Nov 27th

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ေဖာက္ျပန္မႉ႕မ်ား (1)

By PRINCE TAKASHI SARKO

 

 

             ဒီေဆာင္းပါးကို စမေရးခင္ ေျပာျခင္တာက ကြၽန္ေတာ္ဟာ ကြၽန္ေတာ့ခ်စ္သူကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ ။ ခ်စ္ေနအုန္းမွာပါပဲ။ ျပီးေတာ့ သူဖြင့္ဟဝန္ခံခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေသြးေအးေအးနဲ႕နားေထာင္ျပီး သူ႕ကိုခြင့္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ သူ မမွားခဲ့ပါဘူး ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ၾကား နားလည္မႉ႕လြဲရုံသက္သက္ကေလးပါ။ သူဟာ ဒီလို နားလည္မႉ႕လြဲေနတဲ့ တစ္ပတ္မရွိတဲ့ ငါးရက္တာအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ျဖစ္သြားတယ္လို႕ၾကားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ငါေရြးခ်ယ္တဲ့ ငါ့ခ်စ္သူဟာ မရင့္က်က္ေသးပါလားလို႕ပဲ ေတြးမိတယ္။  

 

                          အမွန္အတိုင္းဝန္ခံရရင္ ကြၽန္ေတာ္က ပေလးဘြိုင္းပါ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သူ႕အေပၚ ေစာင့္စည္းခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႕ၾကိဳက္တဲ့ကာလအတြင္းမွာေတာင္မွ အျပင္ကရည္းစားေတြကို ျဖတ္လိုက္ပါတယ္။  ရည္းစားမဟုတ္ပဲ ေဟာ္တယ္မွာပုံမွန္ခ်ိန္းတတ္တဲ့ အကန္႕ေတြကိုလည္း ေခါက္ထားလိုက္ပါတယ္  အရင္လို တပတ္တခါ အမူးေသာက္ျခင္း ကလပ္တက္ျခင္းမ်ားကို မျပဴ႕ေတာ့ပါပဲနဲ႕ တကယ္ အိမ္ေထာင္သည္ၾကီးတစ္ဦးလိုကို ေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တေန႕တေန႕ မနက္ထ အလုပ္သြား ျပန္လာရင္ အေျပးေလ့က်င့္ ျပီးရင္ေရမိုးခ်ိဳး သူ႕ဆီကဖုန္းလာတာကိုေစာင့္ ျပီးေတာ့မွ တနာရီေလာက္ တရားထိုင္ျပီး မွ   အိပ္တာဟာ ပုံမွန္အလုပ္လိုျဖစ္လာပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အရင္ကထက္စာရင္ ပိုျပီးတည္ျငိမ္လာပါတယ္။ ပိုျပီးေတာ့ အရာရာကို တည္ျငိမ္စြာေတြးေခၚလာႏိႈင္ပါတယ္။ ပိုျပီးေတာ့ ဘဝဟာ အေျခၾကလာပါတယ္။ျပီးေတာ့ ပါတီေတြ ကလပ္ေတြကိုေလွ်ာ့လိုက္ေတာ့ အခ်ိန္ပိုေလးေတြမွာ စာေလးဘာေလး နည္းနည္းပါးပါး ေရးျဖစ္ပါတယ္။  ကြၽန္ေတာ့ကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာၾကတယ္ ပါတီသရဲ တာကာရွီ ေျပာင္းလည္းသြားပါလားလို႕ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က လိုလိုလားလား ေျပာင္းလည္းခဲ့တာပါ။

 

            ရွင္းရွင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူေရာကြၽန္ေတာ္ေရာဟာ ခ်စ္တဲ့အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာပဲ ထူးဆန္းစြာ တစ္သားတည္းၾကသြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သူမရွိပဲ ဘယ္ေနရာမွ မသြားတတ္ေတာ့သလို သူဟာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း ျဖစ္ခဲ့မယ္ထင္ပါရဲ့။အဲ့ဒီလိုနဲ႕ ခက္ခဲတဲ့ကာလမ်ားမွာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လို သူေအာင္ျမင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပရိတ္သတ္တစ္ဦးလို သူဝမ္းနည္းေနခ်ိန္မွာ ဖခင္တစ္ဦးလို သူထြက္ေပါက္မရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အၾကံေပးတစ္ဦးလိုေနခဲ့တယ္။

 

        သူဟာေရာ ဘယ္လိုလည္း အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ သူဟာကြၽန္ေတာ့ထက္အသက္ၾကီးပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ေနရာတကာမွာ ကေလးဆန္တဲ့ ႐ိုးသားတဲ့ ဘာဆိုဘာမွမသိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ကြၽန္ေတာ္ကခ်စ္ခဲ့တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ခ်စ္ပါတယ္။ အခက္အခဲေတြကို အတူေျဖရွင္းပါတယ္။ သူဟာ ဘာမဆိုပြင့္လင္းစြာေျပာတတ္လို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ကြၽန္ေတာ္ " ဒါမွငါ့ရည္းစားကြ" လို႕ မာန္ေတြတက္ခဲ့ဘူးပါတယ္။သူဟာ သိပ္ေတာ္ေနသိပ္တတ္ေနဖို႕မလိုပါဘူး ကြၽန္ေတာ္ သူ႕ကို ခ်စ္တယ္ ကိုယ့္ရဲ့ေဘာ္ဒီအစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလိုကို ခ်စ္ခဲ့လို႕ သူဟာ သူပဲဆိုရုံေလးနဲ႕ ျပည့္စုံသြားပါတယ္။

 

                   ဒီလိုနဲ႕သူနဲ႕ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ၾကားမွာ နားလည္မႉ႕လြဲစရာေလးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ မထင္မွတ္တဲ့ ျပသနာေလးတစ္ခုက ကြၽန္ေတာ္တို႕ကို တခဏေဝးကြာေစခဲ့ပါတယ္။အဲ့ဒီနားလည္မႉ႕လြဲတဲ့ အခ်ိန္ကေလးအတြင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေန႕ရက္ေတြကိုအမွားအယြင္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာနဲ႕ ခရီးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဒီအသဲကြဲေန႕ရက္မ်ားမွာ သူ႕ကိုပိုသတိရမိပါတယ္။ သူ႕ဟာ ကိုယ့္ရဲ့တစိတ္တပိုင္းျဖစ္ေနခဲ့ျပီေလ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဖုန္းေတာ့ဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ သာေၾကာင္း မာေၾကာင္းေလးေပါ့။

 

                    အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္  အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ့ေဘးနားမွာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕တြဲခြင့္ရဖို႕ေစာင့္ေနတဲ့သူေတြ အပုံၾကီးပါ။ အလုပ္ဆင္းတိုင္းလည္း အိမ္ျပန္လိုက္ပို႕ခြင့္ရဖို႕ေစာင့္ေနတဲ့သူေတာင္ရွိေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ လုံးဝကို ေစာက္ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့မွာ ကိုယ္ပိုင္မာနေတာ့ရွိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ singapore GCE A LEVELကို TOP10ထဲဝင္ေအာင္ ေျဖလာသူပါ။ အားကစားကအစ အဖက္ဖက္မွာ သူမ်ားထက္သာလြန္ေအာင္ က်ိဳးစားခဲ့သူပါ။ ဘာျဖစ္လို႕လည္း ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ၾကက်န္ရစ္မွာစိုးလို႕ပါ။ ငယ္ငယ္တုံးက မာရသြန္ျပိဳင္းပြဲမွာ ကိုယ့္ေရွ႕မွာလူေတြေျပးသြားတာကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္မွာကို အရမ္းေၾကာက္လို႕ပါ။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း သူမ်ားထက္ ျမန္ျမန္ေျပးႏိႈင္ေအာင္က်ိဳးစားပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္ က်န္ရစ္မျဖစ္လိုလို႕ပါ။အဲ့ဒီကတည္းက ေက်ာင္းစာမွာေရာ အလုပ္မွာေရာ အဝတ္အစားမွာေရာ မိဘရဲ့ပံ့ပိုးမႉ႕ကိုယူ၍ေသာ္ လည္းေကာင္း ကိုယ့္အစြမ္းအစနဲ႕ေသာ္လည္းေကာင္ သူမ်ားထက္သာေအာင္က်ိဳးစားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ရွုံးနိမ့္မွာ က်န္ရစ္ျဖစ္မွာကို ေၾကာက္လို႕ပါ။

 

                          အဲ့ဒီေနာက္ သူနဲ႕ေတြ႕ခဲ့ေတာ့လည္း ခ်စ္သူေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ့တာဝန္ကို ေက်ေအာင္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒါကို သူလည္း သိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြလည္းသိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူနဲ႕ေဖာက္ျပန္တဲ့တစ္ေယာက္ကအသိဆုံးပါ။

ဒီလို ကြၽန္ေတာ္တို႕အဆင္မေျပစဥ္ကေလးအတြင္းမွာ အဲ့ဒီတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕ရဲ့ေတြေဝတတ္မႉ႕ လိုက္ေလွ်ာတတ္မႉ႕က ိုအခြင့္ေကာင္းယူျပီး  သူ႕နဲ႕အတူေဟာ္တယ္ကိုအၾကိမ္ၾကိမ္သြားသည္ဟုသူကေျပာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ခ်စ္သူထက္စာရင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုပိုခ်စ္ခင္သူျဖစ္ပါသည္။ ရင္ဘတ္ႏွင့္ႏွစ္ျပီးေပါင္းပါသည္။ ထိုကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ခ်စ္သူ သေဘာထား ကြဲလြဲခ်ိန္ ကေလးတြင္ပင္သူက အေျခာင္ဝင္ႏိႈက္သြားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ့္နားပင္ကိုယ္မယုံေအာင္ျဖစ္သြားသည္။

                          WHAT DE HELL DAMN .... WHAT WRONG WITH OUR STUPID RELATIONSHIP.......

 

       သူႏွင့္ကြၽန္ေတာ္နားလည္မႉ႕ရသြားျပီးေနာက္ သူက ႐ိုးသားစြာပင္ ကြၽန္ေတာ့ကိုအကုန္ဖြင့္ေျပာပါသည္။ ထိုသို႕ေျပာလိုက္ေသာအခါ ကြၽန္ေတာ္ပို၍ေလးစားသြားသည္။ သူႏႈတ္ပိတ္ေနလိုကေနႏိႈင္သည္ သို႕ေသာ္သူကြၽန္ေတာ့ကို ဖြင့္ဟဝန္ခံခဲ့သည္မဟုတ္လား။ ကြၽန္ေတာ္ ႐ိုးရွင္းစြာပင္ခြင့္လႊတ္လိုက္သည္။သူ႕အမွားမဟုတ္ပါ ။ သူငယ္ခ်င္းမပီသေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

မင္းတို႕အတူမအိပ္ဘူးလားဟုဆိုတိုင္း

လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာဆိုတာ အခ်ိန္တစ္ခုထိရင္းႏွီးမႉ႕ရျပီးမွပါ

"sex mean when we really know each other so well and when our friendship is so long then after that sex should be follow "

ဟု ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ကိုယ့္ပါးကို ကိုယ္ႏွစ္ဆင့္ဆက္႐ိုက္လိုက္တယ္။ပါးစပ္ကေသြးေတြစီးၾကလာပါတယ္။ ရင္ဘတ္ကအနာကို မမွီပါဘူး။

ဟုတ္ပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္က ကစ္ေဘာက္ဆင္သမားပါ အင္မတန္ လက္သံေျပာင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ပါး႐ိုက္ရင္ေတာင္မွ  ပါးစပ္ကေသြးေတြ ျမင္မေကာင္းေအာင္ကို ထြက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ထမင္းမစားႏိႈင္ပါဘူး။ သြားနာလို႕ပါ။ မာမီကျမင္ေတာ့ ဘာမွမေျပာပဲ ငယ္ငယ္ကတည္းကေက်ာင္းမွာ ဖိုက္တင္ပေလးရင္လုပ္ေပးေနၾကအတိုင္း ၾကက္ဥျပဳတ္ကေလးကို လက္ကိုင္းပဝါနဲ႕ထုတ္ျပီး အလုပ္သြားခါနီး က်ပ္ပူထိုးေပးခဲ့ပါတယ္။

 

      ျဖစ္ႏိႈင္ရင္ နံရံကို ေခါင္းနဲ႕ဝင္ေဆာင့္ျပစ္ျခင္ပါတယ္။ မခံစားႏိႈင္လို႕ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ကြၽန္ေတာ့ခ်စ္သူကို အျပစ္မတင္လိုလို႕ပါ။ ဒီေလာက္အတဲ့ငါပါလားဆိုျပီး ေပါ့။

 

        ကြၽန္ေတာ္က အရင္ကတည္းက အင္မတန္ေပပါတယ္။ အေပအေတပါ။ ေက်ာင္းမွာလည္း စာေတာ္ရက္နဲ႕ စလုံးတရုပ္ေတြက အႏိုင္က်င့္ရင္ မခံပဲ ျပန္ေဆာ္ရင္းနဲ႕ ေက်ာင္းမွာလူဆိုးျဖစ္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ စင္ကာပူႏိုင္ဂံသားေပမဲ့ ျမန္မာပါ ျမန္မာေသြးစစ္စစ္ပါ ။ ဘယ္ေတာ့မွသူမ်ားကို မဟုတ္တန္းတရားမေျပာသလို အႏိုင္က်င့္ရင္လည္း မခံပါဘူး။ လူအုတ္နဲ႕လာအႏိုင္က်င့္လို႕မႏိုင္ရင္ ေထာက္ခြၽန္နဲ႕ပါ တြယ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ အိမ္က မားသားၾကီးက ကစ္ေဘာက္ဆင္ ္သင္တန္းတက္ခိုင္းပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း စိတ္ဝင္စားပါတယ္ က်က်နနကိုထိုးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေက်ာင္းမွာ အႏိႈင္က်င့္မႉ႕မရွိေတာ့ပါဘူး မခံမွန္းသိလို႕ပါ။ဒီလိုပါပဲ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ သူမ်ားကိုအႏိုင္က်င့္ရင္လည္း မခံပါဘူး။ ဝင္ေျဖရွင္းရဲပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ေပၚတင္သမားပါ။

 

          ဒါေပမဲ့ဒီျပသနာမွာေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္သာ အျပစ္တင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ခ်စ္သူရဲ့ ႐ိုးသားမႉ႕ကိုပါအလြဲသုံးစားလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို လုပ္ရက္ေလျခင္းလို႕ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ "တာကာ သဲေသာင္ျပင္မွာေလ ငွက္နားသြားရင္ ေျခရာေတာ့ က်န္မွာပဲ ဒီေရမတက္လာမျခင္းေပါ့"လို႕ အကိုလိုခ်စ္ရတဲ့ ကိုမ်ိဳးကေျပာတယ္။ သိပ္မွန္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ကိုယ့္ေစာက္ခြက္ကိုယ္ကိုယ္ တစ္ခ်က္ျပန္႐ိုက္လိုက္တယ္။ဒီေလာက္ေတာင္မွ ႐ိုးအံုး အအံုးဆိုျပီးေတာ့။

 

           လူဆိုတာ စည္းရွိပါတယ္။ စည္းကိုသိရပါမယ္။ စည္းကိုေစာင့္ရပါမယ္။ အဲ့ဒါမွလည္း လူလို႕ေခၚတာပါ။

 

 "သူဟာ ကြၽန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ကြၽန္ေတာ့ခ်စ္သူ အထင္လြဲ အျမင္လြဲေနခ်ိန္မွာ ဝိုင္းဝနဝန္ေျဖာင့္ျဖသင့္တာေပါ့။ အခုလို ခ်စ္သူရဲ့ ေဘာ္ဒီကိုပဲတပ္မက္လို႕အေျခာင္ဝင္ႏိႈက္တာေတာ့ ဆိုးရြားပါတယ္ "လို႕ စပိုင္ဒါကေျပာတယ္။စပိုင္ဒါဟာ အင္မတန္စိတ္ထားျဖဴစင္ေသာ လူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး ကြၽန္ေတာ့အတြက္ အကိုလိုခ်စ္ရေသာ သူတစ္ဦးျဖစ္တယ္။

 

" အဲ့ဒီေကာင္ဟာ  ဟာ ေရခ်ိဳးတိုင္း ဒီအျဖစ္အပ်က္အတြက္ ညစ္ညမ္းတဲ့ကိုယ္နဲ႕ နင့္ကို မ်က္ႏွာဆင္းဆိုင္ရဲမွာမဟုတ္ဘူး"လို႕ မစူဇီကေျပာတယ္။

 

                   ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ တစ္ခုက ကြၽန္ေတာ့ရင္ဘတ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး ေပ်ာက္ဆုံးသြားလို႕ပါ။ လုပ္ရက္လိုက္တာဆိုျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ ကတိစကားအတိုင္း ခ်စ္သူကေျပာျပေတာ့။ခြင့္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ ခ်စ္သူဟာ ကတိတစ္လုံးကို ေစာင့္ဆည္းတုန္းပဲ ငါဟာလည္း ငါ့စကားအတိုင္း ခြင့္လႊတ္ရမွာေပါ့ဟုသာေတြးလိုက္ပါတယ္။အဲ့ဒီအတြက္ ကြၽန္ေတာ့အေပၚမွာ ဒီဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးကပိလာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သူနဲ႕ဖုန္းေျပာျပီးေနာက္ မီးမွိတ္ထားျပီး လေရာင္ျဖာၾကေနတဲ့ မီးဖိုေဆာင္ၾကမ္းျပင္ေလးမွာ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဖုန္းေျပာေနရာက ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္မၾကပါဘူး။ ရင္ဘတ္ကနာလြန္းလို႕ပါ။ အဲ့ဒီအတိုင္းေလးပဲ မိုးလင္းထိထိုင္ေနပါတယ္။ အေနာက္ကေန အေႏြးထည္ကေလးကို ေမေမကလာျခဳံေပးတဲ့အထိ ကြၽန္ေတာ္ ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနမိ   ေနပါတယ္။

 

 

            အဆုံးသတ္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ကြၽန္ေတာ့ခ်စ္သူဟာ လက္ေတြတြဲထားပါတယ္။ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြျပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ္တို႕လက္ေတြဟာ ပိုခိုင္းျမဲသြားပါတယ္။သူဟာ ကြၽန္ေတာ့ကို လိုအပ္မွန္းသိလာသလို ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကိုပိုခ်စ္မွန္း သိလာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေခါင္းမာစြာနဲ႕လက္တြဲကို မျဖဳတ္ပဲနဲ႕  သူတြဲထားသမွ်သူ႕လက္ကို ဆုတ္ကိုင္းထားမွာပါ။အခ်စ္မွာ အခ်စ္ပဲရွိပါတယ္။ သူဟာလည္း ကြၽန္ေတာ့အတြက္ အမ်ားၾကီးစြန္႕လႊတ္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ကြၽန္ေတာ္သူ႕ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။

 

                                                                                                                               tarkarshi.sarko@gmail.com

 

 

Feb 4th

ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေရာင္ျခည္(၃)

By laddy
G- Get Real ဝင္လုမတတ္ေသာ ေနမင္းၾကီး၏ ေရာင္ခ်ည္ကို ပိုလာသေဘာက်လြန္းသည္။ ဆည္းဆာခ်ိန္၊ ညေနခင္းဆည္းဆာအခ်ိန္၊ အရာရာ လွပေနသည္။ အထပ္ျမင့္ တုိက္ခန္းမွ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးက တစ္ျမိဳ႕လုံးကို အထက္စီးျမင္ႏုိင္သည္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ႏွင့္ ရင္ခုန္သံတုိ႔က ထပ္တူက်ႏုိင္သလုိ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနသည္။ Don Williams ၏ it’s must be love သီခ်င္းသံကို တုိးညွင္းသာယာစြာဖြင့္ထားသည္။ “အခုတေလာ ကုိတတ္ဒီငါ့ကို တအားဂရုစိုက္တယ္သိလား။ ငါ့အတြက္ အခ်ိန္ေတြ ေရာ လူေရာ အားလုံးအားလုံးပဲ။ မင္းေျပာတာ မွန္တယ္သိလားပိုလာ။ ငါစိတ္ထင္တာ သက္သက္ပဲ။ စိုးရိမ္တာသက္သက္ပဲဟာ။ သူငါ့အေပၚတကယ္ခ်စ္ရွာပါတယ္။” ပန္ဒါေျပာခဲ့ေသာ စကားက နားစည္ထဲ ဝင္ရုိက္ခတ္လာသည္။ တိမ္ေတာက္ခ်ိန္ေတြ အက်ည္းတန္သြားသလုိပါပဲ။ တစ္ခုခုျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့တာလား.မေသခ်ာ။ ဖြင့္ဟ ေၾကညာ လို႔မရေသာ ခံစားမႈမ်ားကသာ ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံးကို ေနရာယူထားသည္။ ကေလးတစ္ ေယာက္ လို ငိုေၾကြးပစ္ခ်င္သည္။ လက္ဦးသြားသူ ဟု နာနာက်ည္းက်ည္း ကင္ပြန္းတပ္ ခ်င္စိတ္မ်ားကလဲ ရုိင္းစုိင္းစြာေမြးဖြားလာသည္။ “အသုံးမက်လုိ႔ ေနာက္က်ခဲ့တာပဲ၊ ကံၾကမၼာကိုေတာင္ အျပစ္တင္လို႔မရဘူး။ ကိုယ္ကို၌က ညံ့ဖ်င္းလြန္းေနတာကို..” ေဟာင္းႏြမ္းအုိထုံးေနေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္က ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံးကို ျပဳတ္တူႏွင့္ ညစ္ခ် လိုက္သလို ခံစားေနသည္။ မ်က္ႏွာကို ၾကမ္းတမ္းစြာပြတ္လိုက္ျပီး ဆံပင္မ်ားကို ဖြပစ္လိုက္သည္။ “ေတာင္းပန္ပါတယ္ ပန္ဒါရယ္..။” ဟု ေနာက္ထပ္တစ္ၾကိမ္ ေရရြတ္လုိက္မိသည္။ အမွန္ေတာ့ ဘယ္ႏွၾကိမ္းမွန္းကို မသိေတာ့တာပါ။ အေမွာင္ရိပ္အႏုိင္ရလာခ်ိန္မွာ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေကာက္ကိုင္လုိက္ျပီး ေကာ္ဖီဆုိင္မွ ထြက္လာလုိက္သည္။ ဓါတ္ေလွကားေရွ႕ရပ္ေနခ်ိန္မွာ ဝဲေနေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို ရက္စက္စြာ ဖယ္သုတ္ပစ္လုိက္သည္။ ေပ်ာ္ရြင္ၾကည္ႏူးေနေသာ ပန္ဒါ့မ်က္ႏွာကိုပုံေဖာ္ၾကည့္မိသည္။ အလိုက္သိ ဂရုစိုက္ေနမည့္ ကိုတတ္ဒီ့ကိုလဲ ခန္႔မွန္းၾကည့္မိသည္။ ေနာက္ဆုံး ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါလိုက္သည္။ ပင္ပန္းႏြမ္းလွ်ေနေသာ ခႏၵာကိုယ္ကို တရြတ္တုိက္ ေခၚေဆာင္ေန မိေသာ္လည္း စိတ္က ပ်ံ႕လြင့္ေနသည္။ “ပိုလာ..” “ပြမး္..ပြမ္း..” “ပုိလာ” “ဗ်ာ အင္း.ေၾသာ္ ကိုတတ္ဒီ” ေခၚသံေၾကာင့္ စိတ္ႏွင့္လူ ျပန္ကပ္ခ်ိန္တြင္ အနားနားကို ေယာင္ယမ္းျပီး လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ တတ္ဒီက ကားကို သူႏွင့္ယွဥ္ေမာင္းျပီး ကားေပၚမွ တဆာဆာေအာ္ေခၚေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သတိထားမိသည္။ “ဘာေတြစဥ္းစားေနလို႔ ဒီေလာက္ ေအာ္မၾကားေခၚမၾကားျဖစ္ရတာလဲ..” “ဒီလုိပါပဲဗ်ာ ဟိုအေၾကာင္းဒီေၾကာင္းေပါ့။” ခ်ဳိျမန္ႏူးညံ့လြန္းေသာ ကိုတတ္ဒီကိုၾကည့္တုိင္း ရင္ထဲတြင္ စူးတစ္ေခ်ာင္းရွေနသလို ခံစားရသည္။ “ဘယ္သြားမလို႔လဲ တစ္ေယာက္တည္းၾကီး” တစ္ေယာက္တည္းလားလို႔မေမးတာကိုပင္ နာၾကည္းမိသည္။ “ကားမွတ္တုိင္သြားမလို႔ ကိုတတ္ဒီေကာ တစ္ေယာက္တည္းၾကီး ဘယ္သြားမလို႔လဲ.” “အကိုလား..ဟာ. ပန္ဒါနဲ႔ ေစ်းသြားတာ။ ဒီေန႔အလုပ္အားတယ္ေလ။ မင္းေျပာသလို ပန္ဒါေလးကိုအခ်ိန္ေပးပစ္လုိက္တာ။” တကယ္တမ္း တက္ၾကြေနေသာ တတ္ဒီစကားမ်ားကိုၾကားျပန္ေတာ့ ပိုလာငိုခ်င္မိသည္။ ပန္ဒါေလးတဲ့လား..။ “အကိုလုိက္ပို႔ေပးမယ္ေလ။ အိမ္ျပန္မလုိ႔လား..” “အာ ရပါတယ္ မလုိပါဘူး.။ ကၽြန္ေတာ့ဘာသာျပန္တတ္ပါတယ္။” “ဟား ဟား..” ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာလုိက္ေသာ တတ္ဒီ့အသံက သူ႔နားထဲတြင္ စူးခါးေနသည္။ “ဘာရယ္တာလဲ..” “ပိုလာရယ္..။ ေက်ာင္းသားေတြ ဆရာမကို ၾကိဳတာျမင္ဖူးလား။ ပိုလာတုိ႔လဲ ၾကိဳဖူးမွာပါ။ အဲဒါ ဆရာမက သူဝင္မယ့္ အခန္းကို မသိလုိ႔မွ မဟုတ္တာ။” “ဘာဆုိင္လဲ အခုဟာက..” “မင္းေျပာေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာျပန္တတ္တယ္ဆုိေတာ့ အကိုက မင္းကို အိမ္မျပန္တတ္တဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကို ျပန္လုိက္ပို႔တာနဲ႔တူေနလို႔ပါ။” ရြေနလုိက္တာ.။ စိတ္ထဲမွ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ၾကီး ေျပာပစ္လုိက္သည္။ “လာပါ ကိုလုိက္ပုိ႔ေပးမယ္။ ပန္ဒါ့သူငယ္ခ်င္းကို ဒီအတုိင္းထားပစ္ခဲ့ရင္ ပန္ဒါကို႔ကို ဆူေနဦးမယ္။” ပန္ဒါ့သူငယ္ခ်င္းတဲ့လား..။အင္းေလ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါဆုိပန္ဒါ့သူငယ္ခ်င္းမုိ႔လို႔လုိက္ ပို႔တာေပါ့ေနာ္။ ေၾသာ္ ပိုလာရယ္ဒီထက္ပိုျပီး မင္းဘာေတြေမွ်ာ္လင့္ေနရဦးမွာလဲ ပန္ဒါနဲ႔ မင္းနဲ႔က သူငယ္ခ်င္းေတြပဲေလ။ ပိုလာကားေပၚတတ္လိုက္သည္ႏွင့္တစ္ျပဳိင္နက္ ကားကိုေမာင္းထြက္လုိက္သည္။ “ပိုလာ အခ်ိန္ရလား..” “ရပါတယ္ ဘာလို႔လဲ..” “ကိုမင္းကိုစကားေတြေျပာခ်င္တယ္။ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ဆုိင္ ဝင္စားရေအာင္ေလ။” “ဟင့္အင္း အခုမွ ေကာ္ဖီေသာက္လာတာ ဘာမွ ထပ္မစားခ်င္ေတာ့ဘူး။” “ဒါဆုိ တျခားတစ္ေနရာရာသြားရေအာင္ေလ။ မင္းနဲ႔စကားေျပာခ်င္လို႔..မင္းကို ေျပာျပစရာေတြရွိတယ္။” ေျပာျပစရာ..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္မခ်ိန္ထိ ႏွိပ္စက္ေနဦးမွာလဲဗ်ာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အေပ်ာ္ေတြ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကူးစက္လာႏုိင္မွာတဲ့လား..။ “သေဘာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္ေပးပါ့မယ္။” ကားဟာ သူ႔အိမ္လမ္းနဲ႕ေဝးရာကို ေျပးထြက္လာသည္။ တတ္ဒီကျမိဳ႕ တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ကားကိုရပ္တန္႔လိုက္ျပီး သက္ျပင္းကိုပါ တစ္ပါတည္းခ်ပစ္လိုက္သည္။ ပိုလာက ကားတံခါးကိုဖြင့္ျပီး အျပင္ထြက္လာလိုက္သည္။ အနီေရာင္ႏွင့္ အျဖဴေရာင္စပ္ ခ်ယ္ထားေသာ တုိင္ေလးမ်ားကို တုိ႔ထိေနလိုက္သည္။ အလင္းေရာင္ အနည္းငယ္သာ က်န္ေတာ့သည္။ သုံးရက္လကပင္ ေရာင္ခ်ည္ထြက္ေနျပီ။ “ပိုလာ..” “ဗ်ာ..” “ပိုလာနဲ႕ ပန္ဒါတို႕က အခ်င္းခ်င္းသိပ္ခ်စ္ၾကတယ္ထင္တယ္ေနာ္။” “အင္းခ်စ္တာေပါ့ဗ်။ ပန္ဒါက သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတာ။” “အခု ကိုနဲ႔ပန္ဒါနဲ႔ခ်စ္ေနၾကတာဆုိေတာ့ ပိုလာ့စိတ္ထဲမွ ဘယ္လိုခံစားရလဲ..” ဝမ္းနည္းမႈက စိတ္ထဲမွာငိုေၾကြးေနသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကိုထိန္းျပီး “အာ… ဝမ္းသာတာေပါ့။ ပန္ဒါက ရည္းစားမ်ားခဲ့တယ္ဆုိေပမယ့္ အကို႔ကိုတကယ္ ခ်စ္ရွာတာ။ အကိုကလဲ သူ႔ကို ခ်စ္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ဝမ္းသာတာေပါ့ဗ်ာ။” “ကိုဝန္ခံခ်င္တာတစ္ခုရွိတယ္။ အခုကိုပန္ဒါ့ကိုမခ်စ္ဘူး..” “ဘာ..” ေထာင္ထလာေသာ ေဒါသက ငယ္ထိပ္ကို ေဆာင့္ထုိးပစ္သည္။ တတ္ဒီ႔ရင္ဘတ္ကို ေဆာင့္ဆြဲလိုက္ျပီး သူ႔မ်က္လုံးေတြကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အံၾကိတ္ျပီး “ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့စကားေတြကို မွတ္မိလား ကိုသကၠရာဇ္ႏိုင္။ ဒါမွမဟုတ္ မွတ္မိလို႔ပဲ လက္တည့္စမ္းခ်င္တာလား။ ခင္ဗ်ားေနာင္တရလိမ့္မယ္ေနာ္..ပန္ဒါမ်က္ရည္..အု..” ပိုလာစကားမဆုံးခ်င္ တတ္ဒီက ပိုလာ့ႏႈတ္ခမး္မ်ားကို နမ္းစုပ္လိုက္သည္။ “ခ်စ္တယ္ကေလးရယ္..။ကိုမင္းကို သိပ္ခ်စ္ေနမိျပီ။” ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းခြာလုိက္ခ်ိန္တြင္ တတ္ဒီဆီမွ ပထမဦးဆုံးၾကားလုိက္ရေသာစကားေၾကာင့္ ဘယ္ဖက္လက္သီးေျမာက္တတ္သြားသည္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ေျပာလိုက္တာလဲ။ ဘာလို႕ဟန္ေဆာင္မထားတာလဲ။ ေမးခြန္းမ်ားက ေသြးေၾကာထဲစီးဝင္ေနသည္။ ညာဖက္ပါးကို ပင့္ထားေသာ တတ္ဒီ့ကိုၾကည့္ျပိး မ်က္ရည္မ်ားပါးျပင္ေပၚကို ျဖတ္သန္းလာသည္။ “ျဖန္း..” နာက်ည္းမုန္းတီးမႈအျပည့္ႏွင့္ကိုယ့္ပါးျပင္ကို ရုိက္ခ်လုိက္သည္။ “ျဖန္း….ျဖန္း…..ျဖန္း…ျဖန္း” အသားခ်င္းျပင္းထန္စြာထိခိုက္သံမ်ားက က်ယ္ေလာင္လြန္းေနသည္။ “ပိုလာ.. ေတာ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့” တတ္ဒီက လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ခ်ဳပ္ကိုလိုက္သည္။ ထုိအခါက်မွ ပိုလာက အသံထြက္ေအာင္ ေအာ္ငိုပစ္လိုက္သည္။ “ေဆာရီးကြာ. မင္းကိုမင္းနာက်င္ေအာင္မလုပ္လိုက္ပါနဲ႔.. ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ။ ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္..” “ေျပာပါဦး ကၽြန္ေတာ္က ဒီေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးမဲ့ေနတာလားဟင္..” “အဲဒီလုိသေဘာမ်ဳိးမဟုတ္..” “ခင္ဗ်ားမ်က္လုံးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေစ်းေပါေနတာလား။ ဒီလိုစကားမ်ဳိးေျပာရဲေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကို အထာေပးျမဴဆြယ္ခဲ့ဖူးလား.. အေနအထုိင္မတတ္တဲ့အျပဳအမူမ်ဳိးနဲ႔ အရိပ္ျပခဲ့ဖူးလို႔လား..။ေျပာစမ္းပါ။ ရွိခဲ့တယ္ဆုိရင္ ေျပာလိုက္ပါ။ ခင္ဗ်ားေျပာျပႏုိင္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ က်ိန္စာတုိက္ပစ္လိုက္မယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ အျပစ္ေပးလုိက္မယ္။” ပိုလာက သူ႔ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္ကို ခါးသီးစြာရုိက္ႏွက္ေနသည္။ သူ႔ဦးေခါင္းကို သူ႔ဘာသာထုလိုက္သည္။ “မဟုတ္ဘူးကေလး လုံးဝမဟုတ္ဘူး.. ကိုမင္းကို တန္ဖုိးထားပါတယ္.။ကို အဲဒီသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး.. ေက်းဇူးျပဳျပီးေတာ ့ကိုယ့္စကားကို ဆုံးေအာင္နားေထာင္ေပးပါဦး။ မင္းကိုမင္း မရုိက္ပါနဲ႔ေတာ့..” တတ္ဒီ့ေလသံကလဲ ငိုသံစြက္လာသည္။ သူ႔ရင္ဘတ္ၾကီးတစ္ခုလုံးလဲ ေပါက္ကြဲလာႏိုင္မွန္းပိုလာ တစ္ခ်က္ရိပ္မိပါသည္။ “ပိုလာ မင္းကို မင္းဘာလုိ႔ အဲဒီေလာက္ႏွိပ္စက္ေနတာလဲ..ကိုမင္းကို တန္ဖိုးထားပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ပန္ဒါ့ကိုေရာလို႔ မေမးလိုက္နဲ႕.. ပန္ဒါ့ကို ညီေလးတစ္ေယာက္ လိုခ်စ္တာ.။တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ပန္ဒါ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲထင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရင္ခုန္သံဟာ အခ်စ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာကို မင္းနဲ႔ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွ ကို သိသြားတယ္။ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းၾကီးကို သိသြားတယ္။ ပန္ဒါ့အေပၚမွာ ရက္စက္ရာက်မွ စိုးလို႔ ကိုယ့္ဟာကို တားဆီးတယ္။ ထိန္းခ်ဳပ္တယ္။ ပိတ္ပင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ မရဘူးကြာ.. မင္းကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြကို ကိုဘယ္လိုမွ တားလို႔မရဘူး..။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လုိ႔ ပထမတစ္ေယာက္ကို ထားခဲ့တဲ့သူေတြကို ပုံႏႈိင္းေျပာသလို ငါးစိမ္းျမင္ ငါးကင္ပစ္လို႔ေတာ့ လြယ္လြယ္မေျပာလုိက္ပါနဲ႔..” “မေျပာပါဘူး… လုံးဝမေျပာပါဘူး ခင္ဗ်ားက ငါးစိမ္းျမင္ ငါးကင္ပစ္တဲ့ တံငါသည္မွ မဟုတ္တာ ငါးကင္စားျပီး ငါးစိမ္းမွ်ားေနတဲ့ ငါးမွ်ားတဲ့သူ။ လူယုတ္မာ. လူေတြကို အေပ်ာ္ေဆာ့ေနတဲ့ လူ႔ဘီလူးၾကီးပဲ..” “ဒီထက္ရင့္သီးတဲ့စကားေတြ မက်န္ေတာ့ဘူးလားကေလးရယ္..။ ကိုခ်စ္တဲ့သူက ကိုယ့္ကို ဒီလိုေျပာတာဆုိေတာ့ ႏွစ္ဆမက ပိုဝမ္းနည္းတယ္။ မင္းကို ခ်စ္တာဟာ ဒီေလာက္ေတာင္ၾကီးေလးတဲ့အျပစ္လား..ကိုမင္းကိုခ်စ္တယ္ဆုိတာေတာ့ ယုံေပးပါကြာ” “အဲဒီ ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့စကားလုံးကို ဆီပြတ္က်ည္ေပြ႕ ခဏခဏထည့္ မသုံးပါနဲ႔ နားခါးတယ္.။ ပထမရည္းစားကို ခ်စ္လွခ်ည္ရဲ႕ ၾကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕ ဆုိျပီးမွ ရည္းစားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကို ႏွစ္ႏွစ္ခါခါ ခ်စ္တာပါဆုိေတာ့ ဘယ္လိုယုံရမွာလဲ။ သူခုိးကို ဓားရုိးကမး္လိုက္တဲ့ မိန္းမကို သူခိုးၾကီးက ျပန္သတ္လိုက္တယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားစကားကို ယုံတယ္ဆုိရင္ ဇာတ္ေတာ္ထဲက သူခိုးၾကီးထက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က ညံ့ရာက်မွာေပ့ါ။” “မင္းကိုမင္း ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္ ညာေနရတာလဲ.။ တကယ္ဆို မင္းရင္ထဲမွာ ရွိတာေတြ ဖြင့္ခ်လုိက္သင့္တယ္။ မင္းဘာကိုေၾကာက္ေနတာလဲ။ ဘာကုိလိပ္ျပာမလုံျဖစ္ ေနတာလဲ။ မင္းကိုမင္း ေနာက္ေက်ာကို ဓါးနဲ႔ထုိးတတ္တဲ့……..” “ေတာ္ေတာ့…………။ ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့ ကိုသကၠရာဇ္ႏုိင္ လုံးဝ ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခက္ခက္ခဲခဲ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတြ ပြင့္ထြက္မသြားေအာင္ တားဆီးတာ ကၽြန္ေတာ္ပင္ပန္းေနျပီး ေက်းဇူးျပဳျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို သနားပါဗ်ာ။ ဆက္မေျပာပါနဲ႔..” “ကေလးရယ္ ဘာလုိ႔ ေလာကၾကီးကို ဒီေလာက္ေတာင္ေၾကာက္ေနရတာလဲ..။ မင္းရင္ဆုိင္လိုက္ရင္ ျဖစ္မွာက တစ္ေခါက္တည္းပဲေလ ႏုိင္ရင္ႏုိင္မယ္ ရွဴံးရင္ရွဴံးမယ္ အေျဖဟာ ရွင္းသြားမယ္။ မင္းရင္မဆုိင္ရဲေတာ့ မင္းရင္ထဲမွစူးနစ္ေနမွာေပါ့.. မင္းဖြင့္ခ်လိုက္ ပါေတာ့။ ” ပုခုံးေပၚသို႔ ႏွစ္သိမ့္စြာ က်ေရာက္လာေသာ လက္တစ္ဖက္ကို ရြံရြံရွာရွာႏွင့္တြန္းဖယ္ ပစ္လိုက္သည္။ “ဘာမွ ရင္ဆုိင္စရာလဲမလိုဘူး ဘာမွ ႏုိင္စရာရွဴးံစရာလဲမရွိဘူး.။ ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကို မခ်စ္ဘူး..။” “မလိမ္နဲ႔ မင္းမလိမ္နဲ႔.. ပိုလာမင္းကိုယ္မင္း မလိမ္လိုက္ပါနဲ႔.။ မင္းဘာကို ေၾကာက္တာလဲ။ ဘာလဲ ပန္ဒါ့ကို အားနာေနတာလား။ ပန္ဒါ့အေပၚမတရားရာ က်မယ္လို႔ မင္းေတြးေနတာလား။ အားနာေနတာလား။ ပန္ဒါ့ကို မင္းမ်က္ႏွာပူေနတာလား.” ေခါင္းကိုတြင္တြင္ခါေနမိသည္။ တတ္ဒီက သူ႔ကို သိုင္းဖက္ထားလုိက္သည္။ သူထပ္မရုန္းႏုိင္ေတာ့…။ “မဟုတ္ဘူး.။ အဲဒါေတြ တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူး..၊ ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကို မခ်စ္တာပါ။ ခင္ဗ်ားစိတ္ကူးမယဥ္ပါနဲ႔။” “မယုံဘူး.. ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး.. မင္းမ်က္လုံးေတြကို ငါသိတယ္။ မင္းႏွလုံးသားကို ငါျမင္တယ္။ မင္းရင္ခုန္သံကိုငါၾကားတယ္။ မင္းမညာပါနဲ႕။ မင္းကိုယ့္မ်က္လုံး တည့္တည့္ကို ၾကည့္ျပီး ေျပာပါ။ မင္းကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္မဟုတ္လား။” တတ္ဒီ့ရင္ခြင္ေလးထဲမွာ အရုပ္ေလးတစ္ရုပ္လို လႈပ္ခတ္ေနသည္။ တက္ဒီ့ရင္ခြင္ထဲတြင္ မ်က္ႏွာကို ခဏဝွက္ထားလုိက္သည္။ “ေျပာပါ ကိုယ့္မ်က္လုံးတည့္တည့္ကို ၾကည့္ျပီးေျပာပါ။” လေရာင္မွိန္မွိန္ ေအာက္တြင္ လက္လက္ေတာက္ေနေသာ မ်က္လုံးအစုံကို ေငးၾကည့္ရင္း တစ္လုံးခ်င္း ခက္ခဲစြာေျပာလုိက္သည္။ “ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို လုံးဝမခ်စ္ဘူး.” တင္းက်ပ္ေနေသာ လက္တစ္စုံ၏ ျဖည္ေလွ်ာ့မႈကို သူသိလုိက္သည္။ ၾကယ္တစ္ပြင့္ ေၾကြက်သြားသည္ကိုလဲ သည္းသည္းကြဲကြဲ ျမင္လိုက္ရသည္။ x x x x x x x x x x x H – Heartbeats ညက တိတ္ဆိတ္လြန္းသည္။ မႈန္ေနေသာ လေရာင္ကိုပင္ ပူေလာင္ေနသလို ပုိလာခံစားရသည္။ စူးစူးရွရွနာက်င္ေနေသာခံစားမႈကို မႏုိင္မနင္းခံစားေနသည္။ အိပ္ရာထက္မွာလူးလွိမ့္ရင္း ငိုေၾကြးေနရသျဖင့္ ေခါင္းအုံးတစ္ခုလုံးလဲ စုိရႊဲေနျပီ။ အခ်စ္..။ ထုိစကားလုံးကို ေသခ်ာစြာခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမႈ မျပဳလုပ္ဖူးပါ။ သုိ႔ေသာ္အခ်စ္ ဆုိတာ ကိုသူေသေသခ်ာခ်ာသိျမင္လာသည္။ ကိုတတ္ဒီက “ခ်စ္တယ္” ဟု ဖြင့္ေျပာလာ ခ်ိန္တြင္ ထုိစကားကိုေျပာလာလိမ့္မည္ ျမင္ေယာင္ေမွ်ာ္လင့္ထားသူသည္ပန္ဒါျဖစ္ေနသည္ အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အံ့ၾသ မင္သက္မိသည္။ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ထိန္းသိမ္း လာေသာ စည္းတစ္ခု က်ဳိးသြားေခ်ျပီ။ ပန္ဒါ့ အေပၚထားရွိေသာ စိတ္သည္ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းေသာ သူငယ္ခ်င္း စိတ္ဓါတ္မဟုတ္ေတာ့ပဲ ပန္းေရာင္သန္းေနေသာ အခ်စ္ျဒပ္အခ်ဳိ႕ ပါဝင္ေပ်ာ္ဝင္ေနသည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိလာမိသည္။ ထိုစိတ္မ်ားဝင္ေရာက္လာခ်ိန္သည္ ၾကာခဲ့ျပီဟု တျဖည္း ျဖည္း နားလည္လာသည္။ တတ္ဒီတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ အရင္ရည္းစားမ်ားႏွင့္ တြဲကြဲပ်က္ခဲ့သည္ ပန္ဒါဆီမွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ တစ္ေန႔ေန႔ဟုသာ..။ ဤအေၾကာင္းကို ပန္ဒါသာသိရွိလွ်င္…….၊ မေတြးရဲ လုံးဝအေတြးရဲ..။ ပုိလာတစ္ေယာက္တည္းေခါင္းကိုတြင္တြင္ၾကီးခါပစ္လုိက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းရယ္.. ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သစၥာမရွိတဲ့မင္းသူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ကို မင္းျမင္ႏုိင္သလား…။ “ဘာ.. ပိုလာ မင္းရူးေနသလား..။ မင္းဦးေႏွာက္ေတြက ပုံမွန္ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဘယ့္ႏွယ့္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ကိုမွ ခ်စ္ရတယ္လို႔။ ေနာက္ျပီး ငါ့မွာခ်စ္သူနဲ႔ .. ဘယ္လုိမွမျဖစ္ႏုိင္ဘူး.. ေတြးရူးမေနနဲ႔။ စိတ္ကူးမေနနဲ႔။မင္းကြာ ရြံစရာေကာင္းလုိက္တာ” ပန္ဒါက ထုိသုိ႔ ရက္ရက္စက္စက္ေျပာလာလွ်င္ ဟုေတြးမိသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳက္နက္ ေသြးေလေခ်ာက္ျခားသြားမိသည္။ ပါးျပင္ေပၚသုိ႔မ်က္ရည္မိုးမ်ားသြန္ခ်မိသည္။ ၾကက္သီး ေမႊးညွင္းမ်ား ေထာင္ထသြားသည္။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဟူေသာစကားကို ဘယ္ႏွၾကိမ္ေျမာက္မွန္းမသိ ေရရြတ္မိသည္။ ဒီလိုပဲ အရာရာျပီးဆုံးသြားေတာ့မွာလား..။ ငါ့အခ်စ္ေတြက လူမသိသူမသိ ေသဆုံး ရမွာလား။ ဟင့္အင္းမ ျဖစ္သင့္ဘူး။ လုံးဝမလက္မခံႏုိင္ဘူး။ ဒါဆုိ ပန္ဒါေပးတဲ့အမုန္းေတြ ကိုလက္ခံႏုိင္သလား။ ဟင့္အင္းဒါလဲမျဖစ္နုိင္ဘူး..။ ဒါဆုိငါဘာလုပ္ရမွာလဲ။ ဘယ္လုိ ၾကိဳးစားရမွာလဲ..။ စာၾကည့္စာပြဲေပၚမွစာရြတ္ျဖဴျဖဴႏွင့္ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းကို လွမ္းယူလုိက္သည္။ ပန္ဒါ သူငယ္ခ်င္း ဒီစာကိုမင္းဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာငါ ေလယာဥ္ေပၚမွာရွိေနေလာက္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စကၤာပူကို ေရာက္ျပီးခ်ိန္လဲျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ မင္းဒီစာဖတ္ျပီးခ်ိန္မွာ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ေဝးေနျပီဆုိတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါဝန္ခံခ်င္တာတစ္ခုရွိလုိ႔ဒီစာကိုေရးထား ခဲ့တာပါ။ သူငယ္ခ်င္း…. င့ါႏႈတ္ခမ္းဖ်ားကေနသူငယ္ခ်င္းလို႔ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲေခၚ လိုက္ပါတယ္သူငယ္ခ်င္း ရာ..။ မင္းနဲ႔ငါငယ္ေပါင္းေတြလုိ ခင္ခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ တုိေတာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ တည္ျမဲ တင္းက်ပ္ တဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြရွိခဲ့ၾကတယ္။ မင္းနဲ႔ေတြ႕ရလုိ႔ငါေလာကၾကီး ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ကြာ… ငါ့ကိုယ္ငါထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ၾကားကေန ေဖာက္ထြက္လာတဲ့ စိတ္အခၽြန္တစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီအတြက္ငါၾကိဳျပီးေတာင္းပန္ပါရေစ။ ပန္ဒါ လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္မိတယ္ဆုိရင္ မင္းဘယ္လိုမွတ္ခ်က္ခ် မလဲဟင္.။ မင္းအဲဒီလူကို သူငယ္ခ်င္းစည္းမေစာင့္တဲ့ ခပ္ည့ံညံ့လူလုိ႔မင္းေျပာမလား။ မင္းၾကိဳက္သလုိေျပာပါ၊ ငါဝန္ခံပါရေစ။ ငါမင္းကိုခ်စ္မိခဲ့တယ္။ ငါမင္းကိုခ်စ္တယ္။ မင္းစိတ္ဆုိးသြားလား။ ဒါမွမဟုတ္ေနာက္ေက်ာကိုဓားနဲ႔ထုိးတယ္လို႔ ေျပာလုိက္မွာလား။ မင္းေျပာသမွ်၊ ငါခံပါ့မယ္။ ငါမင္းကိုသိပ္ခ်စ္တယ္။ ဒီစကားကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါေျပာပါရေစ။ သူငယ္ခ်င္း ငါမင္းကိုခ်စ္တယ္။ သိပ္ခ်စ္တယ္။ မင္းေတြးေနမလား… အေနနီးလုိ႔စိတ္ကစားတာပါလို႔ မင္းထင္ေနသလား။ ဒါမွမဟုတ္ သံေယာဇဥ္က သံလွ်ပ္တစ္ခုလုိအေရာင္ေျပာင္းသြားတာလုိ႔ လြယ္လြယ္မွတ္ခ်က္ခ်မလား။မဟုတ္ဘူး ပန္ဒါ။အဲလုိမဟုတ္ဘူး အဲဒီအထင္ေတြ အေတြးေတြကို ငါေလးေလးနက္နက္ေတြးျပီးမွ ငါ့အခ်စ္ေတြကို ငါကိုယ္တုိင္အတည္ျပဳထားတာပါ။ မင္းသိလား… ငါမင္းကိုခ်စ္တယ္လို႔သိတဲ့အခ်ိန္မွာငါေတြးမိတာက မင္းကိုဖြင့္ေျပာရင္မင္း စိတ္ဆုိးမွာလားဆုိတဲ့အခ်က္ပဲ။ မင္းငါ့ကိုမုန္းသြားမွာလား။ ဒါကိုငါသိပ္ေၾကာက္တယ္။ မင္းရဲ႕အမုန္းေတြနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ေငးၾကည့္ေနမယ့္အစား.. မင္းရဲ႕ခင္မင္မႈနဲ႔ မင္းအနားမွာငါေနခ်င္မိတာဟာ ငါအတၱၾကီးလြန္းခဲ့တာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္ဆုိင္လုိက္မယ္ဆုိတဲ့ သတၱိနဲ႕ဖြင့္ေျပာဖုိ႔ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ရက္ေတြ လဲရွိခဲ့ပါ တယ္ ပန္ဒါ။ မင္းကိုဖြင့္ေျပာမယ္လုိ႔ ငါဆုံးျဖတ္တဲ့ေန႔မွာ မင္းဟာငါ့ကို မင္းရည္းစားနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအားလုံးဆုံးရႈံးခဲ့ေပမယ့္ ငါမင္းသူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ကို မဆုံးရႈံး တာ ကိုပဲၾကံဖန္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ငါဟာမင္းအတြက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္သင့္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ဟာ ဘယ္လုိပဲေျဖသိမ့္ေျဖသိမ့္ ငါဝမး္နည္းတယ္။ မင္းက ရည္းစားေတြတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ေျပာင္းတြဲလာတာငါျမင္တုိင္း ငါငိုမိတယ္။ မ်က္ရည္က်တယ္။ ငါမင္းကို တစ္ေန႔ေတာ့ျပန္လာေလးဦးမလား ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ေစာင့္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ ငါ့ဆီျပန္လာမွာပဲဆုိတဲ့ယုံၾကည့္ခ်က္နဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနတာပါ။ ငါဟာရူးသြပ္လြန္းပါတယ္ ပန္ဒါရယ္..။ ယုံၾကည္ခ်က္ဟာ အမွန္တရားမဟုတ္ဘူးဆုိတာကို ငါသိလုိက္ရတဲ့ေန႔လဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ မင္းကို ကုိသကၠရာဇ္ႏုိင္ နဲ႔စေတြ႔တဲ့ေန႔ဟာ ေလာကမွာ ကုိယ့္ယုံၾကည္ခ်က္ဟာ မွားယြင္းတတ္ တယ္ဆိုတာကို သင္ယူလုိကရတဲ့ေနပါပဲ..။ မင္းငါ့ကိုေျပာခဲ့တဲ့စကားကို ငါအျမဲၾကားေယာင္မိတယ္သိလား..။“မနာမလုိမျဖစ္နဲ႔ အားက်ပါ”ဆုိတာကိုေလ။ ဒါေပမယ့္ ငါ ကုိတတ္ဒီကို မနာလိုဘူးဟာ။သူ႔မွာ ငါ့ထက္သာတဲ့ ဘာအစြမး္အစေတြရွိေနလို႔ မင္းအခ်စ္ကိုသူရနုိင္တာလဲ။ ငါသိခ်င္တယ္၊ ဒါေပမယ့္စဥ္းစား ရုံနဲ႔အေျဖမရခဲ့ပါဘူး..။ ငါဟာရႈံးနိမ့္သူလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဒုတိယလူလား..။ မင္းငါ့ကိုတစ္ခုခုေျပာျပေပးပါလား..။ မင္းအတြက္ ငါဟာ ဘာလဲ.. ပန္ဒါ မင္းသိလား.. ငါကိုတတ္ဒီကိုသိပ္မုန္းတယ္။ မင္းေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။ မင္းအခ်စ္က စစ္မွန္လို႔ ကိုတတ္ဒီက မင္းကိုခ်စ္ေရးဆုိတာလို႔။ အၾကင္နာမွန္လို႔ ေရာင္ျပန္ဟပ္တာပါ လို႔ မင္းေျပာတယ္ေနာ္။ ဒါဆုိရင္ ငါ့အခ်စ္ေတြကေရာ…။ ငါသိခ်င္တယ္ ပန္ဒါ…. မင္းကုိတတ္ဒီကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ထက္မေလ်ာ့တဲ့အခ်စ္နဲ႔ မင္းကိုခ်စ္တဲ့ ငါ့အခ်စ္၊ ငါ့ေမတၱာ၊ ေနာက္ျပီး မင္းကလဲြလုိ႕ အျခားတစ္ေယာက္ကိုအိပ္မက္ထဲေတာင္ ေယာင္ျပီးထည့္မမက္တဲ့ ငါ့သစၥာ.. ဒါေတြအားလုံး စစ္မွန္ပါရဲ႕နဲ႔ ဘာလုိ႔ငါခ်စ္ခြင့္ မရတာလဲ.. ေလာကၾကီးက မတရားလုိက္တာကြာ… ဒါေပမယ့္ငါေပ်ာ္ႏုိင္ပါတယ္.. မင္းခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ ပုခုံးကိုမီျပီး မင္းျပဳံးေနတဲ့အခ်ိန္၊ သူ႔ရဲ႕ယုယမႈေတြကို မင္းခံယူေန တဲ့အခ်ိန္၊ သာယာလို႔ေကာင္းတဲ့ ျပဳစုမႈနဲ႔ မင္းၾကည္ႏူးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ အားလုံး အားလုံး မွာ မင္းဘက္ကေန မုဒိသာပြားျပီး ေပ်ာ္ေနႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်တဲ့ မ်က္ရည္ ေတြအတြက္ေတာ့သံသယမဝင္လိုက္ပါနဲ႔။ ေတာင္းပန္ရင္း ေတာင္းဆုိတာ ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လဲ စဥ္းစားမိတယ္ ႏွစ္သစ္ေတြသာကူးသြားတယ္။ ခြဲခြာတဲ့အခ်ိန္သာေရာက္လာရတယ္။ မင္းကို ေထြးေပြ႕ခြင့္မရခဲ့ဘူး၊ မင္းပါးျပင္ေလးကိုေတာင္ နမ္းရႈိက္ခြင့္မရခဲ့ဘူး။ မင္းအတြက္ ငါ့မွာ ပုခုံးတစ္ဖက္ကလြဲလုိ႔ အသုံးဝင္တဲ့ေနရာရရွိခဲ့ဘူး..။ ကုန္လြန္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ငါ့ႏွေမ်ာရမွာလားဟင္..။ ပန္ဒါရယ္…. ေနာက္ဆုံးတစ္ခုေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဒီစာမွ ေတာင္းပန္တာေတြမ်ားေနေတာ့ မင္းငါ့ကို အျပစ္ေတြအမ်ားၾကီးက်ဴးလြန္ျပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဆုိတဲ့ခပ္ေပါ့ေပါ့ သင္ပုန္း ေခ်ခုိင္းတယ္လို႔ ထင္သလား..။ ဒါေပမယ့္ ငါဒီစကားကိုပဲ ခုံခုံမင္မင္သုံးပါရေစကြာ..။ ငါစကၤာပူသြားဖို႔ကိစၥေတြအားလုံးကို မင္းအေပၚလွ်ဳိထားတဲ့အတြက္ ငါေတာင္းပန္ပါ တယ္။ ရုတ္တရက္သိရင္မင္းစိတ္ဆုိးသြားမလား။ တကယ္လို႔ ငါေျပာျပခဲ့ရင္ေကာ မင္းက ငါနဲ႔အတူလိုက္လာမွာလားဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကို လည္းေမးခ်င္တယ္။ ကိုတတ္ဒီနဲ႔အတူတူ လက္တြဲဖုိ႔စိတ္ကူးေတြ မင္းမွာအမ်ားၾကီးရွိတယ္ဆုိ တာငါသိတယ္။ ကိုတတ္ဒီကို ထားခဲ့ျပီး ငါနဲ႔အတူတူမင္းမလုိက္ႏုိင္ဘူးမဟုတ္လား..။ ငါ့ဘက္ကလဲစဥ္းစားေပးပါကြာ။ ကိုျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိးခ်စ္တဲ့သူဟာ သူ႔ခ်စ္သူရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ အျပဳံးေတြနဲ႕ေပ်ာ္ရြင္ေနတာကို ၾကည့္ေနႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ငါ့အသည္းေတြ မမာေတာ့ ဘူးကြာ။ အရင္လူေတြထက္ ကိုတတ္ဒီဟာ ငါ့ခံႏုိင္ရည္စြမ္းအားကို စုပ္ယူနုိင္ တဲ့သူပါ။ သူငယ္ခ်င္း မင္းငါ့ကိုစိတ္ဆုိးေနလား…။ စိတ္ဆုိးေနတယ္မဟုတ္လား..။ မင္းကိုတဖက္သက္ ခ်စ္ေနတဲ့ (သူငယ္ခ်င္းမပီသတဲ့) ငါ့ကို မင္းမုန္းေနတယ္မဟုတ္လား။ ငါခံယူပါမယ္ဟာ။ မင္းအမုန္းေတြကို ငါခံယူပါ့မယ္။ သူငယ္ခ်င္းဓနသုိက္ အဆင္ေျပပါေစ။ ေပ်ာ္ႏုိင္ပါေစ။ (ပိုလာ)နရဥၹရ စာၾကြင္း။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ကိုစိတ္မဆုိးဘူးဆုိရင္ e-mail ေရးပါေနာ္။ မ်က္ရည္မ်ားစြန္းထင္းေနေသာ စာကို ေနာက္ဆုံးတစ္ေခါက္ဖတ္ျပီး ေသေသသပ္ သပ္ျဖစ္ေအာင္ ေခါက္ျပီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲထည့္ထားလုိက္သည္။ ဒီစာကို ေလဆိပ္ေရာက္မွ ပန္ဒါ့လက္ထဲ ထည့္ေပး လိုက္မည္။ ငါေလယာဥ္ေပၚ ေရာက္မွ ဖတ္ပါ လုိ႔ ေျပာလုိက္မည္။ ပန္ဒါက ေလဆပ္ လုိက္မပို႔ရင္ေကာ..။ ဟင့္အင္း ပန္ဒါရယ္ ငါ့ကိုလုိက္ပို႔ပါေနာ္။ ေနာက္ဆုံးေလရင္ေပၚမတတ္ခင္ မင္းမ်က္ႏွာကိုျမင္ခြင့္ေပးပါ။ မင္းကိုယ္နံ႕ကို ရႈိက္ခြင့္ေပး ပါ။ ျပန္ေတြ႔ဖုိ႔ခက္ခဲသြားျပီျဖစ္တဲ့ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလုံးအတြက္ ေနာက္ဆုံးအခြင့္အေရး ေပးပါကြာ။ အာရုဏ္သန္းလာေသာ ညတစ္ခုကို သူပုိင္ဆုိင္ထားပါသည္။ ေနာက္ဆုံး ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိ ျဖစ္လာရန္ ဆုေတာင္းျပီး တစ္ေရးအိပ္လုိက္မည္။ ပင္ပန္းမႈအတြက္ အေျဖသည္ ထုိမွတပါးအျခားတနည္းရွိေနသလား… ပုိလာမိသေတာ့ပါ။ x x x x x x x x x x x I- I Love You Phillip Morris ျပကၡဒိန္ကိုၾကည့္ျပီး အလုိလိုမ်က္ရည္ဝဲလာျပီး ရင္ထဲ ဆုိ႔နစ္ေနသည္။ “ေသာၾကာေန႔ဆုိသြားရေတာ့မွာပဲ” ဒီေန႔က အဂၤါေန႔ပင္ျဖစ္ေနျပီ။ မ်က္ရည္တစ္စက္က စည္းကမ္းမဲ့စြာ ပါးျပင္ေပၚကို ျဖတ္သန္းလာသည္။ ထားခဲ့ရမည့္ အရာက မ်ားလြန္းသည္။ မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ၊ ခ်စ္ရသူ..။ ထုိမွ်မကဘဲ ဖြင့္ေျပာျပ၍မရေသာ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ပင္ပါေသးသည္။ “သား ဘာလုိေသးလဲဟင္ ျပည့္စုံျပီလား..” အခန္းထဲဝင္လာေသာ ေမေမက ၾကင္နာစြာေမးသည္။ အခုခ်ိန္မ်ဳိးမွာေတာ့ ေဖေဖက ရွိမွာမဟုတ္။ “ဟုတ္ကဲ့ေမေမ စုံသေလာက္ရွိေနပါျပီ။” “အင္း သားရယ္..။ သားရဲ႕ေရွ႕ေရးဆုိေတာ့လုိ႔သာ ခြင့္ျပဳရတာ။ ေမေမျဖင့္စိတ္မခ်ခ်င္ ဘူးကြယ္။” “အဲဒီလုိလဲမဟုတ္ပါဘူးေမေမ။ သားက ေက်ာင္းတတ္ျပီးရင္ ဒီျပန္လာမွာပဲဟာ။ ဟုိမွာအလုပ္လုပ္ဖို႔စိတ္ကူးမွမရွိတာ။” “အဲဒီလုိေျပာျပီး သြားတဲ့လူေတြ အမ်ားၾကီးပါကြယ္။ အဲဒီမွာပဲ ဖူးစာေတြ႔ ၾကင္ေဖာ္ေတြ႔ျပီး အေျခက်တဲ့သူေတြအမ်ားသားမဟုတ္လား.။” “ေမေမရယ္.. ကၽြန္ေတာ္ဘာေျပာရမလဲဆုိတာေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖူးစားဖက္ကို စကၤာပူမွာေတြ႔မယ္လုိ႔မထင္ပါဘူး။..” “ေအးပါ ဟုတ္ပါျပီ။ ဒါနဲ႔သား ဒီည မင္းအန္တီေလးတုိ႔က ထမင္းလာစားပါဦးတဲ့။ မသြားခင္ ႏႈတ္ဆက္ရေအာင္တဲ့။” “ဟုတ္ကဲ့ေမေမ။ သြားခါနီးက်မွ အိမ္မွာေတာင္ထမင္းလက္စုံ မစားရေတာ့ဘူးေနာ္။” “သားမသြားခင္ေတာ့ စားျဖစ္မွာပါကြယ္။ ေမေမ မင္းအန္တီေလးဆီသြား လုိက္ဦးမယ္။ သားတစ္ေယာက္တည္းအိမ္ေစာင့္လိုက္ဦးေနာ္။ ဝယ္ဖု႔ိလုိတာရွိရင္ စာေရးမွတ္ထား” “ဟုတ္ကဲ့။” “ဒါဆုိေမေမ သြားျပီေနာ္” “ဟုတ္ကဲ့။” ေမေမက အခန္းတံခါးကို ညင္သာစြာ ပိတ္ေပးလုိက္သည္။ ပိုလာတစ္ေယာက္တည္း အခန္းထဲမွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာႏွင့္က်န္ခဲ့သည္။ အဝတ္အစားမ်ားကလဲ သိမ္းဆည္းျပီးျပီ၊ လုိအပ္ သည့္ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကိုစုံမစုံျပန္ၾကည့္လိုက္၊ ျပန္ထည့္လုိက္ႏွင့္ မုန္႔လုံးစကၠဴ ကပ္ျဖစ္ ေန သည္။ ရင္ထဲတြင္ စူးစူးနစ္နစ္စိုက္ဝင္ေနေသာ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းက ဒုကၡေပးလွသည္။ “ပိုလာေရ ပိုလာ..” “ေဟ့ေကာင္ပိုလာ..” ေခၚသံေၾကာင့္ အေၾကာမ်ားပင္တြန္႔သြားသည္။ ပန္ဒါ့အသံစာစာက ဘယ္ေသာအခါမွ် ေမ့ႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။ အိမ္ေရွ႕ထြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပန္ဒါက ျခံဝင္းထဲပင္ေရာက္ေနျပီ။ “ေအးပန္ဒါ ငါရွိတယ္။ လာေလကြာ..” ဝမ္းနည္းရိပ္မ်ားကို ဖယ္ရွားပစ္ျပီး အတတ္ၾကြဆုံးျပဳံးျပလုိက္သည္။ “ပိုလာ မင္းကိုေျပာစရာအမ်ားၾကီးရွိတယ္။” “လာ အိမ္ထဲဝင္ထုိင္ဦးေလ။” ဖရုိဖရဲျဖစ္ေနသည့္ အိပ္ခန္းကို မျပခ်င္သျဖင့္ ဧည့္ခန္းတြင္ ဧည့္ခံလုိက္သည္။ “မင္း စက္ဘီးနဲ႔လာရေအာင္ အေဝးၾကီးကို ဘာကိစၥ အေရးၾကီးလို႔လဲ..” “ပိုလာ..” “အင္းေျပာ..” အားတင္းဟန္ေဆာင္ထားေသာ ပန္ဒါ့ကို တအံ့တၾသ ေမးလုိက္သည္။ “ပိုလာ ငါတုိ႔လမး္ခြဲလုိက္ၾကရျပီ။” “ဘာ..” သပ္ရပ္မႈမရွိေသာ စကားျဖစ္ေသာ္လည္း ရွင္းလင္းစြာ ပိုလာ နားလည္လုိက္သည္။ “ဟုတ္တယ္ ငါတုိ႔လမ္းခြဲလိုက္ၾကျပီ။” “Oh, How? When? Why?” “ဒီလုိပါပဲကြာ။ မေန႔က သူငါ့ကိုထားသြားတာ။” “ဘာ မင္းဘာမွ မလုပ္ခဲ့ဘူးလား။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ငါ့ကို ရွင္းျပပါဦးကြာ..။ ငါ နားမလည္ဘူး.” “မေန႔ညတုန္းက သူနဲ႔ငါနဲ႔ခ်ိန္းၾကတယ္။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ၾကမယ္ေပါ့ဟာ။ သူနဲ႔ငါအတူတူ ေလွ်ာက္လည္ၾကတယ္။” ထုိစကားမ်ားကို အင္း..အင္း ဟုသာ စကားေထာက္ျပေပးႏုိင္သည္။ “ရုပ္ရွင္ျပီးေတာ့ ျမိဳ႕ျပင္သြားၾကတယ္ကြာ။ အဲဒီမွာ သူကငါ့ကို စေျပာတာ။ လမ္းခြဲၾကရေအာင္တဲ့။ ဘာလုိ႔လဲလို႔ ေမးေတာ့ လုံးဝမေျဖဘူး။ ဟိုလိုလို ဒီလုိလုိနဲ႔ ဘာမွကိုမေျပာတာ။” “ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲကြာ မင္းေျပာေတာ့ သူမင္းကို သိပ္ ဂရုစိုက္တယ္ဆုိ။ သိပ္ယုယတာပဲဆုိ။ သူအဲဒီလိုထားသြားရေအာင္ ဘာေတြကမ်ား ေစခုိင္းတာလဲဟာ..” တစ္သက္ႏွင့္တစ္ခါ ပန္ဒါ့ကို ႏွစ္သိမ့္သည့္အခ်ိန္မ်ားထဲတြင္ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ လိပ္ျပာမလုံ ႏုိင္ပါ။ “သူငယ္ခ်င္း ငါဘာလုပ္ရမွာလဲကြာ။ ငါသူနဲ႔ မျပတ္ခ်င္ေသးဘူး။ ဆက္တြဲေနခ်င္ ေသးတယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ဒီလုိလြယ္လြယ္နဲ႔ မသိမ္းခ်င္ေသးဘူးကြာ။..” ပန္ဒါ၏ စကားကို ထူးဆန္းသလုိထင္မိသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားေသာစကားမ်ား မဟုတ္ေခ်။ အနည္းဆုံးေတာ့ ငါသူ႔ကိုခ်စ္တယ္။ ငါသူ႔ကိုမမုန္းႏုိင္ဘူး စသည့္စကားမ်ားကို တတြတ္တြတ္ေျပာမည္ဟု ထင္ထားသည္။ “သူငယ္ခ်င္းရာ ငါဘာေျပာရမွာလဲ စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ေျပာရေအာင္ အခုအခ်ိန္မွာ မင္းကအသည္းကြဲေနတဲ့သူ။ အားတင္းထားပါလို႔ေျပာရေအာင္လဲ ငါမွာ ဘာအေၾကာင္း ျပခ်က္မွ မရွိဘူး။ ဆုိေတာ့ငါေျပာႏုိင္တာက ငါေျပာေနက်စကားေပါ့ကြာ။ ငါ့ပုခုံးကို မင္းသုံး လို႔ရတယ္။ မင္းငါ့ပုခုံးေပၚမွာ မီေနလုိ႔ရတယ္။ ငါ… ငါ… ငါဘာေျပာရမလဲမသိဘူးကြာ” ပန္ဒါ့မ်က္ဝန္းဆီမွ ေၾကြလုလုမ်က္ရည္ေတြကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိသည္။ ပန္ဒါရယ္ ေက်းဇူးျပဳျပီးမငိုလိုက္ပါနဲ႔။ မင္းမ်က္ရည္တစ္စက္က်သြားတယ္ဆုိရင္ ငါတစ္သက္လုံး လိပ္ျပာလုံေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ေက်ာလုံေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးကြာ။ ေက်းဇူးျပဳျပီး မငုိလိုက္ပါနဲ႔။ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုလုံနုိင္ဖုိ႔အတြက္ သူငယ္ခ်င္းကို မ်က္ရည္မက်ေအာင္ တားဆီးသည့္အထိ အတၱၾကီးခဲ့မွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို မသိခဲ့ပါ။ “ရပါတယ္ကြာ။ ငါစိတ္ညစ္တုိင္း၊ ငါဝမ္းနည္းတုိင္း၊ ငါစိတ္ဓာတ္က်တုိင္း မင္းအျမဲတမ္း ငွားေပးခဲ့တဲ့ မင္းပုခုံးကိုငါေလာဘၾကီးၾကီးနဲ႔ မယူပါရေစနဲ႔ကြာ။ မင္းလဲငါ့ေၾကာင့္ပင္ပန္းေနရျပီ။ ငါ့ေၾကာင့္စိတ္ေသာကေရာက္ရတယ္။ ငါ့မပူေတြကို မွ်ေဝခံစားတယ္။ ငါ့လမ္းေတြမွာ အၾကံေပးတယ္။ ငါလုိခ်င္တာေတြကိုျဖည့္ဆည္းေပးတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ မင္းေပးတဲ့အကူ အညီေတြကို ရွက္ရွက္နဲ႔ ေခါင္းငံုယူခဲ့ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရာ ငါမင္းဆီက ဘာမွထပ္မယူ ေတာ့ပါဘူး။” “သူငယ္ခ်င္းရာ အဲဒီလုိလဲဘယ္ဟုတ္မလဲ ရုိးရုိးသူငယ္ခ်င္းက ကိုယ္ငိုတာကို အျမင္ခ်င္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းက ကိုယ့္မ်က္ရည္ကို သုတ္ေပးတယ္။ ဆုိတဲ့စာ ေၾကာင္းေလ းကို မင္းသိသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါက မင္းငိုရင္ လည္ပင္းဖက္ျပီး လုိက္ငိုတဲ့သူ ပါကြာ။ ငါသူငယ္ခ်င္းေကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။” ပန္ဒါက ေၾကကြဲစြာျပဳံးလုိက္ျပီး.. “မင္းက သူငယ္ခ်င္းစစ္ေပါ့ကြာ..” ဟုေျပာလိုက္သည္။ ပန္ဒါ့စကားကို တစုံတရာျပန္ေျပာႏုိင္သည့္ အင္အားမရွိေတာ့ပါ။ ပန္ဒါက တစ္ၾကိမ္နားလည္ေပးတုိင္း သူ႔ရင္ဘတ္ထဲကို စူးတစ္ေခ်ာင္းေရာက္ေရာက္လာသည္။ “ျပီးေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ငါလုိအပ္တာ ပုခုံးတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူးကြာ..” ဒါဆုိဘာလဲဟု ေမးႏုိင္စြမး္မ်ားရရွိလုိက္ခ်င္သည္။ ဆြံအ ႏႈတ္ဆိတ္စြာထုိင္ျခင္းသာ သူတတ္စြမး္ႏုိင္ေတာ့သည္။ “ဟင္..ဒါကဘာလဲ..” စာပဲြေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ျပကၡဒိန္ေလးကို ၾကည့္ျပီး ပန္ဒါက တအံ့တၾသ ေမးသည္။ “ဒါ…ဒါက..” “အင္း ဟုတ္တယ္ ေလယဥ္လက္မွတ္ဝယ္လုိ႔ လက္ေဆာင္ျပန္ေပးတာေလ။” “ေအးေလ. ဟာအဲဒါေတာ့သိတာေပါ့.. ဘယ္သူခရီးသြားမွာမို႔လုိ႔လဲ..” ပန္ဒါေမးလုိက္ေသာ ေမးခြန္းေၾကာင့္ တရားခြင္မွာ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးရမည့္တရားခံ တစ္ဦးပမာ ေျခာက္ျခားသြားသည္။ “ပန္ဒါ တကယ္ေတာ့ ငါ.. ငါ စကၤာပူမွာ ေက်ာင္းသြားတတ္မွာ။ ေသာၾကာေန႔ ဒီကေနစထြက္မွာ။” “ဘာ..” ပန္ဒါတကိုယ္လုံး နတ္ပူးသလို တုန္လႈပ္ေနသည္။ “ေဆာရီးကြာ. ငါဘာမွ မေျပာျပမိဘူး..” “ပိုလာ ငါနားမလည္ေသးဘူး မင္းဘာေတြေျပာေနတာလဲ..ဟင့္အင္း နားမလည္တာမဟုတ္ဘူး မယုံတာ။ မင္းဟာက ေသခ်ာလို႔လားကြာ။” ခုိက္ခုိက္တုန္ေနေသာ ေမးရိုး ႏွစ္ခုကို တည္ျငိမ္စြာထားျပီးေမးေနသာ ပန္ဒါေရွ႕မွာ သိမ္ငယ္စြာ ေခါင္းငုံ႕ေနမိသည္။ ပါးျပင္ေပၚတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ပူေလာင္စြာစီးက်လာသည္။ ပန္ဒါငိုေနသည္ဟု ေမာ့မၾကည့္ဘဲ သိလုိက္သည္။ “ေသခ်ာတယ္ဟာ။ ငါျပင္ဆင္ေနတာၾကာျပီ။ Scholar ရထားတယ္။ အိမ္ကေန တကူးတကေတာ့ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲကြာ။ သုံးႏွစ္ၾကာမယ္။ ဒီၾကားထဲ ျပန္လာလို႔ေတာ့ရတာေပါ့ဟာ။” “မင္း… မင္း…” “ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ။ ဖုံးကြယ္ထားတာမဟုတ္ပါဘူး ငါ့မွာလဲ ငါ့အေၾကာင္းနဲ႔ငါပါ။” “မင္းေတာ္ေတာ္အတၱၾကီးပါလား..ဟင္ ေနရဥၹရ။ မင္းသိပ္တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္တယ္။ ဒီကိစၥတစ္ခုလုံးကို မင္းဒုိင္လွ်ဳိထားႏုိင္တယ္။…..” “မဟုတ္ဘူး..အဲဒီလုိမ..” “ဟုတ္ပါတယ္။ ငါက မင္းအတြက္ ဘာမွမမဟုတ္တာ။ ငါကသာ မင္းကိုအရာအားလုံး တုိင္ပင္ခဲ့တာ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အျဖစ္တုိင္ပင္ခဲ့တာ။ မင္းကေတာ့ ငါ့ကို ဘာမွ မေျပာခ့ဲဘူး။ ငါေတာ္ေတာ္ေလး ေသြးၾကီးေနပါလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ၾကီးေနလိုက္တာ။ ငါက မင္းရဲ႕ဆုိးတူ ေကာင္းဖက္တုိင္ပင္ေဖာ္လုိ႔ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထင္ေနတာ။ အခုေတာ့. ရွက္ဖုိ႔ေကာင္းလုိက္တာကြာ။” “မဟုတ္ဘူး.. ငါေျပာဖုိ႔.. ” “ေကာင္းပါတယ္။ မင္းသြားလုိက္ပါ။ မင္းေရြးထားတဲ့လမး္ပဲ.။ အို ငါဘာေတြ ေျပာေနမိပါလိမ့္။ အေဖတစ္ေယာက္လုိေျပာေနပါလား။ ငါက ဘာမွ မဟုတ္တာ။ ဒီစကားေတြငါ့မွာ ေျပာခြင့္မွမရွိတာ။” ေသြးရူးေသြးတန္းငိုေၾကြးေျပာဆုိေနေသာ ပန္ဒါ့ကို ၾကည့္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ေပးခ်င္သည္။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ၾကီး အျပစ္ခံယူပစ္လုိက္ခ်င္သည္။ “ဒါဆုိ ငါသြားေတာ့မယ္။ ငါျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္။ ငါေလဆိပ္လုိက္ပုိ႕ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအတြက္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အုိေျပာသာေျပာတာ ငါလုိက္မပို႔လဲ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး မဟုတ္လား။ ငါ့မွာက ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ဆုံးရႈံးသြားျပီလုိ႔ထင္တာ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ပါ ဆုံးရႈံးလုိက္ရျပီ။ ငါသြားမယ္..” စကားနာ၊ စကားနာထုိးတယ္ဆုိတာတကယ္နာက်င္လြန္းပါတယ္။ ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံး တင္မကဘူး ဦးေႏွာက္တစ္ခုလုံးကိုပါ။ ထိခုိက္နာက်င္ေစပါတယ္။ တဟုန္ထုိးထြက္ေျပးသြားေသာ ပန္ဒါကို အမီအလုိက္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ စက္ဘီးစီး ထြက္သြားေသာ သူ႔ေက်ာျပင္ကိုသာ ႏွေမ်ာတသစြာ ေငးေမာရင္းငိုေၾကြးျပီး “သူငယ္ခ်င္းရယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္” ဆုိေသာ စကားကိုတတြတ္တြတ္ရြတ္္ဆုိရင္း ပုိလာတစ္ေယာက္ ႏြမ္းလွ်ပင္ပန္းစြာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ x x x x x x x x x x x ဇတ္သိမ္းပုိင္းေမွ်ာ္ laddyleo7@gmail.com
Mar 26th

သံုးတတ္ရင္ --------? မသံုးတတ္ရင္ ----?

