ရယ္ေနၾကသည္။ လွပေသာ သူမ၏ အရယ္ေလးထဲမွာ ရႊန္းစိုေတာက္ပေသာ မ်က္လံုးလဲ့လဲ့ေလးမ်ာကိုလည္း ညြန္႔ေဇာ ္သတိထားလိုက္မိသည္။ သူမတကယ္လွပါသည္။ နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲလို႔ ေမးလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ေမးသင့္မယ္မထင္။ ပ်င္းရင္ ဒို႔႒ာနကို အလည္လာခဲ့လို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မေျပာရဲ။

“ကၽြန္ေတာ္ သြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

“ေအးးေအးး”

သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္က ၿပိဳင္တူ ေခါင္းညိတ္လိုက္ၾကရင္း အင္းး လိုက္သည္။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာခြင့္ရလိုက္သျဖင့္ ညြန္႔ေဇာ္ ရင္ထဲ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ေနသလိုမ်ိဳး။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

“ဟေကာင္”

လူေအးႀကိး လႈိင္မ်ိဳးက ညြန္႔ ေဇာ္ နား အနား ကပ္ၿပီး ေခၚလိုက္သျဖင့္ ညြန္႔ေဇာ္ လန္႔ဖ်တ္ၿပီး နားထဲလည္း အူသြားသည္။ သူမတို႔ႏွင့္ စကားေျပာခဲ့သည္မ်ားကို ညြန္႔ေဇာ္ ျပန္ေျပာင္း ေတြးေနခဲ့ပါလား။

“ဘာလဲကြ လန္႔လိုက္တာ”

အူသြားေသာ နားကို ပြတ္သပ္ေနလိုက္သည္။

“မင္းး ဘာေတြးေနတာလဲကြ၊ လူက ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔”

“ဘာမွမေတြးပါဘူးကြာ”

“ဘာလဲ မင္းေကာင္မေလးရေနၿပီလား”

“ဟာကြာ မင္းကလည္း မဟုတ္က ဟုတ္ကနဲ႔ကြာ”

“မင့္ပံုစံက ေကာင္မေလး အေၾကာင္းေတြးေနတဲ့ပံုစံနဲ႔တူလို႔ကြ”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ မင္းေလွ်ာက္ထင္ေန၊ ညက စာဖတ္တာ မ်ားသြာလို႔ လူက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနတာေနမွာပါကြာ”

ေလာကြတ္ေခ်ာ္ၿပီး အသစ္ေရာက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ေတြ႔ေသးလား၊ ေရာက္ေနတာ သိသလားလို႔ ေမးလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မေမးျဖစ္။ ၿငိမ္းဟန္က ေဘးနားလာၿပီး စကားစသည္။

“ေကာင္မေလးအသစ္ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္ေနတယ္၊ ေတြ႔လားကြ ညြန္႔ေဇာ္”

ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းေထာင္သြာသည္။ မနက္က သူတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲပ စကားေျပာျဖစ္ချ့သည္ကို ဒီေကာင္ေတြ ျမင္သြားၿပီး စၾကေနာက္ၾကမလားလို႔။

“ဟုတ္လား၊ မေတြ႔ပါဘူး”

ညြန္႔ေဇာ္ လိမ္လိုက္သည္။

“ငါေတြ႔တယ္၊ မေန႔က အျပန္မွာ ေတြ႔လိုက္တယ္၊ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ျပန္သြားၾကတာ၊ ေတာ္ေတာ္ လွတာပဲကြာ၊ က်က္သေရရွိရွိနဲ႔လွတာကြ၊ ငါ့မွာ အိမ္က မိန္းမရွိေနလို႔သာေပါ့“

လႈိင္မ်ိဳးက ၿငိမ္းဟန္ေခါင္းကို ရိုက္ခ်လိုက္ရင္း-

“အရူး” ဟုေခၚလိုက္သည္။

“မင့္ မိန္းမကိုသြားေျပာလိုက္ရမလား၊ မင္းေဖာက္ျပန္ေနတယ္လို႔”

“ဟာကြာ၊ မင္းကလည္း နမိတ္မရွိ နမာမရွိ၊ ငါက လွတယ္လို႔ ေျပာရေသးတာပါကြာ”

ဟူးး။ ေတာ္ေသးရဲ့။ ဒီေကာင္ေတြ ျမင္မသြားလို႔။ ျမင္သြားရင္ ညြန္႔ေဇာ ္ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေျဖရွင္းခ်က္ေပးရမွာ။ ၿငိမ္းဟန္ဆိုတဲ့ေကာင္က ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ စခ်င္ေနာက္ခ်င္တာခ်ည္းပဲ။

“ဟဲ့ေကာင္ ညြန္႔ေဇာ္ မင္း အဲ့ေကာင္မေလးေတြကို ေတြ႔ရင္ ႀကိဳက္မွာ ေသခ်ာတယ္ကြာ၊ မင္းနဲ႔ရြယ္တူေလာက္ပဲ၊ အရပ္အေမာင္းလည္း လိုက္ဖက္တယ္၊ အသက္အရြယ္လည္း တူတူေလာက္ပဲ”

လိုက္ဖက္တယ္ဆိုလို႔ ညြန္႔ေဇာ္ စိတ္ထဲက ေက်နပ္ေနမိသည္။

“ဟုတ္လို႔လားကြ”

“သိပ္ဟုတ္တယ္ကြာ၊ မင္းနဲ႔တကယ္လိုက္ဖက္မွာ။ မင္းျမင္ရင္ ႀကိဳက္မွာ ေသခ်ာတယ္ကြာ”

“မင္းက ေျပာေပးေပါ့ကြ”

“မင္းကလည္း ေယာက်္ား ျဖစ္ၿပိး ညံ႔ရန္ေကာ၊ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးကို ေတာင္ ကိုယ္တိုင္မေျပာရဲဘူးလား။ ခုေခတ္ေကာင္မေလးေတါက ေအာင္သြယ္တာမ်ိဳးေတြ လံုး၀မႀကိဳက္ဘူး။ ကိုယ္တိုင္လာေျပာမွ ႀကိဳက္တာ၊ သတၱိရွိတာလို႔ သတ္မွတ္တာကြ”

ၿငိမ္းဟန္က မိန္းမရွိေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိလို႔မ်ားလား။ အာသြက္လွ်ာသြက္ ေျပာႏိူင္လါန္းသည္။

“အဲဒါေတြ အသာထားစမ္းပါကြာ၊ အဲ့ေကာင္မေလးက ဘယ္ဟာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ျပစမ္းပါဦးကြာ”

“ျပမယ္စိတ္ခ်”

ၿငိမ္းဟန္က ေျပာရင္ ညြန္႔ေဇာ္ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ၿငိမ္းဟန္က အစားလည္းပုပ္သည္။ သူမ်ားဟာကို အားမနာတမ္း စာတတ္သည္။ အသားပါရင္ ယူမစားသည့္ အခါမ်ိဳးမရွိ။ ၿငိမ္းဟန္ ယူစားလွ်င္ မင္းထိုက္ကပါ ၀င္၀င္စားတတ္သည္။ လိႈင္မ်ိဳးက ခပ္တည္တည္ေနတတ္သူမို႔ ယူမစားတတ္။ ေကၽြးလည္းမစား။ ကိုေပၚဆန္းကေတာ့ ေကၽြးလွ်င္ ကြမ္း၀ါးေနလို႔ဟု ေျပာတတ္သည္။ ၿငိမ္းဟန္နဲ႔ မင္းထိုက္ အက်င့္ေၾကာင့္ ညါန္႔ေဇာ္လည္း ဘာမွမတတ္ႏိူင္။ “ငတ္ႀကီးက်တယ္” လို႔ေျပာလည္း ၿငိမ္းဟန္က ရယ္လို႔။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ေန႔လည္ပိုင္းမွာ စက္ပစၥည္း မ်ားေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ တို႔ Section မွာ အလုပ္မ်ားသြားရသည္။ ကိုေပၚဆန္း။ မင္းထိုက္၊ ၿငိမ္းဟန္တို႔က ေဆးမႈတ္။ ညါန္႔ေဇာ္ရယ္၊ လိႈင္မ်ိဳးရယ္က ပတ္တီးထည့္ေနၾကရသည္။ အေနာက္မွာ မန္ေနဂ်ာ က လူတစ္ေယာက္အား ရွင္းျပေနသည့္ အသံၾကားလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္နဲ႔ လိႈင္မ်ိဳး ေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ သူမကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ စိတ္က အလြန္လွပသည္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳခံရေသာ ေကာင္မေလးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူမႏွင့္ ညြန္႔ေဇာ္ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုသြားသည္။ ညြန္႔ေဇာ္က ျပံဳးျပလိုက္ရာ သူမမွ ာ ျပန္လည္ ျပံဳးျပဖို႔ အေျခအေနက မရွိ။ မန္ေနဂ်ာ ရွင္းျပရာသို႔ အာရံုစိုက္ေပးေနရသည္။ ဒါကို ညြန္႔ေဇာ္က နားလည္းေပးလိုက္သည္။ လိႈင္မ်ိဳးနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ေတာ့ လိႈင္မ်ိဳးက ဘယ္လိုလဲလွလား ဆိုသည့္ အဓပါယ္နဲ႔ ေမးေငါ့ျပသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိ။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ၀မ္းသာေနမိသည္။ သူမ ညြန္႔ေဇာ္တို႔ ႒ာနမွာ တာ၀န္က်တာပါလား။ဟုတ္ေပမွာပဲ။ ညြန္႔ေဇာ္တို႔႒ာနမွာ စာေရးမေလးက တစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ ညါန္႔ေဇာ္နဲ႔ ေန႔တိုင္း ဆံုေတြ႔ရေတာ့မွာေပါ့။ ညြန္႔ေဇာ္နဲ႔ ေရစက္ရွိေနခဲ့ၿပီေပါ့။ လိႈင္မ်ိဳးက ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းကို လွမ္းပုတ္လိုက္သည္။

“ဟိတ္ေကာင္ ဘာေတြ ျပံဳးေနတာလဲကြ”

“ဘယ္မွာျပံဳးလို႔၊ မျပံဳးပါဘူးကြာ”

သူမႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ညြန္႔ေဇာ္ ျပံဳးေနမွန္းကိုယ့္ကိယ္ကိုယ္ပင္ မသ္လိုက္မိ။

“မင္းး မရိုးသားေတာ့ဘူးေနာ္”

“ဘာကိုလဲကြ”

“မင္း ဟိုေကာင္မေလးကို ဘာလို႔ျပံဳးျပတာတုန္းကြ”

“ဟာ ဘယ္မွာ၊ မင္း အျမင္မွားတာပါကြာ”

“ဟုတ္ပါတယ၊ မင္းသူ႔ကို ျပံဳးျပေနတာ ငါ့အျမင္မွားတာပါကြာ”

လိႈင္မ်ိဳးက ေနာက္တတ္သူ မဟုတ္ေတာ့ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္သည္။

“အလုပ္ကို ၿပီးေအာင္ ျမန္ျမန္လုပ္ကြာ”

“လိႈင္မ်ိဳးက ဆရာႀကီးလုပ္လိုက္သည္။ လိႈင္မ်ိဳးက အေလွ်ာ့ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ မန္ေနဂ်ာက ရွင္းျပၿပီး လွည့္ျပန္သြားေသာေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။ သူမကလည္း ညြန္႔ေဇာ္ကို ျပန္လည္ လွည့္ၾကည့္ၿပီး အျပံဳးႏုႏုေလးနဲ႔ ျပံဳးျပလိုက္သည္။

ၿငိမ္းဟန္က လာစသည္။

“ငါေျပာတာ အဲ့ေကာင္မေလးကြ၊ ျမင္လိုက္လား”

“ျမင္တယ္”

“မင္း ဘယ္လိုသေဘာရလဲ”

“မသိပါဘူးကြာ၊ ငါဒါေတါ စိတ္မ၀င္စားဘူးကြ”

ခုနက ညြန္႔ေဇာ္ ထိုေကာင္မေလးအား လွည့္ၾကည့္ ျပံဳးျပခဲ့သည္ကို လိႈင္မ်ိဳးျမင္ေသာ္လည္း ၿငိမ္းဟန္၏ စတတ္ေနာက္တတ္မငိကု မႀကိဳက္သျဖင့္ ဘာမွ ၀င္မေျပာျဖစ္။

“အဲ့ေကာင္မေလး ငါတို႔ ႒ာနကို က်တာလားမသိဘူး၊ ဟုတ္ရင္ေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ မင္းနဲ႔ေရစက္ပါတာပဲ ျဖစ္မွာကြ”

ညြန္႔ေဇာ္ ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

“မင့္ ဖင္ေခါင္း”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ရံုးဆင္းခ်ိန္ေရာက္သျဖင့္ ညြန္႔ေဇာ္ ႒ာနမွ ၀န္ထမ္းမ်ား ရံုးထဲမွ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ သူမႏွင့္ေကာ အတူထြက္လာခဲ့ေပမဲ့ ယာဥ္ရပ္နားထာရာဆီသို႔ သူမႏွင့္အတူ မေလွ်ာက္ရဲ။ သူမက ေရွ႔မွာ သင္းၾကည္ႏွင့္အတူ ေလွ်ာက္ေနသည္မို႔ ေနာက္မွ ညါန္႔ေဇာ္တို႔အဖြဲ႔ထဲမွ ၿငိမ္းဟန္ရယ္ မင္းထိုက္ရယ္က သူမအေၾကာင္းေလး တီးတိုး ေျပာေနသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ကေတာ့ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာငင္ေနလိုက္သည္။ လိႈင္မ်ိဳးက ၿငိမ္းဟန္တို႔အား အလကားေကာင္ေနြ ဆိုသည့္ အဓိပါယ္ႏွင့္ ခပ္ခြာခြာေနသည္။

ယာဥ္ရပ္နားထားရာ ေနရာေလးအေရာက္မွာ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းက အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနသည္။ သူမက  “ၾကည္သာ” လို႔လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ သူမနာမည္ေလးက ာကည္သာတဲ့လား။

“နင္အဆင္ေျပရဲ့လား ၾကည္သာ”

“အင္းး ေျပတယ္၊ နင္ေကာ”

“ေျပတာေပါ့၊ ငါက်တဲ့႒ာနက ေကာင္မေတြက သေဘာေကာင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ မန္ေနဂ်ာကလည္း သေဘာေကာင္တယ္၊ ညည္းတို႔ ႒ာနကေကာ ဘယ္လိုလဲ”

“အင္း တို႔႒ာနက ေယာက်္ားေလးေတြခ်ည္းပဲရွိတာ၊ မိန္းကေလးက ငါေရာဆိုမွ ႏွစ္ေယာက္တည္း၊ တျခားေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔မိတ္မဆက္ရေသးဘူး၊ မန္ေနဂ်ာကေတာ့ သေဘာေကာင္းမေကာင္းမသိေသးဘူး၊ ေကာင္းမယ္လို႔ေတာ့ထင္တယ္ဟ”

“သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေျပာေနသည့္ အသံမ်ားကို ညြန္႔ေဇာ္ အတိုင္းသားၾကားေနရသည္။ သူမတို႔ မသိေအာင္လည္း နားေထာင္ေနမိသည္။ ၾကည္သာဆိုသူက ညြန္႔ေဇာ္ ေဘးမွာ ရွိေနမွန္းသိေသာေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားၾကသည္။

“ေဟ့ ဒို႔ နင္တို႔ ႒ာနကို တာ၀န္က်တယ္ေနာ္”

“အင္းး ျမင္တယ္”

“ေနာက္ေန႔က်ရင္ နင္တို႔႒ာနအေၾကာင္း ငါ့ကို ေျပာျပဦးေနာ္”

“ဟာ ဘာေတြေျပာရမွာလဲ”

“ဟိုဟာ ဒီဟာေပါ့ဟာ”

သူမေလသံေတြက အရမ္းရင္ႏွီးတဲ့ေလသံနဲ႔။

“ေအးပါ ေအးပါ”

“ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ၿပီေနာ္၊ ေနာက္ေန႔ဆို ေန႔တိုင္း ေတြ႔ရေတာ့မွာ၊ ငါ့နာမည္က ၾကည္သာတဲ့၊ သူ႔နာမည္က ျမရီ၊ နင့္နာမည္ကေကာ”

“ညြန္႔ေဇာ္တဲ့”

“ညြန္႔ေဇာ္တဲ့လား၊ အင္း မွတ္ထားမယ္၊ မနက္ျဖန္မွ ေတြ႔ၾကတာေပါ့၊ ကဲ ငါတို႔သြားေတာ့မယ္ေနာ္”

“အင္းး အင္း ”

ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ သူမတို႔က ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တစ္စီး ထြက္သြားသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ကေတာ့ ေနာက္မွာ စက္ဘီးေလးနဲ႔က်န္ခဲ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

န့နက္ တန္းမစီခင္ အခ်ိန္က ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ မန္ေနဂ်ာ အလာကို ေစာင့္ရင္း ညြန္႔ေဇာ္တို႔ Section က ၀န္ထမ္းမ်ားေကာ Sheet Metal က ၀န္ထမ္းမ်ားပါ အားလံုးစုေပါင္းၿပီး ရယ္စရာ ေမာစရာေတြ ေျပာရတာက အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။ Sheet Metal ဘက္က ေယာက်္ားေလး ၀န္ထမ္းမ်ားက အေတာ္မ်ားသည္။ အားလံုးရဲ့ ၾကားမွာ ညါန္႔ေဇာ္ ေရာက္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာ ေျပာေနၾကသည့္ ရယ္စရာ ေမာစရာ စကားေတြ ာကားထျမွာ ညြန္႔ေဇာ္ အာရံုမေရာက္မိ။ ညြန္႔ေဇာ္ မ်က္လံုးေတြက သူမဆီမွာ။ ၾကည္သာ့ ဆီမွာ။ ၀န္ထမ္းအသစ္ေလး ၾကည္သာ့ဆီမွာ။ ၾကည္သာက သင္းၾကည္ရဲ့ေဘးမွာ ထိုင္ေနသည္။ ႏွစ္ေယာက္သားက ရင္းႏွီးမ်ားစြာ မရ်ိေသးသည္ေၾကာင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနၾကသည္။ သင္းၾကည္ကလည္း ၾကည္သာႏွင့္ရြယ္တူေလာက္ပင္။ ရုပ္ရည္က ၾကည္သာ့ကို နည္းနည္းမွမမီ။

ခဏအၾကာ မန္ေနဂ်ာေရာက္လာသည္။ တံခါးမႀကီးကို ဖြင့္ၿပီး ရံုးထဲ၀င္၊ တန္းစီရန္ေနရာယူၾကသည္။ အားလံုးေနရာယူၾကၿပီးေနာက္ မန္ေနဂ်ာက ေရွ႔သို႔ လာရပ္ၿပီး ၀န္ထမ္းသစ္ေလး ၾကည္သာ့အား ေရွ႔သို႔ လာရန္ေျပာၿပီး အားလံုးႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ သူမ ဟန္ပန္က ေအးစက္စက္ႏွင့္ ေၾကာက္ရြံ ့ နည္းနည္းမွမရွိ။ ထက္ျမက္ပံုရသည္။

“ကၽြန္မနာမည္က မၾကည္သာပါရွင့္။ ရန္ကုန္ကပါရွင့္၊ ကၽြန္မကိုလည္း မသိတာေလးရွိရင္ ေျပာျပေပးၾကပါရွင့္”

သူမေျပာပံုေလးကို ၾကည့္ၿပီး တခ်ိဳ ့ေကာင္ေတြက မခို႔တရို ့ေလးရယ္ၾကသည္။ ၿငိမ္းဟန္လည္းပါသည္။ သူမစကားေတြက ေခ်ာမြတ္လို႔။ ဘာ အထစ္အေငါ့မွမရွိ။ ေတာ္ေတာ္ သတၱိရွိတဲ့ ေကာင္မေလးပါပဲဟု ညြန္႔ေဇာ္ မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဟ့ ညြန္႔ေဇာ္ ”

ေနာက္မွ သင္းၾကည္ အသံၾကားလိုက္ရသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သင္းၾကည္ရဲ့ေနာက္မွာ ၾကည္သာ့ကိုပါ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ၾကည္သာက အျပံဳးႏုႏုေလး ျပံဳးျပသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ကလည္း အျပံဳးႏုႏုေလး ျပန္လည္ ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ သင္းၾကည္ လာေလ ထိုင္”

သင္းၾကည္ ထိုင္ေတာ့ ၾကည္သာကပါ လိုက္ထိုင္သည္။

“အလုပ္မရွိဘူးလား”

“ဒီေန႔အလုပ္နည္းလို႔ ေစာေစာၿပီးတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အားလို႔ ထိုင္စာဖတ္ေနတာ”

“ဟိုႏွာဘူးေကာင္ေတြက ဘယ္မွာတုန္း”

ၿငိမ္းဟန္တို႔ကို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ၾကည္သာက ခစ္ကနဲ႔ ရယ္လိုက္သည္။ လက္ဖက္ရည္ေသာက္သြားတယ္ဟ၊ ငါက မေသာက္ခ်င္လို႔ မလိုက္တာ၊ နင္တို႔က ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ”

“အလည္လာတာေပါ့ဟ၊ ဒီမယ္ ၾကည္သာက နင္တို႔ ေနရာကို အလည္လာခ်င္လို႔တဲ့၊ နင္က နင္တို႔ အလုပ္အေၾကာင္း နည္းနည္းပါးပါးေျပာျပလိုက္ေပါ့”

“ရပါတယ္၊ လာေလ ၾကည္သာ”

ၾကည္သာက ျပံဳးလို႔။ ေနာက္က သြက္သြက္လက္လက္ေလး  လိုက္လာသည္။ ညြန္႔ေဇာ္က ပတ္တီးထည့္ျခင္း၊ ေဆးမႈတ္ျခင္း အလုပ္မ်ားကို ၾကည္သာ့အား အစအဆံုး လိုက္လံရွင္းျပေပးလိုက္သည္။ ၾကည္သာကလည္း ေခါင္းကေလး တညိတ္ညိတ္ႏွင့္ စိတ္ပါ၀င္စားသည္။ သင္းာကည္က ညြန္႔ေဇာ္ထိုင္ေနက် နားေန ေနရာေလးမွာ က်န္ခဲ့ၿပီး ညြန္႔ေဇာ္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ဟိုလွန္ ဒီလွန္ လုပ္ေနသည္။ ၾကည္သာ့အားရွင္းျပေပးၿပီးေနာက္ ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ စားပြဲေပၚမွာ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလး တစ္ခ်ိဳင့္တည္းသာ ေတြ႔ေသာေၾကာင့္ ၾကည္သာက ေမးလိုက္သည္။

“ညြန္႔ေဇာ္က ထမင္းကို တစ္ေယာက္တည္း စားတာလား”

“အင္း တစ္ေယာက္တည္းစားတာပါ၊ တျခားေကာင္ေတြက နယ္က ဆိုေတာ့ အေဆာင္မွာ ေနတယ္၊ အေဆာင္ကခ်က္ေကၽြးတာ ျပန္စားၾကတယ္၊ ငါက ဒီနားက ရြာေလးက ဆိုေတာ့ အေဆာင္မေနဘူး၊ ခ်ိဳင့္ဆြဲလာရတယ္”

“ေၾသာ္ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုေတာ့ ပ်င္းေနမွာေပါ့”

“မပ်င္းပါဘူး၊ ငါက တိတ္ဆိတ္တာႀကိဳက္တယ္။ တစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ ပိုေပ်ာ္တယ္၊ ပ်င္းရင္ စာအုပ္ေလး ဖတ္လိုက္ အိပ္လိုက္ေပါ့”

“စာေကာ ေရးတယ္လို႔မေျပာေတာ့ဘူးလား”

သင္းၾကည္က ၀င္ေထာက္လိုက္သည္။

“ဘယ္က စာေရးရမွာလဲ၊ သင္းၾကည္ နင္မဟုတ္တာ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔”

“ညြန္႔ေဇာ္က စာေရးဆရာႀကီးေပါ့၊ ကေလာင္နာမည္ေျပာပါလား၊ အားေပးမယ္”

“မဟုတ္ပါဘူးဟာ၊ တစ္ခါတေလ ပ်င္းရင္ နည္းနည္းပါးပါးေရးတာေလာက္ပါပဲ”

“မဟုတ္ဘူး၊ သူေလွ်ာက္ေျပာေနတာ၊ သူစာေတြ တအားေရးတာ၊ ဂ်ာနယ္ေတြဆီ စာမူေတြ ခဏခဏပို႔တယ္”

သင္းၾကည္က အဲလို ႏႈတ္ဖြာသူေလး။

“ညြန္႔ေဇာ္က သိပ္ေတာပါလား”

ၾကည္သာက ၀င္ခ်ီးက်ဴးလိုက္သည္။

“အဲေလာက္လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူးဟာ”

“ကေလာင္နာမည္ေျပာပါ၊ ၾကည္သာတို႔က ညြန္႔ေဇာ္ကို ခင္လို႔ ေမးတာေနာ္၊ ညြန္႔ေဇာ္က ၾကည္သာ တို႔ကို မခင္ရင္ မေျပာနဲပေပါ့”

“မဟုတ္ပါဘူးဟာ၊ ငါ့စာေတြ အေရြးမခံရေသးလို႔ မေျပာေသးတာပါ၊ အေရြးခံရရင္ေတာ့ ေျပာပါ့မယ္”

“ပါလာရင္ မုန္႔ေရာ ၀ယ္ေကၽြး”

ၾကည္သာ့ ေလသံေလးက ကေလးဆန္သည္။ ခၽြဲႏြံ႔သံေလးပါသည္။ ရင္းႏွီးသံလည္းပါသည္။ ခ်စ္စရာလည္း ေကာင္းသည္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳေနမိသည္။

“ေကၽြးမယ္ စိတ္ခ်၊ ပါလာေအာင္ ဆုလည္း ေတာင္းေပး”

“ေအးပါ ေအးပါ ညြန္႔ေဇာ္ တစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ စာေရး ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါေစ၊ ကဲရၿပီလား”

“ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ျပည့္ပါေစ”

“ညြန္႔ေဇာ္ စာေရးဆရာႀကီး ျဖစ္သြားရင္ မာန္တက္ၿပီး ၾကည္သာတို႔ကို ေမ့မသြားရဘူးေနာ္”

ၾကည္သာ့ စကားေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ ရွက္သလိုလို ျဖစ္သြားသည္။ ကိုယ္က စာေရးဆရာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔ခုလို အေျပာခံရတာရယ္၊ ၾကည္သာ့စကားေတြက သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ စကားထက္ ပိုသလိုထင္မိတာရယ္ေၾကာင့္ပင္။

“ဒါေတြက အေ၀းႀကီးလိုပါေသးတယ္ဟာ“

“ထားပါေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္တို႔ရြာကို အလည္လိုက္ခ်င္တယ္၊ ေခၚမွာလား“

“ေခၚမွာေပါ့ဟ၊ တို႔ရြာက ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္၊ နင္ေရာက္ရင္ ျပန္ေျပးမွာေတာင္ ျမင္ေယာင္ေသး“

“အံမယ္ ၾကည္သာ တို႔ကို မ်ား အထင္ေသးလို႔၊ ၾကည္သာတို႔က ဘယ္ရြာေလးေတြမွ မေရာက္ဖူးလို႔ ရြာဓေလ့အေၾကာင္းေတြ ေလ့လာခ်င္ေနတာ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား၊ ဒါဆိုလည္း နင္လာခ်င္ရင္ အခ်ိန္မေရြးလာခဲ့ေပါ့၊ တို႔ရြာက ေဖာ္ေရြတယ္၊ ႀကိဳဆိုတယ္။ ရြာသူရြာသားေတြရဲ့ ပြင့္လင္းရိုးသားမႈကို နင္ေတြ႔ရေစမယ္”

“ညြန္႔ေဇာ္စကားၾကားရတာနဲ႔တင္ ခုပဲ သြားလည္လိုက္ခ်င္တယ္”

ၾကည္သာ့ ေလသံက ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို ဖ်တ္လတ္ေနေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ ျပံဳးလိုက္သည္။

“သြားရေအာင္ ၾကည္သာ ေတာ္ၾကာ မန္ေနဂ်ာ ဆူေနပါဦးမယ္”

“ဟုတ္သားပဲ။ သြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္ ညြန္႔ေဇာ္ ”

“ေအးး ေအးး ”

ၾကည္သာ နဲ႔ စကားေျပာရတာ ညြန္႔ေဇာ္ စိတ္ခ်မ္းသာပါသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ေတာ့ ေနပလည္စာ စားၿပီးေနာက္ ငွားထားသည့္ စာအုပ္မွာ ဖတ္ၿပီးသြားၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္သို႔ ျပန္အပ္ၿပီး စာဖတ္ေနလိုက္မည္ဟု စိတ္ကူးလိုက္သည္။ ကိုယ့္ရံုထဲက ထြက္လိုက္ေတာ့ ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္မို႔ ေနႀကီးက ပူလို႔။ ေခါင္းကို စာအုပ္ကေလးႏွင့္ အုပ္မိုးၿပီး အရိပ္ဆီသို႔ အေျပးကေလး လွမ္းလိုက္သည္။ စာၾကည့္တိုက္ တံခါးက ဖြင့္ထားသည္။ စာၾကည့္တိုက္မွဴးက တစ္ခါတေလ ေနာက္က်တတ္သည္။ စာဖတ္သူနည္းလွ်င္ စာၾကည့္တိုက္မွဴးက ဖြင့္ရမွာ သိပ္ပ်င္းပံုေပၚသည္။ တစ္ခါတေလ ညြန္႔ေဇာ္ တစ္ေယာက္တည္း စာလာဖတ္သည့္ အခါမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ စာၾကည့္တိုက္မွဴးအား ညြန္႔ေဇာ္ အားနာသည္။ စာလာဖတ္သူ ရွားရသည္က သိပ္ေတာ့ မဆန္း။ အေဆာင္ျပန္ ထမင္းစားသူက ပိုမ်ားေသာေၾကာင့္ စာၾကည့္တိုက္ ဖြင့္ခ်ိန္နွင့္ မကိုက္ညီတတ္ၾက။ မတိုက္ဆိုင္ၾက။ စာဖတ္ခ်ိန္မရၾက။ ညြန္႔ေဇာ္လို ခ်ိဳင့္ဆြဲလာသူ အခ်ိဳ ့သာ စာလာဖတ္ၾကသည္။ စာၾကည့္တိုက္တံခါးေရွ ့သို႔ ေရာက္ေတာ့ ခၽြတ္ထားသည့္ ဖိနပ္ အရံမ်ားစြာေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဒီေန႔စာဖတ္လာသူ အေတာ္မ်ားသည္ေပါ့။ စာဖတ္လာသူမ်ားလွ်င္ ညြန္႔ေဇာ္ ေပ်ာ္သည္။ စာၾကည့္တိုက္မွဴးကို အားနာစရာမရွိေတာ့။ စာၾကည့္တိုက္က သပ္ရပ္သည္။ စာဖတ္သူ နည္းေသာ္လည္း ဖတ္စရာေတြက စံုလင္သည္။ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ႏိူင္ငံေတာ္က ၀န္ထမ္းမ်ား အတြက္ အပါတ္စဥ္၊ လစဥ္ မွာေပးထားသည္။ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာ္နယ္မ်ားက စံုလင္ေသာေၾကာင့္ အသစ္ေရာက္လာေလတိုင္း စာမ်ားကို မဖတ္ပဲ ဟိုလွန္ဒီလွန္လုပ္ၿပီး စာမ်က္ႏွာ အသစ္မ်ားကို ျမည္းရသည္မွာ ညြန္႔ေဇာ္ အတြက္ အရသာရွိလွသည္။ စာမ်က္ႏွာမ်ားအားလံုး ၾကည့္ၿပီးသြားမွ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္သည့္ စာကို ေလပန္ကာ ေအာက္မွာ ေအးေအးလူလူ ဇိမ္ရွိရွိ ဖတ္ေနလိုက္သည္။ စာၾကည့္တိုက္ ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္ကာနီးလွ်င္ ကိုယ္ႀကိဳက္သည့္ စာအုပ္ကို ငွားသည္။ အလကားဖတ္ရသည္။ ရက္လြန္မွသာ ရက္လါန္ေၾကး ေပးေဆာင္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အီ စက္ရံုတြင္ အလုပ္လုပ္ရၿပီး ၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရသည္ကို ညြန္႔ ေဇာ္ ဂုဏ္ယူသည္။ ေပ်ာ္သည္။ ပိုၿပီး ေပ်ာ္ရသည္က အီစက္ရံုသည္ ညြန္႔ေဇာ္၏ ဇာတိ ခ်က္ျမ  ွဳပ္ရြာႏွင့္ နီးေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

ယေန႔ ရံုးဆင္း အျပန္လမ္းမွာ ညြန္႔ေဇာ္ စိတ္ေတြ ၾကည္ႏူး ရႊင္ပ်ေနသလိုပင္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ဟိတ္ ညြန္႔ေဇာ္ တို႔ကိုေတာင္ မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား”

ညြန္႔ေဇာ္ ထမင္းစားေနတုန္း အသံလာရာဆီ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီ ေရာက္လာသည္။ လက္ထဲမွာလည္း ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုယ္စီနဲ႔။

“ဟာ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြနဲ႔ပါလား၊ လာေလ အတူတူစားမလို႔လား”

“ေအးေပါ့ဟ”

“နင္တို႔ ခ်ိဳင့္ဆြဲလာမွန္း မသိလို႔ စားႏွင့္တာပါဟာ”

ၾကည္သာက ျပံဳးေနလိုက္ၿပီး ေနရာယူကာ ခ်ိဳင့္ကို ဖြင့္သည္။

“တို႔က ညြန္႔ေဇာ္ တစ္ေယာက္တည္း စားရတာ ပ်င္းေနမွာ စိုးလို႔ ခ်ိဳင့္ဆြဲလာတာ၊ ၿပီးေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ တို႔ ေတာဟင္းေတြကိုလည္း စားဖူးခ်င္လို႔”

“ေပါက္ေပါက္ရွာရွာၾကည္သာရာ၊ ေတာဟင္းက ဘာေကာင္းတာလိုက္လို႔၊ ဆီမပါ ေရလံုျပဳတ္ပဲ၊ အရသာ မရွိပါဘူး”

“ဒါေပါ့ဟာ၊ ေတာဟင္းပဲေလ၊ ဟုတ္ဖူုးလား”

ၾကည္သာက ျမရီကို လွမ္းေမးေငါ့ ေမးလိုက္သည္။ ျမရီက “အင္း ” ဆိုၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

“ညြန္႔ေဇာ္ ဟင္းနာမည္က ဘာဟင္းလဲေျပာျပေလ”

ၾကည္သာက ေမးလာေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ တစ္ခုခ်င္း ေျပာျပလိုက္သည္။

“ဒါက ခ်ဥ္ေပါင္ခြံေၾကာ္၊ ဒါက ငပိဖုတ္ သ့ပုရာသီးေထာင္း”

“တကယ့္ေတာဟင္း စစ္စစ္ပါလား၊ ဒါနဲ႔ေနပါဦး၊ ခ်သ္ေပါင္ခြံ ေၾကာ္ဆိုတာဘာလဲ ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့၊ မၾကားဖူးပါဘူး”

“ခ်ဥ္ေပါင္သီးက အခြံေလ၊ မသိဘူးလား၊ အဲဒီအခြံက စားလို႔ရတယ္၊ ရန္ကုန္မွာ ရွိေလာက္ပါတယ္”

“ဟာ မဟုတ္တာ ညါန္႔ေဇာ္ကလဲ၊ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးပါ၊ ဘယ္က ခ်ဥ္ေပါင္ခြံရမွာလဲ”

“ေၾသာ္ အဲဒါက ၾကည္သာ တို႔ဆီက အေခၚေလ၊ ငါတို႔ရြာက ခ်ဥ္ေပါင္ခြံလို႔ေခၚတာ၊ တစ္ရြာ တစ္ပုဒ္ဆန္းေပါ့ဟာ။ နင့္ဟင္းကေကာ ဘာဟင္းေတြလဲ”

“ဒါက ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္၊ ဒါက ငါးစဥ္းေကာခ်က္ သိၿပီလား”

“ၾကက္ဥေၾကာ္ပါၾကည္သာရ၊ ဘယ္က ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ရမွာလဲ”

“အင္းေလ၊ ဒါလဲ ညြန္႔ေဇာ္ တို႔ အေခၚပဲေပါ့၊ ၾကည္သာတို႔က ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္လို႔ပဲေခၚတာ”

“ဟုတ္မွာပါေလ၊ ဒါနဲ႔ ငါးစဥ္းေကာခ်က္လိုပေတာ့ မၾကားဖူးဘူး၊ ငါးေျခာက္ခ်က္လို႔ပဲၾကားဖူးတယ္”

“နင္က ေတာသားကိုးဟ၊ ဘယ္လိုလုပ္ ငါးစဥ္းေကာ ခ်က္ကို ၾကားဖူးမွာတုန္း”

“ျမရီ ဟင္းကေကာ ဘာႀကီးပါလိမ့္”

“ဒါက ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္၊ ဒါက  ငါးအစာသြပ္ခ်က္   

“ဟင္းအမည္ေတြက ထူးဆန္းလိုက္တာ၊ အေဆာင္က ခ်က္ေကၽြးတယ္ၾကားပါတယ္၊ ဒီလိုဟင္းမ်ိဳးေတြလည္း ခ်က္ေကၽြးေသးတာပဲလား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ အေဆာင္ကေကၽြးပါတယ္၊ ၾကည္သာတို႔က ေရာက္စဆိုေတာ့ အေဆာင္ကဟင္းေတြကို စားလို႔မ၀င္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ခ်က္လာတာ”

“ေၾသာ္”

