May 10th

Pizza boy

By laddy

 

          ကၽြန္ေတာ့ အသက္၃၀ ျပည့္ေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ ခႏၶာကိုယ္ကေတာ့ ေတာင့္ေတာင့္ တင္းတင္း နဲ႔ၾကည့္လို႔ ေကာင္းတုန္းပါပဲ။ ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က Gym ကစားျဖစ္တယ္။ အိမ္မွာလည္းရွိတယ္ေလဗ်ာ။ ရုံးပိတ္ရက္တစ္ေန႔ တုန္းကေပါ့။ထုံးစံအတုိင္း အိမ္မွာ Gym တယ္။ ကစားျပီးေတာ့ ဗုိက္ဆာလာတာနဲ႔ Freezer ထဲေမႊၾကည့္တယ္။ စားစရာဘာမွမရွိတာနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ နဲ႔ အဆင္ေျပႏုိင္မယ့္ pizza ကိုဆုိင္တစ္ဆုိင္ကေန order မွာလုိက္တယ္။ ေနာက္ ၁၅ မိနစ္အတြင္းေရမယ္တဲ့။ အဆုိးပါဘူး လူကလဲ ေခၽြးေတြနဲ႔ ဆုိေတာ့ ေရခ်ဳးိရင္းေစာင့္ေနလုိ႔ရတယ္။ ေရခ်ဳိးတာ လူကို လန္းဆန္းေနတာပဲ။ေရခ်ဳိးရင္း ကၽြန္ေတာ့ငပဲေလးကို ဆြေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ငပဲကို ျမင္ဖူးတဲ့သူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မွတ္ခ်က္ေပးၾကပါတယ္။ ၾကီးလြန္းလို႔တဲ့။ ၇ လက္မေလာက္ရွည္ျပီး လုံးပတ္ဟာ လက္မနဲ႔လက္ခလယ္ထိဖုိ႔ လက္တစ္လုံးစာေလာက္လုိေသးတယ္။  

          “ေဒါက္ေဒါက္”

အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာသြားလည္းမသိဘူး။

          “Come in”

          အသံက်ယ္က်ယ္ေလးျပဳလုိက္ေတာ့ တံခါးဖြင့္သံၾကားရတယ္။

          “Pizza လာပို႔တာခင္ဗ်။”

          “ ေအးခဏေလးေနာ္ေရခ်ဳးိေနလို႔”

          “ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္။”

          ကၽြန္ေတာ္ ျပဳံးလုိက္တယ္။ အဲဒီအျပဳံး ဟာ အဓိပၸါယ္ေတြအမ်ားၾကီးပါတယ္ဆုိပါေတာ့။ ေရခ်ဳးိဇလားထဲကေန ထြက္လုိက္ျပီး ပဝါ တစ္ထည္ကို လွမ္းယူလုိက္တယ္။ ဒီပဝါစကို ခါးမွာမပတ္ဘူး။ တစ္ကိုယ္လုံးမွာရွိတဲ့ ေရေတြကို သုတ္ရင္းနဲ႔ အျပင္ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ Pizza လာပို႔တဲ့ေကာင္ေလးက ဘယ္လုိပုံစံမ်ဳိးျဖစ္ေနမလဲမသိဘူး။

          Boy, I want to be fun with you!

          အဲဒီအေတြးနဲ႔တင္ လူဟာ turn on ျဖစ္လာတယ္။ငပဲကလည္း ခပ္ေငါက္ေငါက္ျဖစ္လာတာေပါ့။ ဧည့္ခန္းထဲေရာက္ေတာ့….

          “Oh my god!”

          ေကာင္ေလးက အရမ္းလန္႔သြားတယ္ထင္တယ္။ မွင္သက္သြားတယ္။ ပါးစပ္ကို ဟ,လုိ႔။

          “ဂလု”

တံေတြတစ္ခ်က္ျမိဳခ်လိုက္သံကို ၾကားလုိက္ရတယ္။ေကာင္ေလးက ခပ္ေခ်ာေခ်ာေလးပါပဲ။ အသက္က ၂၀ ေလာက္ထင္ပါရဲ႕။ စြပ္က်ယ္ေလးနဲ႔ ဂ်င္းပင္ပြပြေလးကို ဝတ္ထားတယ္။

          “Pizza လာပို႔တာလား။”

          ဟုတ္မွန္းသိရက္နဲ႔ တမင္ေမးလုိက္တာပါ။

          “ဟုတ္ကဲ့။”

          သူ႕မ်က္လုံးေတြက ကၽြန္ေတာ့ငပဲ ဆီကေနမခြာဘူးဆုိပါေတာ့။

          “ဘာျဖစ္တာလဲ မင္းေရွ႕မွာလူၾကီးတစ္ေယာက္ အဝတ္မပါပဲ ေနေနတာ မျမင္ဖူးဘူးလား။”

          “အင္း ဟုိ အဲဒါကေလ…………….”

          မင္းသိပ္လန္႔ေနတာလားကြာ။

          “မင္း တစ္ခုခု လုိခ်င္ေနတာလား။ ငါကူညီေပးနုိင္မယ္ထင္တယ္။”

          သူတစ္ခုခုေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္နဲ႔ သူ႔ေမးရုိးကို ဆြဲကိုင္ လုိက္ျပီး သူ႔ႏႈတ္ခမ္း ကို ဆြဲစုပ္လုိက္တယ္။ သူတစ္ခုခုကို ထိထိမိမိ ခံစားလုိက္ရတယ္ ဆုိတာ ျငင္းစရာမလုိဘူး။ သူကလည္းျပန္နမ္းတယ္။ လွ်ာေတြနဲ႔ ကလိတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုစုတ္တယ္။ သူလည္းမေခဘူးပဲ။ ကၽြန္ေတာ့လက္ေတြဟာ သူ႔ဂ်ဳိးေအာက္ကေန သူ႔ေက်ာျပင္ကို ပြတ္သတ္လုိက္ေနတယ္။ သူ႔စြပ္က်ယ္ကို ခၽြတ္ပစ္ လုိက္တယ္။ သူ႔လက္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ ငပဲေပၚမွာေပါ့။ သူ႔ေပၚပိုင္းကို ဖုံးအုပ္ထားတဲ့စြပ္က်ယ္ မရွိေတာ့ သူ႔နုိ႔သီး နီနီေလးေတြကို လွ်ာနဲ႔ကလိလုိက္တယ္။

          “Ho oh”

          ျပင္းျပတဲ့ အသက္ရွဴသံနဲ႔ ေရာေႏွာျပီး မိန္ေမာ ညည္းတြားသံေတြက သည္းလာတယ္။ျပီးေတာ့ သူ႔ဗုိက္သား ေတြကိုလွ်ာနဲ႔ အျပားလိုက္ၾကီး သပ္ခ်လုိက္ရင္း ဒူးေထာက္ထုိင္လုိက္တယ္။ ေဘာင္းဘီၾကယ္သီးနဲ႔ ဇစ္ကို ျဖဳတ္လိုက္ ေတာ့……………

          “Woo”

          ထင္ထားတာထက္ပိုျပီး ရွည္ျပီး တုတ္မာေနတဲ့ အသားေခ်ာင္းၾကီး တစ္ေခ်ာင္းက ပါးျပင္ကို ပုတ္မိတယ္။ အရည္ၾကည္ေလးေတြကလည္း အုိင္လို႔။ ေငါက္ခနဲ ေငါက္ခနဲ ျဖစ္သြားတာက လူကို ညိွဳ႕ငင္ေနသလုိပဲ။ ပါးစပ္ေပါက္ကို အက်ယ္ဆုံးျဖစ္ေအာင္ဟလုိက္ျပီး သူ႔ငပဲေလးကိုအာေခါင္ထိေအာင္ ထုိးခ်လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပါးစပ္ေပါက္ကို ျပန္ပိတ္ျပီး အျပင္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ဆြဲထုတ္လုိက္တယ္။

          “Aaa…………”

          မပီသတဲ့ ေအာ္ညည္းသံေတြက အသက္ရွဴသံေတြနဲ႔ ေရာေထြးေနတယ္။ သူ႔ငပဲကို ညင္ညင္သာသာေလး စုပ္ေနတာကေန တျဖည္းျဖည္း အရွိန္ကို ျမွင္႔လုိကတယ္။ သူ႔ခါးကိုလည္းေကာ့ေကာ့ျပီး ေရွ႕တုိးေနာက္ဆုတ္ လုပ္ေန လုိက္ေသးတယ္။ ရွီး….. အား……..အုိး ဆုိတဲ့အသံေတြက ပိုျပီးက်ယ္လာတယ္။ ခပ္ၾကာၾကာေလး blowjob လုပ္ျပီး ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မတ္တတ္ရပ္လုိက္တယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းကို အားရပါးရျပန္စုပ္ျပီး သူ႔ပုခုံးႏွစ္ဖက္ကို မသိမသာ ဖိခ်လိုက္ တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ ဒူးေတြက သိသိသာသာ ေကြးက်သြားတယ္။ အနမ္းေတြဟာ လည္ပင္း၊ ရင္အုံး၊ ဗုိက္သား တစ္ျဖည္းျဖည္း ဆငး္က်သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ သူကကၽြန္ေတာ့ ဆီးခုံေပၚက အေမႊးခပ္ရႈပ္ရႈပ္ေတြေပၚ ေမးနဲ႔တြန္းထိုး ကစားေန လုိက္ေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ သူကၽြန္ေတာ့ကို blowjob ေကာင္းေကာင္းျပန္လုပ္ေပးတယ္။ သူဟာေတာ္ ေတာ္ေလးကို ကၽြမ္းက်င္တယ္။ ဒစ္ေခါင္းေလးကိုလွ်ာနဲ႔ ဝိုက္ျပီးကစားတယ္။ ထိပ္ကိုငုံထားျပီး အရင္းပိုင္းကို လက္နဲ႔    - ြင္းထုေပးတယ္။ ဥေလးေတြကို ငုံစုပ္ေပးတယ္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ blowjob ေကာင္းေကာင္း လုပ္ေပး တယ္။ ၾကာလာေတာ့ တံေတြးေတြေတာင္သီးလုိ႔။

          Blowjob လုပ္တာေတာ္ျပီဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္နားလည္လုိက္တယ္။ ဒါဆုိေနာက္တစ္ဆင့္က Rim job ေပါ့။ သူ႔ကို ထုိင္ခုန္ေပၚမွာ ေလးဖက္ကုန္းေစလုိက္တယ္။ သူ႔တင္ပါး ေဖြးေဖြး ေလးၾကားမွာ ဝွက္ထားတဲ့ ခေရပြင့္ေလး ကို နမ္းခ်လို္က္တယ္။ လွ်ာနဲ႔ကလိေပးတယ္။ က်ယ္ေလာင္တဲ့ ညည္းသံေတြက အခန္းထဲမွာ ျပန္႔ႏွံေနတယ္။ အတန္ၾကာေအာင္ Rim job လုပ္ေပးလုိက္ေတာ့ စုိစြတ္ေနတဲ့ ခေရပြင့္ေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့ငပဲကို လက္ခံဖုိ႔အသင့္ျဖစ္ သြားတယ္။ ညာလက္ကေန သူ႔ခါးကိုကိုင္လုိက္ျပီး ဘယ္လက္နဲ႔ ေတ့ေပးလုိက္တယ္။ ခေရပြင့္ေလးန႔ဲ ကၽြန္ေတာ့ငပဲ ၾကီးကိုေပါ့။ ညင္သာတဲ့တုိးဝင္မႈတစ္ခုပါ။ ဒါဟာနာက်င္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ညည္းညဴသံေတြဟာ နာက်င္မႈေတြကိုျပေနသလားပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ ေနာက္ေတာ့ သူသာယာသြားပါတယ္။ သူေက်နပ္တယ္ ထင္တယ္။ ေအာ္ညည္းသံေတြဟာ ခ်ဳိသာေနတယ္။ အရွိန္ရလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ခါးကိုေရွ႕တုိးေနာက္ညင္နဲ႔ လႈပ္ရွား မႈေတြ ဆက္တုိက္ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ တင္းက်ပ္တဲ့ က်င္းဝတစ္ခုကို ထုိးသြင္းလုိ႔ခံစားရတဲ့ အရသာ(feeling) ကလည္း အဆုံးစြန္ေသာ သာယာမႈေတြပါပဲ။

          “ကိုယ့္အေပၚတက္ထုိင္မလား”

          ေမာပန္းမႈေတြနဲ႔ေရာေထြးေနတဲ႔စကားလုံးေတြကို သူေကာင္းေကာင္းၾကားတယ္။

          “ဟုတ္ကဲ့” တဲ့။ ရုိက်ဳးိမႈေတြ ပါဝင္ေနတဲ့ေလသံကလည္း ေမာဟုိက္ေနတာပါပဲ။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ပက္လက္လွဲခ်လိုက္တယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့ကို ေက်ာခုိင္းျပီး ငပဲတည့္တည့္ ထုိင္ခ်လုိက္တယ္။ လမ္းေၾကာင္းရွိေပမယ့္ က်ပ္လြန္းတဲ့ က်င္းငယ္ေလးမို႔လုိ႔ ခံစားမႈဟာ ျပင္းထန္လွပါတယ္။ သူကေပၚကေန ေဆာင့္ခ်က္ေတြ ဖန္တီးေပး ေနသလုိ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း  ေအာက္ကေန ပင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ ႏွစ္ဦးသားစလုံးရဲ႕ ပါးစပ္ေတြဟာ ညည္းညဴသံ ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္။ သူ႔ရင္ဘက္ကို ကၽြန္ေတာ္လွမ္းဆြဲလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တ နွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ထပ္တည္းက်ေနတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ညာဘက္ကို ေစာင္းလုိက္တယ္။ ငပဲဟာ အျပင္ကို ျပဳတ္ထြက္လာတယ္။ သူ႔ဘယ္ဘက္ေပါင္ကိုေျမာက္ျပီး  သူ႔ခေရဝဆီကို ကၽြန္ေတာ့ငပဲ သိပ္ထည့္လုိက္ တယ္။ ဒီ position ကလည္း မတူညီတဲ့အရသာတစ္မ်ဳိးကို ခံစားေစတယ္ေလ။ သူ႕ငပဲကို သူကိုင္ေနရင္း သူမထိန္းႏုိင္ ေတာ့ဘူး။

          “Oh…………. Hoo”

          သူ ျပီးသြားျပီထင္တယ္။ အင္းဟုတ္တယ္ သူ႔ကိုယ္တြင္းျဖစ္ရည္ေတြက ေကာ္ေဇာ္ေပၚမွာ ပြလုိ႔။ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္တြင္းျဖစ္ေရေတြကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္လည္းျပီးခ်င္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းငပဲကိုထုတ္ျပီး သူ႔ေပါင္ၾကားမွာ ပန္းခ်လုိက္တယ္။ သူေနာက္ျပန္လွည့္ရင္းကၽြန္ေတာ့ႏႈတ္ခမ္းကို လွမ္းျပီနမ္းဖို႔ၾကိဳးစားေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းကိုေရွ႕တုိးေပးလုိက္ပါတယ္ေလ။ လက္ေတြကေတာ့ ကို္ယ့္ငပဲေပၚစီမွာေပါ့ဗ်ာ။

သူ႕နားကိုကပ္ျပီးေမးၾကည့္လုိက္တယ္။

          “Isn’t it good?”

          “No, I lose my order.” ဆုိျပီး အဝတ္အစားေတာင္ ေသသပ္ေအာင္မဝတ္ပဲ (အဝတ္အစားေတြကို ေကာက္ျပီး) ထြက္ေျပးသြားတယ္။

          သူၾကားမယ္ ဆုိတာ မေသခ်ာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။

          “ေနာက္တစ္ေခါက္ေအာ္ဒါမွာရင္လည္း မင္းပဲလာပို႔ေပးေနာ္”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဝန္ခံခ်က္။ အင္တာနက္ထဲမွ pizza boy ဇာတ္လမ္းတုိေလးကို ေရးသားသည္။

အမွာစာ။ ေနာက္ထပ္ ဇာတ္လမ္းေတြတင္တဲ့ အခါမွာ link ေတြကိုလည္း တစ္ခါတည္းတင္ႏုိင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါမယ္။ အားေပးဖတ္ရႈသူတုိင္းအတြက္ အခ်ိန္ေပးဖတ္ရႈေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒိထပ္ပိုျပီးၾကိဳးစားပါမယ္။  Sex stories ေတြသာမက love stories ေတြကိုလည္း ေရးသားထားပါတယ္။ တင္ႏုိင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါမယ္။

May 29th

သတိ.... သတိ... ဆိုတာ

By Dezin
တစ္ခါက ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးဟာ ပန္းျခံထဲ ေျခစၾကၤာျဖန္႔ေနတုန္း လွပတဲ့
ေျမြေလးတစ္ေကာင္ စည္းရိုးနားက ဆူးခက္ေတြၾကားမွာ ျငိေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
ေျမြငယ္ကို ဘုရင္က ကယ္တင္လိုက္တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ ဘုရင္ၾကီး ပန္းျခံထဲ လွည့္လည္ေနတုန္း အ၀တ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္
၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။

"အသင္ဟာ ဘယ္သူလဲ..? ဘယ္နည္းနဲ႔ နန္းေတာ္ထဲ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာသလဲ"

"မထိတ္လန္႔ပါနဲ႔ အရွင္။ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိးက နဂါးမင္းပါ။ ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔အတြက္
ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္"

"ဘာေက်းဇူးမ်ားလဲ"

"မေန႔က ကြ်န္ေတာ့္မ်ဳိး သမီးေလး အရွင္ပန္းျခံထဲက ပန္းမ်ားကို႐ႈစားရင္း
စည္းရိုးမွာ ျငိေနခဲ့တယ္။ အရွင္ကယ္တင္ခဲ့လို႔ သမီးေတာ္ေလး
ေနေလာင္ျခင္းမွာ လႊတ္ကင္းခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ပါတယ္။
အရွင္လိုရာေျပာပါ။ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး ကူညီဖို႔အသင့္ပါ"

"အင္း...နန္းေတာ္မွာ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ အမ်ားအျပားရွိတယ္။ ဘာမွလိုေလေသး
မရွိဘူးဆိုေပမဲ့ သတၱ၀ါတို႔ရဲ႔ ဘာသာစကားကို အကြ်ႏု္ပ္တတ္ခ်င္တယ္။
အကြ်ႏု္ပ္က ေက်းငွက္တိရိစာၦန္ေတြကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တယ္။ ဒါေပမဲ့
သူတို႔ဘာေတြေျပာေနမွန္း နားမလည္ခဲ့ဘူး"

"ဒါ မခက္ခဲပါဘူး အရွင္။ သူတုိ႔ရဲ႔ စကားကို နားလည္ခ်င္ရင္ ဒီေန႔ကစျပီး
သူတို႔ရဲ႔အသားကို မစားပါနဲ႔။ သူ႔အသားကိုစားျပီး သူ႔စကားကို
နားလည္တာမ်ဳိးက မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ သက္သတ္လြတ္စားျပီး ခုႏွစ္ရက္အတြင္း
သူတို႔စကားကို အရွင္နားလည္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကိစၥကို
အရွင္လွ်ဳိ႔၀ွက္ထားရမယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က သိသြားရင္
အစြမ္းျပယ္သြားလိမ့္မယ္"

နဂါးမင္းက ေျပာေျပာဆိုဆို ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဘုရင္ၾကီးက
နဂါးမင္းေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္နာခဲ့တယ္။ ခုႏွစ္ရက္ေရာက္ေတာ့ ဘုရင္ၾကီး
စားပဲြေတာ္ခံေနတုန္း ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ အသံကိုၾကားလုိက္တယ္။

ပိုးဖလံတစ္ေကာင္က "ေတာ္... ဟိုၾကမ္းျပင္မွာက်ေနတဲ့ ထမင္းေစ့ကို
သြားေကာက္ပါလား" လို႔ေျပာေတာ့ ေနာက္ပိုးဖလံတစ္ေကာင္က
"စားခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္သြားေကာက္ပါလား"

"က်ဳပ္မပ်ံႏိုင္လို႔ ေတာ့္ကို ေကာက္ခိုင္းတာေပါ့။ အစကေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္ဆို
ခုေတာ့ ထမင္းတစ္ေစ့ သြားေကာက္ဖို႔ ေတာင္ ေတာ္မလုပ္ႏို္င္ေတာ့ဘူးလား"

"အစားပဲရွိျပီ အလုပ္မရွိလို႔ ၀ေနတာေပါ့။ ၀ိတ္ေလွ်ာ့ပါဆုိေတာ့ မေလွ်ာ့ဘူး။
ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရားေရွ႕မွာ က်ဳပ္ကို ထမင္း သြားေကာက္ခိုင္းတာ
ေသခိုင္းတာနဲ႔အတူတူပဲ။ ဘာလဲ မင္းေနာက္မီးလင္းေနလို႔ ငါ့ကို
ေသေၾကာင္းၾကံတာလား"

ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ အခ်ီအခ်ေျပာေနတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက
မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ရယ္မိေတာ့တယ္။ ရုတ္တရက္ ထရယ္တဲ့ ဘုရင္ကို မိဖုရားက
ဘာေၾကာင့္ရယ္တာလဲ ေမးေတာ့ ဘုရင္က ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း လက္ကာျပတယ္။

ထမင္းစားျပီး မိဖုရားနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနတုန္း အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက
အိမ္ေျမႇာင္ႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ စကားေျပာသံကို ဘုရင္က ၾကားလိုက္မိျပန္တယ္။

"ေဘးဖယ္ ရွင္မေရ.."

"ဒီေလာက္ညဥ့္နက္ေနျပီ ရွင္ဘယ္သြားမလို႔လဲ။ ေဘးအိမ္က မုဆိုးမဆီ သြားမလို႔လား"

"ဟာ.. ဒီမိန္းမ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ။ ေဘးအိမ္ကနဲ႔ ငါ ဘာမွမပတ္သက္ဘူး။
လူတကာကို မစြပ္စဲြနဲ႔"

"ေအာ္... ေက်းဇူးကန္းရဲ႔.. ရွင္က သူ႔ကို ကာဆီးကာဆီး လုပ္တာလား။
ေန႔တိုင္းပဲ အဲဒီမိန္းမေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ စကားမ်ားရတယ္။ မပတ္သက္ရင္
ဘာျဖစ္လို႔ ခဏခဏ သြားေနရတာလဲ"

"ငါ ေဘးအိမ္ကို သြားတာမဟုတ္ဘူး။ မင္း ပူညံပူညံလုပ္လြန္းလို႔ နားေအးပါးေအး
အျပင္ထြက္ေရွာင္မလို႔.. ဖယ္စမ္းပါ"

"မဖယ္ႏိုင္ဘူး ရွင္ေရ... အစကေတာ့ ကြ်န္မကို မခဲြမခြါဘဲတစ္သက္လံုးခ်စ္မယ္ဆို။
အခုယူတာ တစ္လေတာင္ မရွိေသးဘူး။ ရွင္က က်ဳပ္ကိုခြါခ်င္ျပီလား"

အိမ္ေျမႇာင္ႏွစ္ေကာင္ လံုးရင္းဆန္ရင္း ေခါင္မိုးေပၚက ျပဳတ္က်လာျပီး
အျမီးေတြ ျပတ္ကုန္တယ္။ "ေတာက္.. ဒီတစ္လ အျမီးျပတ္တာ သံုးခါရွိျပီကြ"
ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့ အသံကိုၾကားေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ
ရယ္မိျပန္တယ္။ မိဖုရားက ေမးေတာ့ ဘုရင္က ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း လက္ကာျပျပန္တယ္။

အဲဒီေန႔ကစျပီး ဘုရင္ဟာ ရုတ္တရက္ ထထရယ္ေနတတ္တယ္။ ၾကံဳရဖန္မ်ားလာေတာ့
မိဖုရားက "ဘုရင္ၾကီး တစ္ခုခုကို လွ်ဳိ႔၀ွက္ထားပံုရတယ္။ ငါ့အသက္နဲ႔
မျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ရင္ သူေျပာျပမွာ မဟုတ္ဘူး" ဆိုျပီး ဘုရင္ၾကီးရယ္တဲ့
အေၾကာင္းရင္းကို မေျပာျပရင္ ကိုယ့္ကိုအဆံုးစီရင္မယ္လို႔ မိဖုရားက
ျခိမ္းေျခာက္ေတာ့တယ္။

ဘုရင္ၾကီးက လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ကို မေျပာျပခ်င္ေတာ့ "ခဏေနအုန္း..
က်ဳပ္အျပင္ထြက္ျပီး စိတ္အပန္း ေျဖလိုက္အုန္းမယ္။ ျပန္လာရင္ ေျပာျပမယ္"
ဆိုျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။ နန္းေတာ္ရဲ႔ တစ္ေနရာ ဆိတ္ျခံကိုေတြ႔ေတာ့
ဆိတ္ႏွစ္ေကာင္ စကားေျပာေနတာကို ဘုရင္ၾကီးက ၾကားမိတယ္။

"ကြ်န္မမွာ ကိုယ္ေလးလက္၀န္နဲ႔ ကြ်န္မကို ခ်ီပိုးစမ္းပါ"

"လမ္းေလွ်ာက္ေနရက္ အေကာင္းၾကီးကေန က်ဳပ္ကုိ ဘာလို႔ပိုးခိုင္းရတာလဲ"

"ရွင္မပိုးရင္ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ သတ္ေသလိုက္မွာေနာ္"

"ေရာ္... ဘယ္ႏွယ့္ အဲဒီလို တံုးအတဲ့အေတြးရွိရတာလဲ ရွင္မရယ္။ အဲဒီစကား
ဘယ္က သင္ခဲ့တာလဲ ေျပာစမ္း"

"ခုနားက ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရား ေျပာေနတာကို ၾကားလိုက္လို႔ပါ။ မိဖုရားက
ကိုယ့္ကိုယ္ သတ္ေသ မယ္ဆိုျပီး ေတာင္းဆိုတာကို ဘုရင္က ခ်က္ခ်င္းပဲ
လိုက္ေလွ်ာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္သတ္ေသ တယ္ဆိုတာ လက္နက္ေကာင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ရွင္ ကြ်န္မကို အရင္ကလို ခ်စ္ေသးလား...? မခ်စ္ဘူးလားလို႔
စမ္းၾကည့္တာ"

"ဟား...ဟား.. မင္း အရမ္းတံုးအတာပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္တယ္ဆိုတာ
ကမာၻေပၚမွာရွိသမွ် အျပဳအမႈထဲက ရယ္စရာအေကာင္းဆံုးနဲ႔ အတံုးဆံုး။
သတၱ၀ါေတြထဲမွာ လူေတြကလဲြရင္ ဘယ္သတၱ၀ါကမွ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္တဲ့လမ္း
မေရြးဘူး။ သတၱ၀ါတိုင္းက ကိုယ့္အသက္ကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။ ကိုယ့္အသိနဲ႔
ကိုယ္အသက္ရွင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္တာကို တစ္ျခားလူက ၾကားခံျပီး
လာေသေပးလို႔မရဘူး။ လူေတြလို ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္ခ်င္သလား..?
ကိုယ့္ကိုယ္ ဆိတ္ပီသေအာင္ က်င့္ၾကံမလား..? ၾကိဳက္ရာလမ္းကို ေရြးေပးေတာ့"

ဆိတ္ဖို ေျပာစကားကို နားေထာင္ျပီး ဆိတ္မ ျငိမ္ကုတ္သြားတယ္။ ဘုရင္က
သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားကိုနားေထာင္ျပီး "ငါဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ အရွင္သခင္ဘုရင္လို႔သာ
ေျပာတယ္။ ငါ့ရဲ႔ အသိဥာဏ္က ဆိတ္တစ္ေကာင္ရဲ႔ အသိဥာဏ္ေလာက္ ေတာင္
မရွိပါလား" လို႔ ေတြးမိျပီး မိဖုရားကို ေျပာျပဖို႔ နန္းေတာ္ထဲ ျပန္ခဲ့တယ္။

မိဖုရားကိုေတြ႔ေတာ့ ဘုရင္က"ႏွမေတာ္နဲ႔ အတူေနခ်ိန္
ေမာင္ေတာ္အျမဲရယ္ျဖစ္တာက ဟိုးအရင္က ႏွမေတာ္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပါးခဲ့တဲ့
အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေအာက္ေမ့ သတိရမိလို႔ပါ။ စားေသာက္ေနခ်ိန္မွာလဲ သတိရတယ္။
အပန္းေျဖခ်ိန္မွာလဲ သတိရတယ္။ အစဥ္အျမဲ သတိရေနလို႔ပါပဲ ႏွမေတာ္"

"ဒါဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ အစကတည္းက မေျပာတာလဲ"

"စိတ္ထဲမွာ ထားျပီး တေျမ့ေျမ့နဲ႔ ေအာက္ေမ့ေနရတာက ပိုခ်ဳိျမိန္တယ္ေလ
ႏွမေတာ္။ အေမႊးရနံ႔ေတြ ထည့္ထားတဲ့ ပုလင္းတစ္လံုးလိုေပါ့။
အဖံုးဖြင့္လိုက္ရင္ ရနံ႔ေတြျပန္႔လႊင့္ကုန္တယ္"

ဘုရင္ရဲ႔ နား၀င္ခ်ဳိတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ မိဖုရားက ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရတယ္။
ဘုရင္က ရုတ္တရက္ ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ စကားကို ၾကားလိုက္မိတယ္။

"လူေတြရဲ႔ စကားခ်ဳိခ်ဳိ ေျပာတတ္တဲ့ အက်င့္ကို အတုယူထားစမ္းပါ"

"ရွင္လဲကြ်န္မကို အဲဒီလို စကားမ်ဳိးေျပာရင္ ရွင့္ကိုကြ်န္မ ရန္မရွာေတာ့ဘူး"

ဘုရင္ၾကီး ရယ္လိုက္မိျပန္တယ္။



Mar 5th

ခ်စ္ေသာ ေရရွီ

By PRINCE TAKASHI SARKO

ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ဘဝက အခ်စ္နဲ႕လမ္းခြဲျပီးေတာ့ အရာရာဟာ ျငိမ္သက္သြားတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ အရမ္းေအးစက္သြားတယ္ အရင္ကထက္စာရင္ပိုျပီး ေတြးေခၚတတ္လာတယ္။

ျပီးေတာ့ လိုအပ္မယ္ဆိုရင္လည္း အရမ္းကိုရက္စက္တတ္လာတယ္။

 

ကြၽန္ေတာ္ကို ဒီေန႕ ေမာင္ေရရွီ လာေတြ႕တယ္။

အကို ကြၽန္ေတာ္ ဩဇီသြားဖို႕အတြက္ ေဆးေအာင္တယ္တဲ့။

ကြၽန္ေတာ္လည္း ေရလည္ကို စိတ္ေလသြားတယ္။

အဲ့ဒါနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ရုံးခန္းထဲဝင္ျပီး အရာရွိကို ေဆြးေႏြးရတာေပါ့။

ေမာင္ေရရွီရဲ့က်န္းမာေရးနဲ႕ဆိုရင္ ဩဇီ ရာသီဥတုနဲ႕ေရာ စစ္တပ္ရဲ့ ထရိန္နင္ေတြနဲ႕ပါ လုံးဝအဆင္မေျပႏိႈင္ပါဘူး။

အဲ့ဒါနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ့ ထုံးစံအတိုင္း အစည္းအေဝးေခၚျပန္ေရာ ။ ဘယ္သူက သူ႕ကိုယ္စားသြားေပးႏိႈင္မလည္းလို႕။

 အားလုံးဟာ ျငိမ္သက္လို႕ေနပါတယ္။  ကြၽန္ေတာ္ နားလည္သြားတယ္ ဘယ္သူမွေတာ့ အနစ္နာမခံလိုဘူးေလ။

ကြၽန္ေတာ္ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေတြ မ်ားသြားတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ျပတ္သားစြာပဲဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ညီေလး မင္းအစား အကိုသြားေပးမယ္လို႕။ သူေပ်ာ္သြားတယ္။ ေလဆိပ္ကိုလိုက္ပို႕ေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္လိုငိုတယ္။

 

     အျဖစ္အပ်က္ကေလးရဲ့အစက အဲ့ဒီေန႕က ကြၽန္ေတာ္  တာကာအလုပ္ကအျပန္ေနာက္ၾကပါတယ္။ အိမ္က အလုပ္နဲ႕နဲနဲလွမ္းေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္အနဲဆုံးကတစ္ဆယ္နာခြဲေလာက္႐ိႈေနပါျပီ။ အဲ့ဒီေန႕က မိုးကလည္းတေနကုန္ရြာျပီး

တိတ္ခါစေလး ကိုယ္ကလည္း MRT station ကေန BUSကိုေျပာင္းမစီးပဲအင္မတန္ကဗ်ာဆန္ကာ မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြၾကားမွာ အိမ္ကိုလမ္းေလွ်ာက္ျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္နဲ႕က သိပ္မေဝးတာေၾကာင့္လည္းပါပါတယ္။

 

   တလမ္းလုံးအေတြးေတြကဟိုေရာက္ဒီေရာက္ေပါ့။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အေရွ႕က BUS STOP (ကားမွတ္တိုင္) မွာ ခပ္ထြားထြားမေလး ေလးေယာက္ေလာက္က တရုပ္ကေလးတဦးဆီက ပိုက္ဆံကို အတင္းၾကပ္ေတာင္းေနတာ ကိုေတြ႕ပါတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္   ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးဟာ စင္ကာပူမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထမရွိပါဘူး။ ေကာင္ေလးက  ေခါင္းကုတ္ျပီးအခက္ေတြ႕ေနပုံရပါတယ္။   ကိုယ္ဆိုတာကလည္း အေရွ႕မွာအျမင္မေတာ္တာရွိရင္ ကိုယ္နဲ႕ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ဝင္ပါလိုက္ရမွ အဲ့ဒါနဲ႕ ကိုယ္လည္းသူတို႕ဆီကို ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့မွ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလည္းဆိုျပီး ေမးလိုက္တယ္...