By တိုက္တန္မယ္ေတာ္ ေဒစီဂ်ိမ္း
က်မေလငယ္စဥ္ ---- အဖြားနွင့္တူယွဥ္

     ကြပ္ျပစ္ဝယ္ထိုင္ကာေပါ့ ---- ေလအေနာ့ဝယ္သူက်ီစယ္

ပန္းရနံ ့ကၾကိဳင္လိႉင္တယ္ ----ဇြန္ပန္းရံုကကြယ္ ---။

@ေျခခင္းနဲ ့လက္ခင္းသာ ----- လမ္းေလွ်ာက္လို ့လာ 

      ပန္းခင္းရဲ ႔အလယ္ --- လမ္းေဘးဝယ္တစ္ေနရာမေတာ့

ကႏၱာရပင္ပ်ိဳဆူးပင္မင္း---- ျမင္ေတြ ႔ေလရာ--- 

      အဖြားကဆို --- ငါ့ေျမးငယ္နႉတ္ေလကြဲ ႔ 

ထိုထိုလိုဆူးပင္မ်ိဳး -- ငယ္စဥ္ခါနႈတ္လြယ္လိမ့္

    ၾကီးေလေသာ္ နႈတ္ရန္ခက္--- ေဆာင္ဓါးကိုင္ ခုတ္ကာပိုင္းေတာင္

ရွင္းဖို ့ရယ္ခက္--------။

@ ေမးမိေလျပီ ----- ငယ္တုန္းခါမသိသမို ့

ခ်စ္ေလပါေသာ --- က်မဖြားေအ

     သူကေလဆူးပင္ေပသိ----- စိုက္ထားေလသူ ့ကိုၾကီးေအာင္

ၾကီးေလေသာ္ ခုတ္ကာပိုင္း ---- ထင္းဆိုက္နိုင္တာ 

    က်န္ေသးေသာ္ သူ ့အမ်ိဳး ---- အကၽြန္ထိန္းရင္ ရလိမ့္မယ္ပ

ထင္းေတာျဖစ္မွာ ---- ---။

@ အဖြားရယ္အို --- လက္ကေတာ့သြက္သား 

      ေခါက္ခ်က္ရယ္လြန္စြာျပင္းတယ္ --- က်မေလ ေဒစီဂ်ိမ္း

ေခါင္းမီးပြင့္ရွာ ---------။ 



ခ်စ္တဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ေရးတဲ့ ဘေလာ့ကိုဖတ္ျပီးသကာလ က်မသည္ မေနနိုင္စြာေနာက္ခ်င္လို ့ ေရးလိုက္ပါသည္ --- ခစ္ခစ္
 
May 22nd

လြမ္းဖြယ့္ ေႏြဦး

By Dr. Min Khant
ေနာင္တမရခဲ့ပါ ဇာတ္လမ္းကို ပလန္းနက္မွာ ေရးခဲ့ရာမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက MHS မွာ ျပန္လည္ တင္ေပးၾကတာကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္ပါတယ္... ေနာင္တမရခဲ့ပါကိုေတာ့ သည္မွာ မတင္ေပးေတာ့ပါဘူး... ပလန္းနက္မွာပဲ ဆက္ေရးပါ့မယ္... လြမ္းဖြယ့္ေႏြဦး ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းကိုေတာ့ သည္ MHS မွာ အခန္းဆက္အေနနဲ႕ တင္ေပးသြားပါ့မယ္...။ လိင္ကိစၥကို အေရးအသား ဦးစားေပးထာတဲ့ အတြက္ ပလန္းနက္မွာေတာ့ မတင္ေတာ့ပါဘူး...။ သည္ MHS မွာပဲ အားေပးၾကဖို႕ ေမတၱာ ရပ္ခံပါတယ္ခင္ဗ်ာ...။ အခန္း(၁) ေဒါက္တာ ျငိမ္းခ်မ္း တစ္ေယာက္ ေခါင္မိုး ထပ္ခိုး၏ ေလသာေဆာင္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္ေနသည္...။ ေလသာေဆာင္မွ ငုံ႕ ၾကည့္ေတာ့ ေအာက္ကို အတုိင္းသား ျမင္ေနရသည္...။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုကို ခ်လိုက္ျပီး မ်က္လုံးကို မွိတ္လိုက္သည္...။ ေျခလွမ္းမ်ားက ေခါင္မိုး၏ အစြန္းသို႕ ေရာက္ေနေလျပီ...။ ခုန္ခ်လိုက္ရန္သာ ရွိေတာ့သည္...။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ အေနာက္က ေရာက္လာသည္...။ ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္မွန္း လွည့္မၾကည့္ဘဲ သိသ
Apr 10th

၀ဋ္ရွိခဲ့ရင္ေက်ပါေစ (အပိုင္း -၁မွ ၁၃ ထိ စဆံုး

By davidmgmg

ကၽြန္ေတာ္၏ ပထမဆံုး၀တၳဳရွည္ပဲျဖစ္ပါသည္။ အဆံုးထိ စိတ္ရွည္သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးၾကေစလိုပါတယ္။ အျပစ္အနာအဆာမ်ားကိုလည္း ရွာၾကံၿပီး အားမနာတမ္းေ၀ဖန္ၾကေစလိုပါတယ္။ သင့္စိတ္ႀကိဳက္ ရွယ္လည္းရွယ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေဒးဗစ္

သူနဲ႔ စကားမေျပာရတာ ဒီေန႔ေရာဆို (၃)ရက္ပင္ရွိခဲ့ၿပီ။ ၀ိုင္ဖိုင္က အလုပ္ထဲမွာပဲရွိတာမို႔ ရံုးပိတ္သည့္ေန႔မ်ားတြင္ သူနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ မေတြ႔ရ။ မေျပာရ မေနႏိုင္သည့္အခါမ်ားတြင္ ဖုန္းေဘ အကုန္ခံၿပီး ေျပာရသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ရံုးပိတ္ရက္ စေန တနဂၤေႏြေန႔က သူ႔ဆီ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ခဲ့။ သူက ခ်စ္တယ္လို႔ စတင္ၿပီး ဖြင့္ေျပာခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ့္ဆီ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် ဖုန္းမဆက္ခဲ့ဖူးေသး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကပဲ မေနႏိုင္လြန္းလို႔ပဲလား၊ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ပဲလား၊ ကိုယ့္ေခါင္းထဲ သူ႔အေၾကာင္းေလးမ်ား ေရာက္လာၿပီဆိုလွ်င္ျဖင့္ ဖုန္းဆိုင္ေလးဆီ ေျပးေရာ့။ သူ႔ရဲ့ ရွတတအသံေလးကို ၾကားလိုက္ရလွ်င္ျဖင့္ ရင္ထဲ သိပ္ကိုၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့သြားရတာ။ သူနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ စကားေျပာတိုင္း ဖုန္းနဲ႔ စကားေျပာတိုင္း “အခ်စ္ဆီ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ဖုန္းေခၚပါဦး၊ အခ်စ္ကပဲ စစဆက္ေနရတယ္၊ ခ်စ္ကသာ စဆက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အခ်စ္သိပ္ခ်မ္းသာမွာ၊ ခ်စ္က အခ်စ္ကို သိပ္ခ်စ္တာပါလို႔ အသိအမွတ္ျပဳရာေရာက္တာေပါ့” လို႔ ပူဆာခဲ့ေပမဲ့လည္း သူ႔ဘက္က စတင္ၿပီး ဖုန္းမေခၚခဲ့ျပန္။ ဖုန္းထဲမွာ သူ႔ရဲ့အသံေလးက ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလးေပမဲ့ ဖုန္းနဲ႔ စကားေျပာရျခင္းကို သူသေဘာမက်ဘူးမ်ားလား။ ဖုန္းေဘမ်ား ေခၽြတာေနသလား။ တစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္ရမည္။ ဟုတ္ေပမည္။ ကိုယ္တိုင္က နားေလးေနသူတစ္ေယာက္ပါ။ သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာရင္ ကိုယ့္ရဲ့ေဘးမွာ သူ႔ရဲ့ စကားကို နားေထာင္ေပးမဲ့ အကူတစ္ေယာက္ထားရွိရတာ။ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူတို႔ သဘာ၀ ခ်စ္စကားမ်ား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာခြင့္မရတဲ့အေျခအေန။ ကိုယ္တိုင္ကပဲ သူ႔ကို ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး သူ႔က်ေတာ့ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာခြင့္မရပဲ ကိုယ္ေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္အင္းလုပ္၊ ဟုတ္ကဲ့ပဲ ေျပာေနရတဲ့အေျခအေန။ တစ္ခါတေလမ်ား သူ႔ဆီက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေလး ၾကားခ်င္ခဲ့လွ်င္ အကူနားေထာင္ေပးသည့္ လူနဲ႔ ေ၀းရာသို႔ ဖုန္းကေလးကို သယ္ၿပီး

“အခုေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး၊ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာၾကားခ်င္တယ္”

လို႔ေတာင္းဆိုတဲ့အခါက်မွ သူ႔ဘက္က

“ဟုတ္ကဲ့ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္”

လို႔ ရွတတအသံေလးနဲ႔ ဆက္တိုက္ေျပာရတဲ့အေျခအေန။ ဒါ့ေၾကာင့္မ်ား သူ႔ဘက္က စတင္ၿပီး ဖုန္းမေခၚခဲ့တာမ်ားလား။

ထိုကဲ့သို႔ ကိုယ့္ဘက္က အလိုက္တသိ သိနားလည္လက္ခံေပးၿပီးေနာက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ စေန တနဂၤေႏြေန႔က သူ႔ဆီ ဖုန္းမေခၚျဖစ္ခဲ့ပါ။

ယေန႔ေတာ့ ေန႔လည္ (၂)နာရီပင္ခြဲေတာ့မည္။ မၾကာမီ (၄)နာရီခြဲၿပီး ရံုးဆင္းေတာ့မည္။ ခုခ်ိန္ထိ သူလိုင္းေပၚတက္မလာေသး။ ကိုယ္က ခါတိုင္း ရံုးမတက္ခင္ေလးမွာ အြန္လိုင္းသံုးတတ္မွန္း သူက သိေတာ့ သူက အလိုက္တသိ လိုင္းေပၚတက္တက္လာၿပီး “သတိရေၾကာင္း၊ အရမ္းခ်စ္ေၾကာင္း၊ ညက ခ်စ္သူကို  အိပ္မက္မက္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သြားသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္၊ ဘာစားစား၊ ဘယ္လိုေနေန ညအိပ္ယာ၀င္လည္း သတိရ၊ မနက္အိပ္ယာထလည္း သတိရေၾကာင္း၊ စိတ္ခ် ဘယ္မွထြက္မသြားဘူး ခ်စ္ရင္ထဲမွာ အၿမဲရွိေနေၾကာင္း ” တီတီတာတာခ်စ္စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ ယေန႔နံနက္ ရံုးမတက္ခင္က သူလိုင္းေပၚတက္မလာခဲ့ပါ။ သူဘာမ်ားျဖစ္ေနသလဲ။

ေန႔လည္ (၁၁)ခြဲၿပီးေနာက္ပိုင္း အလုပ္နားခ်ိန္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာကား သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လည္းရွိ အခ်ိန္လည္း မ်ားမ်ားရေတာ့ ခ်စ္စကားေတြ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ ေျပာခြင့္ရခဲ့သည္။ ယေန႔ ေန႔လည္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း သူလိုင္းေပၚတက္မလာခဲ့ျပန္။ သူ ဘာမ်ားျဖစ္ေနလို႔ပါလိမ့္။ ဆိုင္မွာ ဘာျပသ္သနာမ်ားျဖစ္ေနလို႔ပါလိမ့္။ သူေရာ ကိုယ္ေရာ ေဂးဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္း ခ်စ္သူျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း သူ႔မိဘေတြ သိသြားလို႔မ်ား ဖုန္းမဆက္ရ၊ အြန္းလိုင္းမသံုးရဆိုၿပီး ပိတ္ပင္ထားခဲ့သလား။ အို မဆိုင္လိုက္တဲ့ ကိစၥ။ သူရယ္ ကိုယ္ရယ္က မပြင့္မႏြဲ႔တဲ့ မိန္းကေလးျဖစ္ခ်င္စိတ္မရွိတဲ့ လူျမင္ရံုနဲ႔ ေဂးမွန္း မသိရတဲ့သူေတြပဲဟာ။ ဒါဆို အခု သူဘာေၾကာင့္မ်ား လိုင္းေပၚတက္မလာခဲ့ရတာပါလိမ့္။ စိတ္ပူမိသည္။ ၀မ္းလည္းနည္းမိသည္။ သူ ကိုယ့္အေပၚ စိမ္းကားသြားသလား၊ ခဏေလာက္ေမ့ေနသလားလို႔ေတာ့ နည္းနည္းေလးမွ သံသယမ၀င္မိ။

ညက်ရင္ သူ႔ဆီ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေအာင္ဆက္မည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏွစ္သိမ့္ကာ ၀မ္းနည္းစိတ္ကို ေျဖသိပ္လိုက္ရသည္။ အခု အလုပ္ပါးေနသည္မို႔ ေဖ့ဘုတ္ထဲမွ Status မ်ား၊ ပံုမ်ားကို လိုက္လံေငးေနလိုက္သည္။ သူ႔ဆီ စိတ္ပူေနသည့္အေၾကာင္း ခ်စ္ေၾကာင္း လြမ္းေၾကာင္း မက္ေဆ့လည္းပို႔လိုက္သည္။ ခင္မင္ရသည့္ သူငယ္ခ်င္း အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အပ်င္းေျပ စကားေျပာေနလိုက္သည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ အမွတ္မထင္ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပေနတာကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

ေနႏိုင္လိုက္တဲ့ သူ။ သူ႔ဆီ မက္ေဆ့ပို႔ထားတယ္ဆိုတာ သူလိုင္းေပၚတက္လာလာခ်င္း သူသိမွာပဲ။ ဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုး သူနဲ႔ မေတြ႔ရျခင္းေၾကာင့္ သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ေတြ႔ခ်င္၊ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူေနမဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုလည္း သူသိမွာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူလိုင္းေပၚတက္လာတာ ေနာက္က်ေနျခင္းေၾကာင့္ တက္လာလာခ်င္းမွာ ထံုးစံအတိုင္း-

“ဟိုင္း အခ်စ္ ကိုယ္ေရာက္လာၿပီေလ”

လို႔ စတင္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္သင့္တာေပါ့။ ဒါမ်ား သူဘာေၾကာင့္ စတင္ၿပီး ႏႈတ္မဆက္ပဲလုပ္ေနသလဲ။ ေဖ့ဘုတ္ေပၚ စေရာက္ေရာက္ခ်င္းမို႔ သူ အလုပ္ရႈပ္ေနသလား။ Comment Box ကိုၾကည့္ၿပီး သူတင္ထားတဲ့ Status၊ Photo မ်ားကို တခ်ိဳ႔ေသာသူမ်ားက Like လုပ္ Comment ေပးထားသည္မ်ားကို ျပန္လည္ၿပီး Like လုပ္ Comment ေပးေနသလား။ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ့ မက္ေဆ့မ်ားကို ျပန္ေျဖေနသလား။ Request လုပ္ထားသူမ်ားကို Request လုပ္ထားသူမ်ားရဲ့ ေ၀ါကိုသြားၿပီး လက္ခံသင့္ မခံသင့္ စဥ္းစားေနသလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း Status မ်ား Photo အသစ္မ်ားတင္ေနသလား။ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ့ Status မ်ား Photo မ်ားလိုက္ လိုင္လံေငးၿပီး Like လုပ္ Comment ေပးေနသလား။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ခဲ့ျပန္ရင္လည္း သူဒီေန႔လိုင္းေပၚတက္လာတာေနာက္က်ေနျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘက္က သူတက္မလာေတာ့ဘူးအထင္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေဖ့ဘုတ္မွာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနသလား။ လုပ္ပါေစ။ ခဏေလာက္ေတာ့ သူ႔ကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးထားလိုက္မည္။ ခဏေနရင္ သူ႔ဘက္က “ဟိုင္း အခ်စ္ ကိုယ္လာၿပီေလ” ဆိုတဲ့ စကားေလး ေပၚလာလိမ့္မည္။

သိုေသာ္ သူ႔ဘက္ ထိုစကားေလး ေပၚထြက္မလာခဲ့ပါ။ ရင္ထဲက စိတ္တိုသလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလိုျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူ ယေန႔က်မွ ဘာေၾကာင့္ ခုလို ထူးထူးဆန္းဆန္း ျဖစ္ေနရတာပါလိမ့္။ ဆက္ေစာင့္ေနလိုက္ေသးသည္။ တစ္မိနစ္၊ ႏွစ္မိနစ္၊ သံုးမိနစ္။ သူက ကိုယ့္ခ်စ္သူ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူက ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ရွိေနလွ်က္နဲ႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္ခြင့္၊ စကားေျပာခြင့္ရမဲ့အခ်ိန္ကို ဘယ္သူကမ်ား သံုးမိနစ္ထက္ပိုတဲ့ အခ်ိန္ထိ ေစာင့္ဆိုင္းေနႏိုင္ပါ့မလဲ။ မေနႏိုင္တဲ့အဆံုး သူတက္လာတာကို သိတာၾကာခဲ့ၿပီဆိုတာကို မသိဟန္ေဆာင္၊ သူမီးစိမ္းျပေနတာကို ခုမွ သိတယ္ဆိုတဲ့ ေလသံေလးနဲ႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

“ခ်စ္ေရာက္လာၿပီလား၊ အခ်စ္က ခ်စ္တက္မလာေတာ့ဘူးထင္ေနတာ”

“အင္း”

အင္း တဲ့။ သူ႔ဘက္က ျပန္ေျဖလိုက္ပံုက တံုးတိတိႀကီး။ ရင္ထဲ နည္းနည္း ဘ၀င္မက်မိျဖစ္သြားသည္။ သူ ကိုယ့္အေပၚ ဘယ္တုန္းကမွ ခုလို စိမ္းစိမ္းကားကား မဆက္ဆံခဲ့ဖူး။ ခါတိုင္းေတြတုန္းကမ်ားဆို “အခ်စ္ လိုင္းေပၚေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီလား၊ ကိုယ္နည္းနည္း ေနာက္က်သြားတယ္ ေဆာရီးေနာ္ အခ်စ္၊ အခ်စ္နဲ႔ စေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း အခ်စ္စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးမယ္ အာဘြား”

အဲ့လိုေလးေတြ လွမ္းလွမ္း လုပ္ေပးတတ္တာ။ အခုက်ေတာ့ ဘယ္လိုႀကီးမ်ားပါလဲ။ ေနာက္ထပ္ စကား တစ္ခုခုထြက္လာဦးမယ္ အထင္နဲ႔ ဆက္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ထြက္မလာခဲ့ပါ။ ေဒါသထြက္လာသလိုလိုေလးရွိေပမဲ့ ေအာင့္အည္းကာ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာသံေလး ေႏွာလိုက္သည္။

“ခ်စ္ အခု ဘာလုပ္ေနတာလဲဟင္၊ ခ်စ္ မနက္ကေရာ ေန႔လည္ကေရာ တက္မလာလို႔ အခ်စ္က အရမ္းစိတ္ပူေနတာ”

“ငါ အခု မအားဘူးကြ”

အမေလး။ လန္႔လိုက္တာ။ ကိုယ္ကေမးလို႔ သူ႔ဘက္က ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့စကား။ တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုး၀မထင္မွတ္ မၾကားဖူးတဲ့စကား။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္တုန္းကမွ ကိုယ့္ေရွ ့မွာ သူ႔ကိုယ္သူ “ငါ” လို႔ မသံုးႏႈန္းခဲ့စဖူး။ အရင္တုန္းက သူ႔ကိုယ္သူ “ခ်စ္” လို႔ “ကိုယ္” လို႔ ပဲ သံုးႏႈန္းတတ္ခဲ့တာ။ ခုမ်ားက်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္မ်ား “ငါ” လို႔ ရင့္ရင့္သီးသီး သံုးႏႈန္းလိုက္ရတာပါလိမ့္။ “ငါ” ဆိုတဲ့ ရင့္သီးတဲ့ စကားရဲ့ေနာက္မွာ စိတ္တို စိတ္ဆတ္တဲ့ေလသံ “ကြ” ဆိုတာႀကီးက နားခါးခက္ခက္ ကပ္ပါလာေသး။ သူ႔ဆီက စိမ္းကား နားခါးတဲ့ စကားေတြ ထြက္လာခဲ့လို႔ စိတ္တို ၀မ္းနည္းျဖစ္ေပမဲ့ သည္းခံလိုက္ပါေသးသည္။

“ဘာေၾကာင့္ ငါ လို႔ သံုးႏႈန္းလိုက္ရတာလဲ၊ အခ်စ္ကို ဘာလို႔ ၀မ္းနည္းေအာင္လုပ္ရတာလဲ”

လို႔ေတာ့ မေမးရက္ပါဘူး။ ေမးခ်င္စိတ္လည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။

“ခ်စ္ေနာ္၊ အင္း မအားရင္လည္း ဆက္လုပ္ေပါ့“

အဲ့ဒီစကားရဲ့ေနာက္မွာ-

“ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ကိုေတာ့ ခါးခါးသီးသီး မေျပာပါနဲ႔ အခ်စ္မခံစားႏိုင္လို႔ပါ”

လို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘက္က တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။ သူ႔ဘက္ကလည္း တိတ္ဆိတ္ေနျပန္သည္။ မအားဘူးဆိုတာေၾကာင့္ တိတ္ဆိတ္ေနတာလား။ တကယ္ေကာ ဟုတ္ရဲ့လား။

တခ်ိဳ ့ပံုျပင္ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ဘက္မွာ ခ်စ္သူနဲ႔ ဆက္လက္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အေျခအေနမ်ိဳး ေရာက္လာတဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္သူကိုတစ္ဘ၀စာလံုးအတြက္ ရည္ရြယ္သလား ဘာလား မစဥ္းစာပဲ ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာၿပီးတဲ့အခါက်မွ ကိုယ့္ဘ၀က ၾကမ္းတမ္းလြန္းေနေတာ့ ၾကမ္းတမ္းလြန္းတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ဘ၀ထဲ ခ်စ္သူကို ဆြဲမထည့္ရက္လို႔၊ ခ်စ္သူကို ေကာင္းစားေစခ်င္လို႔၊ ပန္းခင္းတဲ့လမ္းမွာေနေစၿပီး ဆူးခင္လမ္းထဲ မေလွ်ာက္လွမ္းရေစဖို႔ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ့္အေျခအေနကို ခ်စ္သူကို ဖြင့္မေျပာရက္ခဲ့စဥ္ ကိုယ္တိုင္ အနစ္နာခံ ခံစားၿပီး မလုပ္ရက္မေျပာရက္ပဲ ရက္စက္ျပ၊ ကိုယ့္အေပၚမုန္းလာေအာင္ စိမ္းကားျပတာမ်ိဳး၊ ဟန္ေဆာင္ က်ိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ လုပ္ျပခဲ့ရဆိုသလိုမ်ိဳးလား။ အခု သူ႔ဘက္က အဲ့လိုမ်ိဳး လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးေနသလား။ သူ႔မွာ အခက္အခဲေတြရွိေနသလား။ သူ႔ဘ၀ထဲ ဆက္လက္ မ၀င္ေစလို႔မ်ား ခုလို ရင္းသီးတဲ့ စကားေျပာထြက္လိုက္တာမ်ားလား။ ေတြေ၀ေနတုန္း သူ႔ဘက္က စာစကားထြက္လာသည္။

“ဘာေၾကာင့္ မအားတာလဲလို႔ မေမးေတာ့ဘူးလား”

“ဟင္၊ အင္းး ခ်စ္ေမးေစခ်င္ရင္ ေမးပါတယ္”

ကိုယ္တိုင္က ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔သေဘာဆိုၿပီး အၿမဲတမ္း အနစ္နာခံထားခဲ့တာ။

“ငါ အခု ေကာင္းေနတာကြ၊ တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔”

“ဘာေကာင္းတာလဲ”

“အားး အားးး နာနာေလးလုပ္ပါကြ၊ နာေလေကာင္းေလကြာ၊ အခ်စ္ ခဏေစာင့္ေနာ္ မၿပီးေသးလို႔”

သူ႔စကားေၾကာင့္ ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္မိသည္။ ခုနက စိုးရိမ္စိတ္ကေလးသည္ပင္ ဂြမ္းစေလး ေလအေ၀ွ ့မွာ လြင့္စင္သြားသလို ဖ်တ္ကနဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ေတာ္ေတာ္ အစအေနာက္သန္တဲ့ သူပါရယ္ေလ။ ကိုယ္က သူ႔အေပၚ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အကဲစမ္းတတ္လြန္းတဲ့ သူပါ။ ဟိုးတစ္ခါက သူ အကဲစမ္းခဲ့ပံုေလးကိုၾကည့္ဦး။

“အခ်စ္ေရ၊ မေန႔ညက ခ်စ္ဆီ ဖုန္းလာတယ္၊ ခ်စ္နဲ႔ တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူတစ္ျပန္ ကိုယ္တစ္လွည့္ လုပ္ခဲ့တဲ့သူေလ၊ သူက သူ႔ကို ျပန္ခ်စ္ႏိုင္မလားတဲ့။ ခ်စ္ရဲ့ ဘ၀ထဲကို သူျပန္လာခ်င္ပါတယ္၊ ခြင့္ျပဳပါေနာ္တဲ့”

“ေၾသာ္”

“ဘာေၾသာ္လဲ၊ အဲ့ဒီေတာ့ ခ်စ္က ဘာျပန္ေျပာလိုက္သလဲလို႔ေတာ့ မေမးေတာ့ဘူးလား”

“ခ်စ္ေမးေစခ်င္ရင္ ေမးပါတယ္ခ်စ္”

“ဟင္းေနာ္ ဟင္းဟင္း၊ ခ်စ္က ျပန္စဥ္းစားမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္ သိလား”

“ေၾသာ္ ေကာင္းပါတယ္”

“ဘာေကာင္းတာလဲ”

“အခ်စ္ကေတာ့ ခ်စ္သေဘာပါ၊ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေကာင္းဘက္ကပဲ စဥ္းစားပါ၊ သူက ခ်စ္နဲ႔ အေနနီးေတာ့ အခ်စ္ထက္စာရင္ ဘ၀မွာ ပိုၿပီး အဆင္ေျပေခ်ာမြ႔မွာပါ၊ ခ်စ္ေပ်ာ္ရင္ အခ်စ္လည္း ေပ်ာ္ၿပီ၊ ခ်စ္ေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဘယ္ေလာက္ပဲ ခံစားရ ခံစားရ ေက်နပ္ေနၿပီးသား”

“ဟင္း ေျပာကိုမေျပာခ်င္ဘူး၊ အခု ခ်စ္တကယ္ေျပာေနတယ္မွတ္သလား၊ အခ်စ္ကို တမင္စေနတာ၊ ဘာလို႔ဆို ခ်စ္ကို သ၀န္တိုေစခ်င္လို႔။ သိလား၊ အခုေတာ့ အခ်စ္က သ၀န္မတိုရံုတင္မက လိုက္ေလ်ာေပးေနလိုက္ေတာ့ အခ်စ္ရဲ့ အခ်စ္ကို ခ်စ္ ဘယ္လိုယံုၾကည္ရပါေတာ့မလဲ”

“အာ ခ်စ္ကလည္း အခ်စ္က ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ေကာင္းဖို႔ အတြက္ဆို လိုက္ေလ်ာေပးၿပီးသားပါဆို”

“အင္းပါ၊ အင္းပါ၊ ဒီက အကဲစမ္းလိုက္မိတာကိုက မွားပါတယ္ ဟင္းဟင္း”

အဲလို အကဲစမ္းမႈမ်ိဳး သူ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လုပ္တတ္ခဲ့တာ။ လုပ္ခဲ့တိုင္းလည္း ကိုယ့္ဘက္က သူ႔အေပၚ ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာေပးခဲ့တာမို႔ အႏိုင္ရခဲ့တာခ်ည္း။ သူလည္း အရႈံးေပးခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ။ အခုလည္း နည္းအသစ္တစ္ခုကို တီထြင္ၿပီး အကဲစမ္းနည္း တစ္ခုကို ထုတ္သံုးေနၿပီလား။

“ေကာင္းေနေပါ့ ေကာင္းေနေပါ့ ဟြန္း ဟြန္း”

သူ စေန ေနာက္ေနတယ္ဆိုတာ သိတဲ့ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ခၽြဲ႔ႏြဲ႔တဲ့ေလသံေလးနဲ႔ ေျပာလိုက္သည္။

ေနာက္ (၂)မိနစ္ေလာက္ၾကာသြားသည္။ သူ႔ဘက္က ဘာစကားမွ ထြက္မလာခဲ့ေတာ့ ရင္ထဲက ၀မ္းနည္းခ်င္လာသလိုလိုသို႔။

“ခ်စ္ အဲ့လို မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ကြာ၊ အခ်စ္ တကယ္ ၀မ္းနည္းတယ္ကြာ၊ အခ်စ္ကို ခ်စ္ရင္ အကဲစမ္းတာမ်ိဳး မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္”

“အခု ငါနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့သူက ဘယ္သူလဲ သိလား”

မ်က္ရည္မ်ားက ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ရြဲ႔႕လာသလိုလုိသို႔။

“ေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး၊ ခ်စ္စေနမွန္း သိတယ္”

“အားး ေကာင္းခန္းေရာက္ေနၿပီ၊ အရည္ေတြ ထြက္ေတာ့မယ္၊ အား အား ထြက္ၿပီ ထြက္ၿပီ၊ ေကာင္းလိုက္တာကြာ”

ခုေနခ်ိန္မ်ား သူေဘးမွာ ရွိေနခဲ့ရင္ သူ႔ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို ေဆာင့္ကိုင္လႈပ္ၿပီး “ခ်စ္” ဆိုၿပီး ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။

“ခ်စ္……………..”

လို႔ ရိုက္ထည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ေအာ္ခ်င္ေနတယ္ဆိုတာ သူသိမွာပါ။ သူ႔ဘက္က ဘာစကားမွ ထြက္မလာခဲ့ျပန္။

“စကားေျပာပါခ်စ္၊ အခ်စ္ကို ခ်စ္ရင္ စကားေျပာပါ၊ အဲ့လို မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ဆိုကြာ”

ထူးမျခားနား။

“အခ်စ္ကိုခ်စ္ရင္ ခ်စ္လုပ္ရပ္ေတြကို ရပ္တန္းက ရပ္ပါေတာ့၊ ရပ္ပါေတာ့၊ ဒီမွာ တကယ္ငိုေနၿပီသိလား”

တကယ္လည္း မ်က္ရည္မ်ားက ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာသည္။

“ငါ မင္းကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး”

ဘာတဲ့။ သူ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ စတင္ဖြင့္ေျပာခဲ့စဥ္က “မင့္ပံုေလးကို ငါ ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ခဲ့တာပါကြာ၊ ရယ္ေနတဲ့ မင့္ပံုေလးက ငါ့မ်က္လံုးထဲက မထြက္ခဲ့ဘူးတကယ္ပါ၊ ငါ့ရဲ့ အခ်ိန္တိုင္း စကၠန္႔တိုင္းကို စိုးမိုးခဲ့တာပါကြာ၊ မင့္အခ်စ္ကိုသာ ငါရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီဘ၀မွာ ေသသည္အထိ မင္းနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မၿငိဳမျငင္ မၿငီးေငြ႔စတမ္း ျဖည့္ဆည္းေပႏိုင္ပါတယ္” လို႔ေျပာခဲ့သူက အခု ဘာတဲ့ “ ငါမင္းကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး” ဆိုပါလား။ ဒါလည္း အကဲစမ္းနည္းတစ္မ်ိဳးပဲလား။ ဟိုအရင္က သူ႔ရဲ့အကဲစမ္းမႈေတြကို အျပံဳးနဲ႔ လက္ခံႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ မေပ်ာ္ႏိုင္ မျပံဳးနိုင္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္သာ။

“ခ်စ္ရယ္ ဒီနည္းနဲ႔ေတာ့ အကဲမစမ္းပါနဲ႔လားကြာ၊ တျခားနည္းကိုပဲသံုးပါ ၊ အခ်စ္တကယ္ေၾကာက္ေနမိလို႔ပါ”

“ငါ သိလိုက္တယ္၊ ငါ ေန႔ေန႔ညညစဥ္းစားခဲ့တယ္၊ အေျဖရွာခဲ့တယ္၊ မင့္ကို ငါတကယ္ မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ငါ ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္ရတယ္”

“ခ်စ္ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ”

“မင့္ကိုခ်စ္ရတာ ငါ့အတြက္ အရမ္းပင္ပန္းတယ္၊ အခ်ိန္ေတြလည္းကုန္တယ္၊ အိမ္က လူေတြမသိေအာင္ ခိုးေၾကာင္းခိုး၀ွက္လုပ္ရတာ ငါ တကယ္ ပင္ပန္းေနၿပီ၊ ငါ့အလုပ္ကိုလည္းထိခိုက္တယ္၊ မင့္အတြက္နဲ႔ ငါ့အခ်ိန္ေတြေပးေနရတာ ငါ့အတြက္ အရမ္းနစ္နာေနၿပီ”

“ခ်စ္ ဘာလို႔ ဒါေတြလာေျပာေနရတာလဲ၊ ဘာလို႔ ဘာလို႔ မဟုတ္တာေတြ လာေျပာေနရတာလဲ”

“ငါ့အေဖေနမေကာင္းတာလည္း မင္းအသိပဲ၊ အေဖက ေလာကႀကီးမွာ ၾကာၾကာေနရေတာ့မွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ”

“အင္း အဲဒီေတာ့..“

“အေဖက ငါ့ကို သူမေသခင္ တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခ်င္ေနတယ္၊ ငါ မသိေအာင္ လွ်ိဳ၀ွက္စီစဥ္ေနခဲ့တယ္၊ အဲ့ဒီမိန္းကေလးနဲ႔ ငါလူခ်င္းေတြ႔ၿပီး စကားေျပာၿပီးၿပီ၊ သူငါ့ကို တကယ္ခ်စ္ပါသတဲ့၊ မိခင္တစ္ေယာက္လို မယားတစ္ေယာက္လို ျပဳစုေစာက္ေရွာက္သြားပါ့မယ္တဲ့၊ ငါ့ကိုအရမ္းခ်စ္ပါသတဲ့”

“ခ်စ္……”

“ၿပီးေတာ့ ငါ့ရဲ့စားေသာက္ဆိုင္ေသးေသးေလးက အဆင္မေျပဘူး၊ အဲ့အလုပ္ကိုလည္း ငါဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ၿငီးေငြ႔လာၿပီ၊ အစစအရာရာ မဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ႏိုင္ငံ။ ေဂးေတြရဲ့ဘ၀ လြတ္လပ္မႈမရွိတဲ့ႏိုင္ငံမွာ ငါ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ငါ ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ ကိုယ့္ဘ၀ကို ၀န္ခံဖို႔ သတၱိမရွိဘူး၊ အမ်ားအျမင္မွာ ေလွာင္ရယ္စရာျဖစ္ေနမွာ ငါမလိုလားဘူး၊ မင္းနဲ႔ မယားလို ေယာက်္ားလို တစ္သက္လံုး အတူတူမေနႏိုင္ဘူး၊ ေနႏိုင္ဖို႔ သတၱိလည္းမရွိဘူး”

“ခ်စ္လိမ္ေျပာေနမွန္းသိပါတယ္၊ စိတ္ထဲက မပါမွန္းသိတယ္၊ ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့ေနာ္၊ ခ်စ္မွာ ဘာအခက္အခဲေတြရွိေနခဲ့လို႔လဲ၊ ဘာျပသ္သနာေတြျဖစ္ေနလို႔လဲ၊ အခ်စ္ကိုေျပာျပပါ၊ အခ်စ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူေျဖရွင္းၾကမယ္ေလ၊ ခ်စ္ေျပာဖူးတယ္ေလ၊ ေပ်ာ္စရာရွိအတူေပ်ာ္မယ္၊ ငိုစရာရွိ အတူငိုမယ္၊ ျပသ္သနာေတြရွိလာရင္လည္း အတူတူေျဖရွင္းၾကမယ္လို႔ေလ”

“ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ငါ ဟိုမုိေလာကႀကီးကို အရမ္းစိတ္ကုန္တယ္၊ ငါ့ကိုယ္ငါ ဟိုမုိတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကို ငါ နည္းနည္းမွ မေက်နပ္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ့ကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါ”

“ရက္စက္လိုက္တာ၊ ရက္စက္လိုက္တာ”

“ငါ့ကို ခ်စ္ရင္ မင္းခြင့္ျပဳပါ”

“ခ်စ္ရယ္၊ ကိုယ့္ရဲ့ ဟိုမိုစိတ္က ဘယ္လိုမွဖ်က္ပစ္လို႔မရဘူးဆိုတာ ခ်စ္သိသားနဲ႔၊ ဟိုမိုေလာကႀကီးကို စိတ္မကုန္ပါနဲ႔၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္မထပ္ပါနဲ႔၊ ကိုယ္မခ်စ္တဲ့သူကို တစ္သက္လံုးေအာင့္ကာနမ္းတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေရာက္သြားခ်င္လို႔လား၊ ခ်စ္ တစ္ေန႔ ေနာင္တရမယ္ေနာ္”

“ေရွ ့ေလွ်ာက္ ဘာပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ ငါ ျပဳသမွ် ငါ့ထိုက္နဲ႔ ငါ့ကံပဲေပါ့၊ မင္းသာ ဟိုမိုဘ၀မွာေပ်ာ္ရင္ ဟိုမိုဘ၀မွာပဲ ဆက္ေနပါ၊ မင္းလိုရုပ္ေခ်ာတဲ့သူအတြက္ လူ မရွားပါဘူး၊ ငါ့ထက္ေကာင္းတဲ့သူကို တစ္ေန႔ေတြ႔မွာပါ”

“မလိုခ်င္ဘူး၊ ခ်စ္ကိုပဲခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ လိုခ်င္တယ္၊ အခ်စ္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္”

“ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လံုး၀မျပင္ေတာ့ဘူး၊ မင့္ကို ခ်စ္လည္းမခ်စိ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”

“မလုပ္ပါနဲ႔ခ်စ္”

“ေနာင္ ငါ့ဆီ ဖုန္းလွမ္းလွမ္းမဆက္နဲ႔၊ မင္းနဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာ ငါ အရမ္းစိတ္ပ်က္တယ္”

“ဘယ္လို ခ်စ္က နားေလးေနလို႔လား ဟင္….”

“မေျပာခ်င္ပါဘူး၊ ေနာင္ လံုး၀မဆက္ပါနဲ႔၊ ဒါပဲ”

“ခ်စ္ မသြားပါနဲ႔၊ အခ်စ္က ဆိုးလို႔လား၊ ဆိုးလို႔လား၊ အခ်စ္ျပင္ဆင္ပါ့မယ္၊ ခ်စ္မႀကိဳက္တာကိုမလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ အခ်စ္ရဲ့ မေကာင္းကြက္ေတြကိုေျပာျပပါ၊ အခ်စ္ျပင္ဆင္ပါ့မယ္ေနာ္”

“မင့္မွာ ဆိုးကြက္ေတြေတာ့မရွိပါဘူး၊ ခ်စ္ဖို႔လည္းေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ မင့္ကို ငါ မခ်စ္နိုင္ေတာ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ”

“အခ်စ္အရမ္းေၾကာက္တယ္၊ ခ်စ္မရွိေတာ့ရင္ ေလာကႀကီး ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔ရင္ဆိုင္ရဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အခ်စ္က နားေလးေနခဲ့လို႔ အရာရာကို ေၾကာက္တတ္ေနခဲ့သူပါ၊ အခ်စ္ေလ လူေတြကို အရမ္းေၾကာက္တယ္၊ အလုပ္ထဲမွာလည္း လူႀကီးေတြ အထက္အရာရွိေတြကို ေျပာမျပတတ္ေအာင္ေၾကာက္တယ္၊ အခ်စ္ေၾကာက္စိတ္ေတြ၀င္လာတိုင္း အခ်စ္ရဲ့ဘက္မွာ ခ်စ္အၿမဲတမ္းရွိေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေျဖသိမ့္ၿပီး ေၾကာက္စိတ္ကို ေျဖသိပ္ခဲ့ရတာပါ၊ ခ်စ္မရွိေတာ့ရင္ အရာရာကို ေၾကာက္ေနရဦးမွာပါ၊ အခ်စ္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္ အခ်စ္ကို သတၱိေတြေပးပါေနာ္”

 ေပးပါေနာ္”

ကိုယ့္ဘက္က အမွန္အတိုင္း ၀န္ခ့ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ သူ႔ဘက္က အနည္းငယ္ စာနာသြားပံုရသည္။

“ဒါဆို ငါတို႔ ညီအစ္ကို သူငယ္ခ်င္းလို ေနၾကစို႔ေနာ္”

“ဟင့္အင္း မေနဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွမေနဘူး၊ ခ်စ္က အခ်စ္ရဲ့ခ်စ္သူပါ၊ ေယာက်္ားပါ ၊ မယားပါ၊ အဲ့ဒီလိုသတ္မွတ္ၿပီးကာမွ သူငယ္ခ်င္းလို ညီအစ္ကိုလို ဆက္ၿပီး ေနႏိုင္ပါ့မလား၊ ေနလို႔ ရပါဦးေတာ့မလား”

“ဘာလဲ မင္းက ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းလိုေတာင္ ဆက္ၿပီး မခင္ခ်င္ေတာ့တာလား”

“မခင္ဘူး၊ လံုး၀မခင္ဘူး၊ ခ်စ္သူေတြလိုပဲ ဆက္ေနၾကမယ္ေနာ္”

“ဒါေတာင္ မင္းကို အခြင့္အေရး နည္းနည္းေပးတာေနာ္၊ မင္းဘက္က မခင္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ မင္းသေဘာပဲ၊ ငါလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူး”

“ခ်စ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ရက္စက္ရတာလဲကြာ”

“ငါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မင့္ကို ေမွ်ာင္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးခဲ့မိတဲ့အတြက္ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္၊ ငါ့ကို ေမ့လိုက္ပါေနာ္၊ ငါ့ကို ခ်စ္ရင္ ေမ့လိုက္ပါေတာ့ေနာ္၊ ငါ့အတြက္နဲ႔ မင့္ကိုယ္မင္း တစ္ခုခုျဖစ္ေအာင္လုပ္တာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္၊ ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ႏွလံုးသားက ေသသြားၿပီ၊ တာ့တာေနာ္”

“ခ်စ္…..၊ မထားခဲ့ပါနဲ႔၊ အခ်စ္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔၊ အခ်စ္ကုိ တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔”

သူ႔ဘက္က ရက္စက္စြာ ေအာက္သြားခဲ့ေပၿပီ။ ရက္စက္လြန္းတဲ့ သူပါလား။ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခဏတြင္းခ်င္းမွာ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ျပသြားခဲ့တဲ့သူပါလား။ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြက ရက္စက္လြန္းလို႔မ်ားလား၊ ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္တုန္းကမွ ခုလို မ်က္ရည္ေတြ ဒလေဟာ မက်စီးဆင္းခ့ဲစဖူး။ ရင္ထဲ ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ အႀကီးက်ယ္ဆံုးေသာ လစ္ဟာမႈ။ အို ကိုယ့္ဘ၀မွာ ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့တာပါလား။

Xxxxxxxxxx

ရင္ထဲက ၀မ္းနည္းမႈေတြ၊ လစ္ဟာမႈေတြ ႀကီးစိုးေနခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြစီးက်ရ၊ ငိုထားရတဲ့မ်က္ႏွာကို ျမင္သူတခ်ိဳ ့မရိပ္မိႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား ဖံုး ဖိထားရပါေတာ့မလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေမးလာရင္ ဘယ္လိုမ်ား ျပန္ေျဖရမလဲ။ အို ကိုယ့္အတြက္ အရမ္းကို ခက္ခဲလြန္းတဲ့ အေျဖ။ အသည္းကြဲလို႔ပါလို႔ေတာ့ ေျဖလိုက္ရင္ ရပါရဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာက ဟိုမုိဆိုတာ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ မရွိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္။ ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာတဲ့ Homosexauial ဆိုတဲ့ စကားကိုပင္ သူတို႔ သိလိမ့္မည္မထင္။ ၿပီးေတာ့ ေယာက်္ားခ်င္း ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္ကို သူတို႔ နညာ္းနည္းေလးမွ လက္ခံမွာမဟုတ္။ လက္မခံရုံတင္မက မင္းက အေျခာက္လားလို႔ေမးၿပီး အထင္ေသး ႏွာေခါင္း ရႈံ ့ကာပစ္ခြာသြားေပလိမ့္မည္။ ကိုယ္ကလည္း ေယာက်္ား ခ်စ္သူကလည္းေ ယာက်္ား ဆိုေတာ့ ေယာက်္ားေလး ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ အသည္းကြဲရေကာင္းလားဆိုၿပီး ရယ္ေမာ ဟားတိုက္ေနေပလိမ့္မည္။ မိဘေတြမ်ားဆို သားအျဖစ္ကေန စြန္႔လႊတ္ပစ္လိုက္ေလမလား။ သည္ေတာ့ ကိုယ့္ဘက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိ။ ရပ္တည္ေပးမဲ့သူ မရွိ။ ရင္ဖြင့္ေဖာ္မရွိ။ ဘာဆိုဘာမွ မရွိ။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ က်ိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ခံစားေနရမဲ့ဘ၀။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ညတစ္ညလံုးဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ လႊမ္းမိုး၊ တရႈိက္ရႈိက္ငိုေၾကြးရင္းျဖင့္သာ မိုးလင္းခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ရက္စက္တဲ့ သူ႔အေပၚ စိတ္မနာႏိုင္ပဲ အျပစ္မဲ့တဲ့ ကိုယ့္အေပၚ မည  ွာ မတာ လုပ္ရက္ခဲ့ျခင္းအတြက္ ကိုယ္ဟာ သိပ္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့လူပါလားဆိုၿပီး ငိုေၾကြးေနျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ နံနက္ ရံုးမတက္ခင္ေလးမွာ ေဖ့ဘုတ္မသံုးေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ မဟုတ္ေသး။ ယေန႔တစ္ေန႔လံုး အြန္လိုင္းမသံုးေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္ဆိုက ပိုမွန္ေပလိမ့္မည္။

တကယ္ဆိုရင္ လက္ေတာ့ပ္လြယ္အိတ္ေလးကို အိမ္မွာပဲ ထားခဲ့သင့္တာ။ ဒါေပမဲ့ ယူလာမိခဲ့ၿပီ။ ယူလာမိခဲ့သည္ကိုပင္ ေနာင္တရမိသည္။ သူနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရေအာင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ေဘးမွာ ပစ္ခ်ထားလိုက္သည္။ သည္လက္ေတာ့ပ္ေလးက ကိုယ့္ကို အြန္လိုင္းေလာက ၊ ဟိုမိုေလာကထဲမွာ ပထမဆံုး ေျခခ်ေစခဲ့တဲ့ လက္ေတာ့ပ္ေလးေပါ့။ သည္လက္ေတာ့ပ္ေလးေၾကာင့္ ဟိုမို ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ နဂိုက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဟိုမိုတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ စိတ္နာခဲ့သည္။ ဘ၀မွာ မေပ်ာ္ခဲ့ရ။ လူညြန္႔တံုးတဲ့ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ေနရပါလားဆိုၿပီး ထင္မွတ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး ဟိုမိုေလာကထဲ ၀င္ေရာက္တဲ့အခါက်မွ ေလာကမွာ ကိုယ့္လိုလူေတြ မေရတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလြန္းေနပါလားဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။ အံ႔ၾသခဲ့ရသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ဟိုမိုဘ၀မွာ ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ဟိုမိုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ စေတတပ္ေတြ၊ ပို႔စ္ေတြကို ၾကည့္ရ၊ ဖတ္ရ၊ ေတြ႔ရတာ သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့သည္။ ဟိုမိုဗီြဒီယိုမ်ား၊ အခ်စ္ဓာတ္ပံုမ်ားကို လိုက္လံေငးခဲ့ ၾကည့္ခဲ့ျခင္းျဖင့့္္ အားက်ကာ ကိုယ္လည္း ပံုထဲကလို၊ ဗီြဒီယိုထဲကလို ခ်စ္ပြဲႏႊဲလိုက္ခ်င္သည္။ ဒါ့့ေၾကာင့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေလာက္ အလုိရွိခ်င္ေနခဲ့မိသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ့ အခ်စ္ကို လက္ခံခဲ့သည္။ သူ႔ေၾကာင့္ သိပ္ကို ေပ်ာ္ခဲ့ရပါသည္။ သူ႔ရဲ့ အယုအယေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ရပါသည္။ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ နဂိုက တစ္ကိုယ္တည္း တစ္သက္လံုး ေနသြားရေတာ့မွာလားဆိုတဲ့  အပူလံုးက်ခဲ့ရသည္။ သူ႔ကို သိပ္သိပ္လည္းခ်စ္ခဲ့ရပါသည္။

အခုေတာ့ သူထားခဲ့ေပၿပီ။ ကိုယ္ခံစားရၿပီ။ ေပ်ာ္စရာဆိုတာ မရွိေတာ့။ ဒါဟာ ထားရစ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ ့အျပစ္ဆိုေပမဲ့၊ သူ႔ထက္ အျပစ္ပိုႀကီးတဲ့ တရားခံကေတာ့ လက္ေတာ့ပ္ေလးပါပဲ။ လက္ေတာ့ပ္ေလးသာ မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူနဲ႔ ေတြ႔စရာအေၾကာင္းလည္းမရွိ။ လက္ေတာ့ပ္ေလးက အြန္လိုင္းေလာက ဟိုမိုေလာကမွာ ေပ်ာ္စရာေတြ မ်ားစြာေပးခဲ့သလို၊ ၀မ္းနည္းစရာလည္း အႀကီးႀကီး ေပးခဲ့ေပၿပီ။ ဒါဟာ အြန္လိုင္းသံုးခဲ့ျခင္းရဲ့ အက်ိဳးဆက္လား။ ဆိုးက်ိဳးလား။ အြန္လိုင္းသံုးဖို႔ ဆိုၿပီး မရွိမဲ့ ရွိမဲ့နဲ႔ လက္ေတာ့ပ္အေပါစားေလးကို ၀ယ္ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္မိေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဒီေန႔လိုင္းေပၚ မတက္ေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေန႔လယ္အလုပ္နားခ်ိန္ေလးမွာ သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္စိတ္က ျပင္းျပလာတာေၾကာင့္ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ သူလိုင္းေပၚရွိေနပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္မိသည္။

ဆုေတာင္းျပည့္ခဲ့သည္။ သူ မီးစိမ္းျပေနသည္။ အစကေတာ့ စကားမေျပာပဲေနလိုက္မည္ဟု ေတြးထားလိုက္ေပမဲ့ လက္ကေလးကေတာ့ “ခ်စ္” လို႔ ရိုက္ထည့္လိုက္မိသည္။

“ေျပာ”

သူ႔စကားေတြက မာထန္ေနတုန္းပါပဲ။

“အခ်စ္ဆီ ျပန္လာမွာလားဟင္”

“မင့္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၿပီးၿပီေဟ့ေကာင္”

သူ႔စကားလံုးႀကီးက ရင့္သီးလြန္းတာေၾကာင့္ ရင္ထဲ ခဏတြင္းခ်င္း ရႈိက္ကနဲ႔ျဖစ္သြားၿပီး မ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္မ်ားက ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားသည္။

“ခ်စ္ တကယ္ မိန္းမယူမွာလားဟင္”

“စဥ္းစားေနတုန္းပါပဲ၊ ယူျဖစ္မယ္လို႔ေတာ့ထင္ပါတယ္”

“ခ်စ္ မယူပါနဲ႔၊ ကိုယ္မခ်စ္တဲ့လူနဲ႔ အတူေနရတာေလာက္ မေကာင္းတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးမရွိဘူး၊ ခ်စ္ေနာင္တရေနမွာစိုးလို႔ပါ၊ အခ်စ္ကို မခ်စ္ခ်င္ေနပါ၊ မိန္းမေတာ့ မယူလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္”

“ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ငါပဲ”

မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္လိုက္သည္။ ထပ္မရိႈက္ေအာင္ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ၀ေအာင္ ရိႈက္လိုက္သည္။

“အခ်စ္ဆီ တကယ္ ျပန္မလာေတာ့ဘူးလားဟင္”

“မင့္ကို မခ်စ္ေတာ့ပါဘူးဆိုကြာ၊ မလိုအပ္ပဲ ထပ္ေျပာတာမ်ိဳးကို ငါမႀကိဳက္ဘူးေဟ့ေကာင္”

“ဒါဆို ေနာက္ဆံုးေမးမယ္၊ အခ်စ္ကို ခ်စ္ေသးလား”

“မခ်စ္ဖူး”

ျပတ္သားစြာ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ အားယူလိုက္သည္။

“ထပ္ေမးမယ္၊ အခ်စ္ကို ခ်စ္ေသးလား”

“မခ်စ္ဖူး၊ မခ်စ္ဖူး၊ မခ်စ္ဖူး ရွင္းၿပီလား”

ျပတ္သားလြန္းတဲ့ သူ႔ကို ေဒါသထြက္မိသည္။ ခ်စ္ေဒါသပင္။

“ဘေလာ့လိုက္ေတာ့၊ ဂ်ီေတာ့ေရာ ေဖ့ဘုတ္ေရာ အကုန္ဘေလာ့လိုက္၊ လုပ္ရဲလား”

“သိပ္ရတယ္”

သူ တကယ္ ဂ်ီေတာ့ကို ဘေလာ့ပစ္လိုက္သည္။

“ကဲ မင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ဘေလာ့လိုက္ၿပီ၊ ေနာက္ အေကာင့္အသစ္ေတြနဲ႔ လာမအဒ္နဲ႔”

“အခုေဖ့ဘုတ္ကိုပါ ဘေလာ့ေလ၊ လုပ္လိုက္စမ္း”

စကၠန္႔အေတာ္ၾကာသည္အထိ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပတုန္း။

“လုပ္ေလ ၊ ဘာေတြ ေတြေ၀ေနတာလဲ၊ ျမန္ျမန္လုပ္လိုက္ဆို”

ဆက္လက္မီးျပေနတုန္းမို႔ ေဒါသက ပိုထြက္လာသည္။

“ျမန္ျမန္လုပ္၊ ျမန္ျမန္လုပ္ ျမန္ျမန္လုပ္လိုက္စမ္း”

ခုေနခ်ိန္မ်ား သူေဘးမွာ ရွိေနခဲ့လွ်င္ ေအာ္ပစ္လိုက္မည္မွာ ေသခ်ာသည္။ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းေလး ေပ်ာက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ Facebook User လို႔ေတာ့ ေပၚမလာခဲ့။ ဒါ ဘာအဓိပ္ပါယ္မ်ားပါလဲ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ည အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းက ၀မ္းနည္းေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္။ ေ၀ခြဲမရမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ကို တကယ္ မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္ ဘေလာ့လိုက္ပါလို႔ ေျပာေတာ့ သူ ဘာ့ေၾကာင့္ မဘေလာ့ပဲ လုပ္ေနရသလဲ။ သူ ေတြေ၀ေနခဲ့တာလား။ သူ ဘာေၾကာင့္ ေတြေ၀ေနရတာလဲ။ ကိုယ့္အေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ အေငြ႔အသက္ တစ္ခုခု က်န္ေနတုန္းမို႔လား။ က်ိန္းေသမဟုတ္ေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကေတာ့ အနည္းငယ္ရွိသည္။ မနက္ျဖန္က်မွပဲ ေသခ်ာတဲ့ အေျဖရေအာင္ ေမးျမန္းလိုက္မည္ဟု ေတးမွတ္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ရံုးသို႔ ေစာေစာ လာမိသည္။ သူ႔ကို ေတြ႔ခ်င္စိတ္က ျပင္းျပလြန္းေနတာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရံုးသို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဖ့ဘုတ္ကေလးကို လ်င္ျမန္စြာ ဖြင့္လိုက္ၿပီး သူ႔ကို ရွာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ရံုးတက္ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ေရာက္သည့္တိုင္ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပမလာခဲ့ပါ။

ေန႔လည္အလုပ္နားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့လည္း သူ႔ကို ရွာမိျပန္သည္။ အေတာ္ၾကာမွ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပလာတာေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း လ်င္ျမန္စြာပဲ “မဘေလာ့ေသးဘူးလား” လို႔ ေမးလိုက္သည္။ထိုခဏမွာပဲ မီးစိမ္းေလး ေပ်ာက္သြားသည္။ အလုပ္တက္ခ်ိန္ေရာက္သည့္တိုင္လည္း ထပ္မီးစိမ္းျပမလာခဲ့ပါ။

ညက်ေတာ့လည္း ေ၀ခြဲရခက္မႈမ်ားစြာနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ျပန္။ မေနႏိုင္ေတာ့သည့္အခါမွ ဖုန္းဆိုင္ေလးဆီ ေျပးေတာ့သည္။ ဖုန္းမဆက္ပါနဲ႔လို႔ သူေျပာထားေပမဲ့ ဆက္ျဖစ္ေအာင္ကို ဆက္လိုက္မည္။ သူ႔ကို ေမးရမည္။ ဘာေၾကာင့္ ပုန္းေရွာင္ေနရတာလဲလို႔။ မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ပဲနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ မဘေလာ့ပဲေနရသလဲလို႔။

ကိုယ္တိုင္က နားေလးေပမဲ့ “ဟဲလို” ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ့ အသံကိုေတာ့ ပီပီသသၾကားလိုက္ရပါသည္။

“ေတဇလား”

ကိုယ့္ရဲ့အသံကို သူမွတ္မိေနျခင္းေၾကာင့္ ေမးသံအဆံုးမွာ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့။ “အူအူအူ” ဆိုသည့္အသံႀကီးသာ ၾကားလိုက္ရသည္။ သူ ဖုန္းခ်သြားေပၿပီ။ လုပ္ရက္လိုက္တဲ့သူ။ မေက်နပ္။ ထပ္ေခၚသည္။ “တီတီတီ” ဆိုတဲ့ အသံရဲ့ေနာက္မွာ “အူအူအူ” ဆိုတာႀကီးပဲ ၾကားလိုက္ရသည္။ သူ ကိုယ္နဲ႔ စကားမေျပာခ်င္တာမွန္းသိေပမဲ့ မေက်နပ္ႏိုင္။ သူ႔ကို ေမးခ်င္တဲ့စကား ေမးကိုေမးရမွျဖစ္မည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထပ္ေခၚလိုက္ျပန္ေတာ့ ၾကားရသည့္အသံက မိန္းကေလးသံလိုလို ဘာလိုလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေဘးမွ လူတစ္ေယာက္ကို နားေထာင္ခိုင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ စက္ပိတ္ထားသည္ဆိုပဲ။ သူအရမ္းကို ရက္စက္တာပါလား။

လစ္ဟာေသာရင္ခြင္၊ ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိပ္ယာေလးဆီ လွမ္းလိုက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းေတြက တုန္ယင္ကာ မဲ့ရြဲ႔ေနသလိုလို။ မ်က္ရည္မ်ားက စီးက်လာသည္။ ရိႈက္ကာပဲ ငိုခ်လိုက္မိသည္။ ၿပီးေနာက္ ကိုယ့္အိပ္ယာေလးရဲ့ ေဘးကို တမ္းတစြာ ေငးလိုက္သည္။ ဟုတ္သည္ပဲ။ အရင္တုန္းက သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အနာဂတ္မွာ မ်ားစြာ စိတ္ကူးယဥ္ထားခဲ့သည္ပဲ။ အို ထိုစိတ္ကူးယဥ္မႈေတြက ျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။

ေဘာ့လ္ပင္ေလးကို ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး သူနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့ေသာ စိတ္ကူးယဥ္ခ်က္မ်ားစြာကို မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ ေရာယွက္ေရးသားလိုက္သည္။

“အခ်စ္ေရ.. ကိုယ့္အိမ္ေရွ ့က ျခံ၀န္းတံခါးေလး မင္းလာရင္ အျမင္လွပေအာင္လို႔ ကိုယ္ ေဆးေတြ အထပ္ထပ္ သုတ္ေနက်။ အခုေတာ့ အလကားပါ။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ္တို႔ရဲ့ အိမ္ကေလး မင္းလာရင္ အျမင္မွာ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနေအာင္လို႔ ကိုယ္ေန႔တုိင္း စည္းကမ္းရွိေနက်။ အခုေတာ့ ရႈပ္ပြေနၿပီ။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္အိပ္ယာေလးရဲ့ေဘး တခ်ိန္ခ်ိန္ ကိုယ့္ေဘးမွာ မင္းေရာက္လာမယ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လွည့္လွည့္ၾကည့္ေနခဲ့။ ခုေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေ၀၀ါးေနခဲ့။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ္ရဲ့ သစ္လြင္လွပတဲ့ အ၀တ္အစားေလးေတြ မင္းလာရင္ မင့္အျမင္မွာ ကိုယ္ ခန္႔ညားလွပေနဖို႔ အထပ္ထပ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္၊ စနစ္တက် ေခါက္သိမ္း။ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း တသိမ့္သိမ့္ၾကည္ႏူးျပံဳးျပံဳးေနခဲ့။ ခုေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ရဲ့ကင္မရာေလး။ မင္းလာရင္ အနမ္းပန္းေတြ မွတ္တမ္းတင္ဖို႔။ ခု ကိုယ္ပစ္ထားခဲ့တာၾကာၿပီ။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ္ရဲ့ ဆိုင္ကယ္ေလး။ မင္းလာရင္ အတူစီးၿပီး ကိုယ့္ခါးကို ဖက္ထားတဲ့ မင့္ကို ကိုယ္က ေနာက္သို႔လွည့္လွည့္ၾကည့္ၿပီး လာအခ်စ္ဆိုၿပီး မင့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လွမ္းလွမ္းၿပီးနမ္းမလို႔။ ခုေတာ့ ေတြေတြႀကီး ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့ရ။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ရဲ့ စုဗူးေလး။ မင္းလာရင္ သံုးဖို႔ဆိုၿပီး ငါးဆယ္တန္ကအစ ထည့္ထည့္ေနခဲ့။ ခုေတာ့ ေဖာက္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ေရွ ့မွာ နာမည္အႀကီးဆံုး ေစ်းအႀကီးဆံုး အရသာအရွိဆံုး ေခါက္ဆြဲဆိုင္ႀကီး။ မင္းလာရင္ အတူ၀င္စားမလို႔။ ခုေတာ့ လွည့္လွည့္မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ့္ေရွ ့မွာ စတိုးဆိုင္။ ကိုယ္ေစ်းသြားတိုင္း မ၀ယ္မျဖစ္၀ယ္ေနက် လိုးရွင္းေလးေတြ ရွိတဲ့ဆိုင္။ အေရးအေၾကာင္း ကင္းစြာနဲ႔ ေခ်ာမြတ္လွပေနတဲ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာေလးကို မင္းနမ္းဖို႔။ ခုေတာ့ အေရးေၾကာင္းကင္းေနလည္း မင္းလာမနမ္းေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ေဆးဆိုင္ေလး။ မင္းလာရင္ လိုအပ္မဲ့ အားေဆးေလးေတြ ရွိတဲ့ဆိုင္။ ခုေတာ့ မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူးကြာ။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ဖုန္းအနီးအေ၀း ေျပာႏိူင္သည္ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလး။ ကိုယ့္မွာ ဖုန္းမရွိေတာ့ အဲဒီ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ျမင္တိုင္း မင့္ဆီ ဖုန္းလွမ္းလွမ္းဆက္ၿပီး ခုေတာ့ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ လို႔ ဆက္တိုက္ေျပာတဲ့ မင့္ရဲ့ ရွတတ အသံေလး ကိုယ္ၾကားခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ၀တ္စံု ဆင္တူေလးေတြေပါတဲ့ ဖက္ရွင္ဆိုင္ႀကီး။ မင္းလာရင္  ဆင္တူေလးေတြ၀တ္ဖို႔ ကိုယ္ ျဖတ္ျဖတ္သြားတိုင္း စိတ္ကူးေလးနဲ႔ လွည့္လွည့္ၾကည့္ေနခဲ့။ ခုေတာ့ မၾကည့္ရဲေတာ့ပါဘူးကြာ။ မခံစားႏိူင္လြန္းလို႔။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ရဲ့ ေရွ ့မွာ ဘီယာဆိုင္။ မင္းလာရင္ အတူေသာက္ၿပီး အနံ႔ျပင္းလြန္းတဲ့ ကိုယ္တို႔ရဲ့့ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ၾကမ္းတမ္းစြာ နမ္းမလို႔။ ခုေတာ့ ကိုယ္ ဘီယာကို မုန္းသြားၿပီ။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ့္ေရွ ့မွာ……………………။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ့္ေရွ ့မွာ……………………။

ထိုစာသားေလးေရးသားၿပီးေနာက္မွာ အေတြးတခ်ိဳ ့ေၾကာင့္ စာရြက္ကေလးကို မႈန္႔မႈန္႔ညက္ညက္ေက်ေအာင္ ဆြဲဆုတ္ပစ္လိုက္သည္။  ဟုတ္သည္ပဲေလ။ သူ႔ဘက္က ကင္းကင္းျပတ္ျပတ္ လမ္းခြဲလိုက္ၿပီဆိုေပမဲ့ ကိုယ့္ဘက္က အသနားခ့ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါလို႔ အထပ္ထပ္ပူဆာခဲ့ၿပီၿပီ။ လိုင္းေပၚမွာလည္း သူရွိလိုရွိျငားဆိုၿပီး အရွက္ သိကၡာ မာနဆိုတာေတြခ်ၿပီး ရွာေဖြခဲ့ရေပါင္းမ်ားၿပီ။ သူ႔ဘက္က ဖုန္းမကိုင္ေပမဲ့လည္း ထပ္ကာထပ္ကာေခၚခဲ့ၿပီးၿပီ။ သည္လိုဆိုရင္ သူကိုယ့္ကို ဘယ္လိုမ်ား သတ္မွတ္ေနလိုက္၇ွာမလဲ။ အထင္ေသးေနမလား။ မာနတရားေလး တစ္စက္ကေလးမွ မရွိတဲ့ေကာင္ဆိုၿပီး ရႈတ္ခ်ေနမလား။

သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒီဘ၀ ဒီမွ်နဲ႔ ရွိေစေတာ့။ ဟုတ္သည္ပဲေလ။ ကိုယ္က သူ႔အေပၚ ဘာအမွားမွ အလုပ္ခဲ့စဖူး။ သစၥာလည္း မေဖာက္ခဲ့။ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ဘက္က လိပ္ျပာလံုဆဲ။ ပိုဆိုးတာက သူကိုယ္တိုင္က ခ်စ္တယ္လို ့စတင္ဖြင့္ေျပာခဲ့ျခင္း။  ခ်စ္တယ္လို႔ စတင္ဖြင့္ေျပာသည့္ သူ ့ဘက္က စတင္လမ္းခြဲခဲ့ျခင္း။ သူ႔ဘက္မွာသာ အမွားေတြရွိသည္။ ကိုယ့္ဘက္မွာ အမွားက တစ္စက္ကေလးမွမရွိ။ သစၥာမရွိသူအတြက္ ခုလို မ်က္ရည္ေခ်ာင္းစီး ငိုေၾကြးေနရ၊ က်ေနရျခင္းက တန္ပါရဲ့လား။ နည္းနည္းေလးမွ မတန္။ ဟုတ္သည္။ သူ႔အတြက္ မငိုေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ကို သစၥာမရွိသူအတြက္ ေပးထားၿပီး အရႈံးသမားမလုပ္ေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္ေတြကိုလည္း သူ႔လိုလူအတြက္ ေပးမေနပဲ အလဟသ၁ မကုန္ဆံုးေစေတာ့ဘူး။ မ်က္ရည္မ်ားကို ၾကမ္းတမ္းစြာပဲ သုတ္ပစ္လိုက္သည္။ သူနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့ေသာ အမွတ္တရ ေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း ေမ့ထားလိုက္ေတာ့မည္။ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး သိမ္းထားသည့္ သူ႔ပံုေတြ အားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ေတာ့မည္။ တစ္ခုသာ က်န္ေသးသည္။ သူ႔ေဖ့ဘုတ္အေကာင့္ေလးသာ။ ကိုယ့္အိမ္မွာက ၀ိုင္ဖိုင္မရ၊ အင္တာနက္သံုးမရတာေၾကာင့္ ဘေလာ့လို႔မရ။ မနက္ျဖန္ရံုးမတက္ခင္က်မွပဲ ဘေလာ့ပစ္လိုက္ေတာ့မည္။ မိုးသာ ျမန္ျမန္လင္းလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

၀ဋ္ရွိခဲ့ရင္ေက်ပါေစ(အပိုင္း-၂)

ေဒးဗစ္

သူရဲ့အေကာင့္ေလးကို မႏွေျမာ မတြန္႔တိုစတမ္းဘေလာ့ၿပီးေနာက္မွာ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲပစ္လိုက္သည္။ ညစ္ညမ္းေသာ ပံုမ်ား ဗီြဒီယိုမ်ားကိုလည္း တင္ပစ္လိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့တင္ထားေသာ ညစ္ညမ္းသည့္ပံုမ်ား၊ ဗီြဒီယိုမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး တင္ေသာသူ ထိခိုင္နစ္နာမႈမရွိေအာင္ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေကာ္မန္႔ေပးပစ္လိုက္သည္။ သူ႔အေပၚ အနည္းငယ္ စိတ္တိုေဒါသထြက္မႈေၾကာင့္လည္း ပါမည္။ သူမရွိေတာ့သည့္အခါမွ ဘ၀က ပိုၿပီး လြတ္လပ္လာသလိုရွိလာသည္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတေလေတာ့ အထီးက်န္ဆန္မႈဆိုတာႀကီးကုိလည္း ခံစားရပါေသးသည္။

ကိုယ္က ညစ္ညမ္းေသာ ပံုမ်ား ဗီဒိြဒီယိုမ်ားကိုတင္ထားျခင္းေၾကာင့္မ်ားလား ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့တင္ထားေသာ ပံုမ်ား ဗီြဒီယိုမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ေကာ္မန္႔ေပးထားျခင္းေၾကာင့္မ်ားလား။ ကိုယ့္အေကာင့္ကို ဆင့္ပြားသလိ္ု ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး ကိုယ့္ထံ Request လုပ္လာသူ မ်ားလာသည္။ သို႔ေသာ္လက္မခံျဖစ္ပါ။ လံုး၀လံုး၀ လက္မခံေတာ့ပါ။ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွ အစ္ကိုလို ခင္ရသူ တစ္ေယာက္ကေျပာဖူးသည္။

“လိုင္းေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့လူ အေတာ္မ်ားမ်ားက မယံုၾကည္ရတာမ်ားတယ္ညီ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တာရၿပီးရင္ ထားခဲ့တတ္ၾကတယ္”

တဲ့ ။ အဲ့စကားေၾကာင့္ပဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုခ်င္ေတာ့။ Comfirm မလုပ္ခ်င္ေတာ့။ sex အတြက္ လာေရာက္ခ်ိတ္ဆက္သူမ်ားကို ပိုမုန္းသည္၊ အထူးသျဖင့္ ထားခဲ့သူ သူလို သစၥာ မရွိသူမ်ားကို ပိုပိုၿပီး မုန္းသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကိုယ့္လို သက္တူရြယ္တူ လူတစ္ေယာက္က ခ်စ္ကား လာေျပာဖူးသည္။ “ခ်စ္လို႔” လို ့ သူစေျပာလာေတာ့ ကိုယ္က ဒဏ္ရာနဲ႔မို ့သစၥာမရွိတဲ့ သူ႔ရဲ ့အေၾကာင္ေျပာျပရင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ေၾကာင္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလးနဲ႔ပဲ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ သူ႔ဘက္က ေျပာလာျပန္ေသးသည္။

“သူကသူပဲ၊ ငါကငါပဲ မတူပါဘူးကြာ“ တဲ့။ ကိုယ့္ဘက္ကေတာ့ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့။

“ငါမိဘေတြကဆင္းရဲၾကတယ္၊ ငါမၾကာခင္ ႏိုင္ငံျခားကိုအလုပ္သြားလုပ္ေတာ့မယ္၊ ငါကုိေစာင့္ႏိုင္မလား”

အမယ္ေလး။ သူ႔ကုိ ခ်စ္တယ္လို႔ေတာင္မေျပာရေသးဘူး၊ ေစာင့္ႏိုင္မလားတဲ့၊ ခ်စ္တယ္လို႔အေျဖေပးခဲ့ရင္ေတာင္ ခြဲခြာေနရမဲ့အေျခအေန။ အလြမ္းဒဏ္ေတြကုိ ကိုယ္မခံစားနိူင္ပါ ။

“မေစာင့္ဘူး”

“ငါ့ကိုမခ်စ္ခ်င္ေနပါ ငါကေတာ့ မင့္မွာ ခ်စ္သူမရွိေသးသေရြ႔ေတာ့ မင္းနဲ႔အတူတူေနရဖို႔ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားလုပ္မွာပါ”

သိပ္ခက္တဲ့ သူပါလား။

“မင္းသိပ္မိုက္ပါလား၊ ဘာမွတန္ဖိုးမရွိတဲ့ အခ်စ္တစ္ခုအတြက္နဲ႔ မင့္ရဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္မွာလား၊ ေနာင္ ငါနဲ႔ အတူေနရဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားလုပ္မယ္ဆိုတဲ့စကား ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာပါနဲ႔၊ မင္းလုပ္သမွ် မင့္မိဘအတြက္ပဲျဖစ္ပါေစ၊ ဆင္းရဲတယ္ဆိုတဲ့ မင့္မိဘကိုပဲေထာက္ပံ႔ပါ”

အဲ့ဒီစကားရဲ့ေနာက္ပိုင္း သူေဖ့ဘုတ္သံုးတာမေတြ႔ရေတာ့။ ကိုယ့္ကို ဘေလာ့လိုက္သည္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။ ႏိုင္ငံျခားကိုမ်ား ထြက္သြားေလသလား။

ထိုနည္းလည္းေကာင္း သူလိုပဲ ျငင္းဆန္ခဲ့ရသူေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူတို႔ရဲ့အခ်စ္ေတြကို မယံုၾကည္ရဲတာေၾကာင့္လည္း ပါမည္။ ကိုယ္ရင္ခုန္ရေလာက္ေအာင္ သူတို႔ရဲ့ ရုပ္ရည္ေတြ မျပဳစားႏိုင္ခဲ့တာလည္းပါမည္။ ပါရမီျဖည့္ဖက္ဆိုတာ မေပၚေသးတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္။ ကိုယ့္ကို မခ်စ္ေစခ်င္တဲ့အေနနဲ႔ ပထမဆံုးခ်စ္သူရက္စက္စြာ ထားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ သူရက္စက္စြာ ထားခဲ့သလို ကိုယ့္ကို ခ်စ္လာသူေတြကို ရက္စက္စြာ ထားပစ္ခဲ့မည္ဟု အသည္းခြဲပစ္မည္ဟု စိတ္ထဲက မပါပဲ ျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ရတာလည္း ရွိသည္။ အသည္းမကြဲေစခ်င္ရင္ လာမကပ္နဲ႔လို႔ေပါ့။ လာမပတ္သက္နဲ႔လို႔ေပါ့။

ကိုယ္တိုင္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုယ့္ကို လာခ်စ္သူေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္မ်ားေနရပါလိမ့္လဲလို႔ေပါ့။ ငါ့ရုပ္ရည္က အရမ္းပဲေခ်ာေနခဲ့လို႔လား။ အို မဟုတ္တန္ရာ။ ကိုယ့္ရုပ္ရည္ကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က ျမန္မာ ဗမာစစ္စစ္ဆိုေပမဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး ဗမာနဲ႔မတူ။ အသားက ညိဳတာထက္ပိုၿပီး မည္းသည္။မ်က္ႏွာရုပ္ရည္က အိႏိၵယနဲ႔တူသည္။ ခႏၵာကိုယ္ကား ရွည္လ်ားေသးသြယ္ေနၿပီး ကိုးရီးယား အရပ္အေမာင္းလိုလုိ။ လက္ေမာင္းၾကြက္သားႀကီးက တုတ္ခိုင္ေနေပမဲ့ ခါးက ေယာက်္ားမဆန္။ မိန္းကေလးထက္ပင္ ေသးသြယ္ေနေသးသည္။ လူပံုက ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ ေနသည္လည္းမရွိ။ အ၀တ္အစားဆိုရင္လည္း ရွိတာေလးနဲ႔ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ၀တ္တတ္တာ။ အဲ့ဒီပံုစံကပဲ ကိုယ့္ကို လူခ်စ္လူခင္ မ်ားေစသတဲ့လား။ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ေျပာဖူးသည္။

“ ညီက၊ အစ္ကိုက၊ မင္းက အရမ္း sexy က်တယ္” တဲ့။ “ အျပင္မွာေတြ႔ခ်င္တယ္၊ မန္းေလး၊ ရန္ကုန္၊ ေနျပည္ေတာ္ လာခဲ့ကြာ” တဲ့။

ခင္မင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း ေျပာဖူးသည္။

“မင္းက အရမ္းလွတယ္၊ မင္းရယ္လိုက္ရင္ မ်က္လံုးေတြက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္” တဲ့။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ လွတယ္လို႔ မေျပာ။ လွတယ္ဆိုၿပီး တက္ၾကြလို႔မေန။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အခ်ိန္ေတြ အေတာ္ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ။ ထားခဲ့သူ အခ်စ္ဦးကိုလည္း ေမ့ေပ်ာက္သေယာင္ရွိခဲ့ၿပီ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔လည္း ထံုးစံအတိုင္း ေန႔လည္အလုပ္နားခ်ိန္၌ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ထမင္းခ်ိဳင့္ ကိုယ္စီဖြင့္ၿပီး ထမင္းစားၿပီးေနာက္ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဆြဲကာ ေဖ့ဘုတ္ကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ဟိုမိုမဟုတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက လူမသိေအာင္ ေခ်ာင္တစ္ခုခုမွာ အေပ်ာ္တမ္း ဖဲသြားရိုက္ေနၾကသည္။ ရံုးခန္းထဲမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိလြန္းလွသည္။ ခုလိုလြတ္လပ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ဗီြဒီယုိမ်ားကို ရွာၾကံၿပီးၾကည့္တတ္သည္။ တင္ထားတာမေတြ႔ရလွ်င္ သူမ်ားအေကာင့္အသစ္ထဲသို႔ ကလိၿပီး ၾကည့္ရသည္က အေတာ့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ေကာင္းသည္။

Request ေနရာမွာ အနီေရာင္ နံပါတ္၀မ္းေလးတစ္ခုေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ လက္ခံသင့္မခံသင့္ ဆံုးျဖတ္ရန္ သူ႔ေ၀ါလ္ေလးေပၚသြားလိုက္သည္။ အာပါးးးး လွလိုက္တဲ့သူ။ ကိုယ့္ကို Request လုပ္ထားတဲ့သူဟာ သိပ္ကိုလွတာပါလား။ အသားအေရက ႏုဖတ္ေနသည္။ မ်က္ႏွာမွာ အေရးေၾကာင္းမရွိ။ ၀က္ျခံေတြမရွိ။ ကိုယ့္မွာက ၀က္ျခံအမာရြတ္ေတြ ဗရပ်စ္။ သူ႔၀တ္စားပံုက သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔။ ဆံပင္ေဘးခြဲေလး သပ္ရပ္စြာ ၿပီးသင္ထားပံုက စမတ္က်လြန္းလွသည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲက အားငယ္ေနမိသည္။ သူလို ေခ်ာေမာလွပသူက ကိုယ့္ကို လာၿပီး Request လုပ္ထားသည္ကိုပင္ အံ႔ၾသမဆံုး ျဖစ္ေနမိသည္။ သူ႔ကို Confirm လုပ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ကိုယ့္ကို လာေရာက္ စကားေျပာ ႏႈတ္ဆက္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္မိပါ။ အဆင့္အတန္းေတြက ကြာျခားလြန္းေနသလိုပ။

ေန႔လည္ပိုင္း အလုပ္ေစာေစာၿပီးသြားျခင္းေၾကာင့္ အပ်င္းေျပ ေဖ့ဘုတ္ကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ဆီ လာေရာက္စကားေျပာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့သူ႔ဆီက မက္ေဆ့ အနီေရာင္ေလးျပလာတာေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ခင္လို႔ရမလား” လို႔ သူေမးလာေတာ့ ၀မ္းသာသြားမိတာ ကိုယ္တိုင္သာသိလိုက္သည္။

“ရတာေပါ့”

လက္ကေလးက သြက္လက္ေနသလို စိတ္ကလည္း ရႊင္ျမဴးေနသလိုလုိသို႔။ 

“ယူက ပဲမ်ာတယ္ေနာ္”

“အမ္! ဘာလို႔လဲ“

“ပံုထဲမွာ မ်က္မွန္ေတနဲ႔ အိမ္းက်ီမပါတာနဲ႔”

“ဒါေလးမ်ား ယူဆို ပိုေတာင္ ပဲမ်ားေသး၊ မ်က္လံုးေတြကို အျပာေရာင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ထားတာ”

“သူမ်ာလွတာ မနာလိုေျဖသာလား”

သူ႔စကားလံုးေတြက စာလံုးေပါင္သိပ္မမွန္တာေတြ႔ရသည္။

“မနာလိုမျဖစ္ပါဘူး၊ အားေတာ့က်တာေပါ့”

“ဘာကိုအာက်တာလဲ”

“ယူက လွတာကိုး၊ အသားအေရလည္းလွတယ္၊ ၀တ္တာစားတာကလည္း သန္႔ျပန္႔ေနတာပဲေနာ္”

“မင္လည္လွပါတယ္”

“မျဖစ္ႏိုင္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဒီေလာက္အသားမည္းတာကို”

“မည္းလည္းလွတာပဲ၊ မင္းက ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္သိလား”

“အမ္! မေနာက္နဲ႔ဗ်”

“မေနာက္ပါဘူ၊ တကယ္ပါ”

“ဒါဆိုလည္း ေက်းဇူးပါဗ်”

“မင္းက ဘယ္မွာေနတာလဲ”

“ကၽြန္ေတာ္က ပခုကၠဴက နယ္ၿမိဳ ့ေလးတစ္ၿမိဳ ့က ေတာရြာေလးတစ္ရြာမွာေနပါတယ္၊ ေခ်ာင္က်က်ေတာရြာေလးေပါ့”

“ေအာ္၊ ဟုတ္လား”

“အင္းဗ်၊ ယူကေကာ ဘယ္မွာေနတာလဲဗ်“

“ငါ မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာပါ”

“ဟုတ္လား ေကာင္းတာေပါ့၊ မေလးရွားဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံေပါမွာေပါ့ေနာ္“

“အင္း ေပါတယ္”

“ေပါရင္ ေခ်းပါလား”

“ဘယ္ေလာက္လဲ”

“ေခ်းေတာ့ မေခ်းခ်င္ေတာ့ဘူး၊ မုန္႔ပဲ၀ယ္ေကၽြးေတာ့”

“ဘာစာမွာလဲ”

“ကိတ္မုန္႔”

“ဘယ္လိုေကၽြးရမွာလဲ”

“ထားပါေတာ့ဗ်ာ၊ မေလးက ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလား”

“ေကာင္းတာေပါ့”

ေတာ္ေတာ္စကားနည္းတဲ့လူပါလား။ ကိုယ္ကပဲစကားေျပာေနရသည္။

“မင္းရွိေနရင္ပိုေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းမာ“

“ဒါဆိုေခၚေလဗ်ာ၊ အလုပ္ေကာ တစ္ခုခုေပး”

“လာခဲ့ေလ ေပးမာေပါ့”

“ေက်းဇူးပါေနာ္၊ မလာေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလုပ္ရွိပါတယ္”

“မင္က ဘာလုပ္တာလဲဟင္”

“အစိုးရ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ပါ၊ စက္မႈမွာေပါ့”

“မင့္ဆီကိုေရာက္ေအာင္လာခဲ့မယ္ယံုၿပီလား”

ဘာစကားပါလိမ့္။

“ဗ်ာ ယံုပါတယ္ ယံုပါတယ္”

ေလွာင္လိုက္တယ္ဆိုတာ သူမသိတာလား။

“သိပ္မၾကာေတာ့ပါဘူး၊ မင္း ဘယ္မွ မသြားနဲ႔ေနာ္”

“အမ္! ဟုတ္ဟုတ္”

သူစကားေျပာပံုေတြက ဘယ္လိုပါလိမ့္။

“တကယ္လာမွာ ေခၚမွာလား”

“ေခၚပါ့မယ္ဗ်ာ၊ ေရာက္ေအာင္သာလာခဲ့ပါဗ်၊ ဒါနဲ႔ တစ္ခုေလာက္ေမးၾကည့္မယ္ ၊ စိတ္ေတာ့ မဆိုးပါနဲ႔ေနာင္၊ ယူက ပညာေရး ဘယ္ေရာက္ခဲ့လဲ”

“ဘာေျပာတာလဲ”

“ေၾသာ္ ဘယ္ႏွတန္းေအာင္လဲေမးတာ”

“၂တန္ ပဲေအာင္တယ္”

“ေၾသာ္ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ”

“မင္းကေရာ ဘယ္နတန္းေအာင္တာလဲ”

“ကၽြန္ေတာ္က စီးပြားေရးဘြဲ႔တစ္ခုရခဲ့ပါတယ္၊ ယူ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ”

“ရပါတယ္၊ ကိုအေၾကာင္းနဲ႔ကိုေပါ”

သူ႔ေလသံၾကည့္ရတာ စကားသိပ္မတတ္သလို။ ဟုတ္သည္ေလ။ သူက ႏွစ္တန္းပဲေအာင္ခဲ့သည္ဆိုပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းေတြက သိပ္မမွန္ရသည္ေပါ့။ သူ႔ကိုသနားစိတ္၀င္သြားမိသည္။

“အင္း ဟုတ္ပါတယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္က ရံုးဆင္းေတာ့မွာ၊ ဘိုင့္ဘိုင္ေနာ္၊ မနက္ျဖန္မွေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ေန႔လည္ (၁၁) နာရီေနာက္ပိုင္းမွ ပိုသံုးျဖစ္တယ္ဗ်”

“ခန”

“ဘာလဲေျပာပါ”

“သတိရေနမယ္ေနာ္”

သူ႔စကားက ကေလးတစ္ေယာက္လိုပါလား။ ခုမွေတြ႔တာေတာင္ ဘာလို႔သတိရေနမယ္လို႔ ေျပာရတာပါလိမ့္။

“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်၊ ဘိုင္ၿပီေနာ္”

“ခန”

အို ဘယ္လိုလူပါလိမ့္။

“ေျပာပါ”

“ေမ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”

ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ခ်စ္စဖြယ္ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေနရသလိုပါလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔မနက္ ရံုးမတက္ခင္ ေဖ့ဘုတ္ဖြင့္ျပန္ေတာ့ သူ႔မက္ေဆ့ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

“သတိရတယ္” တဲ့။ ေပ်ာ္ေနလိုက္မိတဲ့ျဖစ္ျခင္း။

ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ပဲျပန္လည္မက္ေဆ့ပို႔လိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိရပါတယ္” လို႔။

ေန႔လယ္အလုပ္နားခ်ိန္ သူတက္မလာခဲ့ပါ။ ေန႔လယ္ပိုင္း အလုပ္မ်ားေစာေစာၿပီးသြားလို႔ ေဖ့ဘုတ္ကိုျပန္ဖြင့္ကာမွ သူနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရသည္။  ေပ်ာ္ေနခဲ့ေပမဲ့ စတင္ေတာ့ ႏႈတ္မဆက္ရဲ။ သူကပဲ စတင္ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။

“ေနေကာင္လာ”

ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ”

“မင္းက ပဲမ်ာေနျပန္ပီေနာ္”

ဒီေန႔ ခႏၵာကိုယ္အေပၚပိုင္း အကၤ ီ်မပါတဲ့ပံုတင္ထားျခင္းေၾကာင့္ သူေျပာတာျဖစ္လိမ့္မည္။

“မလွဘူးလား”

“အရမ္လွတာေပါ့”

“ေက်းဇူးပါေနာ္”

“ေရာ့ ဒါက မင္ဖိုလက္ေဆာင္”

ပန္းပြင့္လွလွပံုေလးေတြ။ သူတစ္ပံုၿပီးတစ္ပံု ထပ္ထပ္ပို ့သည္။ ပန္းခင္းေသာ လမ္းကေလး။ ခ်စ္စရာ့အသည္းပံု ေကာ္ဖီခြက္ေလးေတြ။ ခ်စ္စရာ့အရုပ္ေလးေတြ။ သူ ကိုယ့္အေပၚ သိပ္သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့ပံုပါလားလို႔ ကိုယ့္စိတ္ကထင္မွတ္ သိရွိလိုက္တယ္။ ခုလိုသူ လက္ေဆာင္ေလးေတြေပးေတာ့ ရင္ထဲက တကယ္ပဲ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ေနမိတယ္။ မ်က္ႏွာမွာလည္း သိပ္ကိုျပံဳးေနမိတာ သူ ျမင္ခ်င္စမ္းပါဘိ။ ဘာေၾကာင့္ေပးသလဲလို႔ေတာ့ ေမးလိုက္ခ်င္ပါရဲ့။ ေမးဖို ့သင့္ေတာ္မယ္မထင္။ သူ႔ကို အေျဖရခက္ေအာင္ မလုပ္လိုက္ခ်င္။ ၿပီးေတာ့ အတင္းအၾကပ္ ေတာင္းဆိုသလို ျဖစ္ေနမွာ စိုးတာလည္းပါေသး။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္”

သူ႔ဘက္က ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူဘာေျပာရမယ္ စဥ္းစားေနပံုရသည္။

“ယူက ဘယ္ကလဲဟင္”

“မေလးရွာမွာပါဆို”

“ေၾသာ္ မဟုတ္ဘူး၊ ယူ႔ရဲ့ ေမြးဇာတိကိုေမးတာေလ၊ မိဘေတြေနတဲ့ေနရာကိုေျပာတာ”

“ကရင္ပါ”

“ေၾသာ္ ကရင္ျပည္နယ္ကကိုး။ ဒါဆို ယူက ကရင္လူမ်ိဳးေပါ့ေနာ္”

“ဟုတ္ပါတယ္”

“ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါဆို ယူက ကရင္စကားတတ္မွာေပါ့ေနာ္”

“တတ္တာေပါ့”

“ယူ ့နာမည္ေျပာပါလား”

“ဖိုလမင္”

ေၾသာ္ ဖိုးလမင္းလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက မင္မင္လို႔ ေခၚတယ္”

“ေၾသာ္ အင္းအင္း၊ ကရင္နာမည္ေကာရွိလား”

“ရွိတာေပါ့”

“ေျပာျပပါလား”

“အေမတေခါတက ဖိုခြာ”

“ဟုတ္လား၊ နာမည္ႀကီးကလည္း ရီခ်င္စရာႀကီးေနာ္”

“ရီခ်င္ရင္ရီေပါ့၊ မင္နံမယ္က ဘာလဲ ငါကမဖတ္တတ္ဘူ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ္နာမည္က ျမတ္မင္းတဲ့၊ အျပင္မွာလည္း ျမတ္မင္းပါပဲ၊ မွတ္ထားေနာ္”

“မွတ္ထားပါ့မယ္”

ၿပီး သူက သူ႔ပံုေလးေတြပို႔လိုက္တယ္။ သူ႔ပံုေတြတိုင္းဟာ သိပ္ကိုလွပါသည္။ သူ႔ပုံေတြကို ကိုယ့္ကိုၾကည့္ေစခ်င္တာပဲျဖစ္မည္။

“လွပါတယ္ဗ်ာ၊ ေခ်ာပါတယ္ဗ်ာ”

“မင္လည္ေခ်ာပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ရံုးကဆင္းေတာ့မယ္၊ ေနာက္ေန႔မွေတြ႔မယ္ေနာ္၊ ဘိုင့္ဘိုင္”

“ခန”

“ဟုတ္ေျပာပါ”

“သတိရေနမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

“ခန”

“ ဟုတ္ကဲ့”

“ေမ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”

ယေန႔ရံုးဆင္း အျပန္လမ္းမွာ ရင္ထဲၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရသည္။ ေပ်ာ္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ေတြ႔ခဲ့ရသည္ေပါ့။ စာမတတ္၊ စာလံုးေပါင္းမမွန္၊ ကိုယ့္အေပၚသံေယာဇဥ္ရွိပံုရတဲ့ သူနဲ႔ စကားေျပာရတာက သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာပါလားရယ္လို႔။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔လည္း သူ႔မက္ေဆ့ေလးကိုေတြ႔ရသည္။ “လြမ္းတယ္” တဲ့။ သူ ကိုယ့္ကို လြမ္းတယ္ ေျပာတဲ့စကားက ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ေျဖသာရာ။ ကိုယ့္စိတ္ကို ၾကည္ႏူးသြားေစတဲ့စကားအတိုင္း။

“ကၽြန္ေတာ္လည္း လြမ္းပါတယ္” လို႔ ျပန္လည္ မက္ေဆ့လွမ္းပို ့လိုက္သည္။ သည္ေန႔ေတာ့ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ ေဖ့ဘုတ္ကို သံုးခ်င္စိတ္ ျပင္းျပေနမိသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ အလုပ္ကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၿပီးေအာင္လုပ္လိုက္သည္။ သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္လြန္းတာေၾကာင့္ျဖစ္မည္။ သူ ဘယ္အခ်ိန္ေတြမွာ ေဖ့ဘုတ္ သံုးတတ္တာပါလိမ့္။

ယေန႔ေတာ့ ေန႔လယ္အလုပ္နားခ်ိန္ မေရာက္ခင္ကတည္းက အလုပ္ေစာေစာၿပီးသြားသည္။ အလုပ္အားေနျခင္းေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္ေပၚ ပံုေတြတင္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပေနသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ vzo ေလးကိုဖြင့္ၿပီး ဓာတ္ပံုေတြ တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုရိုက္ျဖစ္ေနသည္။ သရုပ္ေဆာင္ပိုး အနည္းငယ္ပါေနျခင္းေၾကာင့္ မ်က္လံုးအေနအထား၊ မ်က္ႏွာအမူအယာအေတာ္ေလးလုပ္တတ္သည္။  လုပ္တတ္ေတာ့ ပံုေကာင္းေကာင္းေလးေတြရသည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ေစခ်င္တာေၾကာင့္မ်ားလား။ ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုတင္လိုက္သည္။ တင္ေနတုန္း သူေပၚလာသည္။

“ဟိုင္း”

“ ဟိုင္းပါ”

“ေနေကာင္လာ”

“ေကာင္းပါတယ္၊ ယူေရာ”

“ေကာင္တယ္၊ စာပီပီလာ”

“ၿပီးေသးဘူး၊ ထမင္းစားခ်ိန္မေရာက္ေသးဘူး၊ ယူေကာ စားၿပီးၿပီလား”

“မစာရေသဘူ၊ ငါက အလုပ္ထဲမွာေလ”

“ေၾသာ္ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔လား၊ အားနာစရာႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂရုမစိက္နဲ႔၊ အလုပ္ကိုပဲဆက္လုပ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ အလုပ္ကိုထိခိုက္ေနပါ့မယ္”

သူ႔ကို တကယ္စိုးရိမ္မိသည္။ အလုပ္ရွင္သာ သိသြားရင္ သူ႔ကို ဆူပူေနမလားရယ္လို႔။

“ရပါတယ္၊  မင္ကိုသတိရလို႔”

“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရပါတယ္ဗ်၊ အလုပ္ကိုသာ ဆက္လုပ္ပါေနာ္”

သူက သူ႔ပံုေလးကို ပို႔လိုက္ျပန္သည္။ သူ ကိုယ့္အေပၚ တကယ္ သံေယာဇဥ္ရွိပံုရသည္။ သူ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေနသလား။ ခ်စ္ေနလိမ့္မည္ဆိုတာ ပိုေသခ်ာသည့္ရာႏႈန္း မ်ားသည္။ သို႔မဟုတ္က ခုလို သတိရေၾကာင္း၊ ပံုေလးေတြပို႔တာမ်ိဳး ဘယ္လုပ္လိမ့္မည္နည္း။ သူ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေနပါေစလို႔ ကိုယ့္စိတ္ကလည္း ေတာင္းဆိုခ်င္ေနမိသလိုလုို။ အင္း ကိုယ္လည္း သူ႔ကို ခ်စ္ေနသလားရယ္လို႔။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က မ်ားေနသလား။ သူ႔ကို စိတ္ပူေနမိတာ။ သူနဲ႔ စကားေျပာရတာ ေပ်ာ္ေနမိတာ။ အခ်ိန္တိုင္း သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္ေနမိတာ။ သူစကားေျပာလိုက္တိုင္း ၾကည္ႏူးေနမိတာ။

သူ႔ဘက္က ျပတ္ေတာက္ျပတ္ေတာက္နဲ႔။ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔မို႔ေပါ့။ အလုပ္အားလိုက္တိုင္း သူ ကိုယ့္ဆီ လွည့္လွည့္လာေလသလား။ သူ အားလိုက္တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ကိုယ့္အတြက္ အခ်ိန္ေပးလိုက္ေလသလား။

“အလုပ္လုပ္ေနလို  စိတ္မဆိုပါနဲ႔ေနာ္”

“အာ မဆိုးပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္က နားလည္ေပးႏိုင္ပါတယ္”

“မင္နဲ႔ စကားေတြ အမ်ားျကီေျပာခ်င္တယ္သိလာ”

သူ႔စကားက ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို အျပံဳးရိပ္ေတြ ဖံုးလႊမ္းေစသည္။ ဘာျဖစ္လို႔ စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာခ်င္တာလဲလို႔ ေမးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ေမးမွာမဟုတ္ပါ။

“ေျပာခ်င္ရင္ေျပာပါဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္”

“အလုပ္ရွိလာလိုခနေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

သူ႔ဘက္က ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာထြက္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္မိေလသလား။ သူ႔ေျပာစကားေတြကို သိပ္ကိုၾကားခ်င္ေနပါသည္။ သူ႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းက ထမင္းစားရေအာင္ဟု လာေခၚေနသည္ကိုပင္ မလိုက္ခ်င္ေနမိ။ သူ႔အတြက္နဲ႔ ကိုယ္တစ္ေယာက္ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ျဖစ္ေနၿပီလား။

“ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားေတာ့မွာမို႔ ခဏေအာက္မယ္ေနာ္”

မက္ေဆ့ေလး ခ်န္ထားလိုက္သည္။ ကိုယ့္ကို မေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ သူစိတ္ပူမေနေစရန္ေပါ့။

ထမင္းစားၿပီးေသာ္လည္း သူတက္မလာခဲ့ပါ။ စိတ္က ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ အလုပ္နားခ်ိန္ကုန္သြားေတာ့လည္း သူတက္မလာခဲ့ျပန္။ သူမအားတာပဲ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ေန႔လယ္ပိုင္းမွာလည္း အလုပ္ကိုေစာေစာၿပီးေအာင္လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုဖြင့္လိုက္မိျပန္သည္။ သူ႔ကိုေတြ႔ရသည္။ မေန႔ကလည္း ဒီအခ်ိန္မွာပဲေတြ႔ရသည္။ သူဒီလိုအခ်ိန္ေလးေတြ အားတတ္တာပဲျဖစ္ရမည္။

“မင္ေရာက္လာပီလာ”

“ဟုတ္ကဲ့ဗ်၊ အခုမွ အလုပ္ၿပီးသြားတာ”

“ဟုတ္လာငါလည္အခုအလုပ္ပီသြာပီ”

“အင္းဗ်”

“အလုပ္လုပ္ရင္းစိတ္ကမင္ဆီေရာက္ေနတာသိလာ”

သူ႔စကားေတြက မ်ိဳသိပ္ထားသင့္တာထက္ ပိုေနသည္။ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ စိတ္ေရာက္ေနတာလည္းလို႔လည္း ေမးခ်င္ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မေမးခ်င္ပါ။

“ေၾသာ္ ဟုတ္”

ခုခ်ိန္မွာ သူဆက္ေျပာတာသာ နားေထာင္ခ်င္သည္။ သူႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူေျပာစရာစကားစ ရွာေနသလား။ ကိုယ္ကပဲ စကားစေပးလိုက္ရသည္။

“ယူက ေဂးလားဟင္” လို႔။

“တကယ္မသိတာလာ”

“ဗ်ာ ဟုတ္ ယူေျပာျပမွသိေတာ့ ပိုေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ”

“ဟုတ္ပါတယ္ ေဂးပါ”

“ဟုတ္ ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္းေဂးတစ္ေယာက္ပါဗ်”

“ငါကေၾကရံုနဲ႔သိပါတယ္ကြာ”

“ဗ်ာ ဘာေျပာတယ္၊ ေၾသာ္ သိၿပီ၊ ၾကည့္ရံုနဲ႔သိတယ္လား”

“အင္း”

“ဒါဆို ယူက အၾကားအျမင္ဆရာေပါ့ေနာ္”

“ဟားဟားမဟုတ္ပါဘူမွန္းေျပာတာပါ”

“ယူကေဂးဆိုေတာ့ ယူတို႔ အလုပ္ထဲမွာေကာ ေဂးေတြမရွိဘူးလား”

“လမ္းမွာေတာ့ ေတြ႔ဖူတယ္”

“ေၾသာ္အင္း”

“ေရာ့ ဒါက မင္ဖိုေပးတာသိမ္ထာမွာလာ”

သူ႔ပံုပဲျဖစ္သည္။

“ဘာလို႔ေပးတာလဲဟင္၊ ဘာျဖစ္လို႔ သိမ္းထားခိုင္းတာလဲ”

“တကယ္မသိတာလာ”

“ေျပာျပေတာ့ ပိုေသခ်ာသိရတာေပါ့ဗ်ာ”

“ဘာလိုလဲဆိုေတာ့ မေမနဲ႔ကြာ တကယ္မသိတာလာ”

“ေရာ္ ယူကလဲ ဟင္းဟင္း”

“ဘာရီတာလဲ”

“ရီပါဘူး”

“ေရာ့ ယူလိုက္”

အနီေရာင္အသည္းပံုေလးပဲ ျဖစ္သည္။ သိပ္ကိုလွပသည္။

ေသခ်ာေပၿပီ။ သူ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ႏႈတ္က ဖြင့္ေျပာမလာတာကိုေတာ့ စိတ္ထဲက သိပ္ဘ၀င္မက်ခ်င္မိ။

“လွပါတယ္၊ သိမ္းေတာ့ မထားပါရေစနဲ႔ေနာ္၊ ယူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွ မပတ္သက္ေသးတာ”

“ပတ္သက္ပါတယ္ ငါက မင္ကိုေပးခ်င္လို႔ေပးတာ ယူပါေနာ္”

ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့သူပါလားေနာ္။ ကိုယ့္ႏႈတ္က ဖြင့္ေမးလာခ်င္ေအာင္ သူသိပ္လုပ္ေနသလို။

“ဒါဆိုတစ္ခုပဲေျပာ၊ ဘာျဖစ္လို႔ေပးတာလဲလို႔”

“တကယ္မသိတာလာမင္ကိုသန္ေရာဇင္ရွိလို”

စိတ္ထဲက ေက်နပ္ေနမိသည္။

“ဘယ္လိုသံေယာဇဥ္လဲဟင္”

“တကယ္မသိတာလာ”

ခက္လြန္းလိုက္တာ။

“ယူေနာ္၊ ေျပာခ်င္တာရွိရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာ၊ ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာ”

သူ႔ဘက္က စကားေလးမလာခင္ ရင္ခုန္ေနမိတာ ကိုယ္အသိ။

“ခ်စ္ပါတယ္”

ကိုယ္ ဘာျပန္ေျပာရမယ္မသိျဖစ္သြားသည္။ “ခ်စ္ပါတယ္” ဆိုတာႀကီးက သိပ္ေတာ့ ေသခ်ာလွတဲ့အေျဖမဟုတ္။ “ခ်စ္တယ္” လို႔ ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္ ေျပာလိုက္တာကမွ ပိုေသခ်ာမည္။

“ဘာလိုစာျပန္မေရတာလဲစိတ္ဆိုသြာတာလာမဆိုပါနဲ႔ခ်စ္လိုမရဘူလာ”

“ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက လြယ္လြယ္ေျပာသင့္တဲ့ စကားမွမဟုတ္တာ”

“လြယ္လြယ္ေျပာတာမဟုပ္ပါဘူတကယ္ေျပာေနတာပါ”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရွ ့ေလွ်ာက္ ဘယ္ေလာက္ထိရည္မွန္းထားလဲ”

ကိုယ့္ေမးခြန္းက လြန္ေနမွန္းကိုယ္သိပါသည္။ သူ႔ကို ခက္ခဲေစသည့္ေမးခြန္းေမးမိတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္မိသြားသည္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္ထက္ သူ႔ကို သနားသြားသည္က ပိုမွန္မည္။ ဘာေၾကာင့္ သူ႔အေပၚမွာ စာနာစိတ္ေတြ ဂရုဏာစိတ္ေတြမ်ားေနရပါလိမ့္လို႔။

“မင္စက္ကုမ္တဲ့ေခ်ထိ”

“ဟင္ ဗ်ာ မဖတ္တတ္ဘူးဗ်”

“ေဆာရီေနာ္ငါကစာမတတ္လိုဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ျပင္ဖတ္ပါေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ဗ် ခုဟာႀကီးေတာ့ တကယ္မဖတ္တတ္တာ”

“မင္စက္ကုမ္ေတခ်ိန္ေထ့”

ျပန္ေျပာတာက ပိုဆိုးသြားပါေရာ့။ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားျပင္ဖတ္လိုက္ေတာ့မွ။

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကုန္တဲ့ အခ်ိန္ထိလို႔ေျပာတာလား”

“ဟုပ္တယ္”

“ေျပာၿပီးသားစကားကို ျပန္ျပင္ဖို႔မလြယ္ဘူးေနာ္”

“တကယ္ေျပာတာပါ မင္ကိုခ်စ္တယ္သိလာနမ္းခ်င္တယ္သိလာ”

“ယူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ဘာစကားျပန္ၾကားခ်င္လဲဟင္”

“မင္ဟာကိုဆံုျဖတ္ေပါ”

“အင္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုရဲပါဘူး”

“မင္ကငါအခ်စ္ကိုမယံုဘူဟုပ္လာအင္းပါရပါတယ္မင္သေဘာပါ”

မယံုတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ေျပာလိုက္ခ်င္မိပါသည္။ ကိုယ့္မွာက ဒဏ္ရာရွိခဲ့သူမို႔ သူထားခဲ့သလို သူကလည္း ထားခဲ့မွာ စိုးပါေသးသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ သူ႔ကို မယံုၾကည္ရဲသလိုျဖစ္ေနခဲ့တာလား။ “ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခ်စ္ဦးရွိခဲ့တယ္၊ သူက ရက္စက္စြာထားခဲ့တယ္” လို႔ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေျပာမထြက္ခဲ့ပါ။ ခ်စ္ဦးသူရွိေနျခင္းေၾကာင့္ သူကိုယ့္ကို ဆက္မခ်စ္ေတာ့မွာ စိုးရိမ္ေနမိတာလည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။

“ယူ႔အခ်စ္ကို ယံုေစခ်င္ရင္ ယံုေအာင္ေျပာေလ”

“မေျပာတတ္ဘူခ်စ္တာပဲသိတယ္”

ဒီေလာက္နဲ႔ပဲေတာ္လိုက္ခ်င္ပါသည္။ သူကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားၾကားရတာနဲ႔တင္ စိတ္ထဲက ေက်နပ္ေနမိၿပီးသား။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ေနာက္မွာ တျခားဘာကိုမွဆက္မၾကားခ်င္ေတာ့။ ဒီစကားရဲ့ေနာက္မွ လာမဲ့စကားမ်ားကို ေနာက္ေန႔မွပဲ ေရွ ့ဆက္မယ္ဆိုတဲ့သေဘာ။ တိုက္ဆိုင္စြာပဲ ရံုးဆင္းခ်ိန္လည္း ေရာက္ေနၿပီ။

“ကၽြန္ေတာ္ ရံုးဆင္းေတာ့မွာမို႔ ဘိုင့္ဘိုင္ေနာ္”

သူ႔ကို ျပန္ခ်စ္ပါတယ္လို႔ အေျဖမေပးခ်င္မိ။ စဥ္းစားဦးမယ္လို႔လည္း မေျပာခ်င္မိ။ မခ်စ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုတဲ့ စကားကိုေတာ့ လံုး၀ လံုး၀မေျပာခ်င္မိတာအမွန္ပါ။

“ခန”

“ဟုတ္ေျပာပါ”

“ဘယ္မွမသြာနဲ႔ေနာ္ေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ယူလည္း ေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္”

သူ႔ကို ခ်ိဳသာတဲ့စကားသာ ေျပာလိုသည္။ သူ႔ကို စိုးစဥ္းမွ် ထိခိုက္စရာျဖစ္သြားမဲ့စကားမ်ိဳးကို လံုး၀မေျပာမိေစခ်င္ပါ။ သည္အခ်ိန္ သူ ရင္ေမာေနရမဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေလးကိုပင္ မျဖစ္ေစခ်င္မိ။

“ခန”

“ ဟုတ္ေျပာပါ”

“သတိရေနမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ဘိုင္ၿပီေနာ္”

“ခန”

“အင္း”

“ေမ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”

ျပံဳးရံုသာ ျပံဳးလိုက္မိၿပီး ဘာမွေတာ့ ျပန္မေျပာလိုက္ေတာ့ပါ။ ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ေအာက္လိုက္သည္။ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုပိတ္ၿပီး လြယ္အိတ္ထဲထည့္လိုက္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ျပန္ခဲ့သည္။ ယေန႔ရံုးဆင္းအျပန္လမ္းမွာလည္း စိတ္ေတြ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ေနခဲ့ရသည္။ သူက ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစပါလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

၀ဋ္ရွိခဲ့ရင္ေက်ပါေစ(အပိုင္း-၃)

ေဒးဗစ္

ညေရာက္ေတာ့ ေဒါင္းထားတဲ့ သူ႔ပံုေလးေတြကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သူက လက္ေဆာင္ေပးတာပါဆိုသည့္ ပံုေလးေတြကိုလည္း အျမတ္တႏိုးဆိုသလို ၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာင္ စဥ္းစားခန္း၀င္လိုက္မိသည္။ သူ႔အခ်စ္က ဟိုအရင္တစ္ေယာက္လို ၿမဲပါ့မလားရယ္လို႔။ ေနာက္မွ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိသည္။ ကိုယ္ဟာ နားေလးေနသူတစ္ေယာက္ဆိုတာကိုေပါ့။ ေဖ့ဘုတ္ဆိုတာက အသံနဲ႔ေျပာရတာ မဟုတ္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀ကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိသည္။ တစ္ဘ၀စာလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္သည့္ အခ်စ္ဆိုတာမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ဘ၀အစိတ္အပိုင္းမ်ားႏွင့္လည္းသက္ဆိုင္သည္ထင္သည္။ ဟုတ္သည္။ ကိုယ္က နားေလးေနတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့သူ သိသင့္သည္။ သူက ကိုယ့္ကို နားလည္မႈေပးႏိုင္မည္ဆိုပါမွ အခ်စ္ဆိုတာက ၿမဲမည္။ နားေလးေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း သူ႔ကို ထိန္ခ်န္မထားသင့္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသာေျပာရမည္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရမည္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့အခါမွ ရင္ထဲက စစ္ကနဲ႔ နာက်င္သြားရသည္။ ဟုတ္သည္။ ဟိုအရင္ခ်စ္သူက ကိုယ္နဲ႔ ဖုန္းေျပာရသည္ကို အရမ္းစိတ္ပ်က္သည္ဆိုပဲ။ သူကလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးမ်ားသိသြားရင္ ဘယ္လိုမ်ား သေဘာထားရွာမလဲ။ ရင္ထဲက ဆက္လက္ၿပီး နာက်င္ေနရသည္မို႔ ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးကို ေမ့ပစ္ထားလိုက္သည္။

ေနာက္ သူ႔ပံုေလးကို မမွိတ္မသုန္ ေငးၾကည့္လိုက္မိျပန္သည္။ သူဟာကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး ေခ်ာေမာလွပသည္။ သူ႔ကိုျမင္စက ကိုယ္ေတာင္အားငယ္သြားရသည္ပဲ။ သူကသိပ္ေခ်ာသည္ဆိုေတာ့။ ကိုယ့္ကို စကားလာေျပာလိမ့္မည္လို႔ပင္ မထင္မွတ္ခဲ့မိတာ။ ခုေတာ့ စကားေျပာလာရံုတင္မက ခ်စ္တယ္လို႔ပင္ေျပာလာေတာ့ ကိုယ္သိပ္ေက်နပ္ခဲ့ရသည္မဟုတ္လား။ ေက်နပ္ၿပီး ရင္ေတာင္ခုန္ခဲ့သည္ပဲ။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ားရယ္လို႔ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေျဖထြက္လာခဲ့သည္။ ဟုတ္သည္။ သူ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာမလာခင္ကတည္းက ကိုယ့္ဘက္က ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့သည္ပဲ။ ေမွ်ာ္လင့္သည္ဆိုတာထက္ အစက ကိုယ္တိုင္မသိခဲ့တဲ့အရာ ခုမွသိလိုက္ရတဲ့အရာ။ ဟုတ္သည္ ကိုယ္ကစၿပီး သူ႔ကိုခ်စ္ေနခဲ့တယ္မ်ိဳးေပါ့။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က စတင္ရင္ခုန္ခဲ့မႈမ်ိဳးေပါ့။ ဟုတ္သည္လို႔ ကိုယ္တိုင္၀န္ခံလိုက္မိသည္။ ဟုတ္ပါတယ္ သူ႔ကို ကိုယ္ကပဲ စတင္ခ်စ္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္စြာပဲ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္လို႔ စတင္ဖြင့္မေျပာခဲ့ပဲ သူကပဲ စတင္ဖြင့္ေျပာျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးလိုက္ခဲ့မိျခင္း။ ကိုယ္ဟာ သိပ္ကို မိုက္မဲခဲ့တာပါလားရယ္လို႔။ ဒါေပမဲ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိ္ုယ္ သိပ္ေတာ့ အျပစ္မဆိုသာရာ။ ကိုယ့္ဘ၀ရယ္က လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာဖို႔ အင္အားမရွိတဲ့ဘ၀။ နားေလးေနျခင္းေၾကာင့္ ခ်စ္သူကို ဘယ္လိုမ်ား ေပ်ာ္ေအာင္ထားရပါ့မလဲ။ ခ်စ္သူ႔ဘက္မွာ အင္အားအျပည့္နဲ႔ ဘယ္လို မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ရပါ့မလဲ။ မိဘေတြက အသက္ႀကီး လက္လုပ္လက္စား၊ ေတာင္သူလယ္ယာသမား။ ကိုယ့္မွာက အစိုးရလခစား၀န္ထမ္း။ နားေလးေနျခင္းေၾကာင့္ ရာထူးတက္ျခင္းခံစားခြင့္မရပဲ အၿမဲတမ္းေအာက္ေျခမွာ ေနေနရတဲ့ဘ၀။ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူအတြက္ ကိုယ့္မွာ အင္အားမရွိဘူးေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဒါေပမဲ့ေလ သူ႔ကိုေတာ့ ခ်စ္ပါသည္။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္လွ်င္ အရင္လူထက္ သူ႔ကိုပိုခ်စ္သလိုပါပဲလို႔။ အရင္လူက ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာလာခဲ့ၿပီးမွ “ခ်စ္သူတို႔ရဲ့ဘ၀” ဆိုတာကို လက္တို႔စမ္းၾကည့္ခ်င္ေနမိျခင္းေၾကာင့္ လက္ခံလိုက္မိျခင္းလို႔။

သူ႔ကိုေတာ့ ထိုသို႔မဟုတ္ပါ။ တစ္ဘ၀လံုးစာအတြက္ပါ။ တကယ္ပါ၊ သူ႔ကို သိပ္သိပ္ခ်စ္မိခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒါေပမဲ့ေလ သူ႔ကိုခ်စ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ကို အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရမည္။ သူလက္ခံႏိုင္ပါသည္ဆိုမွ သူနဲ႔ အခ်စ္ပြဲေတြ ဖန္တီးမည္။ ေရွ ့ေလွ်ာက္ အတူေနႏိုင္ဖို႔အေရး စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ၾကမည္။ သူ ကိုယ့္ဘ၀ကို လက္မခံႏိုင္ဘူးဆိုလွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က ၾကည္ျဖဴစြာ ေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္မည္။ ေနာက္ဆုတ္လိုက္သည္ဆိုေပမဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္ျမဲခ်စ္ေနမွာပါ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔က သူ႔ဆီက ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္စကား ၾကားရမဲ့ေန႔မို႔ သူသိပ္အားေလးမရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေဖ့ဘုတ္ကို မသံုးပဲေနလိုက္သည္။ သူအလုပ္ၿပီးတတ္သည့္အခ်ိန္ ေန႔လည္ပိုင္း ရံုးမဆင္းခင္အခ်ိန္ေလးမွပဲ ေဖ့ဘုတ္ကို ဖြင့္ရမည္။ သူနဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာဖို႔ အခ်ိန္လိုသည္။

သင့္ေတာ္သည့္အခ်ိန္ေဖ့ဘုတ္ကိုဖြင့္ေတာ့ သူမက္ေဆ့ပို႔ထားတာ ေတြ႔ရပါသည္။

“အရမ္လြမ္တာပဲကြာ” တဲ့။

“သူ႔မက္ေဆ့ေလးက ကိုယ့္ကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစေပမဲ့ ဆက္လက္ေပ်ာ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတဲ့ အျဖစ္က ေရွ ့မွာရွိေနသည္။ ရင္ထဲမွာ အပူလံုးရွိေနေသးသည္။ သူ႔ဘက္ကပဲ စတင္ေျပာလာသည္။

“ခ်စ္ေရာက္လာၿပီလား”

သူ စကားအသံုးအႏႈန္းေျပာင္းလဲသြားပံုက ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္လို႔ေခၚလိုက္ေပမဲ့ ကိုယ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးပါ။

“ဘယ္လုိေခၚလိုက္တာလဲဗ်”

“ခ်စ္လို႔ေခၚတာေလမျကိုက္ဘူလာ”

“ႀကိဳက္သင့္သလား၊ ယူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္သူေတြမွ မဟုတ္တာ”

“ငါ့ဘက္ကေတာ့ဟုတ္တယ္မင္ကငါ့ခ်စ္သူပါပဲ မင္ကိုခ်စ္တယ္”

မ်က္ရည္က်လာမိသည္။ သူေတာ္ေတာ္ႏွိပ္စက္ပါလား။

“ကၽြန္ေတာ္ကျဖင့္ ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖမေပးရေသးပဲနဲ႔”

“မင္ခ်စ္ခ်စ္မခ်စ္ခ်စ္ငါကေတာခ်စ္မွာပဲ”

“ယူ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ရတာလဲဟင္”

“မသိဘူးခ်စ္လို႔ခ်စ္တာေပါ့ေအာ္သိပီရင္ခုန္လို႔ေပါ့အခ်စ္ဆိုတာ ရင္ခုန္မွအခ်စ္လိုေခၚတာမသိရင္မွတ္ထာ”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ ယူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တာေတာင္ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ခ်စ္အေျဖမေတာင္းတာလဲ”

“မေတာင္းရဲဘူမင္ကျပန္မခ်စ္မွာေျကာက္လို”

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္က မခ်စ္ဘူးလို႔ ေျပာရင္ ယူဘာဆက္လုပ္မွာလဲ”

“မေျပာတတ္ဘူဒါေပမဲ့မင္ေပ်ာ္ရင္ငါလည္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနမွာပါ”

“အင္း လူတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ရင္ အဲ့ဒီလူရဲ့အေၾကာင္းကို အရင္ဆံုး သိထားသင့္တယ္ေလ”

“မင္အေၾကာင္းလာမသိခ်င္ပါဘူခ်စ္တာပဲသိတယ္”

“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္က ဒုကၡိတတစ္ေယာက္ဆိုရင္ေကာ ယူက ဆက္ခ်စ္မွာလား”

“မင္ဘာျဖစ္ျဖစ္ခ်စ္ေနမွာပဲတကယ္ပါယံုပါမင္ကိုခ်စ္တယ္”

မ်က္ရည္ေတြက်လာသည္။ ၀မ္းသာျခင္းလား။ ၀မ္းနည္းျခင္းလား။

“ကၽြန္ေတာ္က ဒုကၡိတတစ္ေယာက္လို႔ေျပာလို႔ရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က နားမၾကားဘူး”

“ဟုတ္လာဒါေပမဲ့လည္မင္ကိုခ်စ္တယ္ယံုပီလာယံုလိုက္”

သူက ယံုပါေျပာေပမဲ့ တကယ္တမ္းေတာ့ မယံုၾကည္ရဲေသးပါဘူး။

“ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားႏို္င္ဖို႔ ဘာအင္အားမွ မရွိပါဘူး၊ ယူ႔ကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားႏိုင္မယ္မထင္ဘူး၊ ယူ႔ကို အၿမဲတမ္း ဒုကၡေပးသလိုပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ”

“အဲဒါေတြမလိုပါဘူမင္ေရာငါေရာတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ခ်စ္ၾကရင္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပါငါကမင္ကိုနာလည္ေပႏိုင္ပါတယ္ငါမင္ကိုေပ်ာ္ေအာင္ထားမွာပါယံုပါ”

“ အရင္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္၊ သူက ခ်စ္တယ္လို႔ အရင္ဆံုးဖြင့္ေျပာခဲ့တာပါ၊ သူနဲ႔ လူခ်င္းေတာင္မေတြ႔ရေသးဘူး၊ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္သြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဖုနး္ေျပာရတာ စိတ္ပ်က္တယ္လို႔ေျပာတယ္၊ ယူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေန႔ စိတ္ပ်က္သြားမွာေသခ်ာပါတယ္”

“မဟုပ္တာေတြလာမေျပာပါနဲ႔မင္ကိုခ်စ္ပါတယ္ဆိုေနမမင္ခ်စ္သူထာခဲ့လို့စိတ္မေကာင္ပါဘူ”

မ်က္ရည္ေတြက ပိုပိုၿပိး စီးက်လာသလို။

“ကၽြန္ေတာ္ေလ…”

“ဘာလဲ ေျပာေလ”

“ယူ႔ကို ခ်စ္တယ္သိလား”

ကိုယ့္စကားက ျမန္ဆန္လြန္းေနမွန္း၊ ဘာေျပာလိုက္မိမွန္း  ကိုယ္တိုင္ပင္မသိလိုက္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခ်စ္တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မညာေၾကးေနာ္”

“အင္းပါ ဒါေပမဲ့ ယူ႔ကို စဥ္းစားခြင့္ေပးပါဦးမယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္ခ်စ္ႏိုင္မလားဆိုတာကိုေပါ့”

“မလိုေတာ့ပါဘူဆို မင္ကိုခ်စ္ပါတယ္ဆို”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္လို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေျပာထားခ်င္တယ္၊ အရင္က ကၽြန္ေတာ္အခ်စ္ရံႈးခဲ့တယ္၊ ခုလည္း ဆက္လက္ၿပီး အခ်စ္မရံႈးခ်င္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ယူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ရင္ ကတိတစ္ခုေပးရမယ္”

“ေပးပါတယ္ခ်စ္ေျပာပါ”

“ယူ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေကာင္းတဲ့ ခ်စ္သူရသြားခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ မိန္းမယူခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့့္ကို လမ္းခြဲစကားမေျပာရဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ထပ္ရသြားမယ္ဆိုရင္ ယူ႔ကို လမ္းခြဲမယ္လို႔မေျပာဘူး။ ယူကလည္း မတားရဘူး မခ်စ္ရဘူးလို႔မေျပာရဘူး၊ ယူ႔ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မတားပါဘူး၊ ရပါ့မလား”

“သိပ္ရတာေပါ့ငါကမင္ကိုပဲခ်စ္မွာပါမိန္းမမယူပါဘူဒါေပမဲ့ငါေၾကာက္တယ္”

“ဘာလို႔လဲ”

“မင္ငါ့ကိုထာခဲ့မွာေၾကာက္တယ္”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကတိေပးထားတာပဲေလ၊ တစ္ေန႔ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ထက္အဆင္ေျပမဲ့လူေတြ႔လာရင္ မတားရဘူး၊ လမ္းခြဲစကားမေျပာရဘူးလို႔ေျပာထားတယ္ေလ”

“ဟင့္အင္မရဘူငါကမိန္မမယူဘူမင္ကိုပဲယူမွာငါ့ကိုမထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္”

“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူေတြလုပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ခုကတည္းကပဲ လမ္းခြဲၾကစို႔”

“ဘာလို႔ဒီလိုေျပာရတာလဲခ်စ္ငါငိုခ်င္တယ္ခ်စ္ေမ်ေရေတြၾကလာပီခ်စ္”

သူ႔စာသားကိုနားလည္ေအာင္ အေတာ့္ကို ႀကိဳးစားဖတ္လိုက္ရသည္။ သူငိုေနသည္ဆိုပဲ။ သူဟာကေလးတစ္ေယာက္လိုပါပဲလား။

“ဗ်ာ ဘာလို႔မ်က္ရည္က်တာလဲဗ်”

“မင္ကငါ့ကိုထားခဲ့မွာေၾကာက္လို႔”

“ဟာဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ခ်စ္သူေတြ မလုပ္ရေသးဘူးေလဗ်ာ”

“မင္ကငါ့ခ်စ္သူပါမင္ကငါ့အခ်စ္ဦးပါပထမဆံုပါယံုပါ”

သူ႔ကို သနားလြန္းလိုက္တာ။ သူ႔အခ်စ္ကို ယံုလိုက္ရေကာင္းမလား။ အို စဥ္းစားမေနေတာ့ဘူး။ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖေပးလိုက္ေတာ့မည္။

“ကေလးကိုခ်စ္တယ္သိလား”

“မငိုေတာ့ဘူေပ်ာ္လိုက္တာတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မညာေၾကးေနာ္”

“အင္းပါ တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္လာရင္ေျပာပါေနာ္ အားမနာပါနဲ႔”

“စက္ခ်ပါငါကမင့္စက္ကုမ္တဲ့ေခ်ထိခ်စ္မွသိလာ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ ကေလးကို ခ်စ္တာ သိၿပီလား”

“ယံုပါၿပီ၊ မင္ကို ကိုကိုလို႔ေခၚမယ္ေနာ္”

“ဟင္ဘာလို႔လဲ”

“မင္ကငါ့ကိုကေလးလို႔ေခၚလို႔”

“ယူက ကေလးေလးလို ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ေလ”

“ေက်းဇူးပါကိုကို”

သူက ကိုယ့္ကို ကိုကိုလို႔ ေခၚသည္ကိုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲက နည္းနည္းေလးမွ မႏွစ္ျမိဳ ့မိ။ ကိုယ္က သူ႔ထက္ အသက္ႀကီးတယ္ပဲထားဦး။ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ေနရာမွ ေနဖို႔ အင္အားကမရွိ။

“ယူက အသက္ဘယ္ေလာက္လဲဟင္”

“၂၆ပါမင္ကေရာ”

“ကၽြန္ေတာ္က ၂၄ပါ”

“ဒါဆိုမင္ကိုခ်စ္လို႕ေခၚမယ္ေနာ္”

“ကၽြန္ေတာ္က ယူ႔ကို ကိုကိုလို႔ ေခၚမယ္ေနာ္ရပါ့မလား”

“သိပ္ရတာေပါ့ေခၚျပပါလား”

“ကိုကို”

“ေပ်ာ္လိုက္တာကိုကိုေရာေခၚမယ္ေနာ္ခ်စ္ေရ”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

“ဟားဟား”

“ဟက္ဟက္ဟက္”

“ဟဲဟဲဟဲ”

“ငွဲငွဲငွဲ”

“မင္ကိုခ်စ္ကိုနမ္းမယ္ေနာ္”

“တကယ္လား”

တကယ္ေပါ့ေရြက္”

“နမ္းေလ”

“ခ်စ္ေရြက္”

“ဘာလဲ”

“နမ္းတာေလ”

“ခ်စ္ကေရာ ကိုကို႔ကို နမ္းမယ္ေနာ္”

“အင္းနမ္းနမ္း”

“ကိုကို ရႊတ္ ရႊတ္”

“အာဘြား”

“အာဘြား”

“ငါကမင္ကိုခ်စ္ကိုဖက္ထားခ်င္တာသိလာ”

“ခ်စ္လည္း ဖက္ထားခ်င္ပါတယ္ကိုကို”

“တူတူဖက္မယ္ေနာ္”

“တစ္ေန႔ဖက္ရမွာပါကိုကို၊ အခုခ်စ္ရံုးဆင္းေတာ့မွာ၊ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ ၊ ေအာက္ေတာ့မယ္ေနာ္”

“ခန”

“ဟုတ္”

“သတိရေနမယ္ေနာ္”

“ခ်စ္လည္း သတိရေနပါ့မယ္ကိုကို”

“ခန”

“ေျပာပါကိုကို”

“ေမ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

“ခန”

“ေျပာ”

“ခ်စ္ေနေကာင္းပါေစ”

“ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ျပည့္ပါေစကိုကို”

“ေရြက္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာင္ေန႔ေတြလည္း ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ သူ႔ကိုရွာသည္။ သူ႔ကိုေတြ႔ရပံုေတြက ျပတ္ေတာက္ျပတ္ေတာက္ ျဖစ္ျဖစ္သြားသည္။ သူ႔မွာက အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ဆိုေတာ့။ သူ အလုပ္အားသြားေလတိုင္း မက္ေဆ့ေလး လွမ္းလွမ္းပို႔တတ္သည္။

“ခ်စ္ေရ ကိုကိုမအားလို႔ေနာ္၊ ခနေနာ္၊ ခ်စ္ေရ ေရြက္၊ ခ်စ္ေရ အာဘြာ” ဆိုၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္သည္။ သူလုပ္ေပးတိုင္းလည္း ကိုယ္က ေပ်ာ္ရသည္ခ်ည္း။ တစ္ခါတေလ သူက ကိုယ္စိတ္ဆိုးမွာစိုးတာေၾကာင့္ရယ္ သူ႔ကို စိတ္ပူေနမွာစိုးတာေၾကာင့္ရယ္ “ခ်စ္ ကိုကိုအလုပ္လုပ္ေနလို႔ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ ေရြက္”

ဆိုၿပီးေတာ့ ေျဖရွင္းေပးတတ္သည္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို နားလည္ေပးပါသည္။ သူက ကိုယ့္ကို နားလည္မႈလြဲေနမွာစိုးတာေၾကာင့္ “ ခ်စ္ကို စိတ္မပူပါနဲ႔ ကိုကိုသာ အလုပ္ကို ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ပါ၊ အလုပ္လုပ္ရင္း ခ်စ္ ဆီ စိတ္ေရာက္မေနနဲ႔၊ အလုပ္ကိုထိခိုက္ေနပါ့မယ္ေနာ္၊ ခ်စ္ က ကိုကို႔ကို နားလည္ေပးထားပါတယ္” ဆိုၿပီးေတာ့လည္း သူ႔ကို ႏွစ္သိပ္ေပးတတ္ပါသည္။

သူအလုပ္မအားခ်ိန္ သူတင္ထားသည့္ပံုေလးေတြကို အကုန္ေဒါင္းပစ္လိုက္သည္။ သူတင္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကိုလည္း နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိေပမဲ့ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး Like ႏွိပ္ေပးတတ္သည္။ သူက သီခ်င္းရဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးမွာ သီခ်င္းစာသားနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ စေတတပ္ေလးေတြ ေရးထားတတ္သည္။ ဥပမာ သီခ်င္းေခါင္းက “နင္လိမ္လည္း ငါခ်စ္တယ္” ဆိုရင္ သူက “ဒီသီခ်င္းထဲကလိုပဲ မင္းကို ငါခ်စ္တာသိလား” တဲ့။ သူ ကိုယ့္ကို ရည္ရြယ္တာပဲ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

“ခ်စ္ေရကိုကိုလာပီေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကိုကိုေနေကာင္းတယ္မလား”

“ေကာင္းပါတယ္ခ်စ္ကကိုကို႔ကိုစကားလည္မေျပာ ေခၚလည္မေခၚဘူေနာ္”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကိုအလုပ္မ်ားေနတယ္မွတ္လို႔ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ဗီြဒီယိုေတြၾကည့္ေနတာပါ”

“ခ်စ္က ဘာဗီြဒီယိုေတြ ၾကည့္တာလဲဟင္”

“အစံုေပါ့ကိုကိုရ”

“အမ္ဟုတ္လို႔လားဟိုိလိုဗီြဒီယိုေတြေတာ့ မၾကည့္ေလာက္ပါဘူးေနာ္”

“ခ်စ္မွာလည္း မ်က္စိပါတာပဲ ၾကည့္ခ်င္ရင္ၾကည့္မွာေပါ့၊ ဘာလဲ ကိုကိုက ခ်စ္ကို မၾကည့္ေစခ်င္လို႔လား”

“ဟုပ္ပါဘူကိုကိုကေလခ်စ္နဲ႔ေအာကာၾကည့္ခ်င္တာသိလာ”

“ကိုကိုကေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲေနာ္၊ ကိုကိုၾကည့္ေစခ်င္ရင္ ခ်စ္လည္းၾကည့္ေပးပါ့မယ္ေနာ္၊ ကိုကိုလာခါက်ေတာ့ တူတူၾကည့္တာေပါ့”

“ဟုပ္ပါၿပီေဖ့ဘုတ္မွာကိုကိုသခ်င္းတင္ထားတယ္ေၾကေနာ္ကိုကိုကခ်စ္ကိုသခ်င္းထဲကလိုခ်စ္တာသိလာ”

ကိုယ္နားေလးေနတယ္ဆိုတာ သူေမ့ေနသလား။

“အင္း နားေတာ့ ေထာင္လို႔ေတာ့မရဘူး၊ သီခ်င္းစားသားေတြကိုေတာ့ ႀကိဳက္ပါတယ္”

“ေၾသာ္ ဟုပ္သားပဲ ကိုကိုေမ့သြားလို႔ေနာ္ခ်စ္စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္”

“ဘာကိုလဲကိုကိုရ”

“ခ်စ္နားေလးေနတာကိုကိုေမ့သြားလို႔ပါ”

“ရပါတယ္ကိုကိုရ”

“ခ်စ္ ကိုကိုပံုပို႔ေပးမယ္ေနာ္”

“ပို႔ပါ”

သူ႔ပံုေလးေတြပို႔ျခင္းျဖစ္သည္။

“လွလာမေန႔ညကရိုက္ထာတာေလခ်စ္ကိုျပဖိုေပါ့သနပ္ခါးေတြကခ်စ္နမ္းဖို႔ေလ”

“ဟုတ္လား၊ ဒါဆို ကိုကို အာဘြား ရႊတ္ရႊတ္”

“ေပ်ာ္လိုက္တာခ်စ္ကအရမ္းလိမၼာတာပဲကြာ”

“ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးပဲ လိမၼာရမွာေပါ့”

“ပံုပို႔ဦးမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္”

သူ႔အိပ္ယာခင္းဓာတ္ပံုေလးပဲျဖစ္သည္။ အိပ္ယာခုတင္ေလးက ေပ်ာ့အိေနတဲ့ အခင္းအက်င္းမ်ားနဲ႔ သိပ္ကိုသပ္ရပ္လြန္းေနသည္။ ကေလးဆန္စြာ အရုပ္ေလးေတြ သူခ်စ္တတ္ပံုရသည္။ ၀က္၀ံရုပ္ေလးေတြ ေခါင္းရင္းမွာ ျခံရံထားတာေတြ႔ရသည္။ သူက သိပ္ကို အသန္႔အျပန္႔ႀကိဳက္သည့္ပံုပါပဲ။ သူ႔အေျခအေနကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ္ေတာင္ အားငယ္သြားမိသည္။ ကိုယ့္မွာက ခုတင္မရွိ။ ေစာင္ၾကမ္းၾကမ္း။ ၀ါးဖ်ာႏွင့္ ၾကမ္းပိုးလည္းကိုက္တတ္သည္။ ေနရာကလည္း ေျခခ်လိုက္လွ်င္ဖုန္ထသည့္ေနရာ။ သူ႔အဆင့္အတန္းႏွင့္ ကြာျခားလြန္းလိုက္တာ။

“အဲ့ဒါ ကိုကို႔အိပ္ယာေလးလားဟင္”

“ဟုတ္တာေပါ့ခ်စ္ ခ်စ္နဲ႔တူတူအိပ္ဖိုေလး”

“အိပ္ခ်င္တာေပါ့၊ ေနရာေလးက သန္႔ျပန္႔ေနတာပဲေနာ္”

ကိုယ့္အေျခအေနကိုေတာ့ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေျပာမထြက္ခဲ့။

“ကိုကိုနဲ႔တူတူအိပ္မွာလာ”

“အိပ္မွာေပါ့ကိုကိုရ”

“ကိုကိုအရမ္းဖက္ထားရင္ေကာခ်စ္က စိတ္ဆိုးမွာလားဟင္”

“ဆိုးဘူး၊ ခ်စ္က ဖက္ထားတာထက္ပိုေကာင္းတဲ့ အိပ္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ အိပ္ေစခ်င္တာ”

“ဟားဟားခ်စ္ကေတာ့ေလ”

“ဘာလဲ ကိုကိုကေကာ မအိပ္ခ်င္လို႔လား”

“အိပ္ခ်င္တာေပါ့ခ်စ္ရဲ့”

“ဒါနဲ႔ ကိုကိုက ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲဟင္”

“မၾကာေတာ့ပါဘူးခ်စ္ ခ်စ္ဆက္ေစာင့္ေပးပါေနာ္ ကိုကိုျပန္မလာေသးရင္လည္းေစာင့္ပါေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါကိုကိုရ၊ ကိုကိုသာ အလုပ္ကိုေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ပါေနာ္၊ ခ်စ္ကိုအရမ္းေတြ႔ခ်င္လြန္းတယ္ဆိုၿပီး ျမန္ျမန္ျပန္လာတာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္ေစာင့္ႏိုင္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္”

“ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံကိုလည္း ခ်စ္အတြက္ဆိုၿပီး မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကို႔ရဲ့ မိဘညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို မ်ားမ်ားေထာက္ပံ႔ပါေနာ္”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္ ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔မွာ မိဘေတြ မရွိေတာ့ဘူးခ်စ္”

“ဟင္ ဟုတ္လား စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ၊ ကိုကို ဘာမွအားမငယ္နဲ႔ေနာ္၊ ကိုကို႔ဘက္မွာ ခ်စ္တစ္ေယာက္လံုးရွိပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခ်စ္၊ ကိုကိုက၀မ္းနည္းတတ္လြယ္တယ္ အားငယ္တတ္တယ္၊ စိတ္ညစ္ရင္ ငိုပဲငိုေနတတ္တယ္”

“ကိုကိုေနာက္ဆို စိတ္ညစ္စရာေတြရွိလာရင္ ခ်စ္မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္ပါေနာ္၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ဘက္မွာ အၿမဲတမ္းရွိေနတယ္လို႔မွတ္လိုက္ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ေနလို႔ သိပ္မေကာင္းတတ္ဘူး”

“ဟုတ္လား ဘာေတြျဖစ္လို႔လဲ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ပါကိုကို”

“ကိုကို႔မွာ ႏွလံုးေရာဂါရွိတယ္”

“ဟင္ ျဖစ္ရေလကိုကိုရယ္ ၊ ကိုကို႔ကို သနားလိုက္တာ”

“ကိုကိုက ခနခနေနမေကာင္းျဖစ္တတ္တယ္၊ ေဆးကိုအၿမဲတမ္းေသာက္ေနရတယ္”

“အျဖစ္ဆိုးလိုက္တာကိုကိုရယ္”

“ခ်စ္ကိုကို႔ကို စိတ္ကုန္သြားၿပီလားဟင္”

“အို ဘယ္လိုေျပာလုိက္တာလဲကိုကိုရ၊ ဒါက ေျပာစရာစကားမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကို ဘာပဲျဖစ္ေနေန ခ်စ္ကေတာ့ ခ်စ္ေနမွာပါပဲ”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္”

“ေဆးကို အၿမဲတမ္းေသာက္ေနရတယ္ဆိုေတာ့ ေဆးကိုမွန္မွန္ေသာက္ပါေနာ္၊ ကိုကိုေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ခ်စ္ ေဘးမွာ ရွိေနခ်င္ပါတယ္၊ အားေပးခ်င္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အရမ္းလည္း ဖက္ထားခ်င္ပါတယ္”

“ခုလိုၾကားရတာ ၀မ္းသာလိုက္တာခ်စ္ရယ္”

“အင္းပါ”

“ခ်စ္ ေရြက္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ခ်စ္ကလည္း ျပန္ၿပီး နမ္းလိုက္ပါတယ္ ကိုကိုေရ ရႊတ္”

“ေပ်ာ္တယ္ ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးက အရမ္းလိမၼာတယ္ကြာ ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာသိလာ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ကိုကိုအားလား”

“အားပိ ခုပဲအလုပ္ပီးတယ္ ေမာလိုက္တာ”

“ေမာရင္ ေရေသာက္လိုက္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္၊ ခ်စ္ကေရာ အလုပ္မလုပ္ဘူးလား”

“ခ်စ္က အလုပ္သိပ္မရွိဘူး၊ အားတာပဲမ်ားတယ္ အလုပ္က ခဏေလးနဲၿပီးသြားတာမ်ားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္တို႔ စက္ရံုမွာ အေျခအေနေတြကလည္း သိပ္မေကာင္းဘူး၊ ပစၥည္းအထြက္ေႏွးတယ္လို႔ေျပာေနၾကတယ္ေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား”

“အင္း ကိုကို၊ ခ်စ္အေၾကာင္းေတြ ေမးခ်င္တာရွိရင္ေမးေလ၊ ခ်စ္လည္း ပ်င္းေနတာ”

“ဘာမွ မသိခ်င္ဘူး၊ ကိုကိုကေတာ့ ခ်စ္တာပဲသိတယ္”

“ဟြန္း ဒါဆို ခ်စ္ေမးမယ္ေနာ္၊ ကိုကို အိမ္မွာ ဘယ္သူေတြနဲ႔ေနတာလဲဟင္၊ ကိုကိုတို႔ ဇာတိမွာေျပာတာ”

“ကိုကိုက အေမႀကီးနဲ႔ေနတာပါ”

“ေၾသာ္ အင္း၊ ကိုကို႔မွာ အစ္ကိုအစ္မေတြေကာ မရွိဘူးလား”

“ရွိတယ္ အကုန္လံုး အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီ၊ အိမ္မွာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိတယ္”

“ဟုတ္လား သူက လွလားဟင္”

“လွတာေပါ့”

“ခ်စ္နဲ႔ေပးစားလိုက္ပါလား”

“ခ်စ္ႀကိဳက္ရင္ယူေပါ့”

““ဟဲဟဲ ခ်စ္ကစတာပါ၊ ကိုကို ညီမေလးကို ပစ္မထားနဲ႔ေနာ္၊ ညီမေလးအတြက္ ေငြပို႔ဦး၊ သူ႔အေပၚမွာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ပီသေအာင္ေနေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္”

“ဒါနဲ႔ ကိုကို႔အေမႀကီးတို႔က ဘာလုပ္ၾကတာလဲဟင္”

“မသိဘူး”

“ဟင္ ဘယ္လိုႀကီးလဲကိုကိုရ”

“ကိုကိုက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ထိုင္းမွာေနခဲ့တာေလ”

“ေၾသာ္ မိဘေတြက ကိုကိုငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဆံုးသြားတာလား”

“ဟုတ္တယ္ခ်စ္၊ ကိုကိုတို႔ဘ၀က မေျပလည္လို႔ ကိုကိုေက်ာင္းေတာင္ မေနခဲ့ရဘူးေလ”

“ကိုကို႔အျဖစ္ကဆိုးလိုက္တာ၊ ကိုကို႔ကို အရမ္းသနားတာပဲ၊ ကိုကိုဘာမွ စိတ္အားမငယ္နဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ကို မိဘေတြ ေစာင့္ေရွာက္သလို ေစာင့္ေရွာက္မွာသိလား”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္”

“ခ်စ္တို႔ မိဘေတြအေၾကာင္းေျပာျပခ်င္တယ္ ကိုကိုနားေထာင္မလား”

“ေထာင္မယ္”

“မိဘေတြက ေတာင္သူလုပ္တာေလ၊ ခ်စ္မွာ ညီေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ ညီေလးက ငယ္ေသးတယ္၊ (၁၀)ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ေလ၊ ခ်စ္မွာလည္း ရံုးပိတ္တဲ့ရက္ေတြ အအားမေနရဘူး၊ ေတာထဲသြားၿပီး ႏြားစာရိတ္ရတယ္၊ ယာထြန္ရတယ္၊ ႏြားေခ်းပက္ရတယ္၊ ႏြားစာစဥ္းရတယ္၊ ေရစည္တိုက္ရတယ္၊ ခ်စ္ဘ၀က ၾကမ္းတမ္းတယ္ေနာ္”

“ခ်စ္အတူတူလုပ္မယ္ေလ”

“မလုပ္ခိုင္းပါဘူးကိုကုိ႔ကို၊ ပင္ပန္းတယ္ေလ”

“မရဘူး ကိုကိုေရာလုပ္မွာကြာ”

“အရမ္းပင္ပန္းပါတယ္ဆိုမွ”

“ကိုကိုျပန္လာရင္ ခ်စ္တို႔အိမ္မွာေနမွာေနာ္၊ ေခၚထားမွာလား”

“ထားမွာေပါ့ကိုိကိုရ”

“လင္မယားလိုေနမွာေနာ္”

“ကိုကို႔သေဘာ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ ဒါနဲ႔ ခ်စ္မိဘေတြက ကိုကို႔ကို သေဘာတူပါ့မလားဟင္”

“ကိုကိုကလည္းခ်စ္နဲ႔ ကိုကို႔အေၾကာင္း ခ်စ္မိဘေတြက ဘယ္သိမွာလဲ၊ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက သူငယ္ခ်င္းေတြလိုေနၾကမွာေလ”

“ဘာလဲ ကိုကိုက မိန္းမ မဟုတ္လို႔လား”

“ကိုကိုေနာ္ မေနာက္နဲ႔၊ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက ခ်စ္မိဘေတြ အျမင္မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေပါ့၊ ေနာက္ကြယ္မွာက်ေတာ့ ခ်စ္သူေတြေပါ့ကိုကို မေကာင္းဘူးလား”

“ခ်စ္ကလည္း ကိုကိုတို႔႕က လင္မယားလိုေနမွာပါဆိုမွ”

“ခက္ရန္ေကာကိုကိုရ”

“ကိုကိုျပန္လာရင္ ခ်စ္တို႔အိမ္မွာ အၿမဲတမ္းေနမွာေလ”

“ကိုကိုေနာက္ေနတာလား၊ အဲ့လိုက်ေတာ့ ဘယ္ျဖစ္မွာတုန္း”

“ဘာျပဳလို႔လဲဟင္”

“ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက လင္မယားမွ မဟုတ္တာ ၊ ခ်စ္တို႔အိမ္မွာ ကိုကိုအၾကာႀကီးေနလို႔ ျဖစ္ပါ့မလား၊ကိုကိုက ခ်စ္ကို သတိရရင္ ခ်စ္ဆီကို အခ်ိန္မေရြးလာ ၊ ခ်စ္ကလည္း ကိုကို႔ကို သတိရရင္ ကိုကို႔ဆီကို အခ်ိန္မေရြးလာမယ္ေလ၊ အဲ့လိုလုပ္ၾကရင္မေကာင္းဘူးလား”

“ငိုခ်င္လိုက္တာခ်စ္ရယ္၊ ကိုကို႔မွာ မိဘေတြမွ မရွိတာေလ၊ ေနစရာလည္းမရွိဘူးေလ၊ ခ်စ္နဲ႔တစ္သက္လံုးေနမွာကြာ”

“ကိုကိုကလည္း ကေလးက်ေနတာပဲ၊ ကိုယ့္ဘ၀ကို သိရဦးမယ္ေလ၊ ကိုကိုနဲ႔ ခ်စ္က ေယာက်္ားနဲ႔ မိန္းမမဟုတ္ဘူးေလ၊ လင္မယားေတြလို အတူတူေနရဖို႔ ကံမပါဘူးေလ၊ ခ်စ္ေျပာသလိုေနရမဲ့ကံပဲပါတာ၊ ခ်စ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္လို႔ မရေသးသေရြ႔ေတာ့ ခ်စ္နဲ႔ကိုကို အတူတူေနလို႔ မျဖစ္ဘူး၊ လိင္တူခ်င္းလက္ထပ္လို႔ ရမဲ့အခ်ိန္ကိုေစာင့္ရမယ္၊ ေသသည္အထိေစာင့္ဆိုေတာင္ ေစာင့္ရမယ္ေလ၊ တကယ္လို႔သာ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္လို႔ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုကိုနဲ႔ ခ်စ္ လက္ထပ္ၾကတာေပါ့”

“တကယ္ေျပာေနတာလားခ်စ္”

“တကယ္ေပါ့”

“ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔ တကယ္လက္ထပ္မွာလားဟင္”

“တကယ္ပါဆို၊ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္လို႔ရတဲ့အခါက်ရင္ မိဘမ်က္ႏွာကိုလည္း ေထာက္စရာမလုိေတာ့ဘူး၊ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း ဂရုစိုက္စရာမလိုေတာ့ဘူး၊ တကယ္လို႔သာ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုမေနႏိုင္တဲ့အခါက်ရင္ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္လို႔မရေသးဘူးပဲထားပါေတာ့ လူမသိသူမသိေအာင္ လက္ထပ္လို႔လည္းရတယ္ေလကိုကိုရဲ့၊ ကိုကိုသာ ခ်စ္ကိုလက္ထပ္ရဲရင္ ခ်စ္ဘက္က ဘာမွေနာက္တြန္႔မွာမဟုတ္ဘူး”

“ေပ်ာ္လုိက္တာကြာ၊ ခ်စ္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္သိလား”

တစ္ခါမွာ ကိုကိုျပသည့္ ပံုေတြက အရမ္းလွပသန္႔ျပန္႔ေနေတာ့ ကိုယ့္ပံုစံႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုကိုက အသားျဖဴေဖြးၿပီး ၿမိဳ ့သားဆန္သည္။ ကိုယ္က အသားမည္းၿပီး ေတာသားရုပ္ေပါက္သည္။ အသားျဖဴသူ၊ ၿမိဳ ့သားရုပ္ေပါက္သည့္ ကိုကိုနဲ႔ အသားမည္းမည္း ေတာသားရုပ္ေပါက္သည့္ကိုယ္က ဘယ္လိုမွမလိုက္ဖက္ႏိုင္။ သည့္ေတာ့ အားငယ္မိသည္။ အားငယ္သည့္အေၾကာင္း ကိုကို႔ကိုေျပာျပမိေတာ့ ကိုကိုက “ ကိုကိုလာခါက် ခ်စ္လက္ကိုဆြဲၿပီး ေနရာအႏွံ႔တြဲျပမွာ” လို႔ ေျပာခဲ့သည္။ အားတက္လာေအာင္ ႏွစ္သိပ္ေပးသည့္ ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အလုပ္လုပ္ေနတုန္း စာေရးမေလးက သတင္းလာေပးျခင္းေၾကာင့္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေပ်ာ္သြားရသည္။ ထပင္ခုန္လိုက္မိသည္။ ကိုယ္ေပ်ာ္ေနစဥ္ ကိုကို႔ကို အရမ္းသတိရသြားသည္။ ကိုယ့္အေပ်ာ္ေတြကို ကိုကို႔ကိုလည္း စီးေမ်ာေစခ်င္သည္။ ေပ်ာ္စရာရွိ အတူေပ်ာ္မယ္ဆိုသည့္ သေဘာေပါ့ေနာ္။

အလုပ္ကိုျမန္ျမန္လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ ပိုေစာေစာၿပီးသြားသည္။ ေဖ့ဘုတ္ကို လ်င္ျမန္စြာ ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကိုကို႔ဘက္က မီးစိမ္းျပေနတာေတြ႔ရသည္။

“ကိုကို အားၿပီလား”

“အလုပ္ပီးေသဘူခ်စ္လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ေနတာ”

“ေဖ်ာ္ ျမန္ျမန္ေဖ်ာ္၊ ခ်စ္မွာ သတင္းေကာင္းရွိတယ္”

ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွျပန္မေျပာ။ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ၾကာသြားေတာ့ စိတ္မရွည္ခ်င္သလို ျဖစ္လာသည္။

“ကိုကိုကလည္း လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္တာ အဲ့ေလာက္ၾကာသလား၊ ခ်စ္ကအေရးႀကီးသလား၊ လက္ဖက္ရည္က အေရးႀကီးသလား၊ ေသာက္မွာျမန္ျမန္ေသာက္ပါလားကိုကိုရ၊ ကိုကို႔ကိုေပ်ာ္သြားေစခ်င္လုိ႔ပါ”

“ကိုကိုကသူမ်ာဆီမွာအလုပ္လုပ္တာေလ”

“ဟင္ ကိုကိုက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္တာလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ခ်စ္”

“ေၾသာ္ ခ်စ္က မသိလို႔ေနာ္၊ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္ကိုကို”

“ကဲ ပီးပီ ဘာေျပာမလို႔လဲခ်စ္”

“ကိုကို၀မ္းသာရမဲ့သတင္းေပါ့”

“ကိုကိုသိခ်င္လွပီခ်စ္”

“ခ်စ္ ေနာက္လ တာ၀န္တစ္ခုက်တယ္၊ မနက္ျဖန္က စၿပီး စလုပ္ရမွာေလ”

“ဟုတ္ပါပီ”

“ခ်စ္လုပ္ရမွာက ညေလ၊ တစ္လလံုး ညပဲအလုပ္လုပ္ရမွာ၊ အလုပ္က ဘာမွမလုပ္ရဘူး၊ လွ်ပ္စစ္မီးေပးတဲ့ေနရာမွာ လူရွိေနရံုပဲေလ၊ ေနာက္ဆို ကိုကိုနဲ႔တစ္ညလံုး စကားေတြ အားရပါးရေျပာရေတာ့မွာေလ၊ ကိုကိုေပ်ာ္လားဟင္”

“အရမ္းေပ်ာ္တာေပါ့ခ်စ္ရ”

“ကိုကိုက ညဆို သံုးတတ္သလားဟင္”

“သံုးတာေပါ့ခ်စ္ရ”

“ဒါဆို သိပ္ကိုအဆင္ေျပသြားတာေပါ့၊ ကိုကိုလည္း အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ခ်စ္အတြက္စကားေျပာရတာမ်ိဳး အလုပ္ရႈပ္တာမ်ိဳး မရွိေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္”

“အင္းေပါ့ခ်စ္ရ”

“ကိုကိုကဂ်ီေတာ့သံုးလားဟင္၊ သံုးရင္ေပးလိုက္ပါ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကို လက္ေတာ့ပ္နဲ႔ေရာသံုးလား”

“သံုးတယ္ အိမ္မွာဆိုရင္ လက္ေတာ့ပ္နဲ႔ပဲသံုးတာေလ”

“သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ ခ်စ္လည္း လက္ေတာ့ပ္နဲပဲသံုးတာေလ၊ ဂ်ီေတာ့ပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ကိုကို ခ်စ္အသံကို ၾကားလို႔ရၿပီေလသိလား၊ ခ်စ္အသံကိုၾကားခ်င္လားဟင္”

“ၾကားခ်င္တာေပါ့ခ်စ္၊ ခ်စ္Viver ေရာေပးပါလား”

“ဟင္ ခ်စ္က  Viver မသံုးဘူးေလ၊ ခ်စ္က နားေလးေတာ့ ဖုန္းလည္းမကိုင္ဘူး၊ ဖုန္းလည္းမရွိဘူး”

“ေၾသာ္ ဒါဆို ခ်စ္မွာ ဖုန္းမရွိဘူးေပါ့ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ေလ”

တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ဖုန္းမရွိဘူးလို႔ မေျပာလိုက္ခ်င္ပါ။ သူက ၀ယ္ေပးမွာလည္းစိုးေသး။ သူ႔ကို ဒုကၡမမ်ားေစခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူေပးရင္ေတာ့ လိုခ်င္ပါေသးသည္။ သူ႔ရဲ့လက္ေဆာင္ေလးဆိုေတာ့ အျမတ္တႏိုးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္ေပါ့ေနာ္။

သူ႔က ၀ယ္ေပးမယ္ ယူမလားလို႔ ေျပာလာတာမ်ိဳးကိုေတာ့ လိုခ်င္ပါေသးသည္။ ကိုယ္က လိုခ်င္ေပမဲ့ ျငင္းေတာ့ ျငင္းျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူက ေျပာမလာခဲ့ပါဘူး။

“ခ်စ္မနက္ျဖန္ ေန႔မွာ တက္မလာဘူးေနာ္၊ ကိုကိုစိတ္ပူမေနနဲ႔ေနာ္၊ ညမွတက္လာခဲ့မွာေလ၊ ညမွေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ပါၿပီခ်စ္၊ ကိုကိုသတိရေနမယ္ေနာ္ခ်စ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါကိုကို”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညတာ၀န္က်ျခင္းေၾကာင့္ လိုအပ္သည့္ ေစာင္ထုပ္ကို အိပ္ရမည့္ခုတင္ေပၚသို႔ တင္လိုက္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးကိုေတာ့ စားပြဲေပၚတင္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ လက္ေတာ့ပ္လြယ္အိတ္ေလးကို ျမန္ျမန္ဖြင့္လိုက္သည္။ ဒီအခ်ိန္ လိုင္းေပၚ ကိုကိုရွိေနမွာေပါ့။

ေဖ့ဘုတ္ပြင့္ပြင့္ခ်င္း သူ႔ဘက္က စကားစလာသည္။

“ခ်စ္ေရာက္လာၿပီလား”

“ေရာက္ၿပီကိုကိုခ်စ္တယ္”

“ကိုကိုလည္း ခ်စ္တယ္၊ ကိုကိုက ေစာင့္ေနတာ”

“အင္း ေစာင့္ေနရတာၾကာၿပီလား အားနာလိုက္တာ”

“ၾကာေသးဘူး၊ ခ်စ္ပံုျပမယ္ေနာ္၊ ခဏေစာင့္ေနာ္”

“ဟုတ္”

ကိုကိုဟာ ပံုေလးေတြ ခဏခဏျပတတ္တဲ့အက်င့္ ရွိေနပါလား။ ကိုယ့္ကို သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာေပါ့ေနာ္။

“ဟယ္ ေခါက္ဆြဲေတြပါလား၊ စားခ်င္လိုက္တာ”

“ခ်စ္စားဖို႔ေလ၊ တူတူစားမယ္ေလေနာ္ခ်စ္”

“ဂြတ္ဂြတ္၊ စားလိုက္ၿပီေနာ္”

“စားလို႔ေကာင္းလားခ်စ္”

“ေကာင္းတာေပါ့ကိုကိုရ”

“ကိုကိုလာရင္ ခ်စ္ကိုအ၀ေကၽြးမွာသိလား”

“စားမယ္”

“ေနာက္တစ္ပံုျပမယ္ေနာ္”

“အင္း”

သနပ္ခါးေတြ အေဖြးသားလိမ္းထားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာပံု။ သူဟာ မေလးရွားမွာေနေပမဲ့ ျမန္မာပီပီ သနပ္ခါးကိုႀကိဳက္ပံုရသည္။

“ေခ်ာလိုက္တာကိုကို”

“ခ်စ္နမ္းဖို႔ သနပ္ခါးလိမ္းထားတာေလခ်စ္”

“ဟုတ္လား၊ ဒါဆို နမ္းလိုက္ၿပီေနာ္၊ ရႊတ္ ရႊတ္ ကိုကို အာဘြား အာဘြား ကစ္ ကစ္”

“ေပ်ာ္လိုက္တာ”

သူဟာ သိပ္ကို ကေလးဆန္သူပါလား။ ကေလးဆန္စြာ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းတဲ့ကိုကိုပါလား။

သည့္ေနာက္ပိုင္း ေနာင္ေန႔ေနာင္ေန႔မ်ားစြာမွာလည္း ခ်စ္သူတို႔ သဘာ၀ ခ်စ္စကားေလးမ်ားေျပာရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ခ်စ္မ၀ရင္း အခ်ိန္မ်ားစြာ ကုန္ခဲ့ၾကသည္။ ေန႔မ်ားေန႔မ်ားစြာ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကို႔အေပၚမွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ကို ခ်စ္ခဲ့မိရပါသည္။ ကိုကိုဟာ စာမတတ္ျခင္းေၾကာင့္ အသိတရားအခ်ိဳ ့၌ နည္းပါးေနခဲ့ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္လို သိပ္ကို အျပစ္ကင္းစင္ေၾကာင္း သိလာရသည္။ ကေလးလို အျပစ္ကင္းစင္သည့္ ကိုကို႔အေပၚ အရမ္းလည္း ခ်စ္ရသည္။ ေနမေကာင္းျခင္းေၾကာင့္လည္း အခ်စ္ေတြပိုရသည္။ တစ္ခါတေလ ကိုကိုက ေဆးေသာက္ရမွာကို ေမ့ေနတတ္သည္။ ကိုယ္ကလည္း ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ေနာ္လို႔ ေန႔စဥ္ ၀တ္မျပတ္ သတိေပးခဲ့သည္။ ကိုကို႔ကို ေဆးေသာက္ေမ့ေနမွာကို စိတ္ပူလြန္းတာေၾကာင့္ ေဆးေသာက္တာ ေမ့ရင္ ခ်စ္ကိုေမ့တာနဲ႔အတူတူပဲဆိုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ရသည္။ ကိုကိုကလည္း မေမ့ေတာ့ပါဘူးဟု ကတိေပးခဲ့သည္။

တစ္ခါ ကိုယ္က ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္လြန္းတာေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ေတာ့ကြာလို႔ပင္ မေျပာသင့္ပဲေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္အခါမ်ိဳးလည္းရွိသည္။

“ခ်စ္မေလးကို မလာဘူးလား၊ အတူတူေနမယ္ေလ”

“လာခ်င္တာေပါ့ကိုကိုရ၊ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္မွာက မိဘေတြလည္း ရွိတယ္၊ မိဘေတြရဲ့အလုပ္ေတြကိုလည္း ကူရေသးတာ၊ ၿပီးေတာ့ ေဟာဒီအလုပ္ေလးက လစာနည္းေပမဲ့ မစြန္႔ပစ္ရက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ ဒီအလုပ္က ကိုယ့္ပညာေရးနဲ႔လည္းဆိုင္တယ္၊ဒီအလုပ္ကို စြန္႔လိုက္ရင္ ကိုယ္ႀကိဳးစားပမ္းစားသင္ယူခဲ့ရတဲ့ ဘြဲ႔ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္သလိုမ်ိဳးျဖစ္သြားမွာကိုကိုရ”

ကိုယ္က ထိုသို႔ ႏွစ္သိပ္ေပးေတာ့ ကိုကိုငိုလိုက္သလားေတာ့ မသိ။ “နားလည္ေပးပါတယ္ခ်စ္” လို႔ သာ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္ေန႔ေတြမွာလည္း ေျပာၿပီးသားစကားကို ေမ့ေနသလိုလို ထပ္ထပ္ေျပာလာသည္။ “ခ်စ္မေလးကိုလာခဲ့ပါလားကြာ တူတူေနမယ္ေလခ်စ္” တဲ့။ ကိုကုိလာေစခ်င္သလို ကိုယ္လည္း လာခ်င္မိပါသည္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္လက္ရွိအလုပ္ကို စိတ္ကုန္လာတတ္သည္။ တကယ္က်ေတာ့လည္း ခုအလုပ္က စိတ္ပ်က္ဖြယ္လည္းေကာင္းပါတယ္။ ပညာေရးနဲ႔သိပ္မဆိုင္သလို။ ကိုယ္ကဘြဲ႔ရခဲ့ေပမဲ့ ဆယ္တန္းပင္မေအာင္ေသာသူမ်ားက်ေတာ့ ရာထူးျမန္ျမန္တက္ခဲ့ရၿပီး ကို္ယ့္မွာက်ေတာ့ က်က်န္ခဲ့ရသည္။ ကိုယ္လုပ္ရသည့္အလုပ္ထဲမွာလည္း ကိုယ္က အလုပ္မွာ ဆရာတစ္ဆူျဖစ္ေနေပမဲ့ ကိုယ့္ထက္ရာထူးႀကီး လစာေကာင္းသူေတြကက်ေတာ့ အလုပ္မွာ မေတာ္ၾက။ ကိုယ္မရွိရင္ မျဖစ္ဆိုသည့္အေျခအေနမ်ိဳးလည္း ရွိခဲ့ရဖူးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔က အပ်င္းလည္းႀကီးတတ္ၾကသည္။ ရံုးလည္း မွန္မွန္မတက္ၾက။အလုပ္အားတိုင္း ရံုးအျပင္ လစ္လစ္ေနတတ္ၾကသည္။ ကိုယ့္မွာက နားေလးေနျခင္းေၾကာင့္ ရာထူးခံစားခြင့္မရတာလားဆိုၿပီး ေတြးေတာကာ ငိုရေပါင္းလည္း မ်ားခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္သေဘာအတိုင္းသာဆိုရရင္ ခုအလုပ္ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ကိုကိုေခၚရာ မေလးကို လိုက္လာလိုက္ခ်င္ပါသည္။

ေနာက္ေန႔မွာလည္း ကိုကိုက ေျပာလာျပန္သည္။ “ခ်စ္ ကိုကိုလာေအာင္ ေစာင့္ေနာ္၊ ကိုကိုျပန္လာရင္ ထိုင္းမွာ တူတူေနၾကရေအာင္ေနာ္၊ ကိုကိုက စားေသာက္ဆိုင္ေလးဖြင့္မွာ”

ကိုကို အဲလိုေျပာလာေတာ့ ကိုယ့္မွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာသြားရသည္။ အစကတည္းက ကိုကိုနဲ႔အတူတူစီးပြားေရးေလးတစ္ခု လုပ္ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ထားခဲ့ၿပီးသား။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာက ဘာအင္အားမွမရွိေလေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔မထင္။ ကိုကို႔မွာ အင္အားရွိရင္သိပ္ေကာင္းမွာလို႔ ေတြးထားခဲ့သည္။ အဲ့အေၾကာင္း ကိုကို႔ကိုေျပာျပခ်င္ေပမဲ့ ကိုကို႔ကို ဒုကၡေပးရာ ေရာက္မွာစိုးတာေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။ ခုေတာ့ ကိုကိုက စားေသာက္ဆိုင္ေလးဖြင့္ၾကမယ္လို႔ ေျပာလာေတာ့ ကိုယ့္မွာ အတိုင္းမသိေပ်ာ္သြားရသည္။

“တကယ္လားကိုကို”

“တကယ္ေပါ့ခ်စ္၊ ကိုကို႔စကားကိုေတာ့ မျငင္းပါနဲ႔ေနာ္၊ ငိုရမဲ့စကားကိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေနာ္”

“ခ်စ္၀မ္းသာေပမဲ့ ခ်စ္မွာ ဘာအင္အားမွမရွိဘူး၊ ပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး၊ ဒီကလစာေလးက တစ္သိန္းေတာင္မျပည့္ဘူးကိုကို၊ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္း အရမ္းပင္ပန္းေနမွာေပါ့”

“ရပါတယ္ခ်စ္၊ ခ်စ္သေဘာတူရင္ ကိုကိုဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းရ ပင္ပန္းရပါ၊ မမႈပါဘူး၊ ပိုက္ဆံေတာ့ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းရွာပါ့မယ္၊ ကိုကိုက ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာၾကာလွၿပီေလ၊ ပိုက္ဆံေတာ္ေတာ့္မ်ားမ်ားစုမိထားပါတယ္၊ ကိုကို႔မွာ မိဘေတြလည္း မရွိေတာ့ အိမ္ကိုပိုက္ဆံပို႔စရာသိပ္မလိုဘူးေလ”

“ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔မွာ ညီမေလးရွိတယ္ဆို”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ညီမေလးက အစ္ကိုေတြအစ္မေတြနဲ႔ေနတာေလ၊ ကိုကိုက အဲ့ဒီက အစ္ကိုေတြအစ္မေတြေလာက္မႀကီးေတာ့ ညီမေလးကို သိပ္ဂရုစိုက္စရာမလိုဘူးေလ”

“အဲ့လိုလားကိုကို”

“အင္းေပါ့”

“ခ်စ္ေလ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူစားေသာက္ဆိုင္ေလးေတာ့ ဖြင့္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိဘေတြကို ပစ္ထားၿပီး ထိုင္းမွာသြားေနရမွာေတာ့ သိပ္သတိၱမရွိဘူး၊ မိဘေတြကို ပစ္မထားရက္ဘူး”

“ခ်စ္ ဘာလို႔အဲ့လိုေျပာရတာလဲဟင္၊ ဒါဆို ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းေနရမွာလားဟင္”

“အဲ့လိုလဲမဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဆင္ေျပလာမဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္လာမွာပါ၊ ဒါေပမဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္ဖို႔ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္း ပိုက္ဆံရွာရတာကိုေတာ့ ခ်စ္သိပ္သေဘာမက်ဘူး၊ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းပဲ ပိုက္ဆံရွာေနရတာေၾကာင့္ ခ်စ္ကိုယ္ခ်စ္ လိပ္ျပာမလံုဘူး၊ စိတ္လည္းခ်မ္းသာမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကိုနဲ႔ အတူတကြ အလုပ္အတူလုပ္ခ်င္တယ္၊ ပိုက္ဆံစုခ်င္တယ္”

“ဒါဆို ခ်စ္ မေလးကိုလာခဲ့ေပါ့”

“ခ်စ္လည္းလာခ်င္ပါတယ္၊ ခ်စ္စဥ္းစားရဦးမယ္ေနာ္”

“ေအးပါ”

တစ္ခါတေလမွာ ကိုယ္က ကိုကို႔အေပၚမွာ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ့္အေပၚ ကိုကိုက ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုသိေစခ်င္သည့္အေနနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္တဲ့အေနနဲ႔ ကိုကိုတင္ထားသည့္ သီခ်င္းေလးေတြကို နားေထာင္ခိုင္းသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ျဖစ္သည္။ ကိုယ္က နားေလးေနသည္ကို ကိုကိ္ုေမ့ေနျခင္းေၾကာင့္သာ။ ထိုသို႔ေမ့ေနခဲ့လွ်င္ ကိုယ့္မွာ ၀မ္းနည္းရသည္။ ကိုကိုနဲ႔ အျပင္မွာေတြ႔ခဲ့လွ်င္ ကိုကိုကိုယ့္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ပါ့မလားရယ္လုိ႔။ ခုလို ေဖ့ဘုတ္မွာေျပာရျခင္းက နားမလိုအပ္ျခင္းေၾကာင့္ အျပင္မွာဆံုေတြ႔ရသည့္အခါ၌ ပါးစပ္ႏွင့္ေျပာသည့္အခါ၌ အဆင္မွေျပပါ့မလားရယ္လုိ႔။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္နားေလးေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုကို႔ကိုေမ့မေနေစခ်င္ပါ။

ကိုကိုေမ့ေနသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ ကိုယ္က ေဒါသထြက္ပစ္လိုက္သည္။ စိတ္ဆိုးတယ္ဆိုၿပီး စကားမေျပာပဲေနလိုက္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ကိုကို႔မွာ“ခ်စ္ ခ်စ္ ခ်စ္” ဆိုၿပီး ေခၚေနတတ္သည္။ ကိုကိုေခၚသည့္အခါမွ ကိုယ္က ျပန္မထူးပဲ ေနပစ္လိုက္မိသည္။ ထိုအခါ ကိုကိုက “ဒီမွာငိုေနၿပီ သိလား၊ မ်က္ရည္ေတြက်လာၿပီသိလား”

 ဆိုၿပီးေျပာတတ္သည္။ ကိုယ္ကလည္း မယံုဘူးဟုေျပာေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ျပသည္။ မ်က္ရည္ေတြက်ၿပီး ငိုေနသည့္ပံုေလးေတြေပါ့။ ကိုကိုတကယ္ငိုေနတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသည့္အခါက်မွ ျပန္ေခ်ာ့ရသည္။

“မငိုပါနဲ႔ကိုကို၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ကို ခ်စ္လို႔စတာပါ”

ကိုယ္ေခ်ာ့လိုက္သည့္အခါမွာေတာ့ ကိုကိုက ကေလးေလးလို အငိုတိတ္သြားတတ္သည္။

“ဟုတ္ ငိုေတာ့ဘူ၊ ငိုေတာ့ဘူး”

“လိမၼာလိုက္တဲ့ကိုကို”

တစ္ခါက်ေတာ့လည္း ကိုကိုက ကေလးတစ္ေယာက္လို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္သည္။

“ခ်စ္ေနာက္ဆို ကိုကို႔ကို ငိုေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကိုက ငိုရင္ ေရာဂါက ထထလာတတ္တယ္”

ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ ကိုကို႔အေပၚ အရမ္းစိတ္ပူအားနာသြားရသည္။

“ကိုကို႔ကို ငိုေအာင္လုပ္မိတဲ့အတြက္ ခ်စ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ကိုကို၊ ေနာက္ဆိုမလုပ္ေတာ့ပါဘူး လို႔ ကတိေပးပါတယ္ကုိကုိ”

တစ္ခါက်ေတာ့ ကိုကို႔ကို ငိုေအာင္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ကတိေပးၿပီးကာမွ ငိုမိေအာင္လုပ္တာထက္ ပိုးဆိုးသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးကို ကိုယ္ျပဳမူခဲ့မိေသးသည္။ ကိုကိုနဲ႔ စကားေျပာရာမွာ စကားေတြက ရွားလြန္းလာတာေၾကာင့္ တစ္ခုကိုရွာၾကံၿပီး ေမးျမန္းမိျခင္းက စသည္။

“ကိုကိုက ဘာဘာသာကိုးကြယ္တာလဲ၊ ခ်စ္ကေတာ့ ဗုဒ္ဓဘာသာကိုးကြယ္တယ္”

“…….”