“စားေလ၊ နင္ဒီဟင္းေတြကို မစားဖူးဘူးဆိုေတာ့ စားဖူးေအာင္လို႔”

ေျပာရင္း ၾကည္သာက ညြန္႔ေဇာ္ ခြက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္သည္။ ျမရီကလည္း လိုက္ထည့္ေပးသည္။ ညြန္႔ေဇာ္စားၾကည့္သည္။ အရသာေတြ႔သည္။ ရန္ကုန္သူေတြ ခ်က္သည့္ ဟင္းေတြက အမည္ထူးသေလာက္ အရသာလည္း ေကာင္းလွသည္။

“အရမ္းစားေကာင္းတယ္၊ အရသာရ်ိတယ္”

“မ်ားမ်ားစားေနာ္၊ အားမနာနဲ႔”

ၾကည္သာက ေစတနာေကာင္းေနသည္။

“ငါ့ဟင္းေတြကိုေတာ့ မစားပါနဲ႔ေနာ္၊ နင္တို႔ အရသာ ေတြ႔မယ္မထင္ဘူး”

“စားမွာေပါ့ဟ၊ ၾကည္သာတို႔က ေတာဟင္းစားဖူးခ်င္လို႔ လာစားတာကို”

ေျပာရင္းၾကည္သာက ခ်ဥ္ေပါင္ခြံေၾကာ္ကို ေကာ္ယူ၀ါးစားလိုက္သည္။

“အို ခ်ဥ္လိုက္တာ၊ ခၽြဲခၽြဲႀကီး ဘယ္လိုႀကီးလဲမသိပါဘူး”

ၾကည္သာက ေထြးထုတ္ၿပီး အမႈိက္ပံုးထဲ သြားပစ္လိုက္သည္။ညြန္ပေဇာ္က ဟားကနဲ႔ရယ္ေနသည္။

“ငါမေျပာလား၊ ငါတို႔ ေတာဟင္းေတြ ၿမိဳ႔သူေတြ စားမ၀င္ပါဘူးဆိုမွ”

ၾကည္သာက မ်က္ေစာင္းလွလွေလး ထိုးေနလိုက္သည္။

“ျမရီေကာ စားၾကည့္ေလ”

ညြန္႔ေဇာ္ေျပာေတာ့ ျမရီက

“အို ေတာ္ပါၿပီမစားေတာ့ပါဘူး”

ဆိုၿပီး ျငင္းဆန္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ကေတာ့ ရယ္ေနျပန္ပါသည္။ ၾကည္သာရယ္၊ ျမရီရယ္က မိန္းကေလးပီပီ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔သူႀကီးပီပီ အိေျႏၵနဲ႔စားသည္။ စားရာမွာ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ႏွင့္။

“ဒီေန႔ေတာ့ နင္တို႔ ဟင္းကိုပဲ ငါကစားေနရတယ္၊ အားနာစရာပဲ၊ နက္ျဖန္က်ရင္ အမဲေျခာက္ဖုတ္ထည့္ခဲ့မယ္ေနာ္၊ ဆီရႊဲရႊဲနဲ႔ သံပုရာသီး အရည္ည  ွစ္ၿပီးေတာ့ေလ၊ အရမ္းစားေကာင္းတယ္”

“အို ၾကည္သာတို႔က အမဲသားမစားဘူး၊ ၀က္သားလည္းမစားဘူး”

“ငါလည္း မစားဘူး”

ျမရီကလည္း ၀င္ေျပာသည္။

“ဟာ ၀က္သားနဲ႔အမဲသားက ဒီေလာက္အရသာရွိတာကို၊ ဘာလို႔မစားၾကတာတုံး”

“မသိဘူးဟာ၊ စားရမွာ အလိုလိုေနရင္း ေၾကာက္ေနတာ”

“ငါေရာပဲ”

ျမရီကလည္း ၀င္ေျပာသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား”

“ညြန္႔ေဇာ္ နင္က အသားအစံုစားတယ္ေပါ့”

“စားတယ္၊ အစံုစားတယ္၊ ငါက အစားမေရြးဘူး၊ စားလို႔ရတာ အကုန္စားတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ငါမစားတာ တစ္ခုရွိတယ္၊ သိခ်င္လား”

“သိခ်င္တာေပါ့”

“အင္း”

ၿပိဴင္တူေျပာၾကသည္။

“မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔ နံနံရြက္ေပါ့”

“ညြန္႔ေဇာ္ နင္က အေတာ္ထူးဆန္းတာပဲ၊ မုန္႔ဟင္းခါးကို ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြတင္မက ႏိူင္ငံျခားလူမ်ိဳးေတြေတာင္ အရမ္းႀကိဳက္ၾကတာ၊ နင့္က်မွ ဘာလို႔ ထူးထူးဆန္းဆန္း”

ၾကည္သာ့ အေမးေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ ရယ္လိုက္သည္။

“ဟဲဟဲ ငါက တကယ္ေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးလည္း စားတယ္၊ နံနံရြက္လည္းစားတယ္၊ မုန္႔ဟင္းခါးနဲ႔နံနံရြက္ကို ေရာမစားတာလို႔ေျပာတာ သိၿပီလား”

“ဘယ္လိုႀကီးလဲ၊ မုန္႔ဟင္းခါးစားရင္ နံနံရြက္က မပါမျဖစ္ေလ၊ တခ်ိဳ ့ဆိုေျပာေနၾကတယ္၊ မုန္႔ဟင္းခါးစားရင္း နံနံရြက္ မပါရင္ ၀င္းဦးျဖစ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေမႊး မပါတာနဲ႔အတူတူပဲတဲ့၊ နင့္က်မွ ဘယ္လိုူျဖစ္တာတုံုး”

“ငါလည္း မသိဘူး၊ မုန္႔ဟင္းခါးထဲ နံနံရြက္ထည့္စားရင္ စားလို႔မၿမိန္ဘူး၊ နံနံရြက္ မပါမွ ၿမိန္တာ၊ ငါ့္က်အဲလိုပဲ”

“အင္းေပါ့ နင္က ေတာသားဆိုေတာ့ တစ္မ်ိဳးေပါ့ေနာ္္”

ေျပာရင္း ၾကည္သာက ျမရီကို ေမးေငါ့ျပသည္။

“ဒါနဲ႔ ၿြန္႔ေဇာ္ နင္က စားမေရြးပဲ အစံုစားလို႔ ခႏၵာကိုယ္က ထြားတာေနမွာေပါ့”

ၾကည္သာက ေျမ  ွာက္ေတာ့  ညြန္႔ေဇာ္ ရွက္သြားသည္။

“နင္ကလည္း ေျမ  ွာက္ မေနစမ္းပါနဲ႔၊ ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘ၀င္ေလဟပ္ၿပီး ေျမာက္တက္သြားပါဦးမယ္”

“တကယ္ေျပာတာ ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့၊ နင္က မင္းသားေတြထက္ေခ်ာတယ္၊ ရန္ကုန္သားေတြထက္ေခ်ာတယ္။ ခႏၵာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားက မင္းသားေတြ ထိုင္ငိုရေလာက္တယ္”

“ေတာ္ပါေတာ့ဟာ ငါရွက္လာၿပီ၊ ငါလိုေတာသားက ဘယ္မင္းသားကိုမီမွာတံုး”

“မယံုေနေပါ့ဟာ၊ နင္သာ ရန္ကုန္သားဆိုရင္ ရန္ကုန္သူေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနမွာ ျမင္ေယာင္ေသး”

“ခုလိုေျပာလို႔ ေက်းဇူးပါဟာ။ ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့၊ ထမင္းကို ၿပီးေအာင္သာစား”

“ေအးပါေအးပါ”

ထမင္းစားျခင္းကို လက္စသတ္လိုက္ၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ ာကည္သာက ေမးလာသည္။

“ညါန္႔ေဇာ္ နင္ အရင္ေန႔ေတြက ဒီအခ်ိန္ ထမင္းစားၿပီးရင္ ဘယ္ေတြသြားလဲ ဘာလုပ္လဲ“

“ငါလား၊ စာဖတ္တယ္၊ စာၾကည့္တိုက္သြားတယ္၊ စာမဖတ္ခ်င္ရင္ အိပ္တယ္ေလ”

“ဟယ္ တို႔ကို စာၾကည့္တိုက္လိုက္ပို ့ပါလား၊ ဘယ္နားမွာလဲ”

“သိပ္ရတယ္၊ ျမရီေကာလိုက္မွလား”

“လိုက္မွာေပါ့ဟ”

“လာ၊ စာၾကည့္တိုက္က ဒီအခ်ိန္ေန႔တိုင္းဖြင့္တယ္၊ စာဖတ္သူနည္းေတာ့ စာၾကည့္တိုက္မွဴးက သိပ္မဖြင့္ခ်င္ဘူး၊ အခုေတာ့ နင္တို႔ေရာက္လာေတာ့ စာဖတ္သူတိုးသြားတာေပါ့၊ စာအုပ္က တစ္ခါငွားရင္ တစ္အုပ္ပဲ ငွားလို႔ရတယ္၊ သံုးရက္ဖတ္ရတယ္၊ ရက္လြန္ရင္ ရက္လြန္ေၾကးေပးရတယ္”

“အင္း”

ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီက ေခါင္းညိတ္သည္။ ရံုထဲက အျပင္ထြက္လိုက္ေတာ့ ေနႀကီးက ပူလြန္းလွသည္။ ၾကည္သာနဲ႔ျမရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနပူေသာေၾကာင့္ မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးေလးႏွင့္ ကာေနသည္။

“ပူတယ္ေနာ္”

“အင္းပူတယ္”

“ဒီေဒသက ျမန္မာႏိူင္ငံအလယ္ပိုင္း မိုးနည္းေဒသဆိုေတာ့ ေနပူတယ္ေလ”

“ေၾသာ္ အင္းး”

“ညြန္႔ေဇာ္က အရိပ္ရွိရာဆီ လႊားကနဲ႔ ေျပးလိုက္ေတာ့ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီပါ အေျပးကေလးလိုက္လာသည္။ စာၾကည့္ခန္းေရွ ့ေရာက္ေတာ့ တံခါးက ဖြင့္ထားသည္။ တံခါးေပါက္၀မွာ ဖိနပ္မ်ားေတြ႔ေသာေၾကာင့္ စာဖတ္သူ အခ်ိဳ ့လည္း ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ ညြန္႔ေဇာ္က စာအုပ္အမ်ိဳးအစားအလိုက္ ရွိတဲ့ေနရာကို ေျပာျပသည္။

“ဟယ္ အပ်ိဳစင္ မဂၢဇင္းလည္းရွိတယ္ေနာ္၊ ငါ့အႀကိဳက္ပဲ”

“ငါလည္းႀကိဳက္တယ္”

ျမရီကလည္း ၀င္ေျပာသည္။

“အပ်ိဳစင္ကိုလည္း လစဥ္မွာတယ္ေလ”

“ဟုတ္လား။ ငါႀကိုက္တဲ့ အပ်ိဳစင္ကို လစဥ္ဖတ္ရေတာ့မွာေပါ့ ၀မ္းသာလိုက္တာ”

ၾကည္သာက ရႊင္ျမဴးေနသည္။ ျမရီက ၾကည္သာ့လက္ထဲက ေနာက္ဆံုးထြက္မဂၢဇင္းကို လုယူေနသည္။ ၾကည္သာက မေပး။ ေနာက္ေတာ့ အတူတူၾကည့္ရန္ သေဘာတူလိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သားက ရႊင္ျမဴးစြာႏွင့္ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ဖတ္ေနၾကသည္က ပီဘိကေလးႏွယ္။ ၾကည္သာေလးက ညြန္႔ေဇာ္ အတြက္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနသည္။ ေနာက္ေတာ့ ခုလို မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနျခင္းက မသင့္ေတာ္ဘူးထင္သျဖင့္ တစ္ဖက္မွ ကုလားထိုင္တြင္ ထိုင္ကာ စာဖတ္ေနလိုက္သည္။ စာဖတ္စားပြဲ ႏွစ္လုံးၾကားမွာ နံရံတစ္ခုျခားထားသျဖင့္ သူမတို႔ကို မျမင္ရေတာ့ေပ။

“အူတူတူတူူတူ အူတူတူတူတူ”

အသံေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ လန္႔ဖ်တ္သြားသည္။ဒီလိုအသံမ်ိဳး စာၾကည့္တိုက္မွာ မရွိ။ ၾကားလည္းမၾကားဖူး။ ထို႔ေၾကာင့္ အသံၾကားၾကားခ်င္း ညြန္႔ေဇာ္ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေဘးဘီ၀ဲယာကို ၾကည့္လိုက္သည္။ အသံေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ လန္႔ေနသေလာက္ ၾကည္သာႏွင့္ ျမရီက မလန္႔။ၾကည္သာက တစ္ခုခုကို ကိုင္ရင္း အျပင္ထြက္သြားသည္ကို ျမင္လိုက္သည္။ ၾကည္သာ ဘာျဖစ္သြားပါလိမ့္။ ျမရီကိုေမးၾကည့္လိုက္သည္။

“ျမရီ ခုနက ဘာအသံႀကီးလဲ”

ျမရီက ခစ္ကနဲ႔ ရယ္ရင္းေျပာလိုက္သည္။

“ဖုန္းသံေလ။ ၾကည္သာ့ဖုန္း”

“ေၾသာ္“

ညြန္႔ေဇာ္ အလန္႔ေျပသြားသလို စိတ္ထဲ တစ္ခုခု၀င္သြားသည္။ အားငယ္စိတ္။ဖုန္းဆိုတာက ေတာ္ရံုလူ မကိုင္ႏိူင္ၾက။ သည္စက္ရံုထဲတြင္ အထက္လူႀကီးမ်ား မန္ေနဂ်ာမ်ားေလာက္သာ ဖုန္းကိုင္ႏိူင္ၾကသည္။ အခု ၀န္ထမ္းသစ္ေပါက္စေလး ၾကည္သာက ဖုန္းကိုင္ႏိူင္သည္ဆိုေတာ့ ၾကည္သာက သူေ႒းမေလးလား၊ သူေ႒းသမီးေလးလား၊။ ဟုတ္နိူင္ပါသည္။ ၾကည္သာက ရံုးသြားရံုးျပန္လည္း ဆိုင္ကယ္ အသစ္ၾကပ္ခၽြတ္ေလးႏွင့္။ ဆိုင္ကယ္စီးႏိူင္တာကလည္း ေတာ္ရံုလူတန္းစားထဲက မျဖစ္နိူင္။ လစာေကာင္းသည့္ တခ်ိဳ ့မန္ေနဂ်ာမ်ားပင္ ဆိုင္ကယ္ ၀ယ္မစီးႏိူင္ၾက။ တခ်ိဳ ့၀န္ထမ္းလုပ္သက္ ၾကာျမင့္ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆိုင္ကယ္ ၀ယ္မစီးႏိူင္ၾကေသး။ ညြန္႔ေဇာ္ စိတ္ထဲက ဘာလိုလိုနဲ႔ အားငယ္ေနမိသည္။

“သမီးလား”

“ေျပာေမေမ”

“သမီးရယ္ ၾကည္သာ၊  ေမေမသမီးကို အရမ္းစိတ္ပူတယ္ကါယ္။ သမီး အခုခ်က္ခ်င္း အလုပ္ထြက္ၿပီး ေမေမ့ဆီ ျပန္လာခဲ့ပါလား”

“အေမကလည္း သမီး အခု ဒီမွာ အဆင္ေျပပါတယ္၊ ဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႔၊ အလုပ္လည္း သက္သာတယ္၊ မန္ေနဂ်ာကလည္း သေဘာေကာင္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သေဘာေကာင္းတယ္၊ သမီး အခု သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးရေနၿပီ၊ သမီးဒီမွာ အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ ၀န္ထမ္းဘ၀က အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္၊ ဘာမွ စိတ္မပူပါနဲ႔”

“ဒါေပမဲ့လည္း သမီးက ေမေမ့ေရွ ့မွာ ရွိမေနေတာ့ စိတ္ပူတာေပါ့သမီးရယ္”

“သမီးက အရြယ္ေရာက္ေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထိန္းေက်ာင္းတတ္ပါတယ္ေမေမရဲ့”

“ဟုတ္ပါၿပီသမီးရယ္။ အစားမွန္မွန္စားေနာ္၊ အေဆာင္က ဟင္းေတြက စားမေကာင္းရင္ အျပင္မွာ ၀ယ္စားေနာ္၊ ေငြကို ေခၽြတာမေနနဲ႔၊ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္၊ အခ်ိန္မွန္မွန္အိပ္၊ ပိုက္ဆံလိုရင္ လွမ္းမွာလိုက္ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ”

“ေမေမ့ဆီကိုလည္း ဖုန္းဆက္ပါကြယ္။ သမီးတစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ေမေမ့ကိုေျပာ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့”

“အဲဒီမွာ ပ်င္းရင္ ခ်က္ခ်င္း အလုပ္ထြက္ၿပီး ေမေမ့ဆီ ျပန္လာခဲ့ေနာ္ သမီး”

“ဟုတ္ပါၿပီေမေမရဲ့”

“သမီးက ၀န္ထမ္းလုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ သမီး ဆႏၵမို႔ ေမေမလိုက္ေလ်ာလိုက္ရတာ။ စိတ္က ခ်တာမဟုတ္ဘူး”

“ေမေမကလည္း စိတ္ခ်ပါဆိုမွ“

“သမီးကေတာ့ ဒီလိုူေျပာႏိူင္မွာေပါ့၊ ေမေမ့စိတ္ကိုေတာ့ မသိပဲနဲ႔၊ ေမေမ့မွာ ေသြးသားဆိုလို႔ ဒီသမီးတစ္ေယာက္ပဲရွိတာ စိတ္မပူပဲေနပါ့မလား၊ အလကား ေမေမ့အိမ္မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးလည္းရရဲ့သားနဲ႔ အပင္ပန္းခံၿပီး ၀န္ထမ္းသြားလုပ္ရတယ္လို႔ မိုက္လိုက္တဲ့ သမီး၊ ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာတဲ့သမီး ဟြန္း မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး”

“ေမေမရယ္ ၀န္ထမ္းအလုပ္က ေအးခ်မ္းၿပီး ကုသိုလ္လည္းရပါတယ္၊ သမီးသား ၀န္ထမ္း မလုပ္ရင္ သမီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာေတြ အလကား ျဖစ္ကုန္မွာေပါ့”

“သမီးကေတာ့ ေျပာလိုက္ရင္ ဒီလိုခ်ည္းပဲ။ ေမေမ့ကို တရားလာေဟာမေနနဲ႔၊ အခ်ိန္မွန္မွန္အိပ္၊ အစားမွန္မွန္စား က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ ဒါပဲ”

“ဟုတ္ ဟုတ္”

ေမေမ ဖုန္းခ်သြားေတာ့ ၾကည္သာ ဟင္းကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရသည္။ ေမေမနဲ႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ခက္ပါလား။ ၿပီးမွ စာၾကည့္တိုက္ထဲ ၀င္သြားၿပီး ျမရီေဘးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ျမရီက ေမးသည္။

“ဘာေျပာလဲဟင္”

“စိတ္မခ်လို႔တဲ့ေတာ္  က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ အခ်ိန္မွန္မွန္အိပ္  အစားမွန္မွန္စားတဲ့ ေျပာသြားလိုက္တာမ်ား”

ျမရီက ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ကို ၾကည္သာ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့  အာကည့္ခ်င္း ဆံုသြားသည္။ ညြန္႔ေဇာ္က ဘာလဲဆိုတဲ့ အဓိပါယ္နဲ႔ ေမးေငါ့ျပေတာ့ ၾကည္သာက ျပံဳးျပရင္း ဘာမွမဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပါယ္နဲ႔ ေခါင္းယမ္းျပသည္။

စာၾကည့္တိုက္ ပိတ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မည္မို႔ ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ စာအုပ္ကိုယ္ ငွားၿပီး စာၾကည့္တိုက္မွ ထြက္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ျမရီအား လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၿပီး ညြန္႔ေဇာ္န ဲ႔ၾကည္သာက ကိုယ့္႒ာနဆိသို႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ ၾကည္သာက ငွားလာသည့္ မဂၢဇင္း မ်က္ႏွာဖံုးကို ၾကည့္ရင္ တိတ္ဆိတ္စြာ လိုက္ပါလာသည္။

အလုပ္ထဲ၌လည္း ညြန္႔ေဇာ္စိတ္က ဘာရယ္မသိ အလိုလို ေရရြတ္ေနမိသည္။

“ၾကည္သာက ခ်မ္းသာတယ္၊ ငါကမြဲတယ္။ ၾကည္သာက ၿမိဳ ့သူ၊ ငါကေတာသား၊ ၾကည္သာက လူကံုထံ အသိုင္း အ၀ိုင္းက ။ ငါက ဘ၀သမား”

ရံုးဆင္း အျပန္လမ္းမွာ မေန႔က စိတ္ေက်နပ္ ခ်မ္းေျမ့စြာ နဲ႔ ျပန္ခဲ့ရသည္။ ယေန႔ေတာ့ အားငယ္စိတ္ေတြနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“အူတူတူတူတူ အူတူတူတူတူ”

 

ဖုန္းေကာသံၾကားလို႔ ေကာက္ကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုေမာင္ျဖစ္ေနသည္။ ၾကည္သာ့ဘ၀မွာ ကိုကိုေမာင္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာရသည္ကို စိတ္အပ်က္ဆံုး။ ၾကည္သာ့မိဘမ်ားႏွင့္ ကိုကိုေမာင့္ မိဘမ်ားက မိတ္ဘက္မ်ား။ ႏွစ္ဖက္စလံုးက စီးပြားေရးေကာင္းာကသည္။ ကိုကိုေမာင့္ မိဘမ်ားက ပိုခ်မ္းသာသည္။ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားက ကိုကိုေမာင္ႏွင့္ ၾကည္သာအား သေဘာတူထားၾကသည္။ သိုပေပမဲ့ ကိုကိုေမာင့္အား ၾကည္သာ နည္းနည္းမွ မခ်စ္ခဲ့။ သို႔တိုင္ မုန္းလည္း မမုန္းခဲ့။ အစ္ကို အရင္းတစ္ေယာက္လိုသာ ခ်စ္သည္။ ကိုကိုေမာင္က ၾကည္သာ့ထက္ (၈) ႏွစ္ မွ်ႀကီးသည္။ သူကား သားလိမၼာ တစ္ေယာက္ပင္။ ပညာေရး၌လည္း ထြန္းေပါက္ခဲ့သည္။ မိဘစကားလည္း ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္သည္။ အလုပ္လည္း အလြန္ႀကိဳးစားသည္။ မိမ်ား တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ အထည္ဆိုင္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ တိုးခ်ဲ ့တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ၾကည္သာ့ အေပၚ၌လည္း အလြန္ခ်စ္သည္။ ၾကည္သာ့ အလိုကိုလိုက္သည္။ ေန႔ေန႔ညည ေစာက္ေရွာက္သည္။ ၾကည္သာ ေက်ာင္းတက္စဥ္ကလည္း သူကိုယ္တိုင္ပဲ ေက်ာင္းပို႔ ေက်ာင္းႀကိဳ လုပ္ေပးသည္။ ၾကည္သာ့အပၚ၌ လိုေလေသး မရွိ ေကာင္းခဲ့ေသာ ကိုကိုေမာင့္ အေပၚသို႔ ၾကည္သာ ခ်စ္လို႔ မရခဲ့ပါ။ အခုလည္း ၾကည္သာ၀န္ထမ္း အလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုေမာင္က အတန္တန္တားခဲ့သည္။ သို႔တိုင္ ၾကည္သာက ေခါင္းမာစြာႏွင့္ ဇြတ္ထြက္ခဲ့သည္။

ေဘးမွာ ျမရီရွိေနသျဖင့္ အခန္းအျပင္သို႔ ထြက္ခဲ့သည္။

“ဟဲလို”

“ၾကည္သာလား”

“ေျပာ ကိုကိုေမာင္”

“လြမ္းတယ္ ၾကည္သာရယ္”

ၾကည္သာ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိ။

“ကိုယ္စိတ္ပူတယ္ ၾကည္သာ”

“ကၽြန္မ အဆင္ေျပပါတယ္ ကိုကိုေမာင္”

“ကိုယ္ၾကည္သာ့ကို အရမ္းလြမ္းတယ္ သိလား၊ ကိုယ္သတယ္ၾကည္သာ။ ၾကည္သာ ဒီအလုပ္ကို ေရြးခ်ယ္တာက ကိုယ့္ကို မခ်စ္နိူင္လို႔ မဟုတ္လား”

“မဟုတ္ပါဘူးကိုကိုေမာင္၊ ကၽြန္မ ဒီအလုပ္ကို တကယ္ သေဘာက်လို႔ပါ”

“အင္းး ထားပါေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ အမဆင္ေျပရဲ့လား”

“ဟုတ္ကဲ့ ေျပပါတယ္ မန္ေနဂ်ာက သေဘာေကာင္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းရတယ္ ေပ်ာ္ပါတယ္”

“အင္းး ကိုယ္ၾကည္သာ့ဆီ အလည္လာခဲ့မယ္ေနာ္“

“အိုး မလာနဲ႔ ဒီေလာက္ေ၀းတာ။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုေမာင့္မွာလည္း အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔၊ လိုအပ္တာရွိရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေလ“

“အိုေက အိပ္ေတာ့မွာ”

“အင္းး”

“အိပ္မက္လွလွ မက္ပါေစ ဘိုင့္ဘိုင္

“ဟုတ္ ဘိုင့္ဘိုင္”

ၾကည္သာ အလိုလိုေနရင္း သက္ျပင္းေတါခ်ေနရသည္။ အခန္းထဲ၀္လိုက္ေတာ့ ျမရီက အိပ္ေနၿပီ။ၾကည္သာလည္း အိပ္ယာ ခုတင္ေပၚ လဲေလ်ာင္းလိုက္သည္။ မီးမွိတ္ၿပီး အိပ္မယ္လုပ္ေတာ့ ခင္မင္ဖို႔ ေကာင္းသည့္ ညြန္႔ေဇာ္ မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ျပံဳးေယာင္ သမ္းသြားသည္။ ေလာကႀကီးက ေမွာင္မိုက္သြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ၾကာလိုက္တာဟာ။ ဒီမွာ ျဖင့္ ဗိုက္ဆာလွၿပီ”

“ဗိုက္ဆာရင္ စားႏွင့္ေပါ့လို႔၊ ငါ့ကို အျပစ္မတင္နဲ႔ ဒီေကာင္မ ျမရီကို အျပစ္တင္၊ သူၾကာေနလို႔ျဖစ္ရတာ”

“ငါလည္း အလုပ္ေတြ မၿပီးလို႔ ၾကာသြားတာပါ”

ေျပာရင္း ခ်ိုင့္ကို ဖြင့္သည္။

“ဒီေန႔ ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့ ေတာဟင္းနာမည္က ဘာမ်ားလဲ”

ၾကည္သာက ေမးလိုက္သည္။

“ဒါက မန္က်ည္းရြက္ ဘုတ္ဆိေထာင္း။ ေရႊအပ္သီးရယ္ ၾကက္သြန္ျဖဴရယ္ေရာၿပီးေထာင္းထားတာ။ ဆီရႊဲရႊဲ စပ္စပ္ေလး၊စားလို႔ေကာင္းတယ္၊ ဒီအခ်ိန္က မန္က်ည္းရြက္ေပၚခ်ိန္မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ေနာက္ေဖးက မန္က်ည္းငုတ္တိုႀကီးက လတ္တက္ႏုတာ”

“အိမ္ေနာက္ေဖးက “

ျမရီက တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္သည္။

“ဒါက  မန္က်ည္းသီး ၾကက္သြန္ခ်က္ေပါ့၊ နင္တို႔ ႀကိဳက္မႀကိဳက္ေတာ့ မသိဘူး”

“ညြန္႔ေဇာ္ ဟင္းနာမည္ေတြက တကယ့္ေတာဟင္းပီသပါေပ့၊ မန္က်ည္းရြက္ ဘုတ္ဆီေထာင္းတဲ့၊ မန္က်ည္းသီး ၾကက္သြန္ခ်က္တဲ့“

ၾကည္သာက ေျပာရင္း ပုခံုးကေလး ျမ  ွင့္လိုက္သည္။

“ေကာင္း မေကာင္းေတာ့ မသိဘူး၊ စားၾကည့္လိုက္ဦးမယ္”

ၾကည္သာက စားၾကည့္ေတာ့ ျမရီကပါလိုက္ျမည္းၾကည့္သည္။

“အယ္ ေကာင္းတယ္၊ ခ်ဥ္စုပ္စုပ္ စပ္စပ္ေမႊးေမႊးေလး ေကာင္းတယ္ ငါၾကိဳက္တယ္”

ၾကည္သာ ေျပာေတာ့ ျမရီကပါ “ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္” ဟု ေထာက္ခံသည္။

“ဟုတ္လား ေကာင္းရင္ မ်ားမ်ားစားၾက”

ေကာင္းတယ္ဆိုေသာေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ ၀မ္းသာသည္။

“ဟယ္ ညြန္႔ေဇာ္ နင္က မန္က်ည္းသီး ၾကက္သြန္ခ်က္လို႔လည္းေျပာေသးတယ္။ ဒါက ဘာႀကီးလဲ တံုးတံုးႀကီး”

“အဲဒါက မန္က်ည္းသီးကို အေတာင့္လိုက္ ခ်က္ထားတာေလ။ ခုခ်ိန္က မန္က်ည္းသီးေတြ ေပၚစ ရွိေသးတာ။ မွည့္တဲ့ဟာက မွည့္ၿပီး ထည့္တဲ့ဟာက ထည့္ရံုပဲရွိေသးတာေလ။ တခ်ိဳ ့မန္က်ည္းပင္ေတြဆို ထည့္ေတာင္မထည့္ေသးဘူး”

“ဘာလဲဟ ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့ ထည့္တယ္ဆိုတာ”

“ေၾသာ္ထည့္တယ္ဆိုတာ အသီးက မမွည့္ခင္ေလး ရြန္းတာေျပာေပါ့၊ ဒီအတံုးႀကီးက အရြန္းေလ”

“အေတာင့္လိုက္ခ်က္ထာတာဆိုေတာ့ အေစ့ပါစားရမွာလား”

“ဟာ မဟုတ္ဘူး၊ အေစ့ကိုေထြးပစ္၊ အေစ့က မက်က္ဘူး၊ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက မန္က်ည္းသီးကို ေဟာဒီလို အေတာင့္လိုက္ခ်က္ရင္ အေစ့ကို ထင္းမီးထျ ဖုတ္စားၾကတယ္”

“ေတာသားပီသပါေပ့”

ျမရီက ေခါင္းညိတ္ေရရြတ္ေနသည္။သည္ေတာ့ ၾကည္သာက တံေတာင္နဲ႔တြက္လိုက္သည္။

“ညြန္႔ေဇာ္ကို ေတာသားလို႔ အရမ္းမေျပာနဲ႔ဟာ။ ေတာ္ၾကာ သူစိတ္ေကာက္ေနပါဦးမယ္”

“စိတ္မေကာက္ပါဘူးၾကည္သာ၇။ ေတာသားမို႔ ေတာသားေျပာတာပဲ၊ ဘာလို႔ စိတ္ေကာက္ေနရဦးမ်ာလဲ”

ညြန္ေ႔ေဖာ္က ျမရီဘက္ပါေပးလိုက္သည္။

“ညြန္႔ေဇာ္က ေတာသားဆိုေပမဲ့ ေတာသားလိုေခ်ာတာမွ မဟုတ္တာ”

“ဘယ္လိုေခ်ာတာတုန္းဟ”

“ ၿမိဳ ့သားလိုေခ်ာတာေလ”

ညြန္႔ေဇာ္ မေနႏိူင္ပဲ ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္သည္။

“ငါ့ကို အဲလို မေျမ  ွာက္နဲ႔ဟာ”

“ဟုတ္သားပဲ ၾကည္သာရယ္ ညည္းက ေျမ  ွာက္ဖိုပပဲသိတယ္”

“ငါက မွန္တာေျပာပဲဟာ”

ေျပာရင္း ၾကည္သာက မ်က္ေစာင္းေလးထိုးေနသည္။ ၾကည္သာ မ်က္ေစာင္းထိုးပ့ုေလးက ညြန္႔ေဖာ္ အတြက္ ခ်စ္စရာလိုလို။

“ကဲ ညြန္႔ေဇာ္ တို႔ ဒီေန႔ ဟင္းခ်က္ပ်င္းလို႔ အသင့္စား ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္နဲ႔ လက္ဖက္ပဲ သုပ္လာခဲ့တယ္ စားေနာ္”

“အင္း စားမယ္”

ယေန႔ သံုးေယာက္စလံုး ထမင္း ညမိန္ၾကသည္။ ခ်ဥ္စပ္စပ္  မန္က်ည္းရြက္ ဘုတ္ဆီေထာင္းရယ္၊ ၾကြပ္ရြေနတဲ့ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ရယ္၊ ဆိမ့္တဲ့ လက္ဖက္သုပ္ရယ္က ထမင္းကို ၿမိန္ေစသည္။ ၿမန္ယွက္စြာ စားေနစဥ္ ာကည္သာက စကားစလိုက္သည္။

“တစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္ ညြန္ပေဇာ္ ။ စိတ္မဆိုးရဘူးေနာ္”

“ေမးပါ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ အားနာစရာ မလိုပါဘူး”

“ညါန္႔ေဇာ္ကို ခင္လို႔ေမးတာပါ၊ မခင္ရင္ေတာ့ မေမးပါဘူး၊ တစ္မ်ိဳး မထင္နဲ႔ေနာ္”

“ေမးပါဆိုမွ”

“ညြန္႔ေဇာ္က ပညာေရး ဘယ္ေရာက္ခဲ့လဲဟင္”

“ဒါေလးေမးခ်င္တာမ်ား ခြင့္ေတာင္းေနေသး။ ဘြဲ႔ရၿပီးၿပီ။ အီးေမဂ်ာနဲ႔”

“ဟုတ္လား ေတာ္လိုက္တာ၊ ညြန္႔ေဇာ္က ေတာသားျဖစ္ၿပီး ဘြဲေတာင္ရတယ္ဆိုေတာ့ေလ၊ ေမးလက္စနဲ႔ ထပ္ေမးဦးမယ္၊ ဆယ္တန္းတုန္းက အမွတ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္ရလဲဟင္”

“ နည္းတယ္ ၃၅၅ မွတ္”

“ဟယ္ ေတာ္လိုက္တာ”

ာကည္သာေကာ ျမရီပါ ၿပိဳင္တူ ေျဖလိုက္ၾကသည္။ေနာက္ေတာ့ ၾကည္သာကေျပာသည္။

“ငါဆို ၃၄၅ မွတ္တည္းရတာ၊ ညါန္႔ေဇာ္က တို႔ထက္ေတာင္ေတာ္ေနပါလား”

“ငါက ၃၄၀ ပဲရတာ”

ျမရီကလည္း ေျပာျပသည္။

ဘယ္ခုႏွစ္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္တာလဲဟင္”

“…..ခုႏွစ္“

“ဟယ္ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ။ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးလဲ အဲဒီခုႏွစ္မွာပဲ ေအာင္ၾကတာေလ၊ ဒါနဲ႔ အသက္ေကာ ေျပာပါလား“

“၂၃ ႏွစ္”

“အိုးး တိုက္ဆိုင္ျပန္ၿပီ၊ ငါေကာ ျမရီေကာ နင္နဲ႔ အသက္တူတယ္၊ ငါတို႔ အရြယ္တူေတြေပါ့ေနာ္၊ ေပ်ာ္လိုက္တာ၊ ဒါနဲ႔ ညြန္႔ေဇာ္က အမွတ္ေကာင္းတာေတာင္ ဘာလို႔ အီးေမဂ်ာပဲ ျဖစ္ေနရတာလဲ၊ ဒါ့ထက္ေကာင္းတဲ့ တကၠသိုလ္ တစ္ခုခု မတက္ဘူးလား”

“တက္ခ်င္တာေပါ့ဟ၊ ငါက သေဘၤာသားျဖစ္ခ်င္တာ၊ ငါ့မိဘေတါက ဆင္းရဲတယ္ေလ၊ ေတာင္သူပဲ လုပ္ၾကတာ။ ဒီဘြဲ႔ေလးေတာင္ အေ၀းသင္ကေနယူခဲ့ရတာ”

“ေၾသာ္ အဲလိုကိုး”

ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီက ေခါင္းညိတ္ေနသည္။

“နင္တို႔ ပညာေရးကိုလည္း ေျပာဦးေလ”

“အင္းး တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးက B.E ေအာင္ခဲ့တာေလ”

“ဟာ ပိုင္လိုက္တာ၊ နင္တို႔ကို ငါ အားလည္းက်တယ္၊ မနာလည္းလိုတယ္”

“ဟာ  B.E က ေကာင္းလို႔လား ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့”

“ေကာင္းတာေပါ့ၾကည္သာရ၊ နင္တို႔ ပညာေရးနဲ႔ ဒီစက္ရံုထဲမွာ မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္ႏိူင္တယ္”

“အို မဟုတ္တာေတြ၊ ဒါေတြက အေ၀းႀကီးလိုပါေသးတယ္၊ ”

တကယ္ေျပာေနတာ၊ B.E ေအာင္တဲ့လူမွန္သမွ်က အလုပ္ႀကိဳးစားရင္ မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္ႏိူင္တယ္၊ ရားထူးတစ္ဆင့္ခင္းတက္တက္သြားမွား၊ ရာထူးတက္တာလည္း ျမန္တယ္၊ နင္တို႔ မန္ေနဂ်ာ္ ျဖစ္သြားရင္ ငါ့ကို ေမ့သြားမွာေတာင္ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္”

“အို မဟုတ္တာေတြ၊ ၾကည္သာတို႔က သမၼတႀကီး ျဖစ္သြားရင္ေတာင္ ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ညြန္႔ေဇာ္ကို မေမ့ေပါင္”

“စကားကို အကုန္မေျပာနဲ႔ၾကည္သာ“

“မယံုေနေပါ့။ ေဟာဒီေကာင္မ ျမရီကသာ မာန္တက္ၿပီး ငါ့ကိုေတာင္ ေမ့သြားမွာ အေသအခ်ာပဲ”

“ညည္းစကားေျပာတာ ငါ့အေၾကာင္းထည့္ေျပာရသလားဟဲ့။ ငါကေတာ့ အဲေလာက္ႀကီး မေတြးခ်င္ေပါင္၊ မန္ေနဂ်ာ မေျပာနဲ႔ ပါမစ္က်ပါ့မလားေတာင္ စိတ္ပူေနရတာ”

“ဟုတ္သားပဲ ငါတို႔ ပါမစ္ ျမန္ျမန္က်ပါေစလို႔သာ ဆုေတာင္း၇မွာပဲ၊ ညြန္႔ေဇာ္ေကာ ပါမစ္က်ၿပီးၿပီးလားဟင္”

“အင္း က်ၿပီးၿပီး ငါက ပညာေရး မေကာငသ္းေတာ့ ပါမစ္က်ဖို႔ အၾကာႀကီး ေစာင့္ခဲ့ရတာ”

“ပိုင္လိုက္တာ၊ ညြန္႔ေဇာ္က အစိုးရသန္ထမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပိေပါ့ေနာ္၊ ဒါနဲ႔ ပါမစ္က်ဖို႔က ဘယ္ေလာက္ ေစာင့္ရလဲဟင္”

“ရိုးရိုးဘြဲ႔ေတြက ပါမစ္က်ဖို႔ အေတာ္ၾကာေအာင္ေစာင့္ရတယ္၊ နင္တို႔လို ပညာေရးေကာင္းသူေတြက မၾကာဘူး၊ ခဏေလးပဲ၊ B.E ေတြက ပါမစ္က်ဖို႔လြယ္တယ္”

“နင္ေျပာတာ မွန္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းရမွာေပါ့”

“စိတ္ခ်စမ္းပါ။ နင္တို႔ နွစ္ေယာက္ ပါမစ္ မက်မွာ စိတ္ပူမေနနဲ႔။ ခုလိုအလုပ္ရတာကိုက ပါမစ္က်ဖိုပ ကံပါလာတာလို႔ပဲမွတ္လိုက္ေတာ့၊ ကဲ ထမင္းကို ၿပီးေအာင္စား၊ ၿပီးရင္ စာၾကည့္တိုက္သြားဦးမွာလား”

“သြားမွာေပါ့ဟ”

သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္က ၿပိဳင္တူ ေျပာရင္း ေခါင္းညိတ္ၾကသည္။

ညြန္႔ေဇာ္ မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးသည္ ဟန္ေဆာင္ အျပံဳးသာျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ အားငယ္စိတ္ေတြ ကိန္းေအာင္းေနသည္။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္က ညါန္႔ေဖာ္ထက္ ပညာေရးေကာင္းသလို တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ရာထူးလည္း ဘကီးျမင့္လာၾကေပလိမ့္မည္။ ညြန္႔ေဇာ္ အဆင့္အတန္းႏွင့္ သူမတို႔ အဆင့္အတန္းက အမ်ားႀကီး ကြားျခားသြားၾကေပလိမ့္မည္။ သူမ်ားေကာင္းစားျခင္းကို ၀မ္းသာရမည္ဟု ႏွလံုးသြင္းေသာ္လည္း ရင္ထဲမွာေတာ့ အားငယ္မိတာက အားငယ္မိတာပင္။

စားၿပီးေနာက္ စာၾကည့္တိုက္သြားကာ စာဖတ္ေနၾကသည္။ ာကည္သာ့ဆီက ဖုန္းေကာသံ ျမည္လာသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ လည္းၾကားလိုက္ရသည္။ ဖုန္းနံပါတ္ကို ာကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုေမာင္ ျဖစ္ေနသည္။ ခ်က္ခ်င္း အျပင္ထြက္လိုက္သည္။ ညါန္ပေဖာ္ လွမ္းျမင္လိုက္သည္။ လူၾကားထဲ ဖုန္းေျပာရသည္ကို ရွက္တတ္သည္ထင္သည္။ ထားပါေလ။ သူ႔ကိစၥနဲ႔ သူရွိပါေစ။

“ေျပာပါကိုကိုေမာင္”

“ၾကည္သာ စားၿပီးၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့”

“အခု ဘာလုပ္ေနလဲ”

“စာဖတ္ေနတာ”

“ကိုယ္ေျပာမွ ျပန္ေျပာမွာလားၾကည္သာရ၊ စကားနည္းလိုက္တာ”

“အခု ဘာလို႔ဆက္တာလဲ”

“ေၾသာ္ ၾကည္သာရယ္၊ ေမးမွေမးရက္ပေလ၊ သတိရလို႔ေပါ့၊ ၾကည္သာ့ အသံေလးၾကားခ်င္လို႔ေပါ့ကြာ”

“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဖုန္းခဏခဏ မဆက္ပါနဲ႔လား၊ ကၽြန္မ ဒီမွာ အဆင္ေျပပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မလိုအပ္ပဲ ဖုန္းမဆက္ပါနဲ႔”

“ကိုယ့္အေပၚ စိမ္းကားလွခ်ည္လား ၾကည္သာ၊ ကိုယ္ခ်စ္ရသူေလးမို႔ ဖုန္းဆက္တာပဲကြာ၊ လြန္သလား ၾကည္သာရ၊ ၾကည္သာ ကိုယ့္ကို အေတာ္ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္လုပ္တာပဲ”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ဖုန္းခဏခဏ ဆက္ဖို႔ မလိုအပ္ဘူး ထင္လို႔ပါ ကိုကိုေမာင္”

“ကိုယ့္ကို နာမည္မေခၚပါနဲ႔လား၊ ကိုကိုလို႔ ေခၚေပးပါလား”

“ကၽြန္မသြားေတာ့မယ္”

“ေအး ေအး ခ်စ္တယ္ ၾကည္သာ”

ၾကည္သာ ဖုန္းကို လ်င္ျမန္စြာ ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ ကိုကိုေမာင္ဆီက ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားၾကားရတာ ၾကည္သာ အလိုလိုေၾကာက္ေနမိသည္။ သက္ျပင္းကို ဟင္းကနဲ႔ခ်ၿပီး မ်က္ႏွာထားကို အတတ္ႏိူင္ဆံုးျပံဳးလိုက္သည္။ ၿပီးမွ စာၾကည့္တိုက္ထဲ ၀င္လိုက္သည္။ ညြန္႔ေဖာ္ စာဖတ္ေနက်ေနရာေလးကို လွမ္းာကည့္လိုက္သည္။ ၾကည္သာ အလိုလိုေနရင္း ညြန္႔ေဖာ္ မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ခ်င္ေနမိငသည္။ ညြန္႔ေဖာ္ မ်က္ႏွာေလးက ၾကည္သာ၏ နစ္မါန္းေနတဲ့ စိတ္ကို ေျပာေလ်ာ့သြားေစသလို ခံစားရေစသလိုလို။ ၾကည္သာၾကည့္ေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ကပါ ျပန္ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးျပေတာ့ ၾကည္သာကပါ ျပန္လည္ ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္၏ အျပံဳးေတြျမင္လိုက္ရလွ်င္ ၾကည္သာ့စိတ္ေတြ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့သြားရေစသလိုပါပဲလားလို႔။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရံုးဆင္း အျပန္လမ္းမွာ ညြန္ပေဖာ္စိတ္ေတြ သိပ္ေတာ့ မေပ်ာ္ရႊင္သလိုပါေပ။ အားငယ္စိတ္ေတြေၾကာင့္မ်ားလား။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လုပ္ေနက် ႏြားစာ စဥ္းသည့္အလုပ္ကို စိတ္မပါတပါ လုပ္လိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ႏြားစာခြက္ကို ေဆးၿပီး ေရအျပည့္ေလာင္းက ႏြားစာမ်ားထည့္ ႏြားႏွစ္ေကာင္ကို ေကၽြးလိုက္သည္။ ႏြားစာစဥ္းရသည့္အလုပ္က ပင္ပန္းသည္။ မၿပီးႏိူင္။ အေတာ္ၾကာေအာင္စဥ္းရသည္။ မိုးခ်ဳပ္သြားတတ္သည္။ ၿပီးမွ ေရမိုးခ်ိဳးကာ အ၀တ္အစား၀တ္သည္။ ယေနပမွ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ရြာလယ္လမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္မိသည္။ ရြာမွ ကေလး အခ်ိဳ ့ လမ္းလယ္ေခါင္မွာ ေဘာလံုးကန္ေနၾကသည္။ လူပ်ိဳေပါက္ ကာလသားအခ်ိဳ ့က ဇယ္ခံုမွာ ဇယ္ေတာက္ေနၾကသည္။ ညီအစ္ကို မသိတသိ အခ်ိန္ေရာက္မွ အိမ္ျပန္ကာ မိဘ ႏွစ္ပါးႏွင့္ အတူ ညစာစားလိုက္သည္။ ေဘးအိမ္မွာ ကိုးရီးယားကား ျပေနသည္။ ရြာသူရြာသား အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ေနၾကသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ၾကည့္ခ်င္စိတ္မရွိ။ စာဖတ္မည္လုပ္သည္။ စာထဲ၌လည္း စိတ္မပါ။ စာေရးခ်င္စိတ္လည္း နည္းနည္းမွမရွိ။ ပက္လက္လွန္ၿပီး နံရံမ်က္ႏွာက်က္ကို မၾကည့္ပဲ ျမင္ေရသည္။ ၾကည္သာ့ကို သြားသတိရလိုက္သည္။ ၾကည္သာ ဒီအခ်ိန္ ဘာလုပ္ေနမလဲ။ စာဖတ္ေနလား၊ အိပ္ေနၿပီလား၊ သူငယ္ခ်င္းေတါနဲ႔ ကိုးရီးယားကားၾကည့္ေနလား။ ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ ၾကည္သာ့အေၾကာင္းေတြးလိုက္လွ်င္ ညြန္႔ေဇာ္ စိတ္ေတြ အလိုလို အားငယ္သြားရသလိုလို။ ာကည္သာက ညြန္႔ေဇာ္ထက္ အစစအရာရာ သာသည္။ ပညာေရးလည္းသာသည္။ ေငြေၾကးလည္းသာမည္။ ရထူးလည္းသာလိမ့္မည္။ ညြန္႔ေဇာ္ဘာေၾကာင့္ ၾကည္သာ့ဘ၀ႏွင့္ မိမိဘ၀ ႏႈိင္းယွဥ္မိပါလိမ့္။ ၾကည္သာ့ကို ခ်စ္မ်ားခ်စ္မိသြားၿပီလား။ ခ်က္ခ်င္းေခါင္းခါလိုက္သည္။ ဖေယာင္းတိုင္မီးကို မႈတ္ကာ ေစာင္ပါးပါးေလးႏွင့္ ခ်ံဳကာ အိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ၾကည္သာ သည္ည ဖုန္းကို ပိတ္ထားလိုက္သည္။ ဘာ္သူနဲ႔မွ စကားေျပာလိုစိတ္မရွိ။ ေမေမ၏ စိတ္မခ် ဆိုသည့္ ညည္းညဴသံကိုလည္း မၾကားလို။ ကိုကိုေမာင္၏ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားကိုေတာ့ ာကားရမွာ အစိုးေၾကာက္ဆံုး။ ဒီခ်ိန္ ညြန္႔ေဇာ္ ကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ ျမရီက အေဆာင္က အပ်ိဳမ်ားစြာႏွင့္ ကိုးရီးယားကား ၾကည့္ေနသည္မို႔ ေဘးမွာ မရွိ။ ၾကည္သာ တစ္ေယာက္တည္း ေျခက္ကပ္ကပ္ ျဖစ္ေနသည္မို႔ ေစာေစာ အိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ဟယ္ ညြန္႔ေဇာ္ နင္ကေတာ့ လုပ္ခ်လိုက္ျပန္ၿပီ၊ ငါအမဲသားမစားဘူးလို႔ နင့္ကို ေျပာဖူးတယ္ေလ“

ညြန္႔ေဇာ္က ၾကည္သာ့ခြက္ထဲ ဟင္းဖတ္ ထည့္ေပးေတာ့ ၾကည္သာက အလန္႔တၾကားေျပာလိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္က ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ ရယ္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ အ၇ယ္ေၾကာင့္ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီ နားမလည္ႏိူင္စြာ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကသည္။

“ငါကလည္း ၾကည္သာ မစားတဲ့ အမဲသားကို စားပါလို႔ အတင္းေကၽြးဖူးလို႔လား”

“ငါ့ဟာထဲ အမဲသားတုံးႀကီးထည့္တာက ဘာအဓိပါယ္တုန္း”

“အဲဒါက အမဲသားမဟုတ္ပါဘူး၊ လက္ပံေခါက္ပါဟ ၾကည္သာရ”

“တကယ္”

ၾကည္သာ အရမ္း၀မ္းသာသြားသည္။

“ငါ လက္ပံေခါက္ စားဖူးခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီဟ၊ စားလို႔ အရမ္းေကာင္းတယ္လို႔ ၾကားဖူးတယ္။ ကိုးတန္းတုန္းက လက္ပံေခါက္ ကဗ်ာေလးကို သင္တုန္းက ဆရာက စားေကာင္းတယ္ေျပာလို႔ စားဖူးခ်င္ေနတာ၊ ဒါေပမဲ့ ကဗ်ာထဲမွာက အမဲသားနဲ႔ ခ်က္တာတဲ့၊ ငါက အမဲသားမစားေတာ့ မစားရဲေတာ့ဘူး၊ အခုလည္း အမဲသားနဲ႔ ခ်က္တာပဲ မဟုတ္လား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ လက္ပံေခါက္က အမဲသားနဲ႔ ခ်က္စားလို႔ ရတာတင္မဟုတ္ဘူး၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခ်က္စားလို႔ရတယ္၊ အခုဟာက ပဲရည္နဲ႔ ခ်က္ထားတာ”

“ပဲရည္ဆိုတာ ဘာလဲ”

“ပဲရည္ဆိုတာ ပဲလြန္းကို ျပဳတ္တဲ့အရည္ေလ၊ ပဲရည္ရယ္ ခ်ဥ္ေပါင္ခြံရယ္ လက္ပံေခါက္ရယ္ ေရာခ်က္ထားတာ၊ ငါတို႔ေတာ့ ထမင္းၿမိန္တယ္”

““ုတ္လား၊ ပဲျပဳတ္ရည္က ခ်က္စားရတယ္လို႔ မၾကားဖူးပါဘူး”

“ဟုတ္တယ္ ၾကည္သာ၊ ၿမိဳ႔က လူေတြက ပဲဲျပဳတ္ျပဳတ္ရင္ အရည္ခမ္းေအာင္ ျပဳတ္ၾကတယ္၊ တို႔ရြာက အဲလိုမဟုတ္ဘူး၊ ပဲရည္ခ်က္ ခ်က္စားဖို႔ အရည္မ်ားမ်ားနဲ႔ျပဳတ္တာ”

“ညြန္ပေဇာ္တို႔ရြာကေတာ့ အရမ္းထူးဆန္းတာပဲ၊ လက္ပံေခါက္ကို စားၾကည့္လိုက္ဦးမယ္၊ ေကာင္းမေကာင္း သိရေအာင္”

ၾကည္သာ ျမည္းေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ နဲ႔ ျမရီက ၾကည္သာ့ကို ၾကည့္ေနသည္။

“အယ္ေကာင္းတယ္၊ အမ်ဥ္ေလးနဲ႔၊ အရသာေလးက ဆိမ့္တယ္၊ အမ်ဥ္ဓာတ္ဆိုတာ ဒါလားေတာ့ မသိဘူး”

ၾကည္သာက ေကာင္းတယ္ဆိုလို႔ ျမရီကပါ လိုက္ညမသည္းၾကည့္သည္။

“ေကာင္းတယ္၊ မဆိုးဘူး” ဟုေထာက္ခံသည္။

“ညါန္႔ေဇာ္ နင္နဲ႔ ေတြ႔ရတာ သိပ္ကံေကာင္းတာပဲ၊ ငါတို႔ မစားဖူးတာေတြ စားရတယ္၊ ေတာဟင္း နာမည္ေတြလည္း သိရတယ္၊ အခု နင့္ေက်းဇူးေၾကာင့္ လက္ပံေခါက္ကို စားဖူးသြားၿပီ”

ညြန္႔ေဇာ္က ျပံဳးေနသည္။

“ဒါနဲ႔ ဒီလက္ပံေခါက္ေတြကို ဘယ္က ၀ယ္တာလဲဟင္”

“ဟာ ဘယ္က၊ မ၀ယ္ရပါဘူး၊ ရြာမွာေပါပါတယ္၊ အပင္ေတြေပါတယ္ေလ၊ လိုသေလာက္စား၊ ရြာကေတာ့ ရိုးေနၿပီ”

“တကယ္“

ၾကည္သာ ထခုန္မိမတတ္ ၀မ္းသာသြားသည္။

“ညြန္႔ေဇာ္တို႔ရြာမွာ လက္ပံပင္ ရွိတယ္ေပါ့ေလ”

“ေပါပါ့”

“လက္ပံပြင့္ေတြက အပြင့္ပြင့္ရင္ အရြက္မပါပဲ တစ္ပင္လံုး နီရဲေနတာပဲလို႔ ၾကားဖူးတယ္၊ အရမ္းလွတာဆို ဟုတ္လား၊ ငါ အရမ္းျမင္ဖူးခ်င္ေနတာ၊ အခု အပြင့္ေတြ မပြင့္ေသးဘူးလားဟင္”

“ပြင့္လို႔ အခုစားေနတာေပါ့ဟ”

“ဒါ ဒါဆို လက္ပံပြင့္ေတြ ပြင့္ၿပီးသြားၿပီေပါ့ ဟုတ္လား၊ အပင္ေပၚမွာ အပြင့္ေတြ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့”

“ရွိပါတယ္ဟာ။ လက္ပံပြင့္ေတြက မေရတြက္ႏိူင္ေလာက္ေအာင္မ်ားေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ မကုန္ႏိူင္ဘူး၊ အခု ရြာမွာ လက္ပံပြင့္ေတြ နီရဲေနတယ္။ နင္တို႔ ၾကည့္ခ်င္လာခဲ့ေလ”

“လာမွာေပါ့ ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့၊ ငါက လက္ပံပြင့္ေတြကို အရမ္းျမင္ဖူးခ်င္ေနတာ၊ လက္ပံပြင့္ေတါနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီး ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းေတြကို ငါလက္ပံပြင့္ေတြကို ငါ့မ်က္စိ နဲ႔ တပ္အပ္ ျမင္ဖူးၿပီဆိုၿပီး ၾကြားမယ္၊ ငါ လံုး၀ လာၾကည့္မယ္၊ ျမရီ ညည္းေကာ လိုက္မွာလား”

“လိုက္မွာေပါ့ေအ့”

ျမရီကလည္း ျမင္ဖူးခ်င္သူဆိုေတာ့ သြက္သြက္လက္လက္ေလး ေျဖလိုက္သည္။

“အယ္ မနက္ျဖန္ ရံုးပိတ္တာပဲ၊ မနက္ျဖန္လာခဲ့မယ္ေလ၊ ဒါနဲ႔ ညါန္႔ေဇာ္တို႔ရြာကို မလာတတ္တာက ခက္တယ္၊ ညြန္႔ေဇာ္က လာႀကိဳမယ္ဆိုရင္လည္း ညါန္႔ေဇာ္က စက္ဘီးနဲ႔ဆိုေတာ့ မေကာင္းဘူး၊ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”

“နင္တို႔ ဖာသာလာခဲ့ေလ၊ ငါလမ္းေျပာလိုက္မယ္၊ လာရတာ မခက္ပါဘူးဟာ၊ လမ္းမႀကီးအတိုင္း တန္းသြားရံုပဲ၊ လမ္းမွာ အုတ္နီမႈန္႔ေရာင္သုတ္ထားတဲ့ ဇရပ္ရွိတယ္၊ အဲဒီဇရပ္ရဲ့ လက္ယာဘက္လမ္းဆီ တန္းလာခဲ့၊ ရြာကို တန္းကနဲ႔ေတြ႔မယ္၊ ရြာေရာက္ရင္ ေတြ႔တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို တို႔အိမ္ ဘယ္မွာလဲလို႔ေမး၊ ရြာမွာ ငါ့ကို မသိတဲ့လူမရွိဘူး”

“ဒါေပမဲ့လည္း ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မလာရဲပါဘူး၊ လမ္းမွာ သူခိုးဓားျပေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ”

“ဟာ မဟုတ္တာေတြ ေတြးပူေနလိုက္တာ၊ ဒီအနီးတ၀ိုက္မွာ သူခိုးဓားျပမရွိပါဘူးဟာ၊ ဒီအရပ္က ရိုးသားတဲ့လူေတြပဲ၊ နင္တို႔ရန္ကုန္လိုမဟုတ္ဘူးဟ၊ ေဒသတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု တူတာ မဟုတ္ဘူး”

“အယ္ ညြန္႔ေဇာ္ကလဲ၊ တို႔ရန္ကုန္မွာလဲ သူခိုး ဓားျပ မရွိပါဘူးဟာ”

ၾကည္သာက မ်က္ေစာင္းလွလွေလး ထိုးရင္း ေျပာသည္။

“ဒါေတာ့ မသိဘူးေလ၊ နင္က သူခိုး ဓားျပရန္ေၾကာက္တယ္ဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ရွိသလားလို႔ေျပာမိတာပါ”

“ဒါဆို ငါတို႔ စိတ္ခ်ခ်နဲ႔ လာခဲ့မယ္ေနာ္”

“စိတ္ခ်ခ်နဲ႔လာခဲ့၊ မနက္ကိုးနာရီေလာက္အေရာက္လာခဲ့ေနာ္၊ ငါေစာင့္ေနမယ္”

“အိုေက”

ယေန႔ ရံုးဆင္းဆင္းခ်င္း အိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္ျဖန္ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီ အလည္လာမယ္ဆိုလို႔ အိမ္အတြင္းအျပင္ကို ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္သည္။ အိမ္က ရႈပ္ပြေနမလား။ အျမင္မေတာ္တာ ေတြ႔ရင္ ဖယ္ရွားပစ္လိုက္သည္။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ ရွင္းလင္းထားလိုက္သည္။အိမ္ကေလးက ၀ါးကပ္မိုၚ သက္ကယ္ကာ အခင္း မရွိ။ က်ဥ္းလည္း က်ဥ္းသျဖင့္ ရွက္ေနမိသည္။ ဒါေပမဲ့ ညါန္႔ေဇာ္က ေတာသား ဆင္းရဲသားဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမွာပါေလ ဆိုၿပီး ၾကည္သာတို႔က နားလည္မႈ ေပးႏိူင္ေကာင္း ေပးႏိူင္မွာပါေလ။ ညက်ေတာ့ ၾကည္သာတို႔ကို ဘာနဲ႔ ဧည့္ခံရ ေကာင္းမလဲဟု စဥ္းစားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

နံနက္ေရာက္ေတာ့ လုပ္ေနက် အလုပ္ကို လုပ္ၿပီးေနာက္ လက္ဖက္ ပဲၾကမ္း အေျပးအလႊား သြား၀ယ္လိုက္သည္။ ကိုယ္တိုင္က ေကာ္ဖီမေသာက္ေပမဲ့ ၿမိဳ႔သူေတြကိုေတာ့ ေကာ္ဖီနဲ႔ ဏည့္ခံမွ ျပည့္စံုမည္ဟု ေတြးၿပီး ေကာ္ဖီကိုပါ ၀ယ္လိုက္သည္။ ေပါင္မုန္႔ေျခာက္ပါေတြ႔ေသာေၾကာင့္ ေကာ္ဖီနဲ႔ တြဲဖက္ဧည့္ခံရေသာ္ ေကာင္းမည္ဆိုၿပီး ၀ယ္လိုက္ျပန္သည္။ ၿပီးမွ အိမ္ကို အျပးအလႊားျပန္၊ ပန္းကန္ေလးကို ေရေျပာင္ေအာင္ အ၀တ္နဲ႔သုတ္၊ ေပါင္မုန္႔ေျခာက္ေတြထည့္၊ လက္ဖက္ကို ဆီမ်ားမ်ားနဲ႔သုတ္ထားလိုက္သည္။ အိမ္မွာ ထန္းလ်က္ အသင့္ရွိေနသျဖင့္ ေကၽြးစရာ အေတာ္စံုသည္ဆိုၿပီး ၀မ္းသာသြားသည္။ ေကာ္ဖီမေသာက္ေတာ့ ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္ဖို႔ရာ ဖန္ခြက္က မရွိ။ ေဘးအိမ္နီးေတြမ်ားရွိမလား သြာငွားၾကည့္ေတာ့ အသင့္ေတြ႔ရသည္။ ေရေႏြးအိုး ဆူသျဖင့္ ဓာတ္ဗူးထဲ ထည့္စြက္စဥ္ အိမ္ေရွ ့က လွမ္းေခၚသံ ၾကားသျဖင့္ ထူးလိုက္သည္။

“ညြန္႔ေဇာ္ ရွိလားကြ”

“ရွိတယ္ ဖိုးလံုး၊ ဘာလဲကြ”

“ဧည့္သည္လာတယ္ကြ”

“ေၾသာ္ ေအးေအး ”

ေရေႏြးအိုးကို ေအာက္ခ်ၿပီး အိမ္ေရွ ့ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီကို အသင့္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဟာ ၾကည္သာတို႔ပါလား၊ ေစာလိုက္တာ၊ ငါက နင္တို႔ ေနျမင့္ျမင့္မွ ေရာက္လာမယ္ထင္ေနတာ”

ဖိုးလံုးက ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္၏ ေနာက္ကို ၾကည့္ၿပီး ျပန္သြားသည္။

“ေအး ဟုတ္တယ္ ေနပူမွာ စိုးလို႔ ေစာေစာ ထြက္လာခဲ့တာ”

ေဆာင္းတြင္းမို႔ ၾကည္သာက အျဖဴေရာင္ ဆြယ္တာ မထူမပါးေလးကို ၀တ္လာသည္။ အေရာင္ေထ်ာ့ေဖ်ာ့ ထဘီေလးက ဆြယ္တာေလးႏွင့္ လိုက္ဖက္ၿပီး က်က္သေရ ရွိစြာ လွပေနသည္။

“ေၾသာ္ ေစာေစာလာတာလည္း ေကာင္းပါတယ္”

“ငါတို႔ေတာ့ နင္နဲ႔ေတြ႔ပါ့မလားလို႔ စိတ္ပူေနတာ၊ ရြာကိုေတာ့ ခက္ခက္ခဲခဲ မရွာလိုက္ရေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္ေ၀းတာပဲ၊ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ေတာင္ ေ၀းတာဆိုေတာ့ စက္ဘီးနဲ႔ဆို အရမ္းေ၀းမွာေပါ့ေနာ္”

ညြန္႔ေဇာ္ျပံဳးရင္း
“လာ အိမ္ထဲ၀င္ေလ”

“မ၀င္ေသးဘူး ညြန္႔ေဇာ္ လက္ပံပြင့္ေတြ အရင္သြားၾကည့္ရေအာင္ ေနပူေနမွာစိုးလို႔၊ အျပန္က်မွ ၀င္မယ္ေလ”

“ေၾသာ္ ေအး ဒါလည္း ေကာင္းပါတယ္၊ ဆိုင္ကယ္ကို ဒီမွာထားခဲ့ေလ၊ ေျခက်င္သြားမယ္ မေ၀းပါဘူး”

“ေအး ေျခက်င္ပဲ ေလွ်ာက္မယ္”

လက္ပံပင္ရွိရာသို႔ သံုးေယာက္သားရင္ ေဘာင္တန္းသြားၾကသည္။ အလယ္မွ ၾကည္သာက

“ညြန္႔ေဇာ္တို႔ရြာက တိတ္ဆိတ္တယ္ေနာ္၊ ေနခ်င္စဖြယ္ေလးပဲ”

ေျပာသည္။

“ဟုတ္လို႔လားဟ၊ ငါကေတာ့ ေျခာက္ကပ္ကပ္နိူင္လါန္းလို႔ ပ်င္းေနတာ၊ ၿမိဳ ့ကမွ ဆိုင္ကယ္ေတြ ကားေတြ တ၀ူး၀ူး တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ လူေတြလည္းစည္ကားလို႔ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္မလဲ”

“အို ၾကည္သာတို႔ကေတာ့ မေပ်ာ္ေပါင္၊ ကားသံဆိုင္ကယ္သံေတြနဲ႔ နားၿငီးလါန္းလို႔ေလ၊ လူေတြကလည္း အၿမဲတမ္း ရႈပ္ေထြးေနေတာ့ မ်က္စိေနာက္တယ္ဟာ”

“အေနၾကာလာေတာ့လည္း ရိုးသြားတာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့”

“အင္းေပါ့”

“ေဟာဟို ေရွ ့ကဟာပဲ”

ညြန္႔ေဇာ္ လက္ည  ွိဳး ထိုးျပရာဆီ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ “

“အို ဟုတ္သားပဲ၊ နီစုတ္စုတ္နဲ႔ လွလိုက္တာ၊ ျမန္ျမန္သြားရေအာင္”

ၾကည္သာက ေလာေနသျဖင့္ ေျခလွမ္းသြက္ေနသည္။ လက္ပံပင္ႀကီးက ႀကီးလြန္းလွသည္။ ကေလးငါးေယာက္ လက္ဆန္႔တန္းစာေလာက္ရွိသည္။ ရိုးတံ ၿပိဳင္းၿပိဳးႏွင့္ လက္ပံပြင့္ေတြက အတတ္ႏိူင္ဆံုး ပြင့္အာေနၾကသည္။ ပင္ယံထက္ဆီက ဆက္ရက္သံေတါလည္း ၾကားေနရသည္။လက္ပ့ပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ၾကည္သာက ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို ေပ်ာ္ျမဴးေနသည္။ ျမရီကေတာ့ အိေျႏၵေလးႏွင့္။ ၾကည္သာက လက္ပံပြင့္ေတြကို ကင္မရာေလးႏွင့္ တဖပ္ဖ်ပ္ရိုက္ေနသည္။ ျမရီကလည္း သူ႔ကို လက္ပံပြင့္ေတြႏွင့္ ရိုက္ေပးပါဆိုလို႔ ကိုယ္ဟန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ရင္း အရိုက္ခံေနသည္။ ေနာက္ေတာ့ ၾကည္သာကလည္း သူ႔အလွည့္ဆိုၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ကိုယ္ဟန္အမူအယာေတြႏွင့္ အရိုက္ခံေနသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ေဘးကေနၿပီး ၾကည္သာတို႔ကို ၾကည့္ေနမိသည္။ ၾကည္သာကလည္း လက္ပံပြင့္ေတြႏွင့္ အၿပိဳင္ ႏုနယ္ ပ်ိဳျမစ္ လတ္ဆတ္ရႊင္လန္းၿပီး လွပလြန္းေနသည္။ ၾကည္သာက ညြန္႔ေဇာ္ကို ရိုက္ေပးမယ္ဆိုၿပီး လက္ဆြဲေခၚသည္။ ညြန္႔ေဇာ္က မရိုက္ခ်င္သျဖင့္ ျငင္းဆန္သည္။ ၾကာည္သာက မရမက ဆြဲေခၚၿပီး ရိုက္သည္။ အမူအယာ မလုပ္တတ္တဲ့ ညြန္႔ေဇာ္ကို ၾကည္သာက အမူအယာေတြ သင္ေပးသည္။ ညြန္႔ေဇာ္လည္း ရွက္ရွက္ႏွင့္ ၾကည္သာခိုင္းရာ လိုက္လုပ္ေနရသည္။ ၾကည္သာကလည္း အမိအရရိုက္ယူသည္။ ၿပီးေနာက္ ျမရီနဲ႔ တြဲရိုက္မည္မို႔ ညြန္႔ေဇာ္ကို အကူအညီေတာင္းသည္။ ညြန္႔ေဇာ္က မရိုက္တတ္သျဖင့္ ရိုက္နည္း သင္ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ညါန္႔ေဇာ္ႏွင့္ တြဲရိုက္လိုသျဖင့္ ျမရီက ၇ိုက္ေပးလိုက္ရသည္။ ၾကည္သာႏွင့္ တြဲရိုက္ရသျဖင့္ ညြန္႔ေဇာ္ ရွက္သလို ၀မ္းလည္းသာမိသည္။ ၾကည္သာ၏ ကိုယ္သင္းနံ႔ေလးေတြ ရႈရႈိက္လိုက္ရသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ရွက္သေလာက္ ာကည္သာက ရွက္စိတ္မရွိ။ ညါန္႔ေဇာ္ အနားနား တိုးသထက္ တိုးကပ္လာသည္။ ပါးခ်င္း ထိမတတ္ပင္။ အမူအယာ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ေနစဥ္ လက္ပံပါင့္ခ်ပ္ကို ၾကည္သာ နင္းမိသျဖင့္ ေခ်ာ္လဲေတာ့ မတတ္ ျဖစ္သြားရာ  ညါန္႔ေဇာ္က အလ်င္အျမန္ ထိန္းေပးလိုက္ရသည္။ တဒဂၤ ခဏ၌ ၾကည္သာ၏ မို႔ေမာက္ေနေသာ ရင္ အစံႏွင့္ ညြန္႔ေဇာ္၏ ေဖာင္းမို႔ ဖုထစ္ေနေသာ ရင္အံုႀကီးႏွင့္ ပြတ္တိုက္မိသြားၾကသည္။ ႏွစ္ဦးစလံုး ရင္ခုန္သံေတြ ရပ္တန္႔သြားၾကသည္။ ရႊန္းစိုေသာ မ်က္၀န္း၊ ေကာ္ပ်ံေနေသာ မ်က္ေတာင္ စင္းေသာႏွာတံ၊ ပန္းႏုေရာင္ သမ္းေနေသာ ၾကည္သာ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ားကို ညြန္႔ေဇာ ္အနီးကပ္ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္သည္။ က်ယ္ေသာ နဖူး၊ နက္ေမွာင္ ထူထျေသာ မ်က္ခံုး ည  ွိဳ ့ေသာ မ်က္လံုး၊ ပါးလႊာေသာ ညြန္႔ေဇာ္၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ားကိုလည္း ၾကည္သာ အနီးကပ္ ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး တဒဂၤ မွင္သက္ေနမိၾကသည္။ ရင္ခုန္သံေတြ ဖလွယ္ေနၾကသလို။ ေဘးမွ ျမရီက လွ်ပ္တျပက္ ျမင္ကြင္းမ်ားကို အမိအရ ရိုက္ယူလိုက္ၿပီး ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္ရင္း ကင္မရာကို ေျမ  ွာက္ျပေနသည္။ ၾကည္သာက ရွက္ၿပီး ျမရီကို လိုက္ထုသည္။ ျမရိက ေရွာင္ေျပးသည္။

“ညြန္႔ေဇာ္  တို႔က ခ်က္စားဖို႔ နည္းနည္း ယူသြားဦးမွာ၊ အပြင့္ကို ဘယ္လို သင္ရဦးမွာလဲဟင္”

ညြန္႔ေဇာ္ ေရွ ့မွာရပ္ၿပီး ေမးလာစသ္ နဖူးမွာ စိုပေနေသာ ၾကည္သာ့ ေခၽြးစက္ေလးေတြကို ညြန္႔ေဇာ္ သုပ္ေပးလိုက္ခ်င္သည္။

“ေၾသာ္ ေအး ခဏ”

ညြန္႔ေဇာ္က လက္ပံပြင့္ေတြကို လ်င္ျမန္ဏြာ ေကာက္ေနလိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္၏ ေနာက္ေက်ာမွ ၾကည့္ရင္း ပုခံုးႀကီးက က်ယ္ၿပီး ေယာက်္ားပီသလါန္းလိုက္တာဟု ၾကည္သာ စိတ္ထဲ ေရရြတ္လိုက္မိေသးသည္။ ၾကည္သာနဲ႔ျမရီကပါ ညြန္႔ေဇာ္ ႏွင့္ လိုက္ေကာက္သည္။ ေကာက္အၿပီး၌ ညါန္႔ေဇာ္က ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ေတာ့ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီကပါ ထိုင္သည္။

“ဒီမယ္ အပြင့္ အည  ွာနားကဟာကို ေခါင္းခြံလို႔ေခၚတယ္၊ အဲဒါကို စားခ်င္စား မစားခ်င္မစားနဲ႔၊ တခ်ိဳ ့က မစားၾကဘူး၊ ငါကေတာ့ ႀကိဳက္လို႔ စားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ပြင့္ခ်ပ္ေတြကို သင္ပစ္ပစ္၊ မစားရဘူး၊ ၀တ္ဆံဖိုတိုင္လည္း မစားရဘူး၊ ေဟာဒီ အမွ်င္ပံုေလးေတြကမွ စားအေကာင္းဆံးပဲ၊ အဲဒါရဲ့ အေပၚထိပ္က ကဟာေလးေတြကို မ်က္ေခ်းလို႔ေခၚတယ္၊ မစားရဘူး၊ သင္ပစ္၊ ဟုတ္ၿပီလား၊ ေျခာက္ကပ္ေနေအာင္ အေျခာက္လွမ္းရမယ္၊ အေျခာက္လွမ္းၿပီး ျပဳတ္၊ ျပဳတ္ၿပီးမွ ဟင္းအိုးထဲထည္ံ့၊ ဟုတ္ၿပီလာၚ”

“ေၾသာ္ အင္း အင္းး”

“ၾကည္သာက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ရင္း ထည့္ဖို႔ရာ အတြက္ လက္ကိျုင္အိတ္ထျမွ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ ေတာ္ေလာက္ၿပီဆိုမွ အိမ္ျပန္ၾကသည္။

ဧည့္ခန္း စားပြဲတန္းလ်ားေလးမွာ ထိုင္ပါလို႔ ညြန္႔ေဇာ္က ဧည့္၀တ္ျပဳလိုက္သည္။

“ခဏေနာ္ ငါ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္လိုက္ဦးမယ္”

ညြန္႔ေဇာ္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားေတာ့ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီက အိမ္ကေလးကို အကဲခတ္ေနၾကသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ တစ္ေယာက္သာ ေတြ႔ေသာေၾကာင့္ ၾကည္သာက ျမရီကို တိုးတိုးေလးေမးလိုက္သည္။

“ညြန္႔ေဇာ္ မွာ မိဘေတြ ရွိေသးလားဟင္”

“အို ငါဒါေတြ ဘယ္သိမွာ တုန္းေအ့”

“သူ႔ကို ေမးလိုက္ရင္ ေကာင္းပါ့မလာၚ”

“ညင္ညင္သာသာေမးၾကည့္ေပါ့”

“အိမ္က လူေတြက ဘယ္သြားေနၾကပါလိမ့္ေနာ္”

“အင္းး အင္းး”

“ညြန္႔ေဇာ္က အရမ္းဆင္းရျတာပဲေနာ္”

“ဟုတ္မွာပဲ”

ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္နဲ႔ ညြန္႔ေဇာ္ ေရာက္လာသည္။

“ေရာ့ေသာက္ေနာ္”

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သါားျပန္သည္။ လက္ဖက္ခြက္နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ေျခာက္ကို ယူလာသည္။ ၿပီးမွ ထညက္ (ထန္းလ်က္) ဗူးကို ေရွ ့သို ့ခ်သည္။

“ေကၽြးစရာ မရွိေတာ့ အားနာတယ္၊ နင္တို႔ကို ဘာနဲ႔ ဧည့္ခ့ရမလဲ အေတာ္ စဥ္းစားရတယ္၊ နင္တို႔က ၿမိဳ ့သူေတြဆိုေတာ့“

“ရပါတယ္ ညြန္႔ေဇာ္ရယ္၊ ဘာမွ အားမနာပါနဲ႔၊ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ၊ ဘာမွ ဧည့္ခံစရာလည္း မလိုပါဘူး၊ ဒီေလာက္လျ ျပည့္စံုပါတယ္”

“ေအးးေအးး စားေနာ္၊ ဒါက ဘာလဲ နင္တို႔ သိေလာက္ပါတယ္ေနာ္”

ထန္းလ်က္ကို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။

“မသိဘူး၊ ဘာေတြလဲ”

“ထန္းလ်က္ေလ၊ မစားဖူးဘူးလား၊ ရန္ကုန္မွာ ရွိတယ္ထင္တာပဲ”

“ရွိေတာ့ ရွိတယ္ မျမင္ဖူးဘူး၊ မစားဖူးဖူး၊ အခုေတာ့ နင့္ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ျမင္ဖူးၿပီ၊ စားဖူးၿပီ ညြန္႔ေဇာ္၊ ညြန္႔ေဇာ္ မိဘေတြက ထန္းတက္တာလား”

“မတက္ပါဘူး၊ ေတာင္သူပဲ လုပ္တာ၊ တို႔အိမ္က ထန္းမတက္ေတာ့ ထန္းလ်က္ကို ၀ယ္စားရတယ္”

“ေၾသာ္”

စကားတိတ္ဆိတ္သြားသျဖင့္ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီက ေကာ္ဖီကို တစ္ငံုႏွစ္ငံုေသာက္လိုက္ၾကသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ မွာေတာ့ ေျပာစရာစကားစ ေပ်ာက္ေနရသည္။ ၾကည္သာက တိတ္ဆိတ္မႈကို ၿဖိဳလိုက္သည္။ အိမ္မွာ ညြန္႔ေဇာ္ တစ္ေယာက္တည္းပဲလား၊ ညီ ႏွမေတြေကာ မရွိဘူးလား”

“ငါက တစ္ေကာင္ၾကါက္ေလ၊ အေဖက ေတာထဲသြာၿပီး ယာလုပ္ေနတယ္၊ အေမကေတာ့ …”

ညြန္႔ေဇာ္က စကားကို ရပ္ထားလိုက္သည္။ ေမးမိတာ မွားညပီဟု ၾကည္သာ ေနာင္တရလိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္က တိုးတိုးေလးေျပာသည္။

“ဟဲဟဲ အေမက အိမ္မွာ ရွိတယ္ေလ၊ အိမ္ေပၚထဲမွာ ပုန္းေနတာ၊ ဘာလို႔ဆို ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔မို႔လို႔၊ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ငါးဆယ္စြန္းမွ ကေလးထပ္ယူတာဆိုေတာ့”

“ေၾသာ္ အဲလိုကိုး”

ၾကည္သစာနဲ႔ ျမရီက ေခါင္းညိတ္လိုက္ေပမဲ့ ခစ္ကနဲ႔ ရယ္လိုက္မိေသးသည္။

“ဒါဆိုလည္း ညြန္႔ေဇာ္က ညီေလး ဒါမွမဟုတ္ ႏွမေလး ရေတာ့မွာေပါ့ အေဖာ္ရၿပီး အထီးမက်န္ေတာ့ဘူးေပါ့”

“ဟုတ္တယ္ ငါကေတာ့ ေပ်ာ္ေနတာပဲ၊ တို႔အိမ္မွာ လူတစ္ေယာက္ ထပ္တိုးလာေတာ့မွာ ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနတာ”

“ညါန္႔ေဇာ္ ဦးေလး အရြယ္ႀကီး ျဖစ္ေနမွာေပါ့”

“ဒါေပါ့”

ညြန္႔ေဇာ္က လက္မေထာင္ျပေတာ့ ရယ္လိုက္ၾကေသးသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညမွာ ညြန္႔ေဇာ္ လြယ္လြယ္နဲ႔အိပ္မေပ်ာ္ ျဖစ္ခဲ့ပါ။ န့နက္က ၾကည္သာတို႔ႏွင့္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္ေျပာင္း သတိရေနမိသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ရင္ခြင္ထဲ ၾကည္သာ့ကိုယ္ေလး အမွတ္မထင္ ေရာက္သြားခဲ့ပံုေလးက ရင္ခုန္ဖြယ္ေကာင္းသလို ၾကက္သီးထဖြယ္လည္း ေကာင္းလွသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ၾကည္သာလည္း လြယ္လြယ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ့။ နံနက္က ညြန္႔ေဇာ္ ႏွင့္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့သည္မ်ားကို ျပန္ေျပာင္းသတိရေနမိသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ရင္အံုႀကီးႏွင့္ မိမိရင္ခြင္လႊာတို႔ အမွတ္မထင္ထိသြားခဲ့ပံုေလးက တစ္သက္ မေမ့ႏိူင္စရာပါေပ။

ကင္မရာထဲက ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ျပန္ၾကည့္ေနမိသည္။ ႏုနယ္ ပ်ိျမစ္ေသာ အျပစ္ကင္းစင္သည့္ အျပံဳးေတြထဲမွာ ညြန္႔ေဇာ္ တစ္ေယာက္ဟာေခ်ာေမာလွပ ေယာက်္ားပီသလိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ ညါန္႔ေဇာ္ဟာ ၾကည္သာ့ အတြက္ နတ္သားတစ္ပါးပင္။ ညြန္႔ေဇာ္ ပံုေလးကို အနီးကပ္ ခ်ဲ ့ၾကည့္သည္။ သြားေလးေတြက ကြမ္းစားသျဖင့္ စိပ္စိပ္ေလးႏွင့္ ျဖဴေဖြးညီညာေနသည္။ ႏငတ္ခမ္းေလးက မထူမပါး။ ထူထဲတဲ့ မ်က္ခံုးႀကီးက ေယာက်္ားပီသေစသည္။ မ်က္လံုးက ည  ွိဳ ့မ်က္လံုး။ ၾကည္သာ့အတြက္ ၾကည့္ေကာင္းတာခ်ည္းပင္၊ တခ်ိဳ ့ပံုေတြက ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းထိမတတ္။ ႏွာေခါင္းခ်င္းထိမတတ္။ အမိအရရိုက္ယူခဲ့သည့္ ျမရီကိုပင္ စိတ္ထဲက ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။

“အားလာလာလာလာ အားလာလာလာလာ”

ဖုန္းသံေၾကာင့္ အျပံဳးေလး လြင့္စင္သြားသည္။

“ေျပာေမေမ”

“သမီးေရ ၾကည္သာ”

“ေျပာပါေမေမ”

“သမီးရယ္ ေမေမ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ သမီးဒီအလုပ္ကို လုပ္ေနတာ ေမေမ နည္းနည္းမွ သေဘာမက်ဘူး၊ သမီးေဖေဖကလည္း သေဘာမက်ဘူး”

“ေမေမ့စကားေၾကာင့္ ၾကညိ္သာ့ ကိုယ္ေလးႏံုးခ်ိသြားသည္။ ရင္ထဲ လႈိက္ကနဲ႔ ၀မ္းနည္းသြားသည္။

“သမီး ဒီအလုပ္မွာ ေပ်ာ္ပါတယ္ဆိုမွ၊ သမီးကို ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ စိတ္ဆင္းရေအာင္ လုပ္ေနရတာလဲေမေမရယ္”

“ေမေမတို႔လည္း မိခင္ေကာင္းပီသေအာင္ သမီးေကာင္းစားဖို႔အတြက္ ေကာင္းေသာလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ေပးေနရတာပါ သမီးရယ္၊ သမီးကို ေမာင္ကိုကိုေမာင္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခ်င္တယ္”

အဲလို မလုပ္ရဘူးေမေမ၊ သမီးကိုကိုေမာင့္ကို မခ်စ္ဘူး၊ လက္မထပ္ႏိူင္ဘူး”

“သမီးရယ္ ေမာင္ကိုကိုေမာင္က သမီးကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သမီးလည္းသိသားနဲ႔၊ သူ႔မိဘေတြနဲ႔ေမေမတို႔က သမီးနဲ႔ ေမာင္ကိုကိုေမာင့္ကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက လက္ထပ္ေပးၾကမယ္လို႔ ကတိေပးထားၾကတာ၊ သမီးက ေမာင္ကိုကိုေမာင့္ကို မခ်စ္ႏိူင္ရေလာက္ေအာင္ ေမာင္ကိုကိုေမာင့္မွာ ဘာခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္ေတြမ်ားရွိေနလို႔လဲသမီးရယ္၊ သူက အလုပ္လဲ ႀကိဳးစစားတယ္၊ မဘစကားလည္း နားေထာင္တယ္၊ သူ႔မိဘေတြရဲ့ လုပ္ငန္းေတြကိုေတာင္ ႏိူင္ႏိူင္နင္းနင္း အုပ္ခ်ဳပ္ႏိူင္ေနၿပီ”

“သမီးဘာမွ မၾကားခ်င္ဘူးေမေမ”

ၾကည္သာ၀မ္းနည္းသျဖင့္ မ်က္ရည္မ်ားက အလိုလို စီးက်လာသည္။ ေမာင္ကိုကိုေမာင္ကလည္း ေမေမတို႔ကို ပူဆာေနတယ္၊ သမီးကို ၀န္ထမ္းအလုပ္က ထြက္ေစၿပီး လက္ထပ္ပါရေစတဲ့၊ ေမေမတို႔လည္း သမီးေၾကာင့္ သူ႔ကို အားနာေနရၿပီ”

“သမီးကိုကိုေမာင့္ကို မခ်စ္ဘူးေမေမ၊ သမီးမခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတင္း လက္မထပ္ခိုင္းပါနဲ႔ေမေမရယ္ သမီးေတာင္းပန္ပါတယ္”

သူကေျပာတယ္၊ သမီးကို အေ၀းမွာ ထားရတာ စိတ္မခ်ဘူးတဲ့၊ သမီးကို သိပ္ခ်စ္တာပါသမီးရယ္”

“ေတာ္ပါေတာ့ ေမေမရယ္ ေတာ္ပါေတာ့”

“သမီး သူ႔အတြက္ နည္းနည္းေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားေပးလိုက္ပါဦး၊ သမီးရဲ့ေရြးခ်ယ္မႈကို ေမေမတို႔ေစာင့္ေနမယ္”

ေမေမဖုန္းခ်သြားေတာ့ ၾကည္သာရႈိက္ကနဲ႔ ငိုခ်လိုက္သည္။ ၾကည္သာအရမ္း၀မ္းနည္းသည္။ ၾကည္သာ့ ဘက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိၾက။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ရင္မဖြင့္ခ်င္။ ျမရီကိုရင္ဖြင့္ရေအာင္ ျမရီလည္း ဘာမွ တတ္ႏိူင္လိမ့္မည္မဟုတ္။  ညြန္႔ေဇာ္ကို တရႈိက္မက္မက္ သတိရလိုက္မိသည္။ ဒီအခ်ိန္ ညြန္႔ေဇာ္ ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္ၿပီး အားရပါးရ ငိုခ်ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ၾကည္သာ့ ခံစားခ်က္ေတါ ညြန္႔ေဇာ္ကို ရင္ဖြင့္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ “ညြန္႔ေဇာ္ ငါ နင့္ကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္တာပဲ” လို႔ ၾကည္သာ့ စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္မိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေန႔လည္စာစားၿပီးေနာက္ သံုးေယာက္သား စာၾကည့္တိုက္ သြားဒၾကသည္။ယေန႔ေတာ့ မိုးေလးက အနည္းငယ္ေအးေနသည္။ စာၾကည့္တိုက္ တြခါးက ဖြင့္မထား။ ယေန႔ စာၾကည့္တိုက္မွဴး ရံုးတက္လား မတက္လား မသိ။ နည္းနည္း ေစာေနေသးသလား။ ရံုးအျပင္ တံလါးမႀကီး ေရွ ့မွာ သံုးေယာက္သား ထိုင္ၿပီး စာၾကည့္တိုက္မွဴးအလာကို ေစာင့္ေနလိုက္ၾကသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ စေနေန႔က အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ၾကည္သာ့အေပၚ ညြန္႔ေဇာ္မ်က္ႏွာပူေသးသည္။ ၾကည္သာ့ကို စကားမ်ားမ်ား မေျပာရဲ။ ၾကည္သာ့ မ်က္ႏွာေလးကိုလည္း ေစ့ေစ့ မၾကည့္ရဲ။ ၾကည္သာေကာ ဘယ္လိုေနေသးမလဲ။ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ၾကည္သာ မသိေအာင္ မ်က္ႏွာေလးကို မခို႔တရို႔ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ၾကည္သာကေတာ့ မ်က္ႏွာပူသည့္ အရိပ္အေယာင္မရွိ။ မ်က္ႏွာ အမူအယာေလးက အရင္ေန႔ေတြေလာက္ေတာ့ သိပ္ၿပီး ရႊင္လန္းမႈ မရွိဘူးဟု ထင္သည္။

ၾကည္သာက တစ္ခုခုကို ၾကည့္ၿပီး ထိုအရာဆီ ေျခလွမ္း ခပ္သြက္သြက္လွမ္းသည္။

“ဟယ္ ညြန္႔ေဇာ္ ဒါ ဘာပင္လဲသိလား”

အပင္ေလးက တစ္ေတာင္ေလာက္ပဲ ရွိေသးသည္။ စက္ရံုႀကီးက ညြန္႔ေဇာ္ အလုပ္စရစဥ္က ပထမဆံုး အႀကိမ္ဖြင့္ေသေၾကာင့္ သစ္ပင္ပန္းပင္မ်ားဟာ စိုက္လက္စမို႔ ငံုးတိတိေလးေတြသာ ရွိေသးသည္။ မိုးေခါင္ေရရွားေဒသမို႔ အပင္ေလးေတြက မႀကီးထြားႏိူင္။

“မသိပါဘူး”

“ဒါ ခေရပင္ဟဲ့၊ ငါက ခေရပန္း သိပ္ႀကိဳက္တာ”

“ေၾသာ္ ခေရပင္လား”

“အင္း ညြန္႔ေဇာ္က ခေရပင္ မျမင္ဖူးဘူးလား”

“အင္းး မျမင္ဖူးဘူး၊ ဒီေဒသမွာ ခေရပင္ မရွိဘူးေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္မွာပဲ၊ ေျမနဲ႔ မတည့္လို႔ေနမွာ၊ ဒီအပင္ေလးေတြေတာင္ မႀကီးႏိူင္ ျဖစ္ေနတာေနာ္”

ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းညိတ္ေနလိုက္သည္။

“ရန္ကုန္မွာဆို ခေရပင္ေတြ တအားေပါတာ၊ အပင္ႀကီးေတြ ၀ဲ၀ဲႀကီးပဲ၊ ငါက ပန္းေတြထဲမွာ ခေရပန္း အႀကိဳက္ဆံုး၊ ကိုယ့္အိမ္မွာ ခေရပင္ တစ္ပင္ရွိရင္ တစ္အိမ္လံုး ေမႊးႀကိဳင္ေနတာပဲ”

ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းညိတ္ဆဲ။

“ဒါက ဇလပ္ပင္၊ မိုးရြာက အပြင့္က ပိုၿပီး ပြင့္တာ၊ ပြင့္ခ်ပ္ေတြက အရမ္းလွတာ၊ ဒါေပမဲ့ အနံ႔ကိုေတာ့ သိပ္မႀကိဳက္ဘူးဟ”

ၾကည္သာက ေျပာခ်င္ရာေ ျပာၿပီး ၾကည္သာ စိတ္ခ်မ္းသာရင္ ေနပါေစဆိုၿပီး ပန္းေတြအေၾကာင္း စိတ္မ၀င္စားေပမဲ့ မ်က္ႏွာကို အတတ္ႏိူင္ဆံုး ျပံဳးၿပီး ၾကည္သာ ရွင္းျပရာဆီ စိတ္၀င္စားဟန္ေဆာင္ေနလိုက္သည္။ စိတ္၀င္စားေအာင္လည္း အတတ္ႏိူင္ဆံုး စိတ္ပါေအာင္ လုပ္ေနလိုက္သည္။

ျမရီကေတာ့ တံခါး၀မွာ ကုပ္ကုပ္ေလးထိုင္ၿပီး စာဖတ္က်န္ရစ္သည္။

“ဒါက      ပင္၊ ဒီအပင္ႀကီးေတြက အနံ႔မေကာင္းဘူး၊ အပြင့္က လွတယ္၊ လူႏွစ္ရပ္စာေလာက္ ျမင့္တယ္၊ ဒီလိုစက္ရံုထဲမွာ စိုက္ထားရင္ က်က္သေရတင့္တယ္ေပါ့၊ ဒါကေတာ့ စကၠဴပန္းပင္၊ စကၠဴပန္းက အပူႀကိဳက္တယ္ထင္တယ္၊ အပြင့္ေတြေတာင္ ပြင့္ေနၿပီေနာ္၊ အနံ႔ေတာ့ မရွိဘူး၊ စိုက္ထားတဲ့ ေနရာကို က်က္သေရရွိေစတယ္၊ ဒီအပင္ႀကီးေတြကိုေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ သိေလာက္ပါတယ္ေနာ္”

သိတယ္၊ မယ္ဇလီပင္၊ ရြာမွာေပါတယ္”

“ဟုတ္တယ္၊ မယ္ဇလီဖူး သုပ္ေကာ စားဖူးလား”

“စားဖူးတာေပါ့”

“ငါလည္း စားဖူးတယ္၊ ရန္ကုန္မွာလည္း ေပါတယ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေနဆို သုပ္စားတယ္၊ အဲဒီေန႔မွာ မယ္ဇလီဖူးက ေဆးဖက္၀င္တယ္ဆိုတာ ညြန္႔ေဇာ္ သိတယ္မလား”

“အင္း သိတ္ယ္”

“ဟို အျပင္ဘက္က ယူကလစ္ပင္၊ ဟိုးဘက္က တမာပင္၊ ေလကာပင္ အျဖစ္ စိုက္တာ ေနမွာေပါ့ေနာ္”

“ဟုတ္တယ္၊ ငါတို႔ အလုပ္၀င္စက စိုက္ထားတာေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား၊ ညြန္႔ေဇာ္ ေတာ့ ကုသိုလ္ရတာေပါ့၊ သစ္ပင္စိုက္တာက ကမ ၻေျမကို ထိန္းသိမ္းရာေရာက္တယ္ေလ”

“အင္း သစ္ပင္ကို လူတိုင္း စိုက္သင့္တယ္ေပါ့ေနာ္”

“အင္းေပါ့”

ၾကည္သာက တစ္ခုခ်င္း ရွင္းျပေနသည္မို႔ ျမရီနဲ႔ ေ၀းသထက္ ေ၀းသြားသည္။

အားးး လာလာလာ အားး လာလာလာ”

ၾကည္သာ့ ဖုန္းက ျမည္လာသည္။ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ အလုပ္နားခ်ိန္ေလးမွာ ဖုန္းက ေန႔တိုင္းလာတတ္သည္ထင္သည္။ ာကည္သာက ဖုန္းလာလာခ်င္း တစ္ဖက္သို႔ လွည့္လိုက္သည္။ ဖုန္းေကာကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုကိုေမာင္ ျဖစ္ေနသည္။ ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းကိုပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ ၾကည္သာ ၀မ္းနည္းသြားရသည္။ ေမေမႏွင့္ ကိုကိုေမာင့္ကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ ၾကည္သာ မႀကိဳက္တာကို လုပ္ခိုင္းသည့္ ေမေမ့ကို စိတ္နာသည္။ ကိုကိုေမာင္ႏွင့္ အတင္းအၾကပ္ လက္ထပ္ခိုင္းသည့္ ေမေမ့ိကု မုန္းသည္။ ၾကည္သာက မခ်စ္ပါဘူးလို႔ အတန္တန္ျငင္းပါရက္နဲ႔ ေနာက္မဆုတ္ပဲ အတင္းတြယ္ကပ္ေနသည့္ ကိုကိုေမာင့္ကို မုန္းသည္။ ာကည္သာ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔၊ လက္ထပ္ပါလို႔ ေျပာတဲ့ ေတာင္းဆိုတဲ့ ကိုကိုေမာင့္ကို မုန္းသည္။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လက္ရွိ ၾကည္သာ့ အလုပ္မွ ထြက္ခိုင္းၿပီး ေမေမက ကိုကိုေမာင္ႏွင့္ အတင္းအၾကပ္လက္ထပ္ခိုင္းမလား။ ကိုကိုေမာင္ကလည္း ေမေမ့ကို နားပူနားဆာလုပ္ေနမလား။ ေမေမကလည္း ကိုကိုေမာင္ႏွင့္ လက္ထပ္ပါလို႔ အတင္းအၾကပ္ တိုက္တြန္းေနမလား။ ၀န္ထမ္းဘ၀က ၾကည္သာ ႏႈတ္ထြက္ရမွာလား။ ၾကည္သာ ခ်စ္မိေနေသာ ညြန္႔ေဇာ္ နွင့္ ခြဲရမွာလား။ ၾကည္သာ ေတြးရင္း ရင္ထဲမွာ ဆို႔တက္ကာ မ်က္ရည္ေလးက ေပါက္ကနဲ႔က်သြားသည္။ ၾကည္သာ့ မ်က္ရည္ ေပါက္ကနဲ႔က်သြားစဥ္ “ ဘာလို႔ ဖုန္းမကိုင္တာလဲ” လို႔ ညြန္႔ေဇာ္က ၾကည္သာ့ေရွ ့လာရပ္ရင္း ေမးစဥ္ ၾကည္သာ့မ်က္ရည္ေလးကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ၀မ္းနည္းရိပ္ေတြ လႊမ္းေနသည့္ ၾကည္သာ့ မ်က္နွာေလး။ ၾကည္သာ့အေပၚ ညြန္႔ေဇာ္ အားႀကီး ၀မ္းနည္းသြားသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ။

မ်က္ရည္ကို ညြန္႔ေဇာ္ ျမင္သြားကာမွ ၾကည္သာ ပိုပိုၿပီး ၀မ္းနည္းသြားရသည္။ ၾကည္သာ့ခံစားခ်က္ေတြ ညြန္႔ေဇာ္ကို ဖြင့္ေျပာပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္လိုက္ခ်င္သည္။

“ညြန္႔ေဇာ္”

ရႈိက္သံေရာစြက္လ်က္ ၾကည္သာ ေခၚသည္။

“ေျပာ ၾကည္သာ ဘာျဖစ္တာလဲ”

“ငါ အရမ္း၀မ္းနည္းတယ္ ညြန္႔ေဇာ္”

သနားစရာ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ၾကည္သာေလး။ ၾကည္သာ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြက ဘယ္ေလာက္မ်ား ရင္နာစရာ ေကာင္းေနသလဲ။

“ေျပာေလ ၾကည္သာ၊ ငါ ဘာကူညီေပးရမလဲ”

သို႔ေသာ္ ၾကည္သာ ေျပာမထြက္ခဲ့။ ေခါင္းယမ္းရင္ ညြန္႔ေဇာ္ ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္လိုက္သည္။ အခုအခ်ိန္မွာ မိမိႏွင့္ ညြန္႔ေဇာ္က ဘာမွ ပတ္သက္မႈ မရွိပါပဲႏွင့္ ခံစားခ်က္ေတြ ဖြင့္ေျပာလိုက္လို႔ သင့္ေတာ္ပါ့မလား။ညြန္႔ေဇာ္ရင္ခြင္ထဲမွာ ၾကည္သာ က်ိတ္ရႈိက္ေနမိသည္။ ညြန္႔ေဇာ္လည္း မရဲတရဲႏွင့္ ၾကည္သာ့ပုခံုးေလးကို ခပ္ဖြဖြ ပုတ္ေပးေနလိုက္မိသည္။ ၾကည္သာ ဘာေတြခံစားေနရသလဲဆိုတာကေကာ ေမးဖို႔သင္ေ့တာ္ပါ့မလား။ ၾကည္သာက ေျပာျပေတာ့ေကာ ညြန္႔ေဇာ္က ကူညီႏိူင္ပါ့မလား။ ညြန္႔ေဇာ္ဘ၀က အရာရာ မျပည့္စံုတဲ့ဘ၀။ ရွိပါေစေတာ့ၾကည္သာ။ ၾကည္သာ ၀မ္းနည္းေနစဥ္ ညြန္႔ေဇာ္ရင္ခြင္က ၾကည္သာ့အတြက္ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ျဖစ္ေစတယ္ဆိုရင္ပဲ ညြန္႔ေဇာ္ ေက်နပ္ပါသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ဒီမွာ”

“ညြန္႔ေဇာ္”

ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ ၾကည္သာ ၿပိဳင္တူထြက္သြားၾကသည္။

“ေၾသာ္ ၾကည္သာပဲေျပာ”

“ညြန္႔ေဇာ္ပဲ အရင္ေျပာပါ”

“ၾကည္သာ နင္ပဲ အရင္ေျပာပါဟာ၊ ငါေျပာမဲ့စကားက မ၀ံ႔မရဲ ျဖစ္ေနတဲ့ စကားဟ၊ ေျပာရမွာ ခပ္ရွက္ရွက္ရယ္”

“ဒါဆို ငါပဲ အရင္ေျပာေတာ့မယ္၊ ညြန္႔ေဇာ္ကို တစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္၊ညြန္႔ေဇာ္တို႔က ေစ်း၀ယ္ရင္ ဘယ္မွာ ၀ယ္တာလဲဟင္”

“ငါတို႔လား၊ ဘာ၀ယ္ရင္လဲ”

“ဟိုေလ ခ်က္စရာတို႔၊ အသံုးအေဆာင္တို႔၊ အ၀တ္အစားတို႔ေပါ့၊ ၿမိဳ႔တက္၀ယ္္တာလား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ရြာမွာပဲ၀ယ္တာေပါ့၊ အဲေလ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခ်က္စရာက ရွိတာ ခ်က္စားတာေလ၊ ေတာထဲသြားၿပီး ခူးရတာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ေတာင္သူလုပ္ရင္း ရတဲ့ ပဲအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ပဲဆန္ဟင္းလုပ္စားတယ္၊ ပဲျပဳတ္ျပဳတ္စားတယ္၊ ပဲလြန္းေပၚခ်ိန္ရင္ ပဲတီးမ်ားမ်ားစားရတယ္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ခြံ၊ မမ္က်ည္းရြက္၊ လက္ပံေခါက္၊ မွ်စ္၊ မႈိတို႔ ေပၚခ်ိန္ဆိုရင္ မ်ားမ်ားခူးၿပီး အေျခာက္လွမ္းထားတယ္၊ ရာသီအလိုက္ ေပၚတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို မ်ားမ်ားခူးၿပီး အေျခာက္လွမ္းထားေတာ့ ခ်က္စရာ မရွားဘူးေပါ့၊ ၀ယ္စားစရာမလိုဘူး၊ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းကေတာ့ ရြာမွာ စတိုးဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ရွိတယ္ေလ၊ အ၀တ္အစားက်ေတာ့ ၿမိဳ႔က လူေတြ ဒါမွမဟုတ္ ၿမိဳ႔မွာေနတဲ့ ရြာက ေဆြမ်ိဳးေတြက လာလာေရာင္းၾကတယ္ေလ၊ အထည္လိုက္လည္း ေရာင္းတယ္၊ ပိတ္စကို ခ်ဳပ္၀တ္ၾကတယ္၊ ၿမိဳ ့တက္၀ယ္ရင္ စက္ဘီးနဲ႔သြားရမွာ ပင္ပန္းတာေပါ့”

“ေၾသာ္ အဲဒီလိုကိုး၊ မနက္ျဖန္ ရံုးပိတ္ရက္မွာ ေစ်းကားက ၿမိဳ ့တက္ ေစ်း၀ယ္သြားမလို႔တဲ့၊ အဲဒါ ငါရယ္ ျမရီရယ္ နင္ရယ္ သံုးေယာက္ အတူသြားရင္ ေကာင္းမလားလို႔”

“ငါလည္းသြားခ်င္တာေပါ့ဟာ၊ ဒါေပမဲ့ ငါ့မွာ အိမ္အလုပ္ေတြနဲ႔ မအားဘူးဟ၊ ရံုးပိတ္ရက္တိုင္း ေတာထဲသြားၿပီး ေတာင္သူလုပ္ရတယ္၊ ႏဋြားစာလည္း ရိတ္ရတယ္၊ ရံုးဖြင့္ရက္ေတြဆိုရင္ ငါ့အေဖ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ အလုပ္ေတြမၿပီးႏိူင္ဘူး၊ ငါကူညီလုပ္ေပးမွ အေဖတို႔ အေမတို႔ အပင္ပန္းသက္သာတာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ အေမက…”

ညြန္႔ေဇာ္က စကားကို ရပ္ထားလိုက္သည္။ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီက ၀ါးလက္စ ထမင္းလုတ္ ရပ္သြားသည္။ ၾကည္သာက ၀င္ေထာက္လိုက္သည္။

“သိပါတယ္၊ ညြန္႔ေဇာ္ အေမက အခု ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ ဘာမွ မလုပ္ႏိူင္ဘူးလို႔ ေျပာမလို႔ မဟုတ္လား”

“ဒါလည္းဟုတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ တစ္ခုက်န္ေသးတယ္၊ အဲဒီတစ္ခုက ခုနက ငါေျပာမဲ့စကားေပါ့”

“ဘာမ်ားလဲ”

“တို႔အေမက မေန႔ညက မီးဖြားတယ္ေလ၊ ေယာက်္ားေလးေလး၊ တို႔ညီေလးေပါ့”

ေျပာရင္း ညြန္႔ေဇာ္ ေပ်ာ္ၿပီး ရယ္ေနသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား”

“အင္း ငါအရမ္းေပ်ာ္ေနတာ၊ ငါတစ္သက္လံုး တစ္ေကာင္ၾကြက္ ဘ၀နဲ႔ ေနသြားရမယ္ ထင္မွတ္ထားတာ၊ အခုေတာ့ ညီေလးတစ္ေယာက္ရသြားၿပီ၊ ညီေလးကို အစ္ကိုႀကီးေတာ့ အဖအရာ ဆိုသလို ငါေစာင့္ေရွာက္မယ္၊ ညီေလးက ငါနဲ႔သိပ္တူတာ၊ ႏႈတ္ခမ္းေလးဆို ငါနဲ႔တစ္ပံုစံတည္းပဲ”

“အို ညြန္႔ေဇာ္က အဲလိုေတာင္ ၾကည့္တတ္ေသးတာလား၊ ကေလးက ေမြးကင္းစဆိုေတာ့ ရုပ္မွ မထြက္ေသးတာ”

“ဒါေပမဲ့လည္း ငါကေတာ့ တူတယ္လို႔ျမင္တယ္”

“ဒီလိုစကားမ်ိဳးကေတာ့ ကေလးခ်စ္တဲ့သူတိုင္း ေျပာေနက်စကားပါပဲ၊ ညြန္႔ေဇာ္ေတာ့ ေတာင္သူအလုပ္အျပင္ ကေလးထိန္းတဲ့ အလုပ္ပါတိုးသြားၿပီေပါ့ေနာ္”

“အင္းေပါ့”

“တို႔ကေလ …..ၿမိဳ ့ေလးကို မေရာက္ဖူးလို႔ ညြန္႔ေဇာ္နဲ႔ အတူ ေစ်းထဲ ေလွ်ာက္လည္မလို႔ စိတ္ကူးထားတာ၊ အခုေတာ့ အလကားျဖစ္ၿပီေပါ့”

ၾကည္သာ့မ်က္ႏွာေလး ညိ   ွဴးသြားသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ၾကည္သာ့ကို အားနာမိသည္။

“အေဆာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါတာပဲဟာ၊ သူတို႔နဲ႔ေလွ်ာက္လည္ေပါ့၊ သူတို႔က ေစ်းထဲမွာ ကၽြမ္းပါတယ္”

“အင္းေပါ့ေလ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

“တဆိတ္ေလာက္ ညီေလး”

ရံုးဆင္းအျပန္လမ္းမွာ မွန္လံု မီနီဆလြန္းကားေပၚမွ အသက္သံုးဆယ္ အရြယ္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္က ညြန္႔ေဇာက္ကို လွမ္းေခၚသံ ၾကားလိုက္ရသည္။ သူ႔ပံုစံၾကည့္ရတာ သူေ႒းႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေယာက်္ားဆန္ၿပီး ေခ်ာေမာလွပေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟု ေျပာရမည္။ ညြန္႔ေဇာ္လည္း စက္ဘီးေလးေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။

“ဒါက ….စက္ရံု ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ပါတယ္”

ညြန္႔ေဇာ္ ေျဖလိုက္သည္။

“ဒါဆို အပ်ိဳေဆာင္က ဘယ္နားမွာလဲ ေျပာျပေပးႏိူင္မလား၊ အသိတစ္ေယာက္ဆီ သြားမလို႔”

“ဟုတ္ကဲ့ရပါတယ္”

ညြန္႔ေဇာ္က လမ္း ေျပာျပလိုက္သည္။

“ေက်းဇူးေနာ္ ညြီေလး၊ ညီေလးက ယူနီေဖာင္းနဲ႔ဆိုေတာ့ အဲဒီစက္ရံုက ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ပဲလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ဗ်”

“ေၾသာ္ ဒါဆို အပ်ိဳေဆာင္က ၾကည္… ေၾသာ္ထားပါေတာ့ အခုလိုေျပာျပေပးလို႔ ေက်းဇူးေနာ္ညီေလး”

“ရပါတယ္ဗ်ာ”

“ဒါဆို သြားၿပီေနာ္ ညီေလး”

ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရံုးဆင္းၿပီးလို႔ ယူနီေဖာင္းလဲၿပီးစပဲ ရွိေသး အေဆာင္မွဴးက လွမ္းေခၚသံၾကားလိုက္ရသည္။

“ၾကည္သာေရ ဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္”

“ဧည့္သည္ ဘယ္ကဧည့္သည္လဲ”

“ေနရာစိမ္းမွာ ၾကည္သာ့အတြက္ ဘယ္က ဧည့္သည္ ရွိပါမည္လဲ။

“မသိဘူးေလ၊ အျပင္ဘက္မွာ ေစာင့္ေနတယ္ သြားၾကည့္လိုက္”

“ဟုတ္ကဲ့”

ဘယ္သူပါလိမ့္ဆိုၿပီး ၾကည္သာ အရမ္းသိခ်င္ေနမိသည္။ ေျခကို သြက္သြက္လွမ္းလိုက္သည္။ အေဆာင္အျပင္ေရာက္ေတာ့ ၾကည္သာ စိုးထိတ္သြားသည္။ မီနီဆလြန္းကားေလးႏွင့္ ရပ္ေစာင့္ေနေသာ ကိုကိုေမာင္။ ၾကည္သာ့ဆီ ဘာေၾကာင့္လာပါလိမ့္။ မလာပါနဲ႔လို႔ အတန္တန္ေျပာထားပါရက္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္လာရသလဲ။ ၾကည္သာ့ကို လာေခၚတာေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ။ ၾကည္သာ လွမ္းလာေနသည္ကို ကိုကိုေမာင္ ျမင္သြားသည္.။

“ဟာ ၾကည္သာ”

ကိုကိုေမာင္က ေျပးလာၿပီး ၾကည္သာ့ ပုခံုးေလးကို ကိုင္ကာ လွမ္းဖက္မည္လုပ္သည္။ ၾကည္သာက အလ်င္အျမန္ ပုတ္ပစ္လိုက္သည္။

“အို ဖယ္  အေဆာင္က လူေတြ ျမင္သြားရင္ မေကာင္းဘူး၊ ဒီေလာက္ေ၀းေနတာ မလာပါနဲ႔လို႔ေျပာထားရက္နဲ့႔ ဘာေၾကာင့္လာရသလဲ”

ၾကညသာ့မ်က္ႏ်ာေလးက စူပုပ္ပုပ္ဆိုေပမဲ့ ကိုကိုေမာင္ကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္။ ခ်စ္ရသူေလး၊ လြမ္းရသူေလးကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။

“ကိုယ္က ၾကည္သာ့ကို အရမ္းေနတာၾကည္သာရဲ့၊ ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔ လာတာေပါ့၊ ၾကည္သာ နည္းနည္းပိန္သြားသလိုပဲ၊ အစားမွန္မွန္စားရဲ့လား”

“စားပါတယ္ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔”

“အိုကြာ ၾကည္သာကလည္း ကိုယ္က အေ၀းကေန တကူးတက ေရာက္လာခဲ့ရတာ၊ ကိုယ့္ကို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ အျပံဳးေလးနဲ႔ ႀကိဳဆိုစမ္းပါ”

သူေျပာတာလည္း ဟုတ္ေပသည္။ သူလာတာ ၾကည္သာ မႀကိဳက္ေပမဲ့ ၾကည္သာ့အတြက္နဲ႔ ခုလိုတကူးတက ေရာက္လာခဲ့ရတာ အားနာဖို႔ေကာင္းလွသည္။

“ေဖေဖနဲ႔ေမေမေကာ ေနေကာင္းရဲ့လား”

“ေကာင္းပါတယ္ၾကည္သာ၊ ဦးေလးနဲ႔အေဒၚ့အတြက္ စိတ္မပူနဲ႔၊ ကိုယ္တစ္ေယာက္လံုးရွိပါတယ္၊ ကိုယ္က မိဘအရင္းလို သေဘာထားၿပီး ေစာက္ေရွာက္ပါတယ္”

သူ႔စကားေၾကာင့္ ၾကည္သာ မ်က္ေစာင္းေလးထိုးလိုက္သည္။

“အန္ကယ္နဲ႔ အန္တီေကာ ေနေကာင္းလား”

“ေကာင္းပါတယ္၊ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကလည္း ၾကည္သာ့ကို စိတ္ပူေနၾကတယ္၊ ၾကည္သာ့ကို ဒီမွာ အလုပ္ေစခ်င္ဘူးတဲ့”

ေျပာရင္း ကိုကိုေမာင္က ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့၀ဲၾကည့္သည္။

“ၾကည္သာက ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ေနပဲေနႏိူင္တယ္၊ ၿမိဳ ့နဲ႔လည္း ေ၀းလြန္းတယ္၊ ေခ်ာင္က်လိုက္တာ၊ ေတာႀကိဳေတာၾကားထဲမွာ၊ ေျမႀကီးကလည္း မာတယ္၊ ေနလည္း အရမ္းပူမွာပဲ”

ၾကည္သာ ေအာင့္ကာပဲ နားေထာင္ေနရသည္။ ဘာမွ ျပန္ခံပက္ေျပာဖို႔ စိတ္ကူးမရွိ။

“ေမေမက ဘာမွာလိုက္ေသးလဲ”

ဆိုၿပီး စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ ေအး မွာတာေပါ့၊ ၾကည္သာ့ကို အၿပီးေခၚခဲ့လို႔ေျပာလိုက္တယ္”

“အို ဘယ္ေတာ့မွ မလိုက္ဘူး”

ၾကည္သာ အေၾကာက္အကန္ ျငင္းပစ္လိုက္သည္။

“ဟဲဟဲ ကိုယ္က စတာပါ၊ ကိုယ္ကေတာ့ ၾကည္သာ့ကို ကိုယ္နဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့ေစခ်င္တယ္”

“ဘာေၾကာင့္လိုက္ရမွာလဲ၊ ကၽြန္မက ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္လို႔ B.E အထိေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားလာခဲ့ရတာရွင့္၊ ၀န္ထမ္းအလုပ္ဆိုတာ ကုသိုလ္ရတယ္၊ ကိုယ္က်ိဳးမၾကည့္ပဲ အမ်ားအက်ိဳးကိုၾကည့္ရတာ၊ ေနရာမေကာင္းတာေတြ လစာမေကာင္းတာေတြ ဘာမွမဆိုင္ဘူး၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြက ရွင္တို႔လို စီးပြားေရးလုပ္ သူမ်ားဆီက အေခ်ာင္လိုက္ ႏႈိက္စားေနတဲ့ လူစားမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ဘူးရွင့္”

“အိုကြာ ၾကည္သာကလည္း အဲလို မေျပာစမ္းပါနဲ႔ကြာ၊ ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ကိုယ္ပဲမွားပါတယ္”

ကိုကိုေမာင္က ေတာင္းပန္ရင္း ကားထဲမွ ပစၥည္းမ်ားကို ယူလိုက္ၿပီး ၾကည္သာ့ကို ေပးလိုက္သည္။

“ေရာ့ အန္တီကေပးလိုက္တာ၊ ၾကည္သာ စားဖို႔တဲ့၊ အစားမွန္မွန္စားဖို႔ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ဖို႔ မွာလိုက္တယ္”

ၾကည္သာ လွမ္းယူလိုက္သည္။ ၾကည္သာ့လက္ကေလးကို ကိုကိုေမာင္က ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။ ၾကည္သာ မရုန္းပါ။ သူ ၾကည္သာ့ကို အရမ္းလြမ္းေနတာဆိုေတာ့ ၾကည္သာ့လက္ကေလးကို သူကိုင္ခ်င္ရွာမွာေပါ့။ ၾကည္သာၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ မ်က္လႊာကေတာ့ ေအာက္ခ်ထားသည္။ သူက ကေလးတစ္ေယာက္လို ပူဆာသည္။

“ကိုယ္ ၾကည္သာ့ကို ခ်စ္တယ္၊ ၾကည္သာ ကိုယ္နဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့ပါကြာ၊ ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ကိုယ္နဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့ပါ”

သူ႔ကို သနားေပမဲ့ ၾကည္သာ သနားေနလို႔ မျဖစ္ပါ။

“စိတ္မပူနဲ႔လို႔ ေမေမ့ကို ေျပာလိုက္ပါ၊ ရွင္အခု ျပန္မွာလား၊ ဒီမွာေတာ့ တည္းလို႔ မရဘူးေနာ္”

“မျပန္ေသးပါဘူး၊ ၿမိဳ ့ေလးမွာ သြားတည္းမယ္၊ မနက္ျဖန္က်မွ ျပန္မယ္၊ မနက္ျဖန္ ၾကည္သာ့ဆီ ထပ္လာခဲ့ဦးမယ္”

သူ႔ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ၾကည္သာ လွည့္ထြက္သြားသည္။ “ၾကည္သာ” လို႔ သူလွမ္းေခၚေတာ့ ၾကည္သာ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရသည္။ သူက ရယ္ရင္း တာ့တာ လုပ္ျပသည္။ ၾကည္သာ ဘာမွ မတုန္႔ျပန္ျဖစ္ပါ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရက္ အနည္းငယ္ခန္႔ အၾကာ……

ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ ေရာက္ၿပီမို႔ ၾကည္သာနဲ႔ ျမရီအလာကို ေစာင့္ရင္း စာဖတ္ေနလိုက္သည္။ ေျခလွမ္းသံ တရွပ္ရွပ္ၾကားရသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ၾကည္သာက သြက္သြက္ေလး လွမ္းလာသည္။ ျမရီကေတာ့ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့သည္။ ၾကည္သာ့ဟန္ပန္က ကေလးတစ္ေယာက္ႏွယ္ ခ်စ္စဖြယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ခ်ိဳင့္ေလးကို စားပြဲေပၚတင္ရင္း

“ေရာ့” ဆိုၿပီး ညြန္႔ေဇာ္ကို ကမ္းေပးသည္။ လုံခ်ည္တစ္ကြင္းနဲ႔ လက္ပတ္နာရီေလး။ ေနာက္ျမရီကပါ ေပးျပန္သည္။ ဘီစကစ္မုန္႔တစ္ထုပ္။ ညြန္႔ေဇာ္ အံ႔ၾသေနရသည္။

“ဟာ ဒါေတြက ဘာေတြလဲဟ”

“ျမင္ရံုနဲ႔မသိဘူးလား ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့၊  ညြန္႔ေဇာ္ကို ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က လက္ေဆာင္ေပးတာေလ”

“ဘာလို႔ေပးတာလဲဟ”

“ဘာလို႔ဆို ဟဲဟဲ”

ၾကည္သာက စပ္ၿဖဲၿဖဲေလး လုပ္ေနလိုက္သည္။

“ဘာလို႔ဆို ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ပါမစ္က်ၿပီေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ကို လက္ေဆာင္ေပးတာ”

“ဟာ ဟုတ္လား ျမန္လိုက္တာ၊ ငါေျပာသားပဲ၊   B.E ေတြက ပါမစ္က်ဖို႔ လြယ္ပါတယ္လို႔၊ ဒါနဲ႔ပါမစ္က်တာနဲ႔ လက္ေဆာင္ေပးရသလားဟ”

“ဒါေပါ့၊ တို႔ သိပ္ေပ်ာ္လါန္းလို႔ သိပ္ခင္ရတဲ့ ညြန္႔ေဇာ္ကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လို႔ေလ၊ အားမနာနဲ႔ေနာ္”

“ေပးေတာ့လည္း ယူရတာေပါ့၊ ၾကည္သာ နင့္ဟာက ပုဆိုးနဲ႔ နာရီဆိုေတာ့ ေစ်းႀကီးေနမွာေပါ့၊ အားနာဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ျမရီလို မုန္႔ထုပ္ေလးေတြ ေပးလည္း ရသားနဲ႔”

“သူက ကပ္ေစးနည္းတာကိုး”

ျမရီက ၾကည္သာ့ကို မ်က္ေစာင့္ထိုးရင္း ဆြဲဆိတ္သည္။

“နာရီေလးကိုႀကိဳက္လား”

“ႀကိဳက္တယ္ ေစ်းႀကီးမဲ့ပံုပဲ၊ အားနာလိုက္တာ”

“အားမနာပါနဲ႔ဆိုမွ ၊ ႀကိဳက္ရင္ပတ္၊ ညြန္႔ေဇာ္မွာ နာရီမရွိလို႔ေ ပးခ်င္ေနတာ”

ညြန္႔ေဇာ္ပတ္ၾကည့္သည္။ အံကိုက္ပင္။

“အကိုက္ပဲ”

“ညြန္႔ေဇာ္က ပိုေခ်ာသြားတယ္ဟ”

ၾကည္သာ့ ေျမ  ွာက္ပင့္မႈေၾကာင့္ ညါန္႔ေဇာ္ကေတာ့ ျပံဳးလို႔။

“ဒါနဲ႔ ရာထူးက ဘယ္ေလာက္လဲဟင္”

“ထုတ္ကၽြမ္း-၃”

“ထင္သားပဲ၊ နင္တို႔ B.E ေတြက ခဏတြင္းခ်င္း ရာထူးတက္သြားမွာလို႔ ငါမေျပာလား”

“ညြန္႔ေဇာ္ ရာထူးကေကာ ဘယ္ေလာက္လဲ”

ညြန္႔ေဇာ္က ျပံဳးျပရင္းေျပာသည္။

“ထုတ္ကၽြမ္း-၆”

“ဟင္”

ၾကည္သာေကာ ျမရီပါ ၿပိဳင္တူ ထြက္သြားၾကသည္။

“ဟုတ္လို႔လားညြန္႔ေဇာ္ရဲ့၊ ညြန္႔ေဇာ္ေျပာေတာ့ လုပ္သက္က သံုးႏွစ္ေတာင္ရွိၿပီဆို”

“အင္း ပညာေရးက မေကာင္းဘူးေလ”

“ဆိုးလိုက္တာ၊ ညြန္႔ေဇာ္က ဒီေလာက္ အလုပ္ေတာ္တာ၊ ရာထူးက ထုတ္ကၽြမ္း-၆တဲ့၊ အစိုးရေတြ အက်င့္မေကာင္းဘူး”

“အစိုးရေတြကို အျပစ္တင္လို႔ မရဘူးဟ၊ ကိုယ္က ပညာေရးမေကာင္းေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္ေပါ့၊ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္သိေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“အင္းး ညြန္႔ေဇာ္အတြက္ ငါတို႔ တကယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး”

“ထားလိုက္ပါ၊ ကဲ ထမင္းစားၾကရေအာင္”

မ်က္ႏွာထားက ျပံဳးေနေပမဲ့ ညြန္႔ေဇာ္ရင္ထဲမွာေတာ့ အားငယ္စိတ္ေတြက ကိန္းေအာင္းေနလို႔ပါပဲ။ ၾကည္သာက ညြန္႔ေဇာ္ထက္ အစစအရာရာ သာလို႔ အားငယ္သလို၊ ၾကည္သာ့ကို မနာလိုလည္း ျဖစ္မိသည္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ၾကည္သာ့ ဘ၀ႏွင့္ ညြန္႔ေဇာ္ဘ၀က အမ်ားႀကီး ကြာျခားသြားေပလိမ့္မည္။ ၾကည္သာက မန္ေနဂ်ာႀကီးတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္သြားခ်င္ ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ ညြန္႔ေဇာ္ အဆင့္ကေတာ့ ေနၿမဲတိုင္း ေအာက္ေျခမွာပဲေပါ့။ ၾကည္သာနဲ႔ ခုလို ထမင္းလက္ဆံုစားဖို႔ မတန္ေတာ့။ စားျဖစ္မွာလည္း မဟုတ္ေတာ့။

ဘ၀က ဆင္းရဲသလို ရာထူးနိမ့္သည့္ ညြန္႔ေဇာ္ကို ၾကည္သာ သနားလွပါသည္။ ၾကည္သာ့ စိတ္ထဲက အတိုင္း ညြန္႔ေဇာ္ ဘ၀ေလးကို အတတ္ႏိူင္ဆံုး ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္ခ်င္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ လက္ဖ၀ါးေလးကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း အားမငယ္ပါနဲ႔ အားတင္းထားပါ ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲလို႔ အားေပးလိုက္ခ်င္သည္။ ထို႔အတူ ညြန္႔ေဇာ္ ကိုယ္ေလးကို ရင္ခြင္ထဲလည္း ေထြးေပြ႔ထားလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေမေမ့ဆီ ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။

“ေျပာသမီး”

“ေမေမ့ကို ၀မ္းသာစရာ သတင္းတစ္ခုေျပာျပမယ္”

“တကယ္လားသမီး၊ သမီး ေမာင္ကိုကိုေမာင္နဲ႔ လက္ထပ္မဲ့ သတင္းလား သမီး”

ေမေမ့ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ေၾကာင့္ ၾကည္သာ့ ရင္ထဲ ေအာင္ကနဲ႔ ျဖစ္သြားသည္။ ခုလို ထင္ျမင္ယူဆလိုက္ကာမွ ေျပာမဲ့ စကားကို ပင္ေျပာခ်င္စိတ္မရွိေတာ့။

“မဟုတ္ဘူးေမေမ၊ ေမေမက ဒါေတြပဲ စိတ္၀င္စားေနသလား၊ ေမေမ့ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ သမီး နည္းနည္းေလးမွ စိတ္မခ်မ္းသာဘူးေမေမ၊ ခုနစကားေတာင္ ေျပာခ်င္စိတ္မရွိေတာ့္္ဘူးေမေမ”

“ေၾသာ္ သမီးရယ္ ေမေမေတာင္းပန္ပါတယ္၊ သမီးက ၀မ္းသာစရာ သတင္းဆိုေတာ့ ေမေမအဲလို ထင္သြားရတာပါ၊ ေျပာ ဘာသတင္းလဲ သမီး”

“သမီး ပါမစ္က်ၿပီ၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီ၊ ရာထူးလည္း သူမ်ားေတြထက္ သံုးဆပိုသြားတယ္၊ ေမေမ၀မ္းသာလား”

ေမေမ့ဘက္က တိတ္ဆိတ္သြားသည္။

“ဟင္ေျပာေလေမေမ၊ ၀မ္းမသာဘူးလားလို႔”

“ေမေမ၀မ္းမသာဘူးသမီး”

ေမေမ့ေလသံက မာလို႔။

“ဟင္”

ၾကည္သာ ၀မ္းနည္းသြားရသည္။ ေမေမဘာလို႔ ၀မ္းမသာရသလဲ။

“ေမေမ နည္းနည္းမွ ၀မ္းမသာဘူးသမီး၊ ခုေလးတင္ပဲ သမီးဆီ ေမေမ ဖုန္းဆက္မလို႔ လုပ္ေနတာ၊ သမီး အခုအလုပ္ကိုလုပ္ေနတာ။ ၀န္ထမ္းျဖစ္ေနတာ ေမေမနည္းနည္းမွ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး၊ ေမေမ့ရဲ့ စီးဒပြားေရးမွာ ဆက္ခံမဲ့သူဆိုလို႔ သမီးတစ္ေယာက္ပဲရွိတာ၊ သမီးေဖေဖနဲ႔ ေမေမတိုင္ပင္ထားတယ္၊ သမီးကို ေမေမတို႔ဆီ ျပန္ေခၚမယ္၊ ေမာင္ကိုကိုေမာင္နဲ႔ ေပးစားရမယ္၊ ေမာင္ကိုိကိုေမာင္ကလည္း ပူဆာလြန္းလွၿပီ၊ သူ႔မိဘေတြဘက္ကလည္း ေတာင္းဆိုေနၾကၿပီ၊ ဒါေတြအားလံုးဟာ သမီးေကာင္းဖို႔အတြက္ပါပဲ၊ ေမေမ့ကိုပဲ အျပစ္မတင္နဲ႔၊ ဒါေတြအားလံုး ေမေမတစ္ေယာက္တည္း စီစဥ္တာမဟုတ္ဘူး၊ သမီးေဖေဖရဲ့ အစီအစဥ္လည္းပါတယ္၊ သမီးေဖေဖကလည္း တစ္ဦးတည္းေသာ သမီေးလးကို အေ၀းမွာထားရတာ စိတ္မခ်ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သမီး ေမေမတို႔အတြက္ အတတ္ႏိူင္ဆံုး အေကာင္းဘက္ကပဲ စဥ္းစားေပးပါ၊ သမီးအလုပ္ထြက္မဲ့ ကိစၥ ေမေမတို႔ အားလံုးတာ၀န္ယူတယ္၊ သမီးကို ေမေမတို႔ လာေခၚမဲ့ တစ္ေန႔ သမီးကို အေၾကာင္းၾကားမယ္”

ၾကည္သာ ဖုန္းကို အလ်င္အျမန္ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ မ်က္ရည္ေတြလလည္း ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်လို႔။ ေခါင္းကိုလည္း တြင္တြင္ခါယမ္းလို႔။ ငိုခ်င္စိတ္ေတြလည္း ထိန္းမ၇ေတာ့။

“သမီး”

သမီးဘက္က ျပန္ထူးသံ မၾကားရေတာ့။ ဖုန္းခ်သြားေပၿပီ။ သမီးေလး အရမ္း၀မ္းနည္းေနရွာမည္။ သမီးဆႏၵကို ခ်ိဳးဖ်က္သည့္ အတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းပါ။ သမီးေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ခုလို အတင္းအၾကပ္ စီစဥ္ရသည့္ အတြက္လည္း မိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။

ညြန္႔ေဇာ္ကို လြမ္းသည့္စိတ္က ထိန္းမရေတာ့ သျဖင့္ ဖုန္းကို ပစ္ခ် ဆိုင္ကယ္ေသာ့ကို ေကာက္ကာ ညြန္႔ေဇာ္ဆီ အေျပးသြားလိုက္ဦးမည္။

 ထိုစဥ္ ျမရီ၀င္လာသည္။ ၾကည္သာ့ မ်က္ရည္ေတြကို ျမင္လိုက္ရသည္။ သနားဂရုဏာသက္စြာ ၾကည္သာ့ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ေမးလိုက္သည္။

“ၾကည္သာ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ ငိုေနတာလဲ”

ၾကည္သာ ေခါင္းခါေနခဲ့သည္။

“ေျပာေလ ၾကည္သာ ဘာျဖစ္တာလဲလို႔၊ ငါ ဘာကူညီေပးရမလဲ”

ၾကည္သာ မေျဖပဲ ျမရီလက္မွ ရုန္းထြက္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ကို ထုတ္ယူေနလိုက္သည္။

“ၾကည္သာ ဘယ္လဲ၊ နင္တစ္ခုခု မဟုတ္တာ လုပ္မလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္၊ ေျပာေလၾကည္သာ ဘယ္လဲလို႔ ငါေကာလိုက္ခဲ့မယ္ေလ”

ရႈိက္သံမ်ားစြာျဖင့္ ၾကည္သာေျဖလိုက္သည္။

“ညြန္႔ေဇာ္ဆီ”

“ေၾသာ္ေအး ငါေကာလိုက္ခဲ့မယ္ေလ”

“မလိုက္နဲ႔၊ ငါတစ္ေယာက္တည္းသြားမယ္”

ျမရီေခါင္းညိတ္ရင္း

“ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ေနာ္ၾကည္သာ၊ လမ္းမွာ ဂရုစိုက္သြား”

ၾကည္သာ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ေမာင္းထြက္သြားသည္။

ခုတေလာ ၾကည္သာ မႈိင္ေနတာ ျမရီသိသည္။ ၾကည္သာ့ ခံစားခ်က္ေတြကို ျမရီက သူငယ္ခ်င္းပီပီ မွ်ေ၀ခံစားေပးခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ၾကည္သာက ရင္မဖြင့္ခဲ့။ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္မွိတ္ခံစားေနခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းအတူတက္ခဲ့ေပမဲ့ ၾကည္သာက ျမရီထက္ ညြန္႔ေဇာ္ အေပၚသာ သံေယာဇဥ္ပိုခဲ့သည္။ ဒါကို ျမရီသိပါသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ကို ၾကည္သာ တိတ္တိတ္ခ်စ္ေနတာလည္း ျမရီသိပါသည္။ ၾကည္သာ့ခံစားခ်က္မွန္သမွ် ညြန္႔ေဇာ္အေပၚသာ ရင္ဖြင့္ခ်င္တာမွန္းလည္း သိပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ မွ်ေ၀ ခံစားခြင့္ မရသည့္ အတြက္လည္း ျမ၇ီ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။

ဆိုင္ကယ္ကို ယာအစပ္မွာထားခဲ့သည္။ ဟိုမွာ ဘက္မွာ ထြန္ေမႊေနတဲ့ ညြန္႔ေဇာ္ကို ေတြ႔လိုက္၇သည္။ ၾကည္သာ အျပးကေလး လွမ္းလိုက္သည္။ ၾကည္သာ သိပ္ခ်စ္ရသည့္ ညြန္႔ေဇာ္ဆီ။

“ညြန္႔ေဇာ္…”

အသံၾကားရာဆီ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေျပးကေလး လွမ္းလာေနသည့္ ၾကည္သာ့ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ခ်က္ခ်င္း ထြန္လက္စ ထြန္ကို ရပ္ၿပီး ၾကည္သာ့ကို ဆီးႀကိဳလိုက္သည္။ ၾကည္သာက အရွိန္ႏွင့္ ညြန္႔ေဖာ္ကို ေပြ႔ဖက္ၿပီး ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္လိုက္သည္။ ရႈိက္သံသဲ့သဲ့ျဖင့္ ငိုရိႈက္လိုက္သည္။ ၾကည္သာ့ ရႈိက္သံေၾကာင့္ ၾကည္သာ့အေပၚ ညြန္႔ေဇာ္ အားႀကီး သနားသြားရသည္။ ၾကည္သာေလး ခံစားခ်က္ေတြႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ေနရျပန္ၿပီ။ အရမ္းသနားဖို႔ေကာင္းပါလား။ သနားစိတ္ ခ်စ္စိတ္ေရာျပြန္းလွ်က္ ၾကည္သာ့ကိုယ္ေလးကို မတင္းမၾကပ္ ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ရင္ခြင္ထဲမွ ခြာေစၿပီး ေႏြးေထြးမႈ ေမတၱာမ်ားစြာႏွင့္ ၾကည္သာ့မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။

ၾကည္သာက ညြန္႔ေဇာ္ကို အားကိုးတႀကီး ၾကည့္သည္။ မ်က္ရည္ေလးမ်ားက အဆက္မျပတ္ စီးက်လာျပန္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြက ပြင့္အာ တုန္ခါလာသည္။ သနားစဖြယ္ မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ပြင့္အာ တုန္ခါေနေသာ ၾကည္သာ့ႏွတ္ခမ္းေလးကို ညြန္႔ေဖာ္ ျဖည္းညင္းစြာ စုပ္နမ္းလိုက္သည္။ ၾကည္သာ့ မ်က္လံုးေလးက ေမွးမွိတ္လို႔။

ၾကည္သာ မေျပာသေရြ႔ေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ ေမးျဖစ္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ၾကည္သာ ဘာေတြခံစားေနရသလဲ ေမးဖို႔ရာ ညြန္႔ေဇာ္ ဘာအင္အားမွ မရွိ။ ဘ၀သမား ညြန္႔ေဇာ္မွာ ပိုင္ဆိုင္မႈ ဆိုသည္မွာ ဘာဆိုဘာမွ မရွိ။ တစ္ခုသာ ရွိသည္။ ၾကည္သာ စိတ္ထိခိုက္ခံစားေနရခ်ိန္ ေႏြးေထြးမႈေပးႏိူင္သည့္ ရင္ခြင္ေလး တစ္စံုသာ။

ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ အခ်စ္ဦးကို ဖြင့္မေျပာလိုပါ။ ခ်စ္သူကို ဒုကၡတြင္းထဲ ဆြဲမထည့္ရက္လိုပါ။ ခုလို အခ်စ္ဦးရဲ့ ရင္ခြင္မွာ ခိုလႈံခြင့္ ရတာနဲ႔တင္ ၾကည္သာ့အတြက္ လံုေလာက္ေနပါၿပီ။

ညြန္႔ေဇာ္ရင္ခြင္ထဲမွာ ၾကည္သာ ခို၀င္ခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္မ်ားပင္ ၾကာသြားခဲ့ပါလိမ့္။ ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့ ရင္ခြင္က ၾကည္သာ့အတြက္ စိတ္ထြက္ေပါက္အျဖစ္ ဘယ္ေလာက္မ်ား အသံုး၀င္ခဲ့ပါလိမ့္။ ေႏြးေထြးမႈမ်ားစြာ ဘယ္ေလာက္မ်ားေပးခဲ့ပါလိမ့္။ ာကည္သာ့စိတ္ကေလးပင္ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ လာခဲ့ေပၿပီ။ မ်က္ရည္ေလးမ်ားပင္ ခမ္းေျခာက္လို႔။ မ်က္ႏွာကေလးပင္ ျပံဳးေပ်ာ္လို႔။

“ညြန္႔ေဇာ္ အခု ယာထြန္ေနတာလား”

“ဟုတ္တယ္ ၾကည္သာ“

ေနါးေထြးေသာ အျပံဳးေလးႏွင့္ ညြန္႔ေဖာ္ေျပာသည္။

“ေႏြေတာင္ေရာက္ေတာ့မယ္ ယာစိုက္ဦးမလို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါက ေျမပဲစိုက္ထားတဲ့ယာေလ၊ ေျမပဲေတြသိမ္းၿပီးလို႔ ေနာင္နွစ္အတြက္ အသင့္ျဖစ္ေအာင္လို႔ ထြန္ေမႊထားတာေလ၊ ၾကည္သာ ၾကားဖူးလား၊ “တစ္မိုးတစ္ခ်ိန္ မဆံုးေစႏွင့္ ရိတ္သိမ္းၿပီးလွ်င္ ထယ္ေရး၀င္” တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ “မိုးလြန္မွ ထြန္ခ်”၊ တဲ့ ၊ အဲ့လို အျဖစ္မ်ိဳးေတြ အျဖစ္ရေအာင္ အခ်ိန္ရွိခိုက္ လံု႔လစိုက္ရတာေပါ့၊ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ႏြားေခ်းေကာ ခ်ရဦးမွာ၊

“ေၾသာ္ ညြန္႔ေဇာ္ ဘ၀က နားရတယ္ကို မရွိပါလား၊ တစ္ေနကုန္ ရ့ုးအလုပ္ေတြနဲ႔၊ ရံုးပိတ္ေတာ့လည္း ယာအလုပ္ေတြနဲ႔”

“ဒါေပါ့ ၾကည္သာ ၊ အခ်ိန္တိုင္း အလုပ္ လုပ္ေနမွ စားႏိူင္ေသာက္ႏိူင္မွာေလ၊ ေတာင္သူ ဘ၀ဆိုတာ ဒါေပါ့”

“အင္းပါ၊ အခု ယာထြန္လို႔ ၿပီးသြားၿပီလား”

“မၿပီးေသးဘူး၊ နည္းနည္းက်န္ေသးတယ္၊ ၾကည္သာ ျပန္ခ်င္ရင္ ျပန္ႏွင့္ေလ”

“မျပန္ေသးပါဘူး၊ ညြန္႔ေဇာ္ကို ကူလုပ္ေပးမယ္ေလ”

“အာ  ၾကည္သာက ဒါေတြ ဘယ္လုပ္တတ္ပါ့မလဲ”

“သင္ေပးေပါ့”

ၾကည္သာက ခ်ိဳႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးေျပာၿပီး ထြန္တံုးရွိရာဆီ လွမ္းလိုက္သည္။ ႏွင္တံႏွင့္ နဖားၾကိဳးကို ကိုင္သည္။

“ၾကည္သာ ဂရုစိုက္ဟ၊ ထိခိုက္ႏိူင္တယ္”

“ေျပာေလ၊ ဘယ္လိုေမာင္းရမလဲ”

“သင္ေပးရတာ မလြယ္ဘူးဟ၊ ၾကည့္ေနမွ အလိုလိုတတ္သြားမွာ၊ လွည္းမေမာင္းတတ္ရင္ ထြန္လည္း ေမာင္းတတ္မွာမဟုတ္ဘူး”

“တက္စီးလို႔ရလား”

“ရတယ္၊ ေခ်ာ္မက်ေစနဲ႔၊ လက္ရန္းကို ႏိူင္ႏိူင္ကိုင္ထား၊ ငါက ေနာက္ကေနေမာင္းမယ္”

“ေအး“

ဖုန္တေထာင္းေထာင္းထေနေပမဲ့ ၾကည္သာ မမႈပါ။ ညြန္႔ေဇာ္နွင့္ အတူရွိေနရသည့္ အခ်ိန္ေတြက သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာပါ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေမေမ သတိေပးခဲ့ေသာ္လည္း ၾကည္သာက ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပင္ေနခဲ့သည္။ မိဘေတြ စီစဥ္တဲ့ ကိစၥေတြရယ္၊ ေဖေဖရယ္၊ေမေမရယ္၊ ကိုကိုေမာင္ရယ္ကို ေမ့ထားလိုက္သည္။  စိတ္ရႈပ္စရာေတြကိုလည္း ေမ့ထားလိုက္ရင္း အတတ္ႏိူင္ဆံုး ေပ်ာ္ေအာင္ေနခဲ့သည္။ ဖုန္းကိုလည္း ပိတ္ထားလိုက္သည္။ မိဘမ်ား စိတ္ပူ မေနေစရန္ တစ္ခါတေလသာ ဆက္သည္။ ေမေမစီစဥ္သည့္ ကိစၥေတြအတြက္ စဥ္းစားေနပါသည့္ဆိုသည့္ ဆင္ေျခေတြႏွင့္ အခ်ိန္ေတြ ဆြဲထားလိုက္သည္။ အခ်ိန္ေတြလည္း ကုန္သင့္သေလာက္ ကုန္သြားသည္။

ညြန္႔ေဇာ္ ႏွင့္လည္း လက္ပြန္းတတီးေနခဲ့သည္။ ခ်စ္သူေတြလိုလည္း ေနခဲ့သည္။ သို႔ေပမဲ့လည္း ညြန္႔ေဇာ္ဘက္က ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာမလာခဲ့။ ၾကည္သာကလည္း ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္မေျပာခဲ့။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္သလားလို႔လည္း မေမးျဖစ္ခဲ့ၾက။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သိပ္ခ်စ္ၾကတယ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားကိုယ္စီက အသိအမွတ္ ျပဳကာ နားလည္လက္ခံထားခဲ့ၾကေပၿပီ။

ၾကည္သာ အခ်ိန္ဆြဲစဥ္ ညြန္႔ေဇာ္တို႔ရြာဓေလ့က ပြဲတစ္ခုႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ခဲ့သည္။ ပြဲကား နတ္ေတာ္လျပည့္ေန႔ ရြာဦးေက်ာင္း ကန္ေတာ့ပြဲ။ အနီးအနားေက်းရြာမ်ား တစ္ရြာတစ္လွည့္စီ က်င္းပၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေတာင္သူလုပ္ငန္းမ်ား သိမ္းၿပီးခ်န္မို႔ ေတာင္သူလုပ္ငန္းမွ ထြက္ေသာ အသီအႏွံမ်ားႏွင့္ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္အား ကန္ေတာ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္ ထန္းျမစ္မ်ားလည္း ေပၚခ်ိန္မို႔ ထန္းျမစ္မ်ားႏွင့္လည္း ေတာဆန္ဆန္ ကန္ေတာ့ၾကသည္။ ၾကည္သာတို႔လည္း ထန္းျမစ္ကို စားဖူးခဲ့သည္။ ရြာက ထန္းျမစ္မ်ားအား ထန္သီးပင္ဟု ေခၚၾကသည္။ ထင္းမီးႏွင့္ ျမ  ႈက္ကာ ဆီဆားေလးႏွင့္ တို႔စား၇သည္။ ျပဳတ္စားလည္းရသည္။ ကန္ေတာ့ပြဲၿပီးဆံုးၿပီးေနာက္ ညအခ်ိန္မွာ ရြာအင္အားႏွင့္ တီး၀ိုင္းကေလး ငွားၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သီခ်င္းဆိုၾကသည္။ ညြန္႔ေဇာ္လည္း ဆိုသည္။ ၾကည္သာ ျမရီ သင္းၾကည္တို႔က အားေပးခဲ့သည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားက သီခ်င္းဆိုသူမ်ားအား ပန္းႏွင့္ ပိုက္ဆံမ်ား ဆုခ်ၾကသည္။

နံနက္မွာ ဆြမ္းေလာင္းသည္။ သပိတ္လိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္က ဘုရားပြဲေတာ္ က်င္းပသည့္ ပံုစံမ်ားကို ၾကည္သာတို႔အား ရွင္းျပသည္။ သံဃာေတာ္ အပါး အေရအတြက္အလိုက္ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းမည့္ အလွဴ၀တၳဳအား အလံုအေလာက္ ျပင္ဆင္ထားရသည္။ လွဴဒါန္းမည့္သူမ်ားက တန္းစီရပ္ရင္း သံဃာေတာ္မ်ားက လိုက္လံ ခံယူေတာ္မူသည္။

ရံုးဖြင့္ရက္ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ေနေသာ္လည္း ၾကည္သာတို႔ အဖြဲ႔က ခြင့္မရရေအာင္ယူၿပီး ဘုရားပြဲသို႔ လာသည္။ ထိုဘုရားပြဲတြင္ ရြာလံုးကၽြတ္ ျပဳလုပ္ေသာ ေတာမုန္ပမ်ားျဖစ္သည့္ မုန္႔ဆီေၾကာ္၊ ပဲမုန္႔၊ ဘယာေၾကာ္၊ သေဘၤာသီးအေပါင္းေၾကာ္၊ ထန္းသီးမုန္႔၊ ေတာလက္ဖက္ရိုင္းသုပ္မ်ားကို စားဖူးခဲ့ရသည္။ အမ်ိဳးအစား စံုေသာ္လည္း ၾကည္သာတို႔ အရသာ မေတြ႔ခဲ့ပါ။ သို႔ေပမဲ့လည္း ၾကည္သာေပ်ာ္ပါသည္။ ခ်စ္ေသာ ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္အတူ အခ်ိန္ေတြကို လြတ္လပ္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကုန္ဆံုးခြင့္ရခဲ့ေသာၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ၾကည္သာကဲ့သို႔ ညြန္႔ေဇာ္လည္း ေပ်ာ္ပါသည္။ ထို႔ အတူ ျမရီႏွင့္ သင္းၾကည္တို႔လည္း ေပ်ာ္ခဲ့၇ပါသည္။

ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ

 

ယေန႔ စေနေန႔ ရံုးပိတ္ရက္ ေစ်းကားထြက္ေသာ္လည္း ၾကည္သာတို႔ ေစ်းမလိုက္ျဖစ္။ ၾကည္သာ့အခန္းေလးထဲမွာ ျမရီ သင္းၾကည္တို႔ႏွင့္ စုေပါင္းၿပီး လက္ဖက္သုပ္စားရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ေမာစရာေလးမ်ား ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ညက ၾကည့္ခဲ့ေသာ ကိုးရီးယားကား အေၾကာင္းလည္း ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ထိုစဥ္ တ့ခါး၀မွ အေဆာင္မွဴး၏ အသံ ၾကားလိုက္ရသည္။

“ၾကည္သာေရ အေဆာင္ေရွ ့မယ္ ဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္၊ သြားေတြ႔လိုက္ဦး”

ဧည့္သည္ဆိုသည့္ စကားၾကားလိုက္ရတိုင္း ၾကည္သာ့ ရင္ထဲ စိုး တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္သြားရသည္။ ထိုဧည့္သည္က ကိုကိုေမာင္မ်ားလား၊ ေမေမတို႔ လာေခၚၾကတာမ်ားလား ဆိုသည့္ အေတြးက ထမင္းလံုး တေစ ၦေျခာက္သလို။ဘယ္သူလဲလို႔လည္း မေမးရဲပါ။ ေမးလိုက္လို႔ မသိဘူးဟု ေျဖလိုက္လွ်င္ ေသခ်ာသည္ ကိုကိုေမာင္ ဒါမွ မဟုတ္ ေမေမတို႔ ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။

“ဟုတ္ကဲ့ သြားလိုက္ပါ့မယ္၊ နင္တို႔ စားႏွင့္ေနာ္ လိုက္မလာနဲ႔”

ၾကည္သာ့ အေၾကာင္းေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မသိေစခ်င္ပါ။ သူတို႔ကို ၀န္မပိေစခ်င္ပါ။ ၾကည္သာ့လက္ေတြ တုန္ေနသလိုလို။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ဆူပ္ကိုင္ထားမိသည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း စိုးတထင့္ထင့္။ ေရွ ့သို႔လည္း ရဲရဲမၾကည့္ရဲ။ ေခါင္းေလးကို ငံု႔ထားမိသည္။ ငံု႔ထားသည့္ ေခါင္းေလးကို ျဖည္းညင္းစြာ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ထင္းကနဲ႔ ျမင္လိုက္ရသည္။ ေတာက္ေျပာင္ေနေသာ ကိုကိုေမာင္၏ မိနီဆလြန္းကား။ ၾကည္သာ့ကို ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ျပံဳးေပ်ာ္ေနေသာ ကိုကိုေမာင္။ ဂရုဏာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ေနေသာ ေမေမ။ ကားေရွ ့ခန္းထဲမွာ အားကိုးတႀကီး ၾကည့္ေနေသာ ေဖေဖ။

ၾကည္သာ့ကို လာေခၚၾကတယ္ဆိုတာ ၾကည္သာ နားလည္လိုက္မိပါသည္။ ၾကည္သာ ရႈိက္ကနဲ႔ ငိုခ်လိုက္မိသည္။ မတ္တပ္ရပ္တည္ႏိူင္စြမ္းလည္း မရွိေတာ့။ ျဖည္းညင္းစြာ ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။ ကိုကိုေမာင္က လက္ေမာင္းအိုးႀကီးႏွင့္ ၾကည္သာ့ေက်ာေလးကို ေပြ႔ဖက္ရင္း ေဖးမသည္။ ၾကည္သာ ၾကမ္းတမ္းစြာ ပုတ္ခါပစ္လိုက္သည္။ ေမေမက ေဘးကေန ေဖးမသည္။

“သမီးရယ္ ာကည္သာ၊ ေမေမတို႔နဲ႔လိုက္ခဲ့ပါေနာ္၊ သမီးအတြက္ပါ၊ သမီးေကာင္းဖို႔အတြက္ပါ၊ ေမေမတို႔ေနရာကေန ၀င္ၿပီး ခံစားၾကည့္လိုက္စမ္းပါ သမီးရယ္၊ ေမေမတို႔မွာလည္း သမီးေလးတစ္ေယာက္ပဲရွိတာေလ၊ ကိုယ္တိုင္က စားႏိူင္ေသာက္ႏိူင္ရက္နဲ႔ တစ္ဥိးတည္ေးသာ သမိေးကို ေဟာဒီလို အေ၀းတစ္ေနရာမွာေနၿပီး ဒုကၡခံခိုင္းေနရတာကို မၾကည့္ရက္လို႔ပါ သမီးရယ္၊ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလာက္ပဲ ေမေမတို႔ ဘက္ကေန ၀င္ၿပီး ခံစားၾကည့္လိုက္စမ္းပါသမီးရယ္ေနာ္”

ေမေမ့မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စိတ္မေကာင္းဟန္နဲ႔ အားကိုးတႀကီး ၾကည့္ေနသည္။ ေမေမ့ကို သနားေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာ စိတ္နာမိသည္။ ေဖေဖ့ကိုလည္း လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

“လိုက္ခဲ့ပါသမီးရယ္ေနာ္“

ေဖေဖ့ႏႈတ္က “ လိုက္ခဲ့ပါ” ဆိုသည့္ စကား ထြက္က်လာမယ္မွန္း သိေသာ္လည္း အဲ့ဒီစကား ထါက္က်မလာေစခဲ့ဖို႔ ၾကည္သာ ေမွ်ာ္လင့္မိပါေသးသည္။

ၾကည္သာ့ ေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ၾကည္သာ့ဘက္မွာ ဘယ္သူမွ မရ်ိေတာ့ဘူး။ ဘယ္သူမွ ရပ္တည္မေပးေတာ့ဘူး။ စကားနည္းေအးေဆးၿပီး သမီးကို ခ်စ္သည့္ စိတ္ႏွင့္ သမီး ဆႏၵမွန္သမွ် လိုက္ေလ်ာေပးသည့္ ေဖေဖ့ကပင္ ခုလိုေျပာလာေတာ့ ၾကည္သာ ဘာတတ္ႏိူင္မွာလဲကြယ္။ သမီးဒီမွာေနရတာ၊ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ရတာ ေပ်ာ္တယ္၊ ဂုဏ္ယူတယ္လို႔လည္း မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ သမီး မႀကိဳက္တာကို အတင္းအၾကပ္ မလုပ္ပါနဲ႔လို႔လည္း မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ သမီးဘက္ကေန ၀င္ၿပီး ခံစားၾကည့္လိုက္ပါဦးလို႔လည္း မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုေမာင့္ကို မခ်စ္ပဲ တရား၀င္ မဟုတ္ေသးသည့္ ခ်စ္သူရွိတယ္ဟုလည္း မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ ၾကည္သာ ရႈိက္ကာရႈိက္ကာပဲ ငိုေနမိသည္။ ကိုကိုေမာင္ကလည္း ၾကည္သာ့ ပုခံုးေလးကို ေပြ႔ဖက္ရင္း ခပ္ဖြဖြ ပုတ္ဆဲ။

ၾကည္သာ စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ်လိုက္သည္။ မ်က္ရည္ေတြကိုလည္း သုတ္ပစ္လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာထားကိုလည္း တင္းမာ ပစ္လိုက္သည္။

“သမီး ဒီေန႔ပဲ ေမေမတို႔နဲ႔ လိုက္မလိုက္ အေျဖေပးပါ့မယ္”

ေမေမ့မ်က္နွာသည္ ျပံဳးလို႔။ ကိုကိုေမာင့္ မ်က္ႏွာသည္ ရယ္လို႔။ ေဖေဖေကာ အရမ္း၀မ္းသာေနမလား။

ၾကည္သာ အေဆာင္ထဲ ၀င္သြားသည္။ ခဏအၾကာ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ထြက္လာသည္။ ေနာက္တြင္ ျမရီပါလာသည္။

“သမီး ဘယ္လဲ”

မိခင္ျဖစ္သူက စိုးရိမ္တႀကီး ေမးသည္။

“ၾကည္သာ ကိုယ့္ကားနဲ႔လိုက္ပို႔မယ္ေလ”

“သမီး ထြက္မေျပးပါဘူး”

“သမီး တစ္ခုခု မေကာင္းတာ လုပ္မလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္”

ၾကည္သာ မေျဖပါ။

“စိတ္ခ်ပါ အန္တီ၊ သမီးတစ္ေယာက္လံုး ရွိပါေသးတယ္၊ ၾကည္သာ့ကို ကၽြန္မေစာင့္ ေရွာက္လိုက္ပါ့မယ္၊ စိတ္မပူပါနဲ႔”

“ေအးေအး ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ေနာ္သမီး”

 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

အုတ္နီမႈန္႔ေရာင္ သုတ္ထားေသာ ဇရပ္ကေလးေရွ ့သို႔ ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ ျမရီ ဆိုင္ကယ္ေလးႏွင့္ေရာက္လာသည္။ ဇရပ္ကေလးေပၚမွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်လွ်က္ မႈိင္ေတြေနေသာ ၾကည္သာ့ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ၾကည္သာ့ေဘးမွာ ညြန္႔ေဇာ္ ထိုင္လိုက္သည္။ ျမရီကေတာ့ အလိုက္တသိ ေရွာင္ခြာေပးလိုက္သည္။

ဘာ့ေၾကာင့္ေတြ႔ခ်င္ရသလဲလိုပ ညြန္႔ေဇာ္ မေမးပါ။ ၾကည္သာ့လက္ကေလးကို ခပ္ဖြဖြ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေခါင္းကေလးကို ရင္ခြင္ထက္မွာ မွီထားေစလိုက္သည္။ ၾကည္သာ ရႈိက္ကာရႈိက္ကာ ငိုေနသည္။ ၾကည္သာ့ေခါင္းေလးကို ညြန္႔ေဇာ္ လက္ကေလးႏွင့္ ေမာ့လာေစသည္။ တုန္ယင္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ မ်က္ရည္ အရႊဲသားကို ျမင္လိုက္ရသည္။ မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို ျဖည္းညင္းစြာ သုတ္ေပးလိုက္သည္။ တုန္ခါပြင့္အာေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းမည္လုပ္ကာမွ ၾကည္သာက ဖ်တ္ကနဲ႔ဆို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ၿငိမ္ခံေနလိုက္သည္။ ၾကည္သာက ေမးလာသည္။

“ညြန္႔ေဇာ္ နင္ ငါ့ကို ခ်စ္လားဟင္”

ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေမးလာေသာ ၾကည္သာ့ ႏႈတ္ကေမးခြန္း။ အဲ့လိုေမးခြန္းမ်ိဳး တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ထြက္လာခဲ့မယ္ဆိုတာ ညြန္႔ေဇာ္ ႀကိဳးေတြးထားခဲ့မိၿပီးသား။ ညြန္႔ေဇာ္ ကိုယ္တိုင္က ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာမလာေတာ့ မေအာင့္ႏိူင္တျ့ ၾကည္သာ့ ဘက္က ေမးလာတာ ဆန္းသလား။ သို႔ေပမဲ့ အေမးခံရမွာကိုလည္း ညြန္႔ေဇာ္ စိုးေၾကာက္ေနမိေသးသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ မေျဖေသးပဲ ေတြေ၀ေနၿပီးကာမွ ေျဖလိုက္သည္။

“မသိဘူး ၾကည္သာ”

မေသခ်ာ မေရရာတဲ့ ညြန္႔ေဇာ္ ႏႈတ္က ထြက္က်လာခဲ့ ျခင္းေၾကာင့္ ၾကည္သာ့ ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းသြားရသည္။ နဂိုက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကိုသာ ၾကားရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့သည္ကိုး။

“ေျဖပါ ညြန္႔ေဇာ္ ၊ နင္ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ မဟုတ္လား”

“ဘာ့ေၾကာင့္ ဒါေတြ လာေမးေနရတာလဲ ၾကည္သာ”

“ဘာ့ေၾကာင့္လဲလို႔ မေမးပါနဲ႔ ညြန္႔ေဇာ္ ၊ ေသခ်ာတဲ့ အေျဖကိုပဲ ေပးပါ၊ နင္ငါ့ကို ခ်စ္လား”

ခဏေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္ ေတြေ၀ေနေသးသည္။

“ခ်စ္ေတာ့ ခ်စ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့…”

“ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ေနာက္မွာ ဒါေပမဲ့ေတြ မပါပါနဲ႔ ညြန္႔ေဇာ္ ၊ နင္ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္၊ ခ်စ္လွ်က္နဲ႔ ဘာ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ မျဖစ္ႏိူင္ဘူး မခ်စ္ဘူးလို႔ မေျပာပါနဲ႔ ညြန္႔ေဇာ္ ”

ညြန္႔ေဇာ္ လ်င္ျမန္စြာပဲ ေခါင္းညိတ္လိုက္ပါသည္။

“အင္း အင္း ခ်စ္တယ္၊ ငါ ၾကည္သာ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္”

ညြန္႔ေဇာ္ ႏႈတ္က ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို ပီပီသသၾကားလိုက္ရေပမဲ့ ၾကည္သာ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးကေတာ့ ျပံဳးေယာင္ သမ္းမသြားပါ။ ၾကည္သာျပတ္သားစြာပဲ ေမးလိုက္သည္။

“နင္ ငါ့ကို လက္ထပ္မလား”

မထင္မွတ္ထားသည့္ ေမးခြန္းေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ လ်င္ျမန္စြာ မ်က္ႏွာလႊဲသည္။ ေခါင္းကို တြင္တြင္ ခါယမ္းလိုက္သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ျပတ္သားစြာပဲ ေျဖလိုက္သည္။

“မျဖစ္ႏိူင္ဘူး”

“ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ညြန္႔ေဇာ္ ၊ နင္ ငါ့ကို ခ်စ္ရဲ့သားနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ လက္မထပ္ႏိူင္ရမွာလဲ၊ ခ်စ္တယ္ဆိုတာက လက္ထပ္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ နင့္ဘ၀နဲ႔ ငါ့ဘ၀က ….”

“ေတာ္ပါေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္၊ ခ်စ္ရဲ့သားနဲ႔ ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ မခ်စ္ဘူး မျဖစ္နိူင္ဘူးလို႔ မေျပာပါနဲ႔လို႔ ေျပာထားတယ္ေကာ၊ ညြန္႔ေဇာ္ နင္လည္း သိသားနဲ႔၊ အခ်စ္မွာ ဂုဏ္ပကာသနေတြမပါဘူးဆိုတာ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အခ်စ္ေတြ ခိုင္ၿမဲဖို႔ပဲ အဓိက မဟုတ္လား”

“နင္ေျပာတာလဲ မွန္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ နင့္အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ ငါ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းက အမ်ားႀကီး ကြာျခားတယ္၊ ရာထူးခ်င္းလည္းကြာတယ္၊ ပညာေရးလည္း ကြာတယ္၊ ငါ့ဘ၀က အၿမဲတမ္း ေအာက္ေျခ အဆင့္မွာ…”

“ေတာ္စမ္းးးး”

ၾကည္သာ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္လိုက္ေပမဲ့ ညြန္႔ေဇာ္က ဂရုမစိုက္ပဲ ဆက္ေျပာသည္။

“ငါဆံုးျဖတ္ခ်က္  ခ်ထားတယ္၊ ငါလူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္ခ်စ္ ဘယ္ေတာ့မွ လက္မထပ္ဘူး၊ ဘာေၾကာင့္ဆို ငါ့မွာ ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုရွိတယ္၊ အဲ့ဒီရည္မွန္းခ်က္ မျပည့္မခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ လက္မထပ္ဘူး၊ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးၿပီး အၿမဲတမ္း ေအာက္ေျခ အဆင့္မွာ ေနရတျ့ ငါ့ဘ၀ကို ငါအားမရဘူး၊ စိတ္နာတယ္၊ ငါ့ထက္ ပညာေရး သာလြန္ၿပီး ရာထူးႀကီးတဲ့ လူေတြကိုလည္း ငါမနာလိုဘူး၊ ငါ့ဖာသာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆင္းရဲဆင္းရဲ ဘယ္ေတာ့မွ လမ္းမွား မလိုက္ဘူး၊ သူမ်ားဆီမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ခိုကပ္မစားဘူး၊ ငါ့မွာ ပညာေရးေကာင္းဖို႔ ရာထူးႀကီးဖို႔ အမွတ္ေကာင္းခဲ့ေပမဲ့ ငါ့ဘ၀အေျခအေနေၾကာင့္ လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးခဲ့ရတာကို ဘယ္ေတာ့မွ မေက်နပ္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အခြင့္အေရးရွိေသးတျ့ ငါ့ညီေလးကို ပညာေရးေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာကိျဖစ္ေအာင္ ရာထူးႀကီးတဲ့ လူျဖစ္ေအာင္ ေျမေတာင္ ေျမ  ွာက္ေပးမယ္၊ ငါ့ညီေလးကို ငါရည္မွန္းထားသလို မျဖစ္ေသးသေရြ႔ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ လက္မထပ္ဘူး၊ ”

ရွည္လ်ားစြာ ေျပာေနတဲ့ ညြန္႔ေဇာ္ ပါးကို ၾကည္သာက ျဖန္းကနဲ႔ ရိုက္ခ်လိုက္သည္။ နာနာက်ည္းက်ည္းပင္ ေျပာပစ္လိုက္သည္။

“အရူး။ ဒါနဲ႔မ်ား ဘာ့ေၾကာင့္ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာေသးလဲဟင္၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ”

“ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ ၾကည္သာ”

ၾကည္သာ မေျပာခ်င္ဆံုးစကားကို ေျပာရေတာ့မည့္ အေျခအေနကေရာက္ေနေပၿပီ။

“မယံုဘူး၊ နင္ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ မယံုဘူး၊ နင္ ငါ့ကို မနာလို ျဖစ္ေနတာ၊ နင္ ငါ့ကို အႏိူင္ယူခ်င္ေနတာ၊ ေကာင္းၿပီေလ၊ နင္ ငါ့ကို ဒီေလာက္ေတာင္ မနာလို ျဖစ္ေနလည္း အႏိူင္ယူခ်င္ေနလည္း ငါ အရႈံးေပးလိုက္ပါ့မယ္၊ လူယုတ္မာေကာင္”

ၾကည္သာ့လက္ေတြက တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ေပမဲ့ မနည္းအားတင္းၿပီး ပါးကို ခပ္နာနာ ရိုက္ခ်လိုက္ပါသည္။ ညါန္ပေဇာ္က ခုလို ျပတ္သားစြာ ေျပာေနၿပီ ဆိုမွေတာ့ ၾကည္သာ့အေပၚ မုန္းလာေအာင္ ဖန္တီးရံုပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့။ ၾကည္သာ လ်င္ျမန္စြာ လွည့္ထြက္သြားသည္။

“ၾကည္သာ နင္ဘာေျပာလိုက္တယ္၊ အရႈံးေပးမယ္ ဟုတ္လား၊ ဘာအဓိပ္ပါယ္လဲ”

ၾကည္သာ မေျဖေတာ့ပါ။ လွည့္လည္း မၾကည့္ေတာ့ပါ။ ခုခ်ိန္မွာ မေျဖပါရေစနဲ႔ အခ်စ္ေရလို႔သာ စိတ္ထဲက ေရရြတ္ေနမိပါသည္။

ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းကို တါင္တြင္ ခါယမ္းရင္း က်န္ခဲ့သည္။ ညြန္႔ေဇာ္ ငိုရပါသည္။ အခ်စ္ဦးကို ခုလိုေျပာျပလိုက္သျဖင့္ ၾကည္သာ အရမ္းစိတ္ထိခိုက္သြားခဲ့မွာေပါ့။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ၾကည္သာ။

“ေပ်ာ္ေအာင္သာ ေနရစ္ခဲ့ေပေတာ့ အခ်စ္ဦးေရ”

ၾကည္သာ့ ရင္တြင္းဆု။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

အပ်ိဳေဆာင္က လမ္းေလးအတိုင္း မိနီဆလြန္းကားေလး ျဖတ္လာသည္။ ၾကည္သာ၏ ျပင္ဆင္မႈေတြက အခ်ိန္ၾကာသြားေသာေၾကာင့္ ကားေလးထြက္လာခ်ိန္သည္ ၀န္ထမ္းမ်ား ရံုးသြားခ်ိန္ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္သြားသည္။ အျပန္လမ္းက ညြန္႔ေဇာ္တို႔ ရြာသြားမည့္ လမ္းမႀကီးကို ျဖတ္သြားရသည္။ ကားေနာက္ခန္းမွာ မွန္ကို အလုံပိတ္ၿပိး ၾကည္သာ တိတ္ဆိတ္စြာ လိုက္ပါလာသည္။

ေရွ ့တြင္ စက္ဘီးေလးတစ္စီးႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ကို ကိုကိုေမာင္ ျမင္လိုက္သည္။ အနားနားေရာက္ကာမွ သူ႔ကို လမ္းျပေပးခဲ့ေသာ ေကာင္ေလးမွန္း သိလိုက္သည္။ ႏႈတ္ဆက္စကားေလး ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ အေတာ္ေ၀းေ၀းဆီ ေက်ာ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ။

ညြန္႔ေဇာ္ စက္ဘီးကို ဘာရယ္မသိ ရပ္လိုက္မိသည္။ ေနာက္သို႔ သမင္လည္ျပန္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကားေလးက အေကြ႔ဆီ ခ်ိဳးေကြ႔သြားတာ ျမင္လိုက္ရသည္။ ထိုကားေလး ညြန္႔ေဇာ္ ေဘးနားမွာ ျဖတ္သြားခဲ့စဥ္ ကားထဲမွာ ၾကည္သာ့ ပံုရိပ္ေလးမ်ား ျမင္ေယာင္လိုက္မိသလားလို႔။ ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ မျဖစ္ႏိူင္ေလာက္ပါဘူး။

ညြန္႔ေဇာ္ စိုးရိမ္ေနမိသည္။ ၾကည္သာ ထြက္မ်ား ထြက္သြားခဲ့ၿပီလား။ ၿပီးခဲ့သည့္ ကိစၥေလးေလာက္ႏွင့္ အလုပ္ကေနေတာ့ ထြက္သြားလိမ့္မည္မထင္။

ယာဥ္ရပ္နားသည့္ေနရာေလးမွာ ၾကည္သာ့ကို ေစာင့္ေနမိသည္။ ၾကည္သာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးကိုလည္း ရွာေနမိသည္။ မေတြ႔။ ေစာေသးေသာေၾကာင့္ ၾကည္သာ ရံုးမလာေသးတာလား။ ေတြ႔ရင္လည္း ၾကည္သာက စိတ္နာနာႏွင့္ စကားေျပာပါဦးမလား။ ညြန္႔ေဇာ္ကေကာ ၾကည္သာႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ရဲပါ့မလား။

ရံုးေရာက္ေတာ့ တန္းစီရန္ ေနရာယူၾကသည္။ ၾကည္သာ့ကို ရွာမိသည္။ မေတြ႔။ ၾကည္သာ တစ္ေယာက္သာ လစ္လပ္ေနသည္။ မန္ေနဂ်ာက ေရွ ့မွာ လာရပ္သည္။ ၾကည္သာ့အေၾကာင္း ေတြးေနျခင္းောကာင့္ မန္ေနဂ်ာ၏ စကားကို ညြန္႔ေဇာ္ စိတ္မ၀င္စား။ “ၾကည္သာ အလုပ္ထြက္သြားၿပီ” ဆိုသည့္ မန္ေနဂ်ာ၏ စကားောကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ ေခါင္းေထာင္သြားရသည္။

“မေန႔က သူ႔မိဘေတြ လာေခၚတယ္၊ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးကို အေ၀းမွာ မထားခ်င္လို႔ အၿပီးလာေခၚတာလို႔ေ ျပာတယ္”

ဆက္လက္ေျပာျပေနေသာ မန္ေနဂ်ာ့စကားကို ညြန္႔ေဇာ္ နားေထာင္ႏိူင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါ။ ၾကည္သာ ထြက္သြားၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ ရႈိက္သံႀကီးက ထြက္ေတာ့မတတ္။ မ်က္ရည္မ်ားက က်ခ်င္ခ်င္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သတိမထားမိေစရန္ ရိႈက္သံႀကီး မထြက္ေအာင္ မ်က္ရည္မ်ား မက်ေအာင္ အလ်င္အျမန္ထိန္းလိုက္ရသည္။

တကယ္ေကာ ဟုတ္ရဲ့လား။ ညြန္႔ေဇာ္ကို စိတ္နာၿပီး အလုပ္ထြက္သါားခဲ့ၿပီးမွ တမင္တကာ မိဘေတါ လာေခၚလိုပ ဆိုၿပီး လိမ္ေျပာခဲ့တာလား။ “ေကာင္းၿပိေလ နင္ ဒီေလာက္ မနာလိုျဖစ္ေနလည္း အႏိူင္ယူခ်င္ေတလဲ ငါ အရႈံးေပးပါ့မယ္“ ၾကည္သာ့ စကားေလး ျပန္လည္ ၾကားေယာင္ေနမိေပသည္။ ၾကည္သာ တကယ္ပဲ အရႈံးေပးသည့္ အေနျဖင့္ အလုပ္ထြက္သြားခဲ့တာလား။ ၾကည္သာ့ လုပ္ရပ္က ကေလး ဆန္းလြန္းမေနဘူးလား။ ညြန္႔ေဇာ္ ကလည္း အရမ္းအျပစ္ႀကီးတဲ့ တရားခံ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီေပါ့။ တန္းစီၿပီးေနာက္ သင္းၾကည္ဆီ အလ်င္အျမန္ေျပးသြားလိုက္သည္။

“မိဘေတြလာေခၚလို႔ ၾကည္သာအလုပ္ထြက္သြားတာ တကယ္ဟုတ္ရျ့လား သင္းၾကည္”

“ငါလည္း ေသခ်ာမသိဘူး ညြန္႔ေဇာ္၊ ျမရီသိေလာက္တယ္၊ သူ႔ကို သြားေမးၾကည့္လိုက္ပါလား”

တန္းစီၿပီးေနာက္ ေန႔စဥ္လုပ္ရသည့္ သန္႔ရွင္းေရး အလုပ္ကိုပင္ မလုပ္ေတာ့ပဲ ျမရီဆီ အေျပးကေလး လွမ္းလိုက္သည္။

“ျမရီ နင္သိလား၊ ာကည္သာ ဘာ့ေၾကာင့္ အလုပ္ထါက္သါားတာလဲ နင္သိလားဟင္။ ငါ့ကိုေျပာျပပါ”

ေလာေနေသာ ညြန္႔ေဇာ္ကို ျမရီက ဂရုဏာသက္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။

“သူ သူ ငါ့ကို စိတ္နာလို႔ အလုပ္ထြက္သြားတာလားဟင္”

“မဟုတ္ပါဘူး ညြန္႔ေဇာ္ ၊ နင့္မွာ အျပစ္မရွိပါဘူး။၊ ၾကည္သာ့ မိဘေတြက ခ်မ္းသာတယ္၊ ၾကည္သာ ဘာမွ မလုပ္ပဲ တစ္သက္ထိုင္စားႏိူင္ေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းသာတယ္၊ ဒါ့ောကာင့္ တစ္သိးတည္းေသာသမီးေလးကို အေ၀းမွာ မထားရက္လို႔ ေခၚသြားတာပါ၊ ၿပီးေတာ့…”

ျမရီက စကားကို ရပ္ထားလိုက္သည္။

“ၿပီးေတာ့  ဘာလဲ”

ညြန္႔ေဇာ္ ေလာေနေပမဲ့ စိတ္ရွည္ရွည္ထားသည္။

“အင္းးး ၾကည္သာ မေျပာေပမဲ့ ငါသိတယ္ ညြန္႔ေဇာ္ ၊ ၾကည္သာ့ဆီ ဖုန္းေကာေတြလာတိုင္း ၾကည္သာ မသိေအာင္ ငါေနာက္ကေန ခိုးခိုး နားေထာင္တယ္၊ ၾကည္သာ့ကို မိဘေတြက လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေပးစားဖို႔ စီစဥ္ေနၾကတယ္၊ အဲဒီအမ်ိဳးသားနာမည္က ကိုကိုေမာင္တဲ့”

ျမရိစကားဆံုးေတာ့ ေလာကႀကီး ပတ္ခ်ာလည္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ညြန္႔ေဇာ္ အားလံုးကို နားလည္လိုက္သည္။ ၾကည္သာ ၀မ္းနည္းစရာေတြ ၾကံဳတိုင္း ညြန္႔ေဇာ္ ရင္ခြင္မွာ ဘာေၾကာင့္ လာလာခိုနားရတာကိုလည္း နားလည္လိုက္မိပါၿပီ။ ညြန္႔ေဇာ္ သိပ္ကို မိုက္မဲခဲ့သည္။ ၾကည္သာဘာလိုပ ၀မ္းနည္းေနရသလဲလို႔ မေမးခဲ့တာကိုလည္း ေနာင္တရမိသည္။ မိန္းကေလးတန္မဲ့ ဘာ့ေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းႀကီး လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းရတာကိုလည္း နားလည္းလိုက္မိပါၿပီ။ ၾကည္သာ သိပ္ကို ဗ်ာမ်ားေနခဲ့မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း တကယ္တမ္း အေသအခ်ာေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္သမွ်အားလံုးဟာ အေကာင္းအတိုင္းပါပဲ။ ညြန္႔ေဇာ္ သာ ၾကည္သာ့ ေတာင္းဆိုမႈကို လက္ခံခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့ ညြန္႔ေဇာ္ ဘ၀ထဲမွာ ၾကည္သာ့ ဘ၀ေလး ဘယ္ေလာက္မ်ား နစ္မြန္းေနလိုက္ရွာမလဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း ၾကည္သာ့ကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရၿပီဆိုသည့္ အသိက ညြန္႔ေဇာ္ကို ခံစားရေစပါေသးသည္။

ျမရီကမ္းေပးေသာ ဓာတ္ပံုေလးေတြကို ယူလိုက္သည္။ ခ်စ္ေသာ ၾကည္သာႏွင့္အတူ လက္ပံပင္ေအာက္မွာ ရိုက္ထားခဲ့ေသာ ဓာတ္ပံုေလးေတြ။ ညြန္႔ေဇာ္ ရင္ထဲ လႈိက္ကနဲ႔ ခံစားလိုက္ရသျဖင့္ မ်က္ရည္စက္ေလးက ဓာတ္ပံုေလးေပၚ ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားသည္။ မ်က္ရည္စက္ေလးကို ညါန္႔ေဇာ္ လ်င္ျမန္စြာပဲ ခပ္ဖြဖြ သုတ္ပစ္လိုက္သည္။ သည္ဓာတ္ပံုေလးေတြက ၾဝကည္သာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သက္ဆံုးထိတိုင္ အမွတ္တရ ျဖစ္က်န္ချ့မဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဆးသားေတြ ပ်က္ကုန္လို႔ မျဖစ္။ တစ္သက္လံုး သိမ္းထားရမည္။ ဓာတ္ပံုေလးေတြေပးခဲ့ေသာ ၾကည္သာ့ကို လည္း ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

“နင့္ကို ေပ်ာ္ေအာင္ ေနပါလို႔ပဲ မွာလိုက္တယ္၊ ငါသြားေတာ့မယ္ေနာ္”

ညြန္႔ေဇာ္လည္း ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ၾကည္သာ့ကို ပါးလိုက္ခ်င္ပါေသးသည္။ တစ္ျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ခြင္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနပါလို႔” သာ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ဗင္ကားျဖဴေလး ေျပးေနသည္။ စိမ္းလန္းေသာ ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ားဆီ။ ထို စိမ္းလန္းေသာ ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ားရဲ့ အေပၚမွာ ထ့ုးျဖဴျဖဴ အုတ္ဂူမ်ားစြာ။ ကားထဲမွ ေဒါက္ဖိနပ္လွလွေလးႏွင့္ ျဖဴေဖြးသြယ္လ်ေသာ ေျခတံေလးက ကားေရွ ့ခန္းထဲမွ ထြက္လာသည္။ ထိုမိန္းကေလးကား ေရႊစင္။ လက္ထဲတြင္ အနီေရာင္ နွင္းဆီပန္းစည္းႀကီး။ ဆမေမ့ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်လွ်က္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာေမေမ။ ေမေမသိပ္ကို ၀မ္းနည္းေနသလား။ ေဖေဖ့ကို အရမ္းပဲ လြမ္းေနသလား။ ေမေမ့ကို မေစာင့္ေတာ့ပဲ ေဖေဖ၏ အုတ္ဂူျဖဴျဖဴးေလးေပၚမွာ ပန္းစည္းကို တင္လိုက္သည္။ေဖေဖ့ကို ရည္မွန္းၿပီး ၀တ္ခ်လိုက္သည္။ အုတ္ဂူကိုလည္း ညင္သာစြာ ပြတ္သပ္ ကိုင္တြယ္လိုက္မိသည္။ ေနာက္ အေတာ္ေ၀းေ၀းမွာ ေမေမရပ္ေနသည္။ ေမေမဘာေၾကာင့္ ေဖေဖ့ေရွ႔ မလာရသလဲ။ ေဖေဖႏွင့္ စကားမေျပာခ်င္ဘူးလား။

ေဒၚၾကည္သာ ေခါင္းကို ခါယမ္းေနမိပါသည္။ ေဒၚၾကည္သာသည္ ကိုကိုေမာင့္အား အလြမ္းပါဘူး။ ခုလို အုတ္ဂူေရွ ့ကိုလည္း လာေရာက္ ၾကည့္ခ်င္စိတ္ မရွိပါဘူး။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကိုယ့္ခင္ပြန္းသည္ကို သတိရသင့္ပါသည္။ အုတ္ဂူေလးေရွ ့မွာ လြမ္းေနမိသည့္အေၾကာင္း၊ ျပဳသမွ် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ မ်ားစြာ အတြက္ သာဓုေခၚပါဟုလည္း ေျပာသင့္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဒၚၾကည္သာ မေျပာခ်င္ပါ။ လြမ္းလည္း မလြမ္းမိပါ။ ေဒၚၾကည္သာ့ စိတ္အစဥ္က ခင္ပြန္းသည္ ဆံုးပါးသြားၿပီးေနာက္ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္ဆီသို႔သာ။ ခုလို ခင္ပြန္းသည္ေရွ ပမွာ အျခားတစ္ပါးေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဆီသို႔ စိတ္ေရာက္ေနျခင္းက တမလြန္မွ ခင္ပြန္းသည္ အေပၚ ရက္စက္လြန္းရာက်သည္။ ေဒၚၾကည္သာ၏ ျဖစ္အင္က အျပစ္ရွိသည္။ ဒါကို ေဒၚၾကည္သာ ကိုယ္တိုင္လည္း သိပါသည္။ ေဒၚၾကည္သာ စိတ္ထဲကေန တစ္ခုသာ ေျပာႏိူင္သည္။ “ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုကိုေမာင္” ဟုသာ။ ကားဆီသို႔ အေျပးလွမ္းလိုက္သည္။ ကားတံခါးပိတ္သံ ေရႊစင္ၾကားလိုက္ရသည္။ ေမေမျပန္ခ်င္ေနၿပီထင္သည္။ ေရႊစင္လည္း ေဖေဖ့အား ဦးညြတ္ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကားဆီသို႔ သြက္သြက္လွမ္းလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

အခ်ိန္ေတြလည္း ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီေပါ့။ ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ ေရႊစင္တို႔ပင္ ေအာင္စာရင္း ထြက္ခဲ့ၿပီ။ ေပတိုး မိအာႏွင့္ ေရႊစင္တို႔ B.E အား ရိုးရိုးသာ ေအာင္ခဲ့ၾကၿပီး ညြန္႔ေသာ္ တစ္ေယာက္သာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အားလံုး ထပ္တူထပ္မွ် ေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္။ စာေမးပြဲေအာင္ျမင္သည့္ အထိမ္းအမွတ္အေနႏွင့္ ညြန္႔ေသာ္က အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးတြင္ ေပ်ာ္ပြဲစား က်င္းပမသည္ဟုဆိုသည္။ အားလံုးက သေဘာတူၾကသည္။ ျပင္ဆင္စရာရွိသည္မ်ားကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကူညီမည္ဟုဆိုေသာ္လည္း ညြန္႔ေသာ္က ျငင္းခဲ့သည္။ သူႏွင့္ သူ၏ ကိုေဖတို႔သာ ျပင္ဆင္မည္ဟု ဆိုသည္။ ေသာ္၏ ကိုေဖကလည္း ခုလိုပြဲဳေလး က်င္းပဖို႔အတြက္ အလြန္စိတ္အားထက္သန္ေနသည္ဟု ဆိုသည္။

အိမ္ကေလးက က်ဥ္းေသာေၾကာင့္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မ်ားမ်ား မေပးလိုက္ရ။ အခန္းေလးက ကာရာအိုေက အခန္းေလးသာသာ။ ကာရာအိုေက ဆိုရန္လည္း ျပင္ဆင္ထားသည္။ မီးပန္းေလးမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားလိုက္သည္။ ကိုေဖက မုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္ေနသျဖင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။

ညေမွာင္ရီပ်ိဳးစမွာ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ ေရႊစင္၏ ကားေလးႏွင့္ေရာက္လာသည္။ ေသာ္က ၀မ္းသာအားရ ဆီးႀကိဳသည္။ ေနရာထိုင္ခင္းေပးသည္။ ကိုေဖက စားေသာက္ဖြယ္မ်ား၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ လက္ဖက္သုပ္၊ ေက်ာက္ေက်ာ၊ အေအးမ်ား လာခ်သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကူညီေပးမည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း ကိုေဖက အသာထိုင္စားေနပါဟု ဆိုသည္။

“ဘာမွ မလုပ္နဲ႔ သားတို႔ သမီးတို႔ ဘာမွအားမနာနဲ႔၊ ဒီမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေန၊ အားရပါးရ စားၾက ဟုတ္ၿပီလား”

 

ကိုေဖ့ အသံေတြက ေမတၱာသံေတြပါသည္။ ေႏြးေထြးမႈေတြပါသည္။ မ်က္ႏွာ အမူအရာက ျမင္ရသူ၏ စိတ္ကို ေအးခ်မ္းေစသည္။

ကိုေဖ့ကို ေရႊစင္ ၾကည့္ေနမိသည္။

“ေသာ့္ကိုေဖက ေသာ္ႏွင့္ သိပ္တူတာပဲေနာ္”

“ဟုတ္လို႔လားေရႊစင္ရ၊ ေသာ္ေတာ့ ကိုေဖနဲ႔ တူတယ္လို႔ တစ္ခါမွ မျမင္မိပါဘူး”

“တကယ္တူတာ ေသာ္ရဲ့၊ လံုး၀ ခၽြပ္စြပ္ပဲ၊ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ ေသာ္လိုပဲ မိန္းကေလးေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္”

ေရႊစင့္စကားေၾကာင့္ ေသာ္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေလသည္။ ေသာ္ရယ္စဥ္ ေရႊစင္က ႏႈတ္ခမ္းေလးစူၿပီး မ်က္ေစာင္းထိုးေနသည္။

“ဟုတ္မွလဲ ေျပာစမ္းပါ ေရႊစင္ရ၊ ကိုေဖ့ရဲ့ေဘးမွာ မိန္းကေလးေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ မေနလို႔ပဲ ခုခ်ိန္ထိ လူပ်ိဳႀကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့”

“ဟင္”

ညြန္႔ေသာ္ စကားေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ ၿပိဳင္တူ အာေမဍိတ္သံမ်ား ထြက္သြားၾကသည္။ ေသာ့္ကို နားမလည္ေသာ ထူးဆန္းေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ေနာကသည္။ ညြန္ပေသာ္လည္း အားလံုးစားေသာက္ၿပီးေနာက္တြင္ ရွင္းျပမည့္ ကိစၥအား လႊတ္ကနဲ႔ ေျပာလိုက္မိသည္။

“ေသာ္ ဘာေျပာလိုက္တယ္၊ ေသာ့္ကိုေဖက လူပ်ိဳႀကီး ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ေရႊစင္၊ ေသာ္က ကိုေဖ့ကို ဘာေၾကာင့္ ကိုေဖလို႔ ေခၚသလဲဆိုတာ ပထမႏွစ္တက္စဥ္တုန္းက ေမးခဲ့တယ္ မဟုတ္လား၊ အဲ့ဒီေတာ့ ေသာ္က ေသာ့္ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ေသာ့္ကိုေဖရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္တဲ့ အခါမွ ေျပာျပမယ္လိုပ ကတိေပးခဲ့တယ္ မဟုတ္လား၊ အခုေတာ့ ေျပာဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ၊ အခုေျပာျပမလို႔သာ ခုလိုပြဲေလး က်င္းပတာေပါ့”

“ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ၊ ငါတို႔လည္း ႏႈတ္က်ိဳးေနေတာ့ ေမးရမွာေမ့ေနတယ္၊ ေျပာျပေလ ငေသာ္ရဲ့၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ကိုေဖလို႔ ေခၚရသလဲဆိုတာ”

မိအာက ေမးေတာ့  ေသာ္က ခဏေစာင့္ဆိုၿပီး မီးဖိုခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။ ကိုေဖ့လက္ကို အတင္းဆြဲေခၚလာသည္။ ကိုေဖက ရွက္ရွက္ႏွင့္ ျငင္းေနပံုရသည္။

“ထိုင္ ကိုေဖ၊ ကိုေဖ့ကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္၊ သူက ေပတိုး၊ သူက မိအာ၊ သူက ကေလးရဲ့ ခ်စ္သူ ေရႊစင္ေပါ့”

ေရႊစင္က ေသာ့္လက္ကေလးကို ဆြဲဆိတ္လိုက္သည္။ ကိုေဖ့ကို ေရႊစင္ မရဲတရဲ ၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုေဖကလည္း ေရႊစင့္ကို ၾကည့္ေနသည္။ ေရႊစင္ ရွက္ကာ ေခါင္းေလး ငံု႔သြားသည္။

“ကေလးရဲ့ ခ်စ္သူက ေတာ္ေတာ္ လွတာပဲေနာ္”

ေရႊစင္ အသံေလးထါက္ေအာင္ပင္ ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္မိသည္။

“ကိုေဖ့ရဲ့ ကေလးကို ေစာင့္ေရွာက္ေနာ္ ကေလးမ”

“ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖ”

ဆိုေတာ့ ေသာ္က လက္ညွိဳးေလးကို ႏႈတ္ခမ္းေလးမွာ ေတ့ၿပီး ရွဴးတိုးတိုးဆိုသည့္ အဓိပ္ပါယ္ႏွင့္။

“ကိုေဖရဲ့၊ ကေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုေဖ့ကို ကေလးက ဘာ့ေၾကာင့္ ကိုေဖလို႔ ေခၚသလဲဆိုတာ သိခ်င္ေနၾကတယ္”

“ဘယ္လို၊ ကေလးက အဲ့ဒီအေၾကာင္းေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို မေျပာရေသးဘူးေပါ့ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ကိုေဖရ၊ ကိုေဖ့ရဲ့ရည္မွန္းခ်က္၊ ကေလးရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ မျပည့္ေသးသေရြ႔ မေျပာျပဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ ကိုေဖရ၊ ခုေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္ၿပီမို႔ ေျပာျပဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီကိုေဖ”

“ကေလးက ေတာ္ေတာ္ လွ်ိဳ႔၀ွက္တာပဲေနာ္”

“ကိုေဖက ေသာ့္ရဲ့ ေဖေဖမဟုတ္ပါဘူး၊ အစ္ကို အရင္းပါ သိၿပီလား”

“ဟင္၊ ဟာ ၊ အို”

“ဟဲ ဟဲ သူငယ္ခ်င္းတို႔ သိပ္အံ႔ၾသသြားမွာေပါ့ေနာ္၊ကိုေဖ ေသာ့္အရါယ္ေလာက္တုန္းကမွ ေသာ့္ကို ေမြးတာေလ၊ ေသာ့္မိဘေတြက အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ငါးဆယ္နီးနီးေလာက္မွာ ေမြးတာေပါ့၊ အခုေတာ့ မိဘေတြ ဆံုးကုန္ၾကၿပီ၊ လူမမယ္ေလး ေသာ့္ကို ကိုေဖက အစ္ကိုႀကီးေတာ့ အဖအရာ ဆိုသလို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကေန အခုအခ်ိန္ထိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လာခဲ့တာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုေဖက ေသာ့္ရဲ့ ေက်းဇူးရွင္ေပါ့၊ အစ္ကိုဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ အေဖဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အစ္ကို တစ္၀က္ အေဖ တစ္၀က္ေရာစပ္ၿပီး ကိုေဖလို႔ ေခၚတာေပါ့”

ကိုေဖ၏ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနသည္ကို အားလံုး ျမင္လိုက္ရသည္။ ေသာ္က ကိုေဖ၏ မ်က္ရည္မ်ားကို ညင္သာစြာ သုတ္ေပးလိုက္သည္။

“ကိုေဖ့ကို ကေလး အရမ္းခ်စ္တယ္၊ ကေလးကို ကေလးကို ခုခ်ိန္ထိ ျပဳ ောင့္ေရွာက္လာခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ ကိုေဖ”

ေသာ့္စကားအဆံုးမွာ ကိုေဖက ရႈိက္သံႀကီးႏွင့္ေျပာလာသည္။

“လိမၼာလိုက္တဲ့ ကေလး”

ေသာ့္ ေခါင္းေလးကို ပြတ္သပ္ေပးေနလိုက္သည္။ ေသာ္က ကိုေဖ့ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေပြ႔ဖက္ပစ္လိုက္သည္။

“အခုေတာ့ ကေလး အလွည့္ေရာက္ၿပီကိုေဖ၊ ကေလး M.E အထိဆက္တက္ခ်င္ေပမဲ့ မတက္ေတာ့ပါဘူး၊ အလုပ္ရေအာင္ ရွာမယ္၊ ကေလးလစာနဲ႔ ကိုေဖ့ကို နားနားေနေန ေနေစမယ္၊ အလုပ္ရၿပီးကာမွ M.E ကို ဆက္တက္ဖို႔ မတက္ဖို႔ စဥ္းစားမယ္၊ ကိုေဖ့ရည္မွန္းခ်က္က ကေလးကို B.Eအထိပဲ ေအာင္ေစခ်င္တာ မဟုတ္လား၊ ကေလး တာ၀န္ေက်ပါတယ္ေနာ္ ကိုေဖ”

“ေအးပါကြာ္ ၊ ကေလးတာ၀န္ေက်ပါတယ္၊ လိမၼာလိုက္တဲ့ ကေလးရယ္၊ ကေလးကို M.E အထိ ဆက္တက္ေစဖို႔ ကိုေဖ မစြမ္းေဆာင္ႏိူင္တာ စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြယ္”

“ရပါတယ္ ကိုေဖရယ္၊ သူငယ္ခ်င္းတို႔ သိလား၊ ကိုေဖကေလ ေသာ့္ကို အရမ္းေမွ်ာ္လင့္ထားတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္မို႔ ဘယ္မိန္းကေလးကို မွ စိတ္မ၀င္စားပဲ အခုအခ်ိန္ထိ လူပ်ိဳႀကီး လုပ္လာခဲ့တာ”

ေသာ့္ စကားရဲ့ေနာက္မွာ ကိုေဖ့ဆီက ရႈိက္သံႀကီး ဆင့္ကာဆင့္ကာ ထြက္လာသည္။ အားလံုး၏ မ်က္လံုးေတြက ကိုေဖ့ဆီ ေရာက္သြားၾကသည္။ ကိုေဖ့ကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္သြားၾကသည္။

“ကေလးရယ္ ကိုေဖ့မွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရွိခဲ့ပါတယ္၊ အဲ့ဒီမိန္းကေလးကလည္း ကိုေဖ့ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္၊ ကိုေဖ့ဘ၀က ႏြမ္းပါးတယ္၊ ပညာေရးလည္း နိမ့္က်တယ္၊ ရာထူးအဆင့္အတန္းကလည္း အၿမဲတမ္း ေအာက္ေျခမွာပဲ၊ သူကေတာ့ ခ်မ္းသာတယ္ ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔သူေပါ့၊ ပညာေရးလည္းေကာင္း၊ ရာထူးလည္းေကာင္းေပါ့၊ တစ္ေန႔ ကိုေဖ့ကို သူ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတယ္၊ ကိုေဖ့ဘ၀က အရာရာ နိမ့္က်သူဆိုေတာ့ သူနဲ႔ မတန္ဘူးဆိုၿပီး သူ႔ ေတာင္းဆိုမႈကို ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္၊ ကေလးကို ခုအေျခအေနထိ မရာက္မခ်င္း ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ လက္မထပ္ဘူးဆိုတဲ့ ဆင္ေျခကို အမွတ္မထင္ေပးခဲ့လိုက္မိတယ္။ ကိုေဖ့ထက္ ပညာေရးေကာင္းတဲ့သူ ရာထူးႀကီးတဲ့သူေတြကိုလည္း မနာလိုျဖစ္မိတယ္ ေျပာလိုက္မိေတာ့ သူ ကိုေဖ့ကို စိတ္အနာႀကီးနာၿပီး ပညာေရးနဲ႔ ရာထူးကိုစြန္႔ပစ္ခဲ့တယ္၊ ၀န္ထမ္းဘ၀ကေန ႏႈတ္ထြက္သြားခဲံတယ္၊ သူကိုေဖ့ကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းရတာက သူ႔မွာလည္း သူ႔ အခက္အခဲနဲ႔ သူရွိခဲ့တာေပါ့၊ သူ႔ကို ခ်မ္းသာတဲ့သူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေပးစားဖို႔ မိဘေတြက စီစဥ္ခဲ့တယ္၊ ဒါေတြက္ု ကိုေဖ မသိခဲ့ဘူး၊ သူကလည္း မေျပာျပခဲ့ဘူး၊ ကိုေဖက သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ မွ ဖြင့္မေျပာခဲ့ေသးတာကိုး၊ သူ႔ကို တျခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေပးစားမယ္ဆိုတာ ကိုေဖ သိခဲ့ရင္လည္း သူ႔ေတာင္းဆိုမႈကို ကိုေဖ လက္ခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူ႔ကို ႏြမ္းပါးတျ့ ကိုေဖ့ ဘ၀ထဲမွာ ဆြဲမထည့္ရက္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲဳ့ သူ႔ကို ေျပာခဲ့မိတဲ့ စကားကိုေတာ့ ကိုေဖ တည္ခ်င္ေသးတယ္၊ ကေလးကို အခုအေျခအေနအထိ ေရာက္ရေစမယ္ဆိုတဲ့ ကတိေပါ့၊ ကေလးသာ အခု အေျခအေနအထိ မေရာက္ခဲ့ဘူးဆိုလွ်င္ သူ႔အေပၚမွာ ကိုေဖ တာ၀န္မေက်ဘူးလို႔ ခံစားေနရမယ္၊ အခုေတာ့ ကိုေဖ ကတိတည္ႏိူင္ခဲ့ၿပီ၊ သူ႔အေပၚ တာ၀န္ေက်ခဲ့ၿပီ၊ ကိုေဖ ႀကိဳးစားရႀကိဳးနပ္ပါၿပီကေလးရယ္၊”

ကိုေဖက မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ၿပီး ခဏေစာင့္ ဆိုၿပီး သူ႔ အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။ ခဏအၾကာ တစ္ခုခုကို ယူလာၿပီး ျပန္ထြက္လာသည္။

“သူပါပဲ၊ သူဟာ ကိုေဖ့ရဲ့ ခ်စ္သူပါ”

ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားျခင္းေၾကာင့္ ဓာတ္သားေတြက ာကည္လင္ျပတ္သားစြာ ျမင္ရသည္။

“အို ေဖေဖက ေသာ္နဲ႔ တစ္ပ့ုစံတည္းပဲေနာ္”

ေရႊစင္က မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။

“ကိုေဖပါဆို ေရႊစင္ရဲ့”

“မရဘူးေသာ္ ေရႊစင္ကေတာ့ ေဖေဖလို႔ေခၚမွာ”

“တူလို႔လား သမီးရဲ့”

“တူတာေပါ့ေဖေဖရဲ့ လံုး၀ခၽြပ္စြပ္ပဲ၊ ေဖေဖ့ရည္းစားဒကလည္း သိပ္လွတာပျေနာ္”

ေထာပနာျပဳလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲကေတာ့ ထင့္ေနသည္။ ပံုထဲက ကိုေဖ၏ ခ်စ္သူဆိုေသာ မိန္းကေလးကို ျမင္ဖူးေနသလိုလိုပါပဲလို႔။

“ဟုတ္တယ္ သမီး သူက ကိုေဖ့ဘ၀မွာ အလွဆံုး မိန္းကေလးပါ၊ သူ႔ကို ကိုေဖ မေသခင္တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ ျမင္သြားခ်င္မိတယ္၊ ဒါကိုေဖရဲ့ ေနာက္ဆံုး ဆႏၵပဲ”

“ေတြ႔ခြင့္ရပါေစလိုပ သမီး ဆုေတာင္းေပးပါ့မယ္ေဖေဖ”

“ကိုေဖ့အတြက္ ကေလးစိတ္မေကာင္းပါဘူးကိုေဖ”

“ရပါတယ္ကေလးရယ္”

စားေသာက္ၿပီးေနာက္မွာ ကာရာအိုေက သီခ်င္းဆိုၾကသည္။ ဂုဏ္ျပဳပြဲေလးက ေပ်ာ္ရႊင္စြာႏွင့္ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ယေန႔သည္ ညြန္႔ေသာ္ႏွင့္ ေရႊစင္တို႔ အတြက္ ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုးေနပေလးတစ္ေန႔ပင္ျဖစ္သည္။ ေရႊစင္ႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္သည္ဟု ကိုေဖ့ကို ပူဆာေတာ့ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးသည္။ ေရႊစင္သည္လည္း ေသာ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္သည္ဟု ေမေမ့ကို ပူဆာေတာ့ ေမေမက လြတ္လပ္ခြင့္ေပးထားသည္။ ေက်ာင္းေတြလည္း ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးခဲ့ၾကေတာ့ ခ်စ္သူတို႔၏ ဘ၀ေလးကား ေနေရာင္ ျခည္အလာမွာ ပြင့္လန္းေသာ ပန္းေလးလို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနၾကသည္။

ေသာ္၏ ဆိုင္ကယ္ေလးရဲ့ ေနာက္မွာ ေရႊစင္က ေသာ့္ခါးေလးကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဖက္ထားရင္း ၿမိဳ ့အႏွံ႔ေလွ်ာက္လည္သည္။ ပန္းျခံ စကားကြင္း ဘုရားစံု တိရစာၦန္ရံု အစရွိသျဖင့္ အႏွံ႔လည္ခဲ့သည္။ အမွတ္တရ မ်ားစြာ ဖန္တီးခဲ့သည္။ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ျပံဳးေပ်ာ္စြာႏွင့္ ရိုက္ၾကသည္။

ျပလြင္ေသာ ကန္ေရျပင္ကို ေငးၾကည့္ရင္း ေသာ့္ ပုခံုးထက္မွာ ေရႊစင္ မွီစဥ္ “ေရႊစင္” ဟု ေသာ္က ႏူးညံ႔စြာေခၚသည္။

“ေျပာေလ ေသာ္”

“ေသာ္ေလ ေရႊစင့္ ေမေမနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္”

“ေၾသာ္ ေသာ္ကလည္း အလုပ္ရမွ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွ ေရႊစင့္ကို လက္ထပ္မယ္ဆို ခုေတာ့ ဆႏၵေစာေနၿပီလား”

“အာ အဲ့လို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ ေသာ္က ေရႊစင့္ ေမေမနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ရံုသက္သက္ပါ၊ ေရႊစင္က ေသာ့္ကို ေရႊစင့္ေမေမနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ေရႊစင္တို႔ အိမ္ကိုလည္း ေသာ္ အလည္တစ္ေခါက္ေလာက္ ေရာက္ဖူးခ်င္တယ္”

“ဒါမ်ား အခုမွ လာေျပာေန၊ ေမေမကလည္း ေသာ္နဲ႔ သိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနတာသိလား၊ ေသာ္က ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္မွ လက္ထပ္မယ္ ဘာမယ္နဲ႔ ေျပာထားေတာ့ ေရႊစင္ ေအာင္အည္းေနရတာ၊ ေမေမကလည္း ေျပာေနတယ္ ေတာ္ေတာ္ကို ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတဲ့ေကာင္ေလးပဲတဲ့၊ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးလို႔ သမီးေလး လူေရြး မမွားေလာက္ဘူးတဲ့ ေျပာေနတာ”

“ေရႊစင့္ေမေမက တကယ္ပဲ ပဲလိုေျပာသလား”

“တကယ္ေပါ့”

“ဒါဆို ေသာ္ မနက္ျဖန္လာချ့မယ္ ျဖစ္မလား”

“ျဖစ္ပါတယ္ ေသာ္ရျ့၊ မနက္ျဖန္ ဆိုင္လည္း ပိတ္တယ္၊ ေမေမေကာ ေရႊစင္ေကာ အိမ္မွာ ရွိေနမယ္ ေသာ္ လာခဲ့ေနာ္ ေရႊစင္ ေစာင့္ေနမယ္”

“လာခဲ့ပါ့မယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေရႊစင့္ကို ေစ့စပ္ထားခ်င္ေသးတယ္ ၊ ေရႊစင့္ေမေမက ခြင့္ျပဳပါ့မလား”

ေရႊစင္က ျပံဳးၿပီး လက္သီးနဲ႔ ထုသည္။

“ခြင့္ျပဳမွာပါေသာ္ရဲ့”

“ေရႊစင္ကေကာ ေသာ္နဲ႔ ေစ့စပ္ထားခ်င္လား”

“ေသာ့္သေဘာ“

ေရႊစင္ကပဲ ေသာ့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္သည္။ ေသာ္က ျပံဳးကာ ေရႊစင့္ႏႈတ္ခမ္းကို ဆက္လက္နမ္းလိုက္သည္။ အနမ္းေတြ ေ၀ဆာသြားသည္။

“ေရႊစင့္ကို ခ်စ္တယ္”

“ေရႊစင္လည္း ခ်စ္ပါတယ္”

ေလႏုေအးေလး ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးက ျပာလဲ့လို႔။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးရဲ့ စိတ္ေတြကလည္း ခ်မ္းေျမ့ ျငိမ္းခ်မ္းလို႔။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

“ေမေမ သမီးခ်စ္သူက ေမေမနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္တဲ့”

“ေၾသာ္  ဘာလဲ သမီးခ်စ္သူက စိတ္ေျပာင္းသြားၿပီလား၊ အစကေတာ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ဘာေတြဆိုလား အခ်ိန္ဆြဲေနတာ၊ အခုေတာ့ ဘာစိတ္ကူးေပါက္လာသလဲ”

“သူ႔ရည္မွန္းခ်က္က B.E ေအာင္ဖို႔အထိေလးပါပဲ ေမေမရဲ့ အခုေတာ့ B.E ေအာင္သြားၿပီေလ၊ အလုပ္ရ ၀န္ထမ္းျဖစ္ရင္ေတာ့ လက္ထပ္မယ္လို႔ေျပာတယ္၊ အခုေတာ့ အလုပ္မရခင္ေလးမွာ သမီးကို စိတ္မခ်လို႔ဆိုၿပီး ေစ့စပ္ထားခ်င္တယ္တဲ့ ၊ အဲ့ဒါ ေမေမ့ကို ဖြင့္ေျပာမလို႔တဲ့”

“ဒါဆိုလည္း မနက္ျဖန္ အိမ္ကို ေခးခဲ့ေပါ့သမီးရယ္”

“အင္းး မနက္ျဖန္လာမယ္တဲ့ သမီးတို႔ ေျပာထားၿပီးၿပီ”

ေဒၚၾကည္သာ ဒါပဲ ေျပာႏိူင္သည္။ ဟုတ္သည္ေလ။ သမီးေလးကို မိမိဘ၀လို မျဖစ္ေစခ်င္။ အရာရာကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္တတ္လြန္းေသာ မိမိ၏ မိဘမ်ားလို မိမိ ဘယ္ေတာ့မွမလုပ္။ မိမိျမတ္ႏိုးေသာ္လည္း စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရေသာ အလုပ္ကို သမီးေလးအား လုပ္ေစခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္သာ နည္းပညာ တကၠသိုလ္သို႔ ပို႔ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သမီးေလးကလည္း လိမၼာရွာသည္။ ေမေမျဖစ္ခ်င္သလို B.E အထိေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမည္ဟုဆိုသည္။ မိမိသည္သာ အခ်စ္ဦးႏွင့္ ေ၀းခဲ့ရၿပီး သမီးေလးကိုေတာ့ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ မေ၀းေစလိုပါ။ မေကြကြင္းရေစလိုပါ။ ထို႔ေၾကာင့္သာ အရာရာသည္ သမီး သေဘာအတိုင္း။ ထိုသို႔ ျဖစ္ရေအာင္လည္း မိမိက မိခင္ေကာင္းပီသစြာ ျဖည့္ဆည္းေပးရမည္။

သမီးေလးကလည္း ေျပာဖူးသည္။သမီးခ်စ္သူႏွင့္ သမီးဟာ ဘ၀တူတဲ့။ ေမဂ်ာတူတဲ့။ ၀န္ထမ္းလုပ္မည့္သူတဲ့။ စိတ္သေဘာထား ျပည့္၀သူတဲ့။ သမီးစကားသာ မွန္ခဲ့လွ်င္ သမီးေနာင္ေရး အတြက္ ေဒၚၾကည္သာ စိတ္ခ်ေပၿပီ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

 

အိမ္ေရွ ့ ဘဲလ္တီးသံ ၾကားလိုက္ရသည္။ ျခံေသာင့္ဦးေလးႀကီးရွိေပမဲ့ ေရႊစင္ အေျပးကေလးသြားၾကည့္လိုက္သည္။ ေသာ္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္။ တံခါးကို ျခံေစာင့္ ဦးေလးႀကီးက ဖြင့္ေပးသည္။ ေရႊစင္က ေသာ့္ကို ျမင္ေတာ့ အေျပးကေလး သြားဖက္လိုက္သည္။

“ေသာ္ ေစာတယ္ေနာ္၊ ေရႊစင္ေတာင္ အိမ္ကို ဖုန္သုတ္ေနတာ မၿပီးေသးဘူး”

“ေသာ္လည္း ေလာေနတယ္ထင္တယ္”

“အင္းပါ၊ ေမေမရွိတယ္ ဧည့္ခန္းထဲမွာေစာင့္ေနတယ္”

“ေသာ္ အဆင္ေျပပါ့မလား”

“ေျပမွာပါေသာ္ရဲ့ ေမေမက သေဘာေကာင္းပါတယ္၊ လာပါ”

ေရႊစင္က ေသာ့္လက္ေမာင္းကို ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို ေသာ့္လက္ေမာင္းမွာ မွီခိုေနသည္။

ေဒၚၾကည္စာ စာဖတ္ေနတုန္း သမီးႏွင့္အတူ ဧည့္သည္ေရာက္လာသည္။ သမီးက ဧည့္သည္ရဲ့ လက္ေမာင္းကို ေပြ႔ဖက္ရင္း ၀င္လာသည္ဆိုေတာ့ သူဟာ သမီး၏ ခ်စ္သူပဲ ျဖစ္ရမည္။ ထိုေကာင္ေလးကို အေ၀းကေနပင္ ထင္းကနဲ႔ မွတ္မိလိုက္သည္။ ကိုယ့္မ်က္စိကိုပင္ မယံုခ်င္။ ဟိုအရင္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက မိမိ၏ ဆိုင္ေပါက္၀မွာ လူခ်င္းတိုက္မိခဲ့တဲ့ေကာင္ေလး။ မိမိ၏ ခ်စ္သူႏွင့္တူေသာ ေကာင္ေလး။ ခ်စ္ဦးသူကို သတိရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးလိုက္ေသာ ေကာင္ေလး။ ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ သိပ္တူေသာ ေကာင္ေလး။ သူ သူဟာ သူဟာ သမီး ခ်စ္သူတဲ့လား။ ေလာကႀကီးက ဆန္းျပားလွေခ်လား။ သမီး၏ ခ်စ္သူက မိမိ၏ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ တူေနရသတဲ့လား။

“ဟင္ မင္းမင္းကို ေတြ႔ဖူးတယ္ေနာ္”

ေကာင္ေလးက ေဒၚၾကည္သာကို ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ သိပ္ေတာ့ မွတ္မိဟန္မတူ။

“အရင္တုန္းက အန္တီနဲ႔ ၀င္တိုက္မိခဲ့ေသးတယ္ေလ”

ေဒၚၾကည္သာက ၀င္ေထာက္ေပးလိုက္သည္။ ထိုအခါမွ ညြန္႔ေသာ္လည္း မွတ္မိသြားသည္။

“ေၾသာ္ ေၾသာ္ အဲ အဲ့ဒါ အန္တီေပါ့”

ေဒၚၾကည္သာက ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပသည္။

“ဟင္ ေမေမတို႔က သိၾကတယ္လား”

“သိၾကတယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ တစ္ခါေလာက္ ေရစက္ဆံုဖူးတာ”

“ဟုတ္တယ္ ေရႊစင္၊ ေရအစင္တို႔ ဆိုင္ ကိုယ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္လာတုန္းက ၀င္ေပါက္မွာ အန္တီနဲ႔ လူခ်င္းတိုက္မိခဲ့ၾကတာေလ”

“အိုး တိုက္ဆိုင္လိုက္တာ”

“ဒါနဲ႔ သမီး သူဟာ သမီးေျပာေျပာေနတဲ့ သမီးခ်စ္သူလား”

“ဟုတ္တယ္ေမေမ၊ သူဟာ သမီးခ်စ္သူပါ၊ ေမေမသိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနပါတယ္ဆိုတဲ့ သမီးခ်စ္သူေပါ့၊ သူက ေမေမနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔တဲ့ ”

“ေၾသာ္ ေအး”

“အခုေတာ့ ေမေမေတြ႔ခ်င္ေနတဲ့ ေမေမ့သမက္ေလာင္းေလး ေရာက္လာၿပီေလ၊ ေမေမ ေမးခ်င္တာေမးေပါ့”

ေရႊစင့္ စကားေလးေၾကာင့္ ေသာ္က ရွက္သြားသည္။ ေဒၚၾကည္သာကလည္း ေရႊစင့္ကို မ်က္ေစာင္းလွလွေလးထိုးသည္။

“ေၾသာ္ အင္း အင္းး၊ သားအေၾကာင္းကို သမီးေလးက ေျပာျပထားေတာ့ အေထြအထူးေတာ့ ေမးစရာ မရ်ိပါဘူးကြယ္၊ သားရဲ့ နာမည္ကပဲ စေျပာရေအာင္၊ သားနာမည္က ဘာလဲဟင္”

“ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ေမာင္ညြန္႔ေသာ္ပါ အန္တီ”

“ဘာ”

ေဒၚၾကည္သာ မအံ႔ၾသပဲ မေနႏိူင္ပါ။ ဒီေကာင္ေလးက ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ ရုပ္ခ်င္းဆင္သလို နာမည္ကလည္း နည္းနည္းေတာ့ ဆင္လိုက္ပါဘိ။

“ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္က ညြန္႔ေသာ္ပါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ အန္တီ”

“ေၾသာ္ ေၾသာ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးကြယ္၊ သားရဲ့ နာမည္ကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို သတိရသြားမိလို႔ပါ၊ ဒါနဲ႔ သားရဲ့ မိဘေတြနာမည္ကေကာ ဘာလဲ၊ ဘာအလုပ္ လုပ္ကိုင္ၾကလဲ”

“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဖေဖနာမည္က ဦးညြန္႔ေဇာ္ပါ၊ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ပါ၊ စာလည္းေရးပါတယ္”

“ဘာ”

အံ႔ၾသဖြယ္မ်ားကိုသာ ဆက္တိုက္ ၾကံဳေတြ႔ေနရေသာ ေဒၚၾကည္သာ ကိုယ့္မ်က္စိကိုပင္ မယံုခ်င္။ သမီးခ်စ္သူရဲ့ ေဖေဖ့နာမည္က ညြန္႔ေဇာ္တဲ့။ မိမိႏွင့္ ခမည္းခမက္ ေတာ္ရမည့္သူက မိမိ၏ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္တဲ့။ ၀န္ထမ္းတဲ့။ စာလည္းေရးတယ္တဲ့။ စာေရးဆရာႀကီးတဲ့။

ေဒၚၾကည္သာ၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို႔သည္ ပ်က္ျပယ္ခဲ့ရၿပီ။ မိမိေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနေသာ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္မ်ား မိမိကို ေမ့ၿပီး စိတ္နာၿပီး အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ….ေဒၚၾကည္သာ ဆက္လက္မေတြးရဲေတာ့။ ၀မ္းနည္းစြာႏွင့္ မ်က္ရည္ေတြ မက်ခင္ ေနရာမွ အခန္းထဲသို႔ ေျပးထြက္သြားခဲ့သည္။

မိမိ အျပစ္ေတြပါ။ မိမိဘာသာ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္စြာ ျပဳမူသြားခဲ့ၿပီးမွ မျဖစ္ႏိူင္ေတာ့တာကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တ ေနမိခဲ့တဲ့ မိမိအျပစ္မို႔ အခုလို ခံစားရျခင္းသာပါ။ အခုေတာ့ သမီးခ်စ္သူ၏ ဖခင္ဟာ မိမိ၏ ခ်စ္ဦးသူ ညြန္႔ေဇာ္တဲ့။ မိမိအသက္ရွိေနသေရြ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနဆဲ ခ်စ္ဦးသူဟာ မိမိ၏ ပါရမီ ျဖည့္ဘက္ မျဖစ္ရေတာ့ပဲ ခမည္းခမက္ ျဖစ္ရေတာ့မတဲ့။ ေလာကႀကီး သိပ္ဆန္းၾကယ္လြန္းေနပါလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

သမီးေလးကေတာ့ တရႈိက္ရႈိက္နဲ႔ ငိုေၾကြးလို႔ ေနရွာသည္။ သမီးေလးခမ်ာ ဘာမွ  မသိရွာေလေတာ့ ၀မ္းနည္းပက္လက္ႏွင့္ ငိုရွာေပမေပါ့။ မိမိအျဖစ္ေတြက စာေရးဆရာရဲ့ သားကိုမွ ခ်စ္ရေလသလား။ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ရဲ့သားကိုမွခ်စ္ရေလသလား ေမေမလံုး၀ သေဘာမတူႏိူင္ဘူး ဆိုသည့္ အဓိပ္ပါယ္ သက္ေရာက္သြားေလေတာ့ သမီးေလး ၀မ္းနည္းရွာေပမည္။ တိတ္ပါေတာ့ သမီး။ အမွန္တကယ္ဆိုရင္ သမီးေလးသာ အရာရာမွာ ကံေကာင္းသူပါ။ ၀မ္းသာသင့္သူပါ။ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ ေပါင္းဖက္ရသူပါသမီး။ ေမေမသာလွ်င္ အရာရာမွာ ကံဆိုးသူ၊ ၀မ္းနည္းရသူ၊ ခ်စ္ဦးသူႏွင့္ ေကြကြင္းရသူပါ သမီး။

ဆိုဖာေပၚမွာ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ငိုေနေသာ သမီးေလးကို ေဒၚၾကည္သာ ေႏြးေထြးစြာ ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။ သမီးေလးက ေမေမ့လက္ကို ခါခ်လိုက္သည္။

“သမီး ဘာလို႔ ငိုေနတာလဲဟင္”

“ဘာလို႔ငိုတာလဲ ဟုတ္လား၊ ေမေမ မသိလို႔လား၊ ေမေမေျပာေတာ့ ေသာ့္ကို သမီးနဲ႔ သေဘာတူတယ္ဆို၊ သမီးခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ သမီးေနခ်င္သလိုေနဆို ဘယ္ေတာ့မွ မတားဘူးဆို၊ အခုေတာ့ ေသာ္မိဘအေျခအေနအေၾကာင္းသိသြားတာနဲ႔ သေဘာမတူႏိူင္ေတာ့ဘူး မဟုတ္လား၊ ေမေမေျပာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ လူတန္းစား မခြဲျခားဘူးဆို၊ အခုေတာ့ ေမေမလူတန္းစားခြဲျခားေနၿပီမဟုတ္လား”

“အိုသမီးရယ္ ေမေမဘာမွ မေျပာရေသးပါလား၊ သမီးတို႔ကို ေမေမသေဘာမတူဘူးလို႔ မေျပာပါဘူးကြယ္သမီးခ်စ္သူရဲ့ မိဘေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ေမေမနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို သတိရမိသြားလို႔ ေမေမမခံစားႏိူင္လြန္းလို႔ ေျပးထြက္သြားတာပါကြယ္။သမီးတို႔ကို ေမေမသေဘာတူပါတယ္ကြယ္၊ သမီးခ်စ္သူကိုလည္း ဒီအေၾကာင္းေျပာျပလိုက္ပါဦး၊ မနက္ျဖန္မွာ…အခ်ိန္…. နာရီ…. ေနရာမွာ သူ႔မိဘေတြနဲ႔ သမီးတို႔ မဂၤလာကိစၥ ေဆြးေႏြးၾကမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါ”

ေဒၚၾကည္သာ့ စကားအဆံုးမွာ ေရႊစင့္ မ်က္ရည္ေလးေတြ ခန္းေျခာက္သြားသည္။ အငိုမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးရႊင္သြားသည္။

“တကယ္လား ေမေမ”

“တကယ္ေပါ့ သမီး”

“ဒါဆို အခုပဲ ေသာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေမေမ”

ေဒၚၾကည္သာ ေခါင္းကို ညိတ္ရံုသာ ညိတ္ေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးဆီ ေျခလွမ္းလိုက္သည္။ ဆိုင္ရဲ့ အမည္က “ ရႊင္ပ်” ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရႊင္ပ် ႏွင့္ လိုက္ဖက္မည့္ စာသားအခ်ိဳ႔ကို စာေရးဆရာပီပီ ဆက္စပ္ေတြးေတာလိုက္သည္။ အေျဖကေလးရလိုက္သည္။ “ၾကည္သာရႊင္ပ်” ။

သူ ၾကည္သာ့ကို သတိရလိုက္မိသည္။ ၾကည္သာကေတာ့ သတိရလိမ့္မည္မထင္။ သည္အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ၾကည္သာတစ္ေယာက္ သားသမီးေတြ ေမြးၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့သည့္ မိသားစု ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ေနရွာေရာ့မည္။ သားသမီးေနာင္ေရး အတြက္ စိတ္မေကာင္းႏိူင္ ျဖစ္ေနရွာေရာ့မည္။

လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ အတြင္းသို႔ ေလွကားအတိုင္း သူ တက္လွမ္းလိုက္သည္။ ဆိုင္အတြင္း၌ လူရွင္းေနသည္။ နာရီကို ငံု႔ၾကည့္ေတာ့ အခ်ိန္က ကြက္တိ။ ေခ်ာင္က်က် တစ္ေနရာတြင္ လူလတ္ပိုင္း အရါယ္ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္  ထိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔ကို ခ်ိန္းတာ ထိုမိန္းမႀကီးပင္ျဖစ္မည္ထင္သည္။ ထိုမိန္းမႀကီး ေရွ ့သို႔ ရပ္ကာ -

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ိန္းထားၾကပါတယ္ေနာ္”

ဟု အသံျပဳလိုက္သည္။

ၾကည့္ သူ႔အသံေတြက ငယ္သံပင္ မေပ်ာက္ေသး။ ဟိုအရင္ အခ်ိန္ကလို ႏုပ်ိဳ လတ္ဆတ္ ရႊင္ပ်တုန္း။ သူ႔အသံေတြကို သူမ ေမ့မရ။ သူ႔အသံထြက္ဟန္ေလးေတြ သူ႔ကိုယ္သင္းနံ႔ေလးေတြက အစ သူမ မွတ္မိသည္။

“ဟုတ္ပါတယ္ ထိုင္ပါ”

သူမ ေခါင္းကို ျဖည္းညင္းစြာ ေမာ့လိုက္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ အံ႔ၾသရိပ္တို႔ လႊမ္းမိုးေနသည္။

“ခင္ ခင္ဗ်ားး”

“ဟုတ္ပါတယ္ ၾကည္သာပါ ညြန္႔ေဇာ္”

“အလို ၾကည္သာ ကၽြန္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ညြန္႔ေဇာ္မွန္း ႀကိဳသိထားတယ္ေပါ့”

“မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သိခဲ့ရတာပါ၊ ၾကည္သာတို႔ ျပန္ေတြ႔ၾကၿပီ ညြန္႔ေဇာ္ ၀မ္းသာလား”

“ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ၾကည္သာ ညြန္႔ေဇာ္ ၀မ္းအသာႀကီးသာတာေပါ့”

ၾကည့္စမ္း။ သူ၀မ္းသာေနပံုက ဖင္တၾကြၾကြနဲ႔။ မ်က္ႏွာမွာလည္း အျပံဳးေတြ ေ၀လို႔။ မ်က္မွန္ႀကီးတပ္ထားရံုကလြဲလို႔ ဘာမွ မေျပာင္းလဲ။ အားလံုးအရင္အတိုင္း။

သူကေတာ့ ၀မ္းသာရွာေပမည္။ မိမိမွာေတာ့ ခ်စ္ဦးသူကို ျပန္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပ်က္ျပယ္ခဲ့ရသူမို႔ ၀မ္းသာရမဲ့အစား ရင္ထဲမွာ ဆို႔တက္ကာ ၀မ္းနည္းမႈက ပိုလာသည္။ သူမ ႏႈတ္ခမ္းေလးတို႔ တုန္ယင္လာကာ မ်က္ရည္မ်ား မက်မိေအာင္ မနည္းထိန္းလိုက္ရသည္။

“ၾကည့္စမ္း ညြန္႔ေဇာ္ ဒီအရြယ္ႀကီးေတာင္ ေရာက္လို႔”

သူမ သူ၏ လက္ကေလးႏွင့္ မ်က္ႏွာေလးကို ကိုင္တြယ္လိုက္ခ်င္ပါေသာ္လည္း မ၀ံ႔ရဲေတာ့။

“ၾကည္သာလည္း အရင္ အတိုင္းပဲ လွတုန္းပတုန္းေနာ္”

“ညြန္႔ေဇာ္ သိပ္တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္၊ တိုပဆီ စာေလးတစ္ေစာင္ေတာင္ ေရးေဖာ္ မရဘူး”

“ဒါေတာ့ ၾကည္သာရယ္၊ နင္လည္း နင့္ဘ၀နဲ႔ နင္ပဲ ရွိပါေစေတာ့ ငါေမ့သင့္တာ ေမ့ရမယ္၊ လုပ္သင့္တာ လုပ္ရမယ္ေလ”

“ညြန္႔ေဇာ္ တကယ္ေကာ တို႔ကို ေမ့ႏိုင္ခဲ့ရဲ့လား”

ၾကည္သာက ဘာအဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ေမးသည္ မသိ။ ညြန္႔ေဇာ ္အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့နဲ႔ ေျဖရသည္။

“ေမ့ ေမ့ႏိူင္တာေပါ့ဟ”

“ဒါနဲ႔မ်ား ဘာလို႔ ဟို၀တၳဳလိုလို တမ္းခ်င္းလိုလိုကို ေရးရတာတုန္း”

“ဗ်ာ ဒါကိုလည္း ၾကည္သာ သိတယ္ေပါ့၊ ခက္ေတာ့တာပဲ”

သူတကယ္ပဲ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ။ ရွက္ရြ႔ံကာ မ်က္ႏွာႀကီး နီျမန္းသြားေလသည္။

“အခုအခ်ိန္မွာ ဒါေတြက အေရးမပါေတာ့ပါဘူးညြန္႔ေဇာ္ ၊ ကေလးေတြ ကိစၥ ဆံုးျဖတ္ရဦးမယ္”

ၾကည္သာက အခုလို ေျပာလာမွပဲ ညြန္႔ေဇာ္ အေနေခ်ာင္ရသည္။

“ဒါနဲ႔ ကိုကိုေမာင့္ကိုေကာ မေတြ႔ပါလား”

“သူဆံုးသြာၿပီညြန္႔ေဇာ္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ”

“ဘယ္လို”

“အက္ဆီးဒင့္ ျဖစ္ၿပီး ဆံုးသြားတာ”

ျပံဳးသလိုလို ျဖစ္ေနေသာ ညြန္႔ေဇာ္ မ်က္ႏွာ အမူအယာကို သူမ နားမလည္ႏိူင္။

“ဘာလဲ လူတစ္ေယာက္လံုး ဆံုးသြားတာေတာင္ စိတ္မေကာင္းစရာပါလားလို႔ေတာင္ မေျပာဘူး”

“ဦးကိုကိုေမာင့္အတြက္ ညြန္႔ေဇာ္ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ ၀မ္းလည္း သာပါတယ္”

“ဘာ ဘာ ဘာ”

“ဒါမွ ၾကည္သာနဲ႔ ညြန္႔ေဇာ္တို႔”

“ေတာ္ေတာ့ ညြန္႔ေဇာ္။အခု အေျခအေနက ေနာက္ေနရမဲ့ အေျခအေနမဟုတ္ဘူး။ အသက္အရြယ္ေတြလည္း ႀကီးကုန္ၿပီ။ စကားကို ဆင္ျခင္ၿပီးေျပာ၊ ညြန္႔ေဇာ္ ျဖစ္ေစခ်င္သလိုဆို ရင္ ကေလးေတြရဲ့ ကိစၥ၊ ညြန္႔ေဇာ္ ရဲ့ ဇနီးကိစၥ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”

ၾကည္သာ့စကားေၾကာင့္ ညြန္႔ေဇာ္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ပင္ ရယ္ေမာ ပစ္လိုက္သည္။

“ျဖစ္ရေလ ၾကည္သာရယ္၊ ညြန္႔ေဇာ္က လူပ်ိဳႀကီးစစ္စစ္ပါ၊ ညြန္႔ေဇာ္ ဘ၀မွာ ၾကည္သာကလြဲလို႔ ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ လက္ထပ္မယူႏိူင္ခဲ့တဲ့ လူပ်ိဳႀကီး စ္စ္ႀကီး ညြန္႔ေဇာ္ရယ္ပါေလ”

“ဒါ ဒါျဖင့္ ေမာင္ညြန္႔ေသာ္ ဆိုတာကေကာ”

“ဘာ ဒါကို ၾကည္သာ တကယ္ မသိတာလား၊ မသိဟန္ေဆာင္ေနတာလား”

“ဘာ”

“ၾကည္သာ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ သူက ညြန္႔ေဇာ္ရဲ့ သားလား ညီေလးလားဆိုတာ”

သူေျပာမွပဲ ၾကည္သာေသခ်ာစဥ္းစားမိေတာ့သည္။ ဟုတ္ေပသားပဲ။ ညြန္႔ေဇာ္မွာ ညီေလးတစ္ေယာက္ ရွိေနခဲ့တာပဲ။ ဒါကို ာကည္သာလည္း သိခဲ့ရက္နဲပ ဘာ့ေၾကာင့္ မစဥ္းစားခဲ့မိပါလိမ့္။ ၾကည္သာရွက္စိတ္ကို ဖံုးဖိရင္းေျပာလိုက္သည္။

“ဒါေတာင္ သူ႔အေဖက ညြန္႔ေဇာ္လို႔ ေျပာရတာလဲ”

“သူ႔ကို အစ္ကိုႀကီးေတာ့ အဖအရာ ဆိုသလို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းကေန အခုအခ်ိန္ထိ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးလာခဲ့လို႔ အေဖလို႔ေခၚတာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့”

အေၾကာင္းစံု သိသြားၿပီးေနာက္မွာ ေဒၚၾကည္သာ၏ မ်က္ႏွာေပၚ၌ ပြင့္သစ္စ အပ်ိဳစင္ေလးႏွယ္ ရွက္ေသြး ျဖာသြားေလသည္။ ဦးညြန္႔ေဇာ္သည္လည္း ဖ်တ္လတ္ေသာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ေကာင္ေလပမာ ေဒၚၾကည္သာ၏ လက္ကေလးကို ဆတ္ကနဲ႔ဆြဲၿပီး

“ဘယ္လိုလဲ ၾကည္သာ ညြန္႔ေဇာ့္အခ်စ္ကို လက္ခံမယ္မဟုတ္လား”

“သြား သူ႔ကို ဘယ္သူက ခ်စ္တယ္ေျပာလို႔လဲ”

“ပါးစပ္က မေျပာေပမဲ့ စိတ္ထဲကေတာ့ သိေနပါတယ္ၾကည္သာ”

ဦးညြန္႔ေဇာ္သည္ ကုလားထိုင္ေလးကို ေရႊ႔ၿပီး ေဒၚၾကည္သာ့ ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ေဒၚၾကည္သာ့ မ်က္ႏွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေလးကို ဖ်စ္ည  ွစ္ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့ရေသာ အခ်စ္ေတြကို ပံုေအာၿပီး ခ်စ္လိုက္ေတာ့မည္။ ရွက္ေသြးျဖာေနေသာ ေဒၚၾကည္သာ၏ မ်က္၀န္းေလးမ်ားကား ရႊန္းစိုေနၿပီး မ်က္ေတာင္ေလးမ်ားက အပ်ိဳစင္ေလးႏွယ္ ေကာ့ပ်ံေနသည္။

ေနာက္ကြယ္တြင္ အေျခအေန ဘယ္လိုရွိမလဲ သိခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ရႈေနေသာ ညြန္႔ေသာ္ႏွင့္ ေရႊစင္တို႔ကို ၾကည္ႏူးေနေသာ ပြင့္သစ္စ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး မရိပ္မိခဲ့ပါ။

“၀ါး”

ေနာက္ကေန စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္လာရင္း ၀ါးကနဲ႔ ၿပိဳင္တူ ေခ်ာက္လွန္႔လိုက္ေသာ ညြန္႔ေသာ္ႏွင့္ ေရႊစင္တို႔၏ အသံေၾကာင့္ ငယ္မူျပန္ေနေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးမွာ လန္႔ဖ်တ္သြားေလသည္။

“အမေလး”

လူမိသြားသျဖင့္ ေဒၚၾကည္သာ၏ မ်က္ႏွာတြင္ ရွက္စိတ္ေတြ မႊန္လို႔။ ဦးညြန္႔ေဇာ္၏ မ်က္ႏွာကား နီျမန္းလို႔။ ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္လို႔။

“ေမေမသိပ္ဆိုးတာပဲ၊ သမီးတို႔ ကိစၥ ေဆြးေႏြးမလို႔သြားတာ အခုေတာ့ အခ်စ္ဦးနဲ႔ တိတ္တိတ္ပုန္း ၾကည္ႏူးေနတယ္ေပါ့”

“ကိုေဖလည္း သိပ္ဆိုးတာပဲ၊ ကေလးတို႔ ေစ့စပ္ပြဲ ကိစၥေဆြးေႏြးခိုင္းတာ အခုေတာ့ ကိုေဖတို႔ မဂၤလာကိစၥ ေဆြးေႏြးေနၿပီေပါ့ ဟုတ္လား၊ ဘာလဲ ကိုေဖက ငယ္မူျပန္ေနတာလား”

“အာ မ မဟုတ္ ဟုတ္..”

ဦးညြန္႔ေဇာ္ ရွင္းျပဖို႔ အခ်ိန္လည္း မရလိုက္။

“ဟုတ္တယ္ ေမေမလည္း သူငယ္ျပန္ေနတာ၊ ဒီအရြယ္ႀကီးေရာက္ကာမွ သူငယ္ျပန္ခ်င္ေနတဲ့ ေမေမတို႔ကို သမီးတို႔ကိုယ္တိုင္ မဂၤလာေဆာင္ေပးမွာ သိၿပီလား”

“ဟုတ္တယ္”

ညြန္႔ေသာ္ႏွင့္ ေရႊစင္တို႔၏ စကားေၾကာင့္ ဦးညြန္႔ေဇာ္ႏွင့္ ေဒၚၾကည္သာတို႔၏ မ်က္ႏွာတြင္ ရွက္စိတ္ႏွင့္အတူ ၀မ္းသာစိတ္ေတြပါ ေရာျပြမ္းလႊမ္းမိုးေနေတာ့သည္။

ထိုအခ်ိန္ကစၿပီး ခ်စ္သူတို႔ရဲ့ မနက္ျဖန္တိုင္းမွာ အရာရာဟာ လွပေနေတာ့မွာပါ။

ၿပီးပါၿပီ။။။။။။။။။။။။။။။

ထြင္။။။။။။။။။။။

ေလးစားစြာျဖင့္ ။။။။။။။။။။။။။။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

23.10.2013


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sep 14th

အခ်စ္ကို၀င္တိုက္မိေသာေကာင္ကေလး ဇာတ္သိမ္း

By boy
ေသေနေသာေက်ာက္ကပ္အစံုကိုကြ်န္ေတာ္ဖက္တြယ္ထားရင္းခုေတာ့ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့
အေရးျကီးဆံုးေသာအခ်ိန္သို ့ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီဗလ။

ဒီေလာကျကီးကေနလဲကြ်န္ေတာ္ထြက္ခြာခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ကြ်န္တာ့္ရဲ့ေရာဂါကို
လ်စ္လ်ဴရွဳထားခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲရက္မွာေတာ့စာေမးပြဲေျဖျပီးေနာက္ပိုင္းမွာပင္
ကြ်န္ေတာ့္ေက်ာင္းေရွ ့မွာအံ့ေအာစရာလူသားနစ္ေယာက္ကိုေတြ ့လိုက္ရသည္။

အစ္ကိုေအးစက္နင့္..ကိုသူရကကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ေက်ာင္းေရွ ့တစ္ဘက္တစ္ခ်က္စီတြင္ရပ္နင့္
ေနျကျပီ။

ျပီးေတာ့ကြ်န္ေတာ့္ကိုဘာလုပ္မလဲဆိုေသာအျကည့္ေတြနင့္ျကည့္ေနျကသည္။

...........ညီ..မင္းတစ္ခုခုဆံုးျဖတ္ဖို ့အခ်ိန္တန္ျပီညီ။ခုမင္းစာေမးပြဲလဲျပီးျပီဆိုေတာ့အစ္ကို ့
ေနာက္ကိုလုိက္ခဲ့ေတာ့ညီ။အစ္ကိုနဲ ့အတူမေလးမွာသြားေနျကမယ္ေနာညီ

ကိုသူရရဲ့စကားလံုးေတြကအတ္တဆန္စြာထြက္လာခဲ့သည္။

.........ညီ..မင္းကိုယ့္ကိုစြန္ ့လြတ္နိုင္လားညီ..မင္းကိုအစ္ကိုမစြန္ ့လြတ္နိုင္ဘူး။မစြန္ ့
လြတ္ခ်င္ဘူးညီ။မင္းမရွီရင္အစ္ကိုဘယ္လိုေနရမွာလဲ။

အစ္ကို ့ရဲ့စကားေတြကကြ်န္ေတာ့္ရဲ့  နာက်င္ေနေသာနလံုးသားကိုေေျဖသိမ့္ေပးေန
သလိုလို.........။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ဘယ္ဘက္ကညီဆိုတဲ့ကိုသူရရဲ့ေခၚသံ...

ညာဘက္ကေတာ့ကိုေအးစက္ရဲ့ညီဆိုတဲ့ေခၚသံနစ္ခုျကားထဲမွာကြ်န္ေတာ္နာက်င္ခံ
စားေနရပါျပီ။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲအတြင္းေရာအျပင္ေရာအားအင္ေတြကမရွီေတာ့ျပီ။

ဒီျကားထဲဖိအားေတြကကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ေက်ာင္းေရွ ့တည့္တည့္မွာတမင္ျကံုေတြ့ေနရသလို
လိုပင္။

ကြ်န္ေတာ္ေသလုေမ်ာပါးျဖစ္ေနသည္ကိုသူတို ့ဘယ္သိပါ့မလဲ

သူတို ့ကသူို တို ့ျဖစ္ခ်င္တာကိုပဲစိတ္၀င္စားေနတဲ့သူ။

ကြ်န္ော္ေရွ ့တစ္လွမ္းတိုးဖို ့ေတာင္အနိုင္နိုင္....။
အသက္တစ္ခ်က္ရွဴရွိဳက္လုိက္တာနင့္ပင္ကြ်န္ေတာ္ေသေလာက္တဲ့ခံစားမွဳမ်ိဳးျဖစ္
ျပီ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..ကြ်န္ေတာ္မျကာခင္ေသရေတာ့မည္။
သူတို ့နစ္ေယာက္ဘာေျပာေျပာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္မထူးေတာ့ေခ်။

စကားေတြကြ်န္ေတာ့္ရဲ့နားနစ္ဖက္ကိုျပင္းထန္စြာခက္ထန္လာတဲ့ျကားမွာပဲ
သူတို ့နစ္ေယာက္ေရွ ့တြင္ကြ်န္ေတာ္လဲက်သြားေတာ့သည္။

ေလာကျကီးနင့္အဆက္ျပတ္သလိုေမ့ေမ်ာသြားခဲ့ရသည္။ဘယ္ေလာက္မ်ားေအးခ်မ္း
လုိက္သလဲ။

တကယ္ေတာ့တစ္ခါတည္းပင္တစ္သက္လံးသိေမ့သါားလိုက္ရင္ေကာင္းမွာ။

ခုေတာ့ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြပြင့္လာခဲ့သည္။

မုန္းလုိက္တာ...ျမင္ေနရတဲ့ဒီေလာကျကီးကိုပင္မုန္းမိသည္။

တစ္ဖန္ကြ်န္ေတာ္နာက်င္ရပါဥိးမည္ဟုေတြးေတာရင္းေဘးကလူေတြကိုကြ်န္ေတာ္
ျကည့္လုိက္ပါသည္။



ေဘးမွာက ေဖေဖရယ္  ေမေမရယ္  ျပီးေတာ့မေလးကျပန္လာတဲ့မမရယ္။

သူတို ့ေနာက္မွာေတာ့ကိုသူရကတိတ္ဆိတ္ျခင္းနင့္အတူရပ္ေနသည္။

....ေဖေဖ..

....သး...သားသတိရလာျပီလား။သားသက္သာရဲ့လားသား။


...ဟုတ္ကဲ့ေဖေဖ..ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲေဖေဖ

...သားေဆးဂံုကိုေရာက္ေနတာေလသား..မျကာေသးခင္ကပဲသားခြဲစိတ္ခန္းထဲကေန
ထြက္လာတာ...

...ကြ်န္ေတာ္ဘာလို ့ခြဲခန္းထဲကထြက္လာရတာလဲေဖေဖ

..သားေက်ာင္းေရွ ့မွာမူးလဲသြးေတာ့ေဆးဂံုေရာက္လာတယ္ေလ..ေဆးစစ္ျကည့္ေတာ့
ေက်ာက္ကပ္အစားထိုးမွရမယ္ဆိုလို ့သားကိုခုေက်ာက္ကပ္အစားထိုးေပးလိုက္ျပီ
သား။


..ဟင္..ကြ်န္ေတာ္ေက်ာက္ကပ္အစားထိုးခဲ့ရတယ္လား...ေဖေဖဟုတ္လား..

ေဖေဖကေခါင္းတစ္ခ်က္ညိတ္လိုက္စဥ္မွာေတာ့ကြ်န္ေတာ္စိတ္ထဲမွာမြန္းက်ပ္သလို
ပါပဲ။ဘာလို ့မ်ားခုထိကြ်န္ေတာ့္ကိုထြက္ခြာခြင့္မျပဳခဲ့ျကတာလဲ..

ေမေမကေတာ့ကြ်န္ေတာ့္ေရာဂါကိုဖံုးဖိခဲ့လို ့ဆိုျပီး ငိုေနေလရဲ့။

...ေဖေဖ


....ေျပာေလသား

..ကြ်န္ေတာ့္ကိုဘယ္သူကေက်ာက္ကပ္အစားထိုးေပးခဲ့တာလဲေဖေဖ

...ဘယ္သူရွီရမွာလဲသားရယ္..သားကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေရြွ ေပါ့သား။

ကြ်န္ေတာ္အံ့အားသင့္ရပါသည္။

အစ္ကိုကကြ်န္ေတာ့္အတြက္သူရဲ့အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုကိုေပးခဲ့တာလား။

သူ ့အသက္နဲ ့ေလာင္းေျကးထပ္ျပီးခြဲစိတ္ခံရတဲ့အထိအစ္ကိုကကြ်န္ေတာ့္ကိုခ်စ္ခဲ့တာ
လား။

ကြွန္ေတာ့္စိတ္ေတြျပင္းထန္လို ့ေနျပီ။။

ျပီးေတာ့ကြ်န္ေတာ့္ပါးျပင္ထက္တြင္မ်က္ရည္မ်ားစြာနင့္....။

ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ေနတာလား...တာမွမဟုတ္ ၀မ္းနဲေနတာလားဆိုတာကိုပင္
ကြွန္ေတာ္ခြဲျခားမရခဲ့။။။

အစ္ကို ့ကိုကြ်န္ေတာ္ေတြ ့ခ်င္စိ္ေတြျပင္းျပခဲ့သည္။

.....ေဖေဖ..ခုအစ္ကိုေကာေနေကာင္းရဲ့လားေဖေဖ
....အင္း သား။ သားရဲ့အစ္ကိုလဲသတိရလာျပီ ဟိုဘက္ခန္းမွာရွိပါတယ္။

.....သား..အစ္ကို ့ကိုေတြ့ခ်င္တယ္....။ျဖစ္နိုင္ရင္အစ္ကိုနဲ ့တစ္ခန္းထဲေျပင္းေပးပါလား
ေဖေဖ

ေဖေဖကျပံုးျပရင္းေခါင္းညိတ္လုိက္သည္။


ကြ်န္ေတာ္လဲပီတိေတြေျခြရင္းျပံုးျပလိုက္ပါသည္။


..ညီ..

..ကိုသူရ

...ညီ..အစ္ကိုမွားခဲ့ပါတယ္ညီ။ညီ့ကိုအစ္ကိုဖိအားေတြအမ်ားျကီးေပးခဲ့မိလို ့
ခုလိုျဖစ္ခဲ့ရတာပါ...အစ္ကို ့ကိုခြင့္မလြတ္ပါနဲ ့ညီ။ျပီးေတာ့အခ်စ္ဆိုတာကိုလဲအ္ကိုနား
လည္ပါျပီညီ။ညီနဲ ့ေရြ ့ကိုအစ္ကိုမခြဲေတာ့ပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုကိုယ့္အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုထုတ္ေပးဖို ့
အစ္ကိုသတ္တိမရွီခဲ့ဘူးညီ။အစ္ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာညီ။အစ္ကို ့နားလည္ေပး
ပါညီရယ္ေနာ။


...ကိုသူရ..ညီနလားလည္ပါတယ္။တကယ့္ေတာ့ကြ်န္ေတာ္တို ့အားလံုးကအခ်စ္ကိုဘာ
မွန္းမသိပဲ၀င္တိုက္ခဲ့ျကတဲ့လူေတြလိုပါပဲ


ကြ်န္ေတာ္ကကိုသူရရဲ့မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ေပးရင္းအစ္ကိုနဲ ့အတူတစ္ခန္းထဲေျပာင္း
လုိက္သည္။

ခုေတာ့အခန္းထဲတြင္တစ္ေယာက္လက္ကိုတစ္ေယာက္တြဲရင္းအစ္ကိုနင့္ကြ်န္ေတာ္
သည္လံုး၀မခြဲျကေတာ့ျပိ။

မိုးျကိုးေတြပစ္ခ်မွာလား...ကြ်န္ေတာ္တို ့လက္တြဲျပီးအေသခံမယ္

လမ္းေတြျကမ္းတမ္းမွာလး..ကြ်န္ေတာ္တို ့လက္တြဲျပီးနင္းေလ်ာက္သြးမယ္

ခုေတာ့အခ်စ္ေတြကိုတံတားခင္းရင္းအစ္ကိုကကြ်န္ေတာ့္ဆီလွမ္းလာခဲ့ျပီ။

ကြ်န္ေတာ္လဲအစ္ကိုေပးတဲ့ေက်ာက္ကပ္အသစ္ အသက္တာအသစ္နင့္အတူအစ္ကိုလာ
ရာလမ္းကိုေစာင့္ေမ်ွာ္ခဲ့ပါသည္။

အစ္ကိုေပးတဲ့ေက်ာက္ကပ္ကိုကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိသယ္ေဆာင္ရင္းအသက္
ဆက္ရွင္သြးရေတာ့မည္။

အစ္ကိုကေတာ့ထာ၀ရမခြဲကြ်န္ေတာ့္နားမွာအျမဲေက်ာက္တိုင္ျကီးသဖြယ္အျဖစ္ရွိေနခဲ့
ပါျပီ။

သည္လိုနင့္ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ခင်္တဲ့ဆန္ဒအတုိင္းေဖေဖကကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေစတနာ
အခမဲ့ေဆးခန္းေလးတစ္ခုကိုဖြင့္ေပးခဲ့သည္။

ညေနပိုင္းတြင္လူနာကိုမျပတ္ျကည့္ေပးရင္းနင့္ပင္ကြ်န္ေတာ္တတ္ေျမာက္ထားေသာပ
ညာနင့္လူ ့အသက္ကိုကယ္တင္ခြင့္ရခဲ့သည္။

အစ္ကို ့အတြက္ေကာကြ်န္ေတာ္ဆထက္တံပိုးျကိုးစားလုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါျပီ။

အစ္ကိုလဲကြန္ေတာ့္အတြက္ျကိုစားအလုပ္လုပ္ရင္း ေန ့တိုင္းအျပန္ကားနင့္လာျကိုကာ
ကြ်န္ေတာ္တို ့ပိုင္ေသာကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးသို ့ျပန္လာခဲ့ျကသည္။


အရာရာအားလံုးေတာ့ျပည့္စံုခဲ့ပါျပီ

တစ္ခုလိုအပ္ေသးသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို ့နစ္ေယာက္ကိုခ်ည္ေနာင္ထားမည့္အရာ...

ကြ်န္ေတာ့္တို ့နစ္ေယာက္အတြက္အနာဂတ္သူရဲေကာင္းေလးမ်ား



..........ကဲ ထူးခြ်န္..မင္းတို ့ဒီကေလးနစ္ေယာက္ကိုေကာင္းေကာ္ငးေကြ်းေမြးျပဳစု
ေစာင့္ေရွက္ေပါ့ကြာ.....။မင္းလိုကေလးခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ ့ဆို ကိုျကီးေအးစက္ေတာ့
ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ရမယ္ထင္ပါတယ္။

မိဘမဲ့ေက်ာင္းမွာကေလးနစ္ေယာက္ကိုကြွန္ေတာ္တို ့ေခၚယူေမြးစားခဲ့သည္။

တစ္ေယာက္ကေယာက်ားေလး..တစ္ေယာက္ကေတာ့မိန္းကေလး။။

.......ေအးပါ..ညီညီရာ...အစ္ကို ့ကိုသာေမးျကည့္ေတာ့....သူစိတ္ညစ္မလား။သူေပ်ာ္
မလားဆိုတာကိုေလ....


အစ္ကို ့ကိုျကည့္ရင္းကြ်န္ေတာ္ကညီညီ့ကိုရယ္ေမာစြာေျပာလုိက္သည္။

ညီညီကေတာ့ခုမိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္းမွာေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္ေနျပီေလ။

.......ကဲ ကိုေအးစက္။။  အစ္ကိုပဲေျဖေေတာ့....စိတ္ညစ္မွာလား..ေပ်ာ္မွာလား


....အစ္ကိုကေတာ့မသိဘူးဗ်ာ....ညီေပ်ာ္ေနရင္အစ္ကိုလဲေပ်ာ္ေနတာပဲဗ်

ကြ်န္ေတာ္ကေက်နပ္ေသာမ်က္နာထားနင့္ညီညီ့ကိုျကြားလုိက္သည္။

....


..အင္းပါ....ဒီကေလးနစ္ေယာ္ကိုမင္းတို ့ထူးခြ်န္တဲ့လူေတြလိုျဖစ္ေအာင္သာျပဴစု
နိုင္ပါေစဗ်ာ..ငါဆုေတာင္းေပးလိုက္တယ္ သူငယ္ခ်င္း


....စိတ္ခ်ညီညီေရ........။ငါ့သမီးကိုငါ့လိုပဲအထူးခြ်န္ဆံုးဆရာ၀န္ျဖစ္ေအာင္ျပဳစုျပိး
ငါ့သားကိုသံတမန္ျကီးျဖစ္ေစရမယ္ဟ...



ကြ်န္ေတာ္ကျကြားေျပာလုိက္ေတာ့ညီညီနင့္အစ္ကိုကတစ္ဟားဟားရယ္ရင္း..

ရယ္သံေတြနင့္အတူစိတ္ေတြလဲေပါ့ပါးခဲ့ျကပါသည္။

ခုေတာ့ကြ်န္ေတာ္တို ့အိမ္ေလးမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့အစ္ကိုရယ္  ျပီးေတာ့..ကြ်န္ေတာ္
ေရာအစ္ကိုေရာခ်စ္တဲ့သားနဲ ့သမီးရယ္  အားလံးျပည့္စံုေနပါျပီ။

အစဥ္ေလးစားလ်က္...

နေမာ္...(ဘြိဳင္း)



Apr 2nd

Belongs to You??

By DARE2DO
စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ မိသားစု အမည္ေပါက္ျဖင့္ လႊဲေပးရ ရန္ပိုင္ Saturday, 02 April 2011 17:13 . တနသၤာရီတုိင္းရွိ ရာဘာစုိက္ခင္း ဧက ၁၀၀၀ ေက်ာ္ အပါအ၀င္ ေက်ာက္စိမ္းႏွင့္ ေရႊတူးေဖာ္ေရး လုပ္ကြက္မ်ားကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊႏွင့္ သားသမီးမ်ားအား ၎တုိ႔၏ အမည္ေပါက္ျဖင့္ နအဖ စစ္အစိုးရေဟာင္းက အၿပီးအျပတ္ လႊဲေျပာင္းေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ၏ အမည္ျဖင့္ လႊဲေျပာင္းေပးခဲ့သည့္ ရာဘာစုိက္ခင္း ဧက ၁၀၀၀ ေက်ာ္မွာ အေရွ႕ေတာင္တုိင္းႏွင့္ ကမ္း႐ိုးတန္းတုိင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ပုိင္ျဖစ္ၿပီး ကခ်င္ျပည္နယ္ရွိ ေက်ာက္စိမ္းႏွင့္ ေရႊတူးေဖာ္ေရး လုပ္ကြက္မ်ားကုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး၏ သမီးမ်ား အမည္ေပါက္ျဖင့္ သတၱဳတြင္း ၀န္ႀကီးဌာနက သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစုိးရသစ္ တာ၀န္မယူမီ အၿပီးလႊဲေပးခဲ့ရေၾကာင္း စစ္အစုိးရႏွင့္ နီးစပ္သည့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီးတဦးက ေျပာသည္။ ထုိ႔အျပင္ ရန္ကုန္၊ ေနျပည္ေတာ္ႏွင့္ ေမၿမိဳ႕ရွိ အိမ္ၿခံေျမမ်ားႏွင့္ ယခင္ နအဖ အစုိးရေဟာင္းလက္ထက္က ေပးအပ္ထားသည့္ ကားအစီး ၃၀ ေက်ာ္ကုိလည္း သားသမီးႏွင့္ ေျမးမ်ား၏ အမည္ျဖင့္ လႊဲေျပာင္းေပးၿပီး ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။ ယင္းသုိ႔ ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ လႊဲေျပာင္းျခင္းကုိ အစိုးရ အလႊဲအေျပာင္းအတြင္း အၿပီးတုိင္ လုပ္ေဆာင္ရျခင္းျဖစ္ၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္သုိ႔ အခြန္ေငြ တျပားတခ်ပ္မွ် ေပးေဆာင္ခဲ့ျခင္း မရွိေၾကာင္းလည္း သိရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ၏ ေျမးျဖစ္သူ ေနေရႊေသြးေအာင္ ကုိယ္တုိင္ပင္ ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္ ကမာၻေအးဘုရားလမ္းေပၚရွိ အမွတ္ (၁) စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန၊ ရန္ကင္းၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ ၀န္ႀကီးဌာန၊ အဏုျမဴ စြမ္းအင္ဦးစီးဌာန၊ အမွတ္ (၂) စက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန၊ အခြန္လြတ္ေစ်း စသည့္ ေနရာမ်ားကုိ ရယူထားေၾကာင္း သိရွိရသည္။ ထုိ႔အျပင္ ၀န္ႀကီးဌာန အေဆာက္အဦးမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံပုိင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားအား ပုဂၢလိကပုိင္ ျပဳလုပ္ေရးဟု အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလး စသည့္ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားရွိ အခ်က္အျခာက်သည့္ ေနရာမ်ားကုိလည္း စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ နီးစပ္သူမ်ားျဖစ္သည့့္ ေအးရွားေ၀ါလ္၊ မက္စ္ ျမန္မာ၊ ထူး၊ IGE စသည့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ားကုိ လႊဲေျပာင္း၀ယ္ယူေစေၾကာင္းလည္း သိရသည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၁၈ ရက္ေန႔မွ စတင္၍ ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာကုိ သိမ္းပုိက္ခဲ့ၿပီး အမည္နာမ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့သည့္ စစ္အစိုးရအဖြဲ႔ကုိ မတ္လ ၃၀ ရက္ေန႔က ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ အမိန္႔ျဖင့္ ဖ်က္သိမ္းခဲ့ၿပီး ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ရာထူးကုိပါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မင္းေအာင္လႈိင္ကုိ လႊဲအပ္လိုက္သည္။ ထုိသုိ႔ နအဖ အစုိးရအဖြဲ႔ကုိ ဖ်က္သိမ္းၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲရာထူးႏွင့္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးကုိပါ လႊဲအပ္ခဲ့ေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး အေနျဖင့္ အစိုးရသစ္ လက္ထက္တြင္ မည္သည့္ အခန္းက႑မွ ပါ၀င္မည္ကုိမူ အေသအခ်ာ မသိရေသးေပ။ ေနျပည္ေတာ္ စစ္တပ္အသိုင္းအဝန္း၏ ေျပာဆိုခ်က္အရ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အဆင့္အျမင့္ဆုံးအဖြဲ႔ျဖစ္လာမည့္ ႏုိင္ငံ့ဥေသွ်ာင္ အဖြဲ႔ကုိ မၾကာမီေၾကညာမည္ျဖစ္ၿပီး ယင္းအဖြဲ႔မွ တပ္မေတာ္ကုိ တုိက္႐ိုက္ကြပ္ကဲ အုပ္ခ်ဳပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဓိကက်ေသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ အမိန္႔မ်ားကုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊကသာ ခ်မွတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေနျပည္ေတာ္ရွိ အဆင့္ျမင့္အရာရွိတဦးက ဆုိသည္။ “ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊနဲ႔ ဒု ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ေမာင္ေအးတုိ႔ ဥပၸါတသႏိၲ ေစတီနားမွာရွိတဲ့႐ံုးကို မတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔က လာတက္တယ္” ဟု အမည္မေဖာ္လိုသူ စစ္တပ္ အရာရွိတဦးက ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊႏွင့္ ဒု ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ေမာင္ေအးတုိ႔သည္ ေနျပည္ေတာ္ရွိ ယင္းတို႔၏ ႐ံုးသစ္တြင္ အာဏာလႊဲေျပာင္း ရယူခဲ့ေသာ အစိုးရသစ္မွ ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္ ၇ ဦးႏွင့္ အစည္းအေ၀းကို မတ္လ ၃၁ ေန႔က က်င္းပခဲ့ေၾကာင္း ေနျပည္ေတာ္သတင္းမ်ားအရ သိရသည္။ အဆုိပါ အစည္းအေ၀းသုိ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္းႏွင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ သူရ ဦးေရႊမန္း၊ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၊ ဒု သမၼတ သီဟသူရ ဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦး၊ ဒု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးတင္ေအး၊ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မင္းေအာင္လိႈင္ႏွင့္ ဒု တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဒု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး စိုး၀င္းတို႔လည္း တက္ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္း အဆိုပါ စစ္တပ္အရာရွိတဦးက ဆက္လက္ေျပာသည္။ ေလ့လာသူမ်ားက ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး အေနျဖင့္ တုိင္းျပည္ကုိ ေျမာက္ကုိရီးယား ေခါင္းေဆာင္ ကင္မ္ဂ်ံဳအီးလ္၊ စင္ကာပူ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း လီကြမ္ယူတုိ႔၏ ေနာက္ကြယ္မွ ႀကိဳးကုိင္အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ ပုံစံအတုိင္း နမူနာယူ၍ အုပ္ခ်ဳပ္မည္ဟု ဆုိသည္။ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မင္းေအာင္လႈိင္၊ ဒု ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရာထူးကုိ ဒု ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး စုိး၀င္း အား ခန္႔အပ္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားအၾကား သေဘာထားကြဲလြဲမႈမ်ား ရွိေနေၾကာင္းလည္း သိရသည္။
 
Oct 30th

Ain't Really

By breakthrough
Everyday I'm trying to get to know ya
But more and more you're changing up your act
Everyday I look for ways to bring us closer
But more and more you appear to be drawing back
And lately when we're making love its getting weaker
My heart don't feeling it and feeling is everything
And I'm feeling like maybe you just don't feel it
And I don't know how to play it
In the past, didn't know how to say it
But I...

I held my tongue too long
I can't do it no more (I just can't do it babe)
See how can a man be so cold
To a woman that loves him most (I don't get it at all)
(But if you wanna go) There's the door
(I can't hold ya) Boy you're grown
(You must got me confused)
(I treat myself way too good)
And a love that tears you down ain't really love

Everyday I'm getting up and making breakfast
And more and more you're walking in without a word
And everyday I'm trying to ask, "Baby what's wrong?"
And more and more you say I'm getting on your nerves
And then you take me to the level of some bullshit
Ya said ya never had these problems from a white chic
You got me twisted and twisted is just not how I get with it
You need to sit down and hear it

I'm pouring out my heart
Don't just sit there while my heart is on the line
Speak your truth
What it's worth
Not a word you say will go unheard
Now if it's like that
Then baby just pack your bags
Cause I'm sick and tired of fighting
I'm sick and tired of trying
I had enough of waiting
I'm not that good with playing
I know I love you
But I love myself too