Jun 20th

"ငိုေနေသာဂ်ိဳကာ"

By PRINCE TAKASHI SARKO

........ INTRO OF THE DREAM..................

 

 

 

In Love, Pain and pleasure are strife...........!

အခ်စ္မွာနာက်င္ျခင္းနဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႉ႕ကအျမဲရန္ျဖစ္တယ္။

ေရခ်ယ္

 

...........JUST DREAMING .........

 

.သူမ ေရာက္ရွိေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္မိသည္။ေမွာင္မိုက္ေသာအခန္းတစ္ခု ဟုတ္သည္ ပို၍တိၾကစြာေျပာရလွ်င္ ေမွာင္မိုက္ျပီး အနည္းငယ္စိုစြတ္ျပီး အနံ႕အသက္မေကာင္းေသာ အခန္းတစ္ခု။ သူမ ဒီအိမ္မက္ကိုထပ္မက္ေနမိျပန္ျပီ။ ဟင့္အင္း အျမန္ႏိုးထရမယ္။ထိုစဥ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက သူမ့ကိုတင္းက်ပ္စြာဖက္ထားသည္ ကိုခံစားရသည္။ဟုတ္သည္။ ေမေမ ျဖစ္ပါသည္။ သူမေရာ ေမေမပါ တစုံတခုကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိသည္။ထိုစဥ္ပိတ္ထားေသာ တံခါးကို႐ိုက္ခ်ိဳးဖ်က္စီးသံမ်ားေပၚလာသည္။ ျပီးေနာက္ တံခါးသည္က်ိဳးပ်က္သြားျပီး အခန္းအတြင္းသို႕ ေသြးမ်ားစိုရႊဲေနေသာ လူရႊင္ေတာ္ဝတ္စုံဝတ္ထားသည့္ လူတစ္ဦးက အသားလွီးဓားကို ဆြဲကိုင္ထားျပီး ဝင္ေရာက္လာသည္။ေမေမက သူမေရွ႕မွာကာရပ္ျပီး ထိုသူႏွင့္မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္လိုက္သည္။ ျပီးေနာက္သူမက နာၾကည္းစြာေျပာလိုက္သည္။

" U DAMN FOOL.........! "

ထိုသူက ေမေမ့ဆီသို႕ေလွ်ာက္လာျပီး အသားလွီးဓားျဖင့္ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုးလိုက္သည္။ျပီးေနာက္ ေျခာက္ကပ္စြာရယ္ေမာေနသည္။ ျပီးေနာက္ အသားလွီးဓားကို လႊတ္ျခလိုက္ျပီး ကြၽန္ေနာ့ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ထိုသူ၏ပုံစံသည္ လုံးဝေျပာင္းလည္းသြားသည္။ စိုးရိမ္ပူပန္ေနပုံမ်ိဳးျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ့ကိုေျပးလာဖက္သည္။ "ေရခ်ယ္ စိတ္မပူနဲ႕ေနာ္ လုံျခဳံစိတ္ျခရပါျပီကြယ ္ "ဟု ေျပာလိုက္သည္။သူမက သူျပစ္ျခထားေသာဓားကိုေကာက္ကိုင္လိုက္ျပီး ထိုသူကို အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာထိုးစိုက္လိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ သူမတစ္ကိုယ္လုံးေအးစက္လာသည္။ အျပင္ဘက္တြင္ရဲကားသံမ်ားၾကားေနရသည္။ထို႕ေနာက္ရဲသားမ်ားသည္ အခန္းထဲဝင္ေရာက္လာသည္။ ထို႕ေနာက္တစ္ဦးမွ ကြၽန္ေတာ့ကိုေပြ႕ျခီျပီး အျပင္သို႕သယ္လာသည္။ရဲကားဆီအသြား အိမ္ေရွ႕တြင္ရပ္ေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ ခ်ိဳဇင္ကိုျမင္လိုက္သည္။ ညေနတုန္းက သူမတို႕ ကစားေသာအခါက ဝတ္စုံကေလးႏွင့္ပင္။ ထို႕ေနာက္ သူနာျပဴ႕ဆရာမက သူမကို လူနာတင္ယဥ္ေပၚသို႕တင္လိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ ညွင္သာစြာေပြ႕ဖက္ထားသည္။"တစ္ဆယ္ႏွစ္ ဆိုတဲ့အရြယ္နဲ႕မလိုက္ေအာင္ မင္းစိတ္ထိခိုက္ခဲ့ရမွာပဲကေလးရယ္ "ဟု သူမကတိုးတိုးေလးညည္းတြားလိုက္သည္။

 

 

 

............. CONTINUE TO DREAM..............