“ဟင္”

ထိုစဥ္က ကိုကိုကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာရွင္မ်ားက ေတာ္ေတာ္အစြန္းေရာက္သည္ဟု ဗုဒ္ဓဘာသာမ်ားက မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ မွတ္ခ်က္ခ်ရသည္က သိပ္ေတာ့ မဆန္း။ ကိုကိုတို႔ ဘာသာရွင္မ်ားက ကိုယ္ကိုးကြယ္သည့္ ဗုဒ္ဓဘာသာမ်ားအား မလိုမုန္းတီး ျဖစ္ေနခဲ့ၾကၿပီး ဗုဒ္ဓဘာသာမွန္သမွ် လိုက္လံသတ္ျဖတ္ေနခဲ့ၾကသည္။ လြန္စြာရက္စက္သည့္ အယူ၀ါဒမ်ားျဖစ္သည္။ ဘုရားကိုပင္ထိပါးလာၾကသည္။ လိုက္လံသတ္ျဖတ္သည့္ ဗီြဒီယိုမ်ားလည္း တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပ်ံ ့ႏွံ႔သြားသည္။ ထိုအယူ၀ါဒမ်ားကို ကိုယ့္မွာသိပ္ေၾကာက္ခဲ့ရသည္။ သိပ္ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္ ထိုဘာသာရွင္သမွ်မွန္ကိုလည္း ေၾကာက္တတ္လာခဲ့သည္။ ခုေတာ့ ကိုယ္သိပ္ခ်စ္ရသည့္ကိုကိုက ထိုဘာသာရွင္ျဖစ္လာေတာ့ ယူက်ံဳးမရစြာ ၀မ္းနည္းမိသည္။ ကိုကိုနဲ႔ ဒီတစ္သက္လံုးေတာ့ ေ၀းၿပီဟုပင္ ထင္မွတ္သြားခဲ့သည္။ ကိုကိုက ထိုဘာသာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း သိသိခ်င္း မ်က္ရည္မ်ားက လွ်ံက်လာခဲ့သည္။ ကိုကို႔ကိုပင္ ဘာစကားမွပင္ျပန္မေျပာမိ။ “ဟင္” တစ္လံုးတည္းသာ မထင္မွတ္လြန္းလို႔ထြက္သြားခဲ့ရသည္။

“ဘာလဲ မခ်စ္ဘူးလား”

ကိုကိုေမးေပမဲ့ ျပန္မေျဖႏိုင္ေသးပဲ မ်က္ရည္မ်ားသာ စီးက်ငိုေၾကြးေနမိသည္။

“ခ်စ္ ေျပာေလ၊ ကိုကိုက …….ဘာသာကိုးကြယ္လို႔ မခ်စ္ဘူးလားလို႔”

ျပန္မေျပာ။

“ခ်စ္ မလုပ္ပါနဲ႔၊ ကိုကိုေမးတာေျဖပါဦး”

“ဒီမွာငိုေနၿပီ သိလားကိုကို”

“ဘာလို႔လဲခ်စ္”

“ကိုကိုက…….ဘာသာျဖစ္ေနလို႔”

“ဟာ ခ်စ္ကလည္း ဘာဆိုင္လို႔လဲ”

“ဆိုင္တာေပါ့ကိုကိုရ၊ ကိုကိုတို႔ဘာသာေတြက ခ်စ္တို႔ ဘာသာေတြကို လိုက္သတ္ေနတာေလ၊ ကိုကိုကလည္း ခ်စ္ကိုသတ္ခ်င္လို႔ ကပ္ေနတာလားဟင္”

“ခ်စ္ကလည္း ကိုကိုက ဒီလိုလူမ်ိဳးလား”

မ်က္ရည္မ်ားၾကားက ေျပာလိုက္ရသည္။

“ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ ဒီတစ္သက္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”

“ခ်စ္ ဘာလို႔လဲ၊ ကိုကို႔ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ခ်စ္”

“ခ်စ္ေၾကာက္တယ္ကိုကို၊ ကိုကိုတို႔ဘာသာေတြကို ခ်စ္အရမ္းေၾကာက္တယ္၊ သူတို႔က ခ်စ္တို႔ဘာသာေတြကို လိုက္သတ္ေနတဲ့ ဗီြဒီယိုေတြ ခ်စ္ၾကည့္ဖူးတယ္၊ အရမ္းရက္စက္တယ္၊ ကိုကိုေတြးၾကည့္လိုက္စမ္း၊ ခ်စ္သာ ကိုကိုတို႔ဘာသာကိုးကြယ္တဲ့ လူေတြၾကားထဲ ေရာက္ေနခဲ့ရင္ ခ်စ္တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ေလာက္မ်ားေၾကာက္လန္႔လိုက္ရွာမလဲ၊ ခ်စ္သာ ဗုဒ္ဓဘာသာမွန္းသိသြားရင္ ခ်စ္ကိုသတ္ပစ္ၾကမွာေသခ်ာတယ္၊ ခ်စ္မလိုက္ရဲဘူး၊ ကိုကိုတို႔ လူေတြရွိတဲ့ေနရာကို ခ်စ္မလိုက္ရဲဘူး”

အဲဒီတုန္းက ကိုကိုက ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ကိုယ့္ကို မေၾကာက္လန္႔ေအာင္ မႏွစ္သိပ္ေပးတတ္ခဲ့။

“ခ်စ္ ေမာတယ္”

“ကိုကိုဘာျဖစ္ေနေနခ်စ္ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး၊ ကိုကိုတို႔လိုလူေတြက မာယာမ်ားၾကတယ္၊ ကိုကိုလည္း အခုမူယာမာယာေတြလုပ္ေနတာမဟုတ္လား၊ ကိုကိုလိမ္ေနမွန္းခ်စ္သိတယ္၊ ကိုကိုခ်စ္ကို အသတ္မခံရေစခ်င္ရင္ ေမ့လိုက္ပါေနာ္၊ ခ်စ္ကိုသနားပါေနာ္”

“ခ်စ္နားလည္မႈလြဲမွားေနၿပီ”

“ကိုကိုဘာေျပာေျပာ ကိုကိုတို႔လူေတြကို ခ်စ္ဘယ္ေတာ့မွ မယံုေတာ့ဘူး”

အဲ့အခ်ိန္ ကိုကို႔ဘက္က ဘာမျပန္မေျပာခဲ့ေတာ့ပါ။ ကိုကိုဘာျဖစ္သြားလို႔လဲ။ ကိုကို႔အလိမ္အညာေတြကို ကိုယ္က သိသြားလို႔ ကိုကိုက ေနာက္ဆုတ္သြားခဲ့တာလား။ အေတာ္ၾကာသည္အထိ ကိုကို႔ဘက္က ျပန္မေျပာလာေတာ့ ကိုကို႔ကို စိတ္နာသြားမိသည္။

“ဘာလို႔ ျပန္မေျပာေတာ့တာလဲ၊ ဘာလဲ ခ်စ္ေျပာတာေတြ မွန္ေနလို႔မဟုတ္လား”

ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွမထူးျခားခဲ့။ စိတ္တိုသလိုလိုရွိလာသည္။

“ကိုကို တစ္ခုခုျပန္ေျပာေလ”

“ကိုကို”

“ကိုကို”

“ကိုကို”

ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွမထူးျခားလာခဲ့ပါ။

အဲ့ညက တစ္ညလံုး ငိုေၾကြးေနခဲ့မိသည္။ ကိုယ္ သိပ္ခ်စ္ရလြန္းသည့္ ကိုကိုက အစြန္းေရာက္တဲ့ ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တာေၾကာင့္ လြန္စြာ၀မ္းနည္းေနမိသည္။ သိပ္ခ်စ္ရသည့္ ကိုကုိ႔ကို စြန္ႊလႊတ္ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္ေၾကာင့္ လြန္စြာႏွေျမာသတျဖစ္ရမိတာေၾကာင့္ ငိုေၾကြးမိသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွျပန္မေျပာလာေတာ့သည္ေၾကာင့္လည္း ငိုေၾကြးရသည္။ ကိုယ့္ဘက္က မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဟု ေျပာလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုဘယ္လိုခံစားေနရလိုက္ရွာမလဲဟုပင္ မေတြးခဲ့မိ။ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တဲ့ကိုကိုဟာ ကိုယ္ထင္သလို လူစားမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္မွာပါေလဆိုၿပီး ငိုေၾကြးရပါသည္။

ေနာင္ေန႔မွာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည့္ ကိုကို႔ကို မေက်နပ္တာေၾကာင့္ ရံုးသို႔ေစာေစာသြားျဖစ္သည္။ ေဖ့ဘုတ္ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုရွိေနတာေတြ႔ရသည္။ ကိုကို႔ကို မာမာထန္ထန္မေျပာရက္ခဲ့။

“ကိုကို ေနေကာင္းလားဟင္” လို႔သာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။

“မေကာင္းဘူး၊ ခုကိုကိုေဆးရံုေပၚမွာ”

“ဟင္၊ ကိုကုိ ခ်စ္ကို မညာနဲ႔”

“ကိုကိုမေန႔ညက အရမ္းေမာသြားတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာက္လာတယ္၊ ကိုကို႔ကို ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္”

“ကိုကိုရယ္”

“ကိုကိုေျပာထားတယ္ေလ၊ ကိုကိုက ငိုရင္ ေရာဂါထတတ္တယ္လို႔”

“ကိုကုိရယ္ ၊ ခ်စ္အျပစ္ေတြကို ဘယ္လိုေတာင္းပန္ရမလဲဟင္”

“ခ်စ္ ကိုကိုက ရိုးရိုးသားသားလုပ္စားေနတဲ့ လူေကာင္းပါ”

“ကိုကို႔ကို ယံုရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုကို႔ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘယ္လိုယံုရမလဲဟင္၊ သူတို႔က သိပ္ဆိုးတယ္မဟုတ္လား”

“ခ်စ္ နားလည္မႈလြဲေနၿပီ၊ လူဆိုတာ လူတိုင္းက လူဆိုးမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကိုက လူေကာင္းပါ၊ ကိုကို႔ကို မမုန္းပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကုိ႔ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကို႔ဘ၀မွာ ခ်စ္က ပထမဆံုးပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကုိ၊ ခ်စ္ ကိုကို႔ကို မမုန္းပါဘူး၊ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္၊ ယံုလည္းယံုပါတယ္၊ ကိုကို႔ကို ေနမေကာင္းျဖစ္ေအာင္လုပ္မိတဲ့အတြက္ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ကိုကို၊ ေနာက္ဆိုရင္ ကိုကို႔ကို ေနမေကာင္းျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ကတိေပးပါတယ္ကိုကို”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္၊ ခ်စ္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္ ရႊတ္”

“အင္း အင္း၊ ကိုကို ဒီေန႔ေစာေစာအနားယူလိုက္ပါေနာ္၊ အိပ္ေတာ့ေနာ္”

“ဟင့္အင္း၊ ခ်စ္ေျပာတာေတြ နားေထာင္ခ်င္ေသးတယ္”

“ခ်စ္ဘာေတြေျပာရမလဲဟင္”

“မသိဘူး၊ ကိုကို႔ကို ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ေပး”

“သီခ်င္းဆိုျပမယ္ေနာ္၊ ခ်စ္က သီခ်င္းေတာ့ မဆိုတတ္ဘူး၊ သီခ်င္းစာသားေတြေတာ့ ရတယ္ေလ၊ ႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ဆိုတတ္သလိုေလွ်ာက္ဆိုေနက်ေလ၊ ကိုကုိဖတ္ေနာ္”

“ရဘူး ဆိုျပပါ”

“ကိုကိုကလည္း ခ်စ္က မဆိုတတ္ပါဘူးဆိုေန”

“ေအးပါ၊ ဒီေန႔ေတာ့ ကိုကိုက ေဆးရံုမွာမို႔လို႔ လက္ေတာ့ပ္မပါဘူး၊ ဂ်ီေတာ့ဖြင့္လို႔မရဘူး၊ ခ်စ္အသံေလးကိုၾကားခ်င္လို႔မရဘူး၊ ေနာက္တစ္ခါ ဆိုျပရမယ္ေနာ္ခ်စ္”

“ဟုတ္ကိုကို၊ Rဇာနည္သီခ်င္းကိုဆိုျပမယ္၊ အလွမ္းေ၀းတဲ့ လမ္းေတြေနာက္xx မထူးျခားလည္း xx အရိပ္လို တစ္ေကာက္ေကာက္နဲ႔လိုက္xx အၾကင္နာကိုေမွ်ာ္လင့္xx မင္းသိရဲ့လားxx တမ္းတမိတယ္xx ခ်စ္သူေလးရယ္xx ယူမယ္xx အလြမ္းေလးမ်ားေပးခဲ့ရင္လည္းxx ေပးလိုက္စမ္းxx အနမ္းလို႔ကိုယ္သတ္မွတ္မယ္xx ရွင္သန္ခ်ိန္တိုင္းxx ကိုယ္ေစာင့္ရဦးမယ္xx အခ်စ္အတြက္ xx တစ္ေန႔ေတာ့ ေပ်ာ္ခ်င္တယ္xx ကိုယ့္ရဲ့ဘ၀မွာxx ေပ်ာ္ႏိုင္မလားxx အသည္းေလးမ်ားခြဲလည္းxx ကိုယ္ခြင့္ျပဳမွာxx ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔တြဲလည္းxx ကိုယ္ခြင့္လႊတ္တာxx အို xx သူမသိဘူးxx အခ်စ္ဦးမို႔ပါxx ဘယ္အခ်ိန္မွာ အခ်စ္မ်ား xx ကိုယ့္အတြက္လည္းxx ကိုယ့္ခ်စ္သူနားလည္ပါxx ျပန္လာႏိုင္မလားxx အတုန္႔အလွည့္အခ်စ္ေတြxx အၿပီးသတ္ပိုင္ခ်င္တယ္xx ကိုယ္သိပ္ခ်စ္လို႔ကြယ္xx အပိုင္ရခ်င္တယ္xxxxxxx  ဒါက ခ်စ္ ရသေလာက္ေပါ့ကိုကို၊ အဲ့သီခ်င္းထဲကလို ခ်စ္က ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔မွတ္လိုက္ေပါ့ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္ ရႊတ္”

“ေနာက္တစ္ပုဒ္ဆိုျပဦးမယ္ေနာ္”

“အင္း”

“နားလို႔ေနႏိုင္တယ္xx ခြင့္မေတာင္းလည္း လာႏိုင္တယ္xx လိုရာသြားလို႔ အေမာအပန္းေလးေတြေျဖဦးကြယ္xx မင္းအတြက္ဘာလိုလဲxx ေျပာပါျဖည့္စြမ္းမယ္xx ဒီအရိပ္မွာေပ်ာ္သလို အကန္႔အသတ္မထားဘူးကြယ္xx ထားခဲ့ႏိုင္ပါတယ္xx လိုရာသြားခြင့္မပန္နဲ႔xx လာစဥ္ကတည္းက ေခတၱခဏပါသိထားတယ္xx ႏႈတ္ဆက္မေနနဲ႔ၾကြင္းသူရင္ကြဲမယ္xx လာစဥ္ကလိုျပန္ရင္xx အလိုက္သင့္ေလးေပါ့ကြယ္xx သြားခြင့္ျပဳတယ္xx ဒီပင္ယံကို မခင္တြယ္xx စြန္႔လႊတ္တိမ္ညြန္႔ထက္ကိုတက္သြားလည္းxx ဒီပင္ယံကို မင္းတမ္းတလိမ့္မယ္xx ဒီရင္ခြင္လို ၾကင္နာျခင္းမ်ိဳးxx ခိုနားဖို႔ရွာေဖြရင္းနဲ႔xx ဒီရင္ခြင္ကိုတစ္ခ်ိန္မွာ မင္းသတိရလိမ့္မယ္xx ျပန္သာျပန္ပါငွက္ကေလးရယ္xx လိုရာအေတာင္မေညာင္းသေရြ႔ေတာ့xx ဟိုးအေ၀းပ်ံပါကြယ္xx မင့္လမ္းေတြ အစဥ္ေျဖာင့္ျဖဴးေစxx ဆုေတာင္းမယ္xxxxxxx၊ ႀကိဳက္လားကိုကို”

ကိုကို႔ဘက္က မီးစိမ္းေလးေပ်ာက္ေနတာေတြ႔ရသည္။ ကိုယ္ဆိုျပေပးသည့္ သီခ်င္းစာသားေလးရဲ့အေပၚမွာ ကိုကို႔မက္ေဆ့ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ “ခ်စ္သီခ်င္းဆိုတာေကာင္းလို႔ ကိုကိုအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ” တဲ့။ သိပ္ကိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ကိုကိုပါလား။

ကိုကိုက ညမွာ ေစာေစာအိပ္တတ္သည္။ ေန႔တုန္းက တစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္ထားရျခင္းေၾကာင့္ ပင္ပန္းၿပီး ေဖ့ဘုတ္ကို အၾကာႀကီးမသံုးႏိုင္ဘူးဟုဆိုသည္။ ကိုယ္တိုင္က ကိုကိုပင္ပန္းမွာစိုးေသာ္လည္း ကိုကိုနဲ႔ တစ္ညလံုး စကားေတြ ေျပာေနခ်င္သည္။ ကိုကိုအိပ္ေတာ့မည္ဆိုတဲ့အခါ ကိုယ့္မွာ အားမလုိ အားမရျဖစ္ေနတတ္သည္။ ကိုယ္က ကိုကိုနဲ႔ စကားေတြ တစ္ညလံုးေျပာခ်င္ေပမဲ့ ကိုကိုအပင္ပန္းသက္သာတာေပါ့ဆိုၿပိး စိတ္ကို ေျဖသိပ္ရသည္။ ကိုကိုက အိပ္ေတာ့မည္ဆိုတဲ့ အခါတိုင္း “ဆုေပးေလ” ဆိုၿပီး မေမ့တမ္းေျပာတတ္သည္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကိုေက်နပ္ေစရန္ “အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစ၊ အိပ္မက္ထဲမွာ ခ်စ္နဲ႔ကိုကို ခ်စ္ရည္လူးေနပါေစ၊ ကိုကို႔ကို ခ်စ္က အနမ္းေလးနဲ႔ေခ်ာ့သိပ္တယ္ အာဘြား” လို႔ ဆုေပးေခ်ာ့သိပ္တဲ့အခါတိုင္း ကိုကိုက “ခ်စ္က အရမ္းလိမၼာတယ္ကြာ အရမ္းခ်စ္တယ္သိလား” ဆိုၿပီး ျပန္ျပန္ေျပာတတ္သည္။

တစ္ခါတစ္ခါမွာလည္း ကိုကိုက ကိုယ္စကားေတြေျပာေကာင္းေနလြန္းတာေၾကာင့္ ပင္ပန္းလို႔ပင္ပန္းမွန္းမသိပဲ ေစာေစာအိပ္ရမည္ကိုေမ့ေနတတ္သည္။ ထိုအခါ ကိုယ္က ကိုကို႔ကို ပင္ပန္းမွာစိုးတာေၾကာင့္ ေစာေစာအိပ္ခိုင္းရသည္။ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုကိုက “ခ်စ္အိပ္ဆိုအိပ္ပါ့မယ္ခ်စ္” ဆိုၿပီး ေျပာစကားကိုနာခံသည္။ အဲ့ဒီအခါ ကိုကိုက ညမအိပ္ခင္ေလးမွာ ေျပာေနက်စကားကိုေမ့ေနတတ္သည္။ သည္ေတာ့ ကိုယ္က အစေဖာ္ေပးရသည္။

“မအိပ္ခင္ေလးမွာ ကိုကိုေျပာေနက်စကားေလးကိုေျပာေလကိုကို”

ကိုကိုက ေမ့ေနျခင္းေၾကာင့္ စဥ္းစားရခက္ေနသလိုလို၊ ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတတ္သည္။

“ခ်စ္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္”

“မဟုတ္ဘူးကိုကို၊ တျခားဟာ”

“ခ်စ္ေနေကာင္းပါေစ”

“မဟုတ္ေသးဘူး”

“ခ်စ္ေကာင္းသာညပါ ဂြတ္ဒ္ႏိုက္”

“ဒါလည္းမဟုတ္ေသးဘူးကိုကိုရ”

“ကိုကိုေမ့ေနလို႔ ခ်စ္စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္”

“ဟြန္း “ခ်စ္ဆုေပးေလ”လို႔ ေျပာရမွာ”

“ေၾသာ္ ခ်စ္ ကိုကိုအိပ္ေတာ့မယ္ဆုေပးေလ”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ကိုကိုအိပ္မက္လွလွမက္ပါေစ၊ အိပ္မက္ထဲမွာ ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ ခ်စ္ရည္လူးေနပါေစ”

“ခ်စ္ကအရမ္းလိမၼာတယ္ကြာ”

“ကိုကို႔ကို အနမ္းေလးနဲ႔ ေခ်ာ့သိပ္မယ္ေနာ္၊ အာဘြား၊ အာဘြား၊ ကစ္ ကစ္”

တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း ကိုကိုေျပာသည့္ စကားမ်ားက စာလံုးေပါင္းမွာေနျခင္းေၾကာင့္  “ခ်စ္ေရးျပ ေျပာျပတာေတြကိုၾကည့္ၿပီး စာလံုးေပါင္းကို အတုယူေနာ္” လို႔ ေျပာျပေတာ့ ကိုကိုက ဂရုစိုက္လာပံုရသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ကိုကို႔စာလံုးေပါင္းေတြက အေတာ္အသင့္မွန္ကန္လာတာေတြ႔ရသည္။

ကိုကိုက စကားနည္းသည္။ စကားသိပ္မတတ္သည္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုမွန္သည္ေပါ့။ စကားေတြကို တတြတ္တြတ္ေျပာတာမ်ိဳး မလုပ္တတ္။ ကိုယ့္ဘက္က စကားကိုသာ ေစာင့္ေနတာပါဟု ခဏခဏေျပာတတ္သည္။ စကား၀ိုင္းမွာေျခာက္ကပ္မေနေစရန္ ကိုယ့္ဘက္ကပဲ စကားစေဖာ္ေပးရသည္ကမ်ားသည္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကိုပ်င္းမေနေစရန္ စကားစ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးရွာၾကံၿပီးေျပာရသည္။

“ကိုကို႔မွာ အရင္က ခ်စ္ရဖူးတဲ့သူရွိလားဟင္၊ ရွိရင္ သူ႔အေၾကာင္းေျပာျပပါလား၊ ခ်စ္နားေထာင္ခ်င္တယ္”

“ခ်စ္သူေတာ့ ရွိခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ မေျပာျပခ်င္ပါဘူး”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲကိုကိုရ”

“ေျပာျပရင္ ခ်စ္က ကိုကို႔ကို ဆက္မခ်စ္ေတာ့မွာေၾကာက္လို႔”

“ေၾသာ္ ကိုကိုကလည္း ကိုကိုေတာင္ ခ်စ္မွာ အရင္ရည္းစားရွိမွန္းသိတာေတာင္မွ နားလည္ေပးၿပီး ဆက္ခ်စ္ေနေသးတာပဲ မဟုတ္လား၊ ကိုကိုေတာင္ နားလည္ေပးမွေတာ့ ခ်စ္က ဘာလို႔ နားလည္မေပးႏိုင္ရမွာလဲၿပီးေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နားလည္မႈအျပည့္အ၀ရွိမွ အခ်စ္က ခိုင္ၿမဲတာေလကိုကိုရဲ့”

“ဒါဆိုေျပာျပမယ္ ခ်စ္နားေထာင္ေနာ္”

“အင္း”

“ကိုကိုက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ခဲ့ဖူးတာပါ”

မိန္းကေလးဆိုလို႔ ကိုယ့္ရင္ထဲ နည္းနည္းေတာ့ ၀မ္းနည္းမိသြားသည္။ ကိုကိုမ်ား Straight  တစ္ေယာက္မ်ားလားလို႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေျဖသာရာရွိေနျခင္းေၾကာင့္ စိတ္က လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသြားသည္။ ကိုယ္ေတြ႔ဖူးသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ေသာေဂးေတြက မိန္းကေလးေတြကို ခ်စ္သူအျဖစ္တြဲခဲ့ေပမဲ့ မိန္းကေလးေတြကို စိတ္နာၿပီး ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္မရျခင္းေၾကာင့္ မိန္းကေလးေတြကို လမ္းခြဲလိုက္ရသည့္အျဖစ္မ်ိဳး မ်ားစြာလည္းရွိသည္။ ကိုကိုလည္း အဲ့လို လူစားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ေပမေပါ့။

ကိုကိုက သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့တယ္၊ သူက ကိုကို႔ထက္(၂) ႏွစ္ႀကီးတယ္၊ အဲ့ဒီတုန္းက ကိုကိုက ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာေလ၊ (၁၅) ႏွစ္ပဲရွိေသးတာေပါ့၊ သူက ကိုကို႔ိကိုေျပာတယ္၊ သူ႔ကို လာခိုးပါလို႔ေလ၊ ကိုကိုက ငယ္ေသးေတာ့ မလိုက္ႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာလိုက္တယ္၊ ေစာင့္ပါလို႔လည္း ေျပာလိုက္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူက ကိုကို႔ကို မေစာင့္ဘူး၊ သူက ေယာက်္ားယူသြားတာေလ၊ ခုေတာ့ ကေလးေတာင္ ႏွစ္ေယာက္ရေနၿပီ၊ ကိုကိုအရမ္း၀မ္းနည္းတာပဲ၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြးမိရင္ မ်က္ရည္က်တယ္၊ သူက ကိုကို႔အေပၚရက္စက္ခဲ့လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ အခု ကိုကိုဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး”

ကိုကုိအဲ့လိုေျပာေပမဲ့ တကယ္ေကာျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ အစက ကိုယ့္မွာ ေဂးစိတ္အေျခခံရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ကိုကိုမသိတာလား။ ဒါမွမဟုတ္မေျပာတတ္တာလား။ ကိုကို႔ကို နဂိုက ေဂးစိတ္ရွိခဲ့သလားလို႔ေတာ့ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့မေမးပါ။

“ဒါဆို ကိုကို Bisexauial ေပါ့ေနာ္”

“ဟင္ ဘာလဲခ်စ္”

“အင္း ကိုကိုဘယ္သိမွာလဲ၊ ေလာကမွာ ေဂးေတြက အမ်ိဳးအစား တစ္မ်ိဳးတစ္မ်ိဳးစီ ရွိၾကတယ္၊ အဲ့ဒီအထဲမွာ ကိုကိုက Bisexauial ဆိုတဲ့ ေယာက်္ားေရာ မိန္းမေရာ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို ေမတၱာသက္၀င္ခ်စ္ခင္တဲ့ လူစားမ်ိဳးပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ ဟုတ္တယ္မလားကိုကို”

“ကိုကိုမသိဘူး၊ အခုေတာ့ ကိုကိုမိန္းကေလးေတြကို စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူးေလ”

“အင္းပါ၊ ကိုကိုသိေအာင္ခ်စ္ နည္းနည္းေလာက္ ေျပာျပမယ္ေနာ္၊ ေျပာရင္ေတာ့ နည္းနည္းရိုင္းမယ္ေနာ္၊ Botton၊ Botton Top၊ Versatile၊ Versatile Top၊ Bisexauial (ဒါမွမဟုတ္) Top Only (or) Top ဆိုၿပီး သံုးမ်ိဳးရွိတယ္”

Role တစ္ခုဆီရဲ့ ကိုယ့္လိင္စိတ္အရ ျဖစ္တည္လာတဲ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကိုေျပာျပၿပီးေနာက္ “အဲ့ဒီေတာ့ ကိုကိုက ဘာရိုးလဲဟင္” လို႔ေမးလိုက္သည္။

“မေျပာတတ္ဘူးခ်စ္”

“ဟြန္း ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္အေျခအေနေတာင္ ကိုယ့္ဖာသာမသိဘူးလား၊ ခ်စ္ကေတာ့ Versatile ပဲ”

“ကိုကိုလည္းအဲ့ဒါထင္တာပဲ”

“တကယ္လားကိုကို ခ်စ္အရမ္း၀မ္းသာတာပဲ၊ တစ္ခ်ိဳ ့ေျပာေနၾကတာၾကားဖူးတယ္၊ ဟိုမုိအခ်စ္မွာ အခ်စ္ေတြခိုင္ၿမဲဖို႔ Role အလိုက္ သီးသန္႔ရွိတယ္တဲ့ေလ၊ Botton ၊ Botton Top နဲ႔ Bisexauial (ဒါမွမဟုတ္) Top Only (or) Top ကမွ အခ်စ္ေတြခိုင္ၿမဲမယ္တဲ့၊ Versatile က Versatile အခ်င္းခ်င္းမွ အခ်စ္ေတြခိုင္ၿမဲမွာတဲ့ ၊ အဲ့လိုမဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ အခ်စ္ေတြက ခိုင္ၿမဲမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာေနၾကတယ္၊ ခ်စ္ကေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ Role ဘယ္လိုပဲကြာျခားေနေန ခ်စ္ေနမွာပါပဲ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုကလည္း ခ်စ္လိုပဲ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ခ်စ္မွာပါပဲ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ကိုကို႔ကိုခ်စ္တာ”

“ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာကြာ”

တစ္ခါ ကိုကိုက ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ပါ၊ ခ်စ္မ်က္ႏွာေလးကိုအရမ္းျမင္ဖူးခ်င္လို႔ပါဆိုၿပီး Skype အေကာင့္ေလးလုပ္ေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္လက္ေတာ့ပ္က အေပါစားမို႔ထင္ရဲ့ ဖြင့္လို႔မရခဲ့ပါဘူး။ ကိုကိုသိပ္ျမင္ခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ့မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို Skype မွာ ျမင္ဖူးခ်င္တာပါပဲေလ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရက္ေတြကုန္လြန္လာေတာ့ ညတာ၀န္လည္း ၿပီးဆံုးသြာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုနဲ႔ ညအခ်ိန္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္စကားေျပာခြင့္မရေတာ့ေပ။ ေန႔မ်ားမွာသာ မရွိမဲ့ရွိမဲ့အခ်ိန္ေလးေတြကိုဖဲ့ၿပီး ခ်စ္ေၾကာင္း လြမ္းေၾကာင္း သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္းေျပာရေတာ့သည္။

တစ္ေန႔က ကိုယ့္အိမ္ေရွ ့ဆီ စာပို႔သမားေရာက္လာသျဖင့္ အံ႔ၾသလြန္းမက အံ႔ၾသေနမိသည္။ ကိုယ့္အိမ္ကို ဘယ္တုန္းကမွ စာပို႔သမားေရာက္မလာဖူးခဲ့။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင္ အံ႔ၾသရျခင္းျဖစ္သည္။ စာႏွင့္အတူ အထုပ္အပိုးတစ္ခုလည္းပါသည္။ ထိုအထုပ္အပိုးေလးကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟမ္းဆက္ကေလးျဖစ္ေနသည္။ အျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္ သိပ္ကိုလွပလြန္းေနသည္။ စာေလးကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ခ်စ္အတြက္ ကိုကို႔ရဲ့လက္ေဆာင္” တဲ့။ ကိုကိုမေလးကေန ပို႔လိုက္တာပါလား။ ေတာ္ေတာ္ကိုလွ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္မ်ားတဲ့ကိုကိုပါပဲေလ။ လက္ေဆာင္ေလး၀ယ္ေပးမယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ပါးစပ္လည္းမဟခဲ့။ ခုမွပဲသတိရေတာ့သည္။ “ခ်စ္ဆီကို ကိုကိုဘယ္လိုလာရမွာလဲဟင္” ဆိုၿပိး လိပ္စာေလး ေတာင္းခဲ့ေသးတာပဲ။ ကိုကိုက ဒီလိုက်ေတာ့ ညာဏ္မ်ားတတ္သား။ ခုလို ကိုကို႔ဆီက လက္ေဆာင္ေလး ရခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာရသည္။ ကိုကို႔ကိုလည္း ပိုခ်စ္သြားမိသည္။ အစကတည္းက ကိုကို႔ဆီက ဒီလိုလက္ေဆာင္မ်ိဳးေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့မိေသးတာပဲ။ အလိုက္သိတတ္တဲ့ကိုကိုပါလားရယ္လို႔။

ေနာက္ေန႔ ေဖ့ဘုတ္မွာ ကိုကို႔ဆီက လက္ေဆာင္ရျခင္းေၾကာင့္ ၀မ္းသာေၾကာင္း အရမ္းႀကိဳက္ေၾကာင့္ အရမ္းခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ကိုကိုက ေမးလာသည္။

“ကိုကိုက ဘာျဖစ္လို႔ ေပးတာလဲ ခ်စ္သိလား”

“ခ်စ္လို႔ေပါ့” လို႔ေျပာမယ္မွန္းသိေပမဲ့ ကိုကိုေျပာတာကိုၾကားခ်င္မိသည္။

“မသိဘူးကိုကို၊ ေျပာျပပါလား၊ ခ်စ္က ၀ယ္ေပးပါလို႔လည္း မေျပာပဲနဲ႔”

“ခ်စ္ကို ခ်စ္လို႔ေပးတာေပါ့ခ်စ္ရဲ့”

“ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ”

“ေက်းဇူးပါပဲခ်စ္”

“ခ်စ္ေျပာရမဲ့စကားကို ကိုကိုေျပာတယ္ေနာ္၊ ကိုကို႔ကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုကို”

“ခ်စ္ကို ေပးခြင့္ရတာနဲ႔တင္ ကိုကိုေက်နပ္ပါၿပီခ်စ္”

“ကိုကို”

ေခၚလိုက္သည္။

“ဘာလဲခ်စ္ ေျပာေလ”

“အာဘြား”

“ဟဲဟဲ ေပ်ာ္လိုက္တာ၊ ကိုကိုကလည္း ျပန္နမ္းမယ္ေနာ္ခ်စ္၊ ခ်စ္ေရ အာဘြား ကစ္ကစ္”

“ေပ်ာ္လိုက္တာကြာ”

“ဟဲဟဲ”

“ငွဲငွဲ”

“ငွက္ငွက္”

ကိုိုကိုက အဲ့လိုပဲ။ ကိုယ့္က စလိုက္ ေနာက္လိုက္ရင္ ျပန္ျပန္ၿပီးေနာက္တတ္သည္။ အဲ့လို ျပန္ျပန္ေနာက္တတ္သည့္ ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။

ေသာၾကာေန႔မွာ လစာထုတ္ရက္က်တာမို႔ ကိုယ့္လစာေလးနဲ႔ မိဘေတြရဲ့စား၀တ္ေနေရး သိပ္မေလာက္ငေပမဲ့ ကိုကို႔အတြက္ လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခု၀ယ္ေပးခ်င္လွသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ နံနက္ပိုင္း ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် ႏြားေခ်းက်ဳံး၊ ေရစည္တိုက္(လွည္းနဲ႔ေရခပ္) ၊ ႏြားစာရိတ္အလုပ္္္ကုိ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီး ေန႔လယ္ခင္း ေနအရမ္းမပူခင္(၈)မိုင္ေ၀းတဲ့ၿမိဳ့ကေလးဆီ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔သြားျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္မွာက လမ္းထြက္ရင္ အလွအပကေလး ျပင္သြားရမွေက်နပ္တဲ့ စိတ္ကေလးရယ္၊ ေခတ္မီမီ၀တ္တတ္တာရယ္ေၾကာင့္ emami လိမ္း၊ သံလြင္ဆီလိမ္း၊ ဂ်ိဳင္းေတာ့ဆြတ္၊ စကင္းနီ ၾကပ္ၾကပ္ေလး၀တ္ၿပီး လူငယ္ဆန္ဆန္သြက္သြက္လက္လက္ေလးျဖစ္ေနေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္အခ်ိဳ ့ရဲ့မ်က္၀န္းေတြက ကိုယ့္ဆီေရာက္ေနၾကသည္။ လူၾကည့္ခံရတာ စိတ္ထဲ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာေပမဲ့ ကိုယ့္အမူအယာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဂးတစ္ေယာက္ရဲ့အျပဳအမူေတြမေပၚေပါက္ေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္တာ၊ မ်က္ႏွာအမူအယာလုပ္တာ၊ စကားေျပာတာကအစ အေတာ့္ကိုဂရုစိုက္ရသည္။ ကိုယ့္ကိုၾကည့္ေနၾကသူေတြက မိန္းကေလးေတြတင္မက ေယာက်္ားေလးေတြလည္း ပါၾကသည္။ မိန္းကေလးေတြက ကိုယ့္ကိုၾကည့္တာက်ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေပမဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြက်ေတာ့ စိတ္ထဲ နည္းနည္းထင့္ေနသည္။ သူတို႔ကိုယ့္ကို ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ၾကည့္သလဲလို႔။ ကိုယ့္အမူအယာေတြက မိန္းမပံုေပါက္ေနလို႔မ်ား၊ အေျခာက္တစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ၾကည့္ၾကေလသလားလို႔ စိတ္ထဲက မလံု႔တလံုထင့္ေနမိသည္။ ခုလိုျဖစ္ရသည္က ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ မလံုတာလည္းပါမည္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္း သိသူတစ္ေယာက္မွမရွိၾကပါ။ မိဘေတြတင္မက အလုပ္ထဲက အလုပ္အတူတူလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပင္မသိၾက။ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ဟာ သိပ္ကိုေခ်ာေမာလြန္းလို႔ၾကည့္ၾကတာပဲျဖစ္မည္။ ဖက္ရွင္ကို လွလွပပ၀တ္တတ္တာေၾကာင့္လည္းျဖစ္မည္။ ကိုယ့္အလွကို အားက်တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္။ ကိုယ့္ရုပ္ကိုက အိႏၵိယမ်က္ႏွာ၊ ကိုးရီးယားကိုယ္လံုးစပ္ထားျခင္းေၾကာင့္ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံုထူးျခားဆန္းျပား လွပေနတာေၾကာင့္လည္းျဖစ္မည္။ ကိုယ္က အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ ေခ်ာသူလား။

ၿမိဳ ့ေသးေသးေလးမွာ ေစ်းက တစ္ခုတည္းရွိတာေၾကာင့္ ေစ်း၀ယ္သူေစ်း၀ယ္သားမ်ားျဖင့္ အေတာ္ေလးစည္ကားေနသည္။ ေစ်းေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ားေလးေတြက ကိုယ့္ကို လွည့္လွည့္ၾကည့္သြားၾကသည္။ မိန္းကေလးေတြကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့ကိုယ့္ကို ၾကည့္ေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို သနားစိတ္လည္း၀င္မိပါသည္။ ေစ်းထဲ ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ရင္း ကိုကို႔ကို ဘာ၀ယ္ေပးရရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားရတာ အေတာ့္ကို ဦးေႏွာက္စားသည္။ ေနာက္မွပဲ ကိုကိုနဲ႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဆင္တူေလး၀တ္ဖို႔ရာအတြက္ ၀ယ္လိုက္မည္ဟု စိတ္ကူးလိုက္သည္။ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အကြက္လက္တိုေလးကို၀ယ္လိုက္သည္။ ကိုကိုနဲ႔သာ ဆင္တူေလး၀တ္ခြင့္ရရင္သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲဟု ေတြးလိုက္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၀ယ္လာသည့္ အကၤ ်ီေလးကို မိဘေတြကိုမျပပဲ အိမ္ေပၚအေျပးတက္ၿပီး ေသတၱာထဲ လံုလံုျခံဳျခံဳသိမ္းထားလိုက္သည္။ မိဘေတြသိရင္ အဆူခံရမွာ က်ိန္းေသသည္။ မိဘေတြက အ၀တ္အစား၀ယ္တာသိပ္မႀကိဳက္။ ေငြကိုျဖဳန္းတီးရာက်သည္ဆိုၿပီး ဆူတတ္သည္။ အ၀တ္အစား၀ယ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ လစာထဲက အေတာ္ေလ်ာ့သြားသည္။ စုထားတာပါဆိုၿပီး လိမ္ထားလိုက္ရသည္။

တစ္ခါတုန္းက ေဖ့ဘုတ္က ေကာ္မန္႔ေဘာက္မွာ တျခားသူမ်ားနဲ႔အခ်င္းမ်ားၿပီး ရန္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ရန္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ကိုကို႔ကိုေျပာျပေတာ့ ကိုကိုက “ခ်စ္ အဲ့ဒီေကာင္က ဘယ္ေကာင္လဲ၊ ခ်စ္ကို အဲ့လိုေျပာတာကိုကိုမခံဘူး” ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘက္မွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးတဲ့ ကိုကုိ႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။

တစ္ခါမွာ ကိုကိုက အိမ္မႈကိစၥအ၀၀၊ ဇနီးမယားအလုပ္ေတြကို အကုန္လုပ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။ အဲ့လိုေျပာျပျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုဟာ မိန္းမျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေဂးမ်ားလားဆိုၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္မိသြားသည္။

“ကိုကိုက မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္ရွိသလားဟင္”

“ခ်စ္နဲ႔ဆိုရင္ ရွိတယ္”

“ဒါဆို တစ္ခါတေလမွာ ကိုကိုက မိန္းမလို ၀တ္ခ်င္စိတ္ရွိလားဟင္”

“မိန္းမလိုေတာ့ မ၀တ္ခ်င္ပါဘူး၊ ခ်စ္က ၀တ္ခိုင္းရင္ ၀တ္ပါ့မယ္ခ်စ္”

ကိုကို႔စကားေၾကာင့္ ရယ္ခ်င္မိသြားသည္။ ကိုယ့္ကို ကိုကိုကStraight တစ္ေယာက္လို႔မ်ား ျမင္ေနမိသလား။ ေဂးမဟုတ္တဲ့ ေယာက်္ားစစ္စစ္တစ္ေယာက္လို႔မ်ား ထင္ျမင္မိေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေဂးေတြက Straight ေတြကိုမွ ခ်စ္ရမယ္မွတ္ေနသလား။ ေဂးအခ်င္းခ်င္းခ်စ္မွ အခ်စ္ေတြက ခိုင္ၿမဲမယ္ဆိုတာ ကိုကိုမသိဘူးလား။ ေနာက္ပိုင္း စိုးရိမ္စိတ္ကေလးလည္း ၀င္လိုက္မိသည္။ ကိုယ္က ေဂးဆိုေတာ့ တစ္ခါတေလ အမူအယာေတြက မိန္းမဆန္ေနတတ္သည္။ မိန္းမဆန္ေနတဲ့ကိုယ့္ကို ကိုကိုက ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလားရယ္လို႔။ ကိုကိုက ကိုယ့္ကို ေယာက်္ားစစ္တစ္ေယာက္လို႔ ျမင္ေယာင္ၿပီးခ်စ္တာဆိုေတာ့ေလ။

“ကိုကုိရယ္ ကိုယ္က ေယာက်္ားေလးကိုခ်စ္တိုင္း လိင္တူကိုစိတ္၀င္စားတိုင္း မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္ရွိသြားတာမဟုတ္ပါဘူး၊ လိင္တူစိတ္၀င္စားေပမဲ့ မိန္းမျဖစ္ခ်င္လံုး၀မရွိတဲ့ လူစားေတြလည္း ရွိေသးတယ္ေလကိုကို၊ ခ်စ္က အဲ့လိုလူစားမ်ိဳးပဲ၊ ကိုကုိကေကာ ဘယ္လိုလဲဟင္”

“ခ်စ္လိုပဲထင္တာပဲ”

“ခ်စ္က  မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္မရွိေပမဲ့ တစ္ခါတေလမွာ အမူအယာေတြက မိန္းမဆန္ေနတတ္တယ္၊ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုကိုခ်စ္ကို ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလားဟင္”

“ခ်စ္ႏိုင္ပါတယ္ခ်စ္”

“ခ်စ္တို႔လိုေဂးေတြဟာ မိန္းမေတြကိုလံုး၀ စိတ္မ၀င္စားတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို မိန္းမအျဖစ္ လံုး၀မျမင္ေစလိုဘူး၊ ဒါေပမဲ့လည္း ကိုယ္က ေယာက်္ားလည္း သိပ္မစစ္၊ မိန္းမလည္း မဟုတ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုထူေထာင္ရာမွာ ကိုယ္က မိန္းမေနရာမွာလည္း ေနေပးရမယ္၊ ေယာက်္ားေနရာမွာလည္းေနေပးရတယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္က ကိုကို႔ရဲ့ မိန္းမဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ ေယာက်္ားဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ ကိုကိုကလည္း ခ်စ္အတြက္ ေယာက်္ားဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ မိန္းမဆိုလည္း ဟုတ္တယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကိုေနာက္ဆို မိန္းမလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး၀မေျပာပါနဲ႔ေနာ္”

“ကိုကိုသေဘာေပါက္ပါၿပီခ်စ္”

“ကိုကို႔အေပၚဆရာလုပ္သလိုျဖစ္လို႔ ကိုကိုစိတ္ဆိုးလားဟင္”

“ဆိုးပါဘူး”

“ခ်စ္ေလ ကိုကို႔ကို ေျပာမျပတတ္ေအာင္ခ်စ္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္၊ ကိုကိုလည္းခ်စ္ပါတယ္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တစ္ေန႔ စက္ရံုထဲမွာ သတင္းဆိုးတစ္ခု ၾကားလိုက္ရသည္။ သတင္းဆိုးေပမဲ့ သိပ္ေတာ့ ေသခ်ာမႈမရွိတဲ့ သတင္းပဲျဖစ္သည္။ထိုသတင္းေၾကာင့္ပဲ ၀န္ထမ္းအားလံုး စိတ္ဓာတ္က်ကုန္သည္။ ကိုယ္လည္း အပါအ၀င္ေပါ့။

သတင္းကား အထြက္ႏႈန္း ေႏွးသည့္ စက္ရံုႀကီးအား ပိတ္မည္ဆိုေသာသတင္းပင္ျဖစ္သည္။ တရုတ္ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး အစိုးရစက္ရံုႀကီးအား ပုဂၢလိကစက္ရံုအျဖစ္ေျပာင္းလဲမည္ဟုဆိုသည္။ ၀န္ထမ္းမ်ားအားလံုး နယ္ေျပာင္းရမည္ဟုဆိုသည္။ နယ္မေျပာင္းလိုပါက ၀န္ထမ္းအျဖစ္မွ ႏႈတ္ထြက္ရမည္ဆိုသည္။ အလြန္ပင္ဆိုး၀ါးလြန္းလွသည့္ သတင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသတင္းေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္လည္း လြန္စြာ စိတ္ဓာတ္က်သြားခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္မိဘရပ္ႏွင့္ နီးေသာ အလုပ္ကေလး ဆံုးရႈံးရေတာ့မည္။ နယ္ေျပာင္းပါက မိဘမ်ားႏွင့္ ခြဲခြာရေတာ့မည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့က တိုင္ပင္ေနၾကသည္။ စင္ကာပူသြားၾကမည္၊ ကိုးရီးယားသြားၾကမည္၊ ကုမ္ပဏီ၀န္ထမ္းလုပ္မည္၊ နယ္ေျပာင္းမည္ဆိုၿပီး စဥ္းစားေနၾကသည္။ ကိုယ့္ကိုလည္း တိုင္ပင္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္စိတ္ေတြ ေ၀ခြဲရခက္ေနသည္။ 

ကိုကို႔ကို သတိရလိုက္မိသည္။ ထိုသတင္းက ကိုကိုနဲ႔ နီးစပ္ဖို႔ အေရးဖန္တီးလိုက္ေလသလားဆိုၿပီး ေတြးမိလိုက္ေသးသည္။ ထိုသတင္းမွန္ကန္ခဲ့လွ်င္ ဘယ္မွမသြားလို။ ကိုကို႔ဆီသို႔သာ သြားခ်င္မိသည္။ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူအလုပ္လုပ္ အတူတူေန၊ ခ်စ္ရည္ေတြလူး၊ သားသမိးေတြေမြးၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့ မိသားစုဘ၀ေလးကို လိုခ်င္တပ္မက္မိသည္။

ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ စိတ္ကူးအတိုင္း တကယ္ျဖစ္လာခဲ့တာမ်ိဳးမရွိခဲ့။ ထိုသို႔ ျဖစ္မလာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထိုသို႔ စိတ္ကူးမယဥ္မိေအာင္ ေခါင္းကိုခါလိုက္ရသည္။ ကိုကိုနဲ႔ အလုပ္အတူတူလုပ္ခ်င္တယ္၊ အလုပ္တစ္ခုရွာေပးပါလားလို႔ ေတာင္းဆိုပူဆာရေအာင္ ကိုကို႔ကို အားနာမိသည္။ ကိုကို႔ကို ဒုကၡေပးသလိုလည္း ျဖစ္ေနမည္။ ကိုကို႔ကို ဒုကၡေတြ မေပးခ်င္ပါ။ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္ရမွာပါလိမ့္။ စဥ္းစားရၾကပ္လြန္းသည္။

တကယ္တမ္း ကိုကိုနဲ႔ ေတြ႔ရတဲ့အခါမွာေတာ့ မေျပာပဲမေနႏိုင္ခဲ့။

“ကိုကို ခ်စ္စိတ္ညစ္ေနတယ္”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲခ်စ္၊ ကိုကို႔ကိုေျပာျပပါ”

“ေျပာျပလိုက္ရင္ ကိုကို႔ကို ဒုကၡေပးသလိုျဖစ္ေနမွာစိုးတယ္ကိုကို”

“အာ ခ်စ္ကလည္း၊ ခ်စ္သူေတြဆိုတာ ရယ္စရာရွိရင္ အတူရယ္ရတယ္ ငိုစရာရွိရင္ အတူငိုရတယ္၊ စိတ္ညစ္စရာရွိရင္ အတူေျဖရွင္းၾကရတယ္ေလ”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ အခုခ်စ္တို႔ စက္ရံုမွာ အေျခအေနသိပ္မေကာင္းဘူး၊ စက္ရံုႀကီးကို ပုဂၢလိက စက္ရံုအျဖစ္ေျပာင္းမယ္တဲ့။ ၀န္ထမ္းေတြကို နယ္ေျပာင္းရမယ္တဲ့၊ မေျပာင္းရင္ အလုပ္က ထြက္ရမယ္တဲ့၊ ခ်စ္ကေတာ့ နယ္လည္း မေျပာင္းခ်င္ဘူး၊ မေျပာင္းရင္ အလုပ္ကထြက္ရမွာ ၊ ခ်စ္မွာ အလုပ္လည္း မရွိေတာ့ သိပ္ခက္တာပဲ၊ အိမ္က ေတာင္သူအလုပ္လည္း တစ္သက္လံုး လုပ္မသြားခ်င္ဘူး၊ ေတာင္သူအလုပ္ ၀ါသနာမပါေတာ့ ပ်င္းတယ္ေလ၊ ခ်စ္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္၊ နယ္ေျပာင္းရမွာလား၊ အလုပ္ကထြက္ရမွာလားဟင္”

“ဒါမ်ားခ်စ္ရယ္ ဘာပူစရာလိုေသးလို႔လဲ၊ ကိုကို႔ဆီကိုလာခဲ့၊ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူေနမယ္ေလ”

“လာေတာ့လာခ်င္တာေပါ့ကိုကိုရယ္၊ ကိုကိုေျပာသလို အတူတူေန အလုပ္အတူတူလုပ္ဖို႔က ေျပာသလိုလြယ္ပါ့မလား”

“လြယ္တာေပါ့ခ်စ္၊ ကိုကိုနဲ႔ အလုပ္အတူတူလုပ္မလားပဲေျပာ”

“လုပ္ခ်င္တယ္”

“လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ လုပ္ရမွာေလ၊ ကိုကိုသူေ႒းကိုေျပာေပးမယ္ေလ”

“အင္း၊ ဒါဆို ကိုကုိ ဒုကၡမ်ားေနမွာေပါ့”

“မမ်ားပါဘူး၊ သူေ႒းက အရမ္းသေဘာေကာင္းတာ၊ ကိုကို႔ကို သားအရင္းလို ဆက္ဆံတယ္ေလ၊ ကိုကိုက လုပ္သက္ၾကာလာေတာ့ သူေ႒းက ကိုကို႔ကို ယံုတယ္ေလ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႒းက ျမန္မာလူမ်ိဳးပါခ်စ္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာ စက္ရံုေရာပိုင္တယ္သိလား၊ ခ်စ္ႀကိဳက္တာေရြး၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာလုပ္မလား၊ စက္ရံုမွာလုပ္မလားပဲေျပာ၊ စက္ရံုထဲမွာလည္း ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္”

“တကယ္လားကိုကို၊ ၀မ္းသာလိုက္တာ၊ ခ်စ္ကေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူလုပ္ခ်င္ေပမဲ့၊ နားမေကာင္းေတာ့ စက္ရံုထဲမွာပဲလုပ္ရေတာ့မွာေပါ့”

“ကိုကိုနဲ႔ အတူတူလုပ္ခ်င္ရင္ မေလးစကားေလးနည္းနည္းတတ္ရင္ရၿပီခ်စ္”

“အို မျဖစ္ဘူးကိုကို၊ ခ်စ္မေလးစကားကို မသင္ခ်င္ဘူး၊ ခ်စ္က နားေလးေနတာေလ၊ ဘယ္သူနဲ႔ပဲစကားေျပာေျပာအဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး၊ မေလးလူမ်ိဳးနဲ႔ မေျပာနဲ႔ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ခ်စ္နဲ႔ စကားေျပာရတာ အဆင္မေျပဘူးေလ”

“ေၾသာ္ အဲ့ဒီလိုလား၊ ဒါဆိုရင္လည္း ခ်စ္စက္ရံုထဲပဲလုပ္ေတာ့ေပါ့ေနာ္၊ ကိုကိုသူေ႒းကိုေျပာေပးပါ့မယ္”

“ေနဦးကိုကို၊ ကိုကိုတို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ နားေကာင္းတာမေကာင္းတာ၊ မေလးစကားတတ္တာမတတ္တာနဲ႔ မဆိုင္တဲ့ အလုပ္ေကာ မရွိဘူးလား၊ ပန္းကန္ေဆးတာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာမ်ိဳးေပါ့”

“ခ်စ္က အဲ့ဒီအလုပ္ေတြ လုပ္ခ်င္ပါ့မလား”

“လုပ္ခ်င္ပါတယ္ကိုကို၊ ခ်စ္က ဘာအလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္၊ အလုပ္တစ္ခုရဖို႔ပဲအေရးႀကီးတယ္ေလ”

“ေကာင္းၿပီေလ၊ ဒါဆို ခ်စ္ အခုကတည္းက ျပင္ဆင္ထားပါေနာ္၊ ျပင္ဆင္ၿပီးလို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ ကိုကို႔ကိုေျပာေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို၊ ခ်စ္မိဘေတြကိုေရာ တိုင္ပင္ရဦးမွာ၊ မိဘေတြက လႊတ္ပါ့မလားမသိဘူး၊”

“ဟုတ္သားပဲ လႊတ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရမွာေပါ့ခ်စ္”

“အင္းေပါ့၊ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူလုပ္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္ကိုကို”

“ဒါေပါ့ခ်စ္ရဲ့၊ ေန႔တိုင္း အလုပ္အတူတူသြားရမွာ၊ ထမင္းအတူတူစားရမွာ၊ ညတိုင္းလည္း ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာေနရမွာ သိၿပီလား”

“ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ အဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ခ်စ္က အိမ္အလုပ္ေတြလုပ္မယ္၊ ထမင္းခ်က္မယ္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္မယ္၊ ၾကမ္းတိုက္မယ္၊ အိမ္မႈကိစၥမွန္သမွ် ခ်စ္အကုန္လုပ္မယ္ေနာ္”

“တူတူလုပ္မယ္ေလခ်စ္”

“မရဘူး၊ ခ်စ္ပဲအကုန္လုပ္္မွာ ၊ ကိုကိုက ဗိုက္ႀကီးပူၿပီး ကေလးေမြးေပး ဟုတ္ၿပီလား၊ ေမြးေပးမွာလားကိုကို”

“ေမြးေပးမွာေပါ့”

“ဒါဆို ခ်စ္မလာခင္ ကေလးေမြးဖို႔ အေပါက္ေဖာက္ထား”

“ေဖာက္ထားမယ္ေနာ္”

“ဘယ္နားေဖာက္မွာတုန္းကိုကိုရ”

“သိဘူးေလ၊ ခ်စ္က ဘယ္နားေဖာက္ေစခ်င္တာလဲ”

“ဘယ္နားမွမေဖာက္ရဘူး၊ ပါးစပ္ကေနပဲေမြးေပးေတာ့”

“ဟုတ္ပါၿပီ ခ်စ္သေဘာပါပဲ”

“ေတာ္ေတာ္လိမၼာလိုက္တဲ့ကိုကိုပဲ”

“ ခ်စ္ ရႊတ္”

“ခ်စ္လည္း ျပန္နမ္းမယ္ေနာ္ ကိုကုိ ရႊတ္ ရႊတ္”

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

အိမ္ေရာက္ေတာ့ စက္ရံုကအေျခအေနအေၾကာင္း၊ မေလးရွားကသူငယ္ခ်င္းက အလုပ္ေပးမည္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မိဘေတြကို ေျပာျပေတာ့ ေလွ်ာေလွ်ာလွ်ဴလွ်ဴပင္ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ ဟုတ္ေပမွာပဲ။ ကိုယ္က မိဘေတြက ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္လို႔ ေက်ာင္းကိုဆက္မထားတဲ့ၾကားက ဇြတ္ပင္ တကၠသိုလ္အထိဆက္တက္ေနခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္သူအလုပ္က ပင္ပန္းဆင္းရဲၿပီး ၀င္ေငြနည္းျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို သူမ်ားေတြလို မေလးရွားသြားၿပီး ေငြရွာေစလိုသည္။ ဘြဲ႔တစ္ခုေတာ့ ရေအာင္ယူၿပီးမွ စဥ္းစားမည္ဟုအေၾကာင္းျပကာ ေက်ာင္းကိုသာ ဆက္တက္ေနခဲ့သည္။ ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့လည္း ကိုယ့္ရြာနားက စက္ရံုေလးမွာ ၀န္ထမ္းေတြေခၚေနျခင္းေၾကာင့္ အလုပ္ရသြားခဲ့သည္။ အလုပ္ကေလးကလည္း လစာနည္းလြန္းတာေၾကာင့္ မိဘေတြက ကိုယ့္အလုပ္ကို သိပ္အထင္မႀကီးၾက။ ခုေတာ့ မေလးရွားသြားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ေတာ့ စိတ္ခ်ရပါ့မလားလို႔ပင္မေျပာပဲ လိုက္ေလ်ာခဲ့သည္။ ခုလိုလိုက္ေလ်ာတဲ့ မိဘေတြကို နည္းနည္းေတာ့ စိတ္နာမိသည္။ ကိုယ့္သားေလးတစ္ေယာက္ နားေလးေနတဲ့အျဖစ္ကိုပင္ ေမ့ထားတာကပိုဆိုးသည္။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ နားေလးေနတဲ့ကိုယ့္သားေလးတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒုကၡေရာက္ေနမလဲလို႔ပင္မေတြးၾက။

ကိုယ္ကေတာ့ ကိုကိုရွိေနမယ္ဆိုေပမဲ့ ေၾကာက္ရႊံ ့စိတ္ေတြကေတာ့ ရွိသည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္အတြက္ မေၾကာက္ေအာင္ သတိၱေတြေပး၊ ေဖးမလမ္းျပေပးမဲ့သူျဖစ္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းရေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မိဘမ်ားက ခြင့္ျပဳသည့္အေၾကာင္း ကိုကို႔ကို ေျပာျပလိုက္သည္။ ကိုကိုအင္မတန္၀မ္းသာေၾကာင္း ေျပာျပေပမဲ့ ကိုယ့္မွာေတာ့ မေလးကိုလာဖို႔ရာအတြက္ ဘယ္လိုျပင္ဆင္ရမည္မသိတာေၾကာင့္ ၀မ္းမသာႏိုင္။

“ခ်စ္ဘယ္လိုျပင္ဆင္ရမွာလဲဟင္ကိုကို”

“ဗီဇာလုပ္ေလခ်စ္”

လို႔ေျပာျပၿပီးေနာက္ ကိုကိုက ဗီဇာသာလုပ္ရန္၊ ဗီဇာရရင္ခ်င္း မေလးကိုလာခဲ့ပါေၾကာင္း ကိုကိုက လာႀကိဳမည့္အေၾကာင္း၊ မေလးကိုေရာက္ခါမွ ကိုကိုနဲ႔အတူတူေနၿပီး အလုပ္လုပ္အတူတူရွာမည့္အေၾကာင္း အလုပ္ရဖို႔က ဘာမွမခက္ခဲေၾကာင္း၊ ကိုကိုက အစစ အရာရာ တာ၀န္ယူေၾကာင္း အေၾကာင္းစံုေျပာျပခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္မွာစိုးရိမ္စိတ္ကရွိေနေသးသည္။ ကိုကိုလာႀကိဳသည့္အခ်ိန္ အဆင္မွေျပပါ့မလားရယ္လို႔။ သည္ေတာ့ ကိုကိုက ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေခၚခဲ့မည့္အေၾကာင္း၊ ခ်စ္စိတ္မခ်ေသးရင္လည္း ခ်စ္တို႔ရြာက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း လာႀကိဳခိုင္းရင္ ရေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့သည္။ ကိုကိုေျပာျပခါမွ ကိုယ္ဟာ သိပ္ကိုကံေကာင္းသူပါလားလို႔ဆိုၿပီး ၀မ္းသာေက်နပ္ခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္ထက္အရင္သြားသူအခ်ိဳ ့မွာ သိပ္ကိုအခက္အခဲေတြႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည္ပဲ။ အလုပ္မေကာင္းျခင္းေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့ရ၊ အရင္းျပဳတ္၊ အေၾကြးနဲ႔လံုးၿပီးဘ၀ပ်က္ခဲ့ရသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ ခုေတာ့ ကိုယ့္က်ေတာ့ မသြားခင္ကတည္းက အလုပ္ေကာင္းေကာင္းေလးရမည္။ အားကိုးအားထားျပဳရသည့္၊ သတိၱေတြေပးမည့္ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူေနရမည္။ အားလံုးဟာ အိုေကမွာ စိုေျပလြန္းလွသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဗီဇာရဖို႔ အတာ္ေလးၾကာေအာင္ ေစာင့္ရသည္။ ကိုယ္ဗီဇာမရခင္က သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့အလုပ္ထြက္သြားကုန္ၾကၿပီ။ တခ်ိဳ ့က စင္ကာပူသို႔ေရာက္ၿပီး အစအစအရာရာအဆင္ေျပသည္ဟုဆိုသည္။ သူတို႔အဆင္ေျပေတာ့ ကိုယ္လည္း အလြန္အားက်ၿပီး ကိုကို႔ဆီ အျမန္သြားခ်င္လွၿပီ။ သတင္းဆိုးကို ျဖန္႔ေပးသည့္ စက္ရံုကိုလည္း လြန္စြာ စိတ္နာလြန္းလွသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔သည္ ျမတ္မင္းအတြက္ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္အေကာင္းဆံုးေန႔ႏွင့္ တစ္ဘ၀စာလံုးအတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ရမည့္ေန႔ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါေလသည္။ အိမ္ကထြက္လာခဲ့သည့္အခ်ိန္ကစၿပီး အားလံုးဟာ ရင္ခုန္စိုးထိတ္စရာေတြခ်ည္းပဲျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ႀကီးကို ပထမဆံုးေရာက္ရွိခဲ့စဥ္က အရာရာေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ႀကီးသည္ ကိုယ့္ရြာေလးႏွင့္ လြန္စြာမွပင္ မေျပာပေလာက္ေအာင္ ကြာျခားလြန္းေနခဲ့သည္။ ထိုရန္ကုန္ၿမိဳ ့ႀကီးထက္ အစစအရာရာသာလြန္ေသာ မေလးရွားႏိုင္ငံဆီသို႔ ယေန႔ထြက္သြားရေပေတာ့မည္။ မေလးရွားႏိုင္ငံႀကီးဆီသို႔ မၾကာမီေရာက္ရွိၿပီး အေျခခ်ေနထိုင္ကာ ဘ၀သစ္တစ္ခု ထူေထာင္ရေပေတာ့မည္။ ဘ၀သစ္တစ္ခုဆိုတာထက္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို ထူေထာင္ရေပေတာ့မည္ဆိုက ပိုမွန္ေပလိမ့္မည္။ ဟုတ္သည္။ မၾကာမီ သိပ္ခ်စ္ရသည့္ ကိုကုိ႔ကို ေတြ႔ရေတာ့မည္။ ကိုယ္နဲ႔ တစ္ဘ၀စာလံုးအတူေနထိုင္သြားဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့၊ စေတြ႔လိုက္ရၿပီဆိုလွ်င္ျဖင့္ မယားလို ေယာက်္ားလို သတ္မွတ္ေပးရမည့္ ကိုကို႔ကို မၾကာမီေတြ႔ရေပေတာ့မည္။ ကိုကိုက ကိုယ္မေလးသို႔ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အစစအရာရာအဆင္ေျပေစရန္အတြက္ လာမႀကိဳႏိုင္ဆိုသည့္အျဖစ္မ်ိဳး မၾကံဳေတြ႔ရေလေအာင္ ကိုယ္ေလယာဥ္ေပၚသို႔ မတက္ခင္ကတည္းက ႀကိဳဆိုရန္ ႀကိဳေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့ၿပီဆိုသည္။ ဒါတင္မက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း အေဖာ္ေခၚလာခဲ့သည္ဆိုသည္။ ေလဆိပ္သို႔အေရာက္ ကိုကို႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းမွတ္မိေစရန္ ဘယ္လိုေလး၀တ္ထားေၾကာင္းလည္း ေစ့ေစ့စပ္စပ္ေျပာထားေသးသည္။ အို မၾကာခင္ သိပ္ခ်စ္ရသည့္ ကိုကိုနဲ႔ ေတြ႕ရမဲ့အျဖစ္က သိပ္ကိုရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ အျဖစ္ပါလား။

ေလယဥ္ဆင္းသက္ေတာ့ လက္ဆြဲအိတ္ေလးကို ျမတ္မင္း ယူလိုက္သည္။ ကုလားထိုင္ေပၚမွ တင္ပါးမခြာခင္ သက္ျပင္းေလးကိုခ်လိုက္သည္။ ျပံဳးေယာင္လည္း သမ္းလိုက္သည္။ ကိုယ့္ကို ကိုကိုျမင္သြားလွ်င္ ကိုကိုသိပ္ႀကိဳက္ေက်နပ္ေစမဲ့ ၀တ္စားပံုေလးကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကသည္မႈရွိခါမွ ကုလားထိုင္ေပၚမွ ခြာလိုက္သည္။ တံခါးမႀကီးမွအထြက္ လာေရာက္ႀကိဳသူေတြ လြန္စြာမ်ားျပားသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုအထဲမွ ကိုယ့္ကိုႀကိဳဆိုမည့္ ကိုကိုလည္း ပါေပမည္။ ကိုယ္လူလံုးျပလိုက္ခ်ိန္ ကိုယ့္ကို ကိုကိုျမင္ျမင္ခ်င္းမွတ္မိပါ့မလားလို႔လည္း စိုးရိမ္စိတ္၀င္မိေသးသည္။ ႀကိဳဆိုသူတို႔ဆီ ကိုယ့္မ်က္စိက ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ရဲ ျဖစ္ေနမိသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျဖည္းညင္းစြာပဲ လွည့္ၾကည့္သည္။ ကိုကို႔ကို ရွာလိုက္သည္။ လူအုပ္မ်ားစြာၾကားထဲမွ အသားျဖဴျဖဴ ကိုယ့္ထက္အရပ္နည္းနည္းနိမ့္ၿပီး အရပ္ငါးေပ ေျခာက္လက္မေလာက္ရွိေသာ စကင္းနီးအနက္၊ ရွပ္ေကာ္လာအနက္ လက္တိုေလး ၀တ္ထားသည့္ ကိုကို႔ကို ျမင္ရံုနဲ႔ တန္းကနဲ႔ သိလိုက္သည္။ ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္ကိုျမင္ေတာ့ သိပ္မေသခ်ာေသးသည့္ ပံုစံနဲ႔ တခဏမွ် မင္သက္ၾကည့္ေနသည္။ ကိုယ္က ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ကိုကို႔ရဲ့ေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကိုလက္ည  ွိဳးထိုးျပၿပီး “ဟိုေကာင္မ်ားလား” ဆိုသည့္ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ကိုကို႔ကို လက္တို႔ေျပာျပလိုက္သည္။ ကိုကိုက ပိုေသခ်ာသြားသည္ဆိုကာမွ ခႏၵာကိုယ္က မလႈပ္မယွက္ပဲ အေမာလံုးဆို႔ေနသလိုရယ္ေနသည္။ ကိုယ့္ကိုေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုသိပ္၀မ္းသာေနျခင္းေပါ့။ ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြက ေဘးဘီဆီမေရာက္။ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ကိုကို႔ဆီတည့္တည့္။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုမမူ။ ကိုကိုသည္လည္း မ်က္လံုးေတြက ကိုယ့္ဆီ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းေပါ့။

ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ်ာက္လာရင္းက ကိုကို႔ေရွ ့အေရာက္ တဒဂၤမွ် တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ အံ႔ၾသ မင္သက္ၾကည့္ေနခဲ့ၾက။ ကိုကို႔ၾကည့္ရတာ အရမ္း၀မ္းသာေနသည့္ပံု။ အနီးကပ္ၾကည့္လိုက္ကာမွ ကိုကိုဟာ သိပ္ကိုေခ်ာေမာလွပေနသည္။ ျပံဳးလြန္းေနတဲ့ၾကားကပဲ ကိုကိုမ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္တစ္စက္က ေပါက္ကနဲ႔က်သြားသည္။ ၀မ္းသာမ်က္ရည္မ်ားလားကိုကို။ ကိုယ့္ကိုေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ရည္က်မိမတတ္ ၀မ္းသားသတဲ့လားကိုကိုရယ္။

ႏွစ္ဦးစလံုး အခ်င္းခ်င္းသိပ္ခ်စ္ရသည့္ရသူကို ေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေခၚေနက် စကား “ကိုကို” လို႔ ေခၚလိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေပမဲ့ ကိုကို႔ေဘးမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိေနေသာေၾကာင့္ ေအာင့္အည္းထားလိုက္ရသည္။ ကိုကိုသည္လည္း “ခ်စ္” လို႔ေခၚခ်င္ေနရွာေပမေပါ့။

ကိုကိုက ကိုယ့္ဆီ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းၾကည့္ေနရင္းကပဲ ကိုယ့္လက္ကေလးကို ဆြဲကိုင္လိုက္သည္။

“ခ်စ္” လို႔ ကိုကိုတိုးေလးေခၚလိုက္သည္။ ကိုယ္ကလည္း “ကိုကို” လို႔တိုးတိုးေလးျပန္ေခၚလိုက္သည္။ ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို သိပ္ကိုစုပ္နမ္းလိုက္ခ်င္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူအုပ္ၾကားထဲမို႔ေအာင့္အည္းထားရသည္။ ကိုကိုသည္ကား ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တကယ္ပင္ နမ္းလိုက္ေတာ့မည္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ ေဘးလူေၾကာင့္ ကိုယ္က လ်င္ျမန္စြာပဲ လက္ကာတားလိုက္ရသည္။ ကိုိကုိလည္း အသိ၀င္ကာမွ ေဘးလူကို၀င္ေျပာလိုက္သည္။

“ဒါ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလ” ဆိုၿပီး မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ထိုလူက ေခါင္းညိတ္ကာ ကိုယ့္ကို ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္လည္ကာျပံဳးျပလိုက္ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ထိုလူ႔ကို “ သူ႔ပစၥည္းေတြ ကူသယ္ေပးပါလား” လို႔ေျပာလိုက္ပံုရသည္။ ထိုလူက ကိုယ့္လက္ဆြဲအိတ္ကို ရိုရိုေသေသယူလိုက္သည္။ ကိုယ္ကလည္း “ရပါတယ္“ လို႔ ေျပာလိုက္ေပးမဲ့ သူက အျပံဳးေလးနဲ႔အတင္းယူလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့လည္း ကိုကိုက ထို႔လူ႔ကို “သြားႏွင့္ပါလား” လို႔ေျပာလိုက္ပံုရသည္။ ထိုလူ ကိုယ့္လက္ဆြဲအိတ္ကေလးကိုဆြဲကာ ေရွ ့မွထြက္သြားသည္။ ထိုလူထြက္သြားၿပီဆိုကာမွ ကိုကိုက ကိုယ့္ဆီမ်က္ႏွာလွည့္ကာ “ခ်စ္” ဟုေခၚသည္။ ကိုယ္ကလည္း “ကိုကို” လို႔ အျပံဳးေလးနဲ႔ ျပန္ေခၚလိုက္သည္။

“ခ်စ္တကယ္ေရာက္လာခဲ့တယ္ေနာ္၊ ကိုကိုအရမ္း၀မ္းသာတယ္”

ကိုယ္က နားေလးေနသူတစ္ေယာက္မို႔ ကိုကို႔စကားကိုနားလည္ေအာင္ ကိုကို႔ပါးစပ္ကိုေသခ်ာၾကည့္ၿပီး အေတာ့္ကုိ ႀကိဳးစားပမ္းစား နားေထာင္လိုက္ရသည္။ အစကလည္း “ခ်စ္နားေလးတယ္ဆိုတာ ကိုကိုမေမ့ပါနဲ႔ေနာ္” လို႔ ႀကိဳတင္သတိေပးထားခဲ့ၿပီးသား။ ကိုကိုကလည္း အလိုက္သိပံုရသည္။ စကားကို ျဖည္းေလးစြာသာေျပာသည္။

“ကိုကိုေျပာတာနားလည္းလားခ်စ္”

ကိုယ္က ေခါင္းညိတ္ၿပီး “ခ်စ္တကယ္ေရာက္လာခဲ့တယ္ေနာ္၊ ကိုကိုအရမ္း၀မ္းသာတယ္သိလား” လို႔ ျပန္ေျပာျပလိုက္သည္။ ကိုကိုအရမ္းကိုျပံဳးသြားသည္။

“ခ်စ္လည္း ၀မ္းသာပါတယ္ကိုကို၊ ခ်စ္ကုိ လာႀကိဳေပးလို႔ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္”

“ကိုကို႔ကို ေက်းဇူးတင္ဖို႔မလိုပါဘူး၊ ကိုကို႔ဆီ ခ်စ္ တကယ္ေရာက္လာေပးလို႔ ကိုကိုက ခ်စ္ကိုအရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“အင္း” လို ့ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ ေၾကာက္ေနလားဟင္၊ ေရာက္စဆိုေတာ့ ေၾကာက္ေနမလားလို႔”

“နည္းနည္းေတာ့ေၾကာက္တယ္ကိုကို”

ကိုကိုက ကိုယ့္လက္ကေလးကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆုပ္ကိုင္ပစ္လိုက္သည္။ ကိုယ့္လက္ကေလးကို ပါးမွာ အပ္လိုက္သည္။

“ကိုကိုရွိပါတယ္ခ်စ္၊ ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔၊ အခု ကိုကို႔အိမ္ကိုသြားမယ္၊ အတူတူေနၾကမယ္လို႕ေျပာထားတယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ခ်စ္ကို အခုလို အနီးကပ္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ခ်စ္က အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္၊ အရမ္းခ်စ္တယ္”

ကိုကို႔မ်က္လံုးေတြက သိပ္ကို စူးရွေတာက္ပေနသည္။

“ကိုကိုလည္း အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္”

ကိုကိုက ကိုယ့္ကို သိုင္းဖက္လိုက္သည္။ လူျမင္ကြင္းေပမဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ မရွက္ပါ။ ကိုကိုလည္း ရွက္လိမ့္မည္မထင္။ ႏႈတ္ခမ္းကိုနမ္းသည္မဟုတ္ေလေတာ့။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကို႔ကိုယ္ေလးကို ေပြ႔ဖက္ပစ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ကိုနမ္းခ်င္တယ္သိလား။ အရမ္းခ်စ္တယ္သိလား၊ ကိုကိုအရမ္းေပ်ာ္တယ္သိလား”

“ခ်စ္လည္း ကိုကိုလိုပါပဲကိုကို၊ အိမ္ေရာက္မွပဲနမ္းပါေတာ့ေနာ္ကိုကို”

“အင္းပါ၊ လာ ခ်စ္ ကိုကို႔အိမ္ကိုသြားၾကမယ္၊ တကၠစီစီးၿပီးသြားရမွာ” 

“အင္း”

ေလဆိပ္က အထြက္ ကိုကိုက ကိုယ့္လက္ကေလးကို မလႊတ္တမ္းဆြဲထားသည္။ ကိုကိုကမဆြဲေတာင္ ကိုယ္က ဆြဲထားခ်င္ေသးသည္။ ခုလို သူစိမ္းဆန္လြန္းတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ကိုကိုက ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ရွိေနလွ်က္နဲ႔ ကိုကို႔ကိုျမင္ကြင္းေရွ ့က ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ သိပ္ကိုစိုးေၾကာက္ေနမိသည္။ ခုခ်ိန္ ကိုယ့္မွာ အားကိုးရာဆိုလို႔ ကိုကိုတစ္ေယာက္သာရွိသည္မဟုတ္လား။

ခုနက ကိုကိုသူငယ္ခ်င္းက တကၠစီတားၿပီး ေစာင့္ေနတာေတြ႔ရသည္။ သူ႔ကို အားနာမိသည္။ ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေရွ ့ခန္းမွာ ထိုင္သည္။ ကိုကိုက တံခါးေပါက္ဖြင့္ေပးသည္။ ကိုကိုကပဲ အရင္၀င္ၿပီး ကိုယ္က ေနာက္မွ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ေနရာယူၿပီးသြားေတာ့ ကိုကိုက လြတ္လပ္သည့္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ေပါင္ေလးေပၚ ကိုကို႔ေပါင္ေလးကိုတင္ၿပီး လိမ္ထားလိုက္သည္။ ပုခံုးခ်င္းက ပူးကပ္မတတ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းက ထိကပ္မတတ္။ ခုလို ကိုကိုနဲ႔ ပထမဆံုးေနရျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာ လြန္စြာရင္ခုန္ရသည္။ ခုလိုစေတြ႔ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကို အရမ္းခ်စ္ျပ ဂရုစိုက္ျပသည့္ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။ ကိုယ့္လက္ကေလးကို ကိုကိုက တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ၾကားကပဲ ကိုကို႔လက္ကေလးကို ကိုယ္က ပိုၿပီးတင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္မိသည္။ ကိုကိုသည္ကား ကိုယ့္မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္မ၀စတမ္းၾကည့္ေနျခင္းက ကိုယ့္ကို အေနရပင္ခက္ေစသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တကၠစီရပ္ေတာ့ ဆင္းလိုက္သည္။ လက္ဆြဲအိတ္သယ္ေပးသည့္သူက လက္ဆြဲအိတ္ကို ကိုကို႔လက္ထဲ အပ္လိုက္ၿပီး လွည့္ျပန္သြားသည္။

“သူက ဘယ္မွာေနတာလဲကိုကို”

“သူ႔အိမ္က ကိုကို႔အိမ္နဲ႔ ေ၀းတယ္၊ အလုပ္လည္း မတူဘူး၊ သူက စက္ရံုမွာအလုပ္လုပ္တာေလ၊ သူ႔ကို ပိုခင္လို႔ ေခၚလာတာေပါ့”

“ေၾသာ္”

“ကဲ ကိုကို႔အိမ္က အေပၚထပ္မွာ၊ သြားရေအာင္”

ကိုကိုလက္ဆြဲေခၚရာေနာက္ကိုလိုက္လာခဲ့သည္။ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ေလွကားေလးေတြအတိုင္းတက္လာခဲ့သည္။ ကိုကို႔အိမ္က သံုးထပ္တိုက္ကေလးျဖစ္သည္။ က်ဥ္းက်ဥ္းေျမာင္းေျမာင္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ အနည္းငယ္ေတာ့ ၾကက္သီးထဖြယ္ေကာင္းမိသည္။ ကိုကိုေခၚရာေနာက္ကို လိုက္လာရင္း ေဘးဘီသို႔ ေ၀့၀ဲၾကည့္ေနမိသည္။ ကိုကိုကေတာ့ ကိုယ့္ဆီ လွည့္လွည့္ၾကည့္ရင္း ျပံဳးျပံဳးျပသည္။ ကိုကိုျပံဳးျပတိုင္းလည္း ကိုယ္က ျပန္လည္ျပံဳးျပရသည္။

အခန္းေရွ ့အေရာက္ ကိုကိုက ေသာ့ကိုဖြင့္လိုက္သည္။

“လာ ခ်စ္”

ကိုကို႔အိမ္ခန္းေလးက မက်ဥ္းမက်ယ္နဲ႔ သိပ္ကိုသပ္ရပ္သည္။ အခန္းပရိေဘာဂေတြ အရမ္းမမ်ား။ နံရံကပ္စကၠဴေတြမရွိ။ ဧည့္ခန္းဟုထင္ရေသာ ကုလားထိုင္မပါေသာ ကိုးရီးယားဆန္ဆန္ စားပြဲပုေလးတစ္လံုး။ ထိုစားပြဲေလးရဲ့ေဘးမွာဗီယိုတစ္ခု ၊ ေရခဲေသတၱာတစ္လံုး။ တီဗီြ ေအာက္စက္လည္းရွိသည္။ ကိုကို႔အိမ္ေလးဟာ သိပ္ကို သပ္ရပ္တာပါလား။ ကိုကိုဟာ သိပ္ကို အသန္႔အျပန္႔ႀကိဳက္တာပါလား။ ကိုကိုက လက္ဆြဲအိတ္ကို စားပြဲေဘးမွာခ်ၿပီး ကိုယ့္ကို စားပြဲေလးရဲ့ေဘးမွာထိုင္ေစသည္။

“ခ်စ္ ခဏထိုင္ဦးေနာ္၊ ကိုကိုအေအးသြားယူလိုက္ဦးမယ္”

 ခ်စ္ရတဲ့ကိုကိုနဲ႔ ထာ၀ရအတူေနၿပီး ဘ၀တစ္ခုကိုထူေထာင္ရေတာ့မည္ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ သိပ္ကို ေနခ်င္စဖြယ္ေကာင္းသည့္အိမ္ကေလးပါလား။

ကိုကိုက ဖန္ခြက္ကေလးထဲ အေအးမ်ားကို ေဖာက္ထည့္လိုက္သည္။

“ေရာ့ ခ်စ္ ေသာက္လိုက္ လန္းဆန္းသြားေအာင္လို႔”

ယူေသာက္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ၾကည့္ေနသည္။ ကိုယ့္လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လာသည္။

“ကိုကို႔အိမ္ေလးက က်ဥ္းလို႔ ခ်စ္ကို အားနာမိတယ္၊ ခ်စ္ ကိုကိုနဲ႔ ဒီအိမ္ေလးမွာ ေနႏိုင္ပါ့မလားဟင္”

“ေန ေနႏိုင္ပါတယ္ကိုကို၊ ကိုကိုနဲ႔အတူေနရမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္ဘယ္လိုေနရာမ်ဳးိမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ေနႏိုင္ပါတယ္ကိုကို၊ ကိုကိုနဲ႔ ဘ၀တစ္ခုထူေထာင္ဖို႔အတြက္ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ကိုကို႔ဆီအေရာက္လာခဲ့တာပါကိုကို”

“ခ်စ္ရယ္၊ ခ်စ္ကို ကိုကိုဘယ္လိုေက်းဇူးတင္ရမယ္မသိေတာ့ပါဘူး”

“ခ်စ္က ကိုကို႔ကိုေက်းဇူးတင္ရမွာပါ”

“ခုခ်ိန္ကစၿပီး ဒီအိမ္ေလးဟာ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုတို႔အိမ္ေလး ျဖစ္သြားၿပီ၊ ကိုကိုတို႔ ထာ၀ရ အတူေနၾကမယ္ေနာ္ခ်စ္”

“ဒါေပါ့ကိုကို”

“ကဲ လာခ်စ္၊ ကိုကို႔အခန္းထဲကိုသြားၾကမလား”

“အင္း”

သပ္ရပ္လြန္းလွၿပီး ေပ်ာ့အိေနတဲ့ ဆိုဖာအခင္းမ်ားနဲ႔ ကိုကို႔အိပ္ယာေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ဒါဟာ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုအတူတူအိပ္ရမဲ့ ခုတင္ေလးေပါ့၊ ခ်စ္ ကိုကိုန႔ဲအတူတူအိပ္မွာလားဟင္”

“အိပ္မွာေပါ့ကိုကို”

“ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာေကာ ေနမွာလားဟင္ခ်စ္”

“ေနမွာေပါ့ကိုကိုရ”

ကိုကိုက ကိုယ့္ကို ရီေ၀စြာ ၾကည့္လာသည္။ ကိုယ့္ခါးေလးကို သိုင္းဖက္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္၊ လိုင္းေပၚမွာ ခ်စ္ခဲ့သမွ်ထက္ အတိုးနဲ႔ခ်စ္ျပမယ္”

ျပံဳးေနလိုက္သည္။ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုကိုအသာအယာထိေတြ႔ နမ္းေတာ့မည္။ ကိုယ္လည္း ကိုကိုျပဳသမွ်ႏုေနလိုက္သည္။ အသာအယာထိေတြ႔နမ္းေနရင္းက ကိုကို႔အနမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းလာသည္။

“ကိုကိုနမ္းလို႔ စိတ္ဆိုးလားဟင္ခ်စ္”

“မဆိုးပါဘူးကိုကို”

ကိုကိုအားပါးတရနမ္းလာသည္။ ႏႈတ္ခမ္းမွသည္ လည္ပင္းဆီသို႔။ လည္ပင္းမွသည္ ကိုယ္အႏွံ႔ဆီ။ ေပ်ာ့အိအိ ခုတင္ေလးေပၚ ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ။ လဲေလ်ာင္လို႔လဲေလ်ာင္းမွန္း ကိုယ္တိုင္လည္းမသိလိုက္။ ကိုကို႔အနမ္းေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္၀င္သြားခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကို ၾကင္နာတဲ့အနမ္းေတြေပးတဲ့ ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။

လက္ဆြဲအိတ္ထဲက အ၀တ္အစားေတြကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။

“ကိုကို႔အတြက္ ၀ယ္ထားတာၾကာလွၿပီ၊ ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔မွ ေပးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာ ၊ ခုေတာ့ ေပးခြင့္ရၿပီကိုကို၊ ကိုကိုႀကိဳက္ပါ့မလားမသိဘူး”

“ဘာလဲဟင္ခ်စ္”

“ကိုကိုနဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ဖို႔ စဥ္းစားထားတာေလ”

“တကယ္လားခ်စ္၊ ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာကြာ”

ထုတ္ျပလိုက္သည္။

“အို ကိုကိုႀကိဳက္တာေပါ့ခ်စ္၊ ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ခ်င္ေနတာေပါ့၊ ခ်စ္သေဘာ”

“အင္း ၿပီးေတာ့ ခ်စ္တို႔ေဒသထြက္ ပစၥည္းေလးေတြလည္း ယူလာခဲ့တယ္ကိုကို”

တစ္ခုခ်င္းထုတ္ျပလိုက္သည္။

“ဒါက ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္၊ ဒါက ေျမပဲဆီေၾကာ္၊ ဒါကေျမပဲဆီ၊ ဒါက ေျမပဲဆံအစိမ္း၊ လိုရာသံုးဖို႔ေပါ့၊ ဒါက ထန္းလ်က္၊ ၿပီးေတာ့ ဒါက ကိုိကုိလိမ္းဖို႔ သနပ္ခါးတံုး”

“ခ်စ္က သိပ္ကိုအလိုက္သိတတ္တာပဲကြာ၊ ခ်စ္က အိမ္ရွင္ႀကီးမလုပ္ေတာ့မယ္ေပါ့ေလ”

“ဒါေပါ့ကိုကို၊ ဒီအိမ္ေလးက ခ်စ္ရဲ့အိမ္ေလးျဖစ္သြားၿပီေလ၊ ခ်စ္ကလည္း ကိုကို႔မယားျဖစ္သြားၿပီေလ မဟုတ္ဘူးလား”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ခ်စ္၊ ဒါနဲ႔ ခ်စ္ေျပာေတာ့ မိန္းမလို႔မေျပာရဘူးဆို”

“အင္း၊ ခ်စ္က ကိုကို႔မယားလည္းျဖစ္သြားၿပီ၊ ေယာက်္ားလည္း ျဖစ္သြားၿပီေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ခ်စ္”

“ကိုကို ခ်စ္ကို ဒီလို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးနဲ႔ ႀကိဳဆိုပါ့မလားလို႔ ခ်စ္စိုးရိမ္ေနခဲ့တာ၊ ခုေတာ့ ကိုကိုက ထင္တာထက္ပိုေႏြးေထြးေနတယ္၊ ကိုကို႔ကိုေျပာမျပတတ္ေအာင္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုကို”

“အဲ့ဒါဘာ့ေၾကာင့္လဲ သိလားခ်စ္”

“ေျပာျပပါ့လား”

“ခ်စ္ကိုခ်စ္လို႔ေပါ့”

ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုကို႔ကိုယ္ေလးကို အသာအယာသိုင္းဖက္လိုက္သည္။ ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းကို အသာအယာထိေတြ႔ၿပီး ပါး၊ ႏွာေခါင္းတို႔ကိုၾကင္နာစြာနမ္းလိုက္သည္။ ကိုကိုျပံဳးေနဆဲ။

“ခ်စ္ ခရီးပန္းေနရင္ အိပ္လိုက္ပါလားဟင္”

“မပန္းပါဘူး၊ ကိုကို႔ကိုေတြ႔လိုက္ရလို႔ အေမာေျပသြားၿပီ၊ ကိုကိုဒီေန႔အလုပ္မသြားရဘူးလားဟင္”

“ခြင့္(၂)ရက္ယူထားတယ္ခ်စ္၊ ခ်စ္မနက္ျဖန္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးအနားယူရေအာင္လို႔ေပါ့၊ ခ်စ္ကို ကိုကိုအေဖာ္ျပဳေပးမွာပါ၊ မနက္ျဖန္ကိုကိုနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္ရင္လည္း ကိုကိုလိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ”

“ေလွ်ာက္ေတာ့မလည္ခ်င္ေသးဘူး၊ ခုမွေရာက္စဆိုေတာ့ေလ၊ ေနသားက်သြားခါမွ ေလွ်ာက္လည္ၾကတာေပါ့ကိုိကုိ”

“အင္း”

“ခ်စ္အတြက္ အလုပ္က အဆင္ေျပပါ့မလားဟင္ကိုကို”

“ေျပပါတယ္ခ်စ္၊ သူေ႒းကိုေျပာထားပါတယ္၊ သူေ႒းက အရမ္းသေဘာေကာင္းတယ္သိလား၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကို႔ကိုခြင့္ (၂)ရက္ေပးတာေပါ့၊ သူေ႒းက ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကိုမွအလုပ္ခန္႔ခ်င္တာ”

“ဟုတ္လား၊ ဒါေပမဲ့လည္း သူေ႒းက ခ်စ္ကိုေတြ႔ရင္ သေဘာက်ပါ့မလားမသိဘူး၊ ဒါနဲ႔ ခ်စ္ကနားေလးတယ္လို႔ေကာ ေျပာထားရဲ့လားဟင္ကိုကို”

“ေျပာထားပါတယ္ခ်စ္၊ ခ်စ္ကိုေတြ႔ရင္ ခ်စ္ကိုၾကည့္ၿပီး ဘာအလုပ္ေပးမယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္မယ္တဲ့”

“ရင္ခုန္လိုက္တာကိုကို၊ ခ်စ္ေၾကာက္တယ္ကိုကို”

“မေၾကာက္ပါနဲ႔ခ်စ္၊ ကိုကိုရွိပါတယ္၊ အလုပ္ထဲမွာ ကိုကိုကခ်စ္ကိုေစာင့္ေရွာက့္ပါ့မယ္၊ ကိုကိုေဘးမွာအၿမဲတမ္းရွိေနပါ့မယ္ေနာ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

ကိုကို႔ႏွစ္သိပ္မႈေၾကာင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ေပမဲ့ ရင္ထဲမွာေတာ့ စိုးထိတ္ေနမိတုန္းပါပဲ။ အလုပ္ထဲမွာ အမွားမရွိေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဂရုစိုက္မည္ဟု ေတြးလိုက္သည္။ သူေ႒းကလည္း ကိုကိုေျပာသလို သေဘာေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္သည္။

“ခ်စ္ေရခ်ိဳးမလားဟင္၊ လန္းဆန္းသြားေအာင္ ခ်ိဳးလိုက္ပါလား”

“အင္း ခ်ိဳးခ်င္တယ္”

ကိုကိုျပံဳးေနသည္။ ကိုကိုကအနားတိုးကပ္လာၿပီး ၾကယ္သီးေလးမ်ားကိုၾကင္နာစြာ ျဖဳတ္ေပးေနသည္။ ကိုကို႔လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ၾကက္သီးေတာ့ ထမိသည္။ အကၤ ်ီခၽြတ္ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ေျပာလာသည္။

“ခ်စ္ရင္အံုႀကီးက လွတယ္ေနာ္”

ကိုကိုက ရင္ဘတ္ႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး လက္နဲ႔ လာစမ္းေတာ့ နည္းနည္းရွက္ၿပီး ၾကက္သီးလည္းထမိသည္။

“ဒီေလာက္ျပားကပ္ေနတာကို”

“ကိုကို႔အတြက္ေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္၊ sexy က်တယ္”

ျပံဳးေနလိုက္မိသည္။ ကိုကိုကပါ သူ႔အကၤ ်ီကိုခၽြတ္သည္။ ကိုကို႔ရင္အံုႀကီးက နည္းနည္းရင္သားႀကီးေနတာေလးကလြဲၿပီး က်န္တာအားလံုးၾကည့္ေကာင္းသည္။ အသားေလးေတြျဖဴေဖြးေနၿပီး ရင္ဘတ္ေမႊးအခ်ိဳ ့နဲ႔ သိပ္ကိုလွပသည္။

“ကိုကိုေရာ ခ်ိဳးမလို႔လား”

“ဒါေပါ့၊ ခ်စ္ေျပာဖူးတယ္ေလ၊ ေရလည္း အတူခ်ိဳးၾကမယ္လို႔”

“အင္း ေျပာဖူးပါတယ္”

“ခ်စ္ကို ကိုကိုဂ်ီးပြတ္ေပးမယ္၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးမယ္၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေပးမယ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္”

ကိုကိုကတစ္ခ်က္ေမႊးလိုက္သည္။

“လာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသြားမယ္”

တစ္ခ်ိန္က ကိုကိုနဲ႔ အတူ ေရခ်ိဳးရရင္ေကာင္းမွာပဲဟု စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးသည္။ ခုစိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ အမွန္တကယ္ျပည့္လာခဲ့ၿပီ။ ခုလို ခ်စ္ရတဲ့ကိုကိုနဲ႔ ေရအတူခ်ိဳးရတာက သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းလြန္းလွသည္။

“ခ်စ္က အရမ္းေဘာ္ဒီလွတယ္သိလား”

“ဟုတ္မွလည္းေျပာပါကိုကို၊ ခ်စ္က ဒီေလာက္ေသးတာကို”

“ေသးေသးေလးမွ လွတာခ်စ္၊ အရမ္းခ်စ္တယ္”

ကိုကိုကတကယ္လည္း ကိုယ္အႏွံ႔ဂ်ီးပြတ္ေပးသည္။ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးသည္။ ကိုကို႔အျပဳအမူေၾကာင့္ အစဆိုေတာ့ နည္းနည္းရွက္မိသည္။ ကိုယ္ရွက္ေနေၾကာင္း ကိုကိုက ရိပ္စားမိဟန္တူသည္။

“ခ်စ္ရွက္ေနလားဟင္”

ရွက္ေပမဲ့ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ ကိုကို႔ကိုလည္း ျပန္လည္ဂ်ီးတြန္းေပးလိုက္သည္၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးလိုက္သည္။ ကိုကိုက ကေလးေလးလို ေျပာလာသည္။

“ေပ်ာ္တယ္သိလား”

“ခ်စ္လည္း ေပ်ာ္ပါတယ္ကိုကို”

ေရခ်ိဳးၿပီးသြားေတာ့ ကိုကိုက လိုးရွင္းလိမ္းေပးသည္။ အုန္းဆီလိမ္းေပးသည္။ ကိုကို႔အယုအယေတြၾကားမွာ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာမိသည္။

“ခ်စ္ ေကာ္ဖီေသာက္လားဟင္၊ ကိုကိုေဖ်ာ္ေပးမယ္”

“အင္း ေသာက္မယ္၊ အတူတူေသာက္မယ္ေလကိုကို”

“ခဏေစာင့္ေနာ္”

ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေနတဲ့ ကိုကို႔ကို ေနာက္ကေန သိုင္းဖက္ထားလိုက္မိသည္။

“ကိုကို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ခ်စ္ကို ခုလိုအၾကင္နာေတြ ေႏြးေထြးမႈေတြေပးလို႔”

“ခ်စ္ေနာ္၊ ေက်းဇူးတင္စကားကိုခဏခဏမေျပာနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကိုအေနခက္တယ္သိလား”

ကိုကို႔ကို တစ္ခ်က္ေမႊးလိုက္သည္။ ေနာက္ တစ္ခုခုကို သတိရမိသြားတာေၾကာင့္ အထုပ္ထဲမွ ပစၥည္းေလးေတြကို ယူလိုက္သည္။ ကိုကိုကေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္နဲ႔ အနားေရာက္လာသည္။

“ေရာ့ကိုကို ဒါဘာလဲသိလား”

“ဘာေဆးေတြလဲခ်စ္”

“ကိုကိုက်န္းမာေအာင္လို႔ ႏွလံုးအားေဆး၀ယ္လာတာေလ၊ တစ္ေန႔တစ္လံုးေသာက္ရမယ္ေနာ္”

“ကိုကို႔ကိုဂရုစိုက္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခ်စ္”

“ကိုကိုေသာက္ေနက်ေဆးနဲ႔ တြဲေသာက္ရင္လည္းရတယ္ကိုကို”

“ကိုကိုေသာက္ပါ့မယ္၊ ဒါနဲ႔ ဟိုေဆးေတြကေရာ ဘာေတြလဲဟင္”

“ဒါလား ေျပာရမွာ ရွက္တယ္ကိုကို”

“ဘာလဲခ်စ္၊ ေျပာပါ သိခ်င္လာၿပီ”

ကိုကို႔ကိုတစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္ၿပီးမွ-

“ဒါက အားေဆးေလ၊ ကိုကိုတစ္လံုး ခ်စ္တစ္လံုးေသာက္ဖို႔ေပါ့”

“တကယ္လား၊ ေပ်ာ္လိုက္တာ၊ ကိုကိုေသာက္ပါ့မယ္၊ ေသာက္ရင္ ဗိုက္ႀကီး ႀကီးသြားမလားဟင္”

“ကိုကို႔မွာ အေပါက္ပါလို႔လား”

“ဟဲဟဲ မပါဘူး”

“ဒါဆိုဗိုက္မႀကီးပါဘူး၊ ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ တစ္ေန႔တစ္လံုးေသာက္မယ္ေနာ္”

“တစ္လံုးတည္းလား၊ ခ်စ္ေျပာေတာ့ တစ္ေန႔သံုးခါလုပ္မယ္ဆို”

“ကိုကိုလုပ္ခ်င္ရင္လုပ္မယ္ေလ”

“ကိုကိုက ငါးခါလုပ္မွာ”

“ကိုကို႔သေဘာ”

“ကိုကိုက ငါးခါႀကီး မလုပ္ႏိုင္ေပါင္”

“ခ်စ္ကေတာ့ လုပ္ႏိုင္တယ္ ဟိဟိ”

“ခ်စ္တယ္၊ ေရာ့ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္”

တစ္ခ်က္ငံုလိုက္သည္။

“ေကာင္းလိုက္တာ”

“ဒါေပါ့ ကိုကိုက ေဖ်ာ္ဆရာေလ”

ႏွစ္ေယာက္သား ေသာက္လိုက္ၾကသည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္ေပါင္ေလးေပၚ လာထိုင္သည္။ ကိုယ္လည္း ေကာ္ဖီခြက္ေလး ေအာက္ခ်ၿပီး ကိုကို႔ခါးကိုဖက္ထားလိုက္သည္။

“ကိုကိုက ဒီလိုေလးေနခ်င္တာလားဟင္”

“အင္း ခ်စ္နဲ႔တစ္သက္လံုးေနသြားခ်င္တာ”

“ေနရမွာပါကိုကို”

ကိုကို ကိုယ့္ဘက္လွည့္လာသည္။

“ခ်စ္ကို ကိုကိုတစ္သက္လံုးေစာက္ေရွာက္သြားမယ္၊ တစ္သက္လံုးၾကင္နာသြားမယ္၊ေသသည္အထိအတူတူေနသြားမယ္ေနာ္၊ ကိုကို႔ကို ခ်စ္ယံုပါေနာ္”

“ယံုပါတယ္ကိုကို”

“ခ်စ္တယ္”

“အင္းပါ”

ကိုကိုက ၾကင္နာစြာ နမ္းေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခရီးပန္းေနမည္ေၾကာင့္ ကိုကိုက အိပ္လိုက္ပါလားလို႔ ေျပာေတာ့ မအိပ္ခ်င္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ေပမဲ့ တကယ္တမ္း ကိုကိ္ု႔ေမြ႔ယာေလးေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းလိုက္ေတာ့ ေမွးကနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္မသိလိုက္။ ႏိုးလာေတာ့ လူမွာ သိပ္ကိုလန္းဆန္းေနသည္။ ကိုကို႔ကိုရွာလိုက္သည္။ မေတြ႔။ ကိုကိုဘယ္မ်ားထြက္သြားပါလိမ့္။ ရွာလိုက္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေလးဆီ ေရာက္သြားသည္။ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ရႈခင္းေတြက သိပ္ကိုလွပလြန္းသည္။ ညေတာင္ေမွာင္ေတာ့မည္ေပါ့။ ညရႈခင္းေလးကို ဒီေနရာေလးကေန ခံစားရရင္သိပ္ကိုအရသာရွိမွာပဲ ေတြးလိုက္သည္။ အေပၚထပ္မွာမို႔ ေအာက္မွာ ကားမ်ားစြာ ဥဒဟိုသြားလာေနတာေတြ႔ရသည္။

“ခ်စ္က ဒီေရာက္ေနတာကိုး၊ ကိုကိုျဖင့္ ခ်စ္ေပ်ာက္သြားလို႔ လန္႔သြားတာ”

“ခ်စ္လည္း အိပ္ယာကႏိုးေတာ့ ကိုကို႔ကိုရွာရင္း ဒီနားေရာက္သြားတာ၊ ရႈခင္းလွလို႔ ေငးၾကည့္ေနတာေလ”

“ဟုတ္လား”

“အင္း ညဆိုရင္ ရႈခင္းသိပ္လွမွာပဲေနာ္”

“သိပ္လွတာေပါ့ခ်စ္၊ ကိုကိုဆိုရင္ စိတ္ညစ္စရာေတြရွိလာရင္ ဒီ၀ရံတာေလးမွာရပ္ၿပီး ေလညင္းခံတယ္ေလ၊ ေလေကာင္းေလသန္႔ရေတာ့ စိတ္ကိုၾကည္လင္သြားတာပဲ”

“ခ်စ္လည္း စိတ္ညစ္ရင္ ဒီေနရာမွာ ေလညင္းခံမယ္ေနာ္”

“ခ်စ္က ဘာလို႔ စိတ္ညစ္ရမွာလဲ၊ ကိုကိုရွိေနၿပီပဲ၊ ခ်စ္စိတ္ညစ္စရာေတြမရွိေအာင္ ကိုိကုိထားမွာပါ”

“ေက်းဇူးပါကိုကို၊ ခ်စ္လည္းကိုိကု႔ိကိုစိတ္ညစ္စရာေတြ မရွိေအာင္ ထားပါ့မယ္ေနာ္”

“လိမၼာလိုက္တဲ့ခ်စ္၊ ခ်စ္ အိပ္ေရး၀လားဟင္”

“အင္း ၀တယ္၊ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းေတာင္မသိဘူး၊ လူကိုလန္းဆန္းသြားတာပဲ၊ ကိုကိုေကာ ခုနက ဘယ္သြားေနတာလဲဟင္”

“ကိုကိုလား၊ ခ်စ္နဲ႔ စားဖို႔ ညစာခ်က္ေနတာေလ”

“တကယ္၊ ခ်စ္ကိုႏႈိးတာမဟုတ္ဘူး၊ ခ်စ္လည္း ကူခ်က္ေပးမွာေပါ့”

“မဟုတ္တာ၊ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းခ်က္ေနက်ပဲ၊ ခ်စ္က ခရီးပန္းလာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းအနားယူေပါ့၊ အင္း ခ်စ္ဗိုက္ဆာလား”

“ဆာတယ္၊ ခ်စ္ဒီတစ္ေန႔လံုးဘာမွမစားရေသးဘူး”

“ဒါဆို လာ၊ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္၊ ကိုိကုိျပင္ထားလိုက္မယ္”

မ်က္ႏွာသစ္အၿပီး ကိုကိုက ထမင္းပြဲျပင္ေနတာေတြ႔ရသည္။

“ခ်စ္ လာ ဒီနားထိုင္”

ကိုကိုက အိမ္ရွင္မသဖြယ္ ထမင္းဟင္းမ်ားကို ခူးခပ္ေပးသည္။ ကိုကို႔ဟင္းပံုစံေတြက ကိုယ့္အိမ္က ဟင္းပံုစံေတြႏွင့္မတူ။ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီဆိုေတာ့ ဟင္းခ်က္ပံုခ်က္နည္းေတြက ကြာျခားေပမေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဟင္းရနံ႔ေတြက ေမႊးပ်ံ ့ေနၿပီး စားခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။

“ကိုကို႔ဟင္းပံုစံေတြက လွလိုက္တာ၊ အရသာရွိမဲ့ပံုပဲ”

“ဒါက ငါးေသတၱာခ်က္ေလ၊ ဒါက မုန္လာဥခ်ဥ္၊ ဒါက ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္၊ ဒါက ၾကက္သား၊ ဒါက ၾကက္ေျခေထာက္ဟင္းခ်ိဳ”

“ကိုကိုက စံုေနေအာင္ခ်က္ထားတာပဲေနာ္”

“ဒါေပါ့၊ ခ်စ္လာမဲ့ေန႔မွာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလး ခ်က္ေကၽြးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာေလ၊ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ အရသာေတြ႔ပါ့မလားမသိဘူး”

“ခ်စ္က အစားမေရြးပါဘူး၊ အရသာမရွိလည္း အကုန္စားတယ္”

“ဟင္းရည္ေလး ျမည္းၾကည့္ပါဦး”

ကိုကိုက ဇြန္းေလးနဲ႔ခပ္ၿပီး ပါးစပ္ေလးဆီ ေတ့သည္။

“အရမ္းေကာင္းတယ္ကိုကို၊ ကိုကိုက ဟင္းခ်က္ေတာ္တဲ့ပံုပဲ”

“ဒါေပါ့၊ ကိုကိုက ေန႔တိုင္း ကိုယ့္ဖာသာ ခ်က္စားေနက်ေလ၊ ဆိုင္ဟင္းေတြဆို သိပ္မႀကိဳက္ဘူး၊ ကိုယ့္ဖာသာခ်က္စားတာေလာက္ အရသာမရွိဘူး”

“အင္း၊ ကိုယ့္ဖာသာခ်က္စားေတာ့ ေငြကို ေခၽြတာရာက်တာေပါ့”

“ဒါေပါ့ခ်စ္၊ အရသာလည္းရွိတယ္၊ အ၀လည္းစားရတယ္ေလ၊ ကိုကို႔ဟင္းေတြက မေကာင္းရင္လည္း မေကာင္းဘူးလို႔ အားမနာတမ္းေျပာပါေနာ္ခ်စ္”

“ေကာင္းပါတယ္ဆို၊ ကိုကိုေကာစားေလ၊ ပန္းကန္က တစ္ခ်ပ္တည္းပါလား၊ ကိုကို႔အတြက္ေကာ”

ကိုကိုက ျပံဳးေနသည္။

“ကိုကို မစားခ်င္ဘူး”

“ဟင္ ဘာလို႔လဲ၊ ညစာစားေလ့မရွိဘူးလား”

အေမးကိုမေျဖပဲ ကိုကိုက ျပံဳးၿမဲျပံဳးေနသည္။ ၿပီးမွ ကိုယ့္ေဘးနားလာကပ္ၿပီး

“ကိုကိုက ခ်စ္နဲ႔ တစ္ပန္းကန္တည္းစားခ်င္တာေလ”

“ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“စားခ်င္လို႔ေပါ့”

“ခ်စ္လည္း စားမယ္”

“တကယ္ေနာ္”

ကိုိကုိက ဟင္းမ်ားကို ပန္းကန္ထဲပံုခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ လက္နဲ႔နယ္လိုက္သည္။ ကိုိကု႔ိလုပ္ရပ္ကို အျပံဳးနဲ႔ ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

“ခ်စ္ ပါးစပ္ဟ”

ဟဆိုလို႔ ဟေပးလိုက္သည္။

“ေကာင္းလားခ်စ္”

ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

“ကိုကို႔ကိုေကာ ခြံ႔ေကၽြးေလ”

ကိုကို႔စိတ္ႀကိဳက္ ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။ ကိုကိုသိပ္ျမဴးေနသည္။ လက္တစ္ဖက္ေတာ့ ကိုယ့္ခါးေလးကို ဖက္ထားသည္။ ကိုကို႔ၾကည့္ရတာ သိပ္ကိုကေလးဆန္လြန္းၿပီး သိပ္ကိုခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေနသည္။ ကိုိကုိလည္း ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္ပံုရသည္။ ကိုိကု႔ိဆီက ခုလိုအခ်စ္မ်ားစြာ ရလိမ့္မည္ဟု မထင္မိခဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တစ္ပန္းကန္းတည္း ၿမိန္ယွက္စြာျဖင့္ ၿပီးဆံုးသြားသည္။

ထမင္းစားၿပီးသြားေတာ့လည္း ကိုကိုက ကိုယ့္ကို ပ်င္းေနမွာ သိပ္စိုးရိမ္ေနပံုရသည္။

“ခ်စ္ပ်င္းေနလား၊ ဘာလုပ္ခ်င္လဲေျပာေလ”

ပ်င္းေတာ့ ပ်င္းမေနပါ။ ေဘးမွာ ကိုကိုရွိေနရံုနဲ႔ ဘ၀က ၿပီးျပည့္စံုေနေပၿပီ။

“မပ်င္းပါဘူးကိုကို”

“သီခ်င္းနားေထာင္မလား”

ကိုယ့္ဆီက ျပန္ေျဖသံမၾကားရေတာ့ ကိုကိုျပန္ၾကည့္သည္။ ေနာက္မွ ကိုိကုိသတိရသြားဟန္ျဖင့္

“အာ ခ်စ္နားေလးေနမွန္း ကိုိကုိေမ့သြားတယ္ေဆာရီးေနာ္၊ ကိုကိုကေတာ့ ပ်င္းရင္ သီခ်င္းနားေထာင္ေနက်ဆိုေတာ့ေလ၊ ဒါနဲ႔ ခ်စ္ၾကည့္ရတာ နားေလးေနတဲ့ပံုနဲ႔လည္း မတူဘူးေနာ္၊ ကိုိကုိေျပာသမွ် နားလည္ေနတယ္”

“အင္းေပါ့၊ ကိုကို႔ပါးစပ္ကို ျမင္ေနရတယ္ေလ၊ ကိုကို႔ပါးစပ္ကို မျမင္ရရင္ ဆယ္ခြန္းေျပာေတာင္ နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး”

“အင္းပါ၊ ခ်စ္က ပါးစပ္ကိုျမင္ရင္နားလည္တတ္ေတာ့ ခ်စ္က သိပ္ေတာ္တာပဲ”

“တခ်ိဳ ့လူေတြရဲ့စကားဆိုရင္ ပါးစပ္ျမင္ရတိုင္းလည္း သိပ္နားမလည္တတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ေဘးမွာ လူႏွစ္ေယာက္က အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာေနတယ္ဆိုပါစို႔၊ ကိုယ့္ကို ေျပာတာမဟုတ္ရင္ ေျပာသူရဲ့ ပါးစပ္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲျမင္ရျမင္ရ နားမလည္ဘူး၊ ကိုယ့္ကိုေျပာမွ နားလည္တတ္တာေလ၊ ခု ကိုိကိုက ခ်စ္ကိုပဲေျပာေနေတာ့ နားလည္တာေပါ့၊ ကိုကိုေျပာမယ္လုပ္တိုင္းလည္း ခ်စ္က အရိပ္အကဲကိုၾကည့္ထားၿပီး ကိုကို႔ပါးစပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ထားလိုက္တယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ နားလည္တာေလ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုိကို အသံမထြက္ပဲေျပာၾကည့္၊ ကိုိကု႔ိပါးစပ္ကိုျမင္ရရင္နားလည္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အရမ္းႀကီး ျမန္လို႔ မျဖစ္ဘူးေနာ္”

“တကယ္၊ ဒါဆိုေျပာၾကည့္မယ္၊ ခ်စ္.ကို .ခ်စ္.တယ္၊ နားလည္လား”

“ခ်စ္ကိုခ်စ္တယ္”

“အိုး ကိုကို႔ခ်စ္ေလးက သိပ္ေတာ္တာပါလား”

ကိုကိုက တင္းၾကပ္စြာ ဖက္လာၿပီး ပါးကို တရႊတ္ရႊတ္နမ္းေတာ့သည္။

“အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ”

“ကိုကို ခ်စ္လည္း သီခ်င္းေတြကို ၀ါသနာပါပါတယ္ကိုကို၊ နားလည္းေထာင္ပါတယ္၊ သီခ်င္းစားသားကို ျမင္ေနရမယ္၊ နားၾကပ္လည္း ပါမယ္ဆိုရင္၊ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္၊ ကိုကိုတို႔လို မ်က္စိမွတ္ၿပီး အားရပါးရ ခံစားလို႔ေတာ့မရဘူးေပါ့”

“ဟုတ္လား၊ အင္း ကိုကို႔ဆီမွာ နားၾကပ္ရွိပါတယ္၊ ကိုကိုက အဲ့ဒါေလးနဲ႔ နားေထာင္ေနက်ေလ၊ ခဏ ကိုိကိုယူေပးမယ္”

ကိုကိုက ယူေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က ဘာသီခ်င္းေတြႀကိဳက္လဲ”

“ေဆြးေဆြးေလးနဲ႔ ေအးေအးေလးေတြေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ သီခ်င္းနားမေထာင္ခ်င္ဘူး၊ ေဖ့ဘုတ္ပဲသံုးခ်င္တာ၊ ေဖ့ဘုတ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခ်စ္ဒီေရာက္ေနေၾကာင္းေျပာခ်င္လို႔ပါ၊ ခ်စ္ေဖ့ဘုတ္သံုးရင္ ကိုကုိက စိတ္ဆိုးမွာလားဟင္”

“မဆိုးပါဘူး၊ ဆိုးစရာလား”

“ကိုကို ဒီအခန္းေလးက ၀ိုင္ဖိုင္မိတယ္လား”

“မိတာေပါ့၊ ဟိုး ေအာက္မွာ စားေသာက္ဆိုင္အႀကီးႀကီးရွိတယ္ေလ၊ အဲ့ဒီက ၀ိုင္ဖိုင္ေပါ့၊ ကိုိကို႔အိမ္နဲ႔နီးေတာ့ ကိုိကိုတို႔ကံေကာင္းသြားတယ္၊ အင္တာနက္ကို အလကားသံုးလို႔ရသြားတယ္ေလ”

“သိပ္ပိုင္တာပဲေပါ့၊ ခ်စ္က လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုထားခဲ့တယ္၊ ကိုကိုေပးတဲ့ ဖုန္းေလးကိုေတာ့ ယူခဲ့ပါတယ္၊ အခုကိုကုိ႔လက္ေတာ့ပ္နဲ႔ သံုးခ်င္တယ္”

“သိပ္ရတယ္ခ်စ္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုိကုိေျပာစရာေလးေရာရွိတယ္”

“ဘာလဲဟင္”

“ခဏေစာင့္”

ကိုိကုိက လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ယူၿပီးဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ကို ျပံဳးၿဖီးၾကည့္ေနသည္။

“ခ်စ္ Password ကိုျဖည့္ေလ”

“ကိုကိုကလဲ”

“ဟဲဟဲ၊ အဲ့ဒါကိုေျပာမလို႔၊ Password က ခ်စ္နာမည္ myait နဲ႔ ကိုကို႔နာမည္ min ကို ေရာထားတာေလ”

ကိုကိုက Password ကို ႏွိပ္ျပသည္။ ျမတ္က စာလံုးေပါင္းမွားေနသည္။ ကိုကိုလည္း သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ လုပ္ထားသည္ဆိုေတာ့ အျပစ္မဆိုသာပါ။ ရယ္လည္း မရယ္လိုက္ပါ။ စာသိပ္မတတ္သည့္ ကိုကို႔ကို သနားဂရုဏာသက္စြာၾကည့္ေနလိုက္မိသည္။

“ဘာလဲ ခ်စ္က မႀကိဳက္လို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ႀကိဳက္ပါတယ္၊ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက သိပ္သေဘာထားတိုက္ဆိုင္တယ္၊ ကိုကိုေပးထားတဲ့ ခ်စ္ဟမ္းဆက္ထဲမွာလည္း Password က ကိုကု႔ိနာမည္ေလ”

“ဟုတ္လားခ်စ္၊ ဘယ္လိုေလးလဲ”

“ကိုကု႔ိနာမည္က ဖိုးလမင္းေနာ္”

“ဟုတ္တယ္ခ်စ္”

စာရိုက္ျပလိုက္သည္။

“zdk;vrif;”

“ခ်စ္ ဘာႀကီးလဲ”

“ေသခ်ာၾကည့္ေလကိုကို၊ z ဆိုတာ ဖ ေလ၊ d ဆိုတာ လံုးႀကီးတင္၊ k ဆိုတာ တစ္ေခ်ာင္းငင္၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ခ်စ္၊ ခ်စ္ကေတာ္လိုက္တာ၊ အဲ့ဒီလိုဆိုရင္ ခ်စ္ Password ကို ဘယ္သူမွသိမွာမဟုတ္ဘူး”

“အင္းေပါ့”

“ၿပီးေတာ့ Wallpaper မွာဘာပံုလဲသိလား”

ကိုကိုျပရာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုျမင္လိုက္ရံုနဲ႔ရင္ခုန္ခဲ့ရသည္ဆိုေသာ ကိုယ့္ပံုေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ခ်စ္ပံုေလးပါလား”

“ဟုတ္တယ္ အဲ့ဒါခ်စ္ကိုခ်စ္လို႔ေပါ့”

“ခ်စ္လည္း Wallpaper မွာ ကိုကို႔ပံုေလးကို တင္ထားလိုက္မယ္ေနာ္”

“ခ်စ္သေဘာ”

ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ပံုမ်ားကိုလိုက္လံေငးခဲ့ၾကသည္။ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ခင္မင္ရသည့္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ကိုလည္း ကိုယ္ မေလးေရာက္ေနေၾကာင္း ခ်စ္ရသည့္ကိုကိုနဲ႔ အတူတူေနေနေၾကာင္း အလုပ္အတူတူလုပ္ရမည့္အေၾကာင္း ၾကြားလိုက္သည္။ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ခ်က္တင္စကားေျပာသည္ကို ကိုကိုက စိတ္မဆိုးပါ။ ကိုယ္ေဖ့ဘုတ္သံုးေနစဥ္ ကိုကိုက ေနာက္မွာ ဖက္ကာ ေက်ာကို မ်က္ႏွာအပ္ထားသည္။ ကိုယ္လည္း ေနာက္သို႔လွည့္လွည့္ၿပီး ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လွမ္းလွမ္းနမ္းသည္။ ကိုကို ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ အိပ္ခ်ိန္ေက်ာ္သည္ကို သိလိုက္သည္။

“ကိုကိုအိပ္ခ်င္ေနၿပီလား”

“ခ်စ္အိပ္ခါမွ အတူတူအိပ္မယ္ေလ”

“ခ်စ္လည္း အိပ္ခ်င္ၿပီ၊ ကိုကိုေဆးေသာက္ရဦးမယ္မဟုတ္လား”

“ဟုတ္သားပဲ ခ်စ္နဲ႔ ေနရာတာေပ်ာ္လို႔ေမ့ေနတာ၊ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္ခ်စ္၊ ခုေသာက္လိုက္ပါ့မယ္”

ကိုကိုက ေဆးဗူးမ်ားထားရာဆီ လွမ္းေတာ့ ကိုယ္လည္း ေနာက္ကလိုက္လာသည္။

“ကိုကို ေဆးကို တစ္ခါေသာက္ရင္ ဘယ္ႏွျပားေသာက္ရတာလဲဟင္၊ ခ်စ္ကိုေျပာျပထားေလ၊ ေနာက္ဆို ကိုကိုေသာက္ဖို႔ ခ်စ္ကိုယ္တိုင္ယူေပးမယ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

ကိုကိုက ေဆးကို ဘယ္လိုေရာစပ္ေသာက္ရသည္ကိုေျပာျပသည္။

“ေရက ဘယ္နားမွာလဲကိုကို”

“ေရခဲေသတၱာထဲမွာ”

ျမန္ျမန္ေလးသြားယူလိုက္သည္။ ဖန္ခြက္ေလးထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာ၊ မိန္းမႀကီးက်ေနတာပဲေနာ္”

“ဒါေပါ့ ခ်စ္က ကိုကို႔မိန္းမေလ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ”

ကိုကိုက အိပ္ယာေစာင္ကိုခင္းေပးသည္။

“ကိုကိုနဲ႔ ေဖ့ဘုတ္မွာ စကားေျပာတုန္းက ခ်စ္ကို ကိုကိုက ဘာေျပာထားလဲသိလားခ်စ္”

“ေမ့ေနၿပီကိုကို”

“ညညအတူတူအိပ္ရင္ ခ်စ္က ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာ အိပ္ရမွာလို႔ ေျပာထားတာေလ”

“အိပ္မယ္”

“လာ ခ်စ္”

ကိုကိုက ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္လံုးေလးကို ကိုကို႔ေပါင္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဖ်စ္ည  ွစ္လိုက္သည္။ ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ေနရတာေလာက္ ေကာင္းတာ ဘယ္မွာရွိပါေတာ့မလဲ။

“အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ”

ကိုကိုပဲ လ်င္ျမန္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္ပမာ အျပစ္ကင္းစင္စြာ အိပ္စက္ေနတဲ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာ လွလွေလးကို ညည့္နက္သည္အထိ ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ ကိုိကိုကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ေလးကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားဆဲ။ ကိုယ္လည္း ကိုကိုႏိုးသြားမည္စိုးတာေၾကာင့္ အသာၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုေတာ့ မထိတထိနမ္းေနမိသည္။ သိပ္ခ်စ္တာပဲကိုကိုရယ္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

နံနက္အိပ္ယာက ႏိုးေတာ့ ေဘးမွာ ကိုိကုိမရွိ။ ကိုကိုက ကိုယ့္ထက္အရင္ႏိုးသြားတာပဲျဖစ္မည္။ ေမြ႔ယာေပၚကဆင္းၿပီး ကိုကို႔ကို ရွာလိုက္သည္။ မီးဖိုးေခ်ာင္ထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ေနတဲ့ ကိုကို႔ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေနာက္ကေန ကိုကုိ႔ခါးေလးကို ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“ကိုကိုႏိုးတာ ေစာသားပဲ”

“အာ ခ်စ္လည္း ႏိုးလာၿပီကိုး၊ ကိုကိုက ခါတိုင္း သည္အခ်ိန္ထက္ပိုေစာေစာထရတယ္၊ အလုပ္က ေစာေစာသြားရတာဆိုေတာ့ေလ၊ ခ်စ္ ဒီေန႔လည္း အားတယ္၊ ခ်စ္ဘယ္သြားခ်င္လဲ”

“ဘယ္မွမသြားခ်င္ပါဘူး”

“အင္း ကိုကိုမနက္စာခ်က္ေနတယ္၊ ခ်စ္မ်က္ႏွာသစ္လိုက္၊ ကိုကိုျပင္ထားလိုက္မယ္”

“ မသစ္ေသးဘူး၊ ကိုကိုခ်က္ေနတုန္း ခုလိုေနာက္ကေန ဖက္ထားခ်င္တယ္”

“ခ်စ္သေဘာ”

ကိုကို႔ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားမိသည္။ ကိုကို႔အေပၚဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ကိုကိုသိေစခ်င္သည္။

“ကိုကိုပင္ပန္းေနမွာေပါ့၊ ခ်စ္အတြက္လည္း ခ်က္ျပဳတ္ေနရတာဆိုေတာ့ေလ”

“ခ်စ္အတြက္ဆိုရင္ ကိုကိုဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းရပင္ပန္းရပါ၊ ကိုကိုေက်နပ္ပါတယ္”

ကိုကို႔ကို ရႊတ္ကနဲ႔နမ္းလိုက္သည္။ ကိုကို႔ကို ဖက္ထားရင္း ကိုကိုဘယ္လိုခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း လိုက္လံမွတ္သားထားလိုက္သည္။ ဆီ၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ဆားဘယ္နားထားသည္၊ ဘယ္ဟာက ဘယ္နားမွာ ရွိေနသည္ဆိုတာကိုလည္း မွတ္သားထားလိုက္သည္။ လွ်ပ္စစ္မီးဖိုႏွင့္ ခ်က္ရသည္က မခက္မွန္းသိသည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခ်က္တတ္သည္ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့မခက္မွန္းသိလိုက္သည္။ ၀ါသနာလည္း ပါသည္ဆိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္သည္။ ကိုကို႔ကို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးခ်င္တာ ကိုယ့္ရဲ့ဆႏၵ။ ခ်က္ျပဳတ္မေကၽြးခ်င္ေတာင္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးရမည္။ ကိုယ္တိုင္က ကိုကို႔ရဲ့ မယားျဖစ္ေနၿပီ၊ ေယာက်္ားျဖစ္ေနၿပီပဲ။ ဒီအိမ္ကေလးဟာ ကိုကိုနဲ႔ကိုယ္ ပိုင္ဆိုင္ေနရၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ဒီအိမ္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္သမွ်ကိစၥအ၀၀ အိမ္မႈကိစၥေတြကိုလည္း ကိုယ္သိထားရမည္။ ကိုိကုိက သိပ္ေနမေကာင္းသည္ဆိုေတာ့ ေနာက္ေနာင္ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္သည့္အလုပ္ကို ကိုယ္တိုင္မ်ားမ်ားလုပ္ရမည္ဟု ေတြးထားလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

နံနက္စာ စားအၿပီး ကိုကိုက ေျပာလာသည္။

“ခ်စ္ပ်င္းေနမွာစိုးတယ္၊ ကိုကိုဘာလုပ္ေပးရမလဲဟင္”

“ကိုိကုိရွိေနတာပဲ ပ်င္းစရာလားကိုကိုရ၊ အင္း ခ်စ္အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ခ်င္တယ္၊ ခ်စ္အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ေၾကာင္း မိဘေတြကို အသိေပးရဦးမယ္”

“ရတယ္ေလ၊ ကိုကို႔ဖုန္းနဲ႔ဆက္ေလ၊ ခ်စ္ဖုန္းနံပါတ္ကိုကို႔ဆီမွာရွိၿပီးသား၊ ခုပဲေခၚမလားခ်စ္”

“အင္းေခၚမယ္၊ ကိုကိုကနားေထာင္ေပးေနာ္၊ ဦ……နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ပါ”

ကိုိကုိကေခၚေပးသည္။ မၾကာမီ အေဖေရာက္လာသည္။ အေဖၿပီးေတာ့ အေမ့အသံကိုပါၾကားလိုက္ရသည္။ အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းက အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ေၾကာင္း၊ စိတ္မပူရန္ေျပာလိုက္သည္။ မိဘႏွစ္ပါး၏ ၀မ္းသာပီတိသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။ ကိုယ္နားမလည္သည္မ်ားကို ကိုကိုက ကူနားေထာင္ေပးသည္။ ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္မိဘမ်ားအားဂ၇ုစိုက္ပါ့မည့္အေၾကာင္း စိတ္မပူရန္ႏွစ္သိပ္ေဖ်ာင္းဖ်လိုက္သည္။

“ခ်စ္မိဘေတြက ကိုကို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့”

“ခ်စ္ကလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ိကုိကုိ”

“လိုပါဘူး၊ ခ်စ္မိဘေတြရဲ့ေလသံၾကည့္ရတာ အရမ္းသေဘာေကာင္းမဲ့ပံုပဲေနာ္”

“အင္းေလ၊ အေဖနဲ႔အေမက ေတာသူေတာသားေတြဆိုေတာ့ ရိုးသားၾကတယ္ေလ”

“ကိုိကုိေလ ခ်စ္မိဘေတြကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္”

“ဘာလို႔လဲ”

“ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ခ်စ္ကုိေမြးေပးလို႔”

ကိုကိုကိုယ့္ကို အၿမဲတမ္း ခုလိုပဲ ခ်စ္ေနႏိုင္ပါေစ။

………………………………………………………………………………………………………………..

“နံနက္ခင္းေလးညင္းခံရရင္ ေကာင္းမလားကိုကို”

“ခ်စ္သေဘာေလ၊ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္တာလား”

“မလည္ခ်င္ပါဘူး၊ ခုမွေရာက္တာဆိုေတာ့ေလ၊ ခုေအာက္ထပ္ဆင္းၿပီးထိုင္ရင္ေကာင္းမလားကိုကို၊ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေငးလို႔ရတာေပါ့”

“ရတယ္ခ်စ္၊ လာသြားရေအာင္”

ကိုကို႔လက္ကိုဆြဲကာ လိုက္ပါလာသည္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေလေကာင္းေလသန္႔ေလးေၾကာင့္ စိတ္မွာ လန္းဆန္းသြားသည္။ လမ္းေပၚမွာ ကားေတြ ဥဒဟို သြားလာေနၾကေပမဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတာ့ မရွိ၊ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ကားေတြကို လိုက္လံေငးၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ကိုိကုိကေတာ့ ကိုယ့္လက္ေလးကိုဆြဲထားရင္း အၿမဲျပံဳးေနသည္။ ကုလားထိုင္ေလးေတြ႔လို႔ ကိုကိုနဲ႔ ထိုင္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုမစိုက္ပါ။ ကိုယ့္ဆံပင္ေလးေတြကို သပ္တင္ေပးေနသည္။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာေလးကို မ၀စတမ္းၾကည့္ေနသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ကလိလာလာထိုးသည္။ ကိုကိုထိုးလိုက္တိုင္း ကိုယ္ကလည္း ျပန္ျပန္ထိုးသည္။ ကိုကိုကေတာ့ မခံ ထြက္ေျပးသည္။ ကိုယ္ကလိုက္သည္။ ရုပ္ရွင္ထဲက ခ်စ္သူရည္းစားႏွစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနၿပီ။ ေျပးတမ္းလႊားတမ္း ကစားေနရင္းက အေပ်ာ္လြန္လာသည္ထင္၏။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘာအႏၱရာယ္ေတြရွိေနမလဲဆိုတာကိုပင္ သတိမမူမိ။ ကိုယ္တစ္ေယာက္က ကိုိကုိကလိုက္ေတာ့ ေရွာင္တိမ္းရင္းက ကားလမ္းေပၚေရာက္သြားသည္။ ကားလမ္းေပၚအေရာက္ “ကၽြီ” ဆိုတဲ့ အသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရသလိုလုိ။ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားတစ္စီးျဖစ္ေနသည္။ ကိုယ့္မွာ လြန္စြာပင္ လန္႔ဖ်တ္သြားသည္။ ေနရာ၌ပင္ မင္သက္ကာ ရပ္တန္႔ေနမိသည္။ ကိုကိုကေတာ့ စိုးရိမ္စြာပဲ ကိုယ့္နားအေရာက္ေျပးလာသည္။

“ခ်စ္ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ”

ကိုကို႔အေမးကိုမေျဖႏိုင္ေသးပဲ အသက္ကိုသာ ျပင္းျပင္းရႈေနရသည္။ မေလးကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္ အသက္ေသရေတာ့မလို႔ပါလား။ ကိုကိုက ဖက္ထားလိုက္သည္။

“ခ်စ္မေၾကာက္နဲ႔၊ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး”

ကားေပၚမွလူက ဆဲေရးတိုင္းထြာသြားသလားေတာ့မေျပာတတ္။ မ်က္ႏွာက စူပုပ္ေနသည္။ ေနကာမ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔ လြန္စြာဗီလိန္ဆန္ေနသည္။ ကိုကိုက ေတာင္းပန္စကားေျပာေနသည္ထင္သည္။ ေတာင္းပန္စကားေျပာအၿပီး ကိုကိုနဲ႔လွည့္ျပန္ေတာ့ ကားေပၚမွလူက ကိုယ္တို႔ရွိရာဘက္ဆီ မင္သက္ၾကည့္ေနဆဲ။ သူဘာေၾကာင့္ၾကည့္ေနရတာလဲ။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အျပဳအမူကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ားပတ္သက္ေနသလဲဆိုၿပီး ေတြးေနသလား။ ေနာက္မွာ ကားဟြန္းသံေတြ ဆူညံသြားသည္။ ထိုအခါမွ ထိုသူကားကို ဆက္ေမာင္းသြားေတာ့သည္။

ကိုကို႔အိမ္ေလးေပၚေရာက္ေတာ့လည္း ေၾကာက္လန္႔ေနမိဆဲ။ ရင္ဘတ္ထဲတုန္ယင္ေနသည္။ ကိုိကိုက ေရကိုအေျပးအလႊားသြားယူလိုက္သည္။

“ခ်စ္ ေရေသာက္လိုက္၊ အလန္႔ေျပသြားေအာင္”

ေရကိုေသာက္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ေက်ာေလးကိုပုတ္ေပးသည္။

“ကိုကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ခ်စ္၊ ကိုကို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ၊ ခ်စ္ကို ဂရုမစိုက္သလိုျဖစ္သြားတယ္”

“ခ်စ္ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ပါဘူးကိုကို၊ ခ်စ္ကိုစိတ္မပူပါနဲ႔၊ ကိုကိုစိတ္မေကာင္းလည္းမျဖစ္ပါနဲ႔၊ ခ်စ္သတိမထားမိလို႔ျဖစ္ရတာပါ”

“ခ်စ္ရယ္၊ ခ်စ္ကိုသနားလိုက္တာ”

“ကားေပၚက လူက ကိုကို႔ကို ဘာေျပာလိုက္တာလဲဟင္”

“မ်က္စိကိုဘယ္သြားထားသလဲလို႔ ပက္ပက္စက္စက္ေျပာသြားတာ”

“ေတာင္းပန္ပါတယ္ကိုိကုိ၊ ခ်စ္ေၾကာင့္ ကိုကို အဆဲခံလိုက္ရၿပၤီ”

“ထားလိုက္ပါေတာ့၊ လာခ်စ္ကိုဖက္ထားမယ္ေနာ္”

ကိုကိုက ဖက္ထားသည္။ သက္ျပင္းကို ခ်လိုက္သည္။ ကိုိကု႔ိရင္ခြင္ထဲမွာ ေနလိုက္ရေတာ့ လံုျခံဳသြားသလိုခံသစားလိုက္ရသည္။

“ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ပါဘူးခ်စ္၊ ဘာမွေၾကာက္စရာမရွိေတာ့ပါဘူးခ်စ္”

ဖက္ထားရင္းက ကိုကိုက ႏွစ္သိပ္ေပးသည္။

“ခ်စ္ ဒီဘက္လွည့္”

ကိုကိုက ဖုန္းေလးနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္မည္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ ခုမွပဲ သတိရေတာ့သည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုကိုနဲ႔ ဓာတ္ပံုအတူတူသိပ္ကိုရိုက္ခ်င္ေနခဲ့တာပဲ။ ကိုကို႔ကိုျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ခ်စ္ ကိုကိုနဲ႔ ဓာတ္ပံုတူတူရိုက္မလား”

“ရိုက္မယ္ကိုကို”

ကိုကို႔ေၾကာင့္ ခုနက လန္႔ေနတဲ့စိတ္ကေလး ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ သိပ္ကိုေပ်ာ္သြားရသည္။

“ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔ ဓယတ္ပံုသိပ္ရိုက္ခ်င္ေနတာ”

“ခ်စ္ျပံဳးေလ”

ကိုကို႔စိတ္တိုင္းက် လိုက္လုပ္ေပးလိုက္သည္။ ကိုကိုက ပါးေလးကိုထိၿပီးရိုက္သည္။ ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုထိၿပီးရိုက္သည္။ ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းေလးပို နမ္းရင္းရိုက္သည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းရင္း သိပ္ရိုက္ခ်င္ေနတာခဲ့တာပဲေလ။

“ခ်စ္က သိပ္လွတာပဲေနာ္”

“မဟုတ္တာ၊ ခ်စ္က ဒီေလာက္အသားမည္းတာကုိ”

“မည္းမွလွတာခ်စ္၊ ခ်စ္က အသားညိဳစိုစိုေလးနဲ႔ သိပ္ကို sexy က်တာေလ”

“ဟုတ္လို႔လားကိုကိုရ၊ သူမ်ားေတြကဆို ကုလားနဲ႔တူတယ္တဲ့”

“သူတို႔က ခ်စ္ကို မနာလိုလို႔ေျပာတာေနမွာပါ၊ ခ်စ္ဘာမွဂရုစိုက္မေနနဲ႔”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ကိုကိုလည္း အရမ္းလွတယ္၊ ေဟာဒီမယ္၊ မင္းသားေလးက်ေနတာပဲ၊ အရမ္းခ်စ္စရာေလး”

“ကိုကိုက မင္းသားေလးေလခ်စ္ရဲ့”

“ဟုတ္သားပဲ၊ ကိုကိုကခ်စ္ရဲ့ မင္းသားေလးတစ္ပါးပါပဲ”

“ဟဲဟဲ ခ်စ္က ေတာ္ေတာ္အေျပာတတ္တာပဲေနာ္”

“တကယ္ေျပာတာ၊ ကိုကိုက မင္းေတြထိုင္ငိုရေလာက္ေအာင္ေခ်ာတာသိလား”

“ခ်စ္ေနာ္၊ ကိုကိုအေနခက္လာၿပီ”

ရွက္ေယာင္သမ္းေနတဲ့ကိုကို႔ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္မိသည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္ကိုယ္ေလးကို ေပြ႔ဖက္ၿပီး လွဲခ်လိုက္သည္။

“အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ”

ကိုကို႔အနမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းလာသည္။

“ကိုကိုသိပ္ဆိုးတာပဲကြာ”

“ခ်စ္ေၾကာင့္ေပါ့”

“ဟင္းဟင္း”

ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ေရအတူခ်ိဳး ေန႔လည္စာ၊ ညစာ အတူခ်က္ျပဳတ္ကာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးခဲ့သည္။

ေရာက္လာေတာ့မည့္မနက္ျဖန္အတြက္ ျမတ္မင္း ရင္ခုန္စိုးထိတ္လာမိသည္။

“ကိုကို ခ်စ္က နားေလးတယ္လို႔ သူေ႒းကို တကယ္ေျပာထားတာဟုတ္ရဲ့လားဟင္”

“ဟုတ္ပါတယ္ခ်စ္ရဲ့၊ ခ်စ္ကလည္း စိတ္ပူေနတာပဲ၊ အဲ့လိုမ်ိဳးေတြ မေတြးရဘူးေလ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာပဲအဖတ္တင္တယ္၊ စိတ္ခ်ပါ၊ ခ်စ္အတြက္ ဘာအခက္အခဲမွမျဖစ္ေရဘူး၊ ေဘးမွာ ကိုကိုလည္းရွိေနေပးမယ္၊ သူေ႒းကလည္း ခ်စ္ထင္ထားတာထက္ ပိုသေဘာေကာင္းတာေတြ႔ရမယ္”

“သူေ႒းမ်က္ႏွာပံုစံက ဘယ္လိုႀကီးလဲဟင္”

“ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ေနတာပဲ၊ သူေ႒းက အရမ္းျမန္မာဆန္တာ၊ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးပဲ အၿမဲတမ္း၀တ္တာ၊ အရမ္းက်က္သေရရွိတာသိလား”

“ေၾသာ္၊ ဒါဆို တိုက္ပံုအကၤ ်ီေလးေလးေတြ၀တ္တာလား”

“ဘယ္က သူေ႒းက အမ်ိဳးသမီးပါခ်စ္”

“ဟင္၊ ခ်စ္က သူေ႒းကို အမ်ိဳးသားႀကီးထင္မွတ္တာ”

“သူေ႒းရဲ့ေယာက်္ားက စက္ရံုထဲမွာပဲအၿမဲေနတာေလ၊ ကိုကိုတို႔ ဆိုင္ကိုေတာ့ တစ္ခါတေလမွလာတယ္”

“ဟုတ္လား၊ အင္း ကိုကို႔ကို အလုပ္ထဲက်ရင္ ဘယ္လိုေခၚရမလဲဟင္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရွ ့မွာေပါ့”

“မင္းမင္းလို႔ေခၚပါ၊ အားလံုးက မင္းမင္းလို႔ေခၚၾကတာေလ”

“ကိုကိုကလည္း ခ်စ္ကို ျမတ္မင္းလို႔ေခၚေနာ္”

“ေအးေပါ့”

“ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေကာသေဘာေကာင္းရဲ့လားဟင္”

“ခ်စ္ကလည္း အားလံုးကို ေတြးပူေနတာပဲ၊ အားလံုးက ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ၊ ျမန္မာေတြခ်ည္းပဲ သိလား”

“အကုန္လံုးက ျမန္မာေတြခ်ည္းပဲလား၊ ေပ်ာ္စရာႀကီးေနာ္”

“ဒါေပါ့၊ သူေ႒းက ျမန္မာေတြကိုပဲ အလုပ္ခန္႔တာေလ၊ ျမန္မာအရမ္းဆန္တာ၊ ျမန္မာေတြကိုပဲ စာနာစိတ္နဲ႔ ကူညီတာေလ”

“ကိုကိုေျပာသလိုဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္”

“ဒီညေတာ့ ေစာေစာအိပ္လိုက္ပါေနာ္ခ်စ္၊ မနက္ဆို ေန႔တိုင္းေစာေစာထရတာေလ”

“ဟုတ္ကဲ့”

ကိုကိုေဆးေသာက္ဖို႔ ေဆးကိုအေျပးေလးယူေပးလိုက္သည္။

“ေရာ့ကိုိကို”

“ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာ”

“ကိုကို႔ရဲ့ မိန္းမပဲ ၊ ေယာက်္ားပဲေလ”

“ကိုကို႔ရဲ့ေယာက်္ား၊ မိန္းမကို ကိုကိုက ေဟာဒီလိုနမ္းၿပီး ဖက္အိပ္မယ္ကြ”

ကိုကိုက နမ္းကာ ေပြ႔ဖက္ရင္း လွဲခ်လိုက္သည္။ ခ်စ္သူရွိတဲ့ဘ၀ရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ့။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ခ်စ္ ထေတာ့ေနာ္”

ကိုကိုက အသာအယာေလးႏႈိေလသည္။ ကိုကိုႏိႈးေတာ့ ထခဲ့လိုက္သည္။ လူကေတာ့ လန္းဆန္းေနသည္။

“အလုပ္က ေန႔တိုင္းေစာေစာသြားရတာခ်စ္၊ ျမန္ျမန္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးလာခဲ့ေတာ့ေနာ္၊ ကိုကိုမနက္စာျပင္ထားလိုက္မယ္”

ကိုိကု႔ကို အားနာရျပန္ၿပီ။ ေနာက္ဆိုရင္ ကိုကို႔ကို မပင္ပန္းေစပဲ အိမ္မႈကိစၥေတြ ကိုယ္တိုင္ပဲလုပ္ေတာ့မည္ဟု ေတြးထားကာမွ ခုေတာ့ ကိုကိုပဲနံနက္ေစာေစာထၿပီး လုပ္ေနရၿပီ။ ကိုကို႔ကိုေပြ႔ဖက္ တစ္ခ်က္ေမႊးၿပီး ေရအ၀ေသာက္ကာ မ်က္ႏွာျမန္ျမန္သစ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္၊ ဒီေန႔ေတာ့ ႏို႔နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ပဲစားလိုက္ေနာ္၊ ေနာက္ဆို ကိုိကုိ ဒါ့ထက္ပိုေစာေစာထၿပီး မနက္စာခ်က္ေပးမယ္ဟုတ္ၿပီလား”

“ရပါတယ္ကိုကိုရယ္”

ကိုယ္တိုင္ပဲေန႔တိုင္းခ်က္ေပးမယ္လို႔ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ႏို႔တစ္ခြက္နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ကို စားလိုက္သည္။ ကိုကိုက ကိုကိုစားမည့္ကိတ္မုန္႔ကို ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲ ခြံ႔ေကၽြးေသးသည္။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။

“ခ်စ္ လာ”

ကိုကိုက အုန္းဆီ၊လိုးရွင္း၊ ခ်ိဳးင္းေတာင့္ ဆြတ္ေပးလိမ္းေပးသည္။ ေကေလးကို ဂ်ယ္နည္းနည္းဆြတ္ၿပီး လွလွပပေလးျဖစ္ေအာင္ေထာင္ေပးလိုက္ေသးသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုပင္ ဇစ္ကိုကိုယ္တိုင္ဆြဲေပးလိုက္သည္။

“အရမ္းႀကီး ေခတ္ဆန္ေအာင္၀တ္ထားရင္ မေကာင္းဘူးခ်စ္၊ ဒါေပမဲ့ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလး၀တ္ထားမွ သူေ႒းက သေဘာက်တာ၊ ခ်စ္ကနဂိုေခ်ာၿပီးသားဆိုေတာ့ ဘာမွေထြေထြးထူးထူးမျပင္ဆင္လိုက္ရဘူး၊ သန္႔ျပန္႔သြားတာပဲ”

ကိုကိုေျပာလို ့ကို္ယ့္ကိုယ္ကုိယ္ငံ႔ုၾကည့္လိုက္ေတာ့ လွပေနတာေတြ႔ရသည္။ကိုကိုလည္း စကင္းနီေလး၀တ္ထားေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ကိုယ္ဟာ သိပ္ကိုလိုက္ဖက္တာပဲဟု ေတြးလိုက္သည္။

“ကိုကိုလည္း အရမ္းလွတာပဲေနာ္”

“လာ သြားရေအာင္ခ်စ္”

“ကိုိကိုေဆးေသာက္ဦးေလ”

“ေဆးက ညမွေသာက္ရတာေလ”

“မျဖစ္ဘူးကိုကို၊ မေတာ္လို႔ ကိုကိုအေမာေဖာက္ေနရင္ ေဆးကိုထပ္ေသာက္ရမယ္ေလ၊ ခဏ ခ်စ္ယူခဲ့မယ္”

ကိုကို႔ေသာက္သည့္ေဆးကဒ္ေလးကို ေဘးအိတ္ထဲထည့္ထားလိုက္သည္။

“ေရာ့၊ ဒီေဆးကိုေတာ့ တစ္ေန႔တစ္လံုး နံနက္တိုင္းေသာက္ရမယ္၊ ခ်စ္ေရာေသာက္မယ္၊ ဒါမွအားရွိမွာ၊ အလုပ္လည္းေကာင္းေကာင္းလုပ္ႏိုင္မွာ”

“ခ်စ္က သိတတ္သားပဲ”

ေရခြက္ပါ ကိုကို႔ကို ကမ္းေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က ရႈးဖိနပ္လည္းမစီးဘူးလား၊ ဟိုမွာ အားလံုးက ရႈးဖိနပ္ပဲ စီးၾကတာေလ”

“ခ်စ္မွာ မရွိဘူးကိုိကုိ၊ စီးေလ့လည္းမရွိဘူး”

“ထားလိုက္ေတာ့ အျပန္က်ရင္ ကိုကိုနဲ႔ အတူေစ်းသြားရင္၀ယ္ၾကတာေပါ့”

“ေကာင္းၿပီ”

ကိုကို႔လက္ကေလးကိုဆြဲထားလိုက္မိသည္။ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ပင္။ ေၾကာက္စိတ္မရွိေအာင္ ကိုကို႔လက္ကေလးကိုဆြဲထားရင္း အားတင္းထားရမည္။

တကၠစီေပၚေရာက္ေတာ့လည္း ကိုကို႔လက္ကေလးကို တင္းၾကပ္စြာ ဆြဲထားၿမဲ။ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုသိေတာ့ ကိုကိုက ပိုပိုၿပီးတင္းၾကပ္လာေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားေပးသည္။

“ခ်စ္ ကိုကိုရွိတယ္ေနာ္၊ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ေနာ္”

အားေပးရင္း ဒရိုင္ဘာမသိေအာင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေမႊးေမႊးေပးသည္။ ေဘးမွာကိုကိုရွိသည္။ အားတင္းထားရမည္။

(၅) မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ တကၠစီရပ္လိုက္သည္။ ကိုကိုညြန္ရာ ဆိုင္ႀကီးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထင္ထားတာထက္ပိုႀကီးသည္။ အျပင္အဆင္မ်ားက လွပသန္ျပန္႔လြန္းလွသည္။ ဆိုင္အတြင္းထဲထိ ကိုကို႔လက္ကေလးကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲ။ ကိုကိုကလည္း မရုန္းေပ။ သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ေဘးဘက္ပတ္၀န္းက်င္မွာ တီဗီြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ၀န္ထမ္းေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။ အားလံုးက တူညီ၀တ္စံုေလးေတြ ၀တ္ထားၾကသည္။ အားလံုးက သန္႔သန္ျပန္႔ျပန္႔နဲ႔ သိပ္ကိုၾကည့္ောကာင္းသည္။ ဆိုင္ထဲမွာ ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ ့တံျမက္စည္းလွည္းေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့က ျပတင္းေပါက္မ်ားကို ဖုန္သုတ္သည္။ စားပြဲမ်ား ကုလားထိုင္မ်ားကို ေနရာတက်ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ထားသိုေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေစာေသးတာေၾကာင့္ ထိုင္ေနၾကသည္။ စကားေျပာေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ သီခ်င္းသံစဥ္မ်ားနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရင္းကခုန္ေနသည္။ ေလတစ္ခၽြန္ခၽြန္လုပ္ေနၾကသည္။

“ဟာ မင္းမင္း၊ မင့္သူငယ္ခ်င္းေရာေရာက္လာတာပါလား”

“ဟုတ္တယ္ကြ” ကိုကိုက ကိုယ့္ဘက္လွည့္လာသည္။

“သူ႔နာမည္က ေက်ာ္ဦးတဲ့”

“ဟင္”

“ေက်ာ္ဦး ေက်ာ္ဦး”

“ေက်ာ္ဦး”

“ဟုတ္တယ္၊ သူက နားေလးတယ္ေလကြာ၊ သူ႔ကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကပါဦးကြာ ၊ မသိတာေလးေတြလည္း သင္ေပးေပါ့ေနာ္”

“ေအးပါကြာ”

ထိုသူက လက္ေပးသည္။ ျမတ္မင္းလည္း ျပံဳးျပၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ရသည္။

“ ငါ့နာမည္က ေက်ာ္ဦးပါ၊ မင္းနာမည္ကေကာ”

သူ႔ပါးစပ္ကို ၾကည့္ေပမဲ့ သိပ္နားမလည္တာေၾကာင့္ ကိုကို႔ဘက္ကိုလွည့္လိုက္ရသည္။ ကိုကိုက အလိုက္သိစြာ ျဖည္းျဖည္းေျပာျပသည္။

“နာမည္ကက ဘာလဲတဲ့”

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ျမတ္မင္းပါ၊ မသိတာေလးေတြရွိရင္ ေျပာျပေပးပါခင္ဗ်ာ”

ကိုယ့္ဘက္က ရိုက်ိဳးလြန္းလို႔ထင္ရဲ့ သူက ရယ္ခ်လိုက္သည္။

“ေအးေပါ့ကြာ၊ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းပဲ၊ မဟုတ္ဘူးလား”

ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရသည္။

“ကဲ ငါလည္း လုပ္စရာေလးရွိေသးလို႔ လုပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ သူက ဘာအလုပ္လုပ္ရမွာလဲကြ”

“မသိေသးဘူး၊ သူေ႒းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္”

“ေၾသာ္ေအးေအး”

ကိုကို႔လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည္ကုိ ျမင္သြားသျဖင့္ လႊတ္ခ်လိုက္ရသည္။ သူ အထင္မ်ားေသးသြားမလား။ သိမ်ားသြားမလား။ ကိုကိုသာ ဟိုမိုတစ္ေယာက္ဆိုတာကို သိခဲ့မည္ဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ ဆက္ဆံေရးကို သိေကာင္းသိလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ။ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ အရာရာ၀န္ခံဖို႔ သတၱိရွိေနခဲ့ၿပီးသား။ ေနာက္ေတာ့ သူလွည့္ထြက္သြားသည္။

ကိုကို ေဖ်ာ္ရမည့္ေနရာသို႔ လွမ္းသြားသည္။

“ဒါက ကိုကိုလုပ္ရတဲ့ေနရာေလခ်စ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ သူေ႒းက ဘယ္မွာလဲဟင္”

“သူေ႒းက အေတာ္ေလးၾကာမွ ေရာက္လာတာေလ၊ ေန႔တိုင္းေပါ့၊ သူေ႒းလာခါမွ သူေ႒းရံုးခန္းထဲကို ကိုကိုနဲ႔ အတူတူသြားၾကမယ္ေလ၊ ကိုကိုေဘးမွာရွိေနေပးမွာပါခ်စ္”

ေခါင္းညိတ္လိုက္ရသည္။

“ခ်စ္ ကိုကို႔ေဘးမွာထိုင္ေနပါ၊ ကိုကိုလည္း ပန္းကန္ေလးေတြေဆးလိုက္ဦးမယ္”

“ခ်စ္ေရာ ကူေဆးေပးရမလား”

“ခ်စ္ဘာမွမလုပ္နဲ႔ဦး၊ ဒီအတိုင္းေန၊ ကိုကိုလုပ္တာကိုပဲၾကည့္ေနပါ”

ကိုကိုက အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပသည္။ ၿပီးေနာက္ကိုကိုအလုပ္မ်ားေနသည္။ ကိုကိုလုပ္ေနတာကို စိတ္၀င္တစားၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ကိုကိုက လက္စြမ္းကိုျပေလေတာ့သည္။ လက္ကိုင္ပါသည့္ ခြက္ႀကီးႀကီးႏွစ္ခြက္ထဲသို႔ ႏို႔ဆီ၊ ႏို႔စိမ္း၊ ေကာ္ဖီမႈန္႔မ်ားကို ေရာေမႊၿပီး ေရးေႏြးပူပူမ်ားကိုထည့္သည္။ အေပၚသို႔ ျမ  ွင့္ခါ ေျမ  ွာက္ခါလုပ္ကာ ေကာ္ဖီမ်ားကို သြန္ခ်ၿပီး ေေနာက္တစ္ခြက္နဲ႔ ေအာက္မွာ ခံယူသည္။ တစ္ခြက္နဲ႔တစ္ခြက္အကြာက ေ၀းလြန္းတာေၾကာင့္ ကိုကို႔အလုပ္ကို ရင္တမမနဲ႔ၾကည့္ေနရသည္။

“ကိုကိုေတာ္လိုက္တာ”

“ဟဲဟဲ ကိုကိုက ဒီဆိုင္မွာ ဆရာႀကီးေလ၊ ကိုကို႔ကိုပဲအားကိုးေနရတာေလ”

“ကိုကိုဆရာႀကီးေပါ့”

“ဒါေပါ့ခ်စ္”

ၿပီးေနာက္ ကိုိကိုက ဖန္ခြက္ငယ္ေလးထဲ ေဖ်ာ္ထားလက္စ ေကာ္ဖီမ်ားကို ထည့္သည္။

“ေရာ့ ဒါက ခ်စ္အတြက္ ကိုကို႔လက္ရာ”

“ဟင္ ခ်စ္ေသာက္ရမွာလား”

“အင္းေပါ့”

“လူေတြျမင္သြားရင္ ဆူမွာေပါ့ကိုိကိုရ”

“မဆူပါဘူးခ်စ္၊ ဘယ္သူမဆို စိတ္တိုင္းက် ယူေသာက္ခြင့္ရွိတယ္”

“တကယ္၊ ပိုင္လိုက္တာ”

တစ္ငံုေသာက္ၾကည့္လိုက္သည္။

“အရမ္းအရသာရွိတာပဲ၊ ဒီလိုေကာ္ဖီမ်ိဳး  ခုမွေသာက္ဖူးတယ္”

“ဟုတ္တယ္၊ ဒီလိုေကာ္ဖီမ်ိဳးက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာမရွိဘူးေလ”

“အင္းေပါ့၊ ခ်စ္လည္း ကိုကိုလို ေကာ္ဖီအတူတူေဖ်ာ္ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္”

“မေကာင္းပါဘူးခ်စ္၊ ေျခေထာက္ေတြေညာင္းတယ္”

“ကိုကိုေတာင္လုပ္ႏိုင္ေသးတာပဲ၊ ခ်စ္က ဘာလို႔မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ထက္ေတာ့ သန္မာပါေသးတယ္”

လက္သီးကိုဆုပ္ျပလိုက္သည္။

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္က ကိုိကု႔ိထက္ ဟိုလိုေတြလည္း ပိုလုပ္ႏိုင္တယ္မဟုတ္လား”

ကိုကို႕အေနာက္ေၾကာင့္ ရယ္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ အမ်ိဳး သမီးႀကီးတစ္ဦး ၀င္သြားတာေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ဟိုမယ္ျမင္လားခ်စ္၊ အဲ့ဒါကိုကိုတို႔သူေ႒းပဲ၊ ဘယ္လိုလဲ သေဘာေကာင္းတဲ့ပံုပဲမဟုတ္လား”

ျမန္မာဆန္ဆန္၀တ္ထားေသာ အသက္ (၅၀)ေက်ာ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ရင္ထဲေမာသြားသည္။ သက္ျပင္းကိုခ်လိုက္ရသည္။ ကိုကိုက လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လာသည္။

“ခ်စ္စိုးရိမ္မေနနဲ႔၊ ကိုကိုပါတယ္၊ သြားၾကရေအာင္ေနာ္၊ မိတ္ဆက္ရမယ္”

“ ခ်စ္က နားေလးတယ္လို႔ ကိုကိုေျပာေပးေနာ္”

“ေအးပါ၊ ေျပာထားၿပီးသားပါ”

ကိုကိုက အ၀တ္အစားေလးကို သပ္ရပ္သြားေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးသည္။ ေကကေလးကိုလည္း အနည္းငယ္သပ္တင္ေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က အရမ္းၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ သူေ႒းက သေဘာက်မွာပါ”

ျပံဳးလိုက္သည္။ အားတင္းလိုက္သည္။ ကိုကို႔လက္ကို လွမ္းဆုပ္လိုက္သည္။ တံခါး၀င္ေပါက္အထိေပါ့။

ကိုကိုက တံခါးကိုေခါက္လိုက္သည္။

“၀င္ခဲ့ပါ”

၀င္မယ္လုပ္ေတာ့ ကိုကိုက လက္ကေလးကိုလႊတ္ေစသည္။ သူေ႒းျမင္သြားရင္ သိပ္မေကာင္းေတာ့ေလ။

“ဟာ ေမာင္မင္းမင္းပါလား၊ ေၾသာ္ အလုပ္သမားအသစ္ေလးကို ေခၚလာခဲ့ၿပီးကိုး”

“ဟုတ္ကဲ့ သူေ႒း”

“လာ ထိုင္ေလ”

သူေ႒းဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္မွ်သာ။ ရဲရဲႀကီးေတာ့ မၾကည့္ရဲ။ ရဲရဲႀကီးၾကည့္လွ်င္ေတာ့ ရိုင္းရာက်မည္။ သို႔ေပမဲ့လည္း သူေ႒းေျပာမည့္စကားကို နားလည္ရန္အတြက္ သူေ႒းပါးစပ္ကို ၾကည့္ရဦးမည္။ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါလား။

“မဂၤလာပါ”

လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္မိသည္။

“ေၾသာ္ ေအး မဂၤလာပါ၊ သားက နားေလးတယ္ဆို ဟုတ္လား”

သူေ႒း၏ စကားက ထင္ထားတာထက္ပင္ ၾကည္လင္ၿပီး နားေထာင္ရလြယ္ေစသည္။ ကိုယ္က နားေလးတယ္ဆိုတာ သူေ႒းေမ့ေနမည္စိုးတာေၾကာင့္ “ကၽြန္ေတာ္က နားေလးပါတယ္” လို႔ ေျပာမလို႔ဟာ သူေ႒းကပဲ စတင္ၿပီး နားေလးတယ္ဆို လို႔ ေျပာလာေတာ့ ပိုၿပီး လြယ္ကူသြားေစသည္။ ကိုကို႔ိုကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“နားေလးသလားတဲ့”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ေၾသာ္ေအး သားက နားကို ဘယ္အရြယ္တုန္းက စျဖစ္တာလဲဟင္”

သူေ႒းက နားေလးေသာသူကို နားလည္လြယ္ေအာင္ ေျပာတတ္သည္ထင္သည္။ စကားကို က်ယ္က်ယ္လာေအာင္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာသည္ေၾကာင့္ နားလည္ရလြယ္လြန္းသည္။

“ပထမတန္းေလာက္တုန္းက စျဖစ္တာပါ၊ နားဖာေခ်းေတြခ်ဴလို႔ ေသြးထြက္ၿပီး နားေလးသြားတာပါ”

“ဟုတ္လား စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ၊ ႏွစ္ဖက္လံုးလားဟင္”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ႏွစ္ဖက္လံုးပါ”

“သားက နားေလးေနတာေတာင္ အေဒၚ့စကားကိုက်ေတာ့ နားလည္ေနသားပဲ”

“ပါးစပ္ကို ျမင္ရရင္နားလည္ပါတယ္သူေ႒း”

“ဟုတ္လား သားက ေတာ္သားပဲ၊ ေအးေအး သားက ေက်ာင္းဘယ္ႏွတန္းေအာင္ခဲ့လဲဟင္”

“စီးပြားေရးနဲ႔ ဘြဲ႔ရခဲ့ပါတယ္”

“ဟယ္၊ သားက နားေလးတာေတာင္ ဘြဲ႔ရခဲ့တယ္ဟုတ္လား၊ စီးပြားေရးဟုတ္လား၊ ဘယ္လိုမ်ားႀကိဳးစားခဲ့တာလဲဟင္”

သူေ႒းစကားေၾကာင့္ ရယ္လိုက္မိသည္။

“ဒီလိုပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က နားမေကာင္းေတာ့ သူမ်ားေတြထက္ပိုႀကိဳးစားခဲ့ရတာေပါ့ဗ်ာ”

“သားက သိပ္ေတာ္တာပဲေနာ္၊ သားက အေဒၚနဲ႔ တိုက္ဆိုင္တယ္သိလား၊ အေဒၚလည္း စီးပြားေရးနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့တာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အေဒၚက စီးပြားေရးေတြလုပ္ေနတာေပါ့၊ အသက္ကေကာဟင္”

“၂၄ ႏွစ္ပါ”

“ဟုတ္လား၊ အေဒၚ့သားနဲ႔ အသက္အရြယ္တူတယ္၊ ရုပ္ကေလးကလည္း နည္းနည္းဆင္သလိုပဲ၊ သားလိုပဲ အသားညိဳညိဳေလးေပါ့၊ သားက ေမာင္မင္းမင္းနဲ႔ ဘယ္လိုေတာ္တာလဲဟင္”

“ေဖ့ဘုတ္မွာ သိခဲ့ၾကတာပါ”

“အင္း ခုေခတ္ကေလးေတြက ေဖ့ဘုတ္ပဲ စြဲလန္းေနၾကတာကိုး၊ ကဲပါ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္းေလး နည္းနည္းေလာက္ေျပာျပပါ့လား”

ရယ္လိုက္မိသည္။

“ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း သိပ္ေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္က ေတာမွာပဲအေနမ်ားတာဆိုေတာ့ေလ၊ ဒါေပမဲ့ ခုလက္ရွိေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အျခအေနေတြက ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ”

“သားကရြာသားလား၊ အေဒၚျဖင့္ သားကို ရန္ကုန္သားမွတ္ေနတာ၊ ဘယ္တိုင္းကလဲဟင္”

“မေကြးတိုင္း၊ ပခုကၠဴခရိုင္၊ ……ၿမိဳ ့နယ္က ရြာေလးမွာေနပါတယ္”

“ေအးေကာင္းတယ္၊ သားက အေဒၚတို႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တာလားဟင္”

“ဟုတ္ကဲ့လုပ္ခ်င္ပါတယ္”

“ဒါနဲ႔ ရြာမွာ သားက ဘာလုပ္တာလဲဟင္”

“ေတာင္သူလုပ္တာပါ၊ ၿပီေတာ့ ရြာနဲ႔ သံုးမိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ အစိုးရစက္ရံုရွိပါတယ္၊ အဲ့ဒီမွာလည္း ၀န္ထမ္းလုပ္ပါတယ္၊ ခုေတာ့ စက္ရံုႀကီးက အေျခအေနသိပ္မေကာင္းတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းက အလုပ္ေပးမယ္ဆိုလို႔ ဒီကိုေရာက္လာခဲ့တာပါ”

“ဘယ္လို အေျခအေနေတြမေကာင္းတာလဲဟင္”

“ပုဂၢလိက စက္ရံုအျဖစ္ေျပာင္းမလို႔ပါတဲ့၊ ၀န္ထမ္းေတြကိုေတာ့ နယ္ေျပာင္းရမယ္၊ မေျပာင္းရင္ အလုပ္ထြက္ရမယ္တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္က နယ္မေျပာင္းခ်င္တာနဲ႔၊ ဒီကိုေရာက္လာခဲ့တာပါ”

“အင္း ၾကားရတာ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ၊ အင္းသား ကို အေဒၚ အလုပ္ခန္႔မွာပါ၊ သားက ထူးထူးျခားျခား ဘြဲ႔ရတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုေကာင္းတဲ့အလုပ္ခန္႔မယ္၊ ေကာင္တာမွာ ခန္႔မယ္၊ လုပ္မလား”

၀မ္းသားအားရျခင္းႏွင့္အတူ “ဟုတ္ကဲ့ လုပ္ပါမယ္” လို႔ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရသည္။ ကိုကို႔ကိုလည္း လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုကိုေကာ ကိုယ္ပါ အရမ္း၀မ္းသာသြားၾကသည္။

“ဒါနဲ႔ ေမာင္မင္းမင္း ေကာင္တာက စုမာက ျမန္မာႏိုင္ငံကိုျပန္ေတာ့မယ္ဟုတ္တယ္မလား”

“ဟုတ္ပါတယ္သူေ႒း”

“ဒါဆို ပိုအဆင္ေျပသြားတာေပါ့၊ သူ႔ကိုယ္စား သားကိုအစားထိုးလို႔ရသြားတာေပါ့၊ သားနာမည္က ဘာလဲဟင္”

“ေမာင္ျမတ္မင္းပါသူေ႒း”

“ေအးေအး ေမာင္ျမတ္မင္း၊ ကဲ လာ၊ သားကို အေဒၚနည္းနည္းပါးပါးသင္ေပးမယ္၊ စုမာနဲ႔လည္းမိတ္ဆက္ေပးရမယ္”

သူေ႒းေနာက္သို႔ လိုက္သြားရသည္။ ကိုကို႔ကို အဆင္ေျပပါတယ္လို႔ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။ ကိုကိုက အားတင္းထားလို႔ အားေပးသည္။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္လည္ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ဒါဆို ကိုကို အလုပ္သြားလုပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ ခ်စ္လုပ္ႏိုင္ပါတယ္ေနာ္”

ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

သူေ႒းက စုမာဆိုေသာ အသက္(၃၀)အရြယ္အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ စုမာ၏တာ၀န္မ်ားကို ကိုယ့္အား တာ၀န္လႊဲေျပာင္းေပးရမည္မို႔ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ကိစၥအ၀၀ကို သင္ေပးရန္ေျပာျပလိုက္သည္။ အစ္မစုမာကလည္း လြန္စြာသေဘာေကာင္းပံုရသည္။

“ဟုတ္ကဲ့သူေ႒း” ဆိုၿပီး ခ်ိဳခ်ိဳသာသာျပန္ေျပာသည္။ ကိုယ့္ကိုလည္း အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပသည္။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္လည္ျပံဳးျပလိုက္ရသည္။ သူေ႒းထျပန္လွည့္ထြက္သြားသည္။

“လာ ေမာင္ေလး”

ေခၚလို႔ အစ္မစုမာ၏ ေဘးသို႔ သြားရပ္လိုက္ရသည္။

“ေမာင္ေလးက မင္းမင္းသူငယ္ခ်င္းလား”

“ဟုတ္ပါတယ္အစ္မ၊ ကၽြန္ေတာ္နာမည္က ေမာင္ျမတ္မင္းပါ”

“ေအး မမနာမည္က စုမာတဲ့၊ ရန္ကုန္ကပါ၊ မမက လကုန္ရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုျပန္ေတာ့မွာ၊ သက္တမ္းလည္းကုန္သြားလို႔၊ မမမျပန္ခင္ မမေနရာမွာ လူတစ္ေယာက္လိုေနတာ ေမာင္ေလးေရာက္လာလို႔အေတာ္ပဲ၊ ေမာင္ေလးကေကာ ရန္ကုန္ကပဲလား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ မေကြးတိုင္း ပခုကၠဴခရိုင္က ရြာေလးတစ္ရြာကပါ”

“ေၾသာ္၊ ေအး ေအး ကဲ ေမာင္ေလးကို မမအလုပ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပမယ္ေနာ္၊ ေမာင္ေလးက မေလးစကားတတ္သလား”

“မတတ္ပါဘူးမမ”

“အင္းပါ၊ မေလးစကားက တတ္ဖို႔မလိုပါဘူး၊ စာရင္းအေၾကာင္းေတြေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိထားရမယ္၊ ေငြကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းထိန္းသိမ္းတတ္ရမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့အစ္မ”

အစ္မစုမာက အားလံုးကို နားလည္သည္အထိ စိတ္ရွည္ရွည္ သင္ျပေပးသည္။ အစ္မ၏ မ်က္ႏွာမွာကား အၿမဲတမ္းျပံဳးေနတတ္သည္။ သေဘာေကာင္းသည့္ အစ္မႏွင့္ ဆံုရျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာ လြန္စြာ ကံေကာင္းသည္ဟု ခံစားရၿပီး အလုပ္မွာ အလြန္အဆင္ေျပလွသည္။

မၾကာမီ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ား တဖြဲဖြဲေရာက္လာသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ သည္ဆိုင္ေလးဟာ အေတာ့္ကို ေရာင္းေကာင္းသည္။ ၀န္ထမ္းေတြလည္း အလုပ္အားသည္မရွိ။ တရႈပ္ရႈပ္ႏွင့္ အၿမဲတမ္းအလုပ္မ်ားေနသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူတို႔ထက္စာရင္ ကိုယ့္မွာက လြန္စြာ အလုပ္သက္သာၿပီး ကံေကာင္းေနသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။ ကိုကို႔ကိ္ု သတိရလိုက္မိသည္။ ဧည့္သည္မ်ားျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုအလုပ္အရမ္းမ်ားေနရွာမေပါ့။ ကိုကိုအရမ္းပင္ပန္းေနမလား။ ထိုစဥ္ဗိုက္ထဲက တဂီြဂြီျမည္လာသည္။ ဗိုက္ဆာေနသည္ပဲ။ နံနက္ကေပါင္မုန္နဲ႔ ႏြားႏို႔တစ္ခြက္သာေသာက္လာခဲ့သည္မို႔ ဗိုက္ဆာလာသည္။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္လည္း မေရာက္ေသး။ ကိုကို႔ဆီသြားလိုက္ရင္ တစ္ခုခုစားရမည္ထင္သည္။ အစ္မစုမာကို ခြင့္ေတာင္းလိုက္သည္။

“ေအး ေအး”

ကိုကို႔ဆီလွမ္းသည္။ ကိုိကုိသိပ္အလုပ္မ်ားေနတာေတြ႔ရသည္။

“ကိုကိုေမာလားဟင္”

“ေမာပါဘူး၊ ခ်စ္အဆင္ေျပလားဟင္”

“ေျပပါတယ္ကိုိကုိ၊ အစ္မစုမာက အရမ္းသေဘာေကာင္းတာ”

“ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ကိုကိုိျဖင့္ ခ်စ္အဆင္မွေျပပါ့မလားဆိုၿပီး စိတ္ပူေနတာ”

“ကိုကိုခ်စ္ ဗိုက္ဆာေနတယ္”

“ေအး ခဏေနရင္ ေန႔လည္စာ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူစားမယ္၊ ေန႔လည္စာက တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီစားရတာေလ၊ တစ္ေယာက္က အလုပ္တစ္ဖက္ တစ္ေယာက္က ထမင္းစား အဲ့လိုေပါ့၊ ခုေတာ့ မုန္႔ပဲစားလိုက္ေနာ္၊ ခ်စ္ႀကိဳက္တဲ့ မုန္႔ယူစား”

ကိုကိုက မုန္႔မ်ားစြာကို ျပေလသည္။ မုန္႔မ်ားစြာကလည္း မျမင္ဖူးထူးဆန္းသည့္မုန္႔မ်ားစြာျဖစ္သည္။ အရမ္းလည္း အရသာရွိမည့္ပံုမ်ားျဖစ္သည္။

“ဒါေတြယူစားလို႔ရပါ့မလား”

“ရပါတယ္ခ်စ္”

ကိုကိုက ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။

“အရမ္းေကာင္းတယ္၊ ကိုကိုေကာ စားေလ”

“ကိုကိုက ေန႔တိုင္းစားေနက်ဆိုေတာ့ ရိုးေနၿပီ”

“ခ်စ္သြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ အစ္မကေျပာမွာေၾကာက္လို႔”

“ေအးေအး”

“ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ေရာက္ရင္ ခ်စ္ကိုလာေခၚေနာ္”

“ေအးပါ”

ကိုကိုက ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ေဘးမွာလူေတြရွိသလားဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ လူမေတြ႔ခါမွ “လာ ခ်စ္” ဆိုၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ရႊတ္ကနဲ႔နမ္းလိုက္သည္။

“အာကိုိကုိကလည္း လူေတြျမင္သြားရင္”

“မျမင္ပါဘူးခ်စ္ရဲ့၊ ကဲသြားေတာ့ေနာ္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ဆိုင္ေလးဟာ တကယ္ပင္ ဧည့္၀င္ဧည့္ထြက္သိပ္ကိုမ်ားသည္။ ေကာင္တာထိုင္တဲ့သူပင္ လက္မလည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ စားပြဲထိုးေလးမ်ားဆို ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းလိုက္ရွာမလဲ။ ကိုိကိုဆိုရင္ ပိုပင္ပန္းရွာေပမေပါ့။ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ရသူက ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ေလ။ အလုပ္မ်ားေနတုန္းကိုကိုေရာက္လာသည္။

“ထမင္းစားရေအာင္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္”

“မမစု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔လည္စာစားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

“ေၾသာ္ ေအးေအး”

“မမကေကာ မစားေသးဘူးလား”

“မစားေသးဘူးေမာင္ေလး၊ ေမာင္ေလးတို႔ၿပီးမွပဲစားေတာ့ေနာ္”

“ဒါဆိုသြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

စားဖိုမွဴးမ်ားရွိရာဆီ ကိုကိုနဲ႔အတူတူလွမ္းလိုက္သည္။ စားဖိုမွဴးမ်ားလည္း အေတာ္မ်ားသည္။ စားဖြယ္မ်ားကလည္း အေတာ္စံုလင္လွသည္။ လင္ဗန္းတစ္ခ်ပ္တည္းနဲ႔ ဟင္းငါးမ်ိဳးေလာက္ထည့္၀င္သည္။ ကိုကိုက ကိုယ္စားခ်င္ေသာ ဟင္းအမည္မ်ားကိုထည့္ေပးသည္။

“ခ်စ္မ်ားမ်ားစား၊ အားမနာတမ္း စားလို႔ရတယ္၊ မ၀ေသးရင္ထပ္ယူလို႔ရတယ္”

“ေတာ္ပါၿပီ၊ ဒီေလာက္ဆိုရင္၀ပါၿပီ”

ခံုတန္းလ်ားေလးမ်ားရွိရာဆီလွမ္းလိုက္သည္။ ကိုကိုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းေတာ့မထိုင္ခ်င္မိ။ ေဘးခ်င္ယွဥ္လွ်က္ထိုင္လိုက္သည္။ ေဘးလူရွိမရွိၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေန႔လည္စာစားေနသူမ်ားစြာရွိေပမဲ့ ကိုယ္တို႔ဆီၾကည့္ေနၾကျခင္းမဟုတ္သျဖင့္ ကိုကို႔ကို ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။

“ကိုကိုေရာ့”

ကိုကိုကလည္း ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္လုိက္ၿပီးမွ ပါးစပ္ဟကာစားသည္။

“ကိုိကုိေမာလားဟင္”

“နည္းနည္းေတာ့ေမာတာေပါ့”

“ကိုကို႔ကိုသနားလိုက္တာ”

“ကိုကိုကရပါတယ္၊ ခ်စ္လည္း အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္ေနာ္”

“ေျပပါတယ္ကိုိကုိ”

“ခ်စ္ကေတာ္လို႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရတယ္၊ အင္းေလ ခ်စ္က ဘြဲ႔ေတာင္ရထားတာကိုး၊ ကိုကိုကေတာ့ ခ်စ္ကိုမနာလိုေတာင္ျဖစ္မိတယ္”

“မနာလိုစရာလား၊ ခ်စ္ကို ကိုကိုပိုင္တယ္ေလ၊ မနာလိုရင္ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ပစ္လိုက္”

“လုပ္ပါဘူး၊ ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးကို ကိုကိုက ဖူးဖူးမႈတ္ထားမွာ”

“ဟား မင္းတို႔အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတာပါလား”

ေက်ာ္ဦးဆိုသူေရာက္လာသည္။

“ဟာ လာေက်ာ္ဦး ထိုင္ကြာ”

ကိုကိုကေလာကြတ္ျပဳလိုက္သည္။

“ငါ့ကိုေတာင္မေစာင့္ဘူးလားကြာ၊ အင္းေလ မင္းက သူငယ္ခ်င္းအသစ္ရသြားၿပီဆိုေတာ့ေလ”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ”

“ထားပါေတာ့၊ ျမတ္မင္း မင္းအလုပ္လုပ္ရတာအဆင္ေျပရဲ့လား၊ ေရာက္စဆိုေတာ့”

ေက်ာ္ဦးစကားက သိပ္ျမန္တာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့နားမလည္မိ။ ကိုကို႔ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

“အဆင္ေျပလားတဲ့၊ ေရာက္စဆိုေတာ့ အဆင္ေျပရဲ့လားတဲ့”

“အင္း ေျပပါတယ္”

“ေအးကြာ၊ မင္းက ေကာင္တာထိုင္ရေတာ့ေကာင္းတာေပါ့၊ အကူညီလိုရင္ေျပာကြာ အားမနာနဲ႔”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ေအး စားလိုက္ၾကရေအာင္“

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေန႔လည္ပိုင္းမွာလည္း လက္မလည္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ရသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းတဲ့အလုပ္ပါလား။ ညဥ့္အေတာ္နက္မွ အိမ္ျပန္ရသည္။

“ခ်စ္ အရမ္းပင္ပန္းသြားလား”

“မပင္ပန္းပါဘူး”

“ခ်စ္ အလုပ္ၿပီးရင္ ဘယ္သြားၾကမွာလဲလို႔ ကိုကိုေျပာခဲ့တာမွတ္မိလား”

“ေစ်းသြားၾကမယ္ေလ”

“ဟုတ္တယ္၊ ခ်စ္အတြက္ ရႈးဖိနပ္လွလွေလး၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္”

ေစ်းက သိပ္မေ၀းတာေၾကာင့္ ေျခက်င္သြားျဖစ္သည္။ ညဥ့္နက္သည့္တိုင္ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ား ကားမ်ားျဖင့္ ရႈပ္ေထြးသည္။ လင္းမီးတိုင္မ်ားကလည္း လင္းထိန္ေနသည္။ ညဘက္အျပင္ဘက္မွာ ျဖစ္ေနသည္ေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ ေက်ာခ်မ္းကာ ေၾကာက္မိသည္။ ေၾကာက္စိတ္္ႏွင့္အတူ ကိုကို႔ခါးကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားမိသည္။ ကိုကိုကလည္း ျပန္ဖက္သည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္နမ္းလိုက္ေသးသည္။

“ညဘက္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္စရာႀကၤီးေနာ္ကိုကို”

“ခ်စ္မေၾကာက္ပါနဲ႔ ကိုကိုရွိပါတယ္၊ ဘာအႏၱရာယ္မွလည္း မရွိပါဘူးခ်စ္၊ အေနၾကာလာရင္ ေနသားက်သြားမွာပါ၊ ကဲေရာက္ၿပီ”

အထဲသို႔၀င္လိုက္ၾကသည္။ စတိုးဆိုင္ႀကီးကား ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ပင္ က်ယ္၀န္းလွသည္။ ပစၥည္းမ်ားကလည္း အမ်ိဳးစံုလြန္းလွသည္။ တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္တြင္ သည္လိုဆိုင္မ်ိဳး ပထမဆံုးအႀကိမ္ေရာက္ဖူးျခင္းသာျဖစ္သည္။ ကိုကို၀ယ္ေပးမည္ဆိုေသာ ရႈးဖိနပ္မ်ားကလည္း အမ်ိဳးစံုလြန္းလွသည္။

“ခ်စ္ႀကိဳက္တာေရြးေလ”

“အရမ္းေစ်းႀကီးလားဟင္”

“ေစ်းႀကီးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ၊ ကိုကို၀ယ္ေပးႏိုင္ပါတယ္”

“ခ်စ္ကေတာ့ ေစ်းေပါေပါပဲစီးခ်င္တယ္၊ ေစ်းေပါေပမဲ့ အေရာင္လွရင္ေတာ္ပါၿပီ”

ကိုကိုကလည္း ေရြးေပးသည္။ အျဖဴေရာင္၊အနက္ေရာင္ေရာထားသည့္ ဖိနပ္ေလးကို ေရြးလိုက္သည္။

“စီးၾကည့္ဦးေလခ်စ္၊ ကိုက္ရဲ့လားလို႔”

စီးၾကည့္ေတာ့မကိုက္ေပ။ ကိုယ့္ေျခေထာက္က ရွည္ေနသည္။

“ဟာ ခ်စ္ေျခေထာက္က ရွည္သားပဲ၊ ေနာက္တစ္ရံေရြးဦး”

ကိုယ့္ေျခေထာက္နဲ႔ ကိုက္ညီသည့္ဖိနပ္ကို အေတာ့္ကိုေရြးလိုက္ရသည္။ ေစ်းလည္းသင့္တင့္သည္။ ကိုိကိုက ပိုက္ဆံရွင္းလိုက္သည္။

“ကိုကိုကေကာ ဘာမွမ၀ယ္ဘူးလား”

“ကိုကို႔မွာ ရွိပါတယ္ခ်စ္၊ အားလံုးျပည့္စံုေနၿပီ၊ အ၀တ္အစားလည္း အလံုအေလာက္ရွိတယ္၊ ခ်စ္အတြက္ ပဲလိုေတာ့တာ၊ ခ်စ္ဖို႔ အကၤ ်ီေရာ ၀ယ္လိုက္ရေအာင္ေနာ္၊ မနက္ျဖန္မွာ လွလွပပေလး၀တ္သြားရေအာင္လို႔”

“အားနာစရာ”

“လာပါခ်စ္”

အကၤ ်ီမ်ားကလည္း အမ်ိဳးအစားစံုလင္လြန္းလွသည္။ ကိုကို၀ယ္ေစခ်င္သည့္ အကၤ ်ီေလးကို ေရြးလိုက္သည္။

“ဒီအကၤ ်ီေလးနဲ႔ဆို ခ်စ္နဲ႔သိပ္လိုက္မွာ”

ေစ်းသြားလက္စနဲ႔ ညစာပါ၀ယ္စားခဲ့သည္။ ကိုးရီးယားပဲေခါက္ဆြဲကို ကိုကိုသိပ္ႀကိဳက္သည္ဆိုပဲ။ ကိုယ္လည္း ကိုးရီးယားပဲေခါက္ဆြဲမစားဖူးသျဖင့္ စားခ်င္တယ္လို႔ဆိုၿပီး စားခဲ့သည္။ သိပ္ကို အရသာရွိလွသည္။

တကၠစီစီးၿပီး ျပန္ခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အ၀တ္အစားေတြခၽြတ္ကာ ကိုကိုနဲ႔ အတူေရခ်ိဳးလိုက္သည္။ လူမွာလန္းဆန္းသြားသည္။ ကိုကိုက ေဘာင္းဘီခပ္ပါးပါးေလး၀တ္ထားသည္။ အကၤ ်ီေတာ့၀တ္မထား။ ကိုကို႔ပံုၾကည့္ရတာ လြန္စြာ sexy က်လြန္းလွသည္။ ကိုကိုကေျပာလာသည္။

“ကိုကိုက ညဆို အၤက ်ီမ၀တ္တတ္ဘူး၊ ခ်စ္ေရာ အကၤ ်ီမ၀တ္ပဲေနပါ့လား”

“ကိုကို႔သေဘာ”

ကိုကု႔ိစိတ္တိုင္းက်ခၽြတ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ေဘာ္ဒီက အရမ္းလွတယ္သိလား”

“ကိုကိုေနာ္၊ ေနာက္ေနတာလား၊ ခါးက ဒီေလာက္ေသးေနတာကို”

“ကိုကို႔အတြက္ေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းတာပါပဲ”

“ကိုကိုလည္း ေဘာ္ဒီလွတယ္၊ ခ်စ္အတြက္ေတာ့ sexy ပဲ”

“ဟားဟုတ္လို႔လား”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့၊ ခ်စ္ဘ၀မွာ ကိုကိုသာအေခ်ာဆံုးသိလား”

“ခ်စ္က ေတာ္ေတာ္အေျပာေကာင္းတာပါပဲေနာ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ”

ကိုကိုက နမ္းေလသည္။ ကိုကို႔အနမ္းေတြကို အသာၿငိမ္ခံေနလိုက္သည္။

ခ်စ္ေဖ့ဘုတ္သံုးဦးမယ္ေနာ္ကိုကို”

“ေအးပါ”

ကိုကို႔လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဖြင့္ကာ ေဖ့ဘုတ္ကုိၾကည့္လုိက္သည္။ ကိုကိုကား ကိုယ္ေရာက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း ေဖ့ဘုတ္ကို စိတ္၀င္စားေတာ့ဟန္မတူ။ ကိုယ့္မွာကား ေဖ့ဘုတ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ရိုးသြားသည္မရွိ။ ေဖ့ဘုတ္က တကယ္ေတာ့ ေက်းဇူးရွင္ပင္ျဖစ္သည္။ ကိုကိုနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရေအာင္ဖန္တီးေပးခဲ့ေသာ ဖန္တီးရွင္ပင္ျဖစ္သည္။

“ကိုကိုေကာ ေဖ့ဘုတ္မသံုးေတာ့ဘူးလား”

“ဟင့္အင္း ကိုကို႔ဘ၀မွာ ခ်စ္ရွိေနၿပီေလ၊ အားလံုးျပည့္စံုသြားၿပီ၊ ဘာမွမလိုေတာ့ဘူး”

“ပိုေန”

ကိုယ္ေဖ့ဘုတ္ကို စိတ္၀င္တစားၾကည့္ေနစဥ္ ကိုကိုကခါးေလးကို ေပြ႔ဖက္ထားသည္။ ၿပီး နားရြက္ကေလးကို နမ္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တို႔တို႔နမ္းလာသည္။ ခႏၵကိုယ္အႏွံ႔တို႔ကာထိသည္။ ကိုယ္ မရုန္းခဲ့။မေရွာင္ဖယ္ခဲ့။

“ခ်စ္ အိပ္ေတာ့ေနာ္၊ မနက္ျဖန္လည္း ေစာေစာထၿပီး အလုပ္သြားရမွာ”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

ေဖ့ဘုတ္ကိုပိတ္လိုက္သည္။ ကိုကို႔အတြက္ ေဆးသြားယူလိုက္သည္။

“ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာ”

အိပ္ယာခင္းကိုပါ ျပင္ေပးလိုက္သည္။ အိပ္ယာေပၚလွဲလိုက္သည္။

“ခ်စ္ အိပ္ေတာ့မွာလား”

“အင္းေလ”

“လုပ္ဦးမယ္ေလ၊ မလုပ္ေတာ့ဘူးလား”

“ကိုကို႔သေဘာ”

ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္သည္။

“ခ်စ္က ကိုကို႔ထက္ပိုဆိုးေနပါလား”

“ခ်စ္တာကိုးကိုကိုရ”

လွပေသာ အနမ္းမ်ားႏွင့္အတူ ညေလးတစ္ညကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ ကုန္ဆံုးေစလိုက္ၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တစ္လခန္႔အၾကာ………………

ယေန႔လစာထုတ္သည္။ မနက္ျဖန္ အလုပ္ပိတ္ေလသည္။

ကိုကိုကဲ့သို႔ လစာအတူတူထုတ္လိုက္ၾကသည္။ ျမန္မာေငြနဲ႔တြက္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ေလးသိန္းနီးပါးရသည္။ သိပ္ေပ်ာ္ရေလသည္။ သို႔ေပမဲ့ ျမတ္မင္း မေပ်ာ္ႏိုင္ပါ။ မေလးသို႔လာခဲ့စဥ္က ကိုယ့္ေငြအရင္းအႏွီးက ေလးပံုတစ္ပံုစာသာ။ အေခ်းအငွားနဲ႔လာခဲ့ရသည္။ အတိုးႏွင့္ ျပန္ေပးေခ်ရမည္။ အေၾကြးေက်ေစရန္ ႏွစ္၀က္ေလာက္ႀကိဳးစားဆပ္ရဦးမည္။ ခုတေလာေတာ့ ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ေငြကို စုႏိုင္ေသးမည္မဟုတ္။ သို႔ေၾကာင့္ ျမတ္မင္း ရင္ေလးရျခင္းသာ။

“ကိုကို ခ်စ္ကိုိကုိနဲ႔ ပိုက္ဆံမစုႏိုင္ေသးဘူး၊ ဒီလာတုန္းက ပိုက္ဆံေတာ္ေတာ္ကုန္တယ္။ အတိုးနဲ႔ျပန္ဆပ္ရမွာမို႔ အေၾကြးေတြေက်ကာမွပဲ ကိုကိုနဲ႔ ပိုက္ဆံစုႏိုင္မယ္၊ ကိုကို႔ကို အားနာလိုက္တာ”

“အားနာစရာမလိုပါဘူးခ်စ္၊ ကိုိကုိေကာ ခ်စ္အေၾကြးေတြကို ဆပ္ေပးပါ့မယ္၊ အေၾကြးေတြက ဘယ္ေလာက္လဲဟင္”

“ဆယ့္ေျခာက္သိန္းေက်ာ္တယ္၊ ခုႏွစ္က်ပ္တိုးတယ္”

“ကိုကို႔မွာ စုထားတာရွိပါတယ္၊ ခုတေလာေတာ့ ကိုကို႔အတြက္ ဘာမွသံုးစရာမလိုဘူး၊ ကိုိကို႔ပိုက္ဆံေတြကိုပဲယူလိုက္ေတာ့၊ တစ္ခါတည္းေက်သြားတာေပါ့”

“အို မဟုတ္တာ၊ ကိုိကုိကလည္း အဲလိုမလုပ္ပါနဲ႔”

“ဘာျဖစ္လဲခ်စ္၊ ကိုိကုိနဲ႔ခ်စ္က အခုမိသားစုျဖစ္ေနၿပီေလ၊ လင္မယားျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ခ်စ္အခက္အခဲကိုကိုကိုက ေျဖရွင္းေပးရမွာေပါ့၊ အေၾကြးေတြကို တစ္ခါတည္းေက်ေအာင္ဆပ္လိုက္ေတာ့ အတိုးလည္းမေပးရေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ပိုက္ဆံကို ျမန္ျမန္စုႏိုင္တာေပါ့၊ ျမန္ျမန္စုၿပီးေတာ့မွ ကိုကိုတို႔ရည္မွန္းခ်က္ကို ျမန္ျမန္အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္တာေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္ကိုိကုိ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔ကို ခ်စ္အရမ္းအားနာတယ္”

“ခ်စ္ေနာ္၊ ကိုိကုိ႔ကို ေယာက်္ားလိ၊ မယားလိုမသတ္မွတ္ရင္ေတာ့ အားနာေပါ့”

“ကိုကိုကလည္း အဲလိုလည္း မေျပာပါနဲ႔၊ ကိုကိုက ခ်စ္ရဲ့မယားပါ၊ ေယာက်္ားပါ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔ေစတနာကို အရမ္းအားနာမိလို႔ပါ”

“ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ကိုကိုက ခ်စ္ကိုအရမ္းခ်စ္တာပါ၊ ကိုကို႔ေစတနာကိုလက္ခံလိုက္ပါ။ ေက်းဇူးတင္ခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုိကုိ႔ကို အၾကင္နာေတြေပးေပါ့၊ တစ္သက္လံုး ကိုိကုိနဲ႔ အတူရွိေနေပးေပါ့၊ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

“မနက္ျဖန္အလုပ္လည္း နားတယ္၊ ခ်စ္မိဘေတြဆီ ပိုက္ဆံသြားလႊဲၾကမယ္ေလ၊ ပိုက္ဆံလႊဲၿပီးရင္ ၿမိဳ ့ထဲေလွ်ာက္လည္ၾကမယ္၊ မေကာင္းဘူးလား”

“သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ကိုကို”

“ကိုကိုက ခ်စ္အတြက္ အ၀တ္အစားေတြေရာ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းေတြေရာ၊ ၀ယ္ေပးမွာ ၊ ၀ယ္ေကၽြးမွာသိၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ကိုိကုိ ခ်စ္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္ယံုၿပီမဟုတ္လား”

“ယံုတာေပါ့ကိုကိုရ”

“ကဲ ဒီည ဘာလုပ္ၾကမလဲဟင္”

“ကိုကိုိနဲ႔ က ခ်င္တယ္”

“ဟင္ဘယ္လို”

“ကိုကို႔ကိုေပြ႔ဖက္ၿပီး က မွာလို႔”

ကိုိကုိ႔ကိုမတ္တပ္ရပ္ေစသည္။ ကို္ယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လွည့္ထားေစခ်င္သည္။ကိုယ့္ေျခဖမိုးေလးေပၚ တစ္ဖက္စီ ကိုိကုိ႔ေျခေထာက္ေလးကို တင္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္ထားေစသည္။

“ဒီလိုေလး က ခ်င္ေနတာ၊ ကိုိကုိ႔က ေလးသားပဲ”

“ေလးေနရင္ ကိုကိုိ႔ေျခေထာက္ေပၚတက္ေလ”

“ဘယ္က ခ်စ္တက္ရင္ ကိုကိုေမာေနမွာေပါ့”

ကိုကို႔ကိုယ္ကေလးေပမဲ့ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းကာ ကလိုက္သည္။

“သီခ်င္းသံပါမွပိုေကာင္းတာမဟုတ္လားခ်စ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ”

ကိုကိုက တီဗီြကိုဖြင့္ၿပီး ေဆာင္းေဘာက္နဲ႔တြဲခ်ိတ္ကာ အသံကို ကိုယ္ၾကားေအာင္ ျမ  ွင့္လိုက္သည္။ တစ္ခန္းလံုး သီခ်င္းသံမ်ားနဲ႔ ဆူညံသြားသည္။ ကိုကို႔ကိုယ္ကေလးေတာ့ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းၿပီးကရသည္။ ကိုိကုိနဲ႔အတူရွိေနရသည့္အခ်ိန္ေတြက သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔နံနက္ေတာ့ ရံုးပိတ္ျခင္းေၾကာင့္ အေတာ္ေနျမင့္မွထသည္။ သို႔ေပမဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုကို႔အတြက္ နံနက္စာကို ျပင္ဆင္ရန္အတြက္ ေစာေစာထျဖစ္သည္။ နံနက္စာသည္သာ က်န္းမာေရးအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္မဟုတ္လား။

ကိုယ္န့နက္စာ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ေနတုန္း ကိုကိုအိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေရာက္လာသည္။ ကိုယ့္ခါးေလးကို ေနာက္ကေန ေပြ႔ဖက္ထားသည္။ နံနက္အိပ္ရာထထခ်င္း ကိုယ့္ကို အၾကင္နာေပးသည္ေပါ့။

“ခ်စ္ မနက္စာျပင္ေနတာလား”

“ဟုတ္တယ္ကိုကို၊ စားၿပီးရင္ ၿမိဳ ့ထဲေလွ်ာက္လည္ၾကမယ္ေနာ္”

“လည္မွာေပါ့ခ်စ္ရ၊ ကိုိကိုမ်က္ႏွာသစ္လိုက္ဦးေနာ္”

“ေရကိုေသာက္ဦးေလကိုကိုရ၊ ကိုကိုကလည္း သတိေပးထားတာကိုိ ေမ့ေမ့ေနတယ္၊ နံနက္အိပ္ယာထထခ်င္း ေရကိုအ၀ေသာက္ရမယ္လို႔”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးရဲ့”

ကိုယ့္ကို တစ္ခ်က္ေမႊးသြားေသးသည္။

နံနက္စာစားၿပီးေတာ့ ၿမိဳ ့ထဲေလွ်ာက္လည္ဖို႔ရာအတြက္ အ၀တ္အစား၀တ္ၾကသည္။ ကိုကိုက ကိုကိုိ႔ရဲ့ အ၀တ္အစားေလးေတြကို ကိုယ့္ကို၀တ္ေစသည္။ ကိုယ့္မွာက အ၀တ္အစားသိပ္မရ်ိသည္ဆိုေတာ့။ ကိုိကုိ႔အ၀တ္အစားမွန္သမွ်က ကိုယ္နဲ႔ သင့္ေတာ္သည္ခ်ည္း။ ေခတ္မီလြန္းသည့္ အ၀တ္အစားမ်ားကို ကိုကိုိက ကိုယ့္ကို၀တ္ေစသည္။ ဆံပင္ကိုလည္း တစ္မ်ိဳးဆန္းသစ္သြားေစရန္ ဂ်ယ္မ်ားမ်ားလိမ္းကာ ေထာင္ေပးလိုက္သည္။ ေခတ္မီလြန္းသြားေတာ့ ရွက္ေၾကာင္း ေျပာလုိက္သည္။

“ရွက္စရာႀကီးကြာ”

“ဘာရွက္စရာလဲ၊ အားလံုးက အျပင္ထြက္ရင္ ဒီလိုပဲ၀တ္ေနၾကတာပဲမဟုတ္လား၊ လူဆိုတာ အျပင္ထြက္ရင္လွလွပပေလး၊ ေခတ္မီမီေလး၀တ္မွ လူရာ၀င္တာ၊ ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးကေတာ့ ဘယ္လိုပဲ၀တ္ထား၀တ္ထား လွၿပီးသားပါပဲ”

“ကိုိကုိလည္း လွတယ္၊ ခ်စ္ကေတာ့ ကိုိကို႔ကို မီမယ္မထင္ေပါင္”

“မီတာေပါ၊ ခ်စ္က အရမ္းေယာက်္ားပီသတဲ့ရုပ္၊ ကိုကိုက အသားအေရက ႏုဖတ္ေနေတာ့ မိန္းမရုပ္ေပါက္တယ္ေလ”

“အာ မဟုတ္တာ၊ ကိုိကုိ႔ကို ခ်စ္က ေယာက်္ားပီသတယ္လို႔ျမင္လို႔ ခ်စ္တာ”

“ကဲပါ၊ ကိုကို႔မ်က္မွန္ကိုတပ္လိုက္”

ကိုကိုက ေနကာမ်က္မွန္မည္းမည္းကို တပ္ေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က အရမ္းေယာက်္ားပီသတာပဲကြာ”

“ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးပဲဟာ”

ကိုကိုက တရႊတ္ရႊတ္နမ္းေလးေတာ့သည္။

“ကဲသြားၾကစို႔၊ အရင္ဆံုး ဘဏ္ကိုသြားၾကမယ္ေနာ္”

“အင္း”

တကၠစီစီးကာ ဘဏ္သို႔ ထြက္ခဲ့သည္။ မိဘမ်ားဆီေငြလႊဲလိုက္သည္။ ေငြလႊဲလိုက္သည့္အေၾကာင္း မိဘမ်ားဆီ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားလိုက္ေတာ့ ေငြမ်ားက မ်ားလါန္းေနေသာေၾကာင့္ အံ႔ၾသေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆီက ေခ်းၿပီးပို႔လိုက္တာပါဟု လိမ္ေျပာလိုက္ရသည္။ မိဘမ်ားက သူငယ္ခ်င္းကို လြန္စြာ ေက်းဇူးတင္ေနၾကသည္။

ၿပီး ၿမိဳ ့အႏွံ႔လည္ခဲ့ၾကသည္။ အမွတ္တရာဓာတ္ပံုမ်ားစြာရိုက္ယူခဲ့ၾကသည္။ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမ်ားစြာ ၀ယ္စားခဲ့ၾကသည္။ လည္ပတ္စရာေနရာမ်ားက မ်ားလည္းမ်ား၊ ေ၀းလည္းေ၀းတာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးပင္ခ်ဳပ္သြားသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ပံုလွလွေလးေတြရတာေၾကာင့္ ျပန္လည္ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သည္ပ့ုေလးေတြကို ေဖ့ဘုတ္မွာ တင္ခ်င္လြန္းလွသည္။ ကိုကိုက ခြင့္ျပဳပါ့မလားမသိ။

“ကိုကို ပံုေလးေတြကုိေဖ့ဘုတ္မွာ တင္ရင္ စိတ္ဆိုးမွာလားဟင္”

“ဆိုးပါဘူး၊ ဆိုးစရာလား။ ခ်စ္စိတ္ႀကိဳက္တင္ႏိုင္ပါတယ္”

“တင္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ တင္လိုက္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ခ်စ္နဲ႔ကိုကို႔ကို ခ်စ္သူေတြလို႔ ထင္ဝၾကမွာေပါ့”

“ဘာလဲခ်စ္၊ ကိုကိုတို႔က ခ်စ္သူေတြမဟုတ္လားလို႔လား၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ကိုကိုေျပာထားတယ္ေလ ကိုကိုတို႔က လင္မယားလိုေနမွာလို႔ေျပာထားတယ္ေလ၊ ခ်စ္ေျပာေတာ့လည္း လင္မယားျဖစ္ၿပီဆို”

“ကိုကိုစိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ဆက္ဆံေရးကို သူငယ္ခ်င္းေတြက သိသြားမွာကို ကိုကိုေၾကာက္ေနမယ္ထင္လို႔ပါ”

“မေၾကာက္ပါဘူး၊ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတြပဲသိသိ ကိုကိုမေၾကာက္ပါဘူး၊ ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္က တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လက္ထပ္ၾကမွာပဲဟာ၊ ၿပီးေတာ့ ေဖ့ဘုတ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပင္ကလူေတြမပါပါဘူး၊ ပံုေတြတင္လိုက္ေပမဲ့ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းေတြ သိသြားမွာ မဟုတ္တာေၾကာင့္ ကိုိကုိဘာမွမစိုးရိမ္ဘူး”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကိုကိုရယ္၊ ခ်စ္က ခ်စ္မွာခ်စ္သူရွိတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြားခ်င္ေနတာ၊ ကိုကိုက ခြင့္မျပဳဘူးထင္ေနတာ”

“ကိုကိုေရာ ေဖ့ဘုတ္ထဲမွာ ပံုေတြတင္လိုက္မယ္၊ ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကိုိကုိနဲ႔ခ်စ္ဟာ ခ်စ္သူေတြဆိုတာကို အသိေပးလိုက္ေတာ့မယ္၊ ေၾကျငာလိုက္ေတာ့မယ္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လက္ထပ္ၾကမယ္လို႔လည္း ေၾကျငာလိုက္မယ္၊ ခ်စ္သေဘာတူလား”

“ကိုကိုရယ္ ခ်စ္အရမ္း၀မ္းသာတာပဲ၊ ခ်စ္သေဘာတူပါတယ္၊ ခ်စ္က ကိုိကုိနဲ႔ နမ္းေနတဲ့ပံုေတြကိုလည္း တင္မယ္ေနာ္”

“ခ်စ္သေဘာ”

ပံုမ်ားကို တက္ၾကြစြာ တင္လိုက္သည္။ ကိုကိုဟာ ကိုယ့္ရဲ့ခ်စ္သူဆိုတာကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာကို အသိေပးလိုက္သည္။ ခုလိုအသိေပးလိုက္ျခင္းကို နည္းနည္းေလးမွ ေနာင္တမရမိ။ သူငယ္ခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားက like လုပ္ၾကသည္။ ၀မ္းသာေၾကာင္း ေကာ္မန္႔လည္းေပးၾကသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔လည္း ဆုေတာင္းေပးၾကသည္။ မဂၤလာေဆာင္ရင္ ဖိတ္ေနာ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း စၾကေနာက္ၾကသည္။ တခ်ိဳ ့က ၀မ္းသာအားက်လြန္းလို႔ ငိုသြားသည္ဆိုပဲ။ ကိုကို႔ေဖ့ဘုတ္မွာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ဒါလား နာမည္ႀကီးတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္၊ အရသာကလည္း ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္နဲ႔ ဘာမွအရသာမရွိပါဘူးကြာ၊ စားပြဲထိုးေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကတာလဲ၊ မင္းတို႔စားေသာက္ဆိုင္က အရသာရွိတဲ့ အစားအေသာက္ေတြမရွိဘူးလားကြ၊ ေကာ္ဖီကလည္း ဘာေကာ္ဖီလည္းမသိပါဘူး၊ အေရာင္အဆင္းကလည္း ေစ်းေပါေပါပံုစံနဲ႔”

ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္အသံနဲ႔အတူ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ား ကိုင္ေပါက္လႊင့္ပစ္သံကိုၾကားလိုက္ရသည္။ စားပြဲထိုးအခ်ိဳ ့ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္သြားရသည္။ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္သြားရသည္။ ထိုဧည့္သည္ကား အသက္အရြယ္ငယ္ငယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သာျဖစ္သည္။ ထင္ရာစိုင္းေနတတ္သည့္ လူစားမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ ထိုဧည့္သည္ ဆိုင္အတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားမည္လုပ္ေတာ့ စားပြဲထိုးအခ်ိဳ ့က ၀င္တားသည္။

“ပိုက္ဆံရွင္းခဲ့ပါ”

“ဘာကြ၊ဘာေျပာတယ္၊ အရသာမရွိတဲ့ အစားအစာေတြကို ငါက ပိုက္ဆံရွင္းရမယ္ဟုတ္လား၊ ရယ္ရတယ္၊ မရွင္းဘူးကြာ၊ မင္းဘာလုပ္ခ်င္လဲ”

စားပြဲထိုးေလးကား ေဒါသကို မ်ိဳသိပ္ထားပံုရသည္။

“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ပိုက္ဆံရွင္းခဲ့ပါခင္ဗ်ာ”

“ေဟ့ေယာင္ မင္းနားေလးေနလား၊ မရွင္းႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာထားတယ္ေကာကြာ”

စားပြဲထိုးေလးမွာ ေဒါသကိုမခ်ဳပ္တီးႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ ဧည့္သည္၏ အကၤ ်ီစကို ဆြဲကိုင္သည္။

“ပိုက္ဆံရွင္းခဲ့လို႔ေျပာေနတယ္ေနာ္၊ ဧည့္သည္ဆိုၿပီး သည္းခံလိမ့္မယ္မထင္နဲ႔၊ မင္းနဲ႔ငါက အသက္အရြယ္ဘာမွကြာမယ္မထင္ဘူး၊ မင္းကိုေၾကာက္လိမ့္မယ္မထင္နဲ႔ေဟ့ေယာင္”

ထိုဧည့္သည္က ေပါင္ၾကားကို ကန္ေက်ာက္လႊတ္လိုက္သည္။ စားပြဲထိုးေလးမွာ“အု” ကနဲ႔ ျမည္သြားသည္။ ၿပီးေနာက္ က်န္သည့္စားပြဲထိုးေလးမ်ား အေျပးအလႊားေရာက္လာၾကသည္။ အားလံုးရုတ္ရုတ္သည္းသည္းျဖစ္သြားသည္။ ထိုအထဲတြင္ မင္းမင္းလည္းပါသည္။ ဧည့္သည္ေကာင္ေလး၏ အကၤ ်ီစကိုဆြဲထားေတာ့ “မင္းက ဘာေကာင္လဲကြ၊ ရာရာစစငါ့အသားကို လာထိတယ္ေပါ့”

မ်က္ႏွာကို အထိုးခံလိုက္ရသည္။ မင္းမင္းလဲက်သြားသည္။ မင္းမင္း၏အျဖစ္ကို ျမတ္မင္း မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္လိုက္ရသည္။ လြန္စြာစိတ္ပူသြားသည္။ အေျပးအလႊားသြားထူလိုက္သည္။

“ရပ္စမ္း”

ေနာက္မွ ဆိုင္ရွင္သူေ႒း၏ အသံကိုၾကားလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ အားလံုးတိတ္ဆိတ္သြားသည္။

“သား ဘာလို႔ျပသ္သနာရွာရတာလဲ၊ ဘာလို႔ ကိုယ့္လက္ေအာက္ငယ္၀န္ထမ္းေတြကို ႏွိပ္ရတာလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ေျပာစမ္း”

ေျပာရင္း သူေ႒းသည္ သား၏ပုခံုးကို လႈပ္ကိုင္သည္။

“သားဘာ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္မိုက္ရတာလဲ၊ သားဘယ္ေတာ့မွလိမၼာမွာလဲ၊ ေမေမတို႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ဘယ္အခ်ိန္ထိျပဳမူေနေတာ့မွာလဲ၊ ေမေမတို႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့သားရယ္၊ ေမေမ့ကိုသနားပါ”

သို႔ေသာ္ သားသည္ မိခင္၏ စကားဆီသို႔ စိတ္မေရာက္။ မ်က္လံုးေတြက ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေနသျဖင့္ ျပဳစုေနေသာ မင္းမင္းႏွင့္ ျမတ္မင္းတိုပဆီသို႔သာ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏အျဖစ္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

သူဘာ့ေၾကာင့္ ၾကည့္ေနရတာလဲ။ အေၾကာင္းကား အျခားမဟုတ္။ ထင္ရာရိုင္းစိုင္းေနေသာ ဆိုင္ရွင္၏သားသည္ တစ္ခ်ိန္က ျမတ္မင္းတစ္ေယာက္ ကိုယ့္၏ကားႏွင့္တိုက္မိေတာ့မလိုျဖစ္သြားခဲ့ေသာသူဆိုတာ မင္းမင္းေကာ ျမတ္မင္းပါ မမွတ္မိၾက။ ဟုတ္ေပမွာပဲ။ ထိုစဥ္က ေနကာမ်က္မွန္အမည္းႀကီးကို တပ္ဆင္ထားခဲ့တာပဲေလ။
“ကိုကို ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ”

ကိုကို႔မ်က္ႏွာမွာ ေသြးေတြစို႔သြားသည္။ ျမတ္မင္းလ်င္ျမန္စြာပဲ ေသြးမ်ားကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။ ခုခ်ိန္မွာ ျမတ္မင္းအတြက္ ရန္သူေတြဘာေတြ အေရးမႀကီး၊ ကိုကိုတစ္ေယာက္သည္သာ အေရးႀကီးသည္။

“ကိုကိုအရမ္းနာသြားလားဟင္”

“မနာပါဘူး”

“ကိုကို ဘာလို႔၀င္ပါရတာလဲ၊ လူေတြအမ်ားႀကီးရွိေနတာကိုကို၊ ကိုကိုက ေနေကာင္းတာလည္းမဟုတ္ပဲနဲ႔”

“ဟိုေကာင္က လြန္တာကိုး”

“ကိုကို ေနာက္ဆိုရန္မျဖစ္ပါနဲ႔ေနာ္”

““သားေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္၊ ေမေမ့စကားကို နားေထာင္စမ္းပါသားရယ္၊ သားလိမၼာလိုက္ပါေတာ့ေနာ္”

အႏွီသားသည္ မိခင္၏စကားကိုဂရုမစိုက္ရံုမွ်မက ျမတ္မင္းႏွင့္ မင္းမင္းတို႔၏ အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဘာစကားမွမေျပာမဆို လွည့္ျပန္သြားသည္။

“ဟဲ့ သား သား၊ ဘယ္ထြက္သြားဦးမလို႔လဲ၊ သားသား၊ ေမေမ့ကိုျပန္ေျပာဦးေလ၊ သား”

ဆိုင္အတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာပဲေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းသည့္လူပါလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အလုပ္ၿပီးသြားသျဖင့္ မင္းမင္းနဲ႔ ျမတ္မင္းတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး လက္ကေလးကိုဆြဲကာ ဆိုင္ထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။ တကၠစီကိုတားၿပီး အိမ္သိုပျပန္ခဲ့သည္။ ေနာက္တြင္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၿပီး မသိေအာင္လိုက္လာခဲ့ေသာ လူတစ္ေယာက္ရွိေနသည္ကိုေတာ့ မင္းမင္းေကာ ျမတ္မင္းပါမသိၾက။

အိမ္ေရွ ့ေရာက္သျဖင့္ တကၠစီေပၚမွ ဆင္းလိုက္ၾကသည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းတစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ဆြဲရင္း အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ တက္လွမ္းလာလိုက္သည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္မွာ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ျဖင့္ ေခ်ာင္းေျမာင္းကာလိုက္လာသည္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးမသိၾကပါ။

ကိုကိုက ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေရအရင္ခ်ိဳးေနလိုက္သည္။ ျမတ္မင္းက ညစာခ်က္ျပဳတ္ေနလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ လူတစ္ေယာက္က တံခါးေခါက္သည္။ ကိုိကုိကား ေရးခ်ိဳးေနသည္မို႔ တံခါးေခါက္သံကိုမၾကား။ ျမတ္မင္းကား တံခါးႏွင့္နီးေသာ္လည္း နားေလးေနသူမို႔ တံခါးေခါက္သံကိုမၾကားေပ။ ထပ္ခါထပ္ခါေခါက္ေသာ္လည္း မၾကားေပ။ မင္းမင္းေရခ်ိဳးရင္းက တံခါးေခါက္သံလိုလို ဘာလိုလို မသကၤာသျဖင့္ ေရခ်ိဳးျခင္းကို ျမန္ျမန္လက္စသတ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ တံခါးေခါက္သံၾကားလိုက္လား”

“ဟင္ မၾကားဘူးကိုကို၊ ခ်စ္သတိမထားဘူး”

ထိုစဥ္ တံခါးေခါက္သံ ထပ္ၾကားလိုက္ရသည္။

“ကိုကိုသြားဖြင့္လိုက္မယ္၊ ဘယ္ကဧည့္သည္ပါလိမ့္”

တံခါးကို ျဖည္းညင္းစြာ ဖြင့္လိုက္သည္။ ျမင္လိုက္ရသည့္လူေၾကာင့္ မင္းမင္းလန္႔ဖ်တ္သြားသည္။

“မင္း မင္း သူေ႒းသားပဲ၊ ဘာလာလုပ္တာလဲ၊ ခုနက ကိစၥအတြက္ မေက်နပ္လို႔လား”

ျမတ္မင္းလည္း ထိုလူအား ျမင္လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ ကိုိကုိ႔အနားေျပးလာသည္။ ကိုကို႔ကို လက္ေမာင္းကို ဖမ္းဆြဲထားလိုက္သည္။ ျမတ္မင္း၏အျဖစ္ကို သူေ႒းသားျဖစ္သူၾကည့္ေနသည္။

“ဘာလာလုပ္တာလဲဟင္”

ျမတ္မင္းအရဲစြန္႔ၿပီးေမးလိုက္သည္။ ျမတ္မင္း၏အေမးေၾကာင့္ သူေ႒းသားက ရယ္လိုက္သည္။

“အလည္လာတာေပါ့”

လို႔သာ တိုတိုတုတ္တုတ္ေျဖလိုက္သည္။

“ဘာ”

ႏွစ္ေယာက္စလံုး အံ႔ၾသသြားၾကသည္။

“ဘာလဲ သူေ႒းရဲ့သားက  ကိုယ့္အလုပ္သမားေတြရဲ့အိမ္ကိုေတာင္ အလည္လာခြင့္မရွိဘူးလား”

ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ မင္သက္ေနမိၾကျပန္သည္။

“သူက ဘာလာလုပ္တာတဲ့လဲ”

“အလည္လာတာတဲ့”

တိုးတိုးေလးေျပာေနၾကသည္။ သူေ႒းသားက အခန္းအတြင္းေဘးဘိ၀ဲယာကို ေငးၾကည့္ေနရင္း ဧည့္ခန္းစားပြဲေလးမွာ ၀င္ထိုင္သည္။

“ဘာလဲ ဒါက မင္းတို႔ရဲ့ ဧည့္သည္ကိုႀကိဳဆိုတဲ့စံတဲ့လား၊ ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ေလာက္ေတာင္မတိုက္ေတာ့ဘူးလား”

သူေ႒းသား၏စကားကို ျမတ္မင္းနည္းနည္းေလးမွနားမလည္။ ကိုိကုိ႔ကိုသာၾကည့္ေနရသည္။

“ေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္လိုက္ပါခ်စ္”

ျမတ္မင္းအေျပးကေလးေကာ္ဖီကိုသြားေဖ်ာ္လိုက္သည္။ မင္းမင္းလည္း၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ သူေ႒းသားကို မယံုသကၤာသလိုၾကည့္ေနမိသည္။ ေန႔လည္က ကိစၥအတြက္ မေက်နပ္ခ်က္နဲ႔ လာဒုကၡေပးမလို႔မ်ားလားဆိုၿပီး စိုးရိမ္ေနမိသည္။ ျမတ္မင္းေကာ္ဖီခြက္ကေလးနဲ႔ လာခ်သည္။ သူေ႒းသားက ခ်က္ခ်င္းငံုေသာက္လိုက္သည္။

“အရသာအရမ္းရွိတဲ့ေကာ္ဖီပါလား၊ ေနာင္ေန႔ေတြလည္းလာေသာက္လို႔ရမလား”

ကိုိကုိ႔သာၾကည့္ေနရသည္။

“ေနာက္ေန႔ေရာ လာေသာက္မယ္တဲ့”

ျမတ္မင္းေက်ာ္ခ်မ္းသြားသည္။

“ဘယ္လိုလဲဟ၊ မင္းက ဘာလို႔ ငါေျပာတာေတြသူ႔ကို ျပန္ျပန္ေျပာျပေနရတာလဲ”

“သူက နားေလးတယ္ေလ”

“ေၾသာ္ အဲလိုကိုး”

“ဘာကိစၥနဲ႔ေရာက္လာတာလဲေျပာပါ၊ ေန႔လည္က ကိစၥအတြက္ မေက်နပ္ဘူးဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

သူေ႒းသားက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္သည္။

“ေျပာၿပီးတာေကာကြာ၊ အလည္လာတာပါလို႔”

သူေ႒းသားက ႏွစ္ေယာက္သားကို စိုက္စုိက္ၾကည့္ရင္း

“ဟာ မင္းက ငါ့ကိုအဲ့ေလာက္ႀကီး စိုက္ၾကည့္မေနနဲ႔ေလ၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘာလို႔အတူတူေနၾကတာလဲ”

ႏွစ္ေယာက္သားအေျဖရက်ပ္သြားသည္။ ေနာက္မွျမတ္မင္းက ေျဖလိုက္သည္။

“အလုပ္အတူတူလုပ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အတူတူေနတာေပါ့”

“ဟုတ္လားကြ”

သူေ႒းသားက ရယ္ျပန္သည္။ ေလွာင္သလိုလုိ။ ေျပာင္သလိုလိုအရယ္မ်ိဳးလား။

“ငါေတာ့မထင္ေပါင္၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆက္ဆံေရးက သူငယ္ခ်င္းထက္ပိုေနသလိုပဲကြာ၊ ငါေျပာတာၾကားလားေဟ့ေကာင္”

ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကျပန္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သားစိုးရိမ္သြားသည္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့အေၾကာင္းကို သူေ႒းသား သိမ်ားသြားသလား။ ျမတ္မင္း၀င္ေျဖလိုက္သည္။

“ဘယ္လိုထင္လို႔လဲ”

“ဟဲဟဲ မင္းတို႔ဆက္ဆံေရးကို ငါ့ထက္ မင္းတို႔က ပိုသိမွာေပါ့၊ မေျပာခ်င္လည္းရတယ္ေလ၊ ထားလိုက္ပါ၊ ငါ ဒီကို ဘာကိစၥေရာက္လာတယ္ဆိုတာ ေျပာျပမယ္သိခ်င္လား”

မေျဖၾကပါ။

“ဘာလို႔ဆို ငါဟာ ေဂးတစ္ေယာက္မို႔လို႔ပဲ”

ႏွစ္ေယာက္သားအံ႔ၾသသြားသည္။

“ဘာလဲ၊ မယံုလို႔လား၊ ဟဲဟဲ ငါက မင္းတို႔ကိုႀကိဳက္လို႔လိုက္လာတာေလကြာ၊ ဘာလဲ ငါ့ဆႏၵျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္မလား”

ႏွစ္ေယာက္သား မေျဖေသးပဲ ေပြ႔ဖက္လိုက္မိၾကသည္။

“ဟဲဟဲ ငါက စတာပါကြာ၊ ဒီလိုဆိုရင္ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ဆက္ဆံေရးက ဘာလဲဆိုတာ မင္းတို႔မေျပာေပမဲ့ ငါသိတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္ေပါ့ကြာ၊ မင္းတို႔ကိုယ္တိုင္ေျပာမလား”

မင္းမင္းေျဖသည္။

“ဟုတ္တယ္၊ ငါတို႔က ခ်စ္သူေတြပဲ၊ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာလက္ထပ္ၾကမွာပါ”

“ဟားဟား တယ္ဟုတ္ေနၾကပါလား၊ ပတ္၀န္းက်င္က ေလွာင္ၾကမွာကိုေတာ့ မစိုးရိမ္ဘူးလား”

“ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခိုင္ၿမျတဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔ သတၱိရွိေနၾကပါတယ္သူေ႒းသား”

“ဟုတ္လားဟ၊ ခ်ီးက်ဴးစရာပဲ၊ ၀မ္းလည္းသာပါတယ္ကြာ၊ ကဲဒီေတာ့ ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားၿပီေနာ္၊ ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတာ့ လုပ္လို႔ရပါတယ္”

ႏွစ္ေယာက္သား မင္သက္ကာ မေျဖၾကပါ။ သူေ႒းသားက အိမ္အခန္းတြင္းကိုေ၀့၀ဲၾကည့္ေနသည္။

“အိမ္ကေလးက က်ဥ္က်ဥ္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား သိပ္ကိုလါတ္လပ္ေနၾကမွာေပါ့ေနာ္၊ ငါ့နာမည္က ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္တဲ့၊ မွတ္ထားေနာ္၊ မင္းတို႔နာမည္ေကာေျပာပါလား”

“မင္းမင္းပါ”

“ျမတ္မင္းပါ”

“ေတြ႔ရတာတကယ္၀မ္းသာတယ္ကြာ၊ ေကာ္ဖီအရမ္းေသာက္ေကာင္းတယ္၊ ေနာက္ေန႔လည္းလာေသာက္မယ္၊ ငါသြားၿပီ၊ ဘိုင္၊ ေကာင္းေသာညပါ၊ ေကာင္းေကာင္းအိပ္စက္ပါ”

ျမတ္မင္းအား မ်က္လံုးတစ္ဖက္မွိတ္ျပၿပီး ထျပန္သြားသည္။ ႏွစ္ေယာက္သားလည္း အံ႔ၾသၿပီးရင္း အံ႔ၾသေနမိၾကသည္။

“ကိုကိုသူက ဘာေတြေျပာသြားလဲဟင္”

“ေနာက္ေန႔လည္း လာလည္မယ္တဲ့”

“ဟုတ္လား၊ ဘာေတြမ်ားလုပ္ဦးမလို႔လဲမသိဘူးေနာ္”

“ထားလိုက္ပါ၊ ဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႔၊ ကိုိကုိရွိပါတယ္”

“သူကလည္းေဂးတစ္ေယာက္လို႔ေျပာသြားတာလားကိုကို”

“ဟုတ္တယ္တဲ့”

“ခ်စ္တို႔အေၾကာင္းကို လူေတြကိုေလွ်ာက္ေျပာမလားမသိဘူးေနာ္”

“မေျပာေလာက္ပါဘူး၊ အလကား၊ သူေ႒းသားဆိုၿပီး ထင္ရာေလွ်ာက္စိုင္းေနတဲ့ေကာင္၊ ကဲ ထမင္းစားရေအာင္၊ ခ်စ္ေရခ်ိဳးလိုက္ဦး၊ မၿပီးေသးတာကိုကိုလုပ္လိုက္မယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔အလုပ္ၿပီးသြားေတာ့ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းဆိုင္အတြင္းမွအထြက္ ေရွ ့သို႔ ကားတစ္စီးက ထိုးရပ္လာသည္။

“တက္ေလ”

သူေ႒းသားဆိုသည့္ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင့္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထြက္လာမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနခဲ့ဟန္တူသည္။ႏွစ္ေယာက္သား အံ႔ၾသသြားၾကျပန္သည္။

“တက္ေလ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ့ကားကိုေတာင္ မစီးရဲၾကဘူးလား၊ လာပါ၊ ငါလိုက္ပို႔ေပးမွာပါ”

ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင့္ပံုစံက ျပံဳးရႊင္ေနၿပီး သိပ္ကိုတက္ၾကြေနသည္။ ခုလိုျပံဳးျပံဳး၊ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ဆိုေတာ့ သိပ္ကိုေယာက်္ားဆန္ၿပီး ေခ်ာေမာကာၾကည့္ေကာင္းေနသည္။ ၀တ္စားပံုကလည္း သန္႔ျပန္႔လြန္းသည္။ ေခတ္မီကာအနည္းငယ္ေတာ့ ဗီလိန္ဆန္သည္။

“ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ”

မင္းမင္းေမးလိုက္သည္။

“ဘယ္သြားရမွာလဲ၊ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ့အိမ္ကိုေပါ့၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခားေနရာကိုသြားခ်င္လား၊ေျပာေလ၊ လိုက္ပို႔ေပးမယ္”

“ရပါတယ္၊ ငါတို႔ဖာသာ တကၠစီစီးျပန္ပါ့မယ္”

“ဘာလဲ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို အလည္မေခၚခ်င္တဲ့ အဓိပ္ပါယ္လား”

“မဟုတ္ပါဘူး”

ကားေပၚတက္လိုက္ၾကသည္။

 “ခါးပတ္ပတ္ဦးေလ”

ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ကိုယ္တိုင္ပဲ ခါးပတ္ပတ္ေပးလိုက္သည္။ ပတ္ေနစဥ္အတြင္း ျမတ္မင္းအား မ်က္လံုးတစ္ဖက္မွိတ္ျပျပန္သည္။ ကိုိကုိ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုိကုိမျမင္လိုက္။ ေတာ္ေသးသည္။ ကိုကို႔လက္ေမာင္းကို ျမတ္မင္းတင္းၾကပ္စြာပဲဖက္တြယ္ထားလိုက္မိသည္။

အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ သံုးေယာက္စလံုး ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္ၾကသည္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္တယ္တဲ့လား၊ ေကာ္ဖီေလးေသာက္သြားပါဦးလို႔ေတာင္ မေခၚေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္ေပါ့ေနာ္”

“ေခၚပါတယ္၊ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ေကာ္ဖီေလးေသာက္သြားပါလား”

“ဒီလိုမွေပါ့၊ ျမတ္မင္းကမေခၚရင္ေတာ့ မလိုက္ခ်င္ဘူးကြာ”

ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္ရသည္။

“အိမ္အလည္ေခၚပါဦးတဲ့”

“လိုက္ခဲ့ပါ၊ ညစာပါစားသြားပါလား”

“အိုး သိပ္ေပ်ာ္တယ္ကြာ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညစာအတူစားရေတာ့မယ္ေဟ့၊ ခဏေနာ္”

ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ကားထဲက အထုပ္မ်ားကိုထုတ္ယူလိုက္သည္။

“နည္းနည္းေလာက္ကူသယ္ေပးပါဦးကြ”

ႏွစ္ေယာက္သား ကူသယ္လုိက္ၾကသည္။

“ဘာေတြလဲ”

“ဟဲဟဲ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေသာက္ခ်င္လို႔နည္းနည္း၀ယ္လာတယ္ကြာ၊ မင္းတို႔ေရာ ဘီယာေသာက္တတ္လား”

“ေသာက္တတ္ပါတယ္”

“ဒါဆို အိုေကတာေပါ့၊ သြားၾကစို႔”

အေပၚထပ္ေရာက္ေတာ့ အထုပ္မ်ားကို စားပြဲေလးေပၚတင္လိုက္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ဘီယာမ်ား၊ ပဲေခါက္ဆြဲမ်ား၊ အသားေၾကာ္မ်ား၊ အားလူးေၾကာ္မ်ားစြာႏွင့္ အျမည္းမ်ားစြာကို စားပြဲျဖန္႔ခ်လိုက္သည္။ စားေသာက္ဖြယ္ေတြကလည္း စံုလင္လြန္းလွသည္။

“ညစာခ်က္မေနေတာ့နဲ႔၊ ညစာအတြက္ပဲေခါက္ဆြဲပဲစားလိုက္ၾကတာေပါ့၊ ငါလံုလံုေလာက္ေလာက္၀ယ္လာပါတယ္”

“အားနာစရာ”

“လိုပါဘူးကြာ၊ ခုလိုသူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ရွားရွားပါးပါး ဟိုမိုသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆံုေတြ႔ခြင့္ရတာ ငါတကယ္အံ႔ၾသတယ္ကြာ၊ အရမ္းလည္းေပ်ာ္တယ္သိလား၊ မင္းတိုပေကာေပ်ာ္လား”

“ေပ်ာ္ပါတယ္”

“မင္းအသံကလည္းေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔၊ ျမတ္မင္းကေကာ ဘယ္လိုသေဘာရလဲ”

“ေပ်ာ္သလားတဲ့”

“ေပ်ာ္ ေပ်ာ္ပါတယ္”

“ေအး ေရာ့ ေသာက္”

တစ္ဗူးစီကမ္းေပးသည္။

“မင္းတို႔ဘယ္ေလာက္ေသာက္ႏိုင္လဲ”

“ေသာက္ႏိုင္ပါတယ္ကြ”

“ကိုိကုိအမ်ားႀကီးေသာက္လို႔မျဖစ္ဘူးေနာ္၊ က်န္းမာေရးအတြက္မေကာင္းဘူး”

“ေအးပါ”

“သိပ္ကိုဂရုစိုက္ေပးေနပါလား၊ အားက်တယ္ကြာ၊ ေရာ့ ခ်ီးယားခ္”

ေသာက္လိုက္ၾကသည္။

“စကားေလးဘာေလးေျပာပါကြာ၊တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့မေကာင္းဘူး”

ဘယ္ေျပာရမယ္မသိၾက။

“ျမတ္မင္းက ဘယ္ကလာတာလဲဟင္”

“ပခကၠဴက ေတာရြာေလးကပါ”

“ေၾသာ္ ေတာသားေလးေပါ့၊ မင္းမင္းကေကာ”

“ငါက ဘားအံ႔ကပါ”

“ဟုတ္လား တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေ၀းၾကမွာေပါ့၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘယ္လိုသိၾကတာလဲဟင္”

“ေဖ့ဘုတ္မွာ သိၾကတာပါ”

“ေဖ့ဘုတ္မွလား၊ ေဖ့ဘုတ္မွာ ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားၾကတာေပါ့ေလ၊ ေကာင္းပါတယ္၊ ငါလည္းေဖ့ဘုတ္သံုးေပမဲ့ ခ်စ္သူေတာ့ မရေသးပါဘူးကြာ၊ မင္းတို႔ေဖ့ဘုတ္အေကာင္က…. အာ ထားပါေတာ့ကြာ၊ ငါ့ကိုလည္း ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေလာက္ရေအာင္ ဆုေတာင္းေပးပါဦးကြာ”

“တစ္ေန႔ေတြ႔မွာပါ၊ ဖူးစာဆိုတာရွိပါတယ္”

“ေက်းဇူးပါပဲ၊ ျမတ္မင္းကေကာ ဆုေတာင္းမေပးေတာ့ဘူးလား”

“သူလည္း ခ်စ္သူလိုခ်င္တယ္တဲ့”

“ဘယ္လိုလဲကြ၊ ျမတ္မင္းက ငါ့စကားက်ေတာ့ နားမလည္ပဲ မင္းမင္းစကားက်ေတာ့ နားလည္တယ္ေပါ့”

“ဒီလိုေလ၊ သူကေျပာသူရဲ့ပါးစပ္ကိုျမင္ရမွနားလည္တာ၊ ပါးစပ္ကို ျမင္ရေပမဲ့ စကားေျပာတာျမန္ရင္ေတာ့ နားမလည္တတ္ဘူး”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုလား”

“တစ္ေန႔သူေ႒းသားကို ခ်စ္ႏိုင္မဲ့သူတစ္ေယာက္ေပၚလာမွာပါ”

ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္သည္။

“ေျပာတဲ့အတိုင္း ျဖစ္လာပါေစကြာ၊ ငါ့ကို သူေ႒းသားလို႔ေခၚတာက်ေတာ့ စိမ္းကားရာက်တယ္၊ ငါ့ကိုေဒးဗစ္လို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေခၚႏိုင္ပါတယ္”

“ေအး ေဒးဗစ္”

“ဒီလိုမွေပါ့၊ ေသာက္လိုက္ၾကပါဦး”

ေဒးဗစ္သည္ လြန္စြာေသာက္သည္။ မ်က္ႏွာသည္လည္းအၿမဲျပံဳးေနသည္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အလြန္ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။ ရစ္ေထါေနသည့္ၾကားမွ ျမတ္မင္းမ်က္ႏွာေလးကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္သည္။ ျမတ္မင္းသတိထားမိသည္။ မ်က္ႏွာကို လႊဲလႊဲပစ္ေနရသည္။ ကိုယ့္ကို စိတ္၀င္စားေနသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။

“ဟဲဟဲ ငါမင္းတို႔ကို အရမ္းအားက်တယ္ကြာ၊ ခုလို ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္လွၿပီကြာ”

လူက ေမွာက္လဲေတာ့မတတ္။ ထပ္ထပ္ေသာက္ရန္ေမာ့လိုက္သည္။

“ေတာ္ပါေတာ့ သူေ႒းသား၊ အရမ္းမူးေနၿပီ”

“ငါမမူးေသးပါဘူး၊ ငါခ်စ္သူလိုခ်င္တယ္ကြာ၊ ခ်စ္သူလိုခ်င္တယ္ ဟဲဟဲ”

“ကိုကို သူအရမ္းမူးေနၿပီ၊ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ သူကားေမာင္းႏိုင္ပါ့မလား”

ေဒးဗစ္ေမွာက္က်သြားသည္။

“ကိုကို လုပ္ပါဦး”

“ေဒးဗစ္ ထပါဦး၊ ေဒးဗစ္”

ေဒးဗစ္မွာ တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္ေတာ့။

“သူမရေတာ့ဘူးထင္တယ္၊ ဒီမွာပဲ သိပ္လိုက္ရမလား၊ ကိုကို သူေ႒းရဲ့ဖုန္းနံပါတ္သိလား”

“သိတယ္ခ်စ္”

“ဒါဆို ဆက္လိုက္၊ ဒီမွာ သိပ္လိုက္တယ္၊ စိတ္မပူပါနဲ႔လို႔ေျပာလိုက္ပါ”

“ေအး”

ေဒးဗစ္၏ကိုယ္ေလးကို ျမတ္မင္းေပြ႔ကာ ခုတင္ေပၚတင္လိုက္သည္။ ေဒးဗစ္သည္  ျမတ္မင္းအား ရစ္ေထြေနသည့္ၾကားမွ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ကာျပံဳးျပသည္။ ႏႈတ္ခမ္းကို ထိကာ နမ္းလိုက္သည္ထင္သည္။ ထိုခဏ မ်က္လံုးမွိတ္သြားသည္။ ဘယ္လိုလူပါလိမ့္။ သူဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တာပါလိမ့္။

ခုတင္ေပၚတင္လိုက္သည္။ အေပၚ၀တ္အကၤ ်ီကို ခၽြတ္ေပးလိုက္သည္။ ေျခအိတ္ကိုလည္း ခၽြတ္ေပးလိုက္သည္။ ေစာင္ပါျခံဳေပးလိုက္သည္။

“ဆက္လိုက္ၿပီလားကိုကို”

“ေအး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့”

“ကိုကိုေရခ်ိဳးအံုးမွာလား”

“ခ်ိဳးမယ္”

“တူတူခ်ိဳးရေအာင္”

အ၀တ္အစားမ်ားခၽြတ္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္လိုက္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္သည္ လူးလြန္႔လာၿပီး ႏွစ္ဦးသားေရခ်ိဳးေနသည္ကိုေခ်ာင္းၾကည့္သည္။ သူဘာေၾကာင့္ ၾကည့္ပါလိမ့္။ မ်က္ႏွာအမူအယာက ဘယ္လိုပါလိမ့္။

ႏွစ္ဦးသား ေရခ်ိဳးၿပီးသြားသည့္အခါမွ အိပ္ယာေလးေပၚေျပးကာ ဟန္ေဆာင္အိပ္လိုက္သည္။

“ကိုကို ခ်စ္တို႔ ဘယ္မွာ အိပ္ၾကမလဲ”

“ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာပဲအိပ္ၾကတာေပါ့”

“ေအး ေကာင္းပါတယ္”

စားပြဲေပၚမွ စားေသာက္ၿပီးစ အမႈိက္မ်ားကို၊ ျမတ္မင္းရွင္းလိုက္သည္။ ကိုကို႔အတြက္ ေဆးကိုလည္း မေမ့တမ္းယူေပးလိုက္သည္။

ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္ေမွးစက္ကာ အိပ္လိုက္သည္။ ကိုယ့္အေပၚ သူေ႒း၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တာမ်ားပါလိမ့္။ ျမတ္မင္းစိတ္ေတြ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနရသည္။ ေခါင္းကို ခါလိုက္ၿပီး ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းကို နမ္းကာ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္လိုက္သည္။ ကိုကိုိသည္ကား ႏွစ္ၿခိဳက္စြာပင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလၿပီ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဒးဗစ္အိပ္ယာမွႏိုးေတာ့ ေနပင္အေတာ္ျမင့္ေနေလၿပီ။ အိပ္ယာေပၚကေန အခန္းတြင္းသို႔ ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ရဲ့ေဘးမွာ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရသည္။ အလုပ္သို႔ေစာေစာသြားရျခင္းေၾကာင့္ သြားႏွင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း နံနက္စာျပင္ဆင္ေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ ေရခဲေသတၱာထဲမွ ႀကိဳက္တာယူစားႏိုင္ေၾကာင္း၊ ျပန္ခါက်ေတာ့ အခန္းေသာ့ကို တံခါးေပါက္ရဲ့အေပၚမွာတင္ထားခဲ့ပါေၾကာင္း ေရးျပထားသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ခုတင္ေလးေပၚမွဆင္းၿပီး အိမ္တြင္းပရိေဘာဂအခ်ိဳ ့ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ အလွၾကည့္မွန္ရဲ့ေရွ ့မွာ ဓာတ္ပံုမွန္ေဘာင္ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ပံုထဲတြင္ ျမတ္မင္းနဲ႔မင္းမင္းတို႔၏ အျပံဳးေလးမ်ား။ သိပ္ကိုေပ်ာ္ေနၾကပါလား။ ေဒးဗစ္ နာက်ည္းစြာ ပံုေလးကိုေမွာက္ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေျခအိတ္ကိုျပန္၀တ္၊ အေပၚအကၤ ်ီကိုေကာက္၀တ္ၿပီး အခန္းေသာ့ခတ္ကာ ျပန္ခဲ့သည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနကာမ်က္မွန္ႀကီးတပ္လွ်က္ ဖ်တ္လတ္တက္ၾကြေသာ အ၀တ္အစားမ်ားနဲ႔ ဆိုင္အတြင္းထဲသို႔ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္လွမ္းလာေနသည္။ ေခါင္းကိုေမာ့ ရင္ကိုေကာ့ကာ ဘာမဆိုအႏိုင္ယူမဲ့ မ်က္ႏွာအမူအယာမ်ိဳး။ ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ ့က သူ႔ကို သူေ႒းသားမွန္းသိသည္ေၾကာင့္ ကုတ္ေခ်ာင္းကုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ျဖစ္ေနသည္။ ၀န္ထမ္းမ်ားကို ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္ နည္းနည္းေလးမွ ဂရုမစိုက္။ ရွိတယ္လို႔ပင္မထင္။ ေဒးဗစ္၀င္သြားသည္ သူေ႒း၏ ရံုးခန္းသို႔။ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ၀င္တားသည္။

“ဘယ္လဲခင္ဗ်၊ ခြင့္ေတာင္းၿပီးမွ၀င္ရပါမယ္”

“မင္းငါ့ကိုမသိဘူးလား”

“သိ သိပါတယ္သူေ႒းသား”

“ဒါဆို ခြင့္ေတာင္းစရာ မလိုေတာ့ဘူးထင္တယ္ေနာ္”

တံခါးပင္မေခါက္ပဲ၀င္သြားသည္။

“ဟယ္ သား၊ တံခါးမေခါက္ဘာမေခါက္နဲ႔၊ ဒီကိုဘာကိစၥနဲ႔ေရာက္လာျပန္ၿပီလဲ၊ ျပသ္သနာထပ္ရွာဦးမလို႔လား”

“အေမကလည္း သားကိုအျပစ္ပဲျမင္ေနေတာ့တာပဲ၊ ကိုယ့္အေမ့ဆီကိုေတာင္ အလည္လာလို႔မရေတာ့ဘူးလား”

“ရပါတယ္သားရယ္၊ သားက ျပသ္သနာေတြလာရွာမွာစိုးလို႔ပါ၊ မေန႔ညက အိပ္ရတာအဆင္ေျပရဲ့လား၊ ေမာင္မင္းမင္းတို႔ဆီ သြားေနတယ္ဆို၊ သူတို႔နဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ၊ သူတို႔ဆီ ဘာသြားလုပ္တာလဲ”

“ေမးခြန္းေတြက မ်ားလိုက္တာဗ်ာ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဆီမို႔လို႔ သြားလည္တာေပါ့ဗ်”

“ဟယ္ သားက ေမာင္မင္းမင္းတို႔၊ ေမာင္ျမတ္မင္းတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေနၿပီေပါ့၊ ေမေမ၀မ္းသာလိုက္တာသားရယ္၊ သူတို႔က လူေကာင္းေတြပါ၊ ဟိုေကာင္ေလး ေမာင္ျမတ္မင္းက သားနဲ႔ရြယ္တူေလာက္ပဲ၊ နားေလးတယ္ သေဘာေကာင္းတယ္၊ အလုပ္မွာလည္း အေတာ့္ကိုအားကိုးရတာ၊ သူတို႔ကိုေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ၊ အခုသူတို႔ဆီလာလည္တာပါအေမ၊ သူတို႔က ဘယ္ေနရာမွလုပ္ၾကတာလဲ”

“ေမာင္မင္းမင္းက ေဖ်ာ္ဆရာ၊ ေမာင္ျမတ္မင္းက ေကာင္တာမွာကြဲ႔၊ သြားလိုက္ပါလား”

ေဒးဗစ္ျပံဳးကာ လွည့္ထြက္သြားသည္။ သားျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာ ျပံဳးေနျခင္းေၾကာင့္ သူေ႒းျဖစ္သူလည္း ၀မ္းသာေနသည္။

ေကာင္တာဆီသို႔ လွည့္ထြက္လာခဲ့ေတာ့ ျမတ္မင္းကိုမေတြ႔ရ။ မင္းမင္းနဲ႔အတူရွိေနမလား။ မင္းမင္းဆီ ထြက္လာခဲ့သည္။ မင္းမင္းက ျမတ္မင္းအား မုန္႔ခြဲ႔ေကၽြးေနသည္ကို ေဒးဗစ္ျမင္လိုက္ရသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား သိပ္ကိုၾကည္ႏူးေနၾကတယ္ေပါ့။ ေဒးဗစ္ မ်က္ႏွာ ပုပ္သိုးသြားသည္။ မနာလို၀န္တိုစိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာသလိုလိုသို႔။ လက္သီးကို ဆုပ္ အံကိုက်ိတ္လိုက္မိသည္။

ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ ေဒးဗစ္ကို ျမတ္မင္းျမင္လိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္းမတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။

“အာ သူေ႒းသားပါလား”

မင္းမင္းလည္း မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။

“အလုပ္မလုပ္ပဲ ေရသာခိုေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား၊ ျမတ္မင္း”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ခဏေလး လက္ဖက္ရည္လာေသာက္တာပါ၊ ခုပဲသြားေတာ့မွာပါ”

“ဟား မင္းေလသံၾကည့္ရတာ ငါကပဲဆရာႀကီးလုပ္ရေတာ့မလုိလို၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို ဒီေလာက္ႀကီး ရိုရိုေသေသဆက္ဆံဖို႔မလိုပါဘူးကြာ”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သူေ႒းသား”

“လုပ္ျပန္ၿပီ၊ ကဲထားပါ၊ ငါမင္းတို႔ဆီလာလည္တာသိလား”

“ဘာကိစၥ”

မင္းမင္းေမးသည္။

“ကိစၥရွိမွလာရမွာလား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ ေတြ႔ခ်င္လို႔ေပါ့၊ ငါလည္း လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဦးမယ္ကြာ”

ေျပာရင္း ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ျမတ္မင္းေနရာဖယ္ေပးလိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္သြားလိုက္ဦးမယ္”

“ခဏ မနက္ျဖန္အလုပ္နားတယ္မလား၊ ငါတို႔သံုးေယာက္ေလွ်ာက္လည္ၾကမလားဟင္”

ျမတ္မင္း ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ဘယ္လိုလဲဆိုသည့္သေဘာ”

“သူေ႒းသားသေဘာပါ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကြာ၊ မနက္ျဖန္ (၉)နာရီလာႀကိဳမယ္၊ အသင့္ျပင္ထားေနာ္”

ျမတ္မင္းေခါင္းညိတ္ၿပီး လွည့္ထြက္သြားသည္။ စိတ္ထဲကေတာ့ မေပ်ာ္ပါ။ သူကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အေပၚမွာ သိပ္ကပ္ေနသလိုပါပဲလား။ ဘာအၾကံနဲ႔မ်ား။

မင္းမင္းက လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ကမ္းေပးလိုက္သည္။ မင္းမင္း၏ လက္ကေလးကိုထိသည္အထိပါ ေဒးဗစ္ကိုင္လိုက္သည္။ မင္းမင္းတဒဂၤေၾကာင္သြားသည္။ ေဒးဗစ္က ျပံဳးျပလိုက္သည္။ မင္းမင္း ရုန္းလိုက္ၿပီး မုန္႔ေတြကို ျဖန္႔ခင္းျပလိုက္သည္။

“ႀကိဳက္တာယူစားႏိုင္ပါတယ္”

“ခုနက ဟိုေကာင့္ကို ခြံ႔ေကၽြးေနတာေတြ႔လိုက္တယ္၊ ငါ့ကိုေကာ ခြံ႔ေကၽြးႏိုင္မလား”

“ဘာ”

“ဘာလဲ၊ ခြံ႔မေကၽြးခ်င္ဘူးလား၊ ဒါဆို ငါ့ကို မခင္ဘူးလို႔မွတ္လိုက္မယ္ေနာ္”

မင္းမင္းလက္ကေလးတုန္ေနသည္။ မုန္႔တစ္ခ်ပ္ကိုယူၿပီး မ်က္စိကိုမွိတ္ကာ ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ ၀ါးစားလိုက္သည္။

“ကိုယ့္ခ်စ္သူခြံ႔ေကၽြးတာေလာက္ ေကာင္းတဲ့ အရသာမရွိဘူးေပါ့ကြာ”

“ဘာေျပာတယ္”

“ဟဲဟဲ စတာပါ၊ မင္းကလဲ၊ မင့္ေကာင္ျမင္သြားမွာစိုးရိမ္ေနလိုက္တာ၊ အင္း ငါလည္း မင့္ကို တစ္ခုေလာက္ခြံ႔ေကၽြးခ်င္တာ”

“ယုတ္တိမရွိတာေတြ လာမလုပ္ပါနဲ႔”

မင္းမင္းေမာသြားသည္။

“ငါက ခင္လို႔စတာပါကြာ၊ မင္းကလည္း ထင္ရာေလွ်ာက္ေတြးေနတာခ်ည္းပဲ၊ မင္းဖုန္းခဏေလာက္ေပးႏိုင္မလား”

မင္းမင္းထုတ္ေပးလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကိုထည့္ေပးလိုက္သည္။ သူ႔ဖုန္းထဲသို႔လည္း ဖုန္းနံပါတ္ထည့္ေပးလိုက္သည္။

“အကူအညီလိုရင္ဖုန္းဆက္လိုက္ေပါ့ကြာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ အားမွအားမနာနဲ႔၊ အခ်ိန္မေရြးဆက္လိုက္၊ ဟုတ္ၿပီလား၊ ငါသြားၿပီ၊ မနက္ျဖန္(၉)နာရီေနာ္”

မင္းမင္း၏လက္ေမာင္းကို ဆုပ္ကိုင္ကာလွည့္ထြက္သြားသည္။ မင္းမင္းသက္ျပင္းကို ခ်လိုက္သည္။ ရင္ဘတ္ထဲက နာက်င္လာသလိုလို။ ေဒးဗစ္ထြက္သြားသည္ကို ျမတ္မင္းျမင္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုိ႔ဆီ အေျပးကေလးလွမ္းလိုက္သည္။

“ကိုကို သူက ကိုကို႔ကို ဘာလုပ္ေသးလဲ”

“ခ်စ္ ေဆးပါသလား”

အေမာေျဖေနရင္းက မင္းမင္းေတာင္းလိုက္သည္။

“ဟင္ ပါတယ္ ပါတယ္”

ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲအၿမဲအသင့္ေဆာင္ထားသည္မို႔ေတာ္ေသးသည္။

“ေရာ့”

ေရတစ္ခြက္ပါ ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ယူေပးလိုက္သည္။ မင္းမင္းေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။

“ကိုကို သူက ဘာေတြေျပာသြားေသးလဲဟင္”

“ သူ႔ကို မုန္႔ခြံ႔ေကၽြးဆိုလို႔ ခြံ႔ေကၽြးလိုက္ရတယ္”

“ေတာက္! ဘယ္လိုေကာင္လဲမသိ၊ သူေ႒းသားဆိုၿပီး ခိုင္းခ်င္ရာခိုင္းေနတဲ့ေကာင္”

“ကိုကိုေနေကာင္းသြားပါၿပီ၊ ခ်စ္ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္သြားေတာ့”

“ကိုကိုတကယ္ရပါတယ္ေနာ္”

“ရပါတယ္ခ်စ္”

“ကိုကိုေနာက္ဆို သူ႔ကို သတိထားပါေနာ္”

“ေအးပါ၊ ခ်စ္လည္း သတိထားပါ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ညေတာ့ အပ်င္းေျပ ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ျမတ္မင္းဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုကိုကေတာ့ ခုတင္ေပၚမွာလဲေလ်ာင္းရင္း နားၾကပ္ကေလးနဲ႔ သီခ်င္းကို ဇိမ္ရွိရွိနားေထာင္ေနသည္။ မက္ေဆ့ေလးေရာက္ေနသည္ေၾကာင့္ ဖတ္လိုက္သည္။ မက္ေဆ့ေလးက အေတာ္ထူးျခားသည့္မက္ေဆ့။ ျမတ္မင္းစိတ္ကိုပင္ ေတြေ၀သြားေစသည္။

“အခ်စ္ ငါ့ကိုမွတ္မိေသးလား” တဲ့။

သူ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ အေကာင့္နာမည္ေလးကေတာ့ loveninny တဲ့။ အဓိပ္ပါယ္ကေတာ့ ခ်စ္လူမိုက္ေပါ့ေနာ္။ သူ႔ေ၀ါေလးေပၚသြားၿပီး သူ႔ပံုကိုရွာလိုက္သည္။ မေတြ႔ရပါ၊ ေတြ႔ရသည္က ညစ္ညမ္းေသာ ေဂးဗီြဒီယိုမ်ား။ ညစ္ညမ္းေသာ ေဂးဓာတ္ပံုမ်ား။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခုလိုပံုမ်ားဗီြဒီယိုမ်ားကို ၾကည့္ရတာ ၀ါသနာပါသည္ဆိုေတာ့ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ကိုယ့္ကို “အခ်စ္” လို႔ ေခၚသည့္ သူ ဘယ္သူလဲဆိုတာကိုေတာ့ သိခ်င္လြန္းလွသည္။ သူတင္ထားသည္မ်ားက မ်က္စိပသာဒျဖစ္ေစသည္။ စေတတပ္မ်ားကလည္း မ်ားျပားလြန္းတာေၾကာင့္ ဖတ္ေနလိုက္မိသည္။

“ငါ မင္းကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ မင္းသိေစရမယ္၊ တစ္ေန႔ ငါမင္းကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေအာင္ ငါႀကိဳးစားမယ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲအခက္အခဲေတြၾကံဳေတြ႔ရပါေစ မင့္ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္သြားမယ္၊ မင္းေစာင့္ၾကည့္ေနပါ”

ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ စေတတပ္ပါလား။ ဒီလူ႔စိတ္ ေတာ္တာ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းမဲ့ပံုပဲဟု မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္မိသည္။ သူ ဘယ္သူ႔ကို ရည္ညြန္းၿပီး ခုလိုစေတတပ္မ်ားကို တင္ရတာပါလိမ့္။ ေနာက္ စေတတပ္တစ္ခုကိုလည္း ဖတ္လိုက္သည္။

“ငါသိပ္ေက်နပ္တယ္၊ ငါေပ်ာ္တယ္၊ ငါ၀မ္းသာတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆို ငါ သူ႔ကို နမ္းလိုက္လို႔ပါပဲ”

ေနာက္တစ္ခု။

“မင္းနဲ႔အတူ ညေလးတစ္ညကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တယ္၊ သည့္အတြက္ ငါ ေသေလာက္ေအာင္ေက်နပ္ခဲ့ရတယ္ခ်စ္သူ၊ ငါဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ မင္း သိမွသိပါေလစကြာ”

“အိုးးး ေလာကႀကီး သိပ္ဆန္းၾကယ္ပါလား၊ မင္းကိုေတြ႔ဖို႔အတြက္နဲ႔ ငါ ေန႔ေန႔ညည ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာခဲ့ရ၊ ငါ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ခဲ့ကာမွ၊ မင္းက ငါ့ရဲ့အနီးဆံုးတစ္ေနရာမွာ၊ ဆန္းၾကယ္လြန္းတဲ့ေလာကႀကီးကြာ”

“သူ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ငါ ခ်စ္ခဲ့မိတယ္၊ သူ႔ကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ကတည္း ငါ့စိတ္ေတြ သူ႔ဆီကိုပဲေရာက္ေရာက္ေနခဲ့တယ္၊ အျပစ္ကင္းစင္လွတဲ့ သူ႔ရဲ့မ်က္ႏွာေလးက ငါ့လိပ္ျပာထဲက မထြက္ခဲ့ဘူး၊ ငါဘာဆိုဘာမွ အာရံုစုစည္းလို႔မရေတာ့ဘူး၊ ငါ မင္းကိုေတြ႔ေအာင္ရွာမယ္၊ ငါ မင္းကို ေတြ႔ေအာင္ရွာေနဆဲပါပဲ၊ ရက္ေတြအေတာ္ၾကာသြားလည္း ငါဆက္ရွာေနဆဲပါပဲ”

“မင္းသိရဲ့လားခ်စ္သူ၊ မင္းအတြက္နဲ႔ ငါ့စိတ္ေတြ ဗေလာင္ဆူေ၀ခဲ့။ ျမင္ျမင္သမွ် အျပစ္လို႔သာျမင္ခဲ့၊ ေလာကႀကီးကို အေကာင္းမျမင္တတ္ေတာ့ဘူး၊ ျမင္ျမင္သမွ်ကို ငါေဒါသထြက္ေနမိခဲ့၊ ဒါဟာ မင့္ကိုခ်စ္လို႔ပါပဲကြာ”

ေနာက္တစ္ခု။

“ငါ့ဘ၀မွာ ငါ့ကိုရင္ခုန္ေစခဲ့သူ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွမရွိခဲ့၊ ဘယ္သူေတြမွ ငါ့ကိုရင္ခုန္ေအာင္မျပဳစားႏိုင္ခဲ့၊ ငါ့ကိုရင္ခုန္ေစႏိုင္ေလာက္တဲ့ တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ေပၚထြက္လာပါေစလို႔ ငါေန႔ေန႔ညညဆုေတာင္းခဲ့တယ္၊ ငါ့ဆုေတာင္းေတြျပည့္ခဲ့တယ္၊ တစ္ေန႔က ငါ့ကိုရင္ခုန္ေစခဲ့တဲ့သူ႔ကို ငါေတြ႔ခဲ့တယ္၊ ငါ ငါ ငါေလ သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္မိသြားတယ္၊ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ခ်စ္မိသြားတယ္၊ သူ႔ကိုျမင္စက ငါသိပ္ကိုသတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္၊ ညညမွာလည္း သူ႔မ်က္ႏွာေလးကိုပဲေျပးျမင္ေယာင္ၿပီး အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ မနက္ျဖန္မွာလည္း သူ႔ကိုေတြ႔ခဲ့တဲ့ေနရာေလးဆီ ငါဆက္ဆက္သြားမယ္၊ မင့္ရဲ့အရိပ္အေယာင္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔လိုေတြ႔ျငားေပါ့ခ်စ္သူ”

စေတတပ္ေတြက ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းလွသည္ေၾကာင့္ ျမတ္မင္း ထပ္ကာထပ္ကာပဲ ဖတ္ေနမိသည္။

“ဟိုမိုေလာကက သိပ္ကိုပ်င္းစရာပါပဲလားကြာ၊ အင္းေလ ခ်စ္သူမရွိတဲ့ဘ၀ဆိုေတာ့ သိပ္ကိုအထီးက်န္ဆန္လြန္းတဲ့ဘ၀ပဲေပါ့ေနာ္၊ ငါ့မွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေလာက္ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ၊ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္သာရွိရင္ ဟိုမိုဘ၀ဟာ သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲ၊ ငါ့ဘ၀ဟာလည္း အထီးက်န္ဆန္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ဘ၀ကိုေပ်ာ္ရႊင္လာေစမဲ့ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြ ေျပေပ်ာက္သြားေစမဲ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ငါ့ရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္ျဖစ္လာမဲ့ မင္းတစ္ေယာက္ ျမန္ျမန္ထြက္ခဲ့ပါလားကြာ၊ ငါ အထီးက်န္ဆန္လြန္းလွၿပီ”

စေတတပ္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ျမတ္မင္း ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနရသည္။ မက္ေဆ့ထဲမွာေတာ့ “အခ်စ္ငါ့ကိုမွတ္မိေသးလား” တဲ့။ သည္အေကာင့္ပိုင္ဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ကိုယ့္ရဲ့ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ေလသလား။ စေတတပ္ေတြအရ ကိုယ့္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားနဲ႔ နည္းနည္းေလးမွ အတူ။ မတိုက္ဆိုင္။ ဒါနဲ႔မ်ား ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို “အခ်စ္” လို႔ေခၚလိုက္သလဲ။ ဘာေၾကာင့္ “ငါ့ကို မွတ္မိေသးလား” လို႔ ေမးလိုက္ရတာလဲ။ တစ္ခ်ိန္က ကိုယ့္ကို ခ်စ္စကားလာေျပာသူမ်ားကို စဥ္းစားေနရသည္။ သူတို႔ေတြမ်ားလား။ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလား။ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ စဥ္းစားရၾကပ္လြန္းတာေၾကာင့္ ေခါင္းေတြပင္ ကိုက္လာသည္။ ေတာ္ၿပီ ဘာမွမစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သူဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ သိရေတာ့လည္း ကိစၥမရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္မွာ ကိုကိုတစ္ေယာက္လံုးရွိေနၿပီပဲ။ သူကိုယ့္ကို ခ်စ္စကားလာေျပာတယ္ထားဦးေတာ့ “ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိေနၿပီ” လို႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာပစ္လိုက္မည္။

“ခ်စ္ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ”

ကိုကိုေဘးမွာေရာက္လာသည္။

“အာ ကိုကို ပံုလွလွေလးေတြေတြ႔လို႔ၾကည့္ေနတာ”

“ဘယ္မလဲ ကိုကို႔ကိုလည္း ျပပါဦး”

ပံုမ်ားကို တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုျပလိုက္သည္။ စေတတပ္ေတြကိုေတာ့ ကိုကိုမျမင္ေအာင္ အလ်င္အျမန္ေက်ာ္ပစ္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ကို “အခ်စ္” လို႔ ေခၚလိုက္သည္ကို ကိုကို႔ကိုေျပာျပလိုက္ရမလားဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ ကိုကိုနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ေတာ့သည္မို႔ မျပေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

“လွလား”

“လွတာေပါ့၊ အလန္းေလးေတြခ်ည္းပဲေနာ္၊ ဟာ ညစ္ညမ္းဗီြဒီယိုေတြလည္း ပါတာပဲလား၊ ၾကည့္ရေအာင္ေလခ်စ္”

“ဒါေတြေနာက္မွၾကည့္၊ အရင္ဆံုး ပံုေတြေဒါင္းလိုက္ဦးမယ္”

ႀကိဳက္သည့္ပံုမ်ားကိုတစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုေဒါင္းလိုက္သည္။

“ေတာ္ေတာ့ကြာ၊ ကိုကိုက ခ်စ္နဲ႔ အတူတူၾကည့္ခ်င္လွၿပီ”

“ေအးပါ”

ကိုကိုက ေနာက္ကေန ကိုယ့္ခါးေလးကို ေပြ႔ဖက္ရင္း ဇိမ္ရွိရွိၾကည့္ေနသည္။ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ကိုကိုရစ္လာသည္။ နားရြက္ လည္ပင္း၊ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကို လာလာနမ္းသည္။ ရင္အံုႀကီးကို ဆြဲဆိတ္သည္။ ခ်က္ေအာက္ပိုင္းကို လာလာပြတ္သည္။

“ခ်စ္ ကိုကိုမေနႏိုင္ေတာ့ဘူးကြာ”

“လူဆိုး ဟြန္း”

ကိုကိုက ကိုယ့္ကိုယ္ေလးကိုေပြ႔ကာ အိပ္ယာခုတင္ထက္ တြန္းလွဲခ်သည္။ အနမ္းမ်ားက ၾကမ္းသထက္ၾကမ္းလာသည္။

“ကိုကိုက ၾကမ္းတမ္းတယ္ကြာ”

“ခ်စ္ေၾကာင့္ေပါ့”

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သူေ႒းသားေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ေလွ်ာက္လည္ရန္ လာႀကိဳမည္ဆိုသည္ေၾကာင့္ မင္းမင္းနဲ႔ ျမတ္မင္း အ၀တ္အစားျပင္ဆင္ေနရသည္။

“ကိုကို ခ်စ္ကေတာ့ သူလည္ခ်င္လို႔သာ လိုက္လည္ေနရတာ၊ စိတ္မပါဘူး”

“ကိုကိုလည္း မပါပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္သည္းခံလိုက္ပါ၊ သူလည္း ကိုကိုိတို႔လို ဟိုမိုတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ဟိုမိုအခ်င္းခ်င္း ေလွ်ာက္လည္ခ်င္ရွာမွာေပါ့၊ ကိုကိုတို႔လည္း ဘ၀တူသူငယ္ခ်င္းရတာေပါ့ခ်စ္”

“သူက ခင္ဖို႔ေကာင္းလို႔လားကိုကိုရ”

“ေပါင္းၾကည့္ရဦးမွာေပါ့ခ်စ္ရ”

တံခါးေခါက္သံၾကားလိုက္ရသည္။

“သူလာၿပီထင္တယ္”

မင္းမင္းတံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

“မၿပီးၾကေသးဘူးလားကြ”

၀င္၀င္ခ်င္း ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ေမးလာသည္။

“ၿပီးပါၿပီ”

“ဟာ မင္းတို႔၀တ္စားထားတာကလည္းကြာ၊ တံုးလိုက္တာ၊ ေတာသားက်ေနတာပဲ၊ ခုလို အျပင္မွာေလွ်ာက္လည္ရင္ ေခတ္မီမီေလး၀တ္သြားမွ ေတာ္ကာက်မွာကြ၊ ထားပါေတာ့ အရင္ဆံုးကြာလာလာမ္ပူသြားမယ္၊ မင္းတို႔ကို ငါ့စိတ္ႀကိဳက္ အ၀တ္အစား၀ယ္ေပးမယ္ကြာ၊ ငါ့လက္ေဆာင္လို႔ပဲသေဘာထားေပါ့ကြာ”

“ရပါတယ္၊ ၀ယ္ေပးစရာမလိုပါဘူး”

“မရဘူး၊ ၀ယ္ေပးရမယ္၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၀ယ္မေပးရရင္ ငါစိတ္ခ်မ္းသာမွာမဟုတ္ဘူး၊ လာသြားၾကမယ္”

ေဒးဗစ္က ျမတ္မင္းလက္ကေလးကို ဆြဲသည္။ ျမတ္မင္းရုန္းလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္က ရယ္ျပသည္။ ကိုကိုကေတာ့ မျမင္လိုက္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေဒးဗစ္ကားေပၚတက္လိုက္ၾကသည္။

ေဒးဗစ္သည္ ကားေမာင္းကၽြမ္းက်င္ပံုရသည္။ လ်င္ျမန္စြာေမာင္းထြက္သြားသည္။ မင္းမင္းႏွင့္ျမတ္မင္းမွာ ရင္တမမနဲ႔ျဖစ္ေနရသည္။ မင္းမင္းကား ႏွလံဳးေရာဂါအခံရွိသည္မို႔ ရင္ဘတ္ထဲက တစစ္စစ္နာက်င္လာပံုရသည္။ ေၾကာက္လန္႔ေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္မည္။ ရင္ဘတ္ကိုဖိထားပံုရသည္။

“ကိုကိုေနမေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းပါတယ္ခ်စ္၊ ကိုကိုလန္႔ေနလို႔ျဖစ္ရတာပါ”

“ကားကိုျဖည္းျဖည္းေမာင္းပါလား၊ ဒီမွာလန္႔ေနၿပီ”

“မင္းတို႔ကလည္း မိန္းမက်ေနတာပဲ၊ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာက..၊ စီးစဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့ကြာ၊ က်င့္သားရသြားရင္ေတာ့ ဘာမွေၾကာက္စရာမရွိေတာ့ဘူး၊ ငါ့အတြက္ကေတာ့ ဒီေလာက္ကေအးေဆးပဲ၊ ဘာအႏၱရာယ္မွမရွိပါဘူးကြာ”

ႀကီးမားလြန္းသည့္ ကုန္တိုက္ႀကီးေရွ ့သို႔ေရာက္ေတာ့ ကားကိုရပ္လိုက္သည္။

“ကဲ လာ၊ မင္းတို႔အတြက္ အ၀တ္အစား၀ယ္ေပးရမယ္”

ေဒးဗစ္က ေနကာမ်က္မွန္ႀကီးတပ္ကာ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ၿပီး ေရွ ့ဆံုးမွ ဦးေဆာင္ထြက္သြားသည္။

“ကဲေျပာ၊ အ၀တ္အစားကို မင္းတို႔စိတ္ႀကိဳက္ေရြးမလား၊ ငါ့စိတ္ႀကိဳက္ေရြးေပးရမလား”

ျမတ္မင္း ကိုကို႔ကိုၾကည့္လုိက္သည္။

“ရပါတယ္ ျဖစ္သလိုလုပ္လိုက္ပါ”

“အိုေက ဒါဆို ငါ့စိတ္ႀကိဳက္ေရြးေတာ့မယ္ကြာ”

ေဒးဗစ္သည္ အ၀တ္အစားမ်ားကို တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ေရြးသည္။ စိတ္တိုင္းက်သည္မရွိ။ ေရြးေတာ့လည္း ေစ်းႀကီးတာမွ၊ အမ်ိဳးအစားေကာင္းတာမွေရြးသည္။

“မင္းတို႔လည္း ကူေရြးေပးပါဦးကြာ၊ ဒီမွာ ဦးေႏွာက္ေျခာက္လာၿပီ”

မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္း ႀကိဳက္တာေလးေတြေတြ႔လို႔ ယူလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္က လ်င္ျမန္စြာတားသည္။ ေတာဆန္သည္တဲ့။ ပံုတံုးႀကီးတဲ့။ ေစ်းေပါတယ္တဲ့။ စိတ္တိုင္းမက်ျပန္။

“မင္းတို႔ ေခတ္အျမင္ကလည္းကြာ၊ သူငယ္တန္းကေလးေလးက်ေနတာပဲ၊ ခုေခတ္ေယာက်္ားေလးဆိုတာ ရိုးရိုးႀကီးေတြ ပံုတံုးႀကီးေတြ မ၀တ္ရဘူးကြ၊ နည္းနည္းဗီလိန္ဆန္ဆန္ေလး၀တ္မွေတာ္ကာက်မယ္၊ ခုလိုအျပင္ထြက္ရင္လည္း မိုက္မိုက္ကန္းကန္းေလး၀တ္မွ လူရာ၀င္တာကြ”

ဆိုၿပီး သူ႔စိတ္တိုင္းက်တာကိုေရြးလိုက္သည္။ ေရြးေတာ့လည္း ထူးထူးဆန္းဆန္း ရွပ္လက္တိုအကြပ္စိပ္ဆင္တူေလးသံုးထည္။

“ကဲ ဒါေလးဆိုမေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းတယ္၊ လွတယ္၊ ခုဟာက ဘယ္ႀကီးလဲ သံုးထည္ႀကီးေတာင္”

“ဟဲဟဲ၊ ငါက မင္းတို႔နဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ၾကည့္ခ်င္လို႔ပါကြာ၊ ငါ့ကိုလည္း ၀တ္ခြင့္ေပးၾကပါကြာ”

ႏွစ္ေယာက္သားတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ ကိုကိုက ေခါင္းညိတ္ေမးေငါ့ျပလိုက္သည္။

“သေဘာပါကြာ၊ အတူတူ၀တ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့”

“ဟဲ ဟဲ ေက်းဇူးပါကြာ၊ ေနာက္၀ယ္ရရင္ေကာင္းမလဲ”

စဥ္းစားရင္း မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းတို႔ရဲ့ဖိနပ္မ်ားကိုၾကည့္လိုက္သည္။

“ဟာကြာ မင္းတို႔ရဲ့ဖိနပ္ကလည္း အေဟာင္းႀကီးပါလား၊ ျမင္းမင္းကလည္း ညွပ္ဖိနပ္ႀကီး ေတာဆန္လိုက္တာ၊ မင္းမင္းကေတာ့ ေန႔တိုင္းစီးဖိနပ္ႀကီးမဟုတ္လား၊ ပံုေတြက တံုးမွတံုး၊ မင္းတို႔နဲ႔ေတာ့ စိတ္ပ်က္ပါတယ္ကြာ၊ လာ ငါ ဖိနပ္၀ယ္ေပးမယ္”

ျမတ္မင္းက ၀င္တားသည္။

“ေတာ္ပါၿပီ၊ အကၤ ်ီတစ္ထည္ဆိုရင္ပဲေတာ္ေလာက္ပါၿပီ၊ အားနာစရာႀကီး”

“သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ၾကားမွာ အားနာတယ္ဆိုတဲ့ စကားလိုလို႔လားကြ၊ မင္းတို႔ ငါနဲ႔ေတြ႔ခြင့္ ခင္ခြင့္ရလို႔ ကံေကာင္းတယ္လို႔ပဲမွတ္လိုက္ပါ”

ေျပာရင္း ဖိနပ္မ်ားရွိရာဆီ ဦးေဆာင္ေခၚသြားသည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္။

ေဒးဗစ္က ဖိနပ္မ်ားကိုစိတ္ႀကိဳက္ေရြးသည္။ စိတ္ႀကိဳက္မေတြ႔ျခင္းေၾကာင့္ ကူေရြးေပးရန္ေျပာသည္။ ႏွစ္ေယာက္သားလည္း ႀကိဳက္တာေလးေတြ ေရြးၾကသည္။ ေဒးဗစ္က မႀကိဳက္ျပန္၊ ေတာဆန္သည္၊ ေစ်းေပါသည္၊ ေခတ္ေအာက္သည္ဆိုပဲ။ ေနာက္မွ သူႀကိဳက္သည့္ ဆင္တူဖိနပ္ေလးကိုေရြးလိုက္ျပန္သည္။

“ဒါေလးမဆိုးဘူး၊ အေရာင္လည္းလွတယ္၊ ေတာက္ပေနတာပဲ၊ ဒါမ်ိဳးေတြက ေခတ္အမီဆံုးေယာက်္ားေလးေတြ၀တ္ရတာကြ၊ ေတာ္မေတာ္ စီးၾကည့္ရေအာင္”

ထိုင္ၿပီးသံုးေယာက္သား ကိုက္မကိုက္စီးၾကည့္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္နဲ႔ မင္းမင္းအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေပမဲ့ ျမတ္မင္းအတြက္ေတာ့ ဖိနပ္က ေသးေနသည္။

“ဟာကြာျမတ္မင္း မင္းေျခေထာက္က ေတာ္ေတာ္ရွည္တာပဲေနာ္၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ ေသနတ္ရွည္လို႔ပဲျဖစ္ရမယ္”

ေဒးဗစ္၏ ေနာက္ေျပာင္မႈေၾကာင့္ ျမတ္မင္းရယ္လိုက္သည္။ ကိုကို႔ကိုလည္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုကိုကေတာ့မရယ္ပါ။

“ဟုတ္တာေပါ့ကြာ၊ ငါ့ဟာက ရွည္ေတာ့ ေျခေထာက္လည္း ရွည္တာေပါ့”

“ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းခ်စ္သူေခ်ာေခ်ာရတာေနမွာေပါ့ကြ”

ဒီတစ္ခါေတာ့ မင္းမင္းမရယ္ပဲမေနႏိုင္။ ဟက္ကနဲ႔ရယ္လိုက္သည္။

“ေၾသာ.. မင္မးင္းကရယ္လိုက္ရင္ေတာ့ေခ်ာသားပဲကြ၊ ကဲျမတ္မင္း ဒီဟာေလးစီးၾကည့္လိုက္၊ ေတာ္မယ္ထင္တယ္”

စီးၾကည္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားသည္။

“သိပ္ဟုတ္သြားၿပီ၊ ဘယ္လိုလဲ ငါက အေရြးေတာ္တယ္မဟုတ္လား”

“ေအးပါကြာ”

“ကဲ အကၤ ်ီေရာ ဖိနပ္ေရာေရြးၿပီးသြားၿပီ၊ ေနာက္ဘာလိုေသးဘာလိမ့္”

“ဟာေတာ္ပါေတာ့ကြာ၊ ဘာမွမလိုေတာ့ပါဘူးကြာ”

မင္းမင္း၀င္တားသည္။

“မရဘူး၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ငါလွလွပပေလးဆင္ေပးရမွေက်နပ္ႏိုင္မယ္၊ ငါ့ဆႏၵကို မင္းတို႔မတားနဲ႔၊ ၾကည့္စမ္း မင္းတို႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကလည္း ပြပြႀကီး၊ ခုေခတ္မွာ စကင္းနီက်ပ္က်ပ္ေလး၀တ္မွေခတ္မီတာကြ၊ ၿပီးေတာ့ အေရာင္လည္းေတာက္ပရမယ္၊ ၀တ္ထားရင္ခ်က္ေအာက္ပိုင္းကဟာက အနည္းငယ္ ေဖာင္းဖုၿပီး ထင္သာျမင္သာရွိေနရမယ္၊ ဒါမွ sexy က်မွာ၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“ရွက္စရာႀကီးေပါ့ကြာ”

ျမတ္မင္း၀င္ေျပာသည္။

“ဟ ျမတ္မင္းရ၊ ေယာက်္ားပဲကြာ၊ ရွက္စရာလားကြ၊ အဲလိုေလး၀တ္ထားမွ၊ ေကာင္မေလးေတြက ကိုယ့္ငမ္းမယ္၊ ငါတို႔လိုေကာင္ေတြကလည္းေၾကြမွာေပါ့ကြ၊ ငတံုးရ”

ဒီတစ္ခါလည္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ်ားရွိရာဆီ ဦးေဆာင္ေခၚသြားျပန္သည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းလည္း လက္ႏွစ္ဖက္ကိုေဘးသို႔ျဖန္႔ကား၊ ပုခံုးကေလးျမ  ွင့္လိုက္ၾကသည္။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့သေဘာ။

တစ္ခါလည္း ေဒးဗစ္က ေစ်းအႀကီးဆံုး ဂ်င္းေဘာင္းဘီဆင္တူေလးကိုေရြးလိုက္ျပန္သည္။ ေစ်းႀကီးတာေၾကာင့္ ျမတ္မင္းမွာေတာ့ အံ႔ၾသမဆံုးျဖစ္ေနရသည္။ ခါးႏွင့္ကိုက္မကိုက္သိေစရန္ လည္းပင္းမွာတိုင္းၾကည့္သည္။ အေတာ္ပဲျဖစ္ေနတာေတြ႔ရသည္။

“လည္ပင္းနဲ႔ကြက္တိဆိုရင္မေကာင္းဘူးကြ၊ ၀တ္ၾကည့္လိုက္ရင္ပြပြႀကီးျဖစ္ေနတတ္တယ္၊ ပြေနရင္ေတာ့ ခ်က္ေအာက္ပိုင္းက ကိုယ့္ပစၥည္းက မေပၚလြင္ေတာ့ဘူး၊ sexy လည္းမက်ေတာ့ဘူး၊ ေနာက္တစ္ခုေရြး”

စိတ္တိုင္းမက်ျပန္။ သူကိုယ္တိုင္ေရြးၿပီး လည္ပင္းမွာ မကိုက္ညီေတာ့သည့္ အထည္ကိုမွ ေရြးယူလိုက္သည္။

“ဒါမွအေတာ္ပဲျဖစ္မယ္၊ ေနာက္မ်က္မွန္၀ယ္ရဦးမယ္”

ေနာက္မွာပဲ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္လာၾကရသည္။

“ေယာက်္ားဆိုတာ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားမွ ေယာက်္ားပီသတာကြ၊ ျမတ္မင္းလိုႏႈတ္ခမ္းေမႊးပါတဲ့ေကာင္ကမွ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႔ပိုလိုက္ဖက္တယ္၊ လိုက္ဖက္ေတာ့ ဗီလိန္ဆန္ၿပီး ေယာက်္ား ပီသသြားေရာ၊ sexy လည္းက်သြားေရာ”

“ငါကေတာ့ ေယာက်္ားမပီသဘူးေပါ့”

မင္းမင္းေျပာသည္။

“မင္းလည္းေယာက်္ားပီသပါတယ္ကြာ၊ မင္းကေတာ့ သန္႔ျပန္႔ေနလြန္းတယ္၊ မင္းၾကည့္ရတာ မုတ္ဆိတ္ထူပါတယ္ကြ၊ တိုႏွံ႔ႏွံ႔ထားစမ္းပါ၊ ပိုေယာက်္ားပီသသြားေအာင္၊ ျမတ္မင္းလိုေပါ့၊ ၾကည့္စမ္း ျမတ္မင္းဆို ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတိုႏွံ႔ႏွံ႔နဲ႔ ေခ်ာမွေခ်ာ၊ မိုက္မွမိုက္၊ ေယာက်္ားပီသမွပီသ၊ sexy က်မွက်”

ျမတ္မင္းရယ္ေနရသည္။

“ဟုတ္လို႔လားကြာ၊ မင္းကေတာ့ ေျမ  ွာက္ဖို႔ပဲသိတယ္”

“ ငါက မွန္တာပဲေျပာတတ္တယ္ေဟ့ေကာင္၊ ကဲ ၀ယ္စရာကေတာ့ စံုသြားၿပီ၊ ေနာက္ထပ္လိုခ်င္တာရွိေသးရင္ေျပာ၊ အားမနာနဲ႔”

“ဟာေတာ္ပါၿပီ၊ ဒီေလာက္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္လြန္းလွၿပီ”

“ဒါဆိုလည္း အ၀တ္လဲခန္းသြားမယ္၊ ဒီအ၀တ္အစားေတြ အခုပဲ၀တ္ၿပီး ၿမိဳ ့ထဲေလွ်ာက္လည္ၾကမယ္၊ မေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းပါတယ္”

အ၀တ္လဲခန္းေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ေဒးဗစ္၀င္သြားသည္။ မင္းမင္းနဲ႔ ျမတ္မင္းကေတာ့ ရပ္က်န္ခဲ့သည္။

“ေဟ့ေယာင္ေတြ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ၀င္ခဲ့ေလကြာ”

“မင္းအရင္လဲလိုက္၊ မင္းၿပီးမွ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ လဲမယ္ေလ”

“ဟာ ျမတ္မင္း၊ မင္းတို႔ကလည္းကြာ၊ ရွက္ေနလိုက္ၾကတာ၊ မိန္းမက်ေနတာပဲ၊ ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္း အ၀တ္လဲတာရွက္စရာလားကြ၊ ဒါနဲ႔ေနပါဦး၊ ငါ့က်ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းလဲရမယ္၊ မင္းတို႔ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္အတူလဲမယ္၊ ဆိုေတာ့ ဘာလဲ ငါ့ကိုမိန္းမလို႔သေဘာထားတာလားကြ”

“ မ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကိုနဲ႔ငါက ခ်စ္သူေတြဆိုေတာ့…”

“ေျပာေနၾကာတယ္၊ လာစမ္းပါ၊ ၿပီးရင္ ၿမိဳ႔ထဲေလွ်ာက္လည္ရဦးမွာ၊ အခ်ိန္ဖင့္ေႏွးေနလို႔ ညမိုးခ်ဳပ္သြားပါဦးမယ္၊ မင္းတို႔နဲ႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္”

ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ့လက္ကိုဆြဲကာ အ၀တ္လဲခန္းထဲ ေခၚသြားသည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဒးဗစ္က အကၤ ်ီကိုခၽြတ္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုပါ ခၽြတ္လိုက္သည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္း ခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ၾကသည္။

“ဟာ မင္းတို႔က ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ မင္းတို႔က မိန္းမလားကြ၊ ရွက္ေနရေအာင္၊ ရွက္မယ္ရွက္ ငါပဲရွက္ရမွာပါ၊ ၾကည့္စမ္း ငါ့ေဘာ္ဒီက လွတယ္မလား”

ေဒးဗစ္က လက္ေမာင္းၾကြက္သားမ်ားကိုပုတ္ျပသည္။ တကယ္လည္း ေဒးဗစ္ခႏၵာကိုယ္အခ်ိဳးအစားက ေယာက်္ားအဂၤါရပ္မ်ားနဲ႔ျပည့္စံုသည္။ ေဘာ္ဒီလွပသည္။ sexy က်ေစရန္ အားကစားမ်ားကို မွန္မွန္လုပ္ထားပံုရသည္။

“မိုက္ပါတယ္၊ မင္းက အားကစားကိုမ်ားမ်ားလုပ္ပံုရတယ္”

ျမတ္မင္းေျပာသည္။

“ဒါေပါ့ကြ၊ ေယာက်္ားဆိုတာ အားစကားလုပ္မွ၊ ၾကြက္သားေတြပါမွ ေယာက်္ားလို႔ေျပာလို႔ရတာေပါ့၊ ပိန္ကပ္ေနရင္ေတာ့ ဘယ္သူကႀကိဳက္မွာလဲကြာ၊ မင္းတို႔ေရာ ခၽြတ္ေလ၊ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

ႏွစ္ေယာက္သား အကၤ ်ီကို ခၽြတ္လိုက္ၾကသည္။

“အင္း မင္တို႔ေဘာ္ဒီကလည္း မဆိုးပါဘူး၊ ေဘာင္းဘီေရာခၽြတ္ေလကြာ”

ခၽြတ္လိုက္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္က စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ကေလးနဲ႔ ဖံုးအုပ္လိုက္သည္။

“မင္းတို႔ကလည္း ရွက္ရန္ေကာ၊ ျမတ္မင္းဟာက ေဖာင္းဖုေနတာပဲေနာ္၊ မင္းမင္းလည္း ေဖာင္းဖုေနတာပါပဲ၊ အင္းေလ မင္းတို႔က ခ်စ္သူေတြဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာ တစ္ေယာက္က သိေနၾကမွာပဲ၊ ကဲ၀တ္လိုက္ေတာ့၊ ကိုက္ရဲ့လား”

အားလံုးတူတူ၀တ္လိုက္ၾကသည္။ ျမတ္မင္း၏ ေဘာင္းဘီက က်ပ္လြန္းတာေၾကာင့္ ဇစ္ကိုအေပၚေရာက္ေအာင္ အေတာ့္ကိုဆြဲေပးလိုက္ရသည္။ မရေတာ့ မင္းမင္းက ကူဆြဲေပးမည္လုပ္ေတာ့ ေဒးဗစ္က ၀င္ဆြဲေပးလိုက္သည္။

“ရသြားၿပီ၊ ၾကည့္စမ္း၊ ဒီေနရာက ေဖာင္းဖုေနေတာ့ sexy က်သြားတာေပါ့ကြာ၊ ဟုတ္ဖူးလား”

ေဒးဗစ္က ပုတ္ပင္ပုတ္ေပးလိုက္ေသးသည္။ ကိုကိုမနာလိုျဖစ္ေနမလားရယ္လို႔ ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာ သိပ္မေကာင္း။

မ်က္မွန္ေလးေတြ ကိုယ္စီတပ္လိုက္ၾကသည္။

“ကဲ ငါတို႔က ခုလိုဆင္တူေလးေတြ၀တ္ထားလိုက္ေတာ့ စံုတြဲနဲ႔တူသြားေရာ့ ၊ မွန္းစမ္း၊ ဘယ္သူနဲ႔ဘယ္သူ ပိုလိုက္ဖက္သလဲ”

ေဒးဗစ္က အရပ္အေမာင္းခ်င္းတိုင္းေနသည္။ မင္းမင္းမေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ၀င္ေျပာလိုက္သည္။

“ကဲ သြားရေအာင္ခ်စ္”

ဆိုၿပီး ျမတ္မင္းလက္ကိုဆြဲကာ ေရွ ့မွထြက္သြားသည္။ ေဒးဗစ္အံကိုက်ိတ္ကာ ေနာက္ကေန ဆုပ္ကုိင္ထားသည့္လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆြဲခြာလိုက္ၿပီး

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ လက္တြဲသြားေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမွာတုန္း၊ ငါလည္း ခုလိုေလးလက္ခ်င္းတြဲၿပီး အလယ္မွာေနမယ္ေလ”

ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ရံုသာတတ္ႏိုင္သည္။

ကားေရွ ့ေရာက္ေတာ့ တက္လိုက္ၾကၿပီး ေဒးဗစ္က သီခ်င္းကိုဖြင့္မည္လုပ္သည္။

“ဘာသီခ်င္းႀကိဳက္လဲ မင္းတို႔.”

“ေအးေအးေလးေတြႀကိဳက္တယ္”

“ျမတ္မင္းကေကာ”

“ဘာသီခ်င္းႀကိဳက္လဲတဲ့”

“ငါက သီခ်င္းေအးေလးေတြ၊ အေဆြးေလးေတြႀကိဳက္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ငါ့မွာနားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိပါဘူးကြာ”

“ေၾသာ္ ေအး ေဆာရီးကြာ၊ ငါေမ့သြားလို႔၊ ငါနဲ႔မင္းမင္းႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ နားေထာင္ေနရရင္ အရသာမရွိဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သီခ်င္းမဖြင့္ေတာ့ပါဘူးကြာ”

လည္ပတ္မည့္ေနရာမ်ားသို႔ ေဒးဗစ္က ေမာင္းသည္။ ေရွ ့၌ေတြ႔ရေသာအရာမ်ားကို ဘာ ဘာဆိုၿပီး ရွင္းျပသည္။ ကစားကြင္း ပန္းျခံ ေရပူစမ္းေနရာအႏွံ႔လည္ပတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အမွတ္တရာဓာတ္ပံုမ်ားစြာကိုလည္း ရိုက္ျဖစ္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္က အၿမဲတမ္းအလယ္မွာသာေနသည္။ ေဒးဗစ္ၾကည့္ရတာ အၿမဲတမ္းရႊင္ျမဴးေနတတ္သည္။ ေဒးဗစ္ေပ်ာ္သလို မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းလည္း  ေပ်ာ္ပါသည္။ ေဒးဗစ္လုပ္ရပ္ေတြကို နည္းနည္းမႀကိဳက္တတ္တာက လြဲလို႔ေပါ့။

ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အေကာင္းစားဟင္းလ်ာမ်ားကို မွာစားၾကသည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းက ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္သည္။ ေဒးဗစ္ကေတာ့ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ထိုင္သည္။

“အရမ္းေစ်းႀကီးတာေတြ မမွာပါနဲ႔ေဒးဗစ္”

“ျမတ္မင္းကလည္း ကပ္ေစးနည္းလိုက္တာ၊ ငါ့မွာ ပိုက္ဆံေပါပါတယ္ကြ၊ မင္းတို႔လည္းမရွင္းရပါဘူး၊ အကုန္လံုး ငါပဲဒကာခံပါ့မယ္၊ အားမနာတမ္းစားစမ္းပါ”

“သူေ႒းသိရင္ ဆူမွာေသခ်ာတယ္”

“အေမကလား၊ ဟဲဟဲ၊ ငါ့အေမက ငါ့ကိုအလိုလိုက္ထားတာပါကြာ။ အေဖကေတာ့ ဘာမွမေျပာပါဘူး၊ ငါ့ဟာကိုယ္လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္ေနမယ္၊ စားခ်င္တာစားမယ္၊ သြားခ်င္တာသြားမယ္၊ ျဖဳန္းခ်င္တာျဖဳန္းမယ္ေပါ့၊ ပိုက္ဆံအတြက္ကေတာ့ မပူရဘူး၊ လိုရင္အေဖ့ဆီေတာင္းလိုက္၊ အေမ့ဆီေတာင္းလိုက္နဲ႔၊ အေဖေရာအေမေရာ ငါလိုသေလာက္ထုတ္ေပးပါတယ္ကြာ”

“မင္း အလုပ္ေရာမလုပ္ဘူးလား”

ျမတ္မင္းအရဲစြန္႔ၿပီးေမးလိုက္သည္။

“ဟာ ျမတ္မင္း မင္းေနာက္ေနတာလား၊ ငါ့အေဖ့မွာ စက္ရံုႀကီးတစ္ရံုရွိတယ္၊ အေမ့ဆီမွာေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္ရွိေနတာပဲကြာ၊ ငါကအလုပ္လုပ္ဖို႔လိုလို႔လားကြ”

“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္၊ မင္းမိဘေတြရဲ့အလုပ္အကိုင္ေတြကို အေမြဆက္ခံဖို႔ မင္းသင္ယူရမယ္လို႔ငါထင္တယ္”

“ဒါေတြ ငါစိတ္မ၀င္စားပါဘူးကြာ၊ ငါ့ဖာသာစားခ်င္စားမယ္၊ သြားခ်င္သြားမယ္၊ ငါ့ကိုခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ ငါနည္းနည္းမွမႀကိဳက္ဘူး”

“ငါကမင္းေကာင္းဖို႔အတြက္ေျပာေနတာပါေဒးဗစ္ရာ”

“မင့္ ေစတနာကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ၊ စားစမ္းပါ၊ လုပ္၊ ေရာ့ ျမတ္မင္း ပါးစပ္ဟ”

ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္သည္။

“ေရာ့ပါ”

ကိုကိုက ေမးေငါ့ျပလိုက္သည္။ ျမတ္မင္းလည္း ပါးစပ္ဟလိုက္ရသည္။

“ေကာင္းတယ္မလား၊ ေရာ့ မင္းမင္းေကာ ပါးစပ္ဟ”

ဟလိုက္သည္။

“အရမ္းအရသာရွိတယ္ေနာ္”

ေဒးဗစ္က အားရပါးရစားသည္။ မင္းမင္း၏ ေျခေထာက္အား ေအာက္မွတစ္ခုခုက တို႔ထိသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေအာက္ကိုေတာ့ ငံ႔ုမၾကည့္လိုက္မိ။ ေဒးဗစ္မ်ားလား။ ေဒးဗစ္က မ်က္မွန္ႀကီးေအာက္မွ ခိုးၾကည့္လာသည္။ မ်က္ႏွာအမူအယာကေတာ့ ပကတိတည္ၿငိမ္ေအးစက္လွ်က္။ သူ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တာပါလိမ့္။

ေနာက္ေတာ့ ပိုဆိုးလာသည္။ ေျခသလံုးကို လိမ္ထားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ ေျခတစ္ဖက္ကို သူ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အသာအယာအုပ္မိုးထားသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေပါင္ၾကားအထိပင္ တို႔ထိလာသည္။ ျမတ္မင္းကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာမွမသိ။ ေဒးဗစ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပတာခံလိုက္ရသည္။ မင္းမင္း ေက်ာပင္ မတ္မတ္ျဖစ္သြားသည္။

ေဒးဗစ္ လုပ္ရပ္ေတြကို မင္းမင္းလံုး၀နားမလည္ႏိုင္ပါ။ ကိုယ့္မွာ ခ်စ္သူျမတ္မင္းရွိေနမွန္း သိပါလွ်က္နဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ လူကို ခုလိုတို႔ထိတို႔ထိလုပ္ရတာပါလိမ့္။ ကိုယ္တို႔အခ်စ္ကိုခြဲဖို႔မ်ားလုပ္ေနသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုမ်ားခ်စ္ေနေလသလား။ အိမ္ေရာက္သည္အထိ ေငးငိုင္ေတြေ၀ေနမိဆဲ။

ေငးငိုင္ေနသည့္ မင္းမင္းအျဖစ္ေၾကာင့္ ျမတ္မင္း ေမးလိုက္သည္။

“ကိုကိုေနမေကာင္းဘူးလား၊ အရမ္းပင္ပန္းသြားလား”

“ေနေကာင္းပါတယ္ခ်စ္၊ ကိုကိုနည္းနည္းပင္ပန္းသြားတယ္ထင္တယ္”

“ဒါဆိုအိပ္လိုက္ေတာ့ ၊ ညစာခ်က္လိုက္ရဦးမလားကိုကို”

“ေခါက္ဆြဲပဲျပဳတ္လိုက္ပါခ်စ္”

“ဟုတ္၊ ကိုကိုခဏလွဲေနေနာ္”

ျမတ္မင္းေရသြားယူေပးလိုက္သည္။

“ေရေသာက္လိုက္ဦး”

ေရေသာက္အၿပီး လွဲခ်လိုက္သည္။

“ကိုကို႔အ၀တ္အစားေတြခၽြတ္ေပးပါဦးခ်စ္ ပူလိုက္တာ”

ၾကပ္ညပ္ေနသည့္ ကိုကို႔အ၀တ္အစားမ်ားကို ခၽြတ္ေပးလိုက္သည္။ အိမ္ရွင္မႀကီးတစ္ေယာက္ပမာ။

“ဟုတ္သားပဲ၊ ခ်စ္လည္းခၽြတ္ဦးမွ၊ က်ပ္လြန္းလို႔ ဗိုက္မွာအရာေတာင္ထင္ေနၿပီ”

ေခါက္ဆြဲျပဳတ္စားအၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ေပြ႔ဖက္ရင္း ေမွးကနဲ႔အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ လည္ပတ္ရတာပင္ပန္းသြားသည္ဆိုေတာ့။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ျမတ္မင္းမွာ အလုပ္က ပါးပါးသြားသည္။ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ေငြရွင္းမွ ကိုယ့္အတြက္ အလုပ္ရွိလာသည္မို႔ ပါးပါးသြားရျခင္းျဖစ္သည္။ အလုပ္ပါးစဥ္ ကိုကို႔ဆီသြားလည္ခ်င္ေပမဲ့ ကိုယ့္အလုပ္ေနရာမွာ လစ္ဟာေနရင္ မေကာင္းသည္မို႔ ကိုကို႔ပင္ပန္းေနမလားဆိုၿပီး လွည့္လွည့္ၾကည့္ေပးရသည္။ ကိုကိုကေနလည္း သိပ္မေကာင္းေတာ့ေလ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကိုကိုေပးထားသည့္ ဖုန္းကဒ္မပါသည့္ ဟမ္းဆက္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ဖြင့္ရင္း အပ်င္းေျဖရသည္။ ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုဖြင့္ေတာ့ မက္ေဆ့ေပၚလာသည္။

“အလုပ္ခိ်န္ႀကီး ေဖ့ဘုတ္သံုးလို႔ပါလား၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ ေရသာခိုေနတယ္ထင္တယ္”

သူကား အျခားမဟုတ္။ တစ္ေန႔က “အခ်စ္ ငါ့ကိုမွတ္မိေသးလား”  ဆိုၿပီး မက္ေဆ့ပို႔လာသည့္ loveninny ဆိုသူျဖစ္သည္။ ကိုယ္အလုပ္ထဲမွာ ဆိုတာ သူ ဘယ္လိုလုပ္သိတာပါလိမ့္။ အနီးအနားက လူတစ္ေယာက္ပဲလား။

“အလုပ္လုပ္ရင္း သံုးေနတာပါကြာ”

လို ့ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“တယ္ဟုတ္ပါလား၊ မင့္အလုပ္က သိပ္ဇိမ္ရွိတယ္ေပါ့”

“တစ္ခါတေလမွပါ”

“ေၾသာ္”

“ယူက ဘယ္သူလဲေျပာေလ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသိလို႔လား”

“သိပ္သိတာေပါ့၊ မင္းက ငါ့ခ်စ္သူေလကြာ”

“ငါက မင့္ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္လား”

“မဟုတ္ေသးဘူး”

“ဒါဆို..”

“မင္းက ငါ့ခ်စ္သူလို႔”

ကိုကိုမ်ားလားဆိုၿပီး ကိုကို႔ဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုအလုပ္မ်ားေနတာေတြ႔ရသည္။

ျမတ္မင္းဘာမွမေျပာျဖစ္ပါ။

“ငါ မင္းကိုအရမ္းခ်စ္တာသိလား”

“မင္း ငါ့ကိုခ်စ္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး၊ ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိၿပီးသား”

“အဲ့ဒါေတြ ငါဂရုမစိုက္ဘူး၊ ငါသိတာက မင့္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာပါပဲ”

“ပိုင္ရွင္ရွိၿပီးသားလူကို ဆက္ခ်စ္ေနမယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လား”

“မင္းကိုပိုင္ဆိုင္တဲ့လူဟာ ငါပဲ ျမတ္မင္း”

“ ဘာ”

“မင္းကို ငါပဲပိုင္ဆိုင္ရမယ္လို႔ေျပာေနတာ”

“သိပ္ဟုတ္ေနပါလား၊ ငါ့ႏွလံုးသားကိုေတာ့ မင္းဘယ္ေတာ့မွ မပိုင္ဆိုင္ေစရဘူး”

“ဘာလို႔လဲ”

“ငါ ကိုကိုကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ငါက ကိုကို႔အတြက္ဆို အသက္ေတာင္ေပးၿပီးသား၊ နားလည္လား”

“ရီရတယ္၊ မင္းကိုကိုကေကာ မင္းကို မင္းခ်စ္သေလာက္ခ်စ္လို႔လားကြ”

“ငါ ကိုကို႔ကို ယံုတယ္”

“ေစာင့္ၾကည့္ေနေပါ့ကြာ၊ မင္းတို႔အခ်စ္ဘယ္ေလာက္ၿမဲမလဲဆိုတာ ငါေစာင့္ၾကည့္ေနပါ့မယ္”

“မင္း ဘယ္သူလဲေျပာ”

ဒါက လွ်ိဳ၀ွက္ခ်က္ေပါ့”

“မင္း ငါနဲ႔ နီးတဲ့တစ္ေနရာမွာရွိေနလား”

“ဒါလည္း လွ်ို၀ွက္ခ်က္ပဲ”

“မင္းေနာက္ေနတာမဟုတ္လား”

“မေနာက္ဘူး”

“မင့္ပံုျပႏိုင္မလား”

“မင္း ငါ့ကိုျမင္ဖူးပါတယ္ကြာ”

“ဒါဆိုဘယ္သူလဲေျပာျပပါ”

“ႏိုး ႏိုး ႏိုး”

“ေျပာျပပါဆို”

“ငါဘယ္သူလဲဆိုတာ မင္းသိဖို႔မလိုဘူး၊ မင္းတစ္ခုပဲသိထား၊ မင္းကိုငါခ်စ္တယ္ဆိုတာပဲ”

“အရူး”

“မင္းပဲငါ့ကိုရူးေအာင္လုပ္ခဲ့တာ၊ အလုပ္လုပ္လိုက္ဦး၊ ေနာက္မွေတြ႔မယ္အခ်စ္ေလးေရ”

ျမတ္မင္း ရင္ေမာသြားရသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာသြားရတာပါလိမ့္။ သူဘယ္သူမ်ားျဖစ္ႏိုင္မလဲ။ ကိုကို႔ကို သတိရလိုက္မိသည္။ ကိုကို႔ဆီအေျပးကေလးသြားၿပီး ဖက္လိုက္သည္။

“ကိုကိုေမာလားဟင္”

ခုနကလူအေၾကာင္းကုိေတာ့ ကိုကို႔ကိုမေျပာျပျဖစ္။

“ခ်စ္ အလုပ္ခ်ိန္ႀကီးကြာ၊ မေမာပါဘူးခ်စ္ရဲ့”

“ကိုကို႔ကိုသတိရလို႔”

“ပိုေန ဒီအခ်စ္ကေလးကေတာ့၊ မုန္႔စားဦးမလား”

“ခြံ႔ေကၽြး”

“ေရာ့”

“ေကာင္းလုိက္တာ၊ ကိုကို”

“ဘာလဲ”

“ရႊတ္”

“ခ်စ္ေနာ္ လူေတြျမင္သြားရင္”

“မျမင္ေအာင္ နမ္းတာေပါ့ကိုကိုရ၊ ခ်စ္အလုပ္သြားလုပ္လိုက္ဦးမယ္”

အေလာတႀကီးေျပးသြားတဲ့ခ်စ္ကို မင္းမင္းေငးၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ဖုန္းသံျမည္လာသည္။ နာမည္ကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဒးဗစ္တဲ့။

“ဟဲလို”

“မင္းမင္းလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ ေျပာပါ”

“ငါ့ကိုသိတယ္မလား”

“ေဒးဗစ္လား”

“ဟုတ္တယ္၊ မင္းအခုဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“အလုပ္ထဲမွာပါ၊ ဘာကိစၥရွိလို႔ဆက္လိုက္တာလဲ”

“ဘာကိစၥလဲဆိုေတာ့ အင္း ေျပာျပရမလား”

“ဘယ္လို”

“မင့္ကိုသတိရလို႔ေပါ့ကြာ”

မင္းမင္းေၾကာင္သြားသည္။ ဟိုတစ္ခါလို သူဘာေတြလုပ္ဦးမလို႔ပါလိမ့္။

“ေၾသာ္ အင္းး ငါလည္း သတိရပါတယ္”

“ဟားဟား မင္းေလသံက ငါ့ကိုသတိရတာတဲ့လားကြာ၊ ထားပါေတာ့၊ ငါမင္းကိုေျပာစရာေလးတစ္ခုရွိလို႔ပါ”

“ေျပာေလ၊ နားေထာင္ေနပါတယ္”

“အင္းး ဘာလဲဆိုေတာ့ ေျပာမထြက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ မင္းရိပ္မ်ားရိပ္ထားသလား၊ ငါဘာေျပာမလဲဆိုတာကိုေပါ့”

“ဘာအဓိပ္ပါယ္လဲ”

“ေၾသာ္ တကယ္မသိတာလား၊ မသိဘူးဆိုရင္လည္း ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ေနာက္မွပဲေျပာေတာ့မယ္ကြာ၊ ဒါေလးေတာ့ ေျပာထားလိုက္မယ္၊ မင္းကိုသတိရတယ္၊ တစ္မ်ိဳးေတာ့မထင္နဲ႔ေနာ္၊ ဘိုင့္ဘိုင္၊ အလုပ္ကိုေကာင္းေကာင္းလုပ္ပါ”

သူ႔ဘက္ကဖုန္းခ်သြားသည္။ ေဒးဗစ္လုပ္ရပ္ေတြကို မင္းမင္းနည္းနည္းေလးမွနားမလည္နိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ သတိရတယ္တဲ့။ ေျပာခ်င္တာေလးတစ္ခုရွိတယ္တဲ့။ ဘာစကားလဲဆိုတာ ရိပ္မ်ားရိပ္မိထားသလားတဲ့။ ေတာ္ေတာ္ပေဟဠိလုပ္တဲ့ေကာင္။ စိတ္ထဲက ဆဲေရးပစ္လိုက္သည္။

 “အလကားေကာင္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ လစာထုတ္သည္။ လစာထုတ္အၿပီး မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆိုင္အတြင္းမွထြက္လာစဥ္ ေက်ာ္ဦးက ေနာက္မွလွမ္းေခၚသည္။

“ေဟ့ေယာင္မင္းမင္း”

“ဟာ ေက်ာ္ဦးဘာလဲ”

“လစာထုတ္ၿပီးၿပီမလား၊ သြားမတီးေတာ့ဘူးလား”

“ေၾသာ္ အဲ့ဒါ၊ ငါျမတ္မင္းနဲ႔ သြားစရာေလးရွိလို႔”

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲလား၊ ငါ့ကိုေကာ မေခၚဘူးလား၊ ငါက မင္းတို႔နဲ႔ သြားေသာက္ခ်င္တယ္လို႔စိတ္ကူးထားတာ”

“ေနာက္ေန႔မွသြားေသာက္ၾကတာေပါ့ေနာ္၊ ငါ အခုတကယ္မတတ္ႏိုင္လို႔ပါ”

“ေအးပါ ေအးပါ၊ မင္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ရေတာ့ အေဟာင္းကိုေမ့ေနၿပီေပါ့၊ သြားပါ၊ သြားပါ၊ မင္းတို႔ဆက္ဆံေရးကလည္း လင္မယားက်ေနတာပဲ၊ ဟဲဟဲ ငါကစတာပါ၊ ငါလည္းသြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

“ေအးေအး”

“ကိုကို ခုနကသြားစရာေလးရွိတယ္လို႔ေျပာလိုက္တာလား”

“ဟုတ္တယ္ခ်စ္၊ တစ္ခုခု၀ယ္စရာေလးရွိလို႔”

“ဘာ၀ယ္မွာလဲဟင္”

“ဟိုေရာက္ေတာ့သိမယ္၊ ခ်စ္ကိုအံ႔ၾသသြားေစခ်င္လို႔”

“ဘာမ်ားလဲကိုကို”

“ဟိုေရာက္ရင္သိရမွာပါဆို၊ လာခ်စ္”

တကၠစီတားၿပီး တက္လိုက္ၾကသည္။ တကၠစီဆရာအား ကိုကိုေစညြန္သည္က လက္၀တ္ရတနာဆိုင္ေရွ ့ဆီသို႔။

“ေၾသာ္ လက္၀တ္ရတနာ၀ယ္မလို႔လား”

“ဟုတ္တယ္ခ်စ္၊ ခ်စ္ေရာကူေရြးေပးေနာ္”

“ေရြးေပးရမွာေပါ့”

“ကိုကို၀ယ္မွာက လက္စြပ္ေလ၊ ခ်စ္အတြက္ေရာ ကိုကိုအတြက္ေရာ ဆင္တူေလးေပါ့”

“ကိုကိုကလည္း လက္ေတာင္မထပ္ရေသးဘူး”

“ေစ့စပ္လက္စြပ္ေပါ့ခ်စ္၊ ေစ့စပ္လက္စြပ္ေလးနဲ႔ ခ်စ္ကို ကိုကိုက လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းမွာသိလား”

“တကယ္လား၊ခ်စ္ေပ်ာ္တယ္ကိုကို”

ဆိုင္အတြင္းသို႔၀င္လိုက္ၾကသည္။ အေရာင္း၀န္ထမ္းမေလးက ေဖာ္ေရြစြာႀကိဳဆိုသည္။ ဆင္တူလက္စြပ္ေလးမ်ားရွိတဲ့ေနရာဆီ လွမ္းလိုက္ၾကသည္။ အလြန္လွပသည့္ ဆင္တူလက္စြပ္ေလးေတြ လြန္စြာမ်ားျပားလြန္းလွသည္။ ကိုကိုတစ္ခုၿပီးတစ္ခု လက္ည  ွိဳးထိုးျပသည္။

“ဒါေလးမႀကိဳက္ဘူးလားခ်စ္”

“အင္းႀကိဳက္တယ္ကိုကို”

“ဒါေလးထုတ္ျပပါဦး”

အေရာင္း၀န္ထမ္းမေလးက ထုတ္ျပလိုက္သည္။ ကိုကိုက ကိုင္ၾကည့္သည္။

“အရမ္းလွတယ္ေနာ္၊ ခ်စ္၀တ္ၾကည့္လိုက္ပါလား”

၀တ္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ကြက္တိပဲ၊ ကိုကိုေကာ၀တ္ၾကည့္ေလ”

“ကိုက္တယ္၊ ဒါေလးေပးပါ၊ ဘယ္ေလာက္က်လဲ”

အေရာင္းေကာင္တာမေလးက ေစ်းႏႈန္းေျပာျပၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အား ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ေနသည္။

“ေမာင္ေလးတို႔က ေဂးခ်စ္သူေတြလားဟင္”

မေလးလိုေျပာသည္။ ျမတ္မင္းေတာ့ နားမလည္။ မင္းမင္းတုန္လႈပ္မသြားခဲ့။ ၀န္ခံဖို႔ သတၱိရွိလာၿပီ။

“ဟုတ္ပါတယ္မမ၊ ေမာင္ေလးတို႔က တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာလက္ထပ္ၾကမွာေလ၊ မမက နားလည္ေပးႏိုင္သလားဟင္”

“နားလည္ေပးပါပါတယ္ေမာင္ေလးရယ္၊ ေမာင္ေလးတို႔လိုပဲ ေဂးခ်စ္သူေတြ မမတို႔ဆီ လက္စြပ္လာ၀ယ္တဲ့လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္၊ ေမာင္ေလးတို႔ေပ်ာ္ပါေစေနာ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မမ”

“ကိုကိုဘာေတြေျပာေနတာလဲဟင္”

“ကိုကိုတို႔က ခ်စ္သူေတြလားတဲ့ ဒီမမကေမးေနတာ”

“ေၾသာ္ ကိုကိုက ဘာေျပာလိုက္လဲဟင္၊”

“ ဟုတ္တယ္လို႔ေျဖလိုက္တာေလ၊ မမကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစတဲ့”

“ဒီအစ္မက နားလည္မႈေပးတယ္ေပါ့ေနာ္၊ ခ်စ္ကလည္းေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ပါဦး”

“ေမာင္ေလးရဲ့ခ်စ္သူကလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့”

“ရပါတယ္ေမာင္ေလးရယ္၊ ေမာင္ေလးတို႔ေပ်ာ္ရင္ မမလည္းေပ်ာ္ပါတယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့မမ ေမာင္ေလးတို႔သြားလိုက္ပါဦးမယ္”

က်သင့္ေငြကိုရွင္းၿပီးထြက္လာခဲ့သည္။

“ခ်စ္ ညစာအျပင္မွာပဲ စားလိုက္ၾကရေအာင္ေနာ္”

“အင္း စားမယ္”

စားေသာက္ဆိုင္ေလးရွိရာဆီ လမ္းေလွ်ာက္သြားလိုက္ၾကသည္။ ခုလိုညမီးေရာင္ေအာက္မွာ ကိုကို႔လက္ကိုဆြဲၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရသည္က သိပ္ကိုစိတ္ခ်မ္းသားစရာေကာင္းသည္။

ဆိုင္ေလးေရာက္ေတာ့ ပဲေခါက္ဆြဲတင္မက လစာထုတ္ရက္မို႔ အသားကင္မ်ားကိုပါမွာလိုက္သည္။ မၾကာမီပဲေခါက္ဆြဲႏွစ္ပြဲႏွင့္ အသားကင္မ်ားေရာက္လာသည္။ ကိုကိုကျပံဳးျပရင္း ခုနက၀ယ္လာသည့္ လက္စြပ္ဗူးေလးကိုထုတ္ယူလိုက္သည္။

“ခ်စ္”

ကိုကိုေခၚသည္။

“ေျပာေလကိုကို”

ကိုကိုက လက္စြပ္ဗူးေလးကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ဖြင့္ၿပီး ကိုယ့္ေဘးမွာလာထိုင္သည္။

“ကိုကို႔အခ်စ္ကိုလက္ခံပါ”

“ကိုကိုကလည္းအဆန္းလုပ္လို႔”

“ကိုကိုတို႔လက္ထပ္ဖို႔အဆင္သင့္အျဖစ္ေသးတဲ့အခ်ိန္ထိ ေဟာဒီလက္စြပ္ေလးကို ခ်စ္၀တ္ထားေပးပါ၊ ေစ့စပ္လက္စြပ္ေပါ့ခ်စ္၊ ကိုကို႔ကိုေစ့စပ္ထားမလားခ်စ္”

“ကိုကို႔သေဘာ”

“ဒီလက္စြပ္ေလးကိုအၿမဲတမ္း၀တ္ထားေပးႏိုင္မလား”

“၀တ္ပါ့မယ္ကိုကို”

“ဒီလက္စြပ္ေလးကိုျမင္တိုင္း ကိုကို႔ကိုသတိရေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

“ခ်စ္လက္ေပး”

လက္ျဖန္႔ျပလိုက္ေတာ့ကိုကိုက စြပ္ေပးသည္။

“ကိုကို႔ကိုလည္း စြပ္ေပးပါလား”

ကိုကို႔လက္ကိုစြပ္ေပးလိုက္သည္။ ကိုကိုက နဖူးေလးကိုနမ္းလိုက္သည္။ နဖူးေလးၿပီးေတာ့ ပါး၊ ႏွာေခါင္း၊ ႏႈတ္ခမ္း။

“ခ်စ္တယ္”

“ခ်စ္ကလည္း ခ်စ္ပါတယ္ကိုကို၊ ခ်စ္ကေတာ့ကိုကို႔အတြက္ဘာမွ၀ယ္မေပးႏိုင္လို႔ ၀မ္းနည္းမိတယ္၊ ခ်စ္အိမ္ကိုပိုက္ဆံပို႔ခ်င္ေသးတယ္၊ ခ်စ္မိဘေတြအဆင္မွေျပပါ့မလားမသိဘူး”

“ကိုကို႔အတြက္ဘာမွမလိုပါဘူး၊ ခ်စ္ရွိရင္ျပည့္စံုေနပါၿပီ၊ မနက္ျဖန္ခ်စ္မိဘေတြဆီ ေငြသြားလႊဲၾကတာေပါ့ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုကို”

ကိုကိုက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ျပန္ထိုင္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ပါးစပ္ဟ”

အသားကင္မ်ားကိုခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။

“ေကာင္းလားခ်စ္”

“အရမ္းေကာင္းတယ္၊ အရမ္းအရသာရွိတယ္”

“ေနာက္ဆို ခ်စ္ကို ဒါ့ထက္ပိုေကာင္းတာေတြ၀ယ္ေကၽြးပါ့မယ္ေနာ္”

“စားမွာေပါ့၊ ကိုကိုေရာ ဟ”

“ေကာင္းလိုက္တာ၊ ခ်စ္ ကိုကိုဘီယာေသာက္ခ်င္တယ္”

“ကိုကိုေနာ္၊ က်န္းမာေရးမေကာင္းပဲနဲ႔၊ မတည့္တာေတြမေသာက္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔”

“တစ္ခြက္တည္းပါခ်စ္ရဲ့”

“တကယ္ေနာ္၊ ခ်စ္ေရာတစ္ခြက္ေသာက္မယ္ေလ၊ အတူတူေသာက္တာေပါ့”

“ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ”

ကုိကိုက သြက္လက္စြာနဲ႔ ဘီယာႏွစ္ခြက္မွာလိုက္သည္။ မၾကာမီေရာက္လာသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေသာက္လိုက္ၾကသည္။ အရသာရွိစြာ သံုးေဆာင္လိုက္ၾကရင္း တစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ဆြဲရင္း အိမ္သို႔ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

တံခါးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ တံခါးပြင့္ေနတာေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ကိုကိုတံခါးႀကီးပြင့္ေနတယ္၊ မနက္တုန္းက ေသခ်ာပိတ္ခဲ့ပါတယ္”

“ဘယ္သူမ်ားေရာက္ေနပါလိမ့္၊ ေက်ာ္ဦးမ်ားလား”

အိမ္ထဲ လ်င္ျမန္စြာ၀င္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္ယာခုတင္ထက္မွာ ကားကားႀကီးအိပ္ေနေသာ ေဒးဗစ္ကိုျမင္လိုက္ရသည္။

“ဟာ ေဒးဗစ္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

အသံၾကားေတာ့ ေဒးဗစ္လူးလြန္႔လာသည္။

“ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကိုအလည္လာတာေပါ့ကြ၊ မင္းတို႔ကလည္း ၾကာလိုက္တာ၊ ဖုန္းက ဘာလို႔ပိတ္ထားတာလဲကြ”

“ေၾသာ္ ငါလည္း လစာထုတ္ေနတုန္း ပိတ္လိုက္တာ၊ ျပန္ဖြင့္ရမွာေမ့သြားလို႔၊ ေဆာရီးပါကြာ”

“ေစာင့္ေနရတာၾကာလွၿပီ၊ ဒီေန႔မင္းတို႔လစာထုတ္တယ္မလား”

“ေအး ထုတ္တယ္”

“မင္းတို႔ငါကို တိုက္ရမယ္၊ ေသာက္ခ်င္လို႔လာခဲ့တာကြ”

“ေၾသာ္ ေအးတိုက္တာေပါ့”

“ကိုကို သူက ဘာလာလုပ္တာတဲ့လဲ”

“လစာထုတ္လာလို႔ သူ႔ကိုတိုက္ရမယ္တဲ့”

“ေၾသာ္ တိုက္ရမွာေပါ့၊ ဘယ္သြားခ်င္လဲ”

“ျမတ္မင္းကမွသေဘာေကာင္းေသးကြာ၊ ဘီယာသြားဆြဲၾကမယ္”

“ဘီယာေတာ့မျဖစ္ဘူး၊ ခုနက ကိုကိုနဲ႔ငါ ဘီယာေသာက္လာခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ဘီယာေတြမ်ားမ်ားေသာက္လို႔လဲမျဖစ္ဘူးေလ”

“ဒါဆို ငါဘာလုပ္ရမွာလဲကြ”

“တျခား မင္းစားခ်င္တာေျပာေပါ့”

“ေတာ္ၿပီ၊ ဒီမွာပဲ ညစာစားေတာ့မယ္၊ ခ်က္ေကၽြးႏိုင္မလား၊ မင္းတို႔လက္ရာ ျမည္းၾကည့္ရတာေပါ့”

“ေကၽြးမယ္ စိတ္ခ်၊ ခဏေစာင့္”

“ေပ်ာ္တယ္ေဟ့၊ ျမတ္မင္း မင္းကိုဒါ့ေၾကာင့္ခင္တာသိလား”

ေဒးဗစ္ သိပ္ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။ လူမွာလန္းဆန္းတက္ၾကြသြားသည္။ ျမတ္မင္း ညစာခ်က္ဖို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္သြားသည္။ ေဒးဗစ္က မင္းမင္းကိုၾကည့္လာသည္။ မင္းမင္းမ်က္ႏွာလႊဲလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ကို မင္းမင္းသတိထားရမည္။

“ေနေကာင္းတယ္မလား”

ေဒးဗစ္ေမးလာသည္။ သူဘာေတြမ်ားေျပာလာမလို႔ပါလိမ့္။

“ေကာင္းပါတယ္”

“ ငါတမင္သက္သက္ေရာက္လာတာ၊ ဘာေၾကာင့္လဲသိလား”

မင္းမင္းအံ႔ၾသသြားသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ေတာ့ မေမးလိုက္ခ်င္မိ။

“ဘာ့ေၾကာင့္လဲလို႔ေတာ့ မေမးေတာ့ဘူးလား”

“မသိခ်င္ပါဘူးကြာ”

မင္းမင္းေျပာရင္း အ၀တ္အစားလဲေနလိုက္သည္။

“မင့္ေဘာ္ဒီက ၾကည့္လို႔ေကာင္းသား”

ၿပီတီတီလုပ္လာသည္။

“ေက်းဇူးပါ”

မင္းမင္းအသက္မပါစြာျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“ငါ မင္းကို သိပ္သတိရေနတာသိလား”

“အဓိပ္ပါယ္မရွိတာေတြလာမေျပာစမ္းပါနဲ႔ကြာ”

မင္းမင္းေဒါသပင္ထြက္လာေတာ့မလိုလို။

ငါ မင္းနဲ႔ တစ္ညေလာက္ အတူတူအိပ္ခ်င္တယ္”

“ဒီစကားေျပာဖို႔လာတာဆိုရင္ အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြား”

“ငါ မင္းကို ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ခဲ့တာပါကြာ၊ ငါ့ခံစားခ်က္ကိုစာနာပါဦး”

“ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိမွန္းသိလ်က္နဲ႔ ဘာလို႔ဒီလိုလုပ္ရတာလဲ”

“ခ်စ္သူရွိေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္လဲ၊ ငါတို႔ မင့္ေကာင္မသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ခ်စ္လည္း ရတာပဲမဟုတ္လား”

“မင္းျပန္ေတာ့”

“ငါ့ႏွလံုးသားကို မင္းတားပိုင္ခြင့္မရွိဘူး၊ ငါဘယ္ေတာ့မွလက္မေလွ်ာ့ဘူး”

ေဒးဗစ္စိတ္တိုၿပီး ထြက္သြားသည္။ မင္းမင္းရင္ဘတ္ထဲက နာလာသည္။ လဲက်မသြားေအာင္ ခုတင္ကိုမွီထားလိုက္ရသည္။

“ကိုကိုဘာျဖစ္တာလဲ၊ ေဒးဗစ္ေကာ”

ျမတ္မင္းအေျပးကေလးထြက္လာသည္။ ကိုကို႔ကိုဆြဲထူေပးလိုက္သည္။ ေဆးနဲ႔ ေရကိုျမန္ျမန္ေလးယူေပးလိုက္သည္။

“ေရာ့ေသာက္လိုက္”

မင္းမင္းေသာက္သည္။ ျမတ္မင္း ကုိကို႔ေက်ာေလးပြတ္ေပးေနသည္။

“သက္သာရဲ့လားကိုကို”

“အင္း သက္သာပါတယ္၊ ေက်းဇူးပါခ်စ္”

“ေဒးဗစ္က ဘာေျပာသြားလို႔လဲ”

“ဘာမွမေျပာပါဘူး”

“ကိုကိုခ်စ္ကိုေျပာျပပါ၊ ေဒးဗစ္က ဘာေျပာသြားတာလဲလို႔”

“ထားလိုက္ပါ၊ ကိုကိုပင္ပန္းေနၿပီ၊ အိပ္ေတာ့မယ္ေနာ္”

“အင္း”

ျမတ္မင္း လ်င္ျမန္စြာပဲ အိပ္ယာခင္းျပင္ေပးလိုက္သည္။ ကိုကို႔ကို ေဒးဗစ္ ဘာေတြမ်ားေျပာသြားပါလိမ့္။ ကုိကို႔ကိုတစ္ခ်က္ေမႊးၿပီး ေရခ်ိဳးရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ေရခ်ိဳးအၿပီး မနက္ျဖန္အိမ္အတြက္ပို႔ရမည့္ပိုက္ဆံမ်ားကိုေရတြက္လိုက္သည္။ မိဘမ်ားနဲ႔ ညီေလးကိုသတိရလိုက္သည္။ မိဘမ်ား အဆင္မွေျပပါေလစ။ ကိုယ္မရွိျခင္းေၾကာင့္ ေတာင္သူလုပ္ငန္းေတြ ႏိုင္မွႏိုင္ပါရဲ့လား။ အေဖေကာအေမေကာ အလုပ္ေတြအရမ္းပင္ပန္းေနမလား။ ညီေလးကေကာ စာကုိကိုေကာင္းေကာင္းက်က္ပါရဲ့လား။ သတိရစိတ္ေၾကာင့္ အိမ္ကိုပင္ျပန္လိုက္ခ်င္မိသည္။

မင္းမင္းအိပ္လို႔ေတာ့ မေပ်ာ္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။ ခုနကေဒးဗစ္ေျပာသြားေသာ စကားမ်ားကိုသတိရလိုက္မိသည္။ ကိုယ့္ကိ္ု ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ခဲ့တာပါတဲ့။ မင့္ေကာင္မသိေအာင္တိတ္တဆိတ္ခ်စ္လို႔ေကာမရဘူးလားတဲ့။ မင္းမင္းဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ မင္းမင္းဘ၀မွာ ျမတ္မင္းတစ္ေယာက္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ျမတ္မင္းကလည္း ကိုယ္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွခ်စ္မည္မဟုတ္။ ဟုတ္သည္ ။ ျမတ္မင္းက ကိုယ့္အေပၚမွာ အရမ္းခ်စ္သည္။ ခ်စ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ထံအေရာက္လာခဲ့ေသးတာပဲ။ ျမတ္မင္းအေပၚမွာ ဘယ္ေတာ့မွသစၥာမေဖာက္ေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ျမတ္မင္းကို သတိရလိုက္မိသည္။ ေဘးဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမတ္မင္းမရွိ။ ျမတ္မင္းဘာလုပ္ေနပါလိမ့္။ ခုတင္ေပၚမွဆင္းၿပီး ျမတ္မင္းကိုရွာလိုက္သည္။ ျပတင္းေပါက္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ ျမတ္မင္းကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ခ်စ္ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“ေၾသာ္၊ အိပ္ေနၿပီလားလို႔၊ အိပ္မေပ်ာ္ဘူးလားကိုကို”

“ေၾသာ္၊ ခဏႏိုးေတာ့ ခ်စ္မရွိလို႔ထြက္လာတာ၊ ခ်စ္ေကာ ဒီမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“တျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ ခ်စ္အိမ္ကိုလြမ္းလို႔ပါ၊ အေဖရယ္အေမရယ္ ညီေလးရယ္ကိုသတိရတယ္၊ သူတို႔အဆင္မွေျပပါမလားေနာ္”

“ဒီေလာက္ေတာ့ ျဖစ္သင့္ပါတယ္၊ ခ်စ္ခံစားခ်က္ကို ကိုိကိုစာနာပါတယ္၊ မနက္ျဖန္ ညီမိဘေတြဆီေငြသြားလႊဲရင္း ဖုန္းေျပာၾကတာေပါ့ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

“ခ်စ္မိဘေတြကိုလြမ္းရင္လည္း ကိုကို႔ကိုဖြင့္ေျပာေနာ္၊ ခ်စ္ခံစားေနရတဲ့အခ်ိန္ ကိုကိုေဘးမွာ အခ်ိန္ျပည့္ရွိေနေပးပါ့မယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုကို”

“ခ်စ္ကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္ေနာ္၊ မိဘေတြစံုစံုညီညီရွိၾကေတာ့ေလ”

“ကုိကိုကလည္း ၀မ္းနည္းစရာေတြျဖစ္ေအာင္ေျပာေန၊ ကိုကို႔မွာ မိဘေတြမရွိေပမဲ့လည္း ကုိကုိ႔မွာ ခ်စ္ရွိပါတယ္ကိုကိုရဲ့၊ ခ်စ္က မိဘေတြထက္ေကာင္းတဲ့ ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ိဳးထက္ ကိုကို႔ကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးမွာသိလား”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခ်စ္၊ ေနာင္မွာ ဘာကိစၥေတြပဲရွိလာရွိလာ ခ်စ္ကို ကိုကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာကိုယံုပါေနာ္ခ်စ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါကိုကိုရဲ့”

ကိုကိုက ေက်ာေလးကိုလာဖက္သည္။

“ခုနတုန္းက ရဲေတြက လူေတြကိုဖမ္းသြားတာေတြ႔လိုက္တယ္၊ ညႀကီးမင္းႀကီး ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္ေနာ္၊ သနားလိုက္တာသူတို႔ကို”

“တရားမ၀င္ေနထိုင္တဲ့လူေတြကိုဖမ္းတာေနမွာေပါ့ခ်စ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား”

“ခ်စ္လည္း ေနာက္ဆိုအျပင္သိပ္မထြက္နဲ႔၊ အဖမ္းခံရလိမ့္မယ္”

“ခ်စ္ဆီမွာ တရား၀င္ခြင့္ကဒ္ျပားရွိေနတာပဲဟာ”

“ေအး ဒါေပမဲ့လည္း ေတြ႔သမွ်လူကိုဖမ္းသြားမွာပဲ၊ ဟိုေရာက္ခါမွ စစ္ေဆးၾကတာေလ၊ တရား၀င္ေနထိုင္ခြင့္ကဒ္ျပားက အၿမဲေဆာင္ထားရတာ”

“ဟုတ္ကဲ့ပါကိုကို၊ ခ်စ္က ကိုကိုမပါရင္ လံုး၀အျပင္မထြက္ဘူး”

“လိမၼာလိုက္တဲ့ခ်စ္”

ကိုကိုက ဆံပင္ေလးကို ပြတ္သပ္ေပးလာသည္။ ျမတ္မင္းေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုေငးၾကည့္လိုက္သည္။

“ညရႈခင္းက သိပ္လွတာပဲေနာ္ကိုကို”

“အင္း လွတယ္”

“ၾကယ္ေတြလည္း စံုေနတာပဲေနာ္၊ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ကိုလွတာ”

“လွတာေပါ့၊ ကိုကိုသိလား၊ ၾကယ္ေၾကြရင္ဆုေတာင္းျပည့္တယ္တဲ့၊ ခ်စ္ကေတာ့ ၾကယ္ေၾကြတာလည္း တစ္ခါမွမျမင္ဖူးဘူး၊ ကိုကိုေကာ ၾကယ္ေၾကြတာျမင္ဖူးလား၊”

“မျမင္ဖူးပါဘူး၊ ၾကယ္ေၾကြတယ္ဆိုတာ တကယ္ေကာဟုတ္လို႔လားခ်စ္ရ”

“ခ်စ္ကေတာ့မသိေပါင္၊ တကယ့္လက္ေတြ႔ဆိုရင္ေတာ့ ယံုရမွာေပါ့”

“ခ်စ္က ဘာေတြဆုေတာင္းခ်င္တာလဲဟင္”

“အစံုေပါ့ကိုကို၊ ကုိကိုနဲ႔တစ္သက္လံုးအတူတူေနခြင့္ရပါေစလို႔၊ ေနာင္ဘ၀ဆိုတာရွိခဲ့ရင္လည္း ကိုကိုနဲ႔ပဲေပါင္းဖက္ရပါေစလို႔၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးေလးေတြလည္းရပါေစလို႔ ဆုေတာင္းခ်င္တာေပါ့ကိုကို”

“ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔တိုက္ဆိုင္သားပဲ၊ ခ်စ္ဆုေတာင္းေတြျပည့္ပါေစလို႔ ကိုကိုကလည္း ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ခ်စ္”

“ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ျပည့္ပါေစကိုကို”

ႏွစ္ေယာက္သားရယ္လုိက္ၾကသည္။

“ကိုကိုမနက္ျဖန္ တစ္ေန႔လံုးအားတယ္၊ ဘာလုပ္စားရရင္ေကာင္းမလဲဟင္၊ ကိုကိုဘာစားခ်င္လဲ၊ ခ်စ္လုပ္ေကၽြးမယ္ေလ”

“အင္း ဘာစားရရင္ေကာင္းမလဲ၊ အင္းးးး မုန္႔ဟင္းခါးဆိုရင္ေကာင္းမလား”

“ကိုကိုစားခ်င္ရင္ ခ်စ္လုပ္ေကၽြးပါ့မယ္၊ မနက္ျဖန္မုန္႔ဟင္းခါးလုပ္ေကၽြးမယ္ေနာ္ကိုကို”

“ကုိကိုေရာ ကူလုပ္ေပးမယ္ေလ”

“မလုပ္ရဘူး၊ ကိုကိုက နားနားေနေနေနရမယ္၊ အိမ္မႈကိစၥမွန္သမွ် ခ်စ္ပဲလုပ္မယ္၊ ကိုကိုလုပ္ရမွာက ခ်စ္ေဘးမွာရွိေနေပး၊ ခ်စ္ဆႏၵေတြကိုျဖည့္ေပး ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္၊ ဘယ္လိုဆႏၵမ်ိဳးလဲ ကိုကို႔ကိုေျပာပါဦး”

“သိရဲ့နဲ႔ေနာက္ေန ဟြန္း”

“တကယ္မသိလို႔ပါခ်စ္၊ ေျပာျပပါေနာ္”

“မသိဘူးဆိုရင္လည္း ခ်စ္က သိေအာင္ေျပာျပရေသးတာေပါ့၊ ကဲ လာ”

ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းကို ၾကမ္းတမ္းစြာပဲနမ္းပစ္လိုက္သည္။ ကုိကုိကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ေလးကိုေပြ႔ယူၿပီး အိပ္ယာခုတင္ထက္ဆီ ေပြ႔ယူသြားသည္။ ခုတင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေပ်ာ့အိေနတဲ့ဆိုဖာထက္ဆီ ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ႏူးညံ႔လွပေသာ အနမ္းမ်ားဆီ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ရံုးပိတ္ရက္ေန႔မို႔ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္း ေန႔ျမင့္ေအာင္အိပ္သည္။ တနဂၤေႏြတစ္ေန႔တည္းသာ သူတို႔အတြက္ အိပ္ေရး၀၀အိပ္ခြင့္ရသည္။ နံနက္စာမစားေတာ့ပဲ နံနက္စာကိုေန႔လည္စာႏွင့္ေပါင္းစားသည္။ ျမတ္မင္းအိပ္ယာမွထေတာ့ ၀မ္းဗိုက္ၾကြက္သားေလ့က်င့္ခန္းလုပ္သည္။ ေလ့က်င့္ခန္းမွန္မွန္လုပ္မွ ခႏၵာကိုယ္သန္စြမ္းမည္။ ၾကြက္သားေတြထြက္လာမည္။ ၾကြက္သားနဲ႔သန္မာေနမွ အလုပ္ကိုေကာင္းေကာင္းလုပ္ႏိုင္မည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ရသည္ကို ၀ါသနာပါသည္။ ၀မ္းဗိုက္ၾကြက္သားေလ့က်င့္ခန္းအျပင္ ႀကိဳးခုန္ေလ့က်င့္ခန္းလည္း မၾကာမၾကာလုပ္ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္မွာက ေလ့က်င့္ခန္းပစၥည္းေတြမရွိေလေတာ့ ပစၥည္းမဲ့ေလ့က်င့္ခန္းေတြသာလုပ္ရသည္။ ထိုစဥ္ ကိုကို အိပ္ယာမွထလာသည္။

“အာ ခ်စ္ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္ေနလို႔ပါလား”

“ကိုကိုေရာလုပ္ပါလား”

“လုပ္တာေပါ့ခ်စ္၊ ဘာေလ့က်င့္ခန္းအရင္လုပ္ရမလဲ”

“၀မ္းဗိုက္ၾကြက္သားေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ပါကိုကို”

“အိုေက”

ခႏၵာကိုယ္အေနအထားမွန္ေစရန္ ျမတ္မင္းက ကူညီလုပ္ေပးလိုက္သည္။(၀မ္းလ်ားေမွာက္ပါ။ တံေတာင္ဆစ္ႏွစ္ဖက္ကို ေထာက္ထားပါ။ ေျခဖ်ားေထာက္ပါ။ ဒူးႏွင့္၀မ္းဗိုက္ ၾကမ္းျပင္သို႔ မထိေစရ။ အသက္ျပင္းျပင္းရႈပါ။ သင္လုပ္နိုင္သည္အထိလုပ္ပါ။ ၀မ္းဗိုက္ၾကြက္သားကိုက်စ္လ်စ္ေစသည္။ ၀မ္းဗိုက္အဆီမ်ားက်ေစသည္။)

“ကိုကိုအရမ္းပင္ပန္းမွာစိုးရတယ္၊ အရမ္းအၾကာႀကီးမလုပ္နဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္ကေတာ့ေတာ္ၿပီ၊ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္ဦးမယ္၊ ၿပီးရင္မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္မယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ခ်စ္”

ကိုယ္လက္သန္႔စင္အၿပီး မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ေတာ့ ကိုကိုက ေနာက္မွ ခါးကိုလာဖက္သည္။

“ခ်စ္ကေတာ္လိုက္တာ မိန္းမႀကီးက်ေနတာပဲ”

“ကိုကိုေနာ္၊ ခ်စ္ကုိ မိန္းမႀကီးလို႔ေျပာရင္ ေနာက္ဆိုခ်က္မေကၽြးေတာ့ဘူး”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ ခ်စ္က ေယာက်္ားႀကီးက်ေနတာပဲ၊ ရၿပီလား”

“မရေသးဘူး၊ စားဖိုမွဴးႀကီးက်ေနတာပဲလို႔ေျပာ”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ခ်စ္က စားဖိုမွဴးႀကီးက်ေနတာပဲေနာ္”

“ဒါေပါ့၊ ခ်စ္က ကုိကို႔အတြက္ဆို စားဖိုမွဴးႀကီးပဲေပါ့၊ ဟဲဟဲ”

ခ်က္ျပဳတ္အၿပီး စားဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့ တံခါးေခါက္သံၾကားလိုက္ရသည္။ မင္းမင္းသြားဖြင့္ေပးလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ မင္းမင္းမ်က္ႏွာမေကာင္းေတာ့။ ေဒးဗစ္က မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပသည္။

“ဟာ ေဒးဗစ္ပါလား၊ လာေလ၊ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ထားတယ္၊ စားမလို႔လုပ္ေနတုန္း ေရာက္လာတာအေတာ္ပဲ၊ စားသြားပါလား”

ျမတ္မင္းက ေလာကြတ္ျပဳလိုက္သည္။

“စားရမွာေပါ့ကြ”

ေဒးဗစ္က ၀င္ထိုင္သည္။ ျမတ္မင္းက ပန္းကန္သြားယူလိုက္ၿပီး မုန္႔ဖတ္မ်ားကိုထည့္ေပးေနလိုက္သည္။

“စားလို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္၊ ဘယ္သူခ်က္တာလဲ”

“ငါေပါ့ကြ”

“ျမတ္မင္းက ဟင္းခ်က္ေတာ္တယ္ထင္တယ္၊ ေနာက္လည္း ခဏခဏလာစားလို႔ရမလား”

မင္းမင္းေခါင္းေထာင္သြားသည္။

“ရတာေပါ့၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လာလို႔ရတယ္”

“ျမတ္မင္း မင္းပဲသေဘာေကာင္းေတာ့တယ္ကြာ”

ကိုကို႔မ်က္ႏွာ သိပ္မေကာင္းတာ ျမတ္မင္းသတိျပဳလိုက္မိသည္။

“ကိုကိုစားေလ”

“ေၾသာ္ ေအး”

“ေဒးဗစ္ေရာစား၊ ဒါနဲ႔ မေန႔ညက ဘာလို႔ ဘာမွမေျပာပဲျပန္သြားတာလဲ၊ မင္းစားဖို႔ ညစာေတာင္ခ်က္မလို႔လုပ္ေနတာ”

ေဒးဗစ္ မင္းမင္းကိုၾကည့္လုိက္သည္။ မင္းမင္းက မသိဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။

“ေၾသာ္ ေအး အိမ္မွာ ကိစၥေလးရွိလာလို႔ပါကြာ”

“ေၾသာ္၊ စားလိုက္ပါဦး”

“ဒါနဲ႔ မင္းတို႔စားၿပီးရင္ ဘယ္သြားၾကမလဲ၊ ဒီေန႔အားတယ္ဆိုေတာ့”

“ဘယ္မွမသြားခ်င္ပါဘူးကြာ၊ တစ္ပတ္မွတစ္ရက္ပဲအားတာဆိုေတာ့ အိမ္မွာ နားနားေနေနေနတာပဲေကာင္းပါတယ္”

မင္းမင္းႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

“ငါ့အိမ္လိုက္ခဲ့ပါလား”

“မလိုက္ခ်င္ပါဘူး၊ ငါနည္းနည္းပင္ပန္းလို႔ အိပ္မယ္ကြာ၊ ခ်စ္လည္း မလိုက္နဲ႔ ခဏေနရင္ ဘဏ္ကိုသြားရဦးမွာမဟုတ္လား”

ေျပာမိသည္ကို မင္းမင္းေနာင္တရမိသြားသည္။

“ဘဏ္ ဟုတ္လား၊ ဘာကိစၥလဲ၊ ငါလည္းလိုက္မယ္ေလ၊ ငါ့ကားနဲ႔သြားၾကတာေပါ့၊ ငါလည္းပ်င္းေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲ”

“ေငြသြားလႊဲမလို႔ပါေဒးဗစ္၊ မင္းလိုက္ခ်င္ရင္ မင့္ကားနဲ႔ပဲသြားၾကတာေပါ့”

မင္းမင္းဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့။ ေဒးဗစ္ကေတာ့ မင္းမင္းအား အႏိုင္ယူတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

မုန္႔ဟင္းခါးစားအၿပီး ျမတ္မင္းက ပန္းကန္မ်ားကို သြားေဆးလိုက္သည္။ ျမတ္မင္းမရွိတုန္း ေဒးဗစ္က မင္းမင္းလက္ေမာင္အား လာကိုင္သည္။

“ဘယ္လိုလဲ၊ ေပ်ာ္စရာႀကီးမေကာင္းဘူးလား၊ အတူတူသြားရမွာဆိုေတာ့ေလ”

မင္းမင္းအျမင္ကတ္စြာပဲ ရုန္းဖယ္ပစ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အလုပ္ပါးသြားသည္ေၾကာင့္ ျမတ္မင္းေဖ့ဘုတ္ကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း မက္ေဆ့ေလး၀င္လာသည္။

“အခ်စ္” တဲ့။ lovrninny ဆိုတဲ့ ေတာ္ေတာ္လွ်ိဳ၀ွက္တဲ့လူပဲေပါ့။ ျမတ္မင္းအျမင္ကတ္စြာပဲ ဖုန္းေလးကိုခ်ပစ္လိုက္သည္။

ထပ္ကာထပ္ကာပဲ မက္ေဆ့ေလးေတြ၀င္လာသည္။ သူဘာေတြေျပာေနပါလိမ့္။ သိခ်င္တာေၾကာင့္ ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး မက္ေဆ့ေလးမ်ားကိုဖတ္လိုက္သည္။

“အခ်စ္ ျပန္ေျပာဦးေလကြာ၊ ငါမင္းကိုအရမ္းသတိရေနတာသိလား”

“ငါ့မွာခ်စ္သူရွိတယ္လို႔ေျပာထားတယ္ေကာ”

ျမတ္မင္းစကားကို သူဂရုမစိုက္ဘူးထင္သည္။

“အရမ္းလြမ္းတယ္၊ အရမ္းေတြ႔ခ်င္တယ္၊ ဖက္ထားခ်င္တယ္၊ နမ္းခ်င္တယ္၊ အတူတူေနခ်င္တယ္အခ်စ္ရယ္”

“ေသနာစုတ္”

“ငါ့ကိုျပန္ခ်စ္ပါလားဟင္”

“မင္းဘယ္သူလဲ အရင္ဆံုးေျပာ”

“ေျပာလို႔မျဖစ္လို႔ပါအခ်စ္ရယ္၊ ေၾသာ္၊ ကိုယ့္နာမည္ကို မင္းသိစရာမလိုပါဘူးအခ်စ္၊ မင္းကိုတဖက္သတ္ခ်စ္ေနသူလို႔ပဲသတ္မွတ္လိုက္ပါေတာ့”

“တဖက္သတ္အခ်စ္က ပင္ပန္းပါတယ္၊ ငါ့မွာကိုကိုရွိတယ္၊ ငါနဲ႔ကိုကိုတစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လက္ထပ္ၾကမွာပါ၊ ငါ့ကိုေမ့လိုက္ပါေနာ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

ေျပာရင္း ကိုကိုနဲ႔တြဲရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးကို လွမ္းပို႔လိုက္သည္။

“ငါလား မင့္ကိုေမ့ရမယ္၊ မင္းကိုေမ့ခိုင္းတာ ငါစိတ္ဆိုးတယ္သိလား၊ ငါမင္းကို ေသေတာင္မေမ့ဘူး၊ ေနာင္ဘ၀လည္းမေမ့ဘူး၊ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္လည္းမေမ့ဘူး၊ ဒါကိုမင္း ၿမဲၿမဲမွတ္ထား”

ခက္လိုက္တာ။

“အဲလိုပံုေတြ ငါ့ဆီမပို႔ပါနဲ႔လားကြာ၊ ငါမခံစားႏိုင္လို႔ပါ၊ ငါငိုခ်င္လြန္းလို႔ပါ၊ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက နာက်င္လြန္းလို႔ပါ၊ ငါ့ခံစားခ်က္ကိုစာနာရင္ ေနာက္ဆိုမပို႔ပါနဲ႔ေတာ့လားကြာ”

သူ႔ကို စာနာလိုက္သင့္သလား။ ဘာျပန္ေျပာရမယ္ပင္မသိေတာ့။

“မင္း ငါ့ကိုဆက္ခ်စ္ေနေတာ့ေကာ မင္းအတြက္ ဘာအသံုး၀င္ေတာ့မွာလဲ၊ ငါက ကိုကိုကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္”

“မင့္ကိုကိုက ငါခ်စ္သေလာက္ မင္းကိုခ်စ္လို႔လားကြာ၊ ငါ မင္းကို အသက္နဲ႔ရင္းေလာက္ေအာင္ကိုခ်စ္တာပါ၊ မင့္အတြက္ဆို အသက္ေတာင္ေပးရဲတယ္ယံုပါ”

“ေတာ္ပါေတာ့ ဘာမွဆက္မေျပာနဲ႔၊ ကုိကိုက ငါ့ကိုခ်စ္လို႔ပဲ ေစ့စပ္လက္စြပ္ေလးေတာင္ ၀ယ္ေပးထားေသးတယ္”

“ေစ့စပ္လက္စြပ္ ဟုတ္လား၊ ရယ္ရတယ္၊ မင့္ကိုကိုေပးတဲ့ ေစ့စပ္လက္စြပ္က တကယ့္စိတ္ရင္းနဲ႔ေပးတာေကာ ဟုတ္ရဲ့လားကြ”

“ဘာအဓိပ္ပါယ္လဲ”

“မင္းသိမွာပါ”

“ေျပာျပပါ”

“မင့္ကိုကို႔မွာ မင္းအျပင္ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ရွိေနေသးတယ္လို႔ ငါထင္တယ္”

“မင္းဘာစကားေျပာတာလဲ၊ မင္း ငါတို႔ရဲ့အခ်စ္ကို ကုန္းေခ်ာေနတာလား၊ မင္းဘယ္သူလဲ”

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ မင္းတို႔ရဲ့အနီးဆံုးတစ္ေနရာမွာရွိေနတဲ့သူလို႔ပဲမွတ္လိုက္”

ျမတ္မင္းထိန္႔လန္႔သြားသည္။ သူက ကိုယ္တို႔နဲ႔ အနီးဆံုးတစ္ေနရာမွာတဲ့။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့သူတဲ့။ သူဘယ္သူလဲ။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာသြားရတာလဲ။

“ငါ့ကိုကိုနဲ႔ ငါ့ရဲ့အခ်စ္ကို ဘယ္သူမွခြဲလို႔မရဘူး၊ မိုးေကာင္းကင္ကေတာင္မခြဲႏိုင္ဘူး၊ ဒါကိုမင္းသိထား”

“ဟားဟားဟား၊ ေစာင့္ၾကည့္ရေသးတာေပါ့၊ မင္းထင္သလိုျဖစ္မလာတဲ့အခါက်ရင္ မင္း ငါ့ဆိလာဖို႔မေမ့နဲ႔၊ ငါေစာင့္ႀကိဳေနဆဲပါပဲ၊ မင့္ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ရင္ဖြင့္ႀကိဳဆိုေနပါတယ္၊ ဘိုင့္ဘိုင္”

“ဟိုင္း”

သူေအာက္သြားခဲ့ေပၿပီ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလိုလူမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရပါလိမ့္။ သူဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ျမတ္မင္း ကိုကို႔ယံုသည္။ ကိုကို႔ကိုလံုး၀ယံုသည္။

ထိုစဥ္ ေဒးဗစ္ သြက္လက္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဆိုင္ထဲသို႔၀င္လာသည္။ ေဒးဗစ္က ကိုယ့္ကို လက္ကာႏႈတ္ဆက္ျပေတာ့ အလိုက္သတိလက္ကာႏႈတ္ဆက္ျပလိုက္ရသည္။ ၿပီး ေဒးဗစ္က သူေ႒းရံုးခန္းထဲသြားလိုက္ဦးမယ္လို႔ လက္ဟန္နဲ႔လုပ္ျပသည္။ ျမတ္မင္းလည္း ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရသည္။ အပူရုပ္ကိုဟန္လုပ္ၿပီး ျပံဳးျပေနရေပမဲ့ ျမတ္မင္းရင္ထဲေတာ့ မေကာင္းပါ။ ရင္ထဲမွာ စိုးထိတ္ေနဆဲ။ ေနာက္ေတာ့မွ ေခါင္းခါရင္း မနာလိုသူစကားပါဆိုၿပီး အားတင္းလိုက္ရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ဟယ္ သားပါလား၊ လာေလ ထိုင္၊ စက္ရံုထဲမသြားေတာ့ဘူးလား”

“သြားမွာပါ၊ ခဏ၀င္လာတာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတြ႔ခ်င္လို႔”

“ေမာင္မင္းမင္းတို႔ပဲလား၊ သားနဲ႔ခုလို သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားတာ ေမေမ၀မ္းသာတယ္၊ ေကာ္ဖီေသာက္မလား”

“ေသာက္မယ္၊ မင္းမင္းေဖ်ာ္တာပဲေသာက္ေတာ့မယ္ေမေမ”

“ေအးေအး ေကာင္းပါတယ္၊ ငါ့သားေလးခုတေလာ လိမၼာလာသလိုပဲ”

“ေမေမေနာ္၊ သားက အရင္ကေတာ့ဆိုးတယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လား”

“ေၾသာ္ အဲလိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူးသားရယ္၊ ေမေမ့သားက အစကတည္းက လိမၼာၿပီးသားပါ၊ သား ညညဆို ေမာင္မင္းမင္းတို႔ ေမာင္ျမတ္မင္းတို႔ဆီ သိပ္မသြားပါနဲ႔လား၊ အားစရာေကာင္းေနမွာေပါ့”

“ေမေမကလည္း သားမွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတာကို”

“ေၾသာ္ ေၾသာ္ ေအးပါ။ ေအးပါ၊ သားသြားခ်င္ရင္လည္းသြားေပါ့၊ သူတို႔ကို သားဆီလည္း အလည္တစ္ေခါက္ေလာက္ေခၚခဲ့ဦးေလ”

“သားက ေခၚပါတယ္၊ သူတို႔ကမလိုက္တာပါ”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“အဲဒါကေတာ့… အင္း သူတို႔လည္း အားနာလို႔ေနမွာေပါ့”

“သားက သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ အားနာစရာမလိုပါဘူးလို႔ေျပာလိုက္ေပါ့”

“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ၊ သားသြားလိုက္ဦးမယ္”

“ေအးေအး”

ေဒးဗစ္ မိခင္၏ ရံုးခန္းထဲမွာ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေကာင္တာမွ ျမတ္မင္းကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

“ဟိုင္း ျမတ္မင္း ေနေကာင္းလား”

“ေကာင္းပါတယ္၊ အလည္လာတာလား”

“ေအးေပါ့၊ ခဏေနရင္ အေဖ့စက္ရံုထဲ သြားမလို႔ပါ၊ လမ္းၾကံဳရင္း မင္းတို႔ကို၀င္ႏႈတ္ဆက္မလို႔႔၊ ၿပီးေတာ့ လက္ဖက္ရည္ေလးလည္းေသာက္ခ်င္လာလို႔”

“ေၾသာ္ ေအးေအး၊ ငါ့ကိုကို႔ဆီသြားလိုက္ေပါ့”

“ဒါနဲ႔ ဒီညအားတယ္မလား”

“အားပါတယ္၊ ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ”

“တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ လာလည္ရင္ေကာင္းမလားလို႔၊ နည္းနည္းေသာက္ရင္းေပါ့”

“မေသာက္ေတာ့ဘူးကြာ၊ ငါ့ကိုကိုက သိပ္မတည့္ဘူးကြ”

“ေအးပါ ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ဒီည ငါ့အိမ္လိုက္လာလည္မလား၊ လာႀကိဳမယ္ေလ”

“ကိုကို႔ကို ေျပာရဦးမယ္”

“မင္းကေတာ့ေလ၊ ေအး ငါသြားၿပီ”

ေဒးဗစ္ ျမတ္မင္းေရွ ့မွထြက္လာခဲ့ၿပီး မင္းမင္းဆီတန္းလာခဲ့သည္။

“ဟိုင္း မင္းမင္း”

ေဒးဗစ္က ေနာက္မွ မင္းမင္းပုခံုးကို ကိုင္လႈပ္ရင္း လွန္႔လိုက္သည္။ မင္းမင္းလန္႔ၿပီး ေဒးဗစ္မွန္းသိေတာ့ မ်က္ႏွာပုပ္သိုးသြားသည္။ ဘာမွမေျပာပဲေနလိုက္သည္။

“လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်င္တယ္ကြာ၊ မင့္လက္ရာေလးႀကိဳက္တယ္”

မင္းမင္းစိတ္မပါပဲ ေဖ်ာ္ေပးလိုက္ရသည္။ သူက သူေ႒းသားဆိုေတာ့ သူခိုင္းသမွ် လုပ္ေပးရမည္။

ေဒးဗစ္တစ္ငံုေသာက္လိုက္သည္။

“မင့္မ်က္ႏွာေလးကိုေတြ႔ခ်င္လို႔ေရာက္လာခဲ့တာပါ”

မင္းမင္း ေခါင္းေထာင္သြားသည္။ သို႔ေပမဲ့ ဘာမွျပန္မေျပာမိ။ အသာအယာၿငိမ္ေနလိုက္သည္။

“သတိရတယ္၊ တကယ္ေတြ႔ခ်င္ေနမိတယ္”

“ငါ့ကိုေက်းဇူးျပဳၿပီး ဒီလိုမလုပ္ပါနဲ႔ေဒးဗစ္၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္”

“မင့္ကိုခ်စ္လို႔လုပ္ရတာပါ၊ မင္းကိုျမင္ၿပီး ငါ့ရင္ေတြအရမ္းခုန္ခဲ့ရတာပါ၊ မင္းတစ္ေယာက္ပဲ ငါ့ႏွလံုးသားကို ခုလိုျပဳစားႏိုင္ခဲ့တာပါ”

“ေတာ္ေတာ့ေဒးဗစ္၊ မင္းျပန္ေတာ့”

မင္းမင္းေမာသြားသည္။ ေဒးဗစ္က မင္းမင္းေပါင္ေလးကိုလာထိသည္။ မင္းမင္းလ်င္ျမန္စြာခါခ်လိုက္သည္။

“ျမတ္မင္းျမင္သြားလိမ့္မယ္”

သို႔ေသာ္လည္း ေဒးဗစ္က လက္ေမာင္းကိုလာကိုင္သည္။

“ဒီလိုမလုပ္ပါနဲ႔ေဒးဗစ္၊ ငါ ျမတ္မင္းကိုပဲခ်စ္တယ္”

“ငါ့က်ေတာ့ေရာ၊ ငါလည္း မင္းကိုျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္ပါတယ္ဆို၊ ငါ့က်ေတာ့ ဒီအတိုင္းပစ္ထားမွာလား”

ေဒးဗစ္ေအာ္ခ်င္ေပမဲ့ မ်ိဳသိပ္ထားသည္။

“အခ်စ္ဆိုတာရင္ခုန္မွ အခ်စ္လို႔ေခၚတာ၊ ငါမင္းကိုရင္မခုန္ဘူး”

“ငါ့မွာ ဘာခ်ိဳ ့ယြင္းခ်က္ေတြရွိလို႔လဲမင္းမင္းရာ၊ ငါ့မွာ ျမတ္မင္းထက္ဘာေတြေလ်ာ့ေနလို႔လဲ၊ ျမတ္မင္းကေကာ ငါ့ထက္ ဘာေတြသာေနလို႔လဲ၊ ေျပာစမ္းပါဦး”

“ေက်းဇူးျပဳၿပီး သြားပါေတာ့၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ေဒးဗစ္ရယ္”

“ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္”

ေဒးဗစ္ထြက္သြားသည္။ မင္းမင္းငူငိုင္လွ်က္က်န္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္အေပၚမွာ ေဒးဗစ္လုပ္ရပ္ေတြကို ျမတ္မင္းကိုေျပာျပလိုက္သင့္သလား။ ျမတ္မင္းကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ အလုပ္မ်ားေနတာေတြ႔ရသည္။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ျမတ္မင္း။ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ ကိုယ့္ေရွ ့အေရာက္လာခဲ့တဲ့ျမတ္မင္း။ ကိုယ့္ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ျမတ္မင္း။ ကိုယ့္အေပၚ ျမတ္မင္းေလာက္ ေကာင္းသူ ဘယ္သူမွမရွိ။ ျမတ္မင္းကုိပဲခ်စ္ရမည္။ ျမတ္မင္းကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်စ္ခ်င္ေတာ့။ ျမတ္မင္းကိုၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေငးေနမိသည္မသိ။ ျမတ္မင္းပင္ ကိုယ့္ကို ျမင္သြားသည္။ ျမတ္မင္းက ျပံဳးျပသည္။ ျပံဳးျပေတာ့ မင္းမင္း လက္ယပ္ေခၚလိုက္သည္။ ျမတ္မင္းအေျပးကေလးေရာက္လာသည္။

“ဘာလဲကိုကို”

“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီအတိုင္း ခ်စ္မ်က္ႏွာေလးကိုေတြ႔ခ်င္လို႔”

ေျပာရင္းလက္ကေလးကိုဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္။

“ကိုကိုကလည္း အထူးအဆန္းပဲ၊ ေန႔တိုင္းေတြ႔ေနက်ဟာကို”

“ေအးပါ၊ ခ်စ္လက္ေလးကိုကိုင္ခ်င္လို႔ပါ၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ဘ၀ထဲက ထြက္သြားမွာ သိပ္ေၾကာက္ေနမိတာသိလား”

“ကိုကိုကလည္း မဟုတ္တာေတြေျပာေနျပန္ၿပီ၊ ခ်စ္က ဘာကိစၥကိုကို႔ဘ၀ထဲက ထြက္သြားရမွာလဲ၊ ကိုကိုနဲ႔ေစ့စပ္ထားတာပဲဥစၥာ”

ျမတ္မင္းနဖူးေလးကိုနမ္းလိုက္သည္။

“အရမ္းခ်စ္တယ္”

“သိပါတယ္ကိုကိုရဲ့၊ ခ်စ္အလုပ္ကိုပစ္ထားလို႔မရဘူး၊ သြားေတာ့မယ္၊ ဒါနဲ႔ ခုနက ေဒးဗစ္ကဘာေျပာလဲ၊ ညက်ရင္ သူ႔အိမ္လိုက္မလားတဲ့၊ ကိုကိုကေကာ ဘယ္လိုလဲ”

“ေၾသာ္၊ ဘာကိစၥလိုက္ရမွာလဲ၊ အားနာစရာကို”

“ဟင္း ခ်စ္ကေတာ့ တစ္ခါေလာက္ေရာက္ဖူးခ်င္တယ္၊ သူတို႔အိမ္ႀကီးက အႀကီးႀကီးေနမွာေနာ္၊ သူေ႒းဆိုေတာ့ သူတို႔အိမ္ႀကီးက ဘယ္လိုေနမလဲ သိခ်င္လိုက္တာ”

မင္းမင္းဘာမွမေျပာႏိုင္။

“ကုိကိုမသြားခ်င္လဲ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ၊ ကဲ သြားေတာ့မယ္”

“ေအးေအး”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ျမတ္မင္း ညစာခ်က္ျပဳတ္ေနသည္။ မင္းမင္း ေအးေအးလူလူသီခ်င္းနားေထာင္ေနစဥ္ ဖုန္းသံျမည္လာသည္။ ေဒးဗစ္တဲ့။ ကိုယ့္အသံကို ျမတ္မင္းၾကားႏိုင္မဟုတ္ေပမဲ့လည္း တစ္ဖက္လွည့္ကာ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။

“ဟဲလို”

“အခ်စ္”

ေဒးဗစ္ အသံက လန္းဆန္းတက္ၾကြေနသည္။

“ဘာကိစၥလဲ”

“ခ်စ္လို႔”

“ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္”

“ဟာ ေနပါဦး၊ သူ႔အသံေလးကိုၾကားခ်င္လို႔ပါဆို၊ ညစာစားၿပီးၿပီလား”

“မစားရေသးဘူး”

“ငါတို႔အေၾကာင္း မင့္ေကာင္ကိုေျပာလိုက္ေသးလား”

“ဘာကိစၥေျပာရမွာလဲ”

“ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ငါကေျပာလိုက္တယ္မွတ္တာ၊ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အျပင္ထြက္လာခဲ့ေပးပါလား၊ ငါအိမ္ေရွ ့မွာေရာက္ေနတယ္”

“ဘာကိစၥ”

“ေတြ႔ခ်င္ရံုသက္သက္ေပါ့”

“မလာႏိုင္ဘူး”

“မလာဘူးလား၊ ဒါဆိုလည္း မင္းလာသည္အထိ တစ္ညလံုးေစာင့္ေနရံုပဲေပါ့”

“ျပန္ပါ”

“မျပန္ႏိုင္ဘူး၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ့မ်က္ႏွာေလးကိုေတြ႔ခြင့္မရသေရြ႔ေတာ့ လံုး၀မျပန္ႏိုင္ဘူး၊ ဆက္ေစာင့္ေနမွာပဲ၊ ဒါပဲ”

ဖုန္းခ်သြားသည္။

“ဟဲလို”

“…”

မင္းမင္း ဘာလုပ္ရမည္မသိေတာ့။ သူေရာက္မလာရင္ တစ္ညလံုးေစာင့္ေနမည္ဆိုပဲ။ ေတာ္ေတာ္အက်ပ္ကိုင္တဲ့ေကာင္ပါလား။ ျမတ္မင္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ညစာခ်က္ျပဳေနသည္မို႔ အလုပ္မ်ားေနတာေတြ႔လိုက္ရသည္။ ျမတ္မင္းမသိေအာင္ ထြက္သြားလိုက္ရေကာင္းမလား။ ခဏပဲသြားမွာဆိုေတာ့ ဘာမွေထြေထြထူးထူးကိစၥမရွိႏိုင္ေလာက္။ အခန္းထဲမွ ထြက္လိုက္သည္။ ထြက္သြားသည့္ ကိုကို႔ေက်ာျပင္ကို ျမတ္မင္းျမင္လိုက္ရသည္။ ကိုကိုဘယ္ထြက္သြားပါလိမ့္။ ဘာမ်ားသြားလုပ္မလို႔ပါလိမ့္။ လိုက္သြားၾကည့္လိုက္ရရင္ေကာင္းမလား။ အို ကိုကိုက ကိစၥေထြေထြထူးထူးရွိလွ်င္ ကိုယ့္ကိုေျပာၿပီးမွ ထြက္သြားတတ္သည္ပဲ။ ခုေတာ့ ဘာမွမေျပာပဲထြက္သြားသည္ဆိုေတာ့  ဘာကိစၥမွမဟုတ္ေလာက္ေပဘူး။

ေလွကားအတိုင္း မင္းမင္းဆင္းလာသည္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ကားအျပင္ထြက္ၿပီး ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ေဒးဗစ္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ မင္းမင္းအနားသြားရပ္လိုက္သည္။

“ေျပာစရာရွိရင္ျမန္ျမန္ေျပာ၊ သူမသိေအာင္ ထြက္လာခဲ့ရတာ”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ခုလိုထြက္လာခဲ့ေပးလို႔”

ေဒးဗစ္က လက္ကေလးကို လာကိုင္သည္။ မင္းမင္း ခါခ်လိုက္သည္။ ေဒးဗစ္က ျပန္ကိုင္သည္။

“ဖယ္စမ္း မကိုင္နဲ႔”

“ခဏေလးပါကြာ၊ လက္ကေလးကို ကိုင္ခ်င္လြန္းလို႔ပါ”

မတတ္သာသည့္အဆံုး မင္းမင္းတစ္ဖက္သို႔လွည့္ရင္း မ်က္စိမွိတ္ထားလိုက္ရသည္။ ေဒးဗစ္က ပါးႏွစ္ဖက္ကိုလာကိုင္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို နမ္းပစ္လိုက္သည္။ မင္းမင္းအတင္းရုန္းဖယ္သည္။

“ဖယ္စမ္း မင္းဘာလုပ္တာလဲ“

ျဖန္းကနဲ႔ျမည္ေအာင္ ပါးကိုရိုက္ခ်လိုက္သည္။

“မင္း ငါတို႔အခ်စ္ကို ၿဖိဳခြဲဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔၊ ငါ ျမတ္မင္းကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်စ္ဘူး”

“မင္းက ငါ့ကိုရိုက္တယ္”

မင္းမင္း အားနာသြားသည္။

“ေဆာရီးပါ၊ မင္းကိုရိုက္လိုက္မိလို႔ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ေနာက္ဆို ငါ့ကိုလာမရွာပါနဲ႔ေတာ့”

မင္းမင္းလွည့္ျပန္သြားသည္။ ေဒးဗစ္ ေဒါသထြက္လွ်က္ က်န္ခဲ့သည္။ ကားကိုပင္ကန္ခ်ပစ္လိုက္သည္။

မ်က္ႏွာမေကာင္းစြာ မင္းမင္းျပန္၀င္လာသည္။

“ကိုကို ဘယ္သြားတာလဲဟင္၊ မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္းပါလား”

“ခဏ အေညာင္းဆန္႔ရံုသက္သက္ပါ၊ ညစာက်က္ၿပီလား၊ စားရေအာင္ေလ”

“က်က္ပါၿပီ၊ ကိုကိုစိတ္ညစ္စရာေတြရွိေနလားဟင္”

“မရွိပါဘူးခ်စ္၊ ဘာမွစိတ္ပူမေနနဲ႔”

ကိုကိုက စားပြဲေရွ ့မွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ စကားေျပာခ်င္ပံုမရသည္ေၾကာင့္ ျမတ္မင္း ဘာမွမစပ္စုလိုေတာ့။ ကိုကိုတစ္ခုခုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။

ညစာစားအၿပီး ကိုကိုေစာေစာအိပ္ယာ၀င္သြားသည္။

“ကိုကိုအိပ္ေတာ့မွာလား”

“ေအးခ်စ္ ကိုကိုပင္ပန္းေနတယ္ထင္တယ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

ျမတ္မင္းေဆးသြားယူလိုက္သည္။

“ေရာ့ ေဆးေသာက္လုိက္ဦး”

ေဆးေသာက္လုိက္သည္။ ျမတ္မင္းေစာင္ျခံဳေပးလိုက္သည္။ က်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းသည္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းလြန္းသည့္ိကုိကုိ႔ကို သနားလြန္းလွသည္။ ကိုကို႔ပါးေလးကို ၾကင္နာစြာ နမ္းလိုက္သည္။ ကိုယ္ကေတာ့ အိပ္ခ်င္စိတ္သိပ္မရွိေသး။ အပ်င္းေျပ ေဖ့ဘုတ္ကေလးကို ကလိလိုက္ဦးမည္။

ကိုကို႔လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုဖြင့္လုိက္သည္။ မက္ေဆ့ေလးေတြေရာက္ေနေပမဲ့ မၾကည့္ပဲေနလိုက္သည္။ Home မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားတင္ထားသည့္ ပံုမ်ား စေတတပ္မ်ားကို ေငးေနလိုက္သည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခံစားခ်က္အခ်ိဳ ့ကို စေတတပ္မွာ ေရးၿပီးတင္လိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့မနာလိုေတာင္ျဖစ္သြားမလားမသိ။

“ကိုကိုနဲ႔ေနရတာ သိပ္ကိုေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္၊ ကိုယ့္ကုိ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္၊ ကိုယ့္ကို ေစ့စပ္လက္စြပ္ေလး၀ယ္ေပးတဲ့ ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္၊ ကိုယ့္ကို ေဖးမေပးတဲ့ ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္၊ အၾကင္နာအနမ္းမ်ားစြာ ေပးတဲ့ ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္၊ ကုိကို႔ကို အရမး္အရမ္းအရမ္းခ်စ္တယ္”

စကားလွလွေလးေတြမေရးတတ္ေတာ့ ျဖစ္သလိုေလးေရးတင္လိုက္မိသည္။ ၿပီးေနာက္ ပံုအခ်ိဳ ့ကိုေငးလိုက္မိသည္။ ညစ္ညမ္းလြန္းသည့္ ပံုတစ္ပံုမွ စေတတပ္ေလးကို ဖတ္လိုက္သည္။

“ငါ မင္းနဲ႔ ညတိုင္း ဒီလိုေလးေနခ်င္တာကြ သိလား”

တဲ့။ သူကား အျခားမဟုတ္။ ကိုယ့္ကို မက္ေဆ့ပို႔လာသည့္ lovrninny ဆိုသည့္သူ။ သူဟာ သိပ္ကို ညစ္ပတ္သူပါလား။ မက္ေဆ့ေလးက ဘာမ်ားလဲဆိုတာ သိခ်င္လာတာေၾကာင့္ ဖတ္လိုက္မိသည္။ lovrninny ဆိုသူ၏ မက္ေဆ့ေလးသာ။ မက္ေဆ့တင္မက ပံုေလးတစ္ပံုပါ ပါလိုက္ေသး။ ခုနက Home မွာေတြ႔လိုက္ရေသာ ပံုကေလးသာ။ “ငါ မင္းနဲ႔ ညတိုင္း ဒီလိုေလးေနၿပီး အိပ္ခ်င္တာကြ သိလား” တဲ့။ စိတ္တိုေဒါသ ထြက္မိသြားသည္။ အလကားေကာင္ဆိုၿပီး က်ိန္ဆဲပစ္လိုက္သည္။ ဟိုတစ္ခါကလည္း ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ခုလည္း ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေျပာလာၿပီ။ ဆက္ၿပီး သည္းမခံႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ သူ႔ကို ဘေလာ့ပစ္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ဟိုဟိုသည္သည္လိုက္ေငးေနလိုက္သည္။ ေငးလို႔၀ၿပီးသြားေသာ္လည္း အိပ္ခ်င္စိတ္သိပ္မရွိေသးတာေၾကာင့္ ကိုကို႔အ၀တ္အစားမ်ားနဲ႔ ကိုယ့္အ၀တ္အစားမ်ားကို မီးပူတိုက္ေနလုိက္သည္။ မီးပူတိုက္ၿပီးေသာ္လည္းပဲ မအိပ္ခ်င္ေသးတာေၾကာင့္ တီဗီြကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုကိုက သီခ်င္း၀ါသနာပါသည္ေၾကာင့္ သီခ်င္းေခြအေတာ္မ်ားသည္။ ဘာသီခ်င္းနားေထာင္ရေကာင္းမလဲဆိုၿပီး သီခ်င္းေခြကို ေမႊေႏွာက္ရွာလိုက္သည္။ G လတ္ရဲ့ “အမွတ္တရညေန” သီခ်င္းေခြေလးထဲမွ “ေစ့စပ္လက္စြပ္” ဆိုတာေလးေတြ႔ေသာေၾကာင့္ စိတ္၀င္စားသြားမိသည္။ ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္ကို ေစ့စပ္လက္စြပ္ေလးေပးထားသည္ဆိုေတာ့။ ကိုယ္တို႔အျဖစ္အပ်က္ေလးမ်ားတိုက္ဆိုင္ေနမလား။

“ဘ၀တစ္ခုက ေပက်ံေနxx ဖ်က္မရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြxxx အခ်စ္၀တၳဳေတြလိုxxx နီးစပ္ခြင့္မွ မျဖစ္ႏိုင္တာxxxx

အရႈံးမ်ားအတြက္ အေျခခံေနxxx တေျမ့ေျမ့ေပါ့ ေလာင္ကၽြမ္းေစxxx မိုးသားနဲ႔ ေျမႀကီး ေပါင္းစပ္ဖို႔မွ မျဖစ္ႏိုင္တာxxx

အသက္ရွိတို႔ ဒီကမ ၻာေျမxxx သူ႔ဘ၀နဲ႔ သူရွိေစxxx ဆံုဆည္းျခင္းဆိုတာxxx ေ၀းၾကဖို႔အတြက္ ျဖစ္တည္လာxxxxxx

တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အိပ္မက္ေလးxxx အၿမဲမက္ခြင့္မရွိဘူးေလxxx အက်ိဳးအေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္ခ်ိန္ xxxx ေျပာင္းလဲျခင္းက အရိပ္ေတြပါxxxx

မင္းဘ၀ေလးကို အရာရာနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္xxxx ငါကိုယ္တိုင္ အင္အားမရွိxxxxx

မင္းနဲ႔ငါ့ဘ၀ဟာလည္းxxxx မ်ဥ္းေျဖာင့္ႏွစ္ခုလိုပဲxxxx ဂုဏ္ေငြေတြတံတိုင္းမ်ားက တို႔ကိုပိုင္းျခားထားxxxx ေ၀းၿမဲေ၀းေနတယ္xxxx ေမ့လိုက္တာပိုေကာင္းမယ္xxxxx

ေစ့စပ္လက္စြပ္ေလးနဲ႔ခ်စ္သူxxx အခ်ိန္တန္ရင္ ေနာက္ဆံုးxxxx မင္းရဲ့ပိုင္ရွင္ဆီxxxxx

မင္းနဲ႔ငါ့ဘ၀ဟာလည္းxxx မ်ဥ္းေျဖာင့္ႏွစ္ခုလိုပဲxxxx ဂုဏ္ေငြေတြတံတိုင္းမ်ားက တို႔ကိုပိုင္းျခားထားxxxx ေ၀းၿမဲေ၀းေနတယ္xxx ေမ့လိုက္တာပိုေကာင္းမယ္xxxxxxx

သီခ်င္းက အရမ္းေအးၿပီးေဆြးေဆြးေလးနဲ႔ ခံစားခ်က္ပါလို႔ ႀကိဳက္ေပမဲ့ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ နည္းနည္းေလးတိုက္ဆိုင္မေန။ မ်က္စိလည္းေညာင္းလာတာေၾကာင့္ တီဗီြကိုပိတ္လိုက္ၿပီး ခုတင္ေလးေပၚ ဖြဖြေလးတက္ကာ အိပ္စက္ေနတဲ့ ကိုကို႔ကိုယ္ေလးကို အသာအယာေပြ႔ဖက္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔႔အလုပ္နားရက္မွာေတာ့ ကိုကိုနဲ႔အတူတူ အပ်င္းေျပေဖ့ဘုတ္သံုးၾကသည္။ ကိုကို႔ေဖ့ဘုတ္ေလးထဲမွ ပံုမ်ားကိုေငးၾကည့္ျဖစ္သည္။ ကိုကိုက ကေလးေလးေတြခ်စ္ပံုရသည္။ ကေလးပံုေလးေတြ စုေဆာင္းထားတတ္သည္။ တစ္ခါမွာေတာ့ ႏို႔စို႔အရြယ္ကေလး ေလးေယာက္ပံုကို ကိုယ့္ကိုလာျပသည္။

“ခ်စ္ ၾကည့္စမ္း၊ ကေလးေလးေတြ အရမ္းခ်စ္စရာမေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းတာေပါ့”

“ကိုကိုက ဒီထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေမြးစားခ်င္လိုက္တာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေရြးထားတယ္၊ ခ်စ္နဲ႔ ကိုကိုတိုက္ဆိုင္မလားေတာ့မသိဘူး၊ ခ်စ္က ဘယ္ကေလးေလးကိုေမြးစားခ်င္လဲ ေျပာျပပါလား”

“အကုန္လံုးခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္ကိုကို”

“ဟင္းေနာ္၊ ဘယ္ကေလးေလးက ပိုခ်စ္စရာေကာင္းလဲလို႔”

“ကိုကိုကလည္း အကုန္လံုးက ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္ဆို”

“ခ်စ္ၾကည့္ရတာ စိတ္၀င္စားပံုမေပၚဘူး၊ ဘာလဲ ကေလးေမြးစားခ်င္စိတ္မရွိဘူးလား”

“ကိုကိုရယ္၊ ခ်စ္တို႔အေျခအေနက ကေလးယူဖို႔ အေ၀းႀကီးလိုပါေသးတယ္၊ ေငြေတာင္တစ္ျပားမွမစုႏိုင္ေသးတာ”

“ဟြန္း၊ ကိုကိုကေတာ့ ခ်စ္က ကေလးလိုခ်င္ေနၿပီမွတ္တာ”

တကယ္ေတာ့ ျမတ္မင္းမွာ ကေလးလိုခ်င္စိတ္ေတာ့ မရွိပါ။ ကိုယ့္မွာက ရွစ္ႏွစ္အရြယ္ညီေလးတစ္ေယာက္ရွိထားသည္ပဲ။ ညီေလးအေပၚမွာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္မပီႏိုင္ေသးတာ ကေလးအေဖအေဖတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ေတာ့ လြန္စြာအေ၀းႀကီးလိုေသးသည္။ ထိုစဥ္ တံခါးေခါက္သံၾကားလိုက္ရသည္။

“လူလာတယ္ခ်စ္”

“ဟုတ္ တံခါးသြားဖြင့္လိုက္မယ္”

ျမတ္မင္းသြားဖြင့္လိုက္သည္။

“ဟာ ေဒးဗစ္ပါလား၊ လာ ငါတို႔ သစ္သီးစားေနတာ”

ေဒးဗစ္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ မင္းမင္းနည္းနည္းေလးမွ မႏွစ္ၿမိဳ့မိ။ ေဒးဗစ္က မင္းမင္းေဘးမွာ ၀င္ထိုင္သည္။ ျမတ္မင္းက ေဒးဗစ္စားရန္ သစ္သီးမ်ားကို သြားယူလိုက္သည္။ ဓားေလးနဲ႔ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာေနသည္။

“ေနေကာင္းတယ္မလား”

ေဒးဗစ္က ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ေမးလာသည္။

“ေကာင္းပါတယ္”

မင္းမင္းမေျဖခ်င္ေျဖခ်င္နျပေျဖလိုက္ရသည္။

“ညက ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္ရဲ့လား”

“ေပ်ာ္ပါတယ္”

“ဘယ္လိုလဲ၊ မင့္ေကာင္ သံသယ၀င္သြားေသးလား”

ထိုစဥ္ ျမတ္မင္းေရာက္လာသည္။

“ေရာ့ မ်ားမ်ားစားေနာ္၊ ဒီတစ္ခါလည္း ပ်င္းလို႔ အလည္လာတာပဲလား”

မဟုတ္ဘူး၊ မင္းတို႔ကိုလာေခၚတာ၊ ငါ့အိမ္အလည္လိုက္မလားလို႔”

“တကယ္လား၊ ကိုကို ေဒးဗစ္တို႔အိမ္သြားလည္ရေအာင္ေနာ္”

“ပ်င္းတယ္ကြာ”

“ကိုကိုကလည္း ပ်င္းလို႔ပဲသြားလည္ရမွာေပါ့၊ ေဒးဗစ္တို႔အိမ္တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးေတာ့ ေရာက္ခ်င္ေနတာ၊ လိုက္ခဲ့ပါေနာ္ကိုိကုိ”

ျမတ္မင္းပူဆာေတာ့ မင္းမင္း ေခါင္းညိတ္လိုက္ရသည္။ ျမတ္မင္းသိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

“ခဏေစာင့္ေနာ္ေဒးဗစ္ အ၀တ္အစားလဲလိုက္ဦးမယ္”

ျမတ္မင္းအေျပးကေလး ထြက္သြားသည္။ ေဒးဗစ္က မင္းမင္းအားၾကည့္လာသည္။

“မင္းေကာ မလဲေတာ့ဘူးလား”

“လဲတာေပါ့”

စိတ္မပါစြာ ထထြက္သြားသည္။ အ၀တ္ဗီရိုေရွ ့ေရာက္ေတာ့ျမတ္မင္းအ၀တ္အစားမ်ားေရြးေနသည္။

“ကိုကိုဘယ္ဟာ၀တ္မွာလဲဟင္”

“အျဖဴေရာင္အကြက္စိပ္ေလးေပးပါ”

ျမတ္မင္းယူေပးလိုက္သည္။

“ကိုကို ေဘာင္းဘီေရာ လဲဦးေလ”

“ေအး”

ျမတ္မင္းေဘာင္းဘီယူေပးလိုက္သည္။ မင္းမင္းယူ၀တ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ကိုၾကည့္ေပးဦး၊ ၾကည့္ေကာင္းရဲ့လားဟင္”

ျမတ္မင္းက စကင္းနီေလးအနက္ေလး၊ အနက္ေရာင္တီရွပ္လည္ဟိုက္ခပ္ပြပြေလးနဲ႔ သိပ္ကိုလွပေနသည္။

“ခ်စ္က ဘာပဲ၀တ္၀တ္ၾကည့္ေကာင္းၿပီးသားပါ၊ မင္းသားေခ်ာေလးက်ေနတာပဲ”

“ဟဲဟဲ ကုိကုိက အေတာ္အေျပာေကာင္းတာပဲ၊ ကိုကိုလည္းအရမ္းလွတယ္၊ ကိုကို႔ကိုစိတ္ေတာင္ပူမိတယ္သိလား”

“ပိုေန”

“ေဟ့ ၾကာတယ္ကြာ ျမန္ျမန္လုပ္ မၿပီးေသးဘူးလား”

ေဒးဗစ္က လွမ္းေအာ္သည္။

အ၀တ္လဲခန္းအထဲက ထြက္လာေတာ့ ျမတ္မင္းက ေဒးဗစ္ကိုေျပာလုိက္သည္။

“ခဏေစာင့္ဦးေနာ္ေဒးဗစ္”

ေဒးဗစ္ေရွ ့မွာ ဂ်ိဳင္းေတာင့္ဆြတ္သည္။ အီးမာမီလိမ္းသည္။ ဂ်ယ္သသည္။ ကိုကို႔ကိုလည္း ျမတ္မင္းကိုယ္တိုင္ပဲလုပ္ေပးေနလိုက္သည္။ သူတို႔အျဖစ္ကို ေဒးဗစ္ မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာအမူအယာကေတာ့ မည္သူမွ အမည္မေဖာ္တတ္ေသာ ပံုစံ။ သူ အားက်ေနတာလား။ မနာလို၀န္တိုေနတာလား။

“ၿပီးၿပီေဒးဗစ္၊ သြားၾကရေအာင္”

“မင္းတို႕ကေတာ့ အလန္းစား၀တ္ထားတာပဲေနာ္”

“ဟုတ္လို႔လား၊ ငါတို႔၀တ္ထားတာက ရိုင္းေနလားဟင္ေဒးဗစ္”

“မရိုင္းပါဘူးကြာ လာသြားၾကစို႔”

ေဒးဗစ္က ေရွ ့မွထြက္သြားသည္။ ကိုကိုလက္ကိ္ု ျမတ္မင္းေပြ႔ဖက္လွ်က္ ေနာက္မွလိုက္လာသည္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေဒးဗစ္ ကားေပၚတက္လုိက္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္အိမ္က သိပ္ေတာ့မေ၀းပါ။ ဆယ့္မိနစ္ေလာက္သာၾကာသည္။ အလြန္ႀကီးမားသည့္ အိမ္ႀကီးထဲသို႔ ေဒးဗစ္က ကားကုိ ခ်ိဳး ေကြ႔၀င္လုိက္သည္။ ေဒးဗစ္အိမ္ႀကီးကို ျမတ္မင္းေငးၾကည့္ေနလိုက္သည္။

“ကိုကို ေဒးဗစ္တို႔အိမ္ႀကီးက အေကာင္းစားပဲေနာ္၊ သူ႔ဘ၀ကံကေကာင္းလိုက္တာ၊ ဒီလိုအိမ္မ်ိဳးမွာ သားတစ္ေယာက္လာျဖစ္ရတယ္လို႔၊ ခ်စ္ကေတာ့ အားက်လိုက္တာ”

“ဟုတ္သားပဲေနာ္”

“ဟယ္ ဧည့္သည္ေတြေရာပါလား၊ အယ္ ေမာင္မင္းမင္းနဲ႔ ျမတ္မင္းပါလား၊ လာၾကကြယ္၊ အေဒၚ့အိမ္က ႀကိဳဆိုပါတယ္”

ေဒးဗစ္၏ မိခင္ သူေ႒းက ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုေလသည္။ ဧည့္ခန္းဆီသို႔ ေခၚသြားသည္။

“ထိုင္ၾက၊ ထိုင္ၾက၊ အေဒၚစားစရာေလးေတြသြားယူလိုက္ဦးမယ္”

မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္း အရိုအေသေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

“ကဲ အခုေတာ့ ငါ့အိမ္ကိုေရာက္ဖူးသြားၿပီမဟုတ္လား”

“အင္း မင္းတိုပအိမ္က အေကာင္းစားပဲေနာ္၊ ငါေတာ့ အားက်လိုက္တာ မင့္ကို”

“မင္းမင္းမ်က္ႏွာကလည္း သိပ္မေကာင္းပါလား၊ ဘာလဲ အဆင္မေျပတာေတြ႔လို႔လား”

“ေၾသာ္ မဟုတ္ပါဘူး”

“ဒါနဲ႔ မင္းအေဖကဘယ္မွာလဲဟင္”

“ငါ့အေဖက စက္ရံုထဲမွာပါပဲ၊ အလုပ္က နားရတယ္ကိုမရွိပါဘူး၊ ငါ့အေဖက အလုပ္အရမ္းေလာဘႀကီးတာေလ”

“အင္း ေကာင္းတာေပါ့၊ မင္းက အေဖေကာင္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရတယ္”

ထိုစဥ္ သူေ႒းေရာက္လာသည္။ ေပါင္မုန္႔ခ်ပ္မ်ား ကိတ္မုန္႔မ်ား အေအးဗူးမ်ားယူလာသည္။

“စားၾကေနာ္၊ အားမနာနဲ႔၊ ခုတေလာ အေဒၚ့သားက လိမၼာလာသလိုပဲကြယ့္၊ ေမာင္ျမတ္မင္းေရာက္လာေတာ့ ေျပာင္းလဲသြားသလိုပဲ၊ အစက အေဒၚ့သားက အိမ္ကိုသိပ္မကပ္ဘူးကြဲ႔”

“အေမ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား”

“ေမာင္ျမတ္မင္းက သားကို ဘယ္လိုမ်ား သိမ္းသြင္းလိုက္သလဲဟင္”

“ဗ်ာ”

“အေမကလည္း မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္ေမးေနေတာ့တာပဲ၊ သားက ဒီအတိုင္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ခင္ရံုသက္သက္ပါ၊ သားမွာ သူငယ္ခ်င္းမရွိေတာ့ သူတို႔ကို သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ခင္ခ်င္မိလို႔”

“ေအးပါေအးပါ၊ သားတို႔ စကားေျပာၾကဦးေနာ္၊ အေဒၚလုပ္စရာေလးနည္းနည္းရွိလို႔ လုပ္လိုက္ဦးမယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

စကား၀ိုင္းက တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ သံုးေယာက္စလံုး ဘာေျပာရမယ္မသိျဖစ္ေနၾကသည္။ ေဒးဗစ္က မင္းမင္းကို ျမတ္မင္းမသိေအာင္ လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္လုပ္ေနသည္။ ေဒးဗစ္ရဲ့ အၾကည့္ေၾကာင့္ ျမတ္မင္းရဲ့ေဘးမွာ မင္းမင္းအေနရခက္လွသည္။ သစ္စီးစိတ္ေလးေတြ မုန္႔ေလးေတြကို ယူစားေနလိုက္သည္။

“ငါ့အခန္းထဲလိုက္မလား”

“မင့္အခန္းထဲ”

“အင္း အေပၚထပ္တက္ရင္းေပါ့၊ အေပၚထပ္ကေန ရႈခင္းလွလွေလးေတြျပခ်င္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ငါအခန္းထဲက ပရိေဘာဂ ပစၥည္းေလးေတြလည္း ျပခ်င္လို႔”

“ေကာင္းသားပဲ၊ ကိုကိုထေလ”

အေပၚထပ္ဆီသို႔ ေလွကားအတိုင္းတက္သြားလိုက္သၾကသည္။ အေပၚထပ္ေရာက္ေတာ့ ေလသာျပတင္းေပါက္မွာ ေလတျဖဴးျဖဴးတိုက္ခတ္ေနသည္။ ႏူးညံ႔လတ္ဆတ္တဲ့ ေလးျပည္ညင္းကို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေဒးဗစ္က ရႈခင္းရႈကြက္မ်ားကို ျပသည္။ ၿပီး ေစ်းႀကီးေပးရသည့္ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂပစၥည္းမ်ားကို လိုက္လံျပသသည္။ ေျပာင္လက္ေနေသာ စႏၵယားကိုလည္းျပသည္။

“အိုး စႏၵယားပါလား၊ သပ္လွတာပဲ၊ ဒီလိုဟာမ်ိဳး အခုမွပဲ ကိုယ္တိုင္ျမင္ဖူးေတာ့တယ္၊ သိပ္လွတာပဲေနာ္ကိုကို”

“အင္း လွတာေပါ့”

“ၿပီးေတာ့ ငါ ဂစ္တာေလးေတြ ဆုေဆာင္းထားတတ္တယ္၊ တီးေတာ့ မတီးတတ္ဘူး၊ အလွအျဖစ္ထားတာေပါ့ကြာ”

ေဒးဗစ္က သူ႔အခန္းထဲမွ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ ဂစ္တာမ်ားစြာကို ျပသည္။

“အာ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ဒါေတြကို အလွအျဖစ္ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္၊ မင္းေကာ ဂစ္တာတီးတတ္လား”

“အာ ဘယ္က ငါက ဂစ္တာမေျပာနဲ႔ သီခ်င္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းနားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိဘူး”

“ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ၊ မင္းမင္းကေကာ ဂစ္တာတီးတတ္လား”

“မတီးတတ္ပါဘူး၊ ၀ါသနာလည္းမပါဘူး”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား၊ ငါ မင္းတို႔ကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္တယ္၊ ႀကိဳက္တာယူသြားေလ”

“အာ မဟုတ္တာ၊ ငါတို႔က တီးမွမတီးတတ္တာ၊ ယူၿပီး ဘာလုပ္ရမွာလဲ”

“သည္အတိုင္း အိမ္အခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားရံုသက္သက္ပဲေပါ့၊ ငါတကယ္စိတ္ရင္းနဲ႔ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္တာပါ၊ တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ယူသြားပါကြာ”

“ကိုကို”

“ယူတာေပါ့”

ေဒးဗစ္က အေရာင္အေတာက္ပဆံုး ေစ်းအႀကီးဆံုးဂစ္တာေလးကို ျဖဳတ္ယူေပးလိုက္သည္။ ျမတ္မင္းက ယူလိုက္သည္

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကြာ”

“မလိုပါဘူးကြာ၊ မင္းတို႔ကို ေပးခြင့္ရတာနဲ႔တင္ ငါေက်နပ္ပါၿပီ”

ျမတ္မင္း ဂစ္တာေလးကို ျမတ္ႏိုးစြာ ေပြ႔ယူထားလုိက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းလိုက္ၾကသည္။

“ငါတို႔ျပန္ေတာ့မယ္ေဒးဗစ္”

“ေအး ေကာင္းေကာင္းသြားၾကပါ”

“ဟယ္ သားတို႔ျပန္ၾကေတာ့မွာလား”

“ဟုတ္ကဲ့သူေ႒း”

“ခဏေနဦး၊ ေရာ့ ေရာ့ ဒါက သားတို႔အတြက္ အေဒၚ့ရဲ့လက္ေဆာင္ပါ၊ ဒါက ကင္ခ်ီ၊ ဒါက သစ္သီးေပါ့၊ ေကာင္းေကာင္းစားၾကေနာ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သူေ႒း”

ၿပိဳင္တူေျပာလုိက္ၾကသည္။

“ေအးေအး ၊ သားကို လုိက္ပို႔လိုက္ဦး”

“အာ ရပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘာသာ တကၠစီ စီးျပန္ပါ့မယ္”

မင္းမင္းေျပာလုိက္သည္။

“ေအးေအး ဒါဆိုလည္း လမ္းမွာသတိထားဦးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

“ေနာက္လည္းလာလည္ပါဦးေနာ္သားတို႔”

“ဟုတ္ကဲ့ပါသူေ႒း”

သူေ႒းအား ဦးညြတ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္မင္းကေတာ့ ဂစ္တာမတီးတတ္ေပမဲ့ လက္ေဆာင္အျဖစ္ရေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိသည္။ ဟုတ္သည္။ အိမ္ခန္းထဲမွာ အလွအျဖစ္ခ်ိတ္ဆြဲထားရမည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ကိုကို ခ်စ္အိမ္ကိုလြမ္းတယ္၊ ဖုန္းေခၚေပးပါဦး၊ အေမနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္”

“ေအးပါ”

ကိုကိုက ဖုန္းေခၚေပးသည္။

“ဘာတဲ့လဲ”

“ခဏ သြားေခၚေနတယ္တဲ့၊ ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ ျမတ္မင္းသူငယ္ခ်င္းပါ၊ ျမတ္မင္းက စကားေျပာခ်င္လို႔ပါတဲ့၊ ေရာ့ ခ်စ္ေမေမ”

“ဟဲလို၊ အေမ ေနေကာင္းရဲ့လား၊ အလုပ္ေတြႏိုင္ရဲ့လား၊ အေမအရမ္းပင္ပန္းေနလား၊ ေျမပဲေတြေရာရရဲ့လား၊ အေဖက အရက္ေတြအရမ္းေသာက္သလား၊ ညီေလးကေရာ စာက်က္ရဲ့လား၊ ပိုက္ဆံလိုရင္ေျပာေနာ္၊ က်ဳပ္ဒီမွာ ပ်င္းရင္ အိမ္ကိုျပန္လာခ်င္ေနမိတယ္၊ ကိုကို အေမက ဘာေျပာေတြေနတာလဲဟင္၊ နားေထာင္ေပးပါဦး”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ စိတ္ခ်ပါ ေျပာေပးပါ့မယ္၊ ဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႔”

ျမတ္မင္းေခါင္းေလးငံု႔ကာရႈိက္ေနသည္။

“ခ်စ္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ခ်စ္ငိုေနတာလားဟင္၊ ခ်စ္ ဘာျဖစ္လို႔ငိုတာလဲ”

ကိုကိုက ျမတ္မင္းမ်က္ႏွာေလးကို ေမာ့လာေစသည္။ မ်က္ရည္အရႊဲသားနဲ႔ ျမတ္မင္းရဲ့ သနားစဖြယ္ မ်က္ႏွာေလး။

“အေမအသံကိုမၾကားရလို႔၊ အေမ့အသံကို အရမ္းၾကားခ်င္တယ္၊ ခ်စ္ကံက ဆိုးလုိက္တာကိုကိုရယ္၊ ခ်စ္အရင္ဘ၀က ဘာအမွားေတြမ်ားလုပ္ခဲ့လို႔လဲဟင္၊ ၾကားခ်င္တာမၾကားရ၊ နားေထာင္ခ်င္တာမေထာင္ရနဲ႔၊ ခ်စ္ကံက အရမ္းဆိုးတာပါလားကိုကိုရယ္”

ျမတ္မင္းကိုယ္ေလးကို မင္းမင္းေႏြးေထြးၾကင္နာစြာ ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။

“ခ်စ္ရယ္၊ မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္မေတြးစမ္းပါနဲ႔၊ လူဆိုတာ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနရတာပဲမဟုတ္လား၊ ခ်စ္ဘ၀မွာ ကိုကိုရွိေနတာပဲဟာ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုကို႔ကိုရင္ဖြင့္လိုက္စမ္းပါ”

“ေက်းဇူးပါကိုကိုရယ္၊ ခ်စ္ေမေမက ဘာေျပာလဲဟင္”

“အိမ္ကို သြပ္မိုးခ်င္လို႔တဲ့၊ အိမ္သာေရာေဆာက္ခ်င္လို႔ ပိုက္ဆံပို႔လိုက္ပါဦးတဲ့”

ကိုကို႔စကားေၾကာင့္ ျမတ္မင္း မ်က္ႏွာကိုအလ်င္အျမန္လႊဲလိုက္ရသည္။ ကိုကိုနဲ႔အတူတူ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေလးျဖစ္လာဖို႔ရအတြက္ ပိုက္ဆံစုမလို႔ဟာ မစုႏိုင္ေသးသည့္အတြက္ ကိုကို႔ကို အားနာလွသည္။ မ်က္ရည္ေလးမ်ားပင္ ခမ္းေျခာက္သြားသည္။

“ဒီတစ္ခါလည္း ခ်စ္ေငြကို မစုႏိုင္ေသးဘူးကိုကို၊ ကိုကို႔ကို အားနာလုိက္တာ”

“ရပါတယ္ခ်စ္ရယ္၊ ကိုကို႔ေဘးမွာ ခ်စ္ရွိေနေပးတာက ကိုကို႔အတြက္ ျပည့္စံုေနပါၿပီ၊ ခ်စ္လစာကို အိမ္ကိုပို႔လိုက္ပါ၊ ကိုကို႔လစာနဲ႔ပဲ ထမင္းစားမယ္၊ စုမယ္၊ ခ်စ္တို႔အိမ္ျပည့္စံုကာက်မွ ပိုက္ဆံစုၾကာတာေပါ့ မေကာင္းဘူးလား”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကိုကိုရယ္၊ ခုလိုနားလည္ေပးတဲ့အတြက္ ကိုကို႔ကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“လိုပါဘူးဆို”

ကိုကို႔ကိုေပြ႔ဖက္ထားလိုက္မိသည္။

“ခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္ကိုနားလည္ေပးတဲ့ကုိကုိ႔ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္”

“လိမၼာလိုက္တာ”

ကိုကိုက ေခါင္းေလးကိုပြတ္သပ္ေပးေနလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အလုပ္ကေလးတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ပါးပါးသြားတိုင္း ျမတ္မင္း ေဖ့ဘုတ္ကေလးကို မဖြင့္ပဲမေနႏိုင္မိ။ ကိုကိုေတာင္ ကိုယ္ေရာက္လာၿပိးေနာက္ပိုင္း ေဖ့ဘုတ္ကို သံုးခ်င္စိတ္မရွိဘူးလို႔ဆိုသည္။ ကုိယ့္က်မွ ဘာ့ေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္ကို အရူးအမူးစြဲလန္းေနမိပါလိမ့္။

ေဖ့ဘုတ္ပြင့္ပြင့္ခ်င္း မက္ေဆ့ေလးေရာက္ေနတာေတြ႔ရျပန္သည္။ ကိုယ္ေဖ့ဘုတ္ပြင့္လာေလတိုင္း မက္ေဆ့က တစ္ခုမဟုတ္ ႏွစ္ခု ေရာက္ေရာက္ေနတတ္သည္။ ခုမက္ေဆ့က ကိုယ္မသိကၽြမ္းသည့္ အေကာင့္အသစ္တစ္ခုဆီက မက္ေဆ့ ျဖစ္ေနသည္။ မက္ေဆ့ေလးကို ျမတ္မင္း ဖတ္လိုက္သည္။

“မင္း ငါ့ကို ဘေလာ့လိုက္တယ္ေပါ့ေလ၊ မင္း ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ပဲေရွာင္ေျပးေရွာင္ေျပး မင္းကို ငါေတြ႔ေအာင္ရွာႏိုင္ပါတယ္၊ ဘာလို႔ဆို ငါ့မွာ အေကာင့္တစ္ေထာင္ေက်ာ္ရွိေနလို႔ပဲ၊ ငါ့ကိုမခ်စ္ခ်င္ေနပါ ငါ့ကိုေတာ့ ေရွာင္ဖယ္ေရွာင္ဖယ္လုပ္မေနပါနဲ႔ကြာ၊ ငါ မင္းကို အရမ္းခ်စ္တယ္၊ နားမေကာင္းတဲ့ မင့္ကို ေဆးကုေပးခ်င္တယ္၊ မျပည့္စံုတဲ့ မင့္ဘ၀ေလးကို ျပည့္စံုလာေအာင္ ငါ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တယ္၊ မင္းနဲ႔ မိသားစု ဘ၀ေလးတစ္ခု ထူေထာင္ခ်င္တယ္၊ ညညအတူအိပ္ခ်င္တယ္၊ အၾကင္နာေပးမယ္၊ နမ္းမယ္၊ မင္းကိုယ္ေလးကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ေပြ႔ဖက္ထားခ်င္တယ္၊ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းေတြ ေကၽြးခ်င္တယ္၊ အ၀တ္အစားလွလွေလးေတြ ဆင္ေပးခ်င္တယ္၊ ဒါေတြဟာ မင္းကိုခ်စ္လိုပပါပဲ၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ မင္းကို ငါ အသက္ေလာက္ခ်စ္ပါတယ္၊ တကယ္ပါ၊ မင္းကို ငါအရမ္းခ်စ္တာပါ”

ကိုယ့္ကို လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ အရူးအမူးစြဲလန္းေနျပန္ၿပီ။ ခုလို ကိုယ့္ကို အရူးအမူးစြဲလန္းခဲ့သူေတြ ဘယ္ႏွေယာက္ပင္ရွိသြားခဲ့ၿပီပါလိမ့္။ မျပည့္စံုတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ေလးကို ျပည့္စံုလာေအာင္ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တယ္ဆိုပါလား။ ဒါဆို သူဟာ သူေ႒းတစ္ေယာက္ပဲေပါ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္က နားေလးေနတယ္ဆိုတာေတာင္ သူသိေနပါလား။ ေသခ်ာေပၿပီ။ သူဟာ ကိုယ့္ရဲ့ အနီးအနားတစ္ေနရာမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သိပ္ကိုေသခ်ာေနေပၿပီ။

“မင္းကို ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲ၊ ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိပါတယ္လို႔၊ ငါ့ကိုကိုက လြဲၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူးလို႔”

မက္ေဆ့ပို႔အၿပီး ဟမ္းဆက္ေလးကို ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးတဲ့သူ။ ထိုစဥ္ မက္ေဆ့ ၀င္သံၾကားလိုက္ရသည္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူပဲျဖစ္ေနသည္။

“မင္းမွာ ခ်စ္သူရွိတာေတြ မရွိတာေတြ ငါဂရုမစိုက္ဘူး၊ ငါသိတာက မင္းကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာပဲ”

“မင္းဘယ္သူလဲ မွန္မွန္ေျပာစမ္း”

“ငါေျပာၿပီးတာေကာ၊ မင္းတို႔ရဲ့အနီးဆံုးတစ္ေနရာမွာပါလို႔၊ ၿပီးေတာ့ ငါဘယ္သူလဲဆိုတာ မင္းသိစရာမလိုပါဘူးလို႔”

“မေျပာဘူးလား”

“မေျပဘူးလား”

“မေျပာဘူးကြာ”

“ငါ့ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ေျပာျပပါေနာ္”