  အဲ့ဒီေကာင္ေတြဟာလည္း ဇရွိတဲ့ပုံပဲ  ဝင္မရွည္ပါနဲ႕ဆိုျပီး လူကိုရင္ဘတ္ကေနတြန္းထုတ္တယ္ေလ ကိုယ္ဆိုတာလည္း ဂန္းစတားတစ္ပိုင္းဆိုေတာ့  လာတြန္းတဲ့ေကာင္ရဲ့လက္ကိုဆြဲလိမ္ျပီး   ေစာက္ခြက္ကိုဆြဲ႐ိုက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ၾကည့္ေနတဲ့မေလးေကာင္ ႏွစ္ေကာင္ကဝင္ထိုးေရာ။ ကိုယ္လည္းျပန္ကစ္သူလည္းကစ္ေပါ့။  အလုပ္ကအျပန္ ဆိုေတာ့ေလ စတိုင္ပင္အက်ပ္နဲ႕႐ႉးဖိနပ္နဲ႕ဆိုေတာ့ လုံးဝဖိုက္ရတာအဆင္မေျပပါဘူး။ အစကေတာ့ ငါ့အဝတ္အစား အေကာင္းစားေတြႏွေျမာလိုက္တာဆိုျပီး ေရွာင္ရုံေလးပါပဲ။ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္က ိုႏွစ္ခ်က္ သံုးခ်က္လည္းထိေရာ စိတ္တိုလာေတာ့ အပီအျပင္ကိုျပန္ဖိုက္တာေပါ့။  ပိုးစိုးပက္စက္ကို အတြယ္ခံရပါတယ္။ ကိုယ္ကစူပါမင္းမွမဟုတ္တာပဲေလ။ ကိုယ္ကလည္းအပီကိုျပန္ကစ္ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ဖိုက္တယ္ကြၽမ္းကြၽမ္းေပါ့ေနာ့ ေလးေယာက္တစ္ေယာက္ဆိုရင္ အနာျခည္းပဲ။စတိုင္ပင္လည္း ကြဲသြားေတာ့ မထူးဘူးကြာဆိုျပီး လက္ေတာ့ထည့္ထားတဲ့အိပ္နဲ႕ နီးရာတစ္ေကာင္ရဲ့ ေစာက္ခြက္ကို ေျပး႐ိုက္လိုက္တယ္ ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီေကာင္ကိုဆြဲျပီး ေဘးကဆိုင္းဘုတ္နဲ႕ေခါင္းနဲ႕ဆြဲတိုက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ရန္ျဖစ္တဲ့ေနရာမွာ နည္းရွိပါတယ္ ။ အဖြဲ႕အရမ္းမ်ားရင္ တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ဦးစားေပးျပီး ဖိုက္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ BUSကားေရာက္လာေတာ့မ ွအဲ့ဒီေကာင္ေတြကလူေတြဆင္းလာလို႕ထြက္ေျပးသြားပါတယ္။ လူေတြကလည္း အုံလာပါတယ္။ ဘာျဖစ္တာလည္း ဘာျဖစ္တာလည္း ေပါ့။ ကိုယ္လည္း လူကစုတ္ျပတ္သတ္ေနေတာ့ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ဒီအတိုင္းထြက္လာခဲ့တယ္။

 

 အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဟိုတရုတ္ကေလးကအေနာက္ကေန ေျပးလိုက္လာပါတယ္။

sirခင္ဗ်ားဘာျဖစ္သြားေသးလည္းတဲ့ ။(sir ဟုဆိုရာတြင္ ရာထူးကိုမဆိုလို ေလးစားသမႉ႕ျဖင့္ေခၚဆိုျခင္းျဖစ္သည္။)

ကိုယ္လည္း မ်က္လုံးတဖက္ကဖြင့္လို႕ မရေတာ့တ ဲ့ၾကားကေန အဲ့ဒီကေလးကိုရယ္ျပီး လက္ကာျပလိုက္ပါတယ္။

ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေပါ့။ျပီးေတာ့ ဆက္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီခ်ာတိတ္ကလည္း အေနာက္ကထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္လာပါတယ္။ ကိုယ္လည္း တကိုယ္လုံးကနာက်င္ကိုက္ခဲေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရပ္ျပီးသူ႕ကိုေျပာလိုက္တယ္ 

"စိတ္မပူပါနဲ႕။အခု ဟိုေကာင္ေတြလည္း ထြက္ေျပးသြားပါျပီ။မေၾကာက္နဲ႕ သြားမဲ့လမ္းကို သြားပါလို႕ေျပာလိုက္တယ္။ "ခ်ာတိတ္က ေခါင္းကုတ္ျပီး က်ေနာ့ကိုၾကည့္တယ္။ ကိုယ္လည္းဘာမွဆက္မေျပာပဲနဲ႕ လမ္းကိုဆက္ေလွ်ာက္လာျပန္ေရာ။ ဒီလိုနဲ႕ ကိုယ္ကရပ္ျပီး အေနာက္ကေန

ေလွ်ာက္မလိုက္ဘဲ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ဖို႕ေျပာလိုက္ အဲ့ဒီေကာင္ေလးကလည္း ေခါင္းကုတ္ျပီး ကိုယ့္ကိုၾကည့္ ျပီးေတာ့ အေနာက္ကေန လိုက္လာျပန္ေရာ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႕ ကိုယ္တို႕တိုက္ေရွ႕ ဓတ္ေလွကား အထဲထိကိုလိုက္ဝင္လာပါတယ္။ ကိုယ္လည္း အင္မတန္စိတ္အေႏွာက္အရွက္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ကိုယ္ေနတဲ့အထပ္လည္းေရာက္ေရာ သူပါလိုက္ထြက္ပါတယ္။ ကိုယ္လည္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ သူ႕ကိုလက္ပိုက္ျပီးၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သူက ကိုယ့္ကို ိုအူေၾကာင္ေၾကာင္ေလးျဖင့္ၾကည့္ျပီး ေခါင္းကုတ္ရင္း က်ေနာ္ကဒီဘက္အခန္းမွာေနတာပါလို႕ဆိုျပီး ကိုယ္နဲ႕ေဘးခ်င္းကပ္အခန္းကို လက္ညိႈးထိုးျပလိုက္ပါတယ္။

သူတို႕က လူသစ္ေတြပါတဲ့ အဲ့ဒီေတာ့မွကိုယ္လည္း အျဖစ္မွန္ကိုသိျပီး ရယ္လိုက္မိေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီခ်ာတိတ္ကလည္း ရယ္

ကိုယ္လည္းရယ္ေပါ့။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အင္မတန္မွအရယ္သန္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ျဖစ္ပ်က္တဲ့ပုံကလည္း ရယ္စရာၾကီးကိုစတိုင္ပင္အက်ပ္က ေပါင္ရင္းအထိျပဲေနျပီ။ ရွပ္ကလည္း ရင္ဘတ္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႕။ လူကညစ္ပတ္ေပတူးလို႕။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ပုံေပါက္ေနပါတယ္။ ကဲ ရယ္လည္းရယ္ျပီးေရာ အဲ့ဒီေကာင္ေလးကိုႏႈတ္ဆက္ျပီး

ကိုယ္လည္းအခန္းထဲဝင္ခါနီး အဲ့ဒီေကာင္ေလးက သူ႕နာမည္ ေရရွီ ပါလို႕လွမ္းမိတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဟုတ္ပါျပီေပါ့ဆိုျပီး နာမည္ျပန္ေျပာျပီးမိတ္ဆက္လိုက္တယ္။ အိမ္ထဲလည္း ေရာက္ေရာ မားသားၾကီးက လူကိုျမင္တာနဲ႕ ေအးေအးေဆေဆးပဲ မင္းသူမ်ားျပသနာထဲဝင္႐ႈပ္ျပန္ျပီလား တာကာရွီတဲ့။ မွန္လိုက္တဲ့ မားသားၾကီး။ သူ႕ကိုဘယ္တုန္းကမွလိမ္လို႕မရဘူး။( အင္း မားသားၾကီးအေၾကာင္းကိုလည္း ေနာက္မွ စာမူတစ္ပုတ္အျဖစ္ေရးပါအံုးမည္။)

အဲ့ဒါနဲ႕ ေရေႏြးနဲ႕ေရခ်ိဳးျပီး ေဆးေသာက္အိပ္လိုက္တာေပါ့။မိုးလင္းေရာ လူကကိုက္ခဲေနပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႕ ေဆးခန္းသြားျပီး ေဆးခြင့္ယူလိုက္ပါတယ္။

 

 

 ဲညေနလည္းေရာက္ေရာ ဘတ္စကတ္ေဘာ ကစားဦးမည္ ဆိုျပီး အဝတ္လည္းျပီး အိမ္ကထြက္လာပါတယ္ ။ ။အဲ့ဒီမွာ ေရရွီနဲ႕ေတြ႕ျပန္ေရာ။

 

"ဟိတ္BOY မင္းဘာလုပ္ေနလည္းေပါ့ "ေမးလိုက္ပါတယ္။

 

သူက"က်ေနာ္ေက်ာင္းအားကစားပြဲအတြက္ ဘတ္စကတ္ေဘာေလ့က်င့္ေနတာ"တဲ့။

 

 ဟုတ္ျပီ ဒါဆိုမင္းကိုယ္နဲ႕အတူလိုက္ျပီး ကစားၾကည့္ဆိုျပီးေျပာလိုက္တယ္။

 

ကစားေတာ့ကိုယ္ကလည္း ကိုယ့္အရွိန္နဲ႕ကိုယ္ေျပးတာအဲ့ဒီေကာင္ေလးကျပတ္က်န္ခဲ့ျပန္ေရာ။အလြန္ကိုစိတ္ပိန္သြားပါတယ္။ သူ႕ပုံစံနဲ႕ဘယ္လို ေက်ာင္းျပိဳင္ပြဲမွာ ကစားမလည္းေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕အဲ့ဒီ အလုပ္အားတဲ့ရက္ေတြမွာ အ႐ႈပ္ထုပ္ကေလး ေရရွီနဲ႕ မွန္မွန္ ဘတ္စကတ္ေဘာကစားျဖစ္ပါတယ္။ သူက အသက္တစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္သာေျပာတာ ကိုယ့္ထက္အရပ္ရွည္ပါတယ္။

  တခါတခါ သူဗိုက္ဆာရင္ အားမနာတန္းမုန္႕လိုက္ေႂကြးခိုင္းတတ္သူ။ သူ႕မွာ မုန္႕ဖိုးရွိရင္လည္း လူကိုအတင္း ဂိမ္းကစားကြင္းကိုေခၚတတ္သူ တခါတေလ သူနဲ႕စကားေျပာေနလို႕ ဖုန္းလာလို႕ကိုယ္ကထျပီး ဖုန္းေျပာရင္ စိတ္တိုျပီး ဖုန္းကိုအတင္းလုသူ ဒီလိုငရွုတ္ကေလးနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားပါတယ္။

 

 

အင္းဒီလိုနဲ႕ သူတို႕ေက်ာင္းရဲ့အားကစားျပိဳင္ပြဲေန႕လည္းေရာက္လာေရာေပါ့။ ကိုယ့္ကိုယ္လာဖို႕ လက္မွတ္ေပးပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီေန႕က အလုတ္မ်ားတဲ့ေန႕မို႕ မသြားျဖစ္ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႕ ညေနေစာင္းေတာ့ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ဆိုင္ေရွ႕မွာဘတ္စကတ္ေဘာဝတ္စုံၾကီးနဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းတေတာင္ေလာက္စူျပီး ေရာက္ျခလာပါတယ္။

သူ႕ပုံကအင္မတန္ရယ္စရာေကာင္းပါတယ္။  

ကိုယ္ကလည္း ဟိတ္ေကာင္ ဘယ္လိုလည္းေပါ့

သူကျပန္မေျဖပါဘူး။ အဲ့ဒါနဲ႕ကိုယ္လည္း ညေနစာထြက္စားခ်ိန္လည္းေရာက္ေနေတာ့ ခ်ာတိတ္ကိုေခၚျပီး KFC ဝယ္ျပီး အလုပ္ေဘးက ခုံတန္းေလးေတြမွာထိုင္စားပါတယ္။ ဪ သူက KFC ၾကက္ေၾကာ္ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳက္ပါတယ္။ စားျပီးေတာ့

ကိုယ့္ရည္းစားဆီက ဖုန္းလာေတာ့ ကိုယ္လည္းကိုယ့္ရည္းစားနဲ႕ဖုန္းေျပာေတာ့ သူကစိတ္ဆိုးျပီးဖုန္းကိုလုျပန္ေရာ။

 

 

  တာကာခင္ဗ်ား က်ေနာ္ခင္ဗ်ားကိုေျပာစရာရွိတယ္ တဲ့  ကိုယ္ကသူစေနတယ္ထင္ျပီး ရယ္ေရာ။   သူ႕ပုံက အတည္ေျပာေနတဲ့ပုံၾကီး ။ အင္းနကိုယ္ကတည္းက အင္မတန္အရယ္သန္သူပါ။ ရယ္ျခလိုက္ပါတယ္။ ။ကိုယ္လည္း OHH.... MY GOD...! ေပါ့ ။ကိုယ္ကလည္း ေရရွီ မင္းထိုင္ပါအံုး။ မင္းေျပာတာကိုယ္မရွင္းဘူးေပါ့ဆိုျပီးေမးျပီးေတာ့  နားေထာင္ပါ BOY  မင္း တစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ျပည့္မွ ျပန္လာေျပာပါဆိုျပီးေလ။ သူကခပ္တည္တည္ပဲ ကိုယ္လည္း အင္မတန္စိတ္ပိန္သြားတယ......္

 

  ေရရွီက သစ္ပင္တစ္ပင္နဲ႕တူတယ္ ဘယ္ေတာ့မွေျပာင္းလည္းမႉ႕မရွိဘူး ကြၽန္ေတာ့ရဲ့ အျမဲစိမ္းသစ္ပင္တစ္ပင္ေပါ့။

ခ်စ္သူကေတာ့ ကင္ဆာနဲ႕တူတယ္ ရင္ထဲထိအျမစ္တြယ္လိႈက္စားသြားတာ ဒဏ္ရာေတြက အတြင္းေၾကေပါ့။

 

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ တာကာရွီနဲ႕BOY နဲ႕လည္း ညီအကိုအရင္းေတြလိုပဲ

အခင္အမင္မပ်က္ပါ။ တခါတခါ အတူတူဘတ္စကတ္ေဘာကစားျဖစ္ဆဲ တခါတခါ ညအခ်ိန္မေတာ္

ဗိုက္ဆာရင္ညလုံးေပါက္ဖြင့္တဲ့ KFC ဆိုင္မွာ သြားစားျဖစ္သလိုကိုယ္ကကိုယ့္ရည္းစားနဲ႕ဖုန္းဆက္တိုင္း သူကဖုန္းလုျမဲ တီဗီဂိမ္းဆိုင္သြားဖို႕အျမဲအေဖာ္စပ္ျမဲ ပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့BOYဟာ ေဘာ္ဒါေကာင္းတေယာက္ပါပဲ။ အင္း

သူတခါတခါ အသက္တြက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပိန္မိတာကလြဲလို႕ေပါ့။

 

 

                                                                                  tarkarshi.sarko@gmail.com

                                                                                facebook.com/TOY.SOLIDER

Jun 17th

မ်ဥ္းၿပိဳင္မဟုတ္ခဲ့ပါ။ထို ့ေၾကာင့္....... ( အပိုင္း-၂ )

By 7inches Tman

၃။ ဘီေသြးပိုင္ရွင္ေကာင္ေလးမ်ားသည္ မိမိတစ္ဦးတည္းေပၚတြင္ပံုအပ္ထားေသာ ယံုၾကည့္မႈကိုမပ်က္ေစရ။သို ့ေသာ္မိမိအျပငအရံေပါင္းမ်ားစြာထားေသာယံုၾကည္မႈကိုေတာ့ အေကာင္အထည္ေဖာ္မေပးၾကေပ။

``ကိုကို………………. ေကေက Cosmetics လိုခ်င္လို ့ပိုက္ဆံစုေနတယ္။´´ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေက်ာ္စြာ့ကိုခ်စ္စနိုးျဖင့္ ေကေကဟုေခၚေလ့ရွိသည္။ 

``ၾကားသားမိုးႀကိဳး ဘယ္ေလာက္ေစ်းႀကီးတာမို ့ပိုက္ဆံစုေနရတာတုန္း။´´

``fb မွာေတာင္တင္ထားတယ္ေလ ကိုကို ရဲ ့ အဲ့ ကိုရီးယားBrandက၅ေသာင္းဖို့၀ယ္ရင္  လက္ေဆာင္ရမွာေလ။လက္ေဆာင္ေလးပါလိုခ်င္လို ့၅ေသာင္းဖိုး၀ယ္နိုင္ေအာင္စုေနတာေလ။´´

``ေအာ္…အင္းပါ ကိုကို ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္ေလ။´´

လိုင္းေပၚတက္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါတြင္ ေက်ာ္စြာ ေရ….ပို ့ေပးလိုက္ရမလား။ ဟူေသာ မန္ ့ခ်က္မ်ားက အလြန္ေပါေနသည္။

ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္သူေလးသည္လြန္ခဲ့ေသာ ၂ ႏွစ္ေလာက္က အရာရာကြ်န္ေတာ့္ကိုသာ အားကိုးေလ့ရွိသည္။

ကြ်န္ေတာ္ကလဲသူလိုခ်င္သမွ်ကို မရရေအာင္ဖန္တီးေပးခဲ့သည္သာျဖစ္သည္။ ၂ ေယာက္တူတူတစ္ၿမိဳ ့တည္းတြင္ေနခ်င္သည္ဆို၍ မေကြးတြင္သိန္း ၇၀ အဆံုးရႈံးခံၿပီး  ဆိုင္ဖြင့္၍သြားေနခဲ့ေပးဖူးသည္။သို ့ေသာ္ကြ်န္ေတာ္တိုက္ဖိုက္ျဖစ္ၿပီး ေသေကာင္ေပါင္းလဲျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္

သူသည္မႏၱေလးတြင္ရိႈးပြဲသြားေလွ်ာက္ေနသည္။ကြ်န္ေတာ္ကအဲ့လိုအနုပညာအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ၀င္ဆံ့နိုင္ရန္

ေထာက္ပံ့ေပးနိုင္ျခင္းမရွိ၍အားမေပးေသည္လဲသူ ့၀ါသနာကိုစြန္ ့ပစ္ေစရန္ဖိအားမေပးခဲ့ပါ။အဲ့ေလာက္ခ်စ္ခဲ့ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္တိုက္ဖိုက္ပိုဆိုးလာ၍ရန္ကုန္သို ့ျပန္ေခၚရန္ ေမေမ ေရာက္လာေသာအခါေနမေကာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုး

ေက်ာ္စြာကြ်န္ေတာ့္ေဘးနားရွိမေနသည္ကိုသိသြားေတာ့သည္။ထိုအခါရန္ကုန္တြင္ေနေကာင္း၍

မေကြးျပန္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ခြင့္ေတာင္းေသာအခါ

``သားတို ့သံေယာဇဥ္ကို ေမေမနားလည္ပါတယ္။အသိအမွတ္လဲျပဳခဲ့ၿပီးၿပီ။ဒါေပမယ့္သားရယ္………….

ဆံုးရံႈးသြားတဲ ့ပိုက္ဆံကျပန္ရွာလို ့ရပါတယ္။ေမေမ ့သားႀကီးဆံုးရံႈးရတဲ့အထိေတာ့ ေမေမနားလည္မေပးပါရေစနဲ ့။

ျပန္ပါသား..ဒါေပမယ့္မေကြးဆိုင္ကမေရႊ ့ေျပာင္းနိုင္တဲ့ပစၥည္းအားလံုးကိုရွင္းခဲ့ၿပီးသားတစ္ပါတ္အတြင္းျပန္လာပါ

ေမေမ့ယံုၾကည့္မႈနဲ ့နားလည္ေပးခဲ့မႈေတြကိုအလကားမျဖစ္ပါေစနဲ ့သား။´´ဟုေျပာခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ ေမေမကိုကြ်န္ေတာ္တစ္သက္လံုးရင္ဆိုင္နိုင္ရန္ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာသူ ့ကိုထား၍ ရန္ကုန္ျပန္လာခဲ့ရသည္။သူကေတာ့``အင္းေလ..ဒီမွာလဲအဆင္မွမေျပတာရန္ကုန္ပဲျပန္လိုက္ေပါ့´´ဟု ေပါ့ေပါ့သာေျပာခဲ့သည္။ သို ့ေသာ္ကြ်န္ေတာ္သူ ့ကိုစိတ္မဆိုးပဲ၊စိတ္မပ်က္ပဲအေ၀းကျဖည့္ဆည္းေပးေနခဲ ့သည္မွာပင္၃ ႏွစ္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ကြ်န္ေတာ္အျပင္ပို ့ေပးခ်င္သူေတြမ်ားေနေသာသူ ့ကိုမပို ့ေပးေသးပဲေစာင့္ၾကည့္ရန္သာ ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။သနားစရာေကာင္းတာတစ္ခုေတြ ့လိုက္ရသည္က ေတဇာလဲဒီ Cosmeticsလိုခ်င္ေနသည္။

သို ့ေသာ္မန္ ့ထားသူက ေက်ာ္စြာ့ကိုသာေပးမည္ဟုေအာင္ျမင္စြာေျပာထား၍ ေတဇာက ေတာင္းေနတာမဟုတ္သူ ့ဘာသာ ၀ယ္မည္ဟုျပန္မန္ ့ထားသည္။ကြ်န္ေတာ္ ေတဇာ့ထိုစိတ္ဓါတ္ကိုသေဘာက်သည္။အားေပးသည္။

အေခ်ာင္လိုခ်င္စိတ္မရွိကိုယ့္အရည္အခ်င္းေခြ်းနည္းစားျဖင့္သာရေအာင္ဖန္တီးလိုစိတ္သည္ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ထပ္တူျဖစ္သည္။

ထို ့ေၾကာင့္………

ကြ်န္ေတာ္သိထားေသာသူ ့ေမြးေန ့တြင္သူလိုခ်င္ေသာCosmetics ေပး၍Supriseလုပ္မည္ဟုဆံုးျဖတ္ထားလိုက္ေတာ့သည္။

 

၄။ဘီေသြးပိုင္ရွင္ေကာင္ေလးမ်ားသည္၄င္းတို ့အေလးထားသူမ်ား၊အေပါင္းအသင္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားကို နစ္နာေစလိုေသာ ဆႏၵမပါေသာ စေနာက္ျခင္းမ်ိဳးျပဳတတ္ၾကသည္။

``Happy Birthday ပါခင္ဗ်ာ။ ဘာလက္ေဆာင္ေတြရၿပီးၿပီလဲဗ်။´´

``ဟုတ္။အေဒၚကအကီ်ၤတစ္ထည္၀ယ္ေပးတယ္။တပည့္ေတြကစုၿပီးတီရွပ္တစ္ထည္လက္ေဆာင္ေပးထားတယ္။ ဒါပဲရေသးပါတယ္ဗ်….ဘာလို ့လဲ။´´

``ေအာ္……….Birthday-Presentအေနနဲ ့မေကြးကိုလာေတြ ့ရင္ေကာင္းမလားလို ့ပါ။´´

``ဗ်ာ………….ဂယ္ေျပာေနတာလားဗ်……..အကိုမေကြးလာေတာ့ဘယ္မွာတည္းမွာလဲ။´´

``ေဟာဗ်…ဟိုတယ္တစ္ခုခုမွာတည္းမွာေပါ့။ေသခ်ာစီစဥ္လိုက္ပါဦးမယ္။ၿပီးမွဆက္ေျပာမယ္ေနာ္။´´ကြ်န္ေတာ္လဲ ေတဇာ့ကိုေျပာၿပီး သူ ့အတြက္၀ယ္ထားေသာCosmeticsမ်ားကိုေသခ်ာစြာပါကင္ထုတ္ပိုး၍ကားဂိတ္ပို ့ရန္ျပင္ေနပါေတာ့သည္။ၿပီးမွ

သူ ့စီဖုန္းဆက္၍``ကဲကဲ ေမြးေန ့အတိအက်ေတာ့မေရာက္ဘူး။လက္မွတ္ျဖတ္ၿပီးသြားၿပီ။တစ္ရက္ေနာက္က်မွေရာက္မွာ….

အဆင္ေျပရဲ ့လား။လကုန္ရက္လဲျဖစ္…တည္းဖို ့စားရိတ္၊သြားစားရိတ္လာစားရိတ္ေတြနဲ ့ဆိုေတာ့…မေကြးမွာစားေသာက္ဖို ့ကို

ေတဇာ ပဲတာ၀န္ယူလိုက္ေနာ္။အိုေကလား။´´

``ဗ်ာ…ကြ်န္ေတာ္ေမြးေန ့မွာသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပည့္ေတြကိုေကြ်းေမြးရဦးမွာဆိုေတာ့အဲ့ေလာက္ပိုက္ဆံက်န္ပါ့မလားသိဘူး။´´

``အြန္…ဒါဆိုကိုက ျဖတ္ၿပီးသားလက္မွတ္ကိုအဆံုးခံလိုက္ရေတာ့မွာလား။ကိုလဲကိုယ့္ဘာသာပဲတာ၀န္ယူခ်င္ပါတယ္။  လကုန္ရက္ျဖစ္ေနလို ့ပါ။´´

``ကဲ..လာသာလာခဲ့ဗ်ာ။ကြ်န္ေတာ္အဆင္ေျပေအာင္စီစဥ္လိုက္ပါ့မယ္။´´ေျပာၿပီး ေတဇာတစ္ေယာက္တည္းေတြးေနမိသည္။

ငါနဲ ့ေတြ ့ဖို ့လာတဲ ့အကို ့ကိုေကာင္းေကာင္းျပဳစုနိုင္ဖို ့ဇင္မာတို ့ကိုေကြ်းဖို ့ခ်ိန္းထားတာဖ်က္ရမယ္။သူတို ့ကေက်ာင္းျပန္တက္

မွေကြ်းလဲရတာပါပဲေလ။

ကြ်န္ေတာ္ ေတဇာ့ကိုေျပာၿပီးရံုးတြင္နည္းနည္းအလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ဒီလိုနဲ ့တစ္ရက္ကုန္သြားေတာ့သည္။ထိုညတြင္သူ

sms ပို ့လာသည္။``when an angle came to me tonight,she said what is ur wish for tonight.I requested pls take care of this Guy who read this sms.Good Night pr Bro.see you morning.´´

ကြ်န္ေတာ္ဒီsms ျမင္ရမွေခါင္းႀကီးသြားေတာ့သည္။

သူ ့ကိုမေကြးလာမည္ဟုေျပာထားေသာညျဖစ္ေနပါလား။ထိုကေလးသည္ကြ်န္ေတာ့္စကားကိုအေလးထား၍မနက္တြင္ေတြ ့ရန္

ေမွ်ာ္လင့္ထားပံုရသည္။ကြ်န္ေတာ္သူ ့ကိုနစ္နာေစလိုေသာသေဘာျဖင့္လိမ္ညာျခင္းမဟုတ္ပါ။ကြ်န္ေတာ့္အစီအစဥ္ကကြ်န္ေတာ္

လာမည္ဟုေျပာၿပီး….သူကားဂိတ္တြင္လာႀကိဳေသာအခါတြင္မွ…သူလိုခ်င္ေနေသာCosmeticsကိုျမင္ၿပီးအံ့အားသင့္ေစလိုျခင္း

ျဖစ္သည္။ဒါကိုဒီကေလးကကြ်န္ေတာ္တကယ္ထြက္လာမည္ဟုယံုၾကည္ေနသည္။ကြ်န္ေတာ္ေယာက္ယက္ခက္ရၿပီ။ဒီခ်ိန္မွ

လိုက္သြားစရာကားလဲမရွိေတာ့ပါ။ကြ်န္ေတာ္အိပ္လဲအိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါ။ထိုခ်ိန္္ည၁၂နာရီတိတိတြင္sms၀င္လာျပန္သည္။

ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္ပါေစနဲ ့ဟုဆုေတာင္းေနေပမယ့္

``အကိုမနက္၄နာရီခြဲေလာက္ကြ်န္ေတာ္လာႀကိဳပါ့မယ္။ေစာေရာက္ေနလဲဖုန္းဆက္ေနာ္။ကြ်န္ေတာ္မအိပ္ပဲေစာင့္ေနတယ္။´´ဟူ၍ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္မ်က္ရည္မ်ားေတာင္လည္လာပါၿပီ။Surprise ျဖစ္ေစလို၍ကြ်န္ေတာ္လုပ္လိုက္ျခင္းသည္သူ ့အေပၚဒီေလာက္သက္ေရာက္သြားေစသည္။

သို ့ေသာ္ဒီခ်ိန္မွကြ်န္ေတာ္အမွန္အတိုင္းေျပာလိုက္ပါကသူ ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုရိုက္ခ်ိဳးလိုက္သလိုျဖစ္ေတာ့မည္။

ထို ့ေၾကာင့္``I think so near Mgway,see u morning.Will be eat breakfast together.´´ ဟုကြ်န္ေတာ္စာျပန္လိုက္ပါသည္။

သူဘာမွမျပန္ပါ။ကြ်န္ေတာ္သူအိပ္ေပ်ာ္ပါေစဟုသာအႀကိမ္ႀကိမ္ဆုေတာင္းမိေနေတာ့သည္။မနက္လင္းလင္းျခင္း ကြ်န္ေတာ္ပစၥည္းတင္ေပးလိုက္ေသာကားဂိတ္ကိုဖုန္းဆက္ရေတာ့သည္။ကား၀င္ၿပီဆိုပါကသူ ့ကိုလာႀကိဳပါဟုေျပာၿပီး မူလအစီအစဥ္အတိုင္းလုပ္ရန္ျဖစ္သည္။

သို ့ေသာ္….ေသသာေသလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။ကားက ေရနံေခ်ာင္းမေရာက္ခင္ပ်က္ေနသည္။လာကဲ့မည့္ကားကိုေစာင့္ေနရသည္။

ကြ်န္ေတာ္သူ ့ကိုထပ္လိမ္ရေတာ့မည္။ထို ့ေၾကာင့္``မနက္စာစားလိုက္ေတာ့ေနာ္။ကားပ်က္ေနလို ့ ေနလည္စာပဲတူတူစားေတာ့မယ္´´ ဟုစာပို ့ထားလိုက္သည္။

မေနနိုင္ေသာသူကဖုန္းေခၚလာၿပီး ေရနံေခ်ာင္းသို ့ဆိုင္ကယ္ႏွင့္လာေခၚမည္ေျပာ၍တားထားရသည္။

ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းတစ္လံုးျဖင့္ကားဂိတ္ကိုခဏခဏဆက္ၿပီးအလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့သည္။ထိုအခ်ိန္တြင္သူ ့စီကဖုန္း၀င္လာျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္ရြ ့ံစြာကိုင္လိုက္ေတာ့``အကို ကြ်န္ေတာ္ညာတာကိုမုန္းတယ္ဗ်…အကို ဘာလို ့ညာတာလဲဗ်ာ။ ခုကြ်န္ေတာ္ကားဂိတ္မွာေရာက္ေနတာကားပ်က္လို ့ကဲ့လာတဲ့ လူေတြလဲကုန္ေနၿပီ။ဘာမွမက်န္ေတာ့ဘူး။အကိုဘယ္မွာလဲ။´´

ကြ်န္ေတာ္အေတာ္ေလးအားေမြးၿပီးမွကြ်န္ေတာ့္အစီအစဥ္ကိုရွင္းျပလိုက္ပါသည္။ကားပ်က္ေန၍Surpriseမျဖစ္ရေတာ့ဘူးဟုလဲေတာင္းပန္လိုက္သည္။  သို ့ေသာ္…သူက ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာစြာျဖင့္``ဟာအကိုကလဲ..ကြ်န္ေတာ္အဲ့Cosmeticsလိုခ်င္ေနတာဘယ္လိုသိလဲ။ တကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ Surprise လဲျဖစ္ရပါတယ္ဗ်။´´ ဟုေျပာခဲ့သည္။

မည္သို ့ပင္ျဖစ္ေစဒီေလာက္စိတ္ထားေကာင္းေသာ၊အျဖဴထည္ေလးအတိုင္းသာရွိေနေသာသူ ့ကိုလိမ္မိ၍ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ အျပစ္တင္မဆံုးျဖစ္မိသည္ေနာက္တစ္ႀကိမ္မရွိေစရဟုလဲဆံုးျဖတ္မိသည္။

ထိုေန ့၏ရလာဘ္အျဖစ္ကြ်န္ေတာ္တို ့ပိုရင္းႏွီးသြားၾကသည့္အျပင္သူ ့မိဘမ်ားသူ ့ကိုေခၚေသာ`ကေလးေလး´ဟူေသာအသံုးအႏႈန္းကို  ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္အျဖစ္ရခဲ့ေတာ့သည္။

Apr 29th

ရွန္တီေမွာ္ေက်ာင္း (၄၃)

By Ram

ရွန္တီေမွာ္ေက်ာင္း (၄၃)

မဂၤလာပါ။ ဒီတစ္ေခါက္ ေမွာ္ေက်ာင္းမွာ သင္ေပးမယ့္ပညာကေတာ့ မိမိန႕ဲအဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတဲ့သူ (႐ိုး႐ိုးသူငယ္ခ်င္း၊ ခ်စ္သူ၊ ေဆြမ်ိဳး) ဆီကေန အဆက္အသြယ္ရလာေစမယ့္ အစီအရင္ေလးတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ လိုအပ္တာကေတာ့ A4 စာရြက္တစ္ရြက္၊ ေမွာ္ေဖာင္တိန္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ပင္အပ္တစ္ေခ်ာင္းတို႕ပဲ ျဖစ္တယ္။ (ေမွာ္ေဖာင္တိန္ = မဂၤလာေဖာင္တိန္ = ေကာင္းခ်ီးေပးထားေသာ ေဖာင္တိန္ ျပဳလုပ္နည္းကို ေျပာျပေပးၿပီး ျဖစ္ပါတယ္)

စာရြက္ေပၚမွာ မိမိကိုအဆက္အသြယ္လုပ္လာေစခ်င္သူရဲ႕ နာမည္ကို (၂)ခါေရးရပါမယ္။ စက္၀ိုင္းအျဖစ္ ေရးရပါမယ္။ ဆိုလိုတာက တံဆိပ္တံုးအ၀ိုင္းသေဘာမ်ိဳးပံုစံေပါ့။ သူ႕နာမည္ကို စက္၀ိုင္းပံုျဖစ္ေအာင္ (၂)ႀကိမ္ ေရးရမယ္။ နာမည္ရ႕ဲအစနဲ႕ အဆံုးက ထိစပ္သြားၿပီး စက္၀ိုင္းတစ္ခု ျဖစ္သြားရပါမယ္။ ဒီ့ေနာက္မွာေတာ့ မိမိအဆင္ေျပသလိုပဲ အဲဒီလူနဲ႕ စိတ္ခ်င္းဆက္ဖို႕ ႀကိဳးစားပါ။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္၊ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး သူ႕ကို အာ႐ံုျပဳပါ။ ဒီအခ်ိန္ဆို သူဘာလုပ္ေနလဲေပါ့။ သူ႕စိတ္ကို ဆက္သြယ္ပါ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး မင္းကို ဆက္သြယ္လာပါလို႕ သူ႕ကို စိတ္ထဲကေန ေျပာပါ။ ၿပီးရင္ အဲဒီနာမည္စက္၀ိုင္းရဲ႕ အလည္တည့္တည့္မွာ ပင္အပ္နဲ႕ ထိုးလိုက္ပါ။ အဲဒီလို ပင္အပ္နဲ႕ထိုးထားတဲ့ နာမည္စက္၀ိုင္းေရးထားေသာ စာရြက္ကို မင္းရဲ႕ ဖုန္းနားမွာ ထားပါ။ ဒီအစီအရင္က (၅) ဂဏန္းနဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္ပါတယ္။ အစီအရင္လုပ္အၿပီး (၅) မိနစ္၊ သို႕မဟုတ္ (၅) နာရီ၊ သို႕မဟုတ္ (၅) ရက္အတြင္းမွာ သူ႕ဆီက အဆက္အသြယ္ရလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

စမ္းၾကည့္လိုက္ရေအာင္...

ၾကာျဖဴ

May 13th

*တကယ္ေျပာတာပါ*အပိုင္း ( 2 )

By ႏွိဳင္းမခ


Page ( 2 )
“အၾကင္နာ..အၾကင္နာ မဆင္းလာေသးဘူးလား”
“လာၿပီ မာမီ လာၿပီ ”
“အေနာက္တိုင္း ဆန္တယ္ ေျပာရမလား ေခတ္ေရွ႕ေျပးတယ္ ေျပာရမလား အိမ္မွာ အငယ္ဆံုးလဲ ျဖစ္ အဆိုးဆံုးလဲ ျဖစ္ ေဆးေက်ာင္းသားလဲ ျဖစ္မယ့္ က်ေတာ့္ အတြက္ အစစ အရာရာ လိုေလ ေသးမရွိ ေနထိုင္ခြင့္ရေသာေၾကာင့္..အိမ္အတြင္း စီးရန္ ဖိနပ္ အျပင္ က်ေတာ့္ အဖို႕ မည္သည့္ ဖိနပ္စီးစီး ခြင့္ျပဳထားေသာ ေၾကာင့္ ေျခအိပ္ စြတ္ေနရာမွ..အေလာတေကာျဖင့္ ဖိနပ္ ေကာက္စြတ္ကာ လြယ္အိပ္ အျမန္ ယူလွ်က္…ေအာက္ထပ္သို႕ စမတ္ က်က် အေျပးဆင္းခဲ့သည္။
“ဧည့္ခန္းအတြင္း ထိုင္ေနေသာ မာမီတို႕အား တစ္ခ်က္ ၿပံဳးျပလိုက္ခ်ိန္”
“ေအာင္မယ္..သားငယ္ေလးက ဒီေန႕ ေတာ္ေတာ္ ရြွိဳင္းထားတယ္..ညေနပိုင္းမွ အတန္းရွိတာမဟုတ္ဘူးလား ”
“ဟုတ္ပါတယ္ မာမီ..ဒါေပမယ့္..သား အခု ဒီဆရာနဲ႕ စာသင္ၿပီးရင္ သားသူငယ္ခ်င္း နဲ႕ ခ်ိန္းထားတာ ရွိလို႕ တစ္ခါထဲ အတန္းတက္ရင္း အျပင္သြားမလို႕ပါ”
“ေအးေအး ဒီလိုဆို ေကာင္းပါၿပီ စာၾကည့္ခန္းထဲမွာ သားအတြက္ ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္ထားေပးတယ္ ဆရာလဲ အထဲမွာ ေရာက္ေနၿပီ သားသြားလိုက္ေတာ့ ”
“အိုေက မာမီ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ”
“လွ်ာထိုး ဦးထုတ္ ပန္းေရာင္၊ ၾကယ္သီးပါသည့္ အက်ီ အျဖဴေရာင္ လက္ျပတ္ ၊ ေက်ာပိုးအိပ္ ပန္းေရာင္ အေသးစားေလးႏွင့္ အတူ ေအာက္ရွဴးေဘာင္းဘီ အျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္ ဘြတ္ဖိနပ္ ပန္းေရာင္ အကြတ္ ၀တ္ဆင္ထားသည့္ က်ေတာ္…စာၾကည့္ခန္းအတြင္းသို႕ ၀င္ၿပီး အခန္းတခါး ျပန္ပိတ္ကာ တဖက္စာၾကည့္ စားပြဲသို႕ လွည့္လိုက္သည္။
“ မယား လုဖက္ အၾကည့္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ဘုမသိ ဘမသိ မာနႀကီးၾကသည့္ကေလး တစ္ေယာက္၏ ငယ္ထိပ္ ပုတ္လိုက္သည့္ အလား က်ေတာ့ အေပၚ ၾကည့္ေနသည္ သစၥာ၏ အၾကည့္မ်ားမွာ စူးရဲလို႕ ေနသည္။
“မဂၤလာပါ လို႕ ႏွဳတ္ခြန္းဆက္ စကား ဆိုၿပီး အၿပံဳးလွလွေလး တစ္ခု ပို႕လြတ္လိုက္ခ်ိန္ သေဘာေပါက္ဟန္ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ခပ္ယဲ့ယဲ့ ၿပံဳးျပခဲ့သည့္ သူ က်ေတာ့ အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္ အမွန္”
“ဆရာနဲ႕ တပည့္ မိတ္ဆက္ရေအာင္”
“ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာ…ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ ေမာင္အၾကင္နာ ပါခင္ဗ်ာ၊ အသက္က 18 ႏွစ္ျပည့္ၿပီးခါစ အင္း…လက္ညိုးေလး ႏွဳတ္ခမ္းတြင္ ေတ့လွ်က္ စဥ္းစားဟန္ ျပဳၿပီး ဒီအိမ္ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာသား အငယ္ဆံုး အေထြးဆံုး တစ္အိမ္လံုးရဲ႕ အလို လိုက္ အခံရဆံုး ဟုတ္ၿပီဟုတ္ ဆရာလဲ မိတ္ဆက္ပါအံုး”
“က်ေတာ့အား မလြယ္ဘူး ဟူေသာ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ပုခံုးတခ်က္ ဇတ္ခနဲ တြန္႕ကာ ဆရာ့နာမည္ မင္းေလး သိၿပီးေရာေပါ့..”
“အန္…အဲ့ဒါက က်ေတာ္ တို႕ အိမ္သစ္တက္ တုန္းက ဖိတ္ေတာ့ ေျပာျပဖူးလို႕ မွတ္မွိတယ္ သစၥာ ဆိုတာ ဒါေပမယ့္ အခု ဆ၇ာနဲ႕ တပည့္ျဖစ္မွာဆိုေတာ့ ဆရာလဲ ျပန္ေျပာျပရမယ္”
“ဟင္း..ဟင္း..ဟင္း…ေကာင္းပါၿပီ ဆရာထက္ တပည့္ လက္ေစာင္းထက္ ဟုတ္ၿပီဟုတ္။ ဆရာနာမည္က သစၥာ အသက္က 23 ေနတာ က ေဘးအိမ္မွာ ဆရာ ေဖေဖက ဒီၿမိဳ႕က အႀကီး ဆံုး ရဲအုပ္ႀကီး ေမေမက ဆရာ၀န္ ကုိယ္ကေတာ့…အဂ်ၤနီယာ ေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနတယ္ ဟုတ္ၿပီဟုတ္”
“ ဆရာ၏ စားပြဲေရွ႕တြင္ ငုတ္တုတ္ ထိုင္လွ်က္ စဥ္းစားခ်ိန္ စကားအား ေသခ်ာစြာနားေထာင္လွ်က္ ေဘာပင္လွည့္ကစားေနသည့္ က်ေတာ…
ဟုတ္ကဲ့ပါ..က်ေတာ့ ေဖေဖက တစ္လမွာ ဆယ္ရက္ နယ္ခရီးထြက္တယ္ ေဖေဖက Law နဲ႕ ေက်ာင္းၿပီးထားတယ္ ေမေမက ေက်ာက္ကုန္သည္ လုပ္တယ္ ဆန္ဆိုင္ဖြင့္ထားတယ္ ဒါေလာက္ပဲ သိတယ္ က်ေတာ္ကေတာ့…ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ ဆရာဦးသစၥာ ဆီမွာ တပည့္ခံေနပါတယ္ခင္ဗ်ာ ဟိဟိဟိ”
“ေဟ…ဗုေဒၵါ မိတ္ဆက္တာ ရယ္စရာလား ”
“ေတာင္းပန္ပါသည္။”
“အိုေက…ဟုတ္ၿပီ ဒီလိုဆို ဆရာတို႕ စာမသင္ခင္ အရင္ဆံုး စည္းကမ္းခ်က္ တစ္ခု ထုတ္ထားမယ္ ပထမ ဆံုး စာသင္ခ်ိန္မွာ အဓိက အေရးႀကီးတာ ဦးထုတ္ကုိ ခၽြတ္ထားရမယ္ နံပါတ္ ႏွစ္ ဖိနပ္ကုိ ဒီစာၾကည့္ခန္းထဲ အထိ ၀င္မစီးရဘူး နံပါတ္ သံုး စာၾကည့္ရင္း…အစားမစားရဘူး ဒါစည္းကမ္းခ်က္”
“ဟုတ္ကဲ့…ဒီလိုဆို အၾကင္နာ ဘက္ကလဲ စည္းကမ္းခ်က္ျပန္ထုတ္မယ္ေလ ရလား”
“ရလားမရလားထက္ နံပါတ္ တစ္ က်ေတာ္ တို႕ စာစတင္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ က်ေတာ့ကုိ အနမ္း တပြင့္ေျခြခ် ရမယ္ ဒါက်ေတာ္ အလိုခ်င္ဆံုး အရာ နံပါတ္ ႏွစ္ တစ္ေန႕ကုိ တစ္ခါ ဒီစာအုပ္ေလးမွာ မွတ္သားစရာ ကဗ်ာ သို႕မဟုတ္ စကားလံုး အခ်ိဳ႕ကုိ စာစီေပးရမယ္ နံပါတ္သံုး ဒါကေတာ့ ဒီေန႕တရက္ထဲပါ…ဆရာနဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ ခ်င္း ဖလွယ္ထားခ်င္တယ္ ျဖစ္တယ္ဟုတ္”
“ဟင့္…အံႀသမင္သက္ေသာ အၾကည့္ျဖင့္ က်ေတာ့အားၾကည့္လာခဲ့ခ်ိန္”
“ျဖတ္ခနဲ မထင္မွတ္ေသာ အျပဳအမူ တစ္ခုျပဳလုပ္လိုက္ပါသည္”
“ခုံကုိ လက္ေထာက္လွ်က္ ဆရာႏွဳတ္ခမ္းအစံုအား အနမ္းပြင့္ တစ္ခု ေျခြခ်လိုက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ အေနအထားျဖင့္ လြယ္အိပ္အတြင္းမွ စာအုပ္အား ထုတ္ယူ ထိုးေပးလွ်က္ ခပ္တည္တည္ ေက်ာင္းစာအုပ္ျပန္လည္ထုတ္ယူကာ စာၾကည့္ေနလိုက္သည္။”
“စာၾကည့္ေနရာမွ မသိစိတ္က ႏိုးေဆာ္မွဳေၾကာင့္ မ်က္ခံုးအား ပင့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္ ပီတိ အၿပံဳးျဖင့္ ၾကည့္ေနသည့္ သစၥာအား ေတြ႕ရပါသည္။”
“မင္းေလးက ကုိယ့္ကုိ သိလို႕လား ”
“ႏွဳတ္ခမ္းအား ကေလး တစ္ေယာက္လို စူးေထာ္လွ်က္ မ်က္ခံုးအား ပင့္ၿပီး..
ကုိသစၥာ မိန္းကေလးနဲ႕ အေရာတ၀င္ မေနတတ္ဘူးဆိုတာ အိမ္သစ္တက္ မနက္ပိုင္းတုန္းက သိလိုက္တယ္ ”
“ညပါတီ ပြဲတုန္းက ကုိသစၥာနဲ႕ အကုိ႕လို အရြယ္ လူတစ္ေယာက္ နဲ႕ စကားအေျခအတင္မ်ားၿပီး သူကားနဲ႕ေမာင္းထြက္သြားခ်ိန္ အကုိ မ်က္စိ မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာကုိ သတိထားမိတယ္…ဒီလို သတိထားမိ ေအာင္ သတိထားၾကည့္ေနလို႕လဲသိခဲ့တယ္…ေလ
“ေအာ္….”
“အင္း…ဒီေလာက္ေတာ့ သိတယ္ က်န္တာမသိဘူး ”
“မင္းေလး….ငါ့ႏွလံုးသားကုိ လာၿပီး ခလုပ္တိုက္ေနတာလားကြာ”
“အြန္….ေဆာရီး ဆရာ က်ေတာ္ မေတာင္းဆိုသင့္ရင္ မေတာင္းဆိုေတာ့ပါဘူးဗ်ာ”
“ရပါတယ္…ဒီေလာက္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ မပင္ပန္းပါဘူး”
“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ…အခုလို ၾကား၇လို႕ အားရ ၀မ္းသာ ရွိလွပါတယ္”
“ ဟို..ေလ ဆရာ ဖုန္းနံပါတ္ ျမန္ျမန္ ေျပာေတာ့…က်ဴရွင္လြတ္ေပးေတာ့ေနာ္…က်ေတာ့ ေကာင္မေလးနဲ႕ ခ်ိန္းထားတာ အဲ့ဒါသြားစရာရွိလို႕..ေနာ္ေနာ္…
“ မင္းေလးဖုန္းကုိ ကုိဆက္ခဲ့ပါ့မယ္…သြားစရာရွိတာ သြားလိုက္ပါ…မင္းမိဘေတြနဲ႕ အဆင္ေျပေအာင္ ေျဖထားေပးပါ့မယ္…
ဆရာႏွင့္ စကားစျဖတ္လွ်က္ အခန္းတြင္းမွ အေျပးတေကာ ထြက္လာကာ..က်ေတာ့္ ေကာင္မေလးႏွင့္ ခ်ိန္းထားသည့္ ဟိုတယ္သို႕ သြား၇န္ အေလာတေကာျဖင့္..အျမန္ဆံုးထြက္လွ်က္ ဆင္၀င္ေအာက္တြင္ ရပ္ထားေသာ အမိုးဖြင့္ ကားအျဖဴ အတြင္းသို႕ လြယ္ထားသည့္ ပန္းေရာင္ လြယ္အိပ္အား ျပစ္ထည့္ကာ..လည္ပင္းတြင္ခ်ိတ္ထားေသာ မ်က္မွန္အနက္ေရာင္ တပ္ဆင္ၿပီး က်င္လည္စြာ ၿခံ၀န္းအတြင္းမွ ေမာင္းထြက္ခဲ့ပါသည္။
( က်ေတာ့္ စိတ္ေတြ ဘာျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္ဖို႕ ခြန္အားမရွိတာ အမွန္ သူနဲ႕ေတြ႕ရင္ သူ႕မ်က္ႏွာကုိ တစိမ့္စိမ့္ ထိုင္ၾကည့္ၿပီး ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ ေနလိုက္ခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ သူလဲ ေယာကၤ်ား ငါလဲ ေယာၤ်ား ဆိုေသာ အသိေၾကာင့္ ဘာမွ မသိေသးသည့္ က်ေတာ္ ေတြးလိုက္တိုင္း ေခါင္းမူးပါသည္)

တတိယပိုင္းဆက္လက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေပးပါရန ္ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္။
ခင္မင္လွ်က္
ဆႏၵဘ၀ တထပ္တည္းက်လို႕ ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ေပါင္းသင္းႏိုင္ပါေစဗ်ာ
ကုိကုိႏွိဳင္းမခ

 
Jun 18th

မွားခဲ့ျခင္းမ်ားစြာ-၁

By davidmgmg

မွားခဲ့ျခင္းမ်ားစြာ-၁

ေဒးဗစ္

ေဖ့ဘုတ္ထဲက စေတတပ္တစ္ခုကို ရဲသိုက္ ဖတ္ဖူးသည္။ “ဟိုမိုဆက္ခ်ဴရယ္ေလာကသည္ အျပင္ေလာကတြင္ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈ မ်ားမ်ားစားစားမရွိ။ ေဖ့ဘုတ္ေလာကတြင္သာ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈရွိၾကသည္။ ႏို႔မို႔ ဟိုမိုဆက္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္အဖို႔ ေဖ့ဘုတ္ေလာကတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ က်င္လည္က်က္စားတတ္သည္မွာ ဆန္းသလား။” ဟူ၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ဟိုမိုဆက္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ ရဲသိုက္အဖို႔ ေဖ့ဘုတ္သည္သာ သူ႔ေလာက။ အေဖာ္မြန္။ သူငယ္ခ်င္း။ စိတ္အပန္းေျပေစရာ။ စိတ္ထြက္ေပါက္။ ႏို႔မို႔ေၾကာင့္ အျပင္ေလာကႀကီးသည္ ေပ်ာ္စရာ သိပ္မေကာင္း။ ေဖ့ဘုတ္ေလာကသည္သာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ သိပ္ေကာင္းသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရဲသိုက္သည္ ေဖ့ဘုတ္ေလာကတြင္ အေနမ်ားသည္။

ရဲသိုက္၏ အလုပ္ကား စက္ရံုတစ္ရံုမွ ဂိတ္တြင္ ဂိတ္ေစာင့္ တာ၀န္က်သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ပညာေကာင္းစြာ မတတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခုလို အလုပ္ကိုသာ ရျခင္းျဖစ္သည္။

ဂိတ္ေစာင့္အလုပ္မွာ ရဲသိုက္ သိပ္ေပ်ာ္သည္။ ဂိတ္ေစာင့္ရသည္ဆိုျငား လူ၀င္လူထြက္ မစစ္ေဆးရ။ ၀င္ေၾကးမေကာက္ရ။ ဂိတ္မွာ အမ်ားအျမင္မွာ အျမင္ေတာ္ရံု လူရွိေပးရံုသာျဖစ္သည္။ ဒါေတာင္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္။ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ အျခားတစ္ေယာက္ကား ေန႔စဥ္မဟုတ္။ အလွည့္က်တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရသူျဖစ္ၿပီး တစ္ေန႔တစ္ေယာက္ ေျပာင္းလာသူျဖစ္သည္။ အလုပ္ကား ေန႔သာ လုပ္ရသည့္အတြက္ ကံေကာင္းလွသည္။ ႏို႔မဟုတ္က တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ေျပာင္းလာသည့္ သူမ်ားႏွင့္ ရဲသိုက္ ဘယ္လိုဇာတ္လမ္းေတြ ရႈပ္မိမည္မသိ။ အို မဟုတ္ေသး။ ရဲသိုက္ကား ပညာမတတ္ေပမဲ့ မာနႀကီးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာထားက တင္းမာေနသည္မဟုတ္ေပမဲ့ ခပ္တည္တည္ေနတတ္သည္။ သာမာန္ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ႏွင့္ လံုး၀ လိင္ဆက္ဆံလိမ့္မည္မဟုတ္။ သာမာန္ေယာက်္ားတစ္ေယာက္သည္ ကိုယ့္လို ေဂးမဟုတ္ေပမဲ့ လံုး၀လံုး၀ အထင္မႀကီးႏိုင္။ ကိုယ္က သူတကာထက္ အရပ္လည္း ရွည္သည္။ အသားအေရလည္း လွသည္။ ေဘာ္ဒီလည္း ေတာင့္ေျဖာင့္သည္။ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔လည္း ေနတတ္သည္။ ရုပ္လည္းေ ခ်ာသည္။ မိဘအေျခအေနေၾကာင့္ ပညာေကာင္းစြာ မသင္ခဲ့ရျခင္းတစ္ခုသာ အားနည္းခ်က္ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုလည္း လံုး၀ ဖြင့္ေျပာလိမ့္မည္မဟုတ္။

ရဲသိုက္မွာ ေန႔တိုင္းလိုလို အားေနတတ္သည္။ အားေနျခင္းေၾကာင့္ ပ်င္းမေနပါ။ ၀ိုင္ဖိုင္ပါ လႊင့္ေပးထားျခင္းေၾကာင့္ ရဲသိုက္ အားႀကီး ေပ်ာ္ရသည္။ အလုပ္ခ်ိန္တိုင္း ဖုန္းကေလးကိုဖြင့္ရင္း ေဖ့ဘုတ္ထဲမွာေနသည္။ ဘ၀တူ ဟိုမိုမ်ားစြာႏွင့္ စကားေျပာသည္။ ပြန္း၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြၾကည့္သည္။ ဟိုမို၀က္ဘ္ဆိုက္ထဲ အဖြဲ႔၀င္သည္။ ဟိုမို၀တၳဳေတြဖတ္သည္။ အင္တာနက္ကို ဖုန္းေဘမကုန္ပဲ အခမဲ့သံုးရသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ဂိတ္ေစာင့္တာ၀န္သည္ ရဲသိုက္အတြက္ နတ္စည္းစိမ္ပမာ။

ဘာတဲ့။ မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ ျမင္းမိုရ္ဆိုသူက ရဲသိုက္ကို ခ်စ္သည္တဲ့။ ေဖ့ဘုတ္မွာ ေျပာသည္ေပါ့။ ကိုယ့္ကို လူတစ္ေယာက္က ခ်စ္တယ္ေျပာလာေတာ့ ရဲသိုက္ ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ္မိသား။ အရင္ဆံုး ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္ေျပာလာတဲ့ ျမင္းမိုရ္ရဲ့ ေ၀ါလ္ေလးကိုသြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေယာက်္ားအဂၤါရပ္နဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ျမင္းမိုရ္ရဲ့ လကၡဏာေတြကို ရဲသိုက္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ျမင္းမိုရ္အခ်စ္ကို ရဲသိုက္ မျငင္းခ်င္ပါဘူးေပါ့။

လူဆိုတာ မာနေလးရွိထားမွ ေတာ္ကာက်မည္။ ခ်က္ခ်င္းႀကီးေတာ့ ဘယ္အေျဖေပးႏိုင္ပါ့မလဲ။ ျမင္းမိုရ္ ကိုယ့္အေပၚ ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္လဲဆိုတာ ျမင္းမိုရ္ရဲ့ ကိုယ့္အပၚ ဂရုစိုက္မႈေတြ၊ ခ်စ္ျပမႈေတြ၊ သံေယာဇဥ္ရွိမႈေတြကို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ရဲသိုက္ေစာင့္ၾကည့္မိသည္။ ကိုယ့္ကို ျမင္းမိုရ္ သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ရဲသိုက္ယံုၾကည္မႈရွိခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီေပါ့။

ရဲသိုက္ကို ျမင္းမိုရ္ အသက္ေလာက္ ခ်စ္သည္။ ျမင္းမိုရ္ကို ရဲသိုက္ အသက္ေလာက္ခ်စ္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ႏွစ္ကိုယ့္တစ္စိတ္ျဖစ္ကာ စိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြ မက္ခဲ့ၾကၿပီ။

ျမင္းမိုရ္အေပၚ ရဲသိုက္ ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္လဲဆို အခ်စ္စိတ္ကူး အိပ္မက္ေလးေတြ မက္ခဲ့မိသည္အထိ။ ပိုက္ဆံေတြမ်ား ရွိလို႔ကေတာ့ေလ မက်ဥ္းမက်ယ္တိုက္ခန္းေလးမွာ ႏွစ္ေယာက္ သက္ဆံုးထိတိုင္ အတူေနမည္။ ဖက္ရွင္ဆိုင္ေလးဖြင့္ခ်င္သည္။ သို႔မဟုတ္ ေဆးဆိုင္ေလးဖြင့္သည္။ သို႔မဟုတ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးဖြင့္ခ်င္သည္။ သို႔မဟုတ္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးဖြင့္သည္။ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေလးေတြ မက္ခဲ့ေပမဲ့ ရဲသိုက္ရဲ့ ဘ၀အေျခအေနက ၾကမ္းတမ္းလြန္းသည္မို႔ စိတ္ကူးအိပ္မက္သည္ စိတ္ကူးအိပ္မက္သာ။

ျမင္းမိုရ္ရဲ့ စေတတပ္ေလးတစ္ခုကို ရဲသိုက္ သိပ္ႀကိဳက္သည္။

 “အခ်စ္ေရ ကိုယ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း အခ်ိန္တိုင္း အခ်စ္ကို သတိရမိတယ္၊ အခ်စ္ကို သတိရမိတိုင္း ကိုယ့္ေဘးမွာ အခ်စ္ရွိေနသလို ခံစားရတယ္၊ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြးတိုင္း ကိုယ့္စိတ္ေတြ ရႊင္လန္းေနခဲ့ရတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်စ္ဆိုတာ နီးေနျခင္း၊ ေ၀းေနျခင္းေတြ မဆိုင္လုိက္တာေနာ္”

ထိုစေတတပ္ေလးေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေနေတြက မိုင္ေထာင္ခ်ီေ၀းကြာေနမဲ့၊ ႏွစ္ေယာက္သား အတူေနႏိုင္ဖို႔၊ ဆံုေတြ႔ဖို႔ဆိုတဲ့ အေျခအေနေတြက နည္းပါးေပမဲ့  ျမင္းမိုရ္အေပၚခ်စ္တဲ့ ရဲသိုက္ရဲ့ အခ်စ္ေတြ ခုခ်ိန္ထိ ႏုပ်ိဳ လတ္ဆတ္ ရႊင္လန္းေနဆဲေပါ့။ ဟုတ္သည္ေလ။ ရဲသိုက္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လစာနည္းပါးသည့္ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္။ ျမင္းမိုရ္က မေလးရွားမွာ လစာသိပ္မေကာင္းဆိုပဲ။ အင္း ျမင္းမိုရ္ မေလးက ျပန္လာလို႔ ကိုယ့္ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုေပမဲ့လည္း တစ္ၿမိဳ ့တစ္ရြာတည္းမွ မဟုတ္ခဲ့တာ။ ျမင္းမိုရ္က ကရင္ျပည္နယ္။ ရဲသိုက္က မေကြးတိုင္း ပခုကၠဴသား။ အေနေတြက ေ၀းလြန္းလို႔။ ဒါတင္မက ကိုးကြယ္မႈဘာသာကလည္း ကြာျခားၾကေသး။ ဒါေပမဲ့..။

ဒါေပမဲ့ေလ ရဲသိုက္ ၾကားဖူးရဲ့။ အခ်စ္သည္ မ်က္စိမပါ။ ဂုဏ္ပကာသနေတြမရွိ။ အသက္အရြယ္ေတြမဆိုင္။ ေမာင္တစ္ထမ္း မယ္တစ္ရြက္။ အခ်စ္သည္ ႏိုပ်ိဳမႈ၏ စြမ္းအားရွင္။ ၿပီးေတာ့ အခ်စ္သည္ တန္ခိုးရွင္တဲ့။ ဟုတ္သည္။ အခ်စ္သည္ တန္ခိုးရွင္။ အခ်စ္သည္ တန္ခိုးရွင္မို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မိုင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ျခားျခား၊ ဂုဏ္ပကာသနေတြ ဘယ္ေလာက္မဲ့မဲ့ အခ်စ္၏ တန္ခိုးေၾကာင့္ အခ်စ္ေတြ ႏုပ်ိဳသထက္ ႏုပ်ိဳေနမည္။ ခ်စ္ႏိုင္သမွ် ခ်စ္ၾကမည္။

ျမင္းမိုရ္ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ျမင္းမိုရ္ ျပဳသမွ် ရဲသိုက္ ႏုမည္။ ဒါေပမဲ့ ရဲသိုက္ စိတ္ညစ္ရပါသည္။ ျမင္းမိုရ္က မေလးကအျပန္ ငယ္စဥ္က အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့သည့္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေလးဖြင့္ၿပီး တစ္ဘ၀စာ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကစို႔တဲ့။ ႏြမ္းပါးတဲ့ ရဲသိုက္ရဲ့ မိဘႏွစ္ပါးက ရဲသိုက္ရဲ့ မစို႔မပို႔လစာေလးကို အားကိုးေနရသူပါ။ မိဘႏွစ္ပါးကို ပစ္ၿပီး၊ မိဘရင္ကိုစုန္ကန္ၿပီး ကိုယ့္ဘ၀ေကာင္းစားဖို႔အတြက္ ကိုယ္လြတ္ရုန္းရမတဲ့လား။ သည့္အေၾကာင္း ခ်စ္ရသူ ျမင္းမိုရ္ကို ေျပာျပလိုက္ရင္ ျမင္းမိုရ္ ၀မ္းနည္းရဦးမည္။ ရဲသိုက္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရမည္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး စိတ္၀မ္းကြဲခ်င္ ကြဲၾကလိမ့္မည္။ စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းသည့္ ျပသ္သနာဆိုးႀကီးပါလား။ အနာဂတ္ကို ေတြးၿပီး စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက ျဖစ္ေနမဲ့အစား ေနာင္အနာဂတ္ကို မေတြးပဲ လက္ရွိ ပစၥဳပ္ပန္မွာ အသစ္အသစ္ေသာ အခ်စ္ေတြနဲ႔ စိမ္းလန္းေသာေန႔ေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းၾကစို႔ရဲ့။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“လူဆိုတာ အေျပာင္းအလဲ ျမန္တတ္ေသာ လူဆိုးလူမိုက္တစ္ေယာက္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ဟိုင္း”

“ဟိုင္းပါ”

ခ်စ္ရသူ ျမင္းမိုရ္ စိတ္တိုင္းက်ေစဖို႔ ေခၚခဲ့ရ။ “ကိုကို” လို႔။ ခ်စ္ရသူ ျမင္းမိုရ္ ေခၚလို႔ နာမည္တြင္ခဲ့ရ။ “အခ်စ္” တဲ့။ ကိုကိုကလြဲၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွ ခ်က္တင္စကား မေျပာဖို႔ ရဲသိုက္ အားခဲခဲ့ဖူး။ ဒါေပမဲ့ ရဲသိုက္ “ဟိုင္းပါ” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ခဲ့မိၿပီ။ ကိုကိုကလည္း ရဲသိုက္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာဘူးတဲ့။ ကိုကို႔ကို ခ်စ္စကားေျပာလာသူရွိခဲ့ရင္လည္း “ခ်စ္သူရွိတယ္” လို႔ ျပန္ေျဖမယ္တဲ့။ ရဲသိုက္လည္း ကိုကိုလိုလုပ္မယ္လို႔ ကတိေပးခဲ့ဖူးသည္။ ခုေတာ့ “ဟိုင္းပါ” ။ ဒါၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္ ဘာေတြ ရဲသိုက္ကတိဖ်က္မိမလဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မသိ။

“မင္းကို ခင္သြားမိလို႔ Request လုပ္လိုက္တာပါ၊ လက္ခံေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ရပါတယ္၊ အပန္းမႀကီးပါဘူး”

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ဖက္က ဇာတ္လမ္းစမွ ကိုယ္က ဇာတ္သိမ္းမည္မို႔ သည္အတိုင္း ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။

“ညီလို႔ ေခၚမယ္ေနာ္၊ ကိုယ္က ၃၄ႏွစ္ရွိၿပီ”

“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ၂၄ႏွစ္ပါ”

“ညီက ဘယ္မွာေနတာလဲ”

“သိခ်င္ရင္ ယူအရင္ေျပာ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ အစ္ကိုက မန္းေလးကပါ”

“ကၽြန္ေတာ္က ပခုကၠဴကပါ”

“ေၾသာ္”

“….”

တစ္ဖက္က ေျပာစရာ စကားရွာေနတယ္ထင္ရဲ့။ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့။ ခဏၾကာမွ…..။

“ညီက ေတာ္ေတာ္ေခ်ာတာပဲေနာ္”

“ေျပာၾကတယ္ဗ်၊ ေက်းဇူးပါ”

ကိုယ့္ကို ခ်ီးက်ဴးတဲ့ စကားသံေတြရဲ့ၾကားမွာ ရဲသိုက္ေပ်ာ္၀င္ေက်နပ္မိတာအမွန္။

“အင္း ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ ကိုယ္က ညီ့ကို ျမင္ေတာ့ အရမ္းကို ခင္ခ်င္မိသြားတယ္၊ ညီ့ရဲ့ ေ၀ါလ္ေလးေပၚ သြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ …”

“အင္း ဘာေတြ႔လဲဗ်”

“ညီရဲ့ ပံုလွလွေလးေတြေတြ႔တယ္၊ အစ္ကို႔တစ္သက္မွာ ညီေလာက္ေခ်ာတဲ့သူ တစ္ခါမွမေတြ႔ဖူးေသးဘူးညီ”

သည္စကားေတြရဲ့ ၾကားမွာလည္း ရဲသိုက္ေပ်ာ္၀င္တာပါပဲ။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ”

ခုလိုနား၀င္ခ်ိဳသာတဲ့ စကားေတြရဲ့ေနာက္မွာ ရဲသိုက္ေပ်ာ္၀င္ေနေပမဲ့ အဲ့သည္စကားရဲ့ေနာက္မွာ “ခ်စ္တယ္” ဆိုတဲ့ စကား ထြက္က်လာမွာေတာ့ သိပ္ကို စိုးေၾကာက္မိရဲ့။ ကိုယ့္ရုပ္ကိုက ျမင္သူ တမ္းတမ္းစြဲေအာင္ ေျဖာင့္ေနသူကိုး။

Xxxxxxxxxxx

ကိုကိုသိပ္ဆိုးတာပဲ။

ခုတေလာ စက္ရံုထဲမွာ အင္တာနက္သံုးသူမ်ားလာျခင္းေၾကာင့္ လိုင္းေတြက ၾကပ္ၾကပ္လာသည္။ လိုင္းက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္သာ မိသည္။ ကိုကိုက အလုပ္ အခ်ိန္ျပည့္လုပ္ရသူ၊ လက္မလည္ေအာင္ လုပ္ရသူမို႔ ကိုကိုနဲ႔ စကားေျပာခ်ိန္ သိပ္မရ။ ကိုကို႔ဆီမွာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားမို႔ လိုင္းက အခ်ိန္ျပည့္ေကာင္းေနတတ္သည္။ ဒါကို ရဲသိုက္ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ အစကေတာ့ ကိုကိုက ကိုယ့္အတြက္ မက္ေဆ့ေလးေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ပို႔တတ္သည္။ ဘာတဲ့..။

“အခ်စ္ရယ္၊ တစ္ရက္မေတြ႔ရ၊ ရက္တစ္ရာ ထင္ခဲ့ရေပါ့၊ အရမ္းလြမ္းတယ္ကြာ”

ရဲသိုက္ကိုယ္တိုင္ကလည္း “ကိုကိုလိုင္းေပၚေရာက္လာတိုင္း အခ်စ္အတြက္ မက္ေဆ့ပို႔ထားေနာ္” လို႔ ပူဆာထားခဲ့သည္ပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကိုကိုက အ သည္။ ကိုယ့္ဘက္မွာက လိုင္းၾကပ္ျခင္းေၾကာင့္ မက္ေဆ့ေလးေတြ အလြယ္တကူ ဖတ္လို႔ ရေစရန္ ေဖ့ဘုတ္မွာသာ မက္ေဆ့ပို႔ထားသင့္သည္။ သို႔မွသာ အလြယ္တကူ ဖတ္ႏိုင္သည္။ ၾကာရွည္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းေနတာမ်ိဳး မရွိ။ ခုမူ “မက္ေဆ့ ပို႔ထားပါ” လို႔ ပူဆာေလတိုင္း ဂ်ီေမးကေန ပို႔ထားတတ္သည္။ လိုင္းၾကပ္သည္ဆိုက တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတည္းနဲ႔ ေဖ့ဘုတ၊္ ဂ်ီေတာ၊့ ဂ်ီေမး၊ ဗိုက္ဗာ၊ အဖြဲ႔၀င္ထားသည့္၀က္ဘ္ဆိုဒ္ အားလံုး လိုင္းေကာင္းလိမ့္မည္မဟုတ္။ လိုင္းအေကာင္းတတ္ဆံုးက ေဖ့ဘုတ္နဲ႔ ဗိုက္ဗာ။ သည့္အေၾကာင္း အင္တာနက္သံုးစြဲသူတိုင္း သိေကာင္းသိမည္။ သည့္အတြက္ ကိုကိုလည္း သိလိမ့္မည္ထင္သည္။ ဒါမ်ားကိုကိုရယ္ လိုင္း၀င္ဖို႔ အခက္ခဲဆံုး ဂ်ီေမးဆီမွ ဘာေၾကာင့္မက္ေဆ့ပို႔ေနရတာလဲ။ သည့္ေၾကာင့္ ကိုကို႔မက္ေဆ့ေတြ ေရာက္ေနမွန္းသိေပမဲ့ ဖတ္လို႔ မရခဲ့။ ေဖ့ဘုတ္မွာသာ ပို႔ထားပါဆိုေတာ့လည္း ဂ်ီေမးဆီမွာသာ။ ကိုကို႔ေၾကာင့္နဲ႔ေတာ့ စိတ္ညစ္ပါေပ့။ လိုင္းၾကပ္ျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ညစ္တဲ့ၾကားက ကိုကို႔မက္ေဆ့ေတြ ဖတ္ခ်င္လြန္းလို႔ အလြယ္တကူ ဖတ္လို႔ မရတဲ့ ဂ်ီေမးဆီမွာ မက္ေဆ့ေတြေရာက္ေနျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရပါသည္။

တစ္ခါတေလမွာ စိတ္ညစ္စရာေလးေတြ ေတြ႔ရင္ ကိုကို႔ဆီမွာ ရင္ဖြင့္ျဖစ္သည္။ ကိုကိုလိုင္းေပၚမွာ ရွိမေနဘူးဆိုရင္ေတာ့ မက္ေဆ့ေလးအျဖစ္ ခ်န္ထားရင္း ရင္ဖြင့္ရသည္ေပါ့။ ကိုကိုလည္း အလြယ္တကူ ဖတ္လို႔လည္းရ၊ အလြယ္တကူလည္း မက္ေဆ့ပို႔ ႏိုင္သည့္၊ အလြယ္တကူ ႏွစ္သိမ့္မႈေပးႏိုင္သည့္ ေဖ့ဘုတ္ေလးဆီမွာပဲေပါ့။

“ကိုကို အခ်စ္ အခုတေလာ သိပ္စိတ္ညစ္တာပဲ၊ သိပ္လည္း အထီးက်န္တယ္၊ အခ်စ္ရဲ့ေဘးမွာ ကိုကိုရွိေနရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ၊ အခ်စ္ စိတ္ညစ္ခ်ိန္၊ အထီးက်န္ခ်ိန္မွာဆို ကိုကို႔ကို သိပ္သတိရတယ္၊ ကိုကို႔ရဲ့ အားေပးမႈေတြလိုအပ္တယ္”

အဲ့သည္လို မက္ေဆ့ေလးေတြ ပို႔ပို႔ထားတတ္သည္။ သည္္မက္ေဆ့ေလးေတြ ကိုကိုျမင္ရင္ ဘာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရသလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ အထီးက်န္ရသလဲ ဆိုၿပီး မက္ေဆ့ေလးအျဖစ္ ကိုကိုေမးထားသင့္သည္။ ဒါေပမဲ့ ကိုကို မေမးပါ။ ျပန္ေျဖတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပင္ ခ်န္မထားတတ္ပါ။ ေနႏိုင္လြန္းတဲ့ကိုကိုပါလား။ ကိုကိုဘာ့ေၾကာင့္ သည္လို ေနႏိုင္ရတာလဲ။ ရဲသိုက္ မက္ေဆ့ကို ကုိကို မျမင္မဟုတ္ ျမင္ေပလိမ့္မည္။ မည္သူမဆို ေဖ့ဘုတ္ေပၚေရာက္ေလတိုင္း မီးနီျပေနတဲ့ မက္ေဆ့ေလးကို အရင္ဆံုးၾကည့္ၾကေပလိမ့္မည္။ ကိုကုိလည္း ထိုသို႔ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဒါေပမဲ့ ကုိကို အဲ့လို မဟုတ္ဘူးလား။ ရဲသိုက္ မက္ေဆ့ပို႔သည့္အခ်ိန္ကစၿပီး က်န္သည့္အခ်ိန္ေတြအတြင္းမွာ ကိုကိုလိုင္းေပၚမေရာက္ျခင္းေၾကာင့္ မက္ေဆ့ကို ျပန္မေျဖတာလား။ လံုး၀ မဟုတ္ပါ။ ရဲသိုက္ ေဖ့ဘုတ္ေလးေပၚေရာက္လာခဲ့လွ်င္ ကိုကိုအသစ္တင္ထားသည့္ ကိုကို႔ပံုေတြကို ေတြ႔ရတတ္သည္။ မ်က္ႏွာေလးေတြက ျပံဳးျပံဳးေလး။ အားလံုး ဂြတ္ဒ္ေမာနင္းတဲ့။ တစ္ခါတေလဆို စေတတပ္ေတြပါ တင္ထားတတ္သည္။ စိတ္ညစ္တယ္တဲ့။ ဒါဟာ တရားရဲ့လား။ ခ်စ္သူဆီက မက္ေဆ့ကို ဘာမွျပန္မေျဖပဲ ကိုယ့္ပံုကို တင္အားသလား။ စိတ္ညစ္ေနတဲ့ အထီးက်န္ေနတဲ့ ခ်စ္သူကို ႏွစ္သိပ္မႈ နည္းနည္းေလးမွ မေပးပဲ ပစ္ထားရက္သလား။ ခုေတာ့ ၾကည့္ စိတ္ညစ္တယ္တဲ့။ ခ်စ္သူဆီက ျပန္ၾကားလာမဲ့ မက္ေဆ့ကို အလိုရွိေနတဲ့ ကိုယ့္ဘက္က ၾကားလိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း မၾကားရသူက ပိုၿပီး စိတ္ညစ္ရမယ္မဟုတ္လား။ ကိုကိုေနႏိုင္သူႀကီးေပါ့။

ခ်စ္သူမဟုတ္တဲ့ ေဇာ္မိုးဆိုတဲ့ လူကမွ ခ်စ္သူျဖစ္တဲ့ ကိုကို႔ထက္ေတာ္ေသးသည္။ သူ႔မက္ေဆ့ေတြမ်ား ၾကည့္လုိက္စမ္း။

“ညီရယ္၊ အစ္ကို ညီ့ကို သိပ္ကို လြမ္းေနခဲ့မိတယ္၊ ေျပာရင္ ယံုမလားညီရယ္၊ အစ္ကို မေန႔ညက သိပ္ကို ပ်င္းေနခဲ့တာ၊ ညီသာ လုိင္းေပၚတက္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ အစ္ကို သိပ္ေပ်ာ္မွာပဲလို႔ ေတြးၿပီး ညီ့ကို သိပ္သတိရေနခဲ့မိတာ၊ တစ္ညလံုးလည္း အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူးညီ၊ ညီ့အေၾကာင္းေတြေတြးေနရင္းေပါ့၊ ညီ့ဓာတ္ပံုေလးေတြကိုလည္း တစ္ညလံုး စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္  .. အင္း အစ္ကိုလည္း ေျပာမထြက္ပါဘူး၊ အစ္ကို ခုလိုျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ညီ့ကို ဖြင့္မေျပာသင့္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ အစ္ကို ဖြင့္ေျပာခဲ့မိၿပီ၊ အစ္ကို႔ကို ညီအထင္ေသးခ်င္လည္းေသးေတာ့၊ အစ္ကို ခံလိုက္ပါ့မယ္၊ ညီ့ကို သိပ္သတိရတာပဲကြယ္”

သည္မက္ေဆ့ေလးဟာ ကိုကို႔ဆီက မက္ေဆ့ေလးသာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ဆိုၿပီး ကိုကို႔ကို ေဒါသထြက္မိသည္။ ဒါေပမဲ့ ေဒါသရဲ့ၾကားမွာ ရဲသိုက္ အျပံဳးေလးတစ္ပြင့္ ပြင့္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္မွာ ကိုကိုရွိလွ်က္နဲ႔ တစ္ျခားတပါးသူက ကိုယ့္အေပၚမွာ ခုလိုခံစားခ်က္မ်ိဳး ျဖစ္ေနျခင္းကို ရဲသိုက္ ၀မ္းမသာသင့္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ရဲသိုက္ ၀မ္းသာေနခဲ့သည္။ ခ်ီးက်ဴးသံေတြၾကားမွာ ရဲသိုက္ေပ်ာ္၀င္သလို အခ်စ္ခံရတဲ့ ဘ၀မွာလည္း ရဲသိုက္ ေပ်ာ္၀င္ေနခဲ့ၿပီလား။

ေဇာ္မိုးဆိုသူ ရဲသိုက္အေပၚမွာ ခ်စ္ေနၿပီဆိုတာ ရဲသိုက္ရိပ္စားမိေပမဲ့ ကိုယ့္မွာ ခ်စ္သူရွိတဲ့အေၾကာင္း ဘာေၾကာင့္ ဖြင့္ေျပာခ်င္စိတ္ နည္းနည္းေလးမွာ မရွိရတာလဲ။ ရဲသိုက္အတြက္ ဆိုၿပီး ေဇာ္မိုးပို႔သည့္ ပန္းခင္းေသာလမ္းပံုေလးေတြ၊ ကိတ္မုန္႔ပံုေလးေတြ၊ ႏွင္းဆီပန္းပံုေလးေတြ၊ အသည္းပံုေကာ္ဖီခြက္ပံုေလးေတြ။ ထိုပံုေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီး ရဲသိုက္ ဘာလိုလိုျပံဳးေနမိသည္။

ဘာအဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ပို႔တယ္မွန္း ရဲသိုက္သိေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္ ပို႔တာလဲဆိုၿပီး ရဲသိုက္ ျပန္မေမးျဖစ္ခဲ့ပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔လည္း မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။ သည္အတိုင္းေလးပဲ ၿငိမ္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ကိုယ့္မွာ ကိုကိုရွိေနလွ်က္ ကိုကိုရွိပါတယ္ဆိုၿပီး တစ္ခါတည္း ရွင္းရွင္း မေျပာလိုက္ရတာလဲ။ ရဲသိုက္ မ်က္ႏွာမ်ားေနၿပီလား။ အခ်စ္ကို ကစားတတ္ေနၿပီလား။ အသည္းခြဲထုတ္မဲ့ မုဆိုးျဖစ္ေနၿပီလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ကိုကိုရယ္ လိုင္းေပၚေရာက္ေရာက္ခ်င္း အခ်စ္အတြက္ မက္ေဆ့တစ္ခုခုခ်န္ပါဆိုေန၊ ကိုကို႔ပံုေတြ တျခားသူေတြေငးဖို႔အတြက္ တင္တဲ့အခ်ိန္ေတာ့ ရွိတယ္ေပါ့ေလ၊ အခ်စ္အတြက္ မက္ေဆ့ပို႔ဖို႔ အခ်ိန္က်ေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ ဟုတ္လား”

“……………..”

Bbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbbb

“ကိုကို ခ်စ္တို႔ လစာတိုးတယ္သိလား၊ အဲ့ဒီတိုးတဲ့ လစာေလးကို ကိုကို႔အတြက္သံုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္၊ လစဥ္ ကိုကိုႀကိဳက္တာ ၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္၊ ကိုကိုဘာလိုခ်င္လဲ၊ ဘာလက္ေဆာင္ႀကိဳက္လဲ၊ အခ်စ္၀ယ္ထားမယ္၊ အခ်စ္ကေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ ဆင္တူေလးေတြ ၀ယ္ဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္၊ ၀ယ္လည္း ၀ယ္ျဖစ္မွာပါ၊ ကိုကိုလာရင္ အတူတူ၀တ္ၾကမယ္ေနာ္”

“………………………………….”

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

“ကိုကိုေရ၊ ခ်စ္တို႔ၿမိဳ ့မွာ ေစ်းပြဲေတာ္ႀကီးရွိတယ္၊ ပြဲက ႏွစ္တိုင္း က်င္းပတာေပါ့၊ အရမ္းကို စည္ကားတာေလ၊ ညညဆို ပြဲဇာတ္ပါတယ္၊ ဆပ္ကပ္ပါတယ္၊ ရဟတ္ေတြ၊ ခ်ားေတြလည္း ပါတယ္၊ အခ်စ္ကေတာ့ အဲ့ဒီပြဲမွာ ကိုကိုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အမ်ားႀကီး စိတ္ကူးထားတာ၊ အဲ့ဒီပြဲညမွာ ကိုကိုသာရွိေနရင္ ရဟတ္တူတူစီးမယ္၊ ပြဲဇာတ္အတူတူၾကည့္မယ္၊ ကိုကို႔လက္ကေလးကိုဆြဲၿပီး ပြဲေစ်းထဲ အတူတူေလွ်ာက္လည္မယ္၊ ဆင္တူေလးလည္း ၀တ္မယ္၊ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ၀ယ္စားမယ္၊ ကိုကို႔ကို ခြံ႔ေကၽြးမယ္၊ ဘီယာလည္း အတူတူေသာက္မယ္၊ ၿပီးရင္ အားႀကီးအားႀကီးနမ္းၾကမယ္ေနာ္၊ ကိုကိုေကာ အခ်စ္ေျပာသလိုေလး မလုပ္ခ်င္ဘူးလား”

“……………………………………………”

iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

“ကိုကို ခ်စ္မက္ေဆ့ေတြကို ဘာလို႔ ျပန္မေျဖရတာလဲ၊ ကိုကိုအခ်စ္ကို ခ်စ္ေသးရဲ့လား၊ အခ်စ္နဲ႔ ကိုကိုက ခ်စ္သူေတြမွ ဟုတ္ရဲ့လား၊ အလုပ္ေတြ မ်ားတယ္ဆိုၿပီး အခ်စ္ကို ပစ္မထားနဲ႔ေလ၊ ကိုကို ဘာေၾကာင့္ အခ်စ္ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ရတာလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ၊ အခ်စ္ေလ ကိုကို႔ရဲ့ ဂရုစိုက္မႈေတြကို ခံခ်င္တယ္၊ ကိုကို႔ဆီက ေမတၱာ၊ ဂရုဏာ၊ အခ်စ္ေတြ လိုခ်င္တယ္၊ ကိုကို႔ဆီက လက္ေဆာင္ေလးေတြလည္း လိုခ်င္တယ္၊ မက္ေဆ့ေလးတစ္ခုေတာ့ ခ်န္ခဲ့ပါ၊ ကိုကို႔လုပ္ပံုေၾကာင့္ ကိုကိုအခ်စ္ကို ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသလားဆိုတဲ့ မဟုတ္တဲ့ အေတြးေတြ ၀င္ၿပီး ငိုခဲ့ရေပါင္းမ်ားၿပီ၊ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရေပါင္းမ်ားၿပီကိုကို၊ ကိုကိုအရမ္းရက္စက္တယ္..”

“အခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုလည္း အခ်စ္ကို လြမ္းပါတယ္ကြာ၊ အခ်စ္နဲ႔ စကားေတြ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ အခ်စ္လိုင္းေပၚ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ဆို ကိုကိုက မအားဘူး၊ ကိုကိုအားတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ အခ်စ္က လိုင္းေပၚမွာ ရွိမေနေတာ့ဘူး၊ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အခ်စ္နဲ႔ စကားေတြ ေျပာလို႔ရပါ့မလဲ”

ကိုကို႔ေျဖရွင္းခ်က္က ဒါေလးတဲ့လား။ ကိုကိုစိမ္းကားတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ကိုကို ရိုးအ တာလား။ လိုင္းေပၚမွာ ေတြ႔မွ စကားေတြေျပာမယ္တဲ့ ဟုတ္လား။ ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ လိုင္းေပၚမွာေတြ႔မွ စကားေျပာဖို႔ သတိရတာတဲ့လားကိုကိုရယ္။ ကိုကိုလည္း တစ္ခါတေလမွာ ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ ဘယ္လိုခံစားခ်က္ေလးေတြ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး အဲ့ဒီခံစားခ်က္ေလးေတြကို မက္ေဆ့ေလးေတြအျဖစ္ ခ်န္ထားဖို႔ေတာင္ စိတ္ကူးမရွိဘူးလား။ မဟုတ္ေသးဘူး။ ကိုကို႔မွာ အဲ့လိုခံစားခ်က္မ်ိဳးေလးေတြ ရွိကိုမရွိတာလား။

ကိုကို႔ကို ဘာမွမေမးခ်င္ေတာ့ပါ။ ဘာစကားမွလည္း မေျပာခ်င္ေတာ့ပါ။ ကိုယ့္ဘက္က မက္ေဆ့လည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပို႔ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ပို႔ခဲ့တိုင္းလည္း ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ျပန္မေျဖၾကားခဲ့စဖူး။ တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ္ထင္သလို ကိုကိုကိုယ့္ကို ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္မွန္ရင္ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး ကိုကိုကိုယ့္ကို သိပ္ၿပီး အထင္ေသးေနမွာပဲ။

ကိုကို႔ဆီ ဘာမက္ေဆ့မွ မပို႔ေတာ့ပါ။ ကိုကို႔ဘက္ကလည္း ဘာမွ ပို႔မလာခဲ့ပါ။ ကိုယ့္ဘက္ကေတာ့ ရင္ထဲ၀မ္းနည္းေနခဲ့ေပမဲ့ ကိုကိုကေတာ့ ဘယ္လိုခံစားေနရမလဲ မသိပါ။

အခ်ိန္ေတြလည္း အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ရင္ေမာစြာနဲ႔ပဲ ကိုကို႔ဆီ မက္ေဆ့ပို႔လိုက္ရသည္။

“ကိုကို အခ်စ္ကို ဘယ္အခ်ိန္မွ စကားေျပာခ်င္မွာလဲ”

oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

ကိုကို႔ဘက္က စိမ္းကားလာေတာ့ လိုင္းေပၚေရာက္လာေလတိုင္း ကိုကိုနဲ႔ စကားေျပာဖို႔ သတိမရေတာ့ပါ။ ဟင့္အင္း ကိုကိုနဲ႔ စကားေျပာရတာက သိပ္ကို ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔စရာ ေကာင္းလာသလို ခံစားရသည္။ သည့္ေၾကာင့္ တျခားသူမ်ားနဲ႔ ခ်က္တင္စကားေျပာရျခင္းကို ရဲသိုက္ ခံမင္လာမိသည္။ ကိုကိုနဲ႔ စကားေျပာရတာထက္ တျခားသူမ်ားနဲ႔ စကားေျပာရတာက ပိုၿပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလို ခံစားလာရသည္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္စကားလာေျပာသူ၊ လိင္ကိစၥလာေျပာသူ၊ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္။

တစ္ခ်ိန္က ကိုကိုနဲ႔ လိင္ကိစၥေတြလည္း ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့သည္။ ယခုမူ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့ပါ။ လိင္ကိစၥေျပာလာသူမ်ားနဲ႔ စကားေျပာရသည္ကို ရဲသိုက္ ခံုမင္မိသည္။ ကိုယ့္ကို အရမ္းအရမ္းခင္ပါသည္ဆိုသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စကားေျပာရသည္ကို ခံုမင္သည္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေနတဲ့ဆိုတဲ့ အေျခအေနရွိေနသူေတြ၊ ခ်စ္ေနေပမဲ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားဖြင့္ေျပာမလာေသးဘဲ ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္မေျပာမခ်င္း သည္းခံၿပီး ခ်က္တင္စကားေျပာရျခင္းကို ရဲသိုက္ ခံုမင္ေနမိသည္။ သည္အခ်ိန္ဆို ကိုကိုသည္ ရဲသိုက္စိတ္ကူးထဲမွာ လံုး၀လံုး၀ မရွိေတာ့ပါ။

ကိုကို႔ကို ရဲသိုက္မခ်စ္ေတာ့ဘူးလား။ သည္ေမးခြန္းကိုေတာ့ ရဲသိုက္ကိုယ္တိုင္ မွန္မွန္ကန္ကန္ မေျဖတတ္ေသးပါ။ ဘာေၾကာင့္ဆို ကိုကိုက ရဲသိုက္ရဲ့ အခ်စ္ဦးပဲမဟုတ္လား။ ကိုကိုနဲ႔ တစ္သက္တာထိ အတူတူေနႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရး သိပ္မရွိမွန္းသိေပမဲ့လည္း ဆက္ခ်စ္ေနခဲ့ေသးတာပဲမဟုတ္လား။ ကိုကို႔ပံုေလးေတြ ၾကည့္မိတိုင္းလည္း ကိုကိုေလာက္ ကိုယ့္အေပၚေကာင္းတဲ့လူ ေတြ႔ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးခဲ့မိရတာပဲ။ ကိုကိုစိမ္းကားေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ကိုကိုနဲ႔ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ဆင္တူေလးေတြ ၀တ္ဖို႔ဆိုၿပီး ၀ယ္ထားခဲ့ၿပီးၿပီ။ အားက်ဖို႔ေကာင္းသည့္ စံုတြဲေတြ ျမင္တိုင္း၊ ဆင္တူေလးေတြ၀တ္ထားတာျမင္တိုင္း ကိုကို႔မ်က္ႏွာေလးကိုပဲ ေျပးျမင္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္ပဲ။ သည္ေတာ့ ကိုကို႔ကို မေမ့ႏိုင္ေသးဘူးေပါ့။ ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္ေနေသးသည္ေပါ့။

nnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn

ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ကိုကို႔စိမ္းကားမႈေတြကို ေတြးေနမိသည္။ ကိုကို႔စိမ္းကားမႈေတြ ေတြ႔ေလတိုင္း ကိုကို႔ကို ေဒါသထြက္မိသည္။ ခ်စ္ေဒါသေလလား။

“အိုး ညီေရာက္လာၿပီလား၊ အစ္ကိုက ညီ့ကိုေစာင့္ေနတာသိလား”

ပစ္ပယ္ထားႏိုင္လြန္းသည့္ ကိုကို႔အေၾကာင္း ေတြးရင္း ကိုကို႔ကို စိတ္တိုေဒါသျဖစ္ေနခ်ိန္ ေတြ႔ရာလူကို ကိုကိုအမွတ္နဲ႔ ေဒါသထြက္စြာ ေျပာပစ္လိုက္ခ်င္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့”

ေဇာ္မိုးဆိုသည့္ ဒီလိုရူးေၾကာင္ေၾကာင္လူက ဘာကို ဒီေလာက္ အခ်ိန္ဆြဲေနရတာလဲ။ ရဲသိုက္ကို တဖက္သတ္ခ်စ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ရဲသိုက္သိေအာင္ ဂရုစိုက္မႈေတြ၊ စကားေတြနဲ႔ ျပဳမူေနရဲ့နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္မေျပာေသးတာလဲ။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းက သူ႔အတြက္ သိပ္ခက္ခဲလြန္းေနသလား။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာလာမွ ကိုယ္ခ်စ္ရသူဆီက အေျဖၾကားရမည္။ အို မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္က လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ခ်စ္ရသူဆီက ခ်စ္အေျဖရဖို႔ဆိုရင္ ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္မေျပာခင္ကတည္းက ကိုယ့္ရုပ္ကေလးကို ကိုယ္ခ်စ္ေနသူအား ျပထားသင့္သည္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္မခ်စ္ဆိုသည့္ အေျဖကိုေဘးဖယ္ထား။ ကိုယ့္ရုပ္ကေလးကို ျမင္ဖူးထားမွ အေျဖရဖို႔က သိပ္ေသခ်ာမယ္မဟုတ္လား။ ဒါကို ေဇာ္မိုးဆိုသူ မသိဘူးလား။ ဒီလူႀကီး စိတ္မွ မွန္ေသးရဲ့လား။ ရူးမ်ားရူးေနသလား။ မေျပာေသာစကားကို နားလည္ရမယ္ဆိုတာ ဒီလူႀကီး မသိဘုူးလား။ လုပ္သင့္ေသာ အလုပ္ကို မေျပာခင္ကတည္းက လုပ္မထားျခင္းအတြက္ ေဇာ္မိုးဆိုသူအေပၚ ရဲသိုက္ ေဒါသထြက္လာရမိသည္။

“အို ျပန္ေျပာလို႔ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာညီရာ၊ အစ္ကို အခု လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနတာ၊ အစ္ကို တစ္ေယာက္တည္းေပါ့၊ ပ်င္းပ်င္းရွိေနလို႔ ေသာက္ေနတာ၊ ေဘးမွာ ညီရွိေနရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ ညီေရာ ေသာက္သြားပါဦးလား၊ မုန္႔ေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ စားမလားညီ..”

အဲ့ဒါသာ ၾကည့္ေတာ့။ ယုတၱိမရွိတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ လုပ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ပ်စ္ကနဲ႔ ဆဲလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မ်ိဳသိပ္ထားလိုက္ရသည္။

“စားခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ”

“အို သိပ္ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ ညီစားခ်င္ရင္ အစ္ကို ခြံ႔ေကၽြးမွာေပါ့၊ ပါးစပ္ဟ…..”

“……”

“ဟေလညီ”

ေဒါသေတြက အလိပ္လိပ္တက္လာမိသည္။ ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ ဆဲပစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

“ရူးသလိုလို ေၾကာင္သလိုလိုလုပ္ရပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မ၀င္စားဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားတာက ခင္ဗ်ားႀကီးရဲ့ ဓာတ္ပံုပဲ၊ ခင္ဗ်ားႀကီးဓာတ္ပံုကိုပဲၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ရမလား”

“အို မလုပ္ မလုပ္ပါနဲ႔ညီ၊ အစ္ကို မျပပါရေစနဲ႔၊ အစ္ကို႔ဓာတ္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး ညီ့ဘက္က စိမ္းကားသြားခဲ့ရင္ အစ္ကို မခံစားႏိုင္လို႔ပါ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အစ္ကို႔ပံုကို မျပပါရေစနဲ႔ေနာ္”

တဖက္သားရဲ့ ခံစားခ်က္ကို ရဲသိုက္ စာနာသင့္ေပမဲ့ ခုခ်ိန္မွာ မစာနာခ်င္ခဲ့ပါ။

“မျပရင္ ကၽြန္ေတာ္ျပရမလား”

“အိုးးး ညီ့ပံုဆိုရင္ သိပ္သိပ္ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့”

ခု လတ္တေလာမွာ ကိုကို႔ကို စိတ္နာေနေပမဲ့ ကိုကိုဟာ ကိုယ့္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ဆိုတာကိုေတာ့ ေဇာ္မိုးဆီသို႔ မျငင္းခ်င္ခဲ့မိပါ။ ကိုကို႔ပံုေလးကို ျပလိုက္သည္။

ကိုယ္ခ်စ္ေနရသူက တျခားတစ္ေယာက္အား ခ်စ္ေနသည္ကို သိလိုက္ရသည့္အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံစားလိုက္ရမလဲဆိုတာ သိေပမဲ့ မစာနာခ်င္မိခဲ့။

“အဲ့ အဲ့ဒါက ဘူေလးလဲဟင္”

“ညီ့ကိုကိုေလ၊ ရွင္းလား”

“…………………..“

ရဲသိုက္ ဗီလိန္တစ္ေယာက္လို မဲ့ကာ ျပံဳးေနခဲ့မိသည္။

“ေၾသာ္ ခ်စ္သူရွိေနတာလား၊ ေဆာရီးပါ”

“………………………”

ရဲသိုက္ ဘာမွ ျပန္မေျပာခ်င္မိခဲ့။

“ညီ့ေၾကာင့္ အစ္ကို ဒီေန႔ စိတ္ဆင္းရဲသြားၿပီ”

သူ ငိုေနမယ္မွန္း ရဲသိုက္သိသည္။ သူ အရမ္းခံစားရသြားမယ္မွန္းလည္း သိသည္။ ဒါေပမဲ့ မစာနာခ်င္ခဲ့မိပါ။ ဘာမွလည္း မႏွစ္သိမ့္ေပးခ်င္မိခဲ့။ မ်က္ကန္းခ်စ္ ခ်စ္ခဲ့မိျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ္ခံစားရတယ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ႏွစ္သိမ့္ေပေတာ့ လူ႔ဂြစာႀကီးေရ့။

tttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttttt

တစ္ေန႔ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကိုကို႔ဆီက မက္ေဆ့ေလးတစ္ခု ရလိုက္သည္။

“အခ်စ္ေရ၊ ကိုကိုအခ်စ္ကို စကားေတြ သိပ္ေျပာခ်င္တာပဲကြာ”

တဲ့။ ကိုကိုဘာေတြ ေျပာခ်င္တာလဲ။ ရဲသိုက္ စဥ္းစားခန္း၀င္မိရဲ့။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ မက္ေဆ့ပို႔လာသည့္ ကိုကုိ႔ဆီက မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မက္ေဆ့ေရာက္လာျခင္းေၾကာင့္ ရဲသိုက္ ေတြေ၀ေနခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္ကို အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ထားသည့္ အခ်ိန္က ကိုကို ဘာေတြမ်ား စဥ္းစားေနခဲ့သလဲ။ ကိုကိုဘာေၾကာင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ အဆက္ျဖတ္ထားရတာလဲ။ ရဲသိုက္ မ်ားမ်ားစားစား မစဥ္းစားခဲ့ပါ။ ကိုကိုကိုယ့္ကို စိမ္းကားလာသည္က ဘာေၾကာင့္လဲ မခ်စ္ေတာ့လို ့လား။ ကိုကိုစဥ္းစားေနခဲ့သည္ဆိုက ဘာေတြမ်ား စဥ္းစားခဲ့မလဲ။ လမ္းခြဲဖို႔ သင့္မသင့္ စဥ္းစားေနမလား။ ဒါေတြမ်ားလား။ ထိုသို႔ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးလို႔ပင္ ရဲသိုက္ အေတြးမ၀င္ခဲ့ပါ။ ကိုကိုသိပ္ေျပာခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြကို ရဲသိုက္ သိပ္ကို နားေထာင္ခ်င္ပါသည္။

“အခ်စ္ကို စကားေတြ ေျပာခ်င္ရင္ မက္ေဆ့အျဖစ္ ေျပာထားေလကိုကိုရဲ့၊ အခ်စ္ နားေထာင္ေပးမွာေပါ့၊ အခ်စ္လည္း ကိုကိုေျပာတဲ့ စကားေတြကို သိပ္နားေထာင္ခ်င္ေနပါတယ္၊ ကိုကုိ႔ကို အရမ္းလည္း လြမ္းပါတယ္”

တစ္ေန႔သာ ကုန္သြားသည္။ ကိုကို႔ဘက္က မီးစိမ္းျပမလာခဲ့ပါ။ သိပ္ေျပာခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကိုကို႔ရဲ့စကားေတြကို ရဲသိုက္ သိပ္ၾကားခ်င္ေနခဲ့မိတာေၾကာင့္ ယေန႔ၾကားခြင့္မရခဲ့ဘူးဆိုလွ်င္ ယေန႔ည အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္လိမ့္မည္မထင္။ သည့္ေၾကာင့္ ကိုကိုအလုပ္အားတတ္သည့္ညမွာ ကိုကို႔ဆီသြားမည္။ ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ သြားမည္။ ကိုကိုလည္း ညညဆို လိုင္းထိုင္တတ္သည္ပဲ။

စိတ္ကူးထားသည့္ ညအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကိုကို႔ကို အသင့္ေတြ႔ရသည္။ ကိုကို ဘာေျပာေျပာ နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းရွိေအာင္ စိတ္ကို အသင့္ျပင္ထားမိသည္။

“ကိုကို” လို႔သာ ေခၚလိုက္ရသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ကိုကိုေျဖသည္။ “ရွိပါတယ္အခ်စ္” တဲ့။ ကိုကို႔ဘက္က စကားသံေတြ ထြက္လာမည္ထင္သည္။ ဒါေပမဲ့ ထြက္မလာခဲ့ပါ။ စိတ္ပင္ တိုလာမိသည္။

“ကိုကို”

“အခ်စ္ေျပာေလ”

ဒါ ကိုကိုျပန္ေျပာသင့္တဲ့စကားလား။ ခ်စ္သူအတြက္ ေျပာရမဲ့ စကားက အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ ရွားေနၿပီလား။ ကိုကိုမက္ေဆ့ပို ့ခဲ့သည္က စကားေတြ သိပ္ေျပာခ်င္တာပဲဆို။ အဲ့လို မက္ေဆ့ပို႔ခဲ့ရဲ့နဲ႔ ဘာစကားမွမေျပာပဲ “အခ်စ္ေျပာေလ” လို႔ ျပန္ေျပာရသတဲ့လား။ စိတ္တိုျခင္းႏွင့္အတူ မ်က္ရည္ကပင္ ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားသည္။

“ကိုကို အခ်စ္ကို စကားေတြ သိပ္ေျပာခ်င္တာပဲဆို၊ အခ်စ္ ကိုကို႔စကားေတြ သိပ္နားေထာင္ခ်င္လို႔ ညတက္လာခဲ့ပါ၊ ကိုကိုအခ်စ္ကို စကားေတြ အရမ္းေျပာခ်င္တယ္ဆိုေျပာေလ၊ အခ်စ္ နားေထာင္ေပးပါ့မယ္”

“ဘာေျပာရမွာလဲအခ်စ္”

မ်က္ရည္ေတြက ပိုပိုၿပီး စီးက်လာသလိုလိုသို႔။

“ကိုကို အရမ္းေျပာခ်င္ေနတဲ့ စကားေတြကို ေျပာေပါ့”

“ကိုကိုဘာေျပာရမွာလဲမသိဘူး၊ အခ်စ္ကပဲ ေျပာေတာ့၊ အခ်စ္ေျပာတာပဲ နားေထာင္ေတာ့မယ္ေနာ္”

အံ႔ၾသလြန္းလိုက္တာ။ ကိုကိုဒီလိုလူစားမ်ိဳးျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ နည္းနည္းေလးမွ မထင္မိ။ အို ကိုကိုက ဘယ္လို လူစားမ်ိဳးလဲ၊ ရိုးအတာလား။ လူကို တမင္လွည့္စားေနတာလား။ ဘာလားး။ ဘာလားးးးး။ အို ဘာဆို ဘာမွ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကိုကိုနဲ႔ လံုး၀ လံုး၀ စကားမေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ ရဲသိုက္ ကိုကို႔လုပ္ပံုေတြကို သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ပါ။ ခ်က္ခ်င္းပဲ အိမ္သို႔ တန္းျပန္ခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ယာထက္မွာ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ရႈိက္ကာရႈိက္ကာ ငိုေနမိသည္။

“လူဆိုး လူဆိုး မုန္းတယ္ မုန္းတယ္၊ အရမ္းမုန္းတယ္”

***888***888***888***888***888***888***888***888**8888***888***888***

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ က်ရႈံးျခင္း၏ အစပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိၿပီဆိုရင္ျဖင့္ ကိုယ့္စိတ္သည္ ထိုသူ႔ထံတြင္ ေပးထားလိုက္ရေတာ့သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္မပိုင္ေတာ့ျခင္းေၾကာင့္ ႀကီးက်ယ္ေသာ ဆံုးရံႈးျခင္းပဲ မဟုတ္လား။

ကိုကို႔ပံုေလးေတြ ရဲသိုက္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ၾကည့္ေနရင္းက ၀မ္းနည္းမႈေတြ ခံစားရသည္။ မ်က္ရည္ေတြ က်ရသည္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာထားလွ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ဘာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ေအာင္ မထားရတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြ ေပးရတာလဲ။ သည့္အတြက္ ကိုကို႔ကို စိတ္နာသည္။ ဒါေပမဲ့လည္း ေ၀ါလ္ေပပါေလးမွာေတာ့ ကိုယ့္ကို အၾကင္နာေပးသည့္အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ရိုက္ထားသည့္ ႏႈတ္ခမ္းစူစူဓာတ္ပံုေလးက ေနရာယူထားဆဲေပါ့။ ကိုကို႔ကိုလြမ္းတိုင္း အဲသည္ ႏႈတ္ခမ္းစူစူေလးကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းရသည့္အႀကိမ္ေပါင္းမနည္းေတာ့။

“ညီ့ကိုခ်စ္တယ္”

ျငင္းခဲ့ၿပီးကာမွ ေဇာ္မိုးဆိုသူက ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္တယ္ လာေျပာေနရတာပါလိမ့္။

“ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္သူရွိတယ္လို႔ ေျပာထားတယ္ေကာဗ်ာ”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ညီ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ မေျပာရရင္ မေနႏိုင္ေတာ့လို႔ပါ၊ ညီ့ကို အရမ္းအရမ္းခ်စ္တာပါ၊ ညီ့ကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရတုန္းက အစ္ကို႔ရဲ့ ဖူးစာကေတာ့ေတြ႔ၿပီဆိုၿပီး သိပ္ကိုေပ်ာ္ခဲ့ရတာပါ၊ အစ္ကို ဒီအသက္အရြယ္ထိ ဘယ္သူ႔ကို ခ်စ္စကားမေျပာဖူးေသးပါဘူး၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ခဲ့ဖူးေသးပါဘူး၊ ညီ့ကိုေတြ႔မွ အစ္ကို႔ႏွလံုးသားက ခုန္လႈပ္လာခဲ့တယ္၊ ညီနဲ႔ အနာဂတ္မွာ အမ်ားႀကီး စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရပါတယ္ညီရယ္”

“ျဖစ္ရေလဗ်ာ၊ ဒါေတြလာေျပာေနေတာ့ေကာ ဘာထူးမွာလဲဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္သူရွိေနၿပီးသားဟာကို”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ အစ္ကို ဒီလိုမေျပာသင့္မွန္းသိပါတယ္၊ မ်ိဳသိပ္ထားမလို႔ပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ မမ်ိဳသိပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ညီ့ကို ခ်စ္တယ္၊ ဒီေလာက္ပဲ ေျပာပါရေစေနာ္”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္သူရွိေနၿပီးသားမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမ့လိုက္ေတာ့ေနာ္၊ အစ္ကိုေကာင္းဖို႔အတြက္ေျပာေနတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္ရင္ အစ္ကိုခံစားေနရမွာစိုးလို႔ ေျပာတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘေလာ့လိုက္ေတာ့ေနာ္”

“အို လံုး၀ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ညီမခ်စ္ေပမဲ့၊ ညီ့အခ်စ္ကို မရေပမဲ့ ညီ့ပံုေလးေတြေငးရင္း ေက်နပ္ေနပါ့မယ္ညီရယ္၊ ဒီအတိုင္းေလးပဲေနပါရေစေနာ္”

“ဒီလိုဆိုရင္ အစ္ကို အရမ္းခံစားေနရမွာေပါ့၊ အစ္ကိုခံစားေနရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က လူဆိုးႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီေပါ့”

“မသတ္မွတ္ပါဘူးညီ၊ အစ္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲခံစားရခံစားရ ညီ့ကို လူဆိုးတစ္ေယာက္လို႔ မသတ္မွတ္ပါဘူး၊ ညီ့ပံုေလးေတြ ေငးခြင့္ရရင္ အစ္ကိုေပ်ာ္ေနပါၿပီ၊ ဒါဆို ညီလည္း လူဆိုးမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အစ္ကိုလည္း မခံစားရေတာ့ပါဘူး”

သိပ္ခက္တဲ့သူပါလားရယ္လို႔။

@@@222@@@222@@@222@@@222@@@222@@@222@@@222@@@222@@@222@@@

တခ်ိဳ ့ကေျပာၾကရဲ့။ ခ်စ္သူရွိတဲ့ဘ၀က ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းဆိုပဲ။ တခ်ိဳ ့အတြက္ေတာ့ ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္ေပလိမ့္မည္။ ရဲသိုက္အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာဆိုတာ နည္းနည္းေလးမွမရွိ။ ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းသည္ဆိုရင္ျဖင့္ ေတာ္ေပဦးမည္။ ခုဟာက ၀မ္းနည္းမႈ၊ အားငယ္မႈ၊ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြ ခံစားေနရတဲ့အျဖစ္။ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ငိုေၾကြးေနရတဲ့အျဖစ္။

ထိုသို႔ခံစားရေလတိုင္း ရဲသိုက္လုပ္ေနက်အလုပ္ကိုလုပ္သည္။ ပံုလွလွေလးေတြ ရေအာင္ရိုက္သည္။ ပံုထဲမွာ ကိုယ္က သိပ္ေခ်ာေနတာေတြ႔ရေတာ့ ၀မ္းနည္း အားငယ္ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြ ကင္းေပ်ာက္သြားရသည္။ ပံုလွလွေလးေတြရေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပခ်င္လာသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ ပံုေလးေတြ တင္သည္။ ကိုကို႔ဆီသို႔လည္း သီးသန္႔ မက္ေဆ့နဲ႔အတူပို႔လိုက္သည္။

“ကိုကို အခ်စ္ပံုေလးေတြကို ကိုကို႔ကို အရင္ဆံုးျပတာေနာ္၊ ကိုကို႔ကိုျပၿပီးမွ လိုင္းေပၚမွာတင္တာ၊ ဘယ္လိုလဲဟင္၊ အခ်စ္အရမ္းလွတယ္မဟုတ္လား”

သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ေတာ့ ပံုေလးနဲ႔အတူ “သားသားလွတယ္မဟုတ္လား” လို႔ စေတတပ္ေလးနဲ႔အတူ တင္ထားလိုက္သည္။

ရဲသိုက္ပံုေတြကို ကိုကို Like မလုပ္ဖူးပါ။ Comment လည္း တစ္ခါမွ မေပးဖူးပါ။ ရဲသိုက္ကေတာ့ ကိုကိုပံုေတြတင္တိုင္း Like လုပ္သည္။ Comment ေပးသည္။ ကိုယ့္ Comment ေတြကို ကိုကိုဘယ္တုန္းကမွ Like မလုပ္ခဲ့ဖူး။ ကိုယ္တင္မဟုတ္ တျခားသူမ်ားက ကိုကို႔ပံုေတြကို Comment ေပးတိုင္းလည္း ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ Like မလုပ္ဖူးပါ။ Comment ထဲမွာ ေမးထားလည္း ျပန္မေျဖခဲ့ဖူးပါ။ ကိုကို႔လုပ္ရပ္ကို ရဲသိုက္နည္းနည္းေလးမွ မႀကိဳက္။

ေဇာ္မိုးဆိုသူကေတာ့ ရဲသိုက္ပံုေတြကို အၿမဲတမ္း Like လုပ္သည္။ Commment လည္း ေပးသည္။ “သားသားလွလား” လို႔ ေမးထားရင္လည္း “မလွဘူး ခ်စ္စရာေကာင္းတာ” လို႔ Comment ေပးထားတတ္သည္။

ခုေတာ့မွ ဘာရယ္မသိ ေဇာ္မိုးဆိုသူနဲ႔ စကားေျပာခ်င္လာမိသည္။

“ေနေကာင္းလားအစ္ကို”

“ေကာင္းပါတယ္ညီရာ၊ ညီေရာ ေကာင္းရဲ့လား၊ ခ်စ္သူနဲ႔ေရာ အဆင္ေျပရဲ့လား”

သည္ေမးခြန္းကိုေတာ့ ရဲသိုက္မေျဖခ်င္မိပါ။

“အစ္ကိုက ဘာအလုပ္လုပ္လဲဟင္၊ ေမးလို႔ရမလား၊ မေျဖခ်င္လည္း ရပါတယ္ေနာ္”

“ေျဖတာေပါ့၊ အစ္ကိုက ကုမ္ပဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္တာပါ၊ ညီကေရာ ဘာလုပ္လဲ ေမးလို႔ရမလား”

“အစ္ကို႔အလုပ္နဲ႔ေတာ့ ကြာပါ့၊ စက္ရံုတစ္ရံုမွာ ဂိတ္ေစာင့္ရတယ္၊ ေအာက္ေျခသိမ္းအလုပ္ေပါ့”

“ဘာအလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂုဏ္ရွိပါတယ္ညီ၊ အားမငယ္ပါနဲ႔”

“ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို၊ ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကို႔ကို ျမင္ဖူးခ်င္တယ္”

“ညီျမင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပတာေပါ့၊ ခဏပဲေစာင့္”

ခဏအၾကာ ေဇာ္မိုးပံုေလးေပၚလာသည္။

“ညီလို အနီးကပ္ရိုက္ထားတာေပါ့၊ ရုပ္ကေတာ့ မေခ်ာဘူး”

ေဇာ္မိုးပံုေလးကို ျမင္လိုက္ရစဥ္ ရဲသိုက္ တဒဂၤ မင္သက္မိသြားသည္။ သူ႔ဘက္က မေခ်ာဘူးလို႔ ေျပာသေလာက္ ရဲသိုက္မ်က္လံုးထဲမွာက ဘာလို႔ ေခ်ာတယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ေနခဲ့မိပါလိမ့္။ တကယ္ဆို သူ ဒီေလာက္ေခ်ာလိမ့္မယ္လို႔ ရဲသိုက္ နည္းနည္းေလးမွ မထင္ခဲ့မိပါ။ ေလးေထာင့္ဆန္ေသာမ်က္ႏွာ ပါးသိုင္းေမႊးမ်ားနဲ႔ေဇာ္မိုး သိပ္ကိုေခ်ာေနခဲ့ရဲ့။ ရဲသိုက္ ေခါင္းယမ္းလိုက္ရသည္။ ကိုယ့္မွာ ကိုကိုရွိေနၿပီပဲ။ တျခားတစ္ေယာက္ကို ဘာလို႔ မ်က္စိက်ေနရမွာလဲ။ ရဲသိုက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတြေ၀သြားခဲ့ရသည္။ ငါ ဘာေၾကာင့္ ေခ်ာသူျမင္လိုက္ရရံုနဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲက လႈပ္ခတ္လာရသလဲ။ ငါ သိပ္ေပ်ာ့ညံ႔သြားၿပီလား။ အည  ွာလြယ္ေသာ သစ္သီးျဖစ္ခဲ့ၿပီလား။

^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^6^

ေနာင္ေန႔မွာ ကိုကိုဘာမွျပန္ေျဖမထားပါ။ “လွပါတယ္” လို႔ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မေျဖခ်င္လည္းထား။ “အင္း” လို႔ေတာ့ ေျဖထားလိုက္သင့္သည္။ ကိုကို႔လုပ္ပံုေၾကာင့္ ကိုကို႔ပံုေလးနဲ႔ ကိုယ့္ပံုေလးေတြ ေရာယွက္ၿပီး တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ ကိုယ့္က ကိုကို႔ကို နမ္းေနတဲ့ ပံုစံေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားသည့္ ပံုေလးေတြကို ျပခ်င္စိတ္ပင္မရွိေတာ့။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ အရာရာကို သည္းခံလိုက္ေတာ့မည္။

“ကိုကိုရယ္ အခ်စ္နဲ႔ ကိုကိုတို႔က ႏွစ္ေယာက္လံုး တစ္ႀကိမ္တည္း လိုင္းေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမရွိလို႔ စကားမေျပာရဘူးေပါ့ေနာ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကို မက္ေဆ့အျဖစ္နဲ႔ပဲ ေျပာၾကစို႔ေနာ္”

ကိုကိုျပန္ေျဖထားသည့္မက္ေဆ့က “ေအး ေျပာေလအခ်စ္” တဲ့။ ေတာ္ၿပီ။ ကိုကို႔ကို ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ပါရေတာ့။ ကိုကို႔ကို သည္းခံခဲ့ရေပါင္းမ်ားၿပီ။ မ်က္ရည္ေခ်ာင္းျဖစ္ခဲ့ရေပါင္းလည္းမ်ားၿပီ။ ကိုကို႔ကိုခ်စ္ရတာ စိတ္ပင္ပန္းလြန္းလွၿပီ။ ကိုကို႔ကို လမ္းခြဲလိုက္ခ်င္ၿပီ။ ရဲသိုက္ စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္သည္။ ညမွာ ကိုကို႔ကိုသြားေတြ႔မည္။

“ကိုကိုရွိေနလား”

“ရွိပါတယ္အခ်စ္”

“အခ်စ္ကို စကားမေျပာခ်င္ဘူးလား”

“ေျပာခ်င္တာေပါ့အခ်စ္ရယ္”

“ဒါဆိုေျပာ”

“ဘာေျပာရမွာလဲ”

“ေျပာခ်င္တာေျပာေပါ့”

“ဟင့္အင္း အခ်စ္ေျပာတာပဲ နားေထာင္ေတာ့မယ္”

ရဲသိုက္ စိတ္ပိုင္းဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

“ကိုကို႔ဖာသာ ေျပာခ်င္ေျပာ မေျပာခ်င္ေန အခ်စ္ကေတာ့ ေျပာမွာပဲ၊ အခ်စ္စိတ္ထဲမွာ ကိုကုိမရွိေတာ့ဘူး၊ လံုး၀မရွိဘူး၊ ကိုကိုနဲ႔ လမ္းခြဲမယ္၊ အခ်စ္ကို ရက္စက္တယ္ ဘာတယ္ မေျပာနဲ႔၊ ဒါဟာ ကုိကို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ၊ ကိုကိုတစ္ခုပဲေရြးပါ၊ လမ္းခြဲမွာလား၊ ဆက္ခ်စ္မွာလား ဒါပဲ”

“အခ်စ္ ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ”

“ေမးတာပဲေျဖပါ”

“အခ်စ္ေနာ္ ငိုမွာေနာ္”

ၾကည့္လိုက္စမ္း။ ေတာ္ေတာ္လူလည္က်လြန္းတဲ့ကိုကို။ ရဲသိုက္ အံကို တင္းတင္းႀကိတ္ေနလိုက္သည္။

“ကိုကိုနဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ရတာ အခ်စ္ နည္းနည္းေလးမွ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး၊ မေပ်ာ္ဘူး၊ ငိုပဲငိုရတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆို ကိုကိုစိမ္းကားလို႔ပဲ၊ အခ်စ္ကို ပစ္ထားလို႔ပဲ၊ အခ်စ္ကိုဂရုမစိုက္လို႔ပဲ၊ အခ်စ္မက္ေဆ့ေတြကိုလည္း ကိုကိုတစ္ခါမွ ျပန္မေျဖဖူးဘူး၊ မက္ေဆ့လည္း တစ္ခါမွ ျပန္မပို ့ဖူးဘူး၊ အခ်စ္ကို ဘာလိုခ်င္လဲလို႔ တစ္ခါမွမေမးဖူးဘူး၊ ဘာလက္ေဆာင္မွ ေပးခ်င္စိတ္လည္းမရွိဘူး၊ အခ်စ္နဲ႔ ဘယ္လိုမ်ိဳးမွ ကိုကိုစိတ္ကူးမယဥ္ဖူးဘူး၊ စကားလည္း ကိုကို႔ဘက္က တစ္ခါမွ မစဖူးဘူး၊ အခ်စ္ကပဲ စေျပာေနရတယ္၊ အခ်စ္စကားကိုပဲ ကိုကိုနားေထာင္တယ္၊ ကိုကို႔စကားေတြကိုက်ေတာ့ တစ္ခါမွနားေထာင္ခြင့္မရွိဘူး၊ ကိုကို႔ပံုေတြ တင္ဖို႔က်ေတာ့ အားတယ္၊ အခ်စ္အတြက္ မက္ေဆ့ပို႔ဖို႔က်ေတာ့ မအားဘူးေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကုိတင္ထားတဲ့ စေတတပ္ေတြကို မွတ္မိေသးလား၊ စိတ္ညစ္တယ္တဲ့၊ ဘာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္တာလဲဆိုတာ ေမးခ်င္ေပမဲ့ မေမးေတာ့ဘူး၊ ကိုကိုကေတာ့ စိတ္ညစ္ရေပမဲ့ အခ်စ္ကေတာ့ ငိုရတယ္၊ ကိုကို႔ပစ္ထားမႈေတြေၾကာင့္ေပါ့၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကို႔ကို အခ်စ္မုန္းတယ္၊ အရမ္းမုန္းတယ္”

“အခ်စ္ ဘာလို႔ ကိုကို႔ကို ဒီလိုေျပာရတာလဲကြာ၊ ကိုကိုက အခ်စ္လိုမွ စကားေတြ မေျပာတတ္တာ၊ ကိုကိုစိတ္ညစ္တာက အခ်စ္နဲ႔ စကားမေျပာရလို႔ပါ”

“ဘာလို႔ဆိုတာႀကီးက ေမးေနဖို႔ လိုေသးလို႔လားကိုကိုရာ၊ ကိုကိုေမးေတာ့လည္း ထပ္ေမးရေသးတာေပါ့၊ အခ်စ္နဲ႔ ရဟတ္အတူတူမစီးခ်င္ဘူးလားလို႔ေမးေတာ့ ဘာလို႔ ျပန္မေျဖတာလဲ၊ လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးပါလို႔ ေျပာေတာ့လည္း ဘာလို႔ ၀ယ္မေပးရတာလဲ”

“ကိုကိုလည္း အရမ္းေျဖခ်င္တာေပါ့အခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုေျဖခ်င္ေပမဲ့ အခ်စ္ကမွ လိုင္းေပၚမွာမွ ရွိမေနတာ၊ အခ်စ္က လက္ေဆာင္လိုခ်င္လို႔ ေတာင္းေပမဲ့ ကိုကို မ၀ယ္ရေသးပါဘူး၊ ကိုကိုျပန္လာရင္ အခ်စ္နဲ႔ အတူတူေနႏိုင္ဖို႔ ပိုက္ဆံမေလာက္မွာစိုးလို႔ စုေနရတာပါအခ်စ္”

ဒါဟာ ကိုကို႔ဆင္ေျခမ်ားလား။ ဒါမွမဟုတ္ တကယ္လား။ အို ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုကို႔ကို မယံုခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

“အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေျပာတာေပါ့၊ ကိုကိုက ငအတစ္ေယာက္ပဲ၊ ငအတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုကို႔ကို အခ်စ္ ဆက္မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ လမ္းခြဲမယ္ ဒါပဲ”

“မလုပ္ပါနဲ႔အခ်စ္၊ မလုပ္ပါနဲ႔၊ မ်က္ရည္ေတြ က်လာၿပီအခ်စ္”

“ကိုကို႔လုပ္ပံုေၾကာင့္ အခ်စ္ငိုရေပါင္းမ်ားၿပီ၊ အခ်စ္မငိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ မ်က္ရည္ေတြ ဒီထက္ပိုၿပီး အဆံုးရႈံးမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ လမ္းခြဲခြင့္ျပဳပါ”

“ကိုကိုနဲ႔ လမ္းခြဲမယ္ဆိုရင္ အခ်စ္စိတ္ခ်မ္းသာမွာလား”

“ဒါေပါ့၊ ဘာေၾကာင့္ စိတ္မခ်မ္းသာႏိုင္ရမွာလဲ၊ ကိုကို႔ေၾကာင့္ စိတ္မညစ္ရေတာ့ဘူး၊ ငိုလည္း မငိုရေတာ့ဘူးေလ”

“ကိုကိုက အခ်စ္ကို ငိုရေအာင္လုပ္မိလို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ အခ်စ္လမ္းခြဲခ်င္ရင္ အခ်စ္စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္ေစရပါမယ္၊ ကိုကိုေလ အခ်စ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားဖို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တာပါ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုကိုအခ်စ္ကို စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္သလိုျဖစ္ေနခဲ့ရတယ္၊ ကိုကို႔မွာ အခ်စ္ကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားဖို႔ အရည္အခ်င္းမရွိဘူးထင္တယ္၊ ကိုကိုေတာင္းပန္ပါတယ္၊ အခ်စ္ ေပ်ာ္ပါေစ၊ ကိုကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္၊ အခုပဲ အခ်စ္ကို ဘေလာ့လိုက္ပါ့မယ္၊ အခ်စ္ ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ”

“ကိုကိုေနတတ္သလိုပဲ ေနေတာ့လို႔ပဲေျပာခ်င္ပါတယ္၊ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ပါ”

“အခ်စ္လည္း က်န္းမာပါေစလို႔ ကိုကိုလည္း ဆုေတာင္းေပးေနပါ့မယ္အခ်စ္ရယ္”

ကိုကိုဘေလာ့

Jun 21st

ၾကယ္ေၾကြေကာက္သူမ်ား အပိုင္း-၈

By ခ်ိဳကို
ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔။
က်ေနာ့္အေမတို႔လဲ ေမျမိဳ႔က ျပန္ေရာက္လာသည္။ အိမ္က ဘုရားေတြေရသပါယ္..  အိမ္ကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနစဥ္ ေက်ာ္ထင္ေရာက္လာသည္။
ေက်ာ္ထင့္ကို က်ေနာ့္ အေဖ အေမတို႔နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးသည္။
ေက်ာ္ထင္က ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္လိုေပါင္းရမယ္ဆိုတာ
May 13th

Mdy သႀကၤန္မွာ Nge ေတဇနဲ ႕တူတူ အမုန္းကဲရေအာင္ ဗ်ာ .........( ၅ )

By စိုင္း ငယ္ေတဇ

ဆီဒိုးနားေထာင့္မွဆိုင္ကယ္ေလးကို ျဖည္းျဖည္းစီးရင္း ထြက္ခါလာတုန္း

 

သုသုေလ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွေနပီးဆီဒိုးနားထဲမွာ ရစ္သီ ရစ္သီလုပ္ေနတဲ့ လူေတြကုိ

...."" အကိုတို႕ေရ သြားပီေနာ္ တာ့တာ ...."" လို႕

ဆိုင္ကယ္ေပၚမွမတ္တပ္ရပ္ပီး လက္ျပကာ လွမ္းေအာ္လိုက္ပါေသးတယ္

 

ဟိုဘက္ကလူေတြကေတာ့ သူ႕ကိုဘာလုပ္ျပလိုက္လဲ မသိဘူး

 

သူ႕ပါးစပ္ကေတာ့ ...."" ဟိေပ်ာ္လိုက္တာ ကိုကိုႀကီးေတြက အမွတ္ေပးတယ္ ေဘာစိေတြ ထင္တယ္ တစ္ေယာက္ေလာက္ခ်ိတ္လို႕ရရင္ေကာင္းမယ္ ...."" ဆိုတဲ့အသံထြက္လာပါတယ္

 

က်ေနာ့္မွာေလဆိုင္ကယ္ လက္ကိုင္ တစ္ခ်က္ရမ္းသြားပီး ...."" သုသု ညိမ္ညိမ္ေနစမ္း ဒီမွာ လဲေတာ့မယ္ ...."" လို႕ ေျပာပီး

ေနာက္သို႕တစ္ခ်က္လွည့္ကာထက္ျမတ္ကိုကို ဘက္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းထုတ္ပီး သူ ဖုန္းဆက္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္ဗ်ာ

 

က်ေနာ့္ဆီဆက္တယ္ထင္ပီး ဆိုင္ကယ္စီးရင္း ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲက ဖုန္းေလးကို ထုတ္ပီး ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္ဖုန္းမ်ား၀င္လာမလားလို႕ေပါ့

 

သုသုကလဲအဲဒီေကာင္ေလးကို လွည့္ၾကည့္တယ္ထင္တယ္ဗ် ....

...."" ငယ္ေတဇ နင့္ဆီ ဆက္တာမဟုတ္ဘူး ေမွ်ာ္မေနနဲ႕ ....""

....""  ဘာလဲဟ ငါ့အကိုမ်ား ဆက္လာမလားလို႕ၾကည့္တာပါ ....""


....""  ေလွ်ာက္ေျပာမေနနဲ႕ ငယ္ေတဇ နင္နဲ႕ငါေပါင္းလာတာ ၾကာပီ နင့္အေၾကာင္း သိပါတယ္ ဘာလဲ ဆုိင္ကယ္ျပင္ေပးလိုက္လို႕ေၾကြသြားတာလား နင္  ႀကိဳက္တဲ့ ပံုစံမဟုတ္ပါဘူး ငယ္ေတဇရယ္  လုပ္မေနပါနဲ႕ေကာင္ေလးက ေအာလီေလးပါ နင္နဲ႕ မတန္ပါဘူး ....""

 

( က်ေနာ္ေလအဲဒီလိုမ်ိဳး အဆင့္အတန္းခြဲတာေတြ မႀကိဳက္ဘူးဗ်ာ တကယ္ခြဲဖို႕မေျပာနဲ႕ စကားေလးနဲ႕မတန္ပါဘူးတို႕ နင္က ဘယ္ေလာက္ အဆင့္ရွိလို႕လဲတို႕ ေျပာရင္ကို က်ေနာ္ မႏွစ္သက္တာပါဗ်ာ အဲဒီလိုလူမ်ိဳးေတြနဲ႕အြန္လိုင္းေပၚမွာေရာ အျပင္မွာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ရင္ က်ေနာ္ အဆင့္အတန္းမခြဲျခားဖို႕ ျပဳျပင္ၾကည့္ပါတယ္ မရရင္ေတာ့ သူတို႕ေတြနဲ႕အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေ၀းေ၀းေနပါတယ္ဗ်ာ)

 

...."" ညီသုတ နင္ အခု ဆိုင္ကယ္ေပၚက ဆင္းပီး ေျခက်င္ေလွ်ာက္သြားခ်င္လား သူမ်ားကိုအဲလို မေျပာနဲ႕ေလ....""

...."" အယ္ ၾကည့္အံုး မရေသးတဲ့ ရည္းစားဘက္က နာေနပီ ေနာက္က ထိုင္လိုက္ေနတာနင့္ရဲ႕ ေဘာ္ေဘာ္အရင္းေနာ္ သိရဲ႕လား ငယ္ေတဇ ရဲ႕...."" ေျပာရင္းဆိုရင္း က်ေနာ့္ေခါင္းကို လက္နဲ႕ တြန္းလိုက္ပါေသးတယ္

 

...."" သူမွ မဟုတ္ပါဘူး ဟ တျခားလူကို ေျပာလဲ ငါမွ မႀကိဳက္တာဟ နင္ ငါ့အေၾကာင္းသိသားနဲ႕ သုသု....""

...."" ေအးပါ ဟုတ္ပါတယ္ ငါ စတာပါ ငယ္ေတဇရယ္ အခု ငါ့ကို အရင္ လိုက္ပို႕မလားနင့္အကိုဆီ အရင္သြားမလား....""

 

သုသုကိုခ်က္ခ်င္းအေျဖျပန္မေပးဘဲ လက္ထဲကဖုန္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ 10 နာရီခြဲပီး ေနပီဗ်ာ

လင္းေတဇနဲ႕ဖုန္းေျပာပီးတာ 45 မိနစ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားပီ သူတို႕ရွိပါ့မလား မသိေတာ့ဘူး တုိက္ခန္းမွာမရွိေတာ့ရင္ က်ေနာ္ ဂြမ္းပီဗ်ာ

 

ဒီလိုမွန္းသိ ခုနေကာင္ေလးနဲ႕ ဆက္ပီး ေနပါတယ္

 

ဒီအေျခအေနမွေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလသုသုကိုပဲ အရင္လိုက္ပို႕ရမွာေပါ့ သူေနတဲ့ ေနရာနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ တိုက္ခန္းနဲ႕ နီးလို႕ေတာ္ေသးတယ္ဗ် 

 

ဖုန္းကို silent ကေနျပန္ထြက္ပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ျပန္ထည့္ကာ

...."" နင့္ကိုပဲ အရင္လိုက္ပို႕မယ္ေလ ....""သုသုက မယံုေတာ့တဲ့ ေလသံနဲ႕

 

...."" ငယ္ေတဇ နင့္အကို ရန္ျဖစ္တာေရာ ေသခ်ာလို႕လား ....""

...."" အန္ ဘာလို႕လဲဟ ေသခ်ာပါတယ္ ငါ မလိမ္ပါဘူး ....""

...."" အမွန္ဆို အခု ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်ေနပီ နင့္အကို ရွိတဲ့ တိုက္ခန္းဆီအရင္သြားရမွာေလ အခုဟာက ငါ့ကို အရင္ လိုက္ပို႕မယ္ဆိုေတာ့ နဲနဲ ႀကီး လြဲေနသလားလို႕ ....""

 

...."" အခု ငါ့အကို ေဘးမွာ တျခားအကိုေတြ ရွိတယ္ေလ နင္က်ေတာ့ အခု ငါျပန္လိုက္မပို႕ရင္ ဘယ္သူလိုက္ပို႕မလဲ ေျပာ ....""

...."" ေအးပါ ထားပါေတာ့ နင္ေျပာသလိုပါပဲ ဒါေပမဲ့ ငါ့ကို ဆိုင္ကယ္တက္စီရွိတဲ့ေနရာခ်လဲ ရတယ္ေနာ္ အားမနာနဲ႕ ....""

...."" ရပါတယ္ဟ ငါ လိုက္ပို႕ပ့ါမယ္ ....""

 

က်ေနာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္လဲ ခုန ဟိုမိုအေၾကာင္းေတြ ေျပာပီး ရယ္လိုက္ က်ံဳးေဘးက မ႑ပ္ေတြကိုေ၀ဖန္လိုက္နဲ႕ က်ံဳးေဘးတစ္ေလွ်ာက္ ဆိုင္ကယ္စီးရင္း ေလႏုေအးရဲ႕ အရသာကိုခံယူေနမိပါတယ္

 

က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ Famous မ႑ပ္ႀကီးကေတာ့ညိမ္သက္လို႕ေပါ့ဗ်ာအေစာင့္ေတြကလဲ မအိပ္ၾကေသးဘူး

မ႑ပ္ကို ျမင္မွသီဟစစ္ႏိုင္ကို ျပန္ပီး သတိရသြားတယ္ဗ် သုသုကိုသာ စကားေျပာေနရတာပါ

 

စကားေျပာရင္းေတြးမိတာက တိုက္ခန္းမွာ သီဟစစ္ႏိုင္ ရွိေနပါ့မလားဆိုတာပါပဲဗ်ာ

က်ေနာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာ ကားတစ္စီးပါလာတာကို သတိထားမိတယ္ဗ်ာ

 

အဲဒါကို သုသုကက်ေနာ့္ကို ...."" သူ႕ကို လိုက္မပို႕နဲ႕ေတာ့တဲ့ အဲဒီကားနဲ႕ စီးပီး ျပန္မယ္တဲ့ ....""လို႕ ေျပာရင္း ဟာသလုပ္ေနမိၾကျပန္ပါတယ္

 

78 လမ္းနဲ႕ 26 ေထာင့္ေရာက္ေတာ့ ခုန ေလေလ်ာ့ခဲ့တဲ့ ဟိုမိုႏွစ္ေယာက္ဆိုင္ကယ္ရပ္ပီးက်ံဳးေဘးမွာ မတ္တပ္ရပ္ ေသးေပါက္ေနတာ ေတြ႕ေတာ့ သူတို႕  သတိမထားမိေအာင္ မ်က္ႏွာကို လက္နဲ႕ အုပ္ပီး 78လမ္းဘက္ဆီသို႕ အျမန္ ဆိုင္ကယ္ စီးေျပးရပါတယ္

 

သုသုအိမ္နားထိေရာက္မွ ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္ျပန္ေလ်ာ့လိုက္ရပါတယ္

ခုနက ကားကေတာ့ပါလာတုန္းပဲဗ် သုသု အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ရပ္လိုက္ပါတယ္ အဲဒီကားက သုသုတို႕အိမ္လမ္းေထာင့္မွာ ရပ္ေနတယ္ဗ်

 

သုသုကို ခ်ေပးပီးေတာ့ သုသုက ...."" ငယ္ေတဇ အဲဒီကား ငါတို႕ ေနာက္က တစ္ေလွ်ာက္လံုးပါလာတာ သတိထားမိလားတစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုပဲ ငါ့ကိုမ်ား လိုက္တာလား မသိဘူး ...."" ရယ္ရင္းေျပာပါတယ္

 

က်ေနာ္လဲေတာ္ေတာ္ ရယ္ခ်င္သြားပီး ...."" ေအး ဟုတ္ေလာက္တယ္ နင့္ဆီ လိုက္လာတာ ထင္တယ္  ဒါေပမဲ့ ငါ နဲနဲေတာ့ လန္႕တယ္ဟ တစ္ခုခုေတာ့တစ္ခုခုပဲ...""

...."" မလန္႕ပါနဲ႕ဟ နင့္ဆီ ဆက္မလိုက္ေလာက္ပါဘူး ငါ့ ဆီ ေနရစ္မွာပါ ဆက္လိုက္လဲနင့္တိုက္ခန္းနဲ႕က သိပ္မေ၀းေတာ့ပါဘူး တစ္ခုခုဆိုရင္ ငါ့ဆီ ဖုန္းေခၚလိုက္ ငါခ်က္ခ်င္းျပန္ထြက္ခဲ့မယ္ ....""

...."" ေအးပါ စိတ္ခ် ငါ နင့္ဆီ ဖုန္းေခၚလိုက္မယ္ ....""

 

( က်ေနာ္လဲရယ္ရင္း သုသု စိတ္ပူေနမွာစိုးလို႕ ေျပာသာေျပာရတာပါ ေဘးမွာ လူရွိရင္ေတာ့မေၾကာက္ဘူးဗ် တစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္တတ္တယ္ )

 

ဒါကို သုသုကစကားဆက္ရွည္ပီး ....""ငယ္ေတဇ နင့္ဆီ အဲဒီကားလိုက္လာလို႕ ကားေပၚက လူေတြက စားခ်င္လို႕ သူတို႕ေတြဆင္ရင္ ငါ့ကို ဖုန္းဆက္ေခၚအံုးေနာ္ ....""

....""  စားခ်င္တယ္ မေျပာနဲ႕ ညီသုတေဟ့ေရာင္ လာ ကားေပၚတက္ ငါ့ကို ျပန္ေပးဆြဲမယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ....""

 

( က်ေနာ့္အက်င့္ကအဲဒီလိုပါ အၿမဲတမ္း ေပါက္တတ္ကရေျပာတတ္တယ္ဗ် ကိစၥ တစ္ခုလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္ဖို႕ကို အရင္မေတြးဘူးဗ်ာ ပ်က္စီးသြားရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုတာက အရင္စဥ္းစားမိတယ္ဗ်ာ)

 

....""  ငါ လာကယ္မွာေပါ့ ငယ္ေတဇ ရဲ႕ ....""

 

က်ေနာ္လဲ သူ႕ကိုတစ္ခ်က္ ဟားလိုက္ပီး ....""ဟ ဟ ေအးပါ ငါ ေစာင့္ေနမယ္ ေတာ္ပီ စကားမရွည္ေတာ့ဘူး ငါ လစ္ေတာ့မယ္ ....""

 

က်ေနာ္လဲဆိုင္ကယ္ကို စက္ျပန္ႏွိဳးပီး ျပန္ထြက္မယ္လုပ္ေတာ့ က်ေနာ့္လက္ကို သုသု တစ္ခ်က္လွမ္းတားလိုက္ပီး ...."" ငယ္ေတဇ ဒါယူသြားအံုးေလ နင့္ ေနာက္တစ္ကဒ္အတြက္...."" က်ေနာ့္လက္ထဲကို ကြိဳင္ထည့္ေပးပါတယ္

 

( အဲဒါ Psychoစမ္းတာပါ က်ေနာ္ေမ့ပီး ယူလိုက္ရင္ ေနာက္တစ္ကဒ္ ရွိတယ္ဆိုတာကိုေအာ္တို ၀န္ခံသလိုျဖစ္သြားမွာေလ အဲဒီအက်င့္က က်ေနာ္တို႕ ေဘာ္ေဘာ္ေတြ အားလံုးမွာက်ေနာ္နဲ႕ သုသုမွာပဲ ရွိတာပါ အၿမဲတမ္းစမ္းေနက်ေလ )

 

...."" သုသု နင္ေနာ္ မဟုတ္ပါဘူးလို႕ ငါ ေျပာေနတာကို ဘာ ရြေနတာလဲ ....""

...."" ေအးပါ ငါ နင့္ကို စမ္းတာပါ ေသခ်ာျပန္ တစ္ခုခုဆို ဖုန္းဆက္လိုက္ ငါ အိမ္ထဲ၀င္ပီေနာ္....""

...."" ေအးပါ ငါ ဆက္လိုက္မယ္ ....""

 

သုသု ကေတာ့အပူအပင္မရွိ အိမ္ထဲ၀င္သြားပါတယ္ က်ေနာ္ကေတာ့ ခုနက်ေနာ္ေျပာသလို အဲဒီကားက်ေနာ့္ဆီလိုက္လာပီး ျပန္ေပးဆြဲရင္ ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာေတာ့ ခႏၵာကိုယ္အပူခ်ိန္က တိုးလာပါတယ္

 

...."" က်ေနာ့္ ေနာက္ကို လိုက္လာခ်င္မွလဲ လာမွာပါ ေအာ္ လိုက္လာလဲ ဘာျဖစ္လဲ ကို ကဘာလုပ္တာမွတ္လို႕ ျပန္ေပးဆြဲရင္လဲ လမ္းကလူေတြရွိေနတာပဲ သုသုဆီ ဖုန္းဆက္လဲ ရတာပဲ ...."" ကို႕ ကိုယ္ကို စိတ္ကို ျပန္တင္းကာ ဆိုင္ကယ္ကို ေသခ်ာစီးကာ ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္

 

ေနာက္ကိုသတိထားၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီကားက လိုက္လာတယ္ဗ် ဘာလို႕လိုက္လာလဲ မသိဘူးဗ်ာ အေၾကာင္းရင္းလဲမသိရေတာ့ လန္႕လာပီဗ်ာ နဲနဲေတာ့ ေၾကာက္လာပီ

လမ္းမွာလဲလမ္းမီးေတြက ထြန္းထားလို႕ ေတာ္ပါေသးတယ္ ေမွာင္ေနရင္ ပိုေၾကာက္မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္

 

သုသုတို႕အိမ္မွတိုက္ခန္းကိုေရာက္ဖို႕ သံုးလမ္းေလာက္ေတာ့ ေက်ာ္ရမွာဗ် အတိုဆံုးလမ္းကို ေရြးပီးျပန္ရေတာ့မယ္ေလ ဒါမွ ျမန္ျမန္ေရာက္မွာဗ်

အဲဒီလမ္းမွာလူမျပတ္ပါေစနဲ႕လို႕ ႏွဳတ္က ရြတ္ဆို ဆုေတာင္းမိပါတယ္ ပီးေတာ့ ဘုရားစာ ေရာေပါ့

 

လမ္းမွာဆိုင္ကယ္ကို ေႏွးလိုက္ ျမန္လိုက္ လုပ္ၾကည့္တယ္ဗ်ာ ေနာက္က ကားကလဲ ေႏွးလိုက္ျမန္လိုက္ လုိက္လုပ္တယ္ဗ်ာ ပိုပီးေတာ့ လန္႕လာပီဗ်

ဆိုင္ကယ္လီဗာကုိဆြဲတင္ရင္း ျမန္ျမန္သုတ္လိုက္ေတာ့ တုိက္ခန္းရွိတဲ့ လမ္းထဲကို က်ေနာ္ ၀င္လာပီေလ လမ္းထဲမွာေတာ့မီးေတြ ပိုပီး ၀င္းထိိန္ေနပါတယ္ဗ်ာ

 

က်ေနာ္တို႕လမ္းထဲမွာ ဒီေန႕ည က်မွ ထူးဆန္းတာပါလား

အရင္ႏွစ္ေတြကဆိုရင္တိုက္ခန္းကလူေတြရဲ႕ ကားေတြပဲ ရပ္ထားတာ တိတ္ဆိတ္လို႕

အခု ဆိုက္ကားသမားေတြေရာဆိုင္ကယ္တက္စီသမားေတြေရာနဲ႕ လူေတြ စံုေနပါလား ....""

ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ႕သူတို႕ ရွိလို႕....""

 

သူတို႕ေဘးမွာရပ္ပီး စကားေျပာေနတဲ့သူေတြေရာဆိုရင္ လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ဗ်

က်ေနာ္လဲသူတုိ႕ကို ျမင္မွ အေၾကာက္ေျပသြားတယ္ဗ်ာ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ေအာ္လို႕ရပီေလ ေဘးမွာလူရွိရင္ေတာ့ မေၾကာက္တတ္ေတာ့ဘူး အားကိုးရပီေလ

 

တိုက္ခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ဆိုင္ကယ္ထိုးရပ္လိုက္တယ္ဗ်ာ

အဲဒီကားက ေနာက္ကေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္လာပီး ဆိုင္ကယ္ရပ္တာကို ၾကည့္ပီး လမ္းထဲက ထြက္သြားတယ္ဗ်ာ

အထဲကလူေတြကိုေတာ့ ေသခ်ာ မျမင္လိုက္ရဘူးဗ် ကားကေတာ့ Parado အမ်ိဳးအစားပဲ နံပါတ္ကလဲ ေသခ်ာမျမင္လိုက္ရဘူးဗ်

 

ေဘးဘယ္ညာကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆိုက္ကားသမားေတြနဲ႕ ဆိုင္ကယ္တက္စီ သမားေတြက ကားထြက္သြားတာကိုၾကည့္ပီး က်ေနာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကတယ္ဗ်  

သူတို႕ကို ေသခ်ာမၾကည့္ရဲဘဲ ၿပံဳးျပပီး ေျခလွမ္းမ်ားက တိုက္ခန္းေပၚကို ဦးတည္လိုက္ပါတယ္

 

တိုက္ခန္းေပၚကိုတက္မယ္လုပ္မွ သတိရသြားပါတယ္ သီဟစစ္ႏိုင္တို႕ အုပ္စု ရွိေနပါ့မလားဆိုတာပါပဲဗ်ာ

အဲဒီက်မွေဘးဘယ္ညာကို ျပန္ၾကည့္ပီး သီဟစစ္ႏုိင္ရဲ႕ ကားကို ရွာေတာ့ မေတြ႕ဘူးဗ်ာ လင္းေတဇဆိုင္ကယ္နဲ႕ တျခား ဆိုင္ကယ္ သံုးစီးေလာက္ေတာ့ ရွိတယ္ဗ်

 

က်ေနာ္လဲ သီဟစစ္ႏိုင္ကားမပါဘဲ လင္းေတဇ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ လိုက္လာပီး တိုက္ခန္းထဲမွာပဲ ရွိေနမလားဆိုတဲ့အေတြးေတြနဲ႕စိတ္လွဳပ္ရွားစြာျဖင့္ တုိက္ခန္းဆီသို႕ တက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္

 

တိုက္ခန္းတံခါးကိုမဖြင့္ခင္ သီဟစစ္ႏိုင္ အထဲမွာ ရွိေနဖို႕ လက္အုပ္ခ်ီပီး ဆုေတာင္းေနတုန္း ဖုန္း၀င္လာေတာ့လန္႕သြားပါတယ္

 

ဖုန္းကိုထုတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

 

...."" PhyoTayza ( Ko Nyi )...."" 

...."" 09-2020×××....""

...."" PhyoTayza ( Ko Nyi )...."" 

...."" 09-2020×××....""

...."" PhyoTayza ( Ko Nyi )...."" 

...."" 09-2020×××....""

 

...."" ေျပာ ကိုညီ ဘာလဲ ....""

...."" ငယ္ေတဇ မင္းဆီကို မားမား ဖုန္းဆက္ေသးလား ....""

...."" ဆက္ေသးဘူး ဘာလို႕လဲ ....""

...."" ငါ့ကို ေမးရင္ ေဘာ္ေဘာ္ အိမ္မွာ အိပ္တယ္လို႕ ေျပာလိုက္ ....""

...."" ေအာ အင္း အခု ကိုညီက ဘယ္မွာလဲ ....""

...."" ငါ အခု ကိုႀကီး ဟိုတယ္မွာ ငါ့ေဆာ္နဲ႕ ႏွပ္ေတာ့မယ္ ....""

...."" ေအာ္ အင္း အင္း ဒါပဲေနာ္ ဒါဆိုလဲ ....""

 

( ဘုန္းေတဇခန္႕က ပါးပါးရဲ႕ ဟိုတယ္ တစ္ခုကို လက္လႊဲယူပီး ဦးေဆာင္ ဦးရြက္ ျပဳေနတာေလ သူကေဆးခန္းလဲထိုင္တယ္ ဟိုတယ္ကိုလဲ ႏိုင္ႏုိင္နင္းနင္း စီမံခန္႕ခြဲႏိုင္တယ္ဗ် က်ေနာ့္အကိုေတြမ်ားေနာ္ေကာင္းတာ ညီက အကုိ႕ရဲ႕ ဟိုတယ္မွာ ေဆာ္နဲ႕ သြားအိပ္တာတဲ့ ဘယ္ေလာက္မ်ားေသာင္းက်န္းလိုက္ၾကလဲလို႕ မားမားသိရင္ေတာ့ ေဒါသပုန္ထမွာ ေသခ်ာတယ္ဗ် )

 

ဖုန္းခ်ကာတိုက္ခန္းတံခါးကို ဖြင့္ပီး ရင္ခုန္လွဳပ္ရွားစြာျဖင့္  တိုက္ခန္းထဲကို ၀င္လိုက္ေတာ့

...."" ပူလိုက္တာပါလား ....""

 

ပီးေတာ့ ေနရာတိုင္းလိုလိုေမွာင္မဲေနကာ မီးေရာင္ မွိန္မွိန္တစ္ခ်ိဳ႕ပဲ ဖြင့္ထားပီး တိတ္ဆိတ္ညိမ္သက္ကာ ေဟာက္သံတစ္ခ်ိဳ႕ ၾကားလိုက္ရပါတယ္

အရက္နံ႕အခ်ိဳ႕နဲ႕ညွီနံ႕အခ်ိဳ႕ကိုလဲ ရွဴရွိဳက္လိုက္ရပါတယ္ဗ်ာ လူေတာင္ နဲနဲ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္ဗ်ာ

 

လင္းေတဇ ေျပာေတာ့လူစံုေနတယ္တဲ့ဗ်ာ ဒါက လူစံုတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုမွ မဟုတ္တာ အကုန္လံုးတိတ္ဆိတ္ညိမ္သက္ေနတာကိုးဗ်

ေသာက္စားပီးတျခားေနရာတစ္ခု ေရြ႕သြားပီ ထင္တယ္ ဒါမွမဟုတ္ ေဟာက္သံလဲ ၾကားရတယ္ဆိုေတာ့မူးပီးေမွာက္ေနၾကတာလား မသိဘူးဗ်ာ

 

မူးပီးေမွာက္ေနလို႕ကေတာ့ ရွယ္ပဲ လင္းေတဇ ေဘာ္ေဘာ္ေတြက ေခ်ာတယ္ေလ ဟိ ဟိ တစ္ေကာင္ေလာက္ဆြဲစားရံုပဲ

ဒီထက္ပိုကံေကာင္းမယ္ဆိုရင္ သီဟစစ္ႏိုင္ပါ ေမွာက္ေနရင္ စားလို႕ရမယ္ ေလ သူတို႕ေတြဘာျဖစ္ေနၾကလဲဆိုတဲ့ စပ္စုခ်င္တဲ့ အေတြးေတြက စိုးမိုးလာပါတယ္

 

က်ေနာ္ကအေမွာင္ေၾကာက္ေတာ့ မီးေတြဖြင့္လိုက္ရမလား စဥ္းစားမိေသးတယ္ဗ် မီးေတြ ဖြင့္လိုက္ရင္သူတို႕ေတြ ေမွာက္ေနၾကရင္ ႏိုးသြားေလာက္တယ္ဗ် ဖြင့္လို႕ မျဖစ္ေသးဘူး

အထဲမွာဒင္းတို႕ေတြ ဘာေတြျဖစ္ေနၾကလဲ ဆိုတာ မသိဘူးေလ အရင္ စပ္စုၾကည့္လိုက္အံုးမယ္

 

မီးေရာင္မွိန္မွိန္ေလးေတြ ရွိေနတာပဲ သိပ္ေတာ့ ေၾကာက္ဖို႕ မေကာင္းပါဘူး အျပင္မွာလဲ လူေတြရွိေနတာပဲလို႕ ကို႕စိတ္ကို အားတင္းထားရပါတယ္

 

မီးေရာင္ မွိန္မွိန္တခ်ိဳ႕ရဲ႕အလင္းေရာင္ကို အားကိုးပီး သခိုးေျခလွမ္း ဖြဖြေလးလွမ္းကာ ဧည့္ခန္းထဲကို၀င္လိုက္ေတာ့ အေအးဓါတ္အခ်ိဳ႕ကို ခံစားလိုက္ရပါတယ္

 

ဧည္႕ခန္းထဲကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ဧည့္ခန္းထဲမွာ အရက္ပုလင္းေတြ အျမည္းေတြနဲ႕ ပြစာက်ဲေနတာပဲဗ်ာ အရက္နံ႕ေတြကဒီနားမွာေတာ့ နဲနဲပဲရွိတာဗ်

 

ဧည့္ခန္းက စားပြဲေပၚမွာေတာ့ေသာက္လက္စ အရက္ခြက္ေတြနဲ႕ အရက္ပုလင္းေတြကို ေတြ႕ရပါတယ္ ေဘးမွာလဲအျမည္းအနဲငယ္အခ်ိဳ႕ ခ်ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္ သူတို႕ေတြရဲ႕ ေဘးမွာေတာ့ ေရသန္႕ဗူးခြံေတြကတည္ရွိေနပါတယ္

ေသာက္ရင္းနဲ႕ဆက္မေသာက္ႏိုင္ေတာ့လို႕ ခ်န္ထားခဲ့တာ ထင္တယ္ ၀င္ပီး ကစ္လိုက္ရမလား မသိဘူး ဟိလုပ္လို႕ မရဘူးေလ က်ေနာ္က allergyရွိတယ္ဗ်

 

ဧည္႕ခန္းကဆိုဖာေတြကလဲ ပြစာေတြကိုက်ဲလို႕ ဟုိတစ္ခု ဒီတစ္ခုနဲ႕ဗ်ာ

ေဘးဘယ္ညာကိုဆက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့သိပ္ပီးသဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရဘူးဗ်

က်ေနာ္လဲဖုန္းရဲ႕အလင္းေရာင္နဲ႕ ဆက္ပီး စူးစမ္းလိုက္ေတာ့ လင္းေတဇ အခန္းကလဲ မီးဖြင့္မထားဘူးဗ်အခန္းတံခါး ကေတာ့ ပြင့္ေနပါတယ္

 

သူ႕အခန္းကအဲကြန္း ဖြင့္ထားတယ္ထင္တယ္ဗ် ဒါေၾကာင့္ ေလေတြက အျပင္ထြက္ေနတာကိုး

 

ဖုန္းေလးကိုကိုင္ရင္းနဲ႕ ေျခလွမ္းေလးကို အသာဖြပီး လွမ္းလိုက္ေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွ  ဂြမ္း ဆိုပီး ေရဘူး ျပဳတ္က်သံၾကားလိုက္ရေတာ့က်ေနာ့္မွာ တုန္ပီး လန္႕သြားပါတယ္ နဲနဲ ေတာင္ ခႏၵာကိုယ္ေတြ တုန္လာတယ္ဗ် ေခြ်းစအနဲငယ္အခ်ိဳ႕ နဖူးနားမွာ ေနရာယူလာပါပီဗ်ာ

 

မီးခလုတ္ေတြကိုအျမန္ေျပးဖြင့္လိုက္ခ်င္ပီဗ်ာ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ လင္းေတဇ ေဘာ္ေဘာ္ေတြနဲ႕ သီဟစစ္ႏိုင္ေမွာက္္မေမွာက္ဆိုတဲ့အေတြးကို ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႕ မရဘူးဗ်ာ

အဲဒီထက္ပိုတဲ့ သူတို႕ကုိစားခ်င္တဲ့စိတ္က ဘယ္လိုမွ တားမရဘူးဗ် က်ေနာ္ဖြင့္လိုက္ရင္ က်ေနာ္ ၀င္လာတယ္ဆိုတာသူတုိ႕ သိသြားမွာေလဗ်ာ

 

မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ မဲေမွာင္ေနတာပါပဲ အသံနားစြင္႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ဘာမွ ဆက္မၾကားရဘူးဗ်လူလဲ မရွိပါဘူး ဒါဆို တေစၦမ်ားေျခာက္တာလား မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး အရင္ကလဲ ဒီမွာေနတာပါပဲေအာ္ သိပီ ေဘးအခန္းေတြက ကို ေရႊၾကြက္ လက္ခ်က္ထင္တယ္ဗ်ာ

 

ကို႕ကိုယ္ကိုအားတင္းပီး ေျခလွမ္းေလးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အသံေဖ်ာက္ကာ ဖုန္းရဲ႕ အလင္းေရာင္နဲ႕ဆက္ပီး ခ်ီတက္လိုက္တာ ၿဖိဳးေတဇ အခန္းကို ေက်ာ္လိုက္ပါတယ္ သူက မရွိဘူးဆိုတာေသခ်ာေနပီေလ အရက္နံ႕က နဲနဲပိုလာပီဗ်

ဘုန္းေတဇအခန္းေရွ႕ကို ေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးကို လက္နဲ႕ လွည့္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္ဖြင့္လို႕ရဘူးဗ် အထဲမွာ ရွိလားမရွိလား မသိဘူးဗ်ာ ေဟာက္သံေတြလဲ နဲနဲပိုပီးၾကားလာရပီဗ်

 

ဒါနဲ႕ ဆက္ပီးေနာက္တစ္ခန္း ကူးလိုက္ေတာ့ Openဖြင့္ထားတဲ့ လင္းေတဇ အခန္းကို ေရာက္လာပီဗ်ာ

ေဟာက္သံ ကလဲကြဲကြဲျပားျပားၾကားေနရပီဗ်ာ ဆိုး၀ါးလွတဲ့ အရက္နံ႕နဲ႕ ေခြ်းနံ႕ အခ်ိဳ႕ကိုရွဴရွိဳက္လိုက္ရပီး ေခါင္းေတာင္ နဲနဲ မူးခ်င္သြားပါတယ္ဗ်ာ

 

အေပါက္၀မွေနပီး အခန္းထဲကိုဖုန္းရဲ႕ အလင္းေရာင္နဲ႕ တစ္ခ်က္ ေ၀့ပီး စပ္စုၾကည့္လိုက္ေတာ့ 

 

...."" ၀ိုး မိုက္လိုက္တာပါလား ငယ္ေတဇ ကံေကာင္းပီဗ်ာ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ မူးပီးေမွာက္ေနၾကတာပါလား ....""

 

ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ ဗ်ာ အခန္းကလဲ ေမွာင္ေနေတာ့ မ်က္ႏွာေတြကိုေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရလိုက္ရေသးဘူးဗ်ေယဘုယ်ပဲ ျမင္ေနရပါတယ္

ဖုန္းရဲ႕အလင္းေရာင္နဲ႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီ ကိုယ္စီ ၀တ္ထားကာ တစ္ကိုယ္လံုးတံုးလံုးခြ်တ္ထားပီး တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီ တံုးလံုးပက္လက္ အိပ္ေနၾကပါတယ္

 

ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမေတြ႕ရေသးတာေတာင္ ပါးစပ္မွ တံေတြးတစ္ခ်က္ေတာင္ ၿမိဳခ်မိပါရဲ႕ဗ်ာ

ေအာ္ဒင္းတို႕ေတြက မူးပီးေတာ့ေတာင္ ေမွာက္ေနပီကိုး ဒါေၾကာင့္ ညိမ္ေနက်တာကိုး

ဒီသံုးေကာင္ထဲမွာသီဟစစ္ႏိုင္ပါရင္ ေကာင္းလိုက္မွာဗ်ာ က်ေနာ္ ထပီးခုန္မိမွာ ေသခ်ာတယ္

 

စိတ္ထဲမွာပဲေတြးမိပါတယ္ အျပင္မွာေတာ့ ခႏၵာကိုယ္နဲ႕ ေျခဖ၀ါးကို လံုး၀ ဟန္ခ်က္မပ်က္ေအာင္ထိန္းထားရပါတယ္ဗ်ာ

သီဟစစ္ႏိုင္ပါမပါ က်ေနာ္ေလ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို ဖုန္းရဲ႕ အလင္းေရာင္နဲ႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ေသခ်ာေတာ့ မျမင္ရေသးဘူးဗ် ေဘးမွာကလဲ သူတို႕ ခြ်တ္ထားတဲ့ အ၀တ္ေတြက ပြစာေတြက်ဲေနတာပဲဗ်ာ

 

ပီးေတာ့ က်ေနာ္ကလဲအခန္းအေပါက္၀မွာျဖစ္ေနပီး ဖုန္းကလဲ အလင္းေရာင္ အားနဲေတာ့ အနဲငယ္ပဲ ျမင္ရတယ္ဗ်ာ

တစ္ေကာင္ကေဟာက္ပီး အိပ္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ဗ်ာ သီဟစစ္ႏိုင္ ေဟာက္ပီးအိပ္တတ္လားဆိုတာလဲမသိဘူးဗ်

ပီးေတာ့ သံုးေကာင္လံုးအရပ္ေတြက မတိမ္းမရိမ္းေတြပဲဗ် ခႏၵာကိုယ္အခ်ိဳးအစားေတြကလဲ သိပ္မကြာဘူးဗ်

 

သီဟစစ္ႏိုင္ကက်ေနာ့္ထက္ အရပ္ပိုရွည္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ဗ်ာ ဒါေပမဲ့ သံုးေကာင္လံုးက ျဖစ္သလိုအိပ္ေနတာဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ အေ၀းကေန လွမ္းခြဲလို႕ မရျဖစ္ေနပါတယ္

တစ္ေကာင္ကေမြ႕ယာေပၚမွာ အားယားေမွာက္လ်က္ အိပ္ေနတယ္ဗ်ာ တစ္ေကာင္က ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ကားယားႀကီးအိပ္ေနတယ္ဗ်ာ တစ္ေကာင္က ဆုိဖာေပၚမွာ ေျခေထာက္ႀကီး တြဲလ်ားခ်လို႕ အိပ္ေနတယ္ဗ်ာ

 

ခုန က်ံဳးေဘးမွာျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ စိတ္ေတြ ျပန္လည္ေသာင္းက်န္းလာပီဗ်ာ

သီဟစစ္ႏိုင္ ပါပါမပါပါ ဗ်ာ လင္းေတဇ ေဘာ္ေဘာ္ေတြဆိုလဲ တစ္ေယာက္ေလာက္ကို ဆြဲစားလိုက္ရရင္ ေကာင္းမယ္ဗ်ာ

သူတို႕ေတြလဲေခ်ာတာကိုးဗ် က်ေနာ့္ စိတ္ေတြလံုး၀ ထၾကြေနပါပီဗ်ာ

 

ပါးစပ္ထဲမွတံေတြးေတြကလဲ ပိုပို ထြက္လာသလိုပဲဗ်ာ က်ေနာ့္မွာ ျပန္ျပန္ ၿမိဳခ်ေနရပါတယ္က်ေနာ့္ေျခလွမ္းေတြကလင္းေတဇ အခန္းထဲသို႕ ဦးတည္ေနပါပီဗ်ာ

ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းကိုစပီး လင္းေတဇ အခန္းထဲ လွမ္းမယ္လုပ္ပီးမွ က်ေနာ့္ စိတ္ေတြကို က်ေနာ္ ေခတၱျပန္လည္ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ရပါတယ္

 

ဒါက လင္းေတဇအခန္းေလဗ်ာ ဒီသံုးေကာင္ထဲမွာ လင္းေတဇ ပါရင္ ပါေနမွာဗ်

ပီးရင္ဘုန္းေတဇလဲ ပါႏိုင္တယ္ဗ် ဒါေပမဲ့ ဘုန္းေတဇက ဒီသံုးေကာင္ေလာက္ေတာ့အရပ္မရွည္ေလာက္ဘူးထင္တယ္ဗ်

က်ေနာ့္အကိုႏွစ္ေယာက္က အိပ္ရင္ ေဟာက္တတ္လားဆိုတာလဲ က်ေနာ္ မသိ အရပ္ေတြကလဲ ခြဲလို႕မရ အဲဒီေတာ့ သံုးေကာင္ထဲမွာႏွစ္ေကာင္က က်ေနာ့္အကိုႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိေနတယ္ဗ်ာ

 

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေလညီနဲ႕ အကိုျဖစ္သြားရင္ မေကာင္းဘူးေလဗ်ာ အဲဒါေတာ့ က်ေနာ္ ေရွာင္တယ္ဗ်

က်ေနာ့္အကိုေတြအိမ္မွာေနလို႕ အတြင္းခံေတြနဲ႕ ေလွ်ာက္သြားေနရင္ကို က်ေနာ္ မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ မ်က္မွာလႊဲထားပါတယ္ဗ်ာ

 

တကယ္လို႕ အကိုတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္ထားအံုး အကို႕ရဲ႕ အခန္းထဲမွာ အကို႕ရဲ႕ ေဘာ္ေဘာ္ကိုစားလိုက္လို႕ညိမ္ခံရင္ ေတာ္ေသးရဲ႕

မေတာ္လို႕မ်ားထေအာ္လိုက္လို႕လူမိသြားရင္ မေကာင္းဘူးေလဗ်ာ က်ေနာ့္အကိုေတြနဲ႕ က်ေနာ္ မိုးမီးေလာင္သြားမွာေပါ့ဗ်ာ

စိတ္ထဲကလဲစားခ်င္ေနတဲ့ စိတ္က ရြေတာင္ကို ထိုးေနတာပဲဗ်ာ

ေန႕လည္ကလင္းေတဇနဲ႕ သူ႕ေဘာ္ေဘာ္ေတြ ေျပာေနပံုေထာက္ရင္ေတာ့ အကုန္လံုးလိုလို  ဟိုမိုေတြကို နားလည္ေပးတဲ့ ပံုပဲဗ်ာ

မ၀ုန္းဘူးေပါ့ေနာ္ဒါဆိုရင္ေတာ့ နဲနဲ အခြင့္အေရးရွိမယ္ထင္တယ္

 

လင္းေတဇေတာင္ေဂ်ာ္ၾကည္ဘဲ လို႕ ေျပာေနပံုေထာက္ရင္ တျခားလူေတြလဲ ေဂ်ာ္ေတြကို စားဘူးေလာက္တယ္စားလို႕ ရမလားမသိဘူးဗ်ာ

ဒါေပမဲ့စားလိုက္လို႕ လူမိသြားရင္ ေနာက္ထပ္စားေပါက္ေတြ ပိတ္သြားပီး ငယ္ေတဇ ဘ၀ဘာျဖစ္သြားမလဲ ဆိုတာ မသိႏိုင္ဘူးေလ ေတာ္ပါပီဗ်ာ မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ

 

ဘယ္လိုပဲ % တြက္တြက္ ratioခ်ခ် ငယ္ေတဇ ေအာင္ျမင္ဖို႕ အခြင့္အလမ္းနည္းတဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခုေလဗ်ာအဲဒီေတာ့

လွမ္းထားတဲ့ေျခလွမ္းတစ္ဖက္ကို လင္းေတဇ အခန္းထဲမွ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လိုက္ပီး လက္ထဲက ကိုင္ထားတဲ့ဖုန္းရဲ႕ အလင္းေရာင္ကို ပိတ္ေအာင္ လက္နဲ႕ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္ကိုင္လိုက္ပီး

ဦးေႏွာက္ကေနက်ေနာ့္ကို အမိန္႕ေပးလိုက္တာကေတာ့  

...."" ငယ္ေတဇ မရြနဲ႕ေတာ့ ကို႕ အခန္းထဲကို ျမန္ျမန္ျပန္၀င္ပီး ေအးေအးေဆးေဆးအိပ္လုိက္ပါတဲ့ဗ်ာ ....""

 

က်ေနာ္လဲ လင္းေတဇအခန္းထဲကို မ၀င္ေတာ့ဘဲ က်ေနာ့္ အခန္းဆီကိုပဲ ဦးတည္လိုက္ပါတယ္

အခန္းကိုေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးကို အသာဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာက္ ဆိုတဲ့ အသံႏွင့္အတူမီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွ ကြ်ီ ဆိုတဲ့ အသံပါ ၾကားလိုက္ရပါေသးတယ္

 

က်ေနာ့္မွာလန္႕သြားပီး အခန္းထဲသို႕ ျမန္ျမန္ေျပး၀င္ပီး အခန္းတံခါးကို အသံမထြက္ေအာင္ ျမန္ျမန္ျပန္ပိတ္ကာအခန္းမီးေတြကို အျမန္ဖြင့္ရပါတယ္

အခန္းမီးေတြဖြင့္ပီးမွ ...."" မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ တစ္ခုခုမ်ားရွိေနတာလား သခိုးလား တေစၦလားဟိုဖက္ခန္းမွာလဲ ဟိုသံုးေကာင္ရွိတာပဲ အျပင္မွာလဲ လူေတြ ရွိေနတာပဲထြက္ၾကည့္ရရင္ေကာင္းမလား သခိုးမဟုတ္ဘဲ တေစၦ ျဖစ္ေနလို႕ ငါ့ကိုမ်ား ျပလိုက္ရင္ ....""  ဆိုတဲ့ အေတြး ၀င္လာေတာ့ေက်ာခ်မ္းသြားပါတယ္

 

ေတြးရင္းနဲ႕ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ေနေတာ့အခန္းထဲက အဲကြန္းဖြင့္ဖို႕ေတာင္ ေမ့ေနတယ္ဗ်ာ

ဒါေပမဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာသခိုးပဲ ရွိရွိ တေစၦပဲရွိရွိဆိုတဲ့ အေတြးထက္

ခုနက အခန္းထဲကသံုးေကာင္ကို စားခ်င္ေနတဲ့အေတြးျပန္၀င္လာပါပီဗ်ာ

 

ေၾကာက္စိတ္ထက္ရြစိတ္ေတြက ပိုဆိုးလာပီး ေမြ႕ယာေပၚမွာ ဖုန္းႏွစ္လံုးေဘးမွာ ခ်ကာ

ေမြ႕ယာေပၚကို  တက္ခုန္ေနမိပီး ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ဆိုတာပဲ plan ခ်ေနမိတယ္ဗ်ာ

 

ေနာက္ဆံုးစဥ္းစားမိပီး ေမြ႕ယာေပၚမွာ ဒူးတုပ္ထိုင္ရင္း ဆယ္တန္းတုန္းက

ပါးစပ္နဲ႕သခ်ာၤတြက္သလိုေလ ပါးစပ္မွေျပာေနမိတာက

 

....""  လင္းေတဇအခန္းထဲမွာ မစားဖို႕ အဓိကပဲ ဒါဆို လူမိစရာအေၾကာင္းမရွိ ....""

အဲဒီေတာ့ သူတို႕ထဲကတစ္ေယာက္ကို အျပင္ ေခၚထုတ္ရမယ္

 

ဒီေလာက္မူးေနမွေတာ့ အျပင္ထြက္ပါ့မလား

ဒါဆို ဘယ္လိုအျပင္ထုတ္ရမလဲဆြဲမလို႕မရ အခန္းထဲ၀င္ပီး ဆြပီးမွ တိုးတိုးေလး ေျပာပီး အျပင္ထုတ္လို႕ကလဲ မျဖစ္

အျပင္ထုတ္လုိ႕ရတယ္ထားအံုး ထြက္လာတဲ့ လူက ကို႕အကို ျဖစ္ေနရင္လဲ ဂြမ္းအံုးမွာ

 

တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ထြက္သြားရင္လဲ မဆိုးဘူး ဒီေလာက္မူးေနမွေတာ့ အဲဒီလိုလဲ ထြက္မွာ မဟုတ္ဘူး

ႏွစ္ေယာက္ထြက္တစ္ေယာက္က်န္ရင္လဲ မဆိုးဘူး

ႏွစ္ေယာက္က်န္တစ္ေယာက္ ထြက္ဆိုလဲ မဆိုးဘူး

 

ဦးေႏွာက္ထဲမွာခ်လိုက္ရတဲ့ ratioေတြ 

ဆယ္တန္းတုန္းကသာအဲလို တြက္ခဲ့ရင္ ရာျပည့္ရေလာက္တယ္ ခုေတာ့ ရာျပည့္မရခဲ့ဘူး

 

ေတာ္ပီ ေနာက္ဆံုးေတာ့က်ေနာ့္အက်င့္အတိုင္း ေခါင္းပူတယ္ လုပ္ေတာ့ဘူး

စားရလဲ စားရ ..မစားရလဲ ေနေတာ့စိတ္ရွဳပ္တယ္ ဦးေႏွာက္ကို ဒီေလာက္ခိုင္းရင္ ေတာ္ပီေပါ့

IC မ႑ပ္နားမွာတုန္းကတစ္ခါ ခိုင္းပီးပီ အခု တစ္ခါဆိုရင္ ငါ့အတြက္ မေသခ်ာေတာ့ဘူး

 

ဒီလိုမွန္းသိ ခုနမ႑ပ္ေဘးမွာတုန္းက ေကာင္ေလးကို စားပါတယ္ ခုေတာ့ ငတ္ပီ

ဘုန္းႀကီးပ်ံလဲမမွီ မယ္ေတာ္ႀကီးပြဲလဲ မမွီ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေျပာတာ ေနမွာ

ခုနကဟိုမိုေတြဆီကမ်ားျဖတ္လုလိုက္လို႕

အခု ဒီလိုျမင္ရပီးမစားရတဲ့ အေျခအေနမ်ားျဖစ္သြားတာလား

 

မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးမတရားသျဖင့္ လုပ္တာမွ မဟုတ္တာ

( ကို႕ဟာကို ေတာ့ ဒီလိုပဲ ေတြးတာေပါ့ဗ်ာ ဟိ ဟိ သူမ်ားဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတယ္ အဲဒါ၀ဋ္လည္တာနဲေတာင္ နဲေသးတယ္ လို႕ စိတ္ထဲက ေမတၱာပို႕မိမွာ ေသခ်ာပါတယ္)

 

ခုလဲ တညလံုးအခ်ိန္ရွိေသးတာပဲ ဒီသံုးေကာင္ အိမ္ထဲမွာ ရွိသေရြ႕ေတာ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ထြက္လာမွာပဲေသးေပါက္တို႕ ဘာတို႕ေပါ့ ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာေတာ့ ေပ်ာ္သြားျပန္ပါတယ္

ဒါေပမဲ့  ....""ဟင္ ဒါဆို ငါ တစ္ညလံုး သူတို႕ အခန္းေပါက္က မအိပ္ဘဲ ထိုင္ေစာင့္ရမွာလား ...."" ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာေတာ့ စိတ္ဓါတ္ျပန္က်သြားသြားပါတယ္

 

ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္လဲစိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းခ်ပီး  ....""ေတာ္ပီေဟ့ သီဟစစ္ႏုိင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လင္းေတဇ ေဘာ္ေဘာ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မစားရလဲ အိပ္ေတာ့မယ္ဒါစဥ္းစားေနတာနဲ႕ အိပ္လိုက္ရမွာ မဟုတ္ဘူး မနက္ျဖန္လဲ ကဲရအံုးမွာ   ငယ္ေတဇေရ မရြနဲ႕ေတာ့ အိပ္ေတာ့ ...."" ဟု ကို႕ဟာကိုေျပာပီး ည၀တ္အက်ီလဲကာအနားယူဖို႕ လုပ္လိုက္ပါတယ္


( တစ္ခါတစ္ရံအခန္းထဲမွာ အခန္းတံခါး အလံုပိတ္ပီး တစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာျဖစ္တာ က်ေနာ့္ အက်င့္ပါရူးေနတယ္လို႕ ထင္ခ်င္လဲ ထင္ဗ်ာ အဲဒီဖီလင္က ေကာင္းတယ္ဗ် ဟဲ ဟဲ )

 

အိပ္ေတာ့မယ္ဆိုမွေရက ဆာလာတယ္ဗ် ေမာပီေလ ခုန တစ္ေယာက္တည္း စကားေတြ ေျပာေနတာကိုး ေရက ေတာ္ေတာ္ဆာလာပီဗ် ဒါဆို ေရခဲေသတၱာဆီသြားရေတာ့မွာ

ေရခဲေသတၱာကမီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာဗ် ဒါဆို မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသြားရေတာ့မွာေပါ့

မီးဖုိေခ်ာင္ထဲမွာတေစၦမ်ားရွိေနရင္ ဆုိပီး က်ေနာ္ ျပန္ေၾကာက္လာတယ္ဗ်

 

အဲဒီက်မွ ေရငတ္ေျပမလားဆိုပီး အဲကြန္း ထဖြင့္လိုက္တယ္ နဲနဲမ်ားသက္သာမလား လို႕ေလ

ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ခ်မ္းလာတဲ့ အရွိန္နဲ႕ အဲကြန္း အရွိန္နဲ႕ ေပါင္းပီး ခႏၵာကိုယ္ပဲ ပိုေအးလာပီးပါးစပ္ကေတာ့ ေရကို ေတာင့္တေနတာ ေသခ်ာပါပီဗ်ာ

အခန္းထဲမွာရွိသမွ် ေရသန္႕ဘူးခြံေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္ေသးတယ္ အကုန္ကုန္ေနပီဗ်ာ တစ္စက္မွေတာင္မရွိေတာ့ဘူး

 

ပါးစပ္ထဲမွာရွိသမွ် တံေတြးေတြကလဲ ကုန္ေနပီဗ်ာ ခုန ၿမိဳခ်ထားရတာေတြေရာ အခုလဲ ေရသန္႕ဗူးရွာရင္းၿမိဳခ်လိုက္တာေတြေရာ ကုန္ေနပီဗ်ာ ဒါဆို မီးဖုိေခ်ာင္ထဲကို ဒိုးရေတာ့မွာ ေသခ်ာေနပီေပါ့

ဟိုဖက္ခန္းမွာလဲဟိုသံုးေကာင္ ရွိေနတာပဲ အျပင္မွာလဲ လူေတြ ရွိေနတာပဲ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာသခိုးေတြ႕ေတြ႕ တေစၦေတြ႕ေတြ႕ ေအာ္လိုက္ရံုေပါ့ မေၾကာက္နဲ႕ ငယ္ေတဇ ေရေသာက္ဖို႕ရာကအေရးႀကီးတယ္ ကို႕ စိတ္ကို အားကိုးပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို သြားဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္

 

က်ေနာ္လဲ ဖုန္းတစ္လံုးကိုအက်ီအိတ္ေထာင္ထဲထည့္လိုက္ပီး အျပင္ထြက္ဖို႕ ျပင္ဆင္လိုက္ပါတယ္ အခန္းေပါက္ေရာက္ေတာ့အခန္းတြင္းမွာ က်ေနာ့္ အခန္းတံခါးေဘးက လက္ႏွိပ္မီးတစ္လက္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္

က်ေနာ္လဲလက္ႏွိပ္မီးကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ပီး မီးပ်က္သြားရင္ ထြန္းလို႕ရေအာင္ ႀကိဳတင္ မီးဖြင့္ပီး လက္တစ္ဖက္က ကိုင္ကာ အခန္းအျပင္သို႕ ထြက္ခဲ့ပါတယ္

 

အခန္းအျပင္ေရာက္ေတာ့လက္ႏွိပ္မီးနဲ႕တစ္ခ်က္ ေ၀့ရမ္းကာ ေဆာ့ၾကည့္လိုက္ပါတယ္ ငယ္ငယ္ကလိုေလ ဆလိုက္မီးထိုးသလိုေပါ့ ေဆာ့တာေလ ေဆာ့တာ

 

လက္ကမီးဖြင့္ထားတဲ့ လက္ႏွိပ္မီးကို ကိုင္ရင္းနဲ႕ လင္းေတဇ အခန္းေရွ႕က ျဖတ္မယ္လုပ္ေတာ့သူတို႕ အခန္းကို မ်က္စိက မၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္မိပါတယ္ ၾကည့္လဲ အေ၀းကေနရွင္းရွင္းလင္းလင္းမွ မျမင္ရတာ

အဲ အဲဒီက်မွက်ေနာ္သတိရသြားတယ္ဗ် ခုနလိုမ်ိဳး တစ္ခ်က္ေလာက္ေ၀့ရမ္းပီး ေဆာ့သလိုလိုနဲ႕လုပ္လိုက္ရင္ အခန္းထဲမွာ ဘယ္သူေတြရွိလဲဆိုတာ ခြဲလို႕ရမယ္ေလ

 

အၾကာႀကီးေတာ့တစ္ေယာက္တည္းကို ထိုးၾကည့္လို႕ေတာ့ မရဘူးေပါ့ဗ်ာ

က်ေနာ္လဲ ခ်က္ခ်င္းအေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္ဆိုပီး လင္းေတဇ အခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အျပင္မွ ေနပီး အခန္းထဲကိုလက္ႏွိပ္မီးတစ္ခ်က္ ေ၀့လိုက္ပါတယ္

 

အခန္းထဲလဲမီးေ၀့လိုက္ေရာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွ ေျခသံရွပ္ရွပ္ဆိုပီး လမ္းေလွ်ာက္သံ ၾကားလိုက္ရပါတယ္

 

က်ေနာ့္မွာေလ လန္႕သြားပီးက်ေနာ့္မ်က္ႏွာက မီးထိုးလိုက္တဲ့ လင္းေတဇ အခန္းထဲ မေရာက္ဘဲ

မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ကိုလွည့္လိုက္ကာ လက္ႏွိပ္မီးကလဲ မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ကို ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္

 

က်ေနာ့္မီးေရာင္လဲ ထိုးလိုက္ေရာ

ေျခသံက ေပ်ာက္သြားတယ္ဗ်မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက လာတဲ့ ေျခသံကေတာ့ ေသခ်ာေနပီဗ်ာ

က်ေနာ္လဲေျခသံၾကားၾကားခ်င္းေတာ့ လန္႕သြားတယ္ဗ်

 

တေစၦကလမ္းေလွ်ာက္ေနတာလား မသိဘူးဗ်ာ ဒါမွမဟုတ္ လူလား မသိဘူးဗ်ာ လူဆိုရင္ေတာ့သခိုး၀င္တာေပါ့ေနာ က်ေနာ့္မွာေလ ပိုပီး ေက်ာခ်မ္းေနပီဗ်ာ

 

လက္ႏွိပ္မီးကိုမီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဟိုေလွ်ာက္ထိုး ဒီေလွ်ာက္ထိုး လုပ္ေတာ့လဲ  အရိပ္အေယာင္ ဘာမွ မေတြ႕ရဘူးဗ်

က်ေနာ့္ရဲ႕လက္ႏွိပ္မီးေရာင္ မွ တစ္ပါး အျခား အလင္းတစ္ခုမွ မရွိဘူးဗ်

 

ေဘးမွာေတာ့လင္းေတဇ အခန္းထဲက ေသနာေကာင္ သံုးေကာင္ ရွိေနလို႕ေပါ့ မဟုတ္ရင္ အခန္းထဲ ခ်က္ခ်င္း အျမန္ျပန္ေျပး၀င္မိမွာေသခ်ာတယ္ဗ်

 

လင္းေတဇအခန္းဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ေသနာသံုးေကာင္ အိပ္ေနၾကတာေလ အိမ္ထဲ မွာဘာျဖစ္ေနလဲ ဆိုတာ  မသိၾကဘူးသူတို႕အားကိုးပီး ထြက္လာပါတယ္ဆိုမွ ခုေတာ့ ဒင္းတို႕က ဘာမွကို မသိၾကဘူး

 

က်ေနာ့္မွာေရေသာက္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ေတြက ေပ်ာက္လုနီးပါးျဖစ္ေနပါပီ ခႏၵာကိုယ္ကလဲ နဲနဲေတာ့တုန္လာပီဗ် ပါးစပ္ကလဲ ဘုရားစာေတြ ထြက္လာပီဗ်

 

မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ကိုသြားဖို႕ ေတာ္ေတာ္လန္႕ေနပီဗ်ာ

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာရွိတဲ့မီးေတြကို အကုန္ ဖြင့္ပစ္လိုက္ခ်င္ပီဗ်ာ မီးခလုတ္ကလဲ အဲဒီနားမွာဗ်

 

အခန္းထဲက မီးေတြအကုန္ဖြင့္လိုက္ရင္ေရာ ေကာင္းမလား ဒါဆိုရင္လဲ ဒီသံုးေကာင္ ႏိုးလာေလာက္တယ္ဒါဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ငတ္သြားမွာေလ

 

ေအာ္ခက္လိုက္တာပါလားေနာ္ ဘုရားစာရြတ္ရင္း အဲဒီစိတ္က တစ္ခ်က္ျပန္၀င္လာမိေသးတယ္

 

တေစၦဆိုရင္ေတာ့သြားပီ က်ေနာ္ ေၾကာက္တယ္ေလ ဒါေပမဲ့ တေစၦ မဟုတ္ဘဲ လူဆိုရင္ ေရာ

လူဆိုရင္ ပိုဆိုးမွာေပါ့ဗ်ာတိုက္ခန္းထဲက ဟာေတြ ေျပာင္သလင္းခါသြားမွာ

 

 အဓိကက လင္းေတဇ အခန္း သူ႕အခန္းထဲမွာမ႑ပ္လက္မွတ္ဖိုးေတြ ရွိေနတယ္ အဲဒီက်မွ က်ေနာ့္ ေခါင္းေတြ ပုိပီး ထူပူသြားပါတယ္

 

သူတို႕သံုးေကာင္ကို ႏွိဳးလိုက္ရမလား မသိဘူးဗ်ာ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ထဲကို ကပ္ပီး အသာေလးႏွိဳးပီး ေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ကာ အခန္းထဲ ေခၚအိပ္လိုက္ရမလား

 

ကို႕ စိတ္ကိုေဒါသျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ ဒီလိုအေျခအေနမွာေတာင္ ဒီလိုအေတြးမ်ိဳး၀င္မိေနတယ္

 

က်ေနာ္သြားၾကည့္ဖို႕လိုအပ္ေနပီဗ်ာ တစ္ေယာက္တည္း သြားၾကည့္ရမလား ဒီသံုးေကာင္ကို ၀င္ႏွိဳးပီးမွၾကည့္ရမလား စဥ္းစားေနမိတယ္ဗ်ာ

 

တေစၦဆိုရင္ေတာ့သူတုိ႕ေတြက ယံုမွာ မဟုတ္ဘူးဗ် ဒါဆို က်ေနာ္ ဂြမ္းမွာ ဒီသံုးေကာင္က က်ေနာ့္ကို၀ိုင္းဟားၾကမွာ ေသခ်ာတယ္ဗ် ေဆးေက်ာင္းသားက တေစၦ ေၾကာက္တယ္ဆိုပီးေလ

 

လူဆိုရင္ေတာ့ သူတို႕ေတြ၀ိုင္းသတ္ၾကမွာ ေသခ်ာတယ္ တိုက္ခန္းအျပင္မွာလဲ လူေတြ ရွိေနတာပဲ၀ိုင္းဗ်င္းရံုေပါ့ဗ်ာ

 

ေနာက္ဆံုးေတာ့က်ေနာ္ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်မိပါတယ္  ကို႕ကိုယ္ေတာ့ အဂြမ္း မခံႏိုင္ဘူးေလ လူမဟုတ္ဘဲ တေစၦျဖစ္ေနရင္ က်ေနာ့္ကို ဟားတာေတာ့လံုး၀ မခံႏိုင္ဘူး

 

ဟိုမိုတစ္ေယာက္ကေယာက်ာ္းေတြ ေရွ႕မွာ ရိုးလ္က်တာေတာ့ မခံႏိုင္ဘူးဗ်ာ

 

လူဆိုရင္ေအာ္လိုက္ရံုေပါ့ တေစၦဆိုရင္ေတာ့ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ဘုရားစာေတြ ပိုပီးရြတ္လိုက္ရံုေပါ့ဒါမွ ဆက္ေျခာက္လဲ ဟုိသံုးေကာင္ အခန္းထဲ ၀င္အိပ္လိုက္ရံုေပါ့

 

က်ေနာ္လဲ တစ္ဖက္ကဖံုးကိုအိတ္ေထာင္ထဲမွ ထုတ္ပီး နံပါတ္ ႏွိပ္လို႕ရေအာင္ အဆင္သင့္ ကိုင္ထားလိုက္ပါတယ္ကိုင္သာ ကိုင္ထားရတာ ဘယ္နံပါတ္ ႏွိပ္ရမလဲေတာ့ မသိဘူးဗ်ာ

 

တစ္ဖက္ကေတာ့လက္ႏွိပ္မီးကို ေသခ်ာ ဆုပ္ကိုင္ကာ မီးထိုးပီး ေရွ႕ကို ေျခလွမ္းေတြ စတင္လိုက္ပါတယ္ ပါးစပ္ကေတာ့ဘုရားစာေတြ ဆက္တိုက္ရြတ္ေနမိတာေပါ့

 

မီးဖိုေခ်ာင္မီးဖြင့္လို႕ရတဲ့ခလုတ္နားကို အရင္သြားမယ္ ပီးရင္ မီးေတြ အကုန္ဖြင့္မယ္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို လူရွိမရွိအကုန္ပတ္ရွာမယ္ မရွိရင္ေတာ့ ေရေသာက္ ေအးေဆး ျပန္အိပ္ရံုေပါ့

 

လမ္းေလွ်ာက္ရင္းစိတ္ကူးထဲမွာplanေတြကေတာ့ အကုန္ခ်ေနမိပါတယ္ အဲ ဒါဆို ေအးေဆးပဲ

 

လူမဟုတ္ဘဲ တေစၦဆိုရင္ေတာ့ ဆိုတဲ့ အေတြး ျပန္၀င္လာေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ အေပါက္နားကို က်ေနာ္ေရာက္ေနပီဗ်

တုန္႕ကနဲေျခလွမ္းေတြ ရပ္တန္႕သြားပါတယ္ အရက္နံ႕အခ်ိဳ႕ကိုလဲ ရွဴရွိဳက္မိလိုက္ပါတယ္

 

ဘုရားစာရြတ္သံကို ျမွင့္လိုက္မိပါတယ္ ပီးေတာ့ ရပ္တန္႕ထားတဲ့ ေျခလွမ္းေတြကို မရဲတရဲနဲ႕ ဆက္လွမ္းရင္းမီးခလုတ္ကို လက္နဲ႕ျဖတ္ကနဲ ျမန္ျမန္သြားႏွိပ္လိုက္ပါတယ္

 

ေဟာမီးဖိုေခ်ာင္တစ္ခုလံုး မီးေတြ လင္းသြားပီဗ် က်ေနာ္ ၀င္လို႕ရပီ ေၾကာက္စိတ္နဲနဲေတာ့ေျပသြားပီ ဗ်ာ ရြတ္ေနတဲ့ ဘုရားစာလဲ အရွိန္ေလ်ာ့လိုက္မိတယ္ဗ်

 

နဲနဲစူးစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသံေတြ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္ဗ် မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကို ခါးကိုင္းပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူအရိပ္အေယာင္လဲ မေတြ႕ရဘူးဗ်  ဒါဆို လူမဟုတ္ဘူးေပါ့ သခိုး မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့နဲနဲေတာ့ စိတ္ေအးရပီဗ်ာ

 

ဒါဆိုတေစၦမ်ားလား ငါ့ကိုမ်ား ျပလိုက္မလားမသိဘူး ဆိုတဲ့ အေတြးကျပန္လည္ေျခာက္လွန္႕ျပန္ပါတယ္ဗ်ာ ေအာ္ ဘုရားစာရြတ္ေနတာပဲ သူ ကပ္လို႕မွ မရတာ လို႕စိတ္အားတင္းလိုက္ရျပန္ပါတယ္

 

ေရအလြန္ဆာေနတာနဲ႕ေရခဲေသတၱာဘက္သြားဖို႕ ေျခလွမ္းစလိုက္ပါတယ္

လက္ႏွိပ္မီးေတာ့မပိတ္ရဲေသးဘူးဗ် ဒီလိုအခ်ိန္ဆို  မီးကပ်က္တတ္တယ္ေလဖုန္းကလဲ ကိုင္ထားရေသးတယ္ ပါးစပ္ကလဲ ဘုရားစာက မပိတ္ရဲေသးဘူးဗ်

 

ေရခဲေသတၱာက နဲနဲအတြင္းဘက္က်တယ္ဗ် က်ေနာ့္ထက္ သူက အရပ္ပိုရွည္တယ္ မားမားက ေလာဘႀကီးတယ္ေလအရွည္ႀကီးပဲ ၀ယ္ထားတာ အိမ္က ဟာနဲ႕ တူတူပဲ

အေပၚထပ္ကအေအးဘူးေသာက္ခ်င္ရင္ က်ေနာ့္မွာ မမွီတမွီ လွမ္းယူရတယ္ဗ်

 

ေျဖးေျဖးခ်င္းသြားရင္းမီးဖိုေခ်ာင္ အေပါက္နားမွာ ရွိတဲ့ ထမင္းစားပြဲေပၚကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့

ေရတစ္၀က္ေလာက္ရွိတဲ့ ေရသန္႕ဗူးေအးေအးေလး တစ္ဗူးနဲ႕ အရက္ေသာက္လက္စ တစ္ခြက္ ေတြ႕ရတယ္ဗ်ာ ပီးေတာ့ထိုင္ခံုတစ္ခံုကလဲ ေဘးမွာ သီးသန္႕ႀကီးထြက္ေနတယ္ဗ်

 

ဒါဆို ထမင္းစားခန္းထဲမွာတစ္ေယာက္က အရက္ေသာက္သြားတာေပါ့ ဒီေကာင္က ဧည့္ခန္းထဲတင္ အားရေအာင္ မေသာက္ဘဲ သူကထပ္ပီး ခိုးကစ္တာေပါ့

ေရခဲေသတၱာဆီေရာက္ဖို႕ရာကလဲ နဲနဲေတာ့ လိုေသးတယ္ဗ် ေျခလွမ္း ဆယ္လွမ္းေလာက္ သြားရအံုးမွာ

 

မီးဖုိေခ်ာင္ထဲလဲတိတ္ဆိတ္ေနတာပဲ ဘာမွ လဲ မေတြ႕ရ လူလဲ မဟုတ္ တေစၦလဲ မရွိေလာက္ပါဘူး က်ေနာ္လဲဆက္မေတြးေတာ့ဘဲ

ေရအလြန္ဆာေနတာနဲ႕ ေရသန္႕ ေအးေအးေလး ရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မွဳေၾကာင့္ ထမင္းစားပြဲနား ျမန္ျမန္သြားလိုက္မိပါတယ္

 

ထမင္းစားပြဲနားေရာက္ေတာ့စိတ္ခ်ရတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုလို႕ ကို႕ ကိုယ္ကို မွတ္ထင္ပီး

ပါးစပ္မွလဲဘုရားစာ ဆက္မရြတ္ေတာ့ဘဲ လက္ႏွိပ္မီးကို မီးပိတ္လိုက္ပီး ထမင္းစားပြဲေပၚတင္ကာခုနထြက္ေနတဲ့ ထိုင္ခံုေပၚကို ထိုင္ခ်ကာ ေရသန္႕ဗူးကို ေမာ့ခ်လိုက္မိပါတယ္

 

က်ေနာ့္ရဲ႕ေနာက္ေက်ာဘက္မွာေတာ့ ေရခဲေသတၱာရွိေနတာေပါ့ဗ်ာ

ဆာဆာနဲ႕ေရထိုင္ေသာက္ရင္းနဲနဲေလာက္၀င္သြားပီဆိုမွ သတိထားမိတယ္ဗ်ာ

 

ေရသန္႕ဗူးအေပါက္ကလဲအရက္ေစာ္ေတြကို နံေနတာပဲ ဗ်ာ ေရေသာက္ရင္း

...."" ေသနာေကာင္ ေမာ့ေသာက္ထားတယ္ ထင္တယ္ နံေစာ္ေနတာပဲ အရက္နံ႕ေတြကို ....""လို႕ ေမတၱာပို႕လိုက္ေတာ့

ေရခဲေသတၱာေနာက္မွက်ီြ ဆိုတဲ့ တစ္ခုခုကို မွီလိုက္တဲ့ အသံ ၾကားလိုက္ရပါတယ္ နဲနဲေတာ့ လန္႕သြားတယ္ဗ်

 

အသံၾကားလိုက္ရေတာ့ေရသန္႕ဗူးကိုင္ကာ ေရဆက္မေသာက္ဘဲ ပါးစပ္ကို ေခတၱ နားလိုက္မိပါတယ္ ဆက္ပီး နားစြင့္လိုက္ေတာ့ ဘာသံမွထပ္ထြက္မလာဘဲ

ကိုယ္သင္းနံ႕နဲ႕ေခြ်းနံ႕ေရာေနတဲ့ အနံ႕အသက္အခ်ိဳ႕ကို ရွဴရွိဳက္လိုက္ရပါတယ္ ဒီလို ကုိယ္သင္းနံ႕ကိုက်ေနာ္ ရဘူးတယ္ဗ် ဘယ္တုန္းကလဲမသိဘူး 

 

က်ေနာ္လဲ ကိုယ္သင္းနံ႕ကိုဘယ္မွာ ရဘူးလဲ စဥ္းစားရင္း  ႏွာေခါင္းတရွံဳ႕ရွံဳ႕လုပ္ပီးထိုင္ခံုေပၚမွထကာ ကြ်ီဆိုတဲ့ အသံထြက္ေပၚလာတဲ့ ေရခဲေသတၱာဘက္ကို ေျခလွမ္း ဦးတည္လိုက္ပီးေဘးဘယ္ညာကို ၾကည့္မယ္လုပ္ေတာ့

သုသုဆီမွဖုန္း၀င္လာပါတယ္ 

 

ေရသန္႕ဗူးကိုပိတ္ထားတဲ့ လက္ႏွိပ္မီးနဲ႕ အရက္ခြက္ၾကား ျပန္ခ်ကာ

 

ဖုန္းကို စပီကာ အသံတိုးကာဖြင့္လိုက္ပီး

...."" ေအး ေျပာ သုသု ဘာလဲ  ....""

...."" ဘယ္လိုလဲ ငယ္ေတဇ ေအးေအး ေဆးေဆး ျပန္ေရာက္လား ဘာျဖစ္ေသးလဲ ....""

...."" ေအး ဘာမွျဖစ္ဘူး  ဟ အခုတိုက္ခန္းမွာ  ....""

 

ဖုန္းေျပာရင္းနဲ႕ခုန သံုးေကာင္ကို ဘယ္လိုစားရမလဲ ဆိုတာ သုသုကို နည္းလမ္းရွာခိုင္းရင္ေကာင္းမလားဆိုတဲ့ အေတြး ၀င္လာမိပါတယ္

 

...."" ေအာ္ ငါက စိတ္ပူလို႕ နင့္အကိုေရာ သက္သာလား   အေျခအေနေကာင္းရ႕ဲလား....""

...."" ေအး သက္သာပါတယ္ဟ မဆိုးပါဘူး ဒါေပမဲ့ သုသု ရ  ...."" ဆိုပီးစကားျပတ္ေနမိပါတယ္

 

သူ႕ကို ဘယ္လိုစေမးရမလဲ ဆိုတာ ေမးခြန္း ရွာမရျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ သူ႕ကို အကိုရန္ျဖစ္တယ္ဆိုပီးလိမ္ထားတာေလဗ်ာ

 

...."" ငယ္ေတဇ ဆက္ေျပာေလ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ နင့္အကို တစ္ခုခုျဖစ္ေနတာလား  ....""

 

က်ေနာ္မေမးေတာ့ဘူးလို႕ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္ သူ႕ကို လိမ္မွန္းသိရင္ သူ ေဒါသျဖစ္မွာေလေဘာ္ဒါဂ႑ေတာ့ မပ်က္ဘူးေပါ့ဗ်ာ ဒါေပမဲ့ မနက္ျဖန္ဆို ေဘာ္ေဘာ္ေတြ သႀကၤန္မွာတူတူကဲၾကမွာေလဗ် ဒီေန႕ညမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ေဂ်ၿမိဳသြားရင္ ေနာက္ေန႕ေတြက်ရင္ကဲလို႕ မေကာင္းေတာ့ဘူးဗ်

 

...."" ငါ လဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ငါ့အကိုလဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူး နင့္စိတ္ကို သိခ်င္လို႕ ငါစေနတာပါ ေယာင္းမရယ္    ....""

...."" ေအးပါ စတာဆိုလဲပီးတာပဲ နင္ျဖစ္ရင္ေတာ့ ငါစိတ္မပူပါဘူး နင့္အကို တစ္ခုခုျဖစ္မွာကိုပဲငါ စိတ္ပူတာပါ  ဟား ဟား....""

...."" ေအးပါ မသာမရယ္  ....""

 

....""  ဒါဆို ငယ္ေတဇ မနက္ျဖန္ ငါလာေခၚမယ္ ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ သႀကၤန္မွာ ရြပီး သူငယ္စားရေအာင္ ဟား ဟား....""

....""  ေအးေအး ဖုန္းဆက္လိုက္ သႀကၤန္မွာသူငယ္စားရခ်င္ပါတယ္ သုသု ရယ္ ဟား ဟား ....""

သုသု ဖုန္းခ်ပီးမွဖုန္းကို စားပြဲေပၚတင္ကာ ပါးစပ္မွ ေရရြတ္လိုက္မိပါတယ္ 

 

...."" သုသုရယ္ ငါ့အကို လင္းေတဇ ရန္မျဖစ္ဘူး ဟဲ့ သူငယ္စားခ်င္လဲ မနက္ျဖန္ထိေစာင့္ဖို႕ မလိုဘူး အခု လင္းေတဇ အခန္းထဲမွာ underwear ေတြနဲ႕အိပ္ေနတဲ့ သူငယ္သံုးေကာင္ရွိတယ္ဟဲ့ အဲဒီသံုးေကာင္ကို ငါ ဘယ္လိုစားရမလဲ စဥ္းစားလို႕မရဘူးျဖစ္ေနတယ္ ဟယ္ ငါ့အကို အခန္းသာမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ငါ တင္ မကဘူး နင့္ကို ပါ ေခၚပီးေကြ်းလိုက္တယ္ ငါ့အကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို နင္ပါ စားလို႕ရေအာင္လို႕ေပါ့ သုသုရယ္  ....""

 

ပါးစပ္မွမတိုးမက်ယ္ ေရရြတ္ပီးမွ သတိရသြားတယ္ ပါးစပ္ကို လက္နဲ႕ အုပ္လိုက္ပီး ဟိုသံုးေကာင္မ်ားၾကားသြားမလားေပါ့  

အုပ္လိုက္တဲ့လက္က ႏွာေခါင္းနားေရာက္သြားမွ သတိရတယ္ဗ်ာ ခုန ရတဲ့ အနံ႕ကို ရွာရအံုးမွာေလ

ပီးေတာ့  ေရခဲေသတၱာေနာက္က က်ြီ ဆိုတဲ့ အသံၾကားတာကိုသြားၾကည့္ဖို႕ ေလ

 

ေရသန္႕ဗူးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရအနဲငယ္ပဲ ရွိေတာ့တယ္ဗ်ာ လက္က်န္ေရေလးကို ကုန္ေအာင္ေမာ့ပီးမွသြားမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပီးလက္က်န္ ေရေလးကိုဆက္ေမာ့မလို႕ ေရသန္႕ဗူးေလးကို လက္နဲ႕ေကာက္ကိုင္ကာ ဟန္ျပင္ရင္းပါးစပ္မွ

 

...."" ေရကေတာ့ ကုန္ေတာ့မယ္ ေသာက္ပီးရင္ အိပ္ရေတာ့မယ္ ဒီေန႕ည ဒီသံုးေကာင္ကိုမစားရေတာ့ဘူးထင္တယ္ သီဟစစ္ႏိုင္လဲ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ မသိ သီဟစစ္ႏိုင္ကိုစားခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ခုေတာ့ သီဟစစ္ႏိုင္ကိုလဲ ငတ္ပါပီ ၾကည့္ရွဴေစာင္မေပးၾကပါအံုး နတ္ျမတ္နတ္ေကာင္းတို႕ ရယ္ ....""

 

 လို႕ ေရရြတ္ရင္း  ပါးစပ္နားကို ေရသန္႕ဗူးေတ့ကာ ေရကို ေမာ့လိုက္ေတာ့

 

ေရခဲေသတၱာဘက္မွ ရွပ္ရွပ္ဆိုပီး ေျခသံၾကားလာရပါတယ္ဗ်ာ

 

ခုန က်ေနာ္ရွဴရွိဳက္လိုက္ရတဲ့ အနံ႕ကလဲ ႏွာေခါင္းထဲကို တိုး၀င္လာတယ္ဗ်

 

က်ေနာ္လဲလန္႕သြားပီး ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ေမွာင္မဲသြားတယ္ဗ်ာတိုက္ခန္းတစ္ခုလံုး မဲေမွာင္သြားတယ္ဗ်ာ မီးပ်က္သြားပီဗ်

 

တေစၦေျခာက္တာထင္တယ္ဗ်ခုန အဲဒီဘက္မွာ ဘာမွလဲ မရွိဘူး လူေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးဗ်ာ

 

က်ေနာ့္မွာလန္႕ျဖန္႕သြားပီး ေသာက္ေနတဲ့ ေရေတြေတာင္ သီးကုန္တယ္ဗ်ာ ...."" အဟြတ္ ...."" အ ဟြတ္  ....""

ပါးစပ္ထဲမွျပန္ထြက္လာတဲ့ ေရေတြကို လက္နဲ႕သုတ္ရင္း 

 

ေရသန္႕ဗူးကိုစားပြဲေပၚ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ခ်လိုက္္ေတာ့ တင္လိုက္တဲ့ ေရသန္႕ဗူးက ဖုန္းကို တိုက္မိပီး ....""ဗုန္း ...."" ဆိုပီး ဖုန္းက ေအာက္သို႕ျပဳတ္က်သြားပါတယ္

 

က်ေနာ္လဲျပဳတ္က်သြားတဲ့ ဖုန္းကို ေကာက္ဖို႕ ခႏၵာကိုယ္ကို ခါးကိုင္းပီး ေအာက္သို႕ ငံု႕ကာလက္နဲ႕စမ္းေနတုန္း

ေနာက္ေက်ာက ေျခသံကရွပ္ရွပ္ဆိုပီး က်ေနာ္နဲ႕ ပိုပုိပီး နီးလာပီဗ် အနံ႕ကလဲ ေတာ္ေတာ္ ရလာပီဗ်

 

ေၾကာက္စိတ္ေတြထူပူလာကာ ေခြ်းေတြ ျပန္လာပီး ခႏၵာကိုယ္ေတာင္ တုန္လာတယ္ဗ်

 

က်ေနာ္လဲလန္႕ျဖန္႕ေနပီး ဖုန္းကို လက္နဲ႕ အျမန္ ေလွ်ာက္စမ္းေနတုန္း

စားပြဲေပၚမွလက္ႏွိပ္မီးကို မီးဖြင့္ဖို႕ ျပန္သတိရသြားကာ ရုတ္တရုတ္ ျပန္မတ္တပ္ရပ္လိုက္ေတာ့

 

က်ေနာ့္ခႏၵာကိုယ္ကို ေနာက္မွ တင္းက်ပ္စြာ သိုင္းဖက္လိုက္ပီး

လက္ႏွစ္ဖက္ကိုခ်ဳပ္ကာ ပါးစပ္ကိုလဲ လက္နဲ႕ဖိအုပ္ျခင္းခံလိုက္ရပါတယ္

 

က်ေနာ့္ခႏၵာကိုယ္ႀကီးတစ္ခုလံုးပိုမို တုန္ရီေနပီး ေဇာေခြ်းေတြကလဲ အဆက္မျပတ္ထြက္ေနပါပီဗ်ာ

 

က်ေနာ္ရဲ႕ ပါးစပ္မွ၀ူးတူး၀ါးတား ေအာ္ဟစ္ျခင္းႏွင့္အတူ တုန္ရီေနတဲ့ က်ေနာ့္ ခႏၵာကိုယ္ကို ဖက္လိုက္တာကေတာ့

ေခြ်းအနဲငယ္စိုထိုင္းေနတဲ့ အ၀တ္အစား ဗလာမဲ့ ခႏၵာကိုယ္တစ္ခုျဖစ္ပီး အရပ္ေတာ္ေတာ္ ရွည္တဲ့လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ သူ႕ရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲမွာ က်ေနာ့္ကို ထည့္လိုက္ပါတယ္

 

ကိုယ္သင္းနံ႕နဲ႕ေခြ်းနံ႕ေရာေနေသာ လူတစ္ေယာက္က ဖက္လိုက္မွန္း က်ေနာ့္ ႏွာေခါင္းက ခ်က္ခ်င္းသိရွိလိုက္ရပါတယ္

 

ေနာက္က လူတစ္ေယာက္ကသိုင္းဖက္ပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဳပ္ကာ ပါးစပ္ကိုလဲ အုပ္လိုက္တယ္ဆိုေတာ့ သခိုးေပါ့ဗ်ာတေစၦေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဗ်

 

က်ေနာ့္ကိုတစ္ခုခု လုပ္ေတာ့မယ္ထင္တယ္ဗ် က်ေနာ္လဲ မ်က္စိစံုမွိတ္ပီးရွိသမွ် အားနဲ႕ ရုန္းတာပဲဗ်ာ ေျခေထာက္ေတြကလဲေဘးဘယ္ညာကို ကန္ၾကည့္တာပဲဗ်ာ မရဘူးဗ်

 

ကန္လိုက္ေတာ့ ခုနက်ေနာ္ ထုိင္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုကိုပဲ ကန္မိပီး ေျခေထာက္ေတာင္ နဲနဲ နာသြားတယ္ဗ်ာအသက္ရွဴရတာလဲ ေတာ္ေတာ္ ခက္လာပီဗ်ာ

 

က်ေနာ္လဲေျခေထာက္နာသြားေတာ့ သိပ္မလွဳပ္ႏိုင္ျဖစ္ေနတုန္း ေနာက္ကလူက အတင္းဆက္ခ်ဳပ္ကာ သိုင္းဖက္ထားပီးပါးစပ္ကိုလဲ အတင္းအုပ္ထားရင္း

 

က်ေနာ့္နားေလးကို ေလသံေလးေတြ တိုး၀င္လာကာ တိုးတိုးေလး ကပ္ေျပာလိုက္တာက

 

...."" ညီေလး ရုန္းမေနပါနဲ႕ေတာ့ကြာ ညိမ္ညိမ္ေလးေနလိုက္ပါ ဟိုေကာင္ေတြႏိုးလာလိမ့္မယ္ အသံမထြက္နဲ႕ေတာ့ေနာ္ ခုန မင္းေျပာေတာ့သီဟစစ္ႏုိင္ကို စားခ်င္တာဆို ငါ ေကြ်းမယ္ေလ ....""

 

အသံေအာႀကီးနဲ႕ေျပာလိုက္ရင္း ခ်ဳပ္ထားတဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျဖေလ်ာ့ေပးပါတယ္

 

သူ႕ရင္ခြင္ထဲမွာဆြဲသြင္းထားတဲ့ က်ေနာ့္ ခႏၵာကိုယ္ကိုလဲ အနဲငယ္လႊတ္ေပးလိုက္ပါတယ္ ပါးစပ္ကိုအုပ္ထားတဲ့ လက္ကလဲ နဲနဲ အားေလ်ာ့သြားပါပီ

 

ဒီအသံကို က်ေနာ္မွတ္မိတယ္ဗ် က်ေနာ္ လံုး၀ကို မွတ္မိတယ္ အဲဒါ သီဟစစ္ႏိုင္ အသံပါပဲဗ်ာ ပီးေတာ့ခုနရတဲ့ ကိုယ္သင္းနံ႕ကလဲ သူ႕အနံ႕ပဲေလဗ်ာ

ေသခ်ာေနပီဗ် သူပဲသီဟစစ္ႏုိင္ ဗ်သီဟစစ္ႏိုင္ အစစ္ပါဗ်ာ

 

က်ေနာ့္ရဲ႕ ေၾကာက္လြန္းေသာေၾကာင့္ပိတ္ထားေသာ မ်က္လံုးတစ္စံု ျပန္ဖြင့္ကာ

ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ခုန္ေနေသာ ႏွလံုးခုန္သံေတြက ရင္ခုန္သံေတြအျဖစ္ေျပာင္းကာ အေပ်ာ္လြန္သြားပီး 

 

အနဲငယ္လြတ္လပ္လာေသာခႏၵာကိုယ္ကို တည္ညိမ္ေအာင္ ျပန္လုပ္ကာ

အသက္၀ေအာင္ျပန္ရွဴရင္း က်ေနာ့္ရဲ႕ ေမာဟိုက္ေနေသာ ေလသံျဖင့္ ...."" ဟုတ္ ကို ...."" လို႕ ျပန္ေျပာမိပါတယ္

 

အဲဒီက်မွ သူကလဲခ်ဳပ္ထားတဲ့ သူ႕လက္ေတြကို အေနအထားျပန္ေျပာင္းလိုက္ပီး ေနာက္ကေန အနဲငယ္တုန္ရီေနပီးအသက္၀ေအာင္ ျပန္ရွဴေနရတဲ့ က်ေနာ့္ခႏၵာကိုယ္ေလးကို ဖြဖြေလး သိုင္းဖက္လိုက္ပါတယ္

 

က်ေနာ္လဲေသခ်ာေအာင္လို႕ လွဳပ္ရွားလို႕ရလာတဲ့ လက္ေတြနဲ႕ စားပြဲေပၚကို စမ္းလို္က္ေတာ့ လက္ႏွိပ္မီးကိုစမ္းမိသြားပီး ခလုတ္ကို ဖြင့္လိုက္မိတယ္ဗ်ာ

 

မီးဖြင့္လိုက္တဲ့လက္ႏွိပ္မီးနဲ႕ က်ေနာ္ရဲ႕ ခႏၵာကိုယ္ အေပၚပိုင္းကို ေနာက္သို႕ လည္ျပန္ လွည့္ကာ  ဖက္ထားတဲ့ လူကို လွည့္ပီး ေသခ်ာေအာင္ ေမာ့ပီးမီးေရာင္ ထိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့

 

သီဟစစ္ႏိုင္ေလက်ေနာ့္ကို ၿပံဳးျပရင္း

 

...."" ေတာ္ေတာ္ လန္႕သြားလား ညီေလး ဘယ္လိုလဲ သီဟစစ္ႏိုင္ကို စားခ်င္တာဆို ခုစားေတာ့မလား ဟိ ဟိ ...."" ဆိုပီး မီးထိုးထားတဲ့က်ေနာ့္လက္ကို ျပန္ခ်ကာ မီးေရာင္ကို တျခားေနရာလႊဲလိုက္ပီး က်ေနာ့္ကိုေနာက္ေျပာင္ေနရင္း က်ေနာ့္ကို အတင္းဆြဲဖက္ပါတယ္

 

ေမွာင္မဲေနတဲ့မီးဖိုေခ်ာင္ေလးအတြင္းမွာ က်ေနာ္ထိုးထားတဲ့ လက္ႏွိပ္မီးအေရာင္ကအျခားဘက္ကိုညႊန္ျပေနပီး က်ေနာ္လဲသူ႕ရင္ခြင္ေလးထဲသို႕ တိုး၀င္ရင္း သူ႕မ်က္ႏွာေလးကို ေ၀၀ါးကာေမာ့ၾကည့္ရင္း

 

...."" ကို တကယ္ေကြ်းမွာလား ကို႕ကို တကယ္စားခ်င္တာ ....""

...."" ညီေလး စားခ်င္ရင္ ေကြ်းမွာေပါ့ ကြာ ဘာစားခ်င္လဲ ေျပာ ႀကိဳက္တာေကြ်းမယ္ ....""

 

က်ေနာ့္ ခႏၵာကိုယ္တစ္ခုလံုးကိုသူ႕ဘက္သို႕ေျပာေျပာဆိုဆို ဆြဲလွည့္လိုက္ပါတယ္

 

ေနာက္ေတာ့ သူကခ်က္ခ်င္းပဲ  မီးဖြင့္ထားတဲ့လက္ႏွိပ္မီးကို က်ေနာ့္လက္ထဲမွ ဆြဲယူပီး မီးပိတ္ကာ ေဘးက စားပြဲေပၚကိုတင္လိုက္ပါတယ္

 

က်ေနာ့္ရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကလဲအ၀တ္အစားမဲ့ေနတဲ့ သူရဲ႕ ရင္ဘတ္သားေလးေတြကို ေရာက္တတ္ရာရာ ပြတ္သပ္ရင္းလက္သည္းေလးေတြနဲ႕ ျခစ္မိေနပါတယ္

 

ေမွာင္မဲေနေသာမီးဖိုေခ်ာင္ခန္းထဲမွာ က်ေနာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြက စတင္လွဳပ္ရွားလာပါပီဗ်ာ

 

ေနာက္ေတာ့ေခြ်းစေလးေတြ စို႕ေနတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာေလးကို သူေခါင္းေလးငံု႕ကာ စမ္းတ၀ါး၀ါးျဖင့္ သူ႕လက္ကေလးနဲ႕ သုတ္ေပးပါတယ္

 

က်ေနာ္လဲ သူ႕ရဲ႕ ဗလာမဲ့ခႏၵာကိုယ္ႀကီးကို အတင္းဖက္တြယ္လိုက္ပီး

မ်က္ႏွာေလးကို သူ႕အသက္ရွဴသံရွိရာဆီသို႕ မွန္းဆပီး ပိုမိုေမာ့ေပးလိုက္ေတာ့

 

သူ႕ရဲ႕ ျမန္ဆန္ေနေသာအသက္ရွဴသံေတြနဲ႕ မ်က္ႏွာေလးဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ႏွာေခါင္းနားေလးကို ပိုမို တိုးကပ္လာပါေတာ့တယ္

 

ျမန္ဆန္ေနေသာအသက္ရွဴသံႏွစ္ခုရဲ႕ အသံမ်ားဟာ ႏွစ္ေယာက္သားအတိုင္းသားၾကားေနရပီး

 

က်ေနာ့္မ်က္ႏွာေလးကိုသူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ေသခ်ာစမ္းပီး ကိုင္ကာ

 

ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနေသာ

 

က်ေနာ့္ရဲ႕ တုန္ရီေနတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းပါးေလးဆီကိုက်ေရာက္လာတာကေတာ့

 

သီဟစစ္ႏိုင္ ရဲ႕ ......................

 

Ngetayza@gmail.com

 

 

 http://www.facebook.com/thartharsaingetayza


 

 http://www.facebook.com/saingetayza

Oct 8th

“တစ္ေစ႔ တစ္ဆုပ္ တစ္မႈတ္တစ္ခြက္”

By Dezin

တစ္ရက္ က်ေနာ္အလွဴတစ္ခုေရာက္တဲ႔အခ်ိန္က ဧည္႔သည္ေတြအေတာ္ေလးကုိ စည္ကားတဲ႔အခ်ိန္ေလးျဖစ္ေနပါတယ္။

က်ေနာ္ကလည္း ဒီျပင္ဆြမး္ေကြ်းတစ္ခုကို ၀င္ေနရေသးေတာ႔ အေရာက္ေနာက္က်ပါတယ္။

အဲေတာ႔လည္း ခါတုိင္းလုိ ကိုယ္႔မိတ္ေဆြေတြရွိတဲ႔ေနရာကိုတကူးတကလုိက္ရွာမေနနုိင္ဘဲၾကဳံတဲ႔လြတ္နဲ႔ေနရမွာ

၀င္ထုိင္လုိက္ရပါတယ္။

ကြ်န္ေနာ္နဲ႔အတူထုိင္ျဖစ္တဲ႔သူေတြက ယူနီေဖာင္းေလးေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းက၀န္ထမ္းေလးေတြျဖစ္မယ္လို႔ဘဲထင္မိပါတယ္။

သူတို႔အထဲက နည္းနည္းေလးသြက္လဲသြက္တဲ႔ကေလးမေလးက ထမင္းအုပ္ထဲက ဒန္ေပါက္ေတြကို သူနဲ႔အတူပါလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ပုဂံထဲကုိလုိက္ထည္႔ေပးေနပါတယ္။

ပန္းကန္ထဲကုိ အျပည္႔အေမာက္ၾကီးထည္႔ေပးတာပါ။

တစ္ခ်ိဳ႔ကေလးက” မကုန္ေလာက္ဘူးေနာ္ ေလွ်ာ႔အုံး”လုိ႔ေျပာတာေတာင္ သူက ခပ္တည္္တည္ပါဘဲ။

တကယ္တမ္းစားေတာ႔လဲ မကုန္တဲ႔သူေတြကမ်ားပါတယ္။

ဒန္ေပါက္ဆုိတာ နဂုိရ္ကထည္းက အီတဲ႔အမ်ဳိး ေတာ္ရုံလူအမ်ားၾကီးမစားနုိင္တဲ႔ အစားအစာကိုးဗ်။

အဲေတာ႔ သူတုိ႔ကုန္ေအာင္မစားခဲ႔တဲ႔ ဒန္ေပါက္ေတြက ပုဂံထဲမွာ ပုိးလုိးပက္လက္နဲ႔က်န္ေနခဲ႔ပါတယ္။

စားေသာက္ျပီးေတာ႔အအီေျပေသာက္ရေအာင္ခ်ထားေပးတဲ႔ လိေမၼာ္ရည္ က်ျပန္ေတာ႔လဲ အရင္အတုိင္း။

ခြက္ေတြထဲကို အျပည္႔ထည္႔ မေသာက္နုိင္ေတာ႔ တစ္၀က္တစ္ပ်က္နဲ႔ ခြက္တုိင္းနီးပါးေလာက္က်န္ေနတာပါ။

က်ေနာ္မွာအလွဴ႔ရွင္အစား ၾကားထဲကႏွေမ်ာေနမိပါတယ္။

 

ေနာက္ေန႔မနက္ရုံးေရာက္ေတာ႔ ေရေသာက္မယ္လုပ္ေတာ႔ ေရေအးစက္ ေအာက္ခံခြက္ထဲမွာေရေတြ႔ျပည္႔ေနေတာ႔

အျမင္မေတာ္လုိ႔ယူသြန္ေပးလုိက္ပါတယ္။

ခဏေနေတာ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေရလာေသာက္ပါေလေရာ။

ခြက္အျပည္႔ၾကီးေရေတြထဲ႔ တစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေသာက္ျပီး ေအာက္ခံခြက္ထဲကို ပက္ကနဲ႔ သြန္ထည္႔လုိက္ပါတယ္။

က်ေနာ္အဖြားနဲ႔သာ အဲဒီေကာင္ေနရင္ ဒီလုိ လုပ္လုိ႔ကေတာ႔ ေကာင္းေကာငး္ အဆဲခံရ အေခါက္ခံရမွာေသခ်ာပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က အဖြားက စည္းကမး္အေတာ္ေလးၾကီးပါတယ္။

ထမင္းစားစား ေရေသာက္ေသာက္ ကုန္နုိ္င္ေလာက္ေအာင္ဘဲထဲ႔ရပါတယ္။

ေလာဘတၾကီးနဲ႔မကုန္နုိင္မခမ္းနုိ္င္ထည္႔ျပီး သြန္ပစ္တာေတြ႔လုိ႔ကေတာ႔ ေနာက္တစ္ပါတ္ေလာက္ကေတာ႔

အဖြားတုိင္းထည္႔ေပးတာဘဲစားရပါတယ္။ အဆူအပူလဲခံရပါတယ္။

ျပီးတာနဲ႔သာလြန္မင္းတရားၾကီးပုံျပင္ကိုေျပာပါေတာ႔တယ္။

က်ေနာ္တုိ႔မွာအလြတ္ရေနလဲနားေထာင္ရပါတယ္။

သာလြန္မင္းတရားၾကီးအေၾကာင္းက တတိယတန္းတုံးကထင္ပါရဲ႕ ျမန္မာဖတ္စာအုပ္ထဲမွာပါ ပါတယ္။

လူတုိင္းလည္းၾကားဘူးသိဘူးေနမွာပါဘဲ။

စနစ္က်တဲ႔ထူးျခားတဲ႔ျမန္မာဘုရင္တစ္ပါးလုိ႔ဆုိရင္လဲမမွားနုိ္င္ပါဘူး။

ျမန္မာ႔အေလးခ်ိန္တင္းေတာင္းစနစ္ကိုတီထြင္ခဲ႔သူလုိ႔ မွတ္သားရဘူးပါတယ္။

တစ္ရက္ဘုရင္က တုိင္းခန္းလွည္႔လည္တဲ႔အခ်ိန္မွာ မိန္းမတစ္ေယာက္က လမ္းေဘးမွာ ထမင္းရည္ေတြကိုငွဲ႔ေနတာကိုေတြ႔ေတာ႔

အသုံးခ်လုိ႔ရတဲ႔ပစၥည္းကို လႊင္႔ပစ္ရေကာင္းလားဆုိျပီး မင္းခ်င္းေတြကုိ အဲဒီမိန္းမကိုေခၚခို္င္းျပိးဆုံးမပါသတဲ႔။

ၾကံဖန္ဂုဏ္ယူလို႔ေျပာရရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေစ႔စပ္တဲ႔ဘုရင္ဘဲလုိ႔ေျပာနုိ္င္ပါတယ္။

သဘာ၀ယုတိၱက်မ က် တြက္ရင္ေတာ႔ သက္ဦးဆံပုိင္ ဘုရင္တစ္ပါးလာေနတာကုိ လမ္းမမွာ ထမင္းရည္သြန္ေနတယ္လုိ႔ေရးထားျပန္ေတာ႔

မလာခင္ကတည္းက တတြီတြီနဲ႔လမ္းေတြရွင္းေနတဲ႔ခုေခတ္နဲ႔ယွဥ္ၾကည္႔ျပန္ေတာ႔ အဲဒီပုံျပင္က သဘာ၀မက်သလုိပါဘဲ။

ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔ က်ေနာ္ထမင္းစားေနတုံး ရုံးက ကေလးမတသိုက္လဲ ထမင္းစားေနၾကပါတယ္။

သူတုိ႔စားျပီးတဲ့အခ်ိန္က်ေနာ္႔ေရွ႔မွာရွိတဲ႔ တစ္သွ်ဴးဘူးထဲကေနျပီး လက္သုတ္ဘုိ႔ တစ္သ်ဴးေတြကိုလာျပီးဆြဲထုတ္ၾကပါတယ္။

တစ္ေယာက္လာလဲ အရွည္ၾကီး အမ်ားၾကီး ဆြဲထုတ္ နဲနဲေလး ၀ါစာကမာသုတ္ျပီး လႊင္႔ပစ္လုိက္ၾကပါတယ္။

ေနာက္ တစ္ေယာက္က တစ္သွ်ဴးအမ်ားၾကီးဆြဲထုတ္သြားျပီးသူတုိ႔ ထမင္းစားထားတဲ႔ခုံကို သုတ္ပါေတာ႔တယ္။

တကယ္ဆုိရင္ရုံးမွာ လႊင္႔ပစ္ရမယ္႔ စကၠဴေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ အလြယ္ရွိတဲ႔ ဘူးထဲက တစ္သွ်ဴးကို ယူျပီးသုတ္လုိက္တာပါ။

စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတာကေတာ႔ သူတုိ႔အိမ္ဆုိရင္ေကာ ဒီလုိ စည္းမဲ႔ကမ္းမဲ႔သုံးၾကပါမလားဆုိတာကိုပါဘဲ။

ထားပါေတာ႔ ဘယ္လုိဘဲေျပာျပာ အသုံးခ်နုိင္တဲ႔ပစၥည္းကို အသုံးမခ်ဘဲလႊင္႔ပစ္တာ ကိုယ္တကယ္မသုံးစြဲနုိင္ မစားနုိင္ပါဘဲနဲ႔အေကာင္းကိုအ

ပ်က္ျဖစ္ေအာင္ စည္းမဲ႔ကမ္းမဲ႔လုပ္တာေတြျမင္ရေတာ႔ တကယ္နွေမ်ာမိသလုိ ဒီလူေတြကိုေျပာခ်င္လုိ္က္တာ ပါးစပ္ကုိယားေနတာပါဘဲံ။

 

သူမ်ားကုိသာေျပာေနတာ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လဲ ဒီလုိအလဟႆျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ႔ဘူးတာပါဘဲ။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ အႏွစ္သုံးဆယ္ေလာက္ အျဖစ္အပ်က္ေလး အခုထိ မေမ႔ေသးပါဘူး။

က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကာလ သင္တနး္တစ္ခုသြားတက္တုံးကဆုိပါစုိ႔။

အဲဒီတုနး္က က်ေနာ္တုိ႔ ထမင္းစားခန္းထဲမွာအရွည္လုိက္ၾကီးခင္းထားတဲ႔ခုံတန္းလ်ားၾကီးေပၚမွာ ကို္ယ႔္ရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္နံပါတ္အတုိင္းထုိင္စားၾကရတာပါ။

ထမင္းကေတာ႔ သင္တန္းေတြမွာေၾကြးေနက်ပုံစံအတုိင္း စတီးပုံစံခြက္နဲ႔ေၾကြးတာပါ။

သင္တန္းဆုိေတာ႔ အသီးအရြက္ေၾကာ္အသားနည္းနည္း ပဲဟင္းနဲ႔ ငပိအစိမ္းသုတ္ေပါ႔။

ပဲဟင္းရယ္ ထမင္းရယ္ ငပိသုတ္ရယ္ကလိုရင္ထပ္ယူလုိ႔ရပါတယ္။

ထမင္းစားေဆာင္ထဲမွာ ခုံေတြကို အေရွ႔အေနာက္တန္းလုိ႔ ဘယ္ဘက္ တစ္တန္း ညာဘက္တစ္တန္း ခင္းထားပါတယ္။

အေနာက္ဘက္အစြန္ဆုံးမွာ ထမင္းေတာင္းရယ္ ပဲဟင္း ဒါန္အုိးရယ္ ငပိသုတ္ဇလုံရယ္ရွိပါတယ္။

က်ေနာ္က အပ်င္းထူေတာ႔ ထမင္းကုန္တယ္ဆုိရင္ ထ မယူ ဘဲ ထမင္းသြားထဲ႔တဲ႔လူကို လူၾကံဳမွာတတ္ပါတယ္။

တစ္ရက္ ထမင္းစားေနရင္း ဧရာ၀တီတုိင္းဘက္က လာတက္တဲ႔ကိုေအာင္စည္ကို ထမငး္ယူခဲ႔ဘုိ႔မွာလုိက္ပါတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ေဘးနားက သူ႔အရင္ထမင္းသြားယူတဲ႔ ကိုေငြကလည္း က်ေနာ္အတြက္မမွာဘဲထည္႔လာပါတယ္။

ကုိေငြက ယူလာတာ က်ေနာ္႔ပုဂံထဲ ထည္႔ေပးေနတဲ႔အခ်ိန္ ကိုေအာင္စည္ကလဲ ထမင္းေတြ ယူလာပါေရာ။

က်ေနာ္႔ ထဲမွာ ထမင္းေတြ မ်ားေနတာ ေတြ႔ေတာ႔ ကိုေအာင္စည္္က က်ေနာ္႔ကုိ” ဒီေလာက္အမ်ားၾကိးကုန္ပါ႔မလား”

လုိ႔ေမးေတာ႔ “မကုန္ရင္လဲ သြန္လုိက္တာေပါ႔ ကုိၾကီးေအာင္ရာ “လုိ႔အလြယ္ေျပာလုိက္ပါတယ္။

အဲလုိေျပာေတာ႔ ကိုေအာင္စည္က မ်က္နွာပ်က္သြားျပီး

“ ငေပါက္ရာ မင္းက ထမငး္ မငတ္ဘူးေတာ႔ ထမင္းတစ္လုပ္တစ္ဆုပ္စားရဘုိ႔ ခက္ခဲတာမင္းဘယ္သိမလဲ”လုိ႔ေျပာျပီး

သူယူလာတဲ႔ ထမင္းေတြကို သူမကုန္ကုန္ေအာင္စားပါေတာ႔တယ္။

 

ထမင္းစားျပီးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုေအာင္စည္က သူဘ၀ထဲက ထမင္းနဲ႕ပါတ္သက္တဲ႔ ဘ၀တစ္ပုိင္းတစ္စကုိေျပာျပပါတယ္။

သူတုိ႔ အိမ္က လယ္ယာအလုပ္နဲ႔အသက္ေမြးေတာ႔ ငယ္ကတည္းက အားတာနဲ႔မိဘကူခဲ႔ရပါသတဲ႔။

မိဘခုိင္းလုိ႔သာ လုပ္ရတယ္ ဒီအလုပ္ေတြကို သူအေန႔နဲ႔မလုပ္ခ်င္ပါဘူးတဲ႔။

ဒီလုိကုိယ္တုိင္လုပ္ကိုင္ခဲ႔ရေတာ႔ အေတာ္ေလးကို ပင္ပင္ပနး္ပန္းလုပ္မွ စပါးတစ္ဆုပ္ ဆန္တစ္ထုပ္ရတယ္ဆုိတာကို သိေနပါတယ္။

ဒီေတာ႔လဲ ထမင္းကို အလဟႆသြန္ပစ္ရင္ အင္မတန္စိတ္တုိပါသတဲ႔။

ေငြနဲ႔လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္လုိ႔ရသူေတြက တန္ဖုိးမထားေပမယ္႔ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္မွ ထမင္းတစ္ဆုပ္ျဖစ္လာနုိင္တာကို သိေနတဲ႔

သူ႔အဖုိ႔ ေတာ႔ လႊင္႔မပစ္ရက္ပါဘူးတဲ႔။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ သူကုိးတန္းအေရာက္ သူ႔ရီးစားနဲ႔ခ်ိန္းအေတြ႔ မွာ အျပန္မုိးခ်ဳပ္ေတာ႔ မျပန္ရဲဘူးေျပာတာနဲ႔ ခုိးေျပး၊

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ မရည္ရြယ္ဘဲ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္ နွစ္ဖက္မိဘက မုိက္လုံးၾကီးတဲ႔ေကာင္ေတြဆုိျပီး

ေနာင္က်ဥ္ေအာင္ပစ္ထားၾကပါသတဲ႔။

အဲဒီအခ်ိန္ လင္မယားနွစ္ေယာက္ သင္အူအခစားနဲ႔ခုတ္တာ တစ္ရက္ သုံးက်ပ္ဘဲရပါသတဲ႔။

အဲေတာ႔ မနက္မုိးလင္းရင္ ညက က်န္တဲ႔ ထမင္းၾကမ္းခဲကို ထညက္နဲ႔စား၊

ေန႔လည္စာကေတာ႔ အလုပ္ရွင္က ခ်ေပးတဲ႔ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ မေရြး ႏွစ္ခု နဲ႔ေမွ်ာခ် ။

ညေနအလုပ္က ျပန္မွ ထမင္းခ်က္စား ဒါေတာင္မနက္အတြက္က်န္ေအာင္လုိ႔ခ်န္စား ရပါသတဲ႔။

သူ႔မိန္းမလုပ္တဲ႔သူ မ်က္ရည္စုိ႔တာျမင္ရင္ သူမွာ အေတာ္၀မ္းနည္းပါသတဲ႔။

ဒါေပမယ္႔လည္းကုိယ္မုိက္တာ ကိုယ္ခံရုံဘဲဆုိျပီး က်ိတ္မွိတ္လုိ႔ ဘ၀ကုိရုန္းကန္ခဲ႔ရပါသတဲ႔။

အဲဒီအခါမွာ မွ မိဘလက္ထက္က တစ္ေန႔ထမင္းသုံးနပ္စားခဲ႔ရတာကုိ ျပန္လြမ္းမိပါသတဲ႔။

ေနာ က္ေလးငါးလေလာက္အၾကာမွာ သူတုိ႔လင္မယား ျခံသြားရွင္းေပးတဲ႔ အိမ္ရွင္ဆရာမၾကီးက ဂုံနီအိတ္လုပ္တဲ႔စက္ရုံမွာ

လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံးကို အလုပ္သြင္းေပးခဲ႔လို႔ ထမင္းနပ္မွန္တဲ႔ဘ၀ကိုျပန္ရပါသတဲ႔။

အဲေတာ႔ ထမင္းကုိ ကုန္ေလာက္ရုံမထည္႔ဘဲသြန္ပစ္ရင္ လက္သီးနဲ႔ထထုိးခ်င္ပါသတဲ႔။

ဒါကေတာ႔ ကိုေအာင္စည္ေျပာျပတဲ႔ဘ၀မွတ္တမ္းေလးေပါ႔။

 

က်ေနာ္ၾကဳံခဲ႕ရတာကေတာ႔ တစ္ႏွစ္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းဘက္ကုိ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ခရီးထြက္တဲ႔အခ်ိန္ကပါ။

အဲဒီတုံးက အခုေခတ္လုိ႔ ေရသန္႔ဘူးေတြ ဘာေတြမရွိေသးတဲ႔ကာလေပါ႔။

ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနဲ႔ မိထၱီလာၾကားဆုိေတာ႔ ထန္းပင္နဲ႔ ထန္းခ်က္တဲ႔ဖုိေလးေတြကေပါမွ ေပါပါဘဲ။

ေဘးဘက္မွာျမင္ေနရတဲ႔ေတာင္ကုန္းၾကီးကလဲလွမွလွ။

အညာေဒသေပမယ္႔ စိမ္းစိမ္းစုိစုိ။

သြားေနရင္းက ျဗဳန္းဆုိ ကားက လမ္းေဘးမွာထုိးရပ္လုိက္ပါတယ္။

ဒရုိင္ဘာေလးက ေရတုိင္ကီ ေရခနး္သြားတာလုိ႔ေျပာပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ဘဲ အနီးအနားက ထန္းတဲေလးေတြကို ၀င္လိုက္ေတာ႔ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ နဲ႔ ထန္းညက္စား ၾက

ၾကဳိက္တတ္ရင္ ထန္းရည္ေသာက္လုိ႔ေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကေရနည္းနည္းေလာက္ ကားေရဆူေနလုိ႔ဆုိေတာ႔ ေရကေတာ႔ မေပးနုိင္ဘူးတဲ႔

သုံးလုိ႔ရတယ္ဆုိရင္ ထန္းရည္သာ ထည္႔ေမာင္းသြား ပိုက္ဆံမေပးခဲ႔နဲ႔လုိ႔ေျပာပါတယ္။

အဲေတာ႔ မွာ ေယာက်ာ္းလုပ္သူက ဒီေနရာက ေရရွားတဲ႔အေၾကာင္း ၀ယ္သုံးခ်င္ရင္ေတာင္မွ လြယ္လြယ္၀ယ္မရတဲ႔အေၾကာင္း။

လုိခ်င္ရင္ေတာ႔ သြားခပ္လုိ႔ရတဲ႔ေနရာျပမယ္ဆုိတာနဲ႔ ကားထဲမွာပါတဲ႔ေရပုံးယူျပီးလုိက္သြားေတာ႔ အေတာ္ေ၀းေ၀းသြားမွ ေရအုိင္စပ္စပ္ကေလးက ရႊ႔ံေရေတြကို ခပ္ယူခဲ႔ရပါတယ္။

အဲဒီေတာ႔မွ ၀န္ၾကီးပေဒသရာဇာေရးဖြဲ႔ခဲ႔တဲ႔ ထန္းတက္သမားကဗ်ာထဲက

“ျပီးလ်ွင္ေရမရွာ ေခြးသာေၾကြးေတာ႔သည္”ဆုိတာေလးကို သြားသတိရမိပါတယ္။

ပုိလုိ႔လည္းခံစားလုိ႔ရသြားပါတယ္။

 

အခုေခတ္မွာ ေငြရွိရင္ ဘာမဆုိ လြယ္လြယ္နဲ႔၀ယ္ရေတာ႔ လူေတြကလည္း သုံးတာ စြဲတာ ပစၥလက္ခတ္နုိင္လာတာကို

ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတြ႔လာရပါတယ္။

အလြယ္ကူဆုံးေနရာေလးေျပာရရင္ ေခါက္ဆြဲဆုိင္မွာ သြားစား ရင္ မုန္ညင္းခ်ဥ္ကို ပုဂံေလးနဲ႔ထည္႔ေပးတတ္ပါတယ္။

မကုန္ဘဲက်န္ေနေတာ႔လဲ သြားေပါ႔ အမူိက္ေတာင္းထဲကို။

သူမ်ားနုိက္စားထားတာကို ဘယ္သူက ယူစားမလဲေနာ။

တကယ္ျပန္တြက္ၾကည္႔ရင္ ဒီမုန္ညင္းခ်ဥ္ေလးျဖစ္လာေအာင္လုပ္ကိုင္ရတာကလဲ နည္းပညာအဆင္႔ဆင္႔နဲ႔ပါ။ေနာက္ အသုံးျပဳတဲ႔ကုန္ၾကမး္ အမ်ားၾကီး

ရင္းႏွီးျပီးမွ ဒီအခ်ဥ္ေလးျဖစ္လာတာပါ။

စကတည္းက အမ်ားၾကိးထဲ႔ မကုန္ေတာ႔ သြန္ပစ္အလြန္ကို နွေမ်ာစရာ ေကာငး္လွပါတယ္။

အဲေတာ႔ အခုလုိ ထည္႔ေပးမယ္႔အစား ပုဂံလုံးနဲ႔ထည္႔ေပးထား လုိသေလာက္ယူစားရင္ အလဟႆမျဖစ္နုိင္ေတာ႔ဘူးေပါ႔၊

က်ေနာ္တုိ႔ ၀န္းက်င္မွာ အထူးသျဖင္႔ျမဳိ႔ေပၚမွာ ဘာမဆုိ ၀ယ္လုိ႔ အလြယ္ရေနေတာ႔ အားလုံးက တန္ဘုိးသိပ္မထားၾကပါဘူး။

တကယ္တမ္းေတာ႔  ကုိယ္ ကုန္နုိင္ရုံ ေလာက္သာထည္႔သင္႔ လုိအပ္သေလာက္သာ အသုံးျပဳသင္႔တယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။

စည္းကမ္းတက်နဲ႔ကုန္နုိင္ရုံေလာက္သူ သုံးမယ္ဆုိရင္ လူမ်ားမ်ားလဲ အသုံးျပဳလို႔ရသလုိ ေငြကလဲ ကုန္သင္႔တာထက္ပုိမကုန္မွာေတာ႔

ဧကန္ပါဘဲ။

“ကုန္နုိင္ရုံထည္႔ လုိသေလာက္သုံး” ဆုိတာေလးကို 

လုိက္နာ ေစာင္႔ထိန္းဘုိ႔ဆုိတာကလဲသိပ္မခက္ခဲ႔တဲ႔အလုပ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။

ဒီလုိအလဟႆ မျဖစ္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းလုိ႔လုပ္မယ္ဆုိရင္

တစ္ေစ႔ တစ္ဆုပ္ တစ္မူတ္ တစ္ခြက္ကေန တစ္အိတ္ တစ္ပံုး ျဖစ္လာနုိင္ပါတယ္။

ကဲ အခုက စလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကိုယ္တုိင္ေရာ ကိုယ္႔အနီးအနားမွာရွိေနတဲ႔ ေမာင္ေတြ ညီမေတြ သားသမီး တူ တူမေတြ

တပည္႔ ေတြ ကုိယ္႔ ၀န္ထမ္းေတြကုိ စည္းရုံးလုိ႔ ဒီအက်င္႔ေလးကို ေမြးျမဴလုိက္ၾကမယ္ဆုိရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ။

 

 

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္ အေတြးပါးပါးေလး