 

 

သူမအိပ္ယာမွႏိုးထလာသည္။ ညကအိပ္မက္မေကာင္းပါ စိတ္မ်ားေလးလံေနသည္။ဪ ငါဒီေနရာကေနထြက္ခါရေတာ့မွာပဲေလဟု စဥ္းစားျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္စိတ္ေျဖသိမ့္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ဆရာမက အခန္းထဲဝင္လာျပီး သူမအဝတ္အစားမ်ားကို အိတ္ထဲထည့္ေပးေနသည္။ သူမ စိတ္မေကာင္းပါ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သူမသူ႕ကိုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည္ပဲေလ။ ထို႕ေနာက္ သူမ သည္အိပ္ကိုဆြဲ၍အျပင္ဘက္သို႕ထြက္လာခဲ့သည္။ အေဆာင္အခန္းမ်ားကိုျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့သည္။ ျပီးေနာက္ ဧည့္သည္ေဆာင္ကိုေက်ာ္ျပီး တံခါးျပင္သို႕အထြက္တြင္ မတ္တူးကားတစ္စီးက ေစာင့္ေနျပီး ကားေပၚတြင္ စကင္နီဂ်င္းကိုဝတ္ထားျပီး ဆံပင္ေခြေခြမ်ားျဖင့္ ဆြဲေဆာင္အားရွိလွေသာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးက ေစာင့္ေနသည္။သူရပ္ျပီးအကဲခတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထိုလူငယ္က ကားေပၚမွဆင္းလာျပီး သူ႕ဆီေလွ်ာက္လာသည္။ လိႈင္းပါေသာဆံပင္ပုံရွိျပီး သူကရုတ္တရက္ရယ္ျပလိုက္ေသာအခါ သြားတက္ကေလးမ်ားကေပၚလာသည္။ "ခ်ိဳဇင္ IS THAT YOU????" သူက ေမးလိုက္သည္။ ဟုတ္ပါသည္ ေသာ္ဇင္ပင္ျဖစ္သည္။ မေတြ႕ရေသာ ခုႏွစ္ႏွစ္တာကာလအတြင္း အလြန္ေျပာင္းလည္းသြားသည္။ ဒါဆို သူကိုယ္တိုင္ကေရာ။သူလည္း ကေလးအရြယ္မွ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္သို႕ေျပာင္းလည္းခဲ့သည္ပဲေလ။ထို႕ေနာက္ ခ်ိဳဇင္ကသူ႕အိပ္ကို ဆြဲယူျပီး ကားဆီသို႕သယ္သြားသည္။

 

.

 

......... ABOUT DA DREAM...........

 

 

.. ကားထဲတြင္ Gnarls Barkley ၏ Crazy သီခ်င္းကိုက်ယ္ေလာင္စြာသူတို႕ဖြင့္လာသည္။ ထို႕ေနာက္တြင္ ကားကိုဆီျဖည့္ရန္အတြက္ခ်ိဳဇင္ကကားကို ဆီဆိုင္ေရွ႕တြင္ရပ္လိုက္သည္။ သူမလည္း အေပါ့သြားရန္အတြက္ ကားထဲမွဆင္းလာလိုက္သည္။"R U Getting Hungry "(မင္းဗိုက္စာေနျပီလား ေရခ်ယ္)ဟု ခ်ိဳဇင္ကေမးလိုက္သည္။သူမကေခါင္းသာ ခါျပလိုက္ျပီးလိုက္ျပီး ဆီဆိုင္၏TOILETဆီသို႕ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။TOILETတြင္းသို႕ သူမဝင္ေရာက္လာသည္။ ျပီးေနာက္ အေပါ့သြားျပီးေနာက္ အိမ္သာေႂကြမုတ္ေပၚတြင္ထိုင္းကာ ေရွ႕မွ MAGAZINE တစ္ေစာင္ကိုေကာက္ဖတ္ေနလိုက္သည္။ အေဖာ္အခြၽတ္ပုံမ်ားပါေသာ MAGAZINE တေစာင္ျဖစ္ေနသည္။ သူမစိတ္လႈပ္ရွားသြားသည္။ ျပီးေနာက္ဆက္ဖတ္ေနလိုက္သည္။ထိုစဥ္ TOILETတံခါးကိုထု႐ိုက္သံေပၚလာသျဖင့္ သူက ထိုင္ရာမွထကာ ေဘာင္းဘီေကာက္ဝတ္ျပီး တံခါးဖြင့္ျပီးထြက္ေပးရန္လုပ္လိုက္သည္။ "ဟဲ့ ေကာင္ နင္လူလိုမသိဘူးလားဟဲ့ ဒါအမ်ားသုံးဟဲ့ နင္စိမ္ေျပနေျပနဲ႕ စိမ္ေနရမဲ့ေနရာမဟုတ္ဘူး"ထိုသို႕ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုသံကို အသက္ေလးဆယ္အရြယ္ခန္႕ အမ်ိဳးသမီးၾကီးထံမွ ၾကားလိုက္ရသည္။သူမ မ်က္ႏွာနီရဲသြားသည္ ။ ေဒါသထြက္သလို အရမ္းလည္းရွက္သြားသည္။ သူမက မသိျခင္ေရာင္ပင္ေဆာင္ကာ ထြက္သြားလိုက္သည္။ ဒါေတာင္အေနာက္မွ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆိုသံကိုၾကားလိုက္ရေသးသည္။

 

 

ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီးသည္ ေအာ္ဟစ္ေပါက္ကြဲျပီးေနာက္ အိမ္သာထဲသို႕ဝင္သြားသည္။ဟုတ္သည္ ထိုအမ်ိဳးသမီးၾကီးအတြက္အခ်ိန္မရွိပါ။ ရဲမ်ားက ေနာက္သို႕လိုက္ေနသည္။ အျဖဴမ်ားကို အျမန္ဝွက္ရေပလိမ့္မည္။ စဥ္းစားသည္။ ေခါင္မိုးၾကားတြင္ဝွက္ထားရင္ေကာင္းမလား????ထိုစဥ္ တံခါးေခါက္သံၾကီးေပၚလာသည္။ တေျဖးေျဖးက်ယ္လာသည္။ သူမစဥ္းစားသည္ မည္သူပါလိမ့္။ခုဏတုန္းက သူေအာ္ထုတ္လိုက္ေသာ သူငယ္ကေတာ့ ထြက္သြားျပီ အခုဟာကမည္သူပါလိမ့္။သူမက အိမ္သာတံခါးကိုဖြင့္လိုက္ရာ သူမ၏လည္ျမိဳဆီသို႕ပုလင္းကြဲတစ္ခုျဖစ္ျခစ္ျခင္းခံရလိုက္သည္။ သူမ အသံပင္မထြက္ႏိႈင္ပါ ျပိဳလည္းၾကသြားသည္။ေနာက္ဆုံးသူမျမင္လိုက္ရသည္ကား လူရႊင္ေတာ္ဝတ္စုံျဖင့္ ပုလင္းကြဲစၾကီးကိုလက္တစ္ဖက္တြင္ကိုင္ထြားေသာ ေျခာက္ျခားစြာရယ္ေနေသာ သူတစ္ဦး။

 

 

 

DREAMING OF LOVE

 

 

ထိုအခ်ိန္တြင္ ခ်ိဳဇင္ေမာင္းေသာ ကားေပၚတြင္ ေရခ်ယ္မွာျငိမ္သက္စြာပါလာသည္။"မင္းေနမေကာင္းဘူးလား "ဟု ေမးကာ ခ်ိဳဇင္ကသူ၏ႏွဖူးေပၚသို႕လက္ကေလးတင္ကာစမ္းၾကည့္ျပီး ေမးလိုက္သည္။သူက ျပဳံးရယ္လိုက္တာ ခ်ိဳဇင္၏လက္ကိုဆြဲဖယ္လိုက္သည္။ "မင္းလက္ေတြက ဟိုးအရင္တုန္းကလိုပဲ ေအးစက္ေနတုန္းပဲေနာ္ "ဟု ခ်ိဳဇင္က သက္ျပင္းျချပီးေျပာလိုက္သည္။သူမက မည္သည့္စကားမွမဆိုပဲႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူမေပ်ာ္ေနသည္။ဟုတ္သည္ သူ ခ်ိဳဇင္၏အေၾကာင္းကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေတြးခဲ့ လြမ္းခဲ့သတိရခဲ့သည္ပဲေလ။ သူမ ဘဝ၏ ေနာက္ဆုံးသံေယာဇဥ္ပင္မဟုတ္လား။ သူမဝန္မခံလိုပါ။အခ်ိန္ကသာ သူမ၏အခ်စ္ကိုေဖာ္ျပေပလိမ့္မည္။

 

 

 

 

 

 

NIGHTMARE

 

 

ခ်ိဳဇင္က ကားကိုအိမ္ေရွ႕တြင္ရပ္လိုက္သည္ ျပီးေနာက္ သူမ၏အိပ္ကိုဆြဲျပီး အိမ္ထဲသို႕ေခၚေဆာင္လာသည္။ ခ်ိဳဇင္တို႕အိမ္၏ဧည့္ခန္းကေလးသည္ အရင္ကအတိုင္းမေျပာင္းလည္းေသးပါ။သူမ ျငိမ္သက္စြာထိုင္ေနမိသည္။ထိုစဥ္ ခ်ိဳဇင္၏အေဖႏွင့္အေမက အခန္းထဲဝင္လာသည္။ခ်ိဳဇင္၏အေမက သူ႕ကိုသာမီး အရင္းကဲ့သို႕ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ခ်စ္သည္။ ေႏြးေထြးစြာ ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ ခ်ိဳဇင္၏မိခင္က မ်က္ရည္မ်ားကိုသုတ္ကာ ခ်ိဳဇင္၏အေဖနားတြင္ထိုင္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ခ်ိဳဇင္က သူမ အတြက္ အိပ္ခန္းစီစဥ္ထားရာဆီသို႕လိုက္ပို႕ေပးလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ခ်ိဳဇင္သည္ အခန္းသို႕ျပန္ကာ အဝတ္အစားလည္းျပီး ေရခ်ိဳးေနသည္။ သူမသတိမထားမိသည္က သူမကိုအိမ္ျပင္ဘက္မွေျခာင္းၾကည့္ေနေသာ ဂ်ိဳကာဝတ္စုံျဖင့္လူတစ္ဦး။ ေရခ်ယ္အိပ္ယာမွ အိပ္မက္ဆိုးေၾကာင့္ႏိုးထလာသည္။ ခ်ိဳဇင္ ခ်ိဳဇင္ေရာဘယ္မွာလည္း ။ သူမ ေရလည္း ငတ္ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူမသည္ အေပၚထပ္မွေအာက္ဆင္းလာျပီး ထမင္းစားခန္းသို႕ဝင္ရန္အသြားတြင္ ခ်ိဳဇင္၏အေဖႏွင့္အေမ စကားေျပာေနသည္ကိုၾကားရသည္။ " သာမီးနဲ႕သေဘာတူထားတဲ့ ေမာင္တာကာရွီနဲ႕ သာမီးနဲ႕ကိစၥကို အခ်ိန္မဆြဲျခင္ေတာ့ဘူးကြယ္"ဟု ခ်ိဳဇင္၏မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚခ်ိဳသာက ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို ေျပာလိုက္သည္။ " ျပီးေတာ့ ေရခ်ယ္နဲ႕သာမီးရဲ့ ဆက္ဆံေရးကို ခ်ိဳဟိုးအရင္ကတည္းကသတိထားမိတာ ဒီကေလးမႏွစ္ေယာက္က လိုတာထက္ပူးလြန္းတယ္ ဟြန္းေနာ္ ကိုယ့္သမီးကို ဒီလို အျဖစ္မခံႏိႈင္ဘူး " ဟုပင္ ေဒၚခ်ိဳသာကေျပာလိုက္ျပန္သည္။ သူမ ေရလည္စိတ္ဓတ္ေတြၾကသြားသည္။ သူမ၏အိမ္မက္မ်ားတစစီလြင့္ေမ်ာသြားသည္။ သူမ ခ်ိဳဇင္ကိုအလြန္ခ်စ္ပါသည္ လက္လႊတ္မခံႏိႈင္ပါထို႕ေၾကာင့္ ခ်ိဳဇင္ရွိရာ အေပၚသို႕ေျခသံလုံလုံျဖင့္ ျပန္တက္ခဲ့ျပီး အျဖစ္အပ်က္အားလုံးကိုေျပာျပရန္စဥ္းစားမိသည္။ ထိုစဥ္ အိမ္တံခါးသည္ ရုပ္တရက္ပြင့္သြားျပီး မ်က္ႏွာဖုံးစြတ္ထားေသာ ေသြးစြန္းသည့္ဂ်ိဳကာဝတ္စုံဝတ္ထားသည့္ လူတစ္ဦးကဝင္လာပါသည္။ လက္ထဲတြင္က ဓားတစ္ေျခာင္းကိုဆုတ္ကိုင္ထားလွ်က္။ သူမၾကက္ေသေသျပီး ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိစဥ္ ထိုသူက ထိုင္ေနေသာေဒၚခ်ိဳသာဆီေျပးသြားကာ လည္ပင္းကိုဓားျဖင့္တစ္ျခက္တည္းလွီးျဖတ္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ေၾကာင္ေနေသာ ဦးဇင္ကိုဆီသြားကာ ဖမ္းခ်ဳပ္ျပီး ၾကိဳးမ်ားျဖင့္တုတ္ေနေနသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကိုျမင္လိုက္ရေသာသူမက အလြန္ပင္ေၾကာက္ရြံ႕သြားျပီး ခ်ိဳဇင္ႏွင့္သူ၏ေမာင္ေလး ရွိရာ အေပၚထပ္ဆီသို႕ထိုလူသတ္သမားမသိေအာင္ ေျခသံလုံလုံျဖင့္ေျပးတက္လာသည္။ ထို႕စဥ္ အိမ္တံခါးေပါက္တြင္ ရပ္ျပီး ထိတ္လန္႕စြာျဖင့္ ေနာက္ျပန္လွည့္ေျပးသြားေသာ က်ဴရွင္မွျပန္လာေသာ ေသာ္ဇင္ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုဂ်ိဳကာလူသတ္သမားက ေသာ္ဇင္ေနာက္သို႕ ေျပးလိုက္သြားသည္။ သူမလည္း ေသာ္ဇင္အားစိတ္ပူသျဖင့္ သူတို႕ေနာက္သို႕ ခပ္ေဝးေဝးမွေနျပီး ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ျဖင့္ ေျပးလိုက္သြားမိသည္။ ထိုဂ်ိဳကာလူသတ္သမားသည္ အေနာက္သို႕ေျပးလိုက္ရင္းမွ ျခံဝင္းတခါးကိုေသာ္ဇင္ကေျပးဖြင့္ေနစဥ္ ဓားျဖင့္ေနာက္ေၾကာသို႕ပစ္ေပါက္လိုက္သည္။ ေသာ္ဇင္သည္ ဓားဒဏ္ရာျဖင့္လည္းၾကသြားရာ ထိုဂ်ိဳကာလူသတ္သမားမွာ ျမက္ရိတ္စက္ကိုစက္ႏိႈးျပီး ေသာ္ဇင္ဆီသို႕ဦးတည့္လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ သူမထိုအျဖစ္အပ်က္ကိုဆက္မၾကည့္ရဲေတာ့ပါ။ ေနာက္သို႕ျပန္လွည့္ေျပးလာသည္။ ခ်ိဳဇင္တို႕သားအဖႏွစ္ဦးလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္သူမတြင္တာဝန္ရွိသည္ပဲေလ။ ထိုစဥ္ ထိုဂ်ိဳကာလူသတ္သမားကသူမကိုျမင္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္သူမေနာက္သို႕ေျပးလိုက္လာသည္။ သူမအစြမ္းကုန္ေျပးေသာ္လည္း သူမကိုဖမ္းမိသြားသည္။ သူ၏သန္မာေသာလက္မ်ားက သူမ၏လည္ပင္းကိုညွစ္လာသည္။ သူမသည္ အားရွိသေလာက္ျပန္လည္ ခုခံေသာ္လည္း အားျခင္းမမွ်သျဖင့္ သူမမရုန္းႏိႈင္ေတာ့ပါ။ ထို႕ေနာက္သူမညိမ္သက္သြားသည္။ ထိုအခါမွ ဂ်ိဳကာလူသတ္သမားသည္ သူမအေပၚမွထကာ ခ်ိဳဇင္တို႕အိမ္ကေလးဆီသို႕ေလွ်ာက္လွမ္းလာသည္။ဧည့္ခန္းတြင္းတြင္ အတင္းရုန္းကန္ေနေသာ ဦးဇင္ကိုကိုေတြ႕လိုက္သည္။ ထိုလူသတ္သမားကဦးဇင္ကိုကို မီးဖိုနားထိမသြားျပီး ဓတ္ဆီဗုံးကိုယူကာ အေပၚမွေလာင္းျချပီး မီးဖိုထဲျပစ္သြင္းေပးလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ အိမ္ေပၚသို႕တလွမ္းျခင္းတက္လာသည္။ ျပီးေနာက္ တခန္းဝင္တခန္းထြက္ျဖင့္ လိုက္ရွာေနသည္။ ေနာက္ဆုံး စတိုခန္းသာက်န္ေတာ့သည္။ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာတံခါးတစ္ခ်ပ္ကိုဖ်က္စီးရသည္မွာ သူ႕အတြက္အလြန္ပင္လြယ္ကူပါသည္။ သူတံခါးကို ခ်ိဳးဖ်က္ျပီးဝင္လိုက္သည္။ အခန္းေထာင့္တြင္ တဆတ္ဆတ္တုန္း၍ေနေသာ ခ်ိဳဇင္ကိုေတြ႕လိုက္သည္။.။လူသတ္သမားက တံခါးကိုျဖက္ရာတြင္ပဲ့ၾကလတ္ေသာ သစ္သားေျခာင္းခြၽန္ခြၽန္တစ္ခုကိုရွာကာ ခ်ိဳဇင္၏ရင္ဝသို႕ထိုးဆိုက္ရန္တလွမ္းျခင္းေလွ်ာက္လာသည္။ ျပီးေနာက္ ထိုးစိုက္ရန္အသင့္ျပင္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ၏ေနာက္ေက်ာသို႕ ဓားတစ္ေျခာင္းစိုက္ထိုးျခင္းကိုခံလိုက္ရသည္။ ေရခ်ယ္ပင္ျဖစ္သည္။ သူမသည္ လည္ပင္းညွစ္ခံရေသာ္လည္း ကံေကာင္းသျဖင့္အသက္မဆုံးရွုံးခဲ့ေပ ထို႕ေနာက္လူသတ္သမား၏အသားလွီးဓားကိုကိုင္းကာ ခ်ိဳဇင္ကိုအခ်ိန္မွာကယ္တင္ရန္ ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ သူမသည္ ထိုသူကိုထိုးစိုက္ေသာအသားလွီးဓားကို ျပစ္ျချပီး ခ်ိဳဇင္ကိုေျပးေပြ႕လိုက္သည္။ မငိုနဲ႕ခ်ိဳဇင္ အားလုံးအဆင္ေျပသြားမွာပါေနာ္ဟု စိုးရိမ္တၾကီးေျပာလိုက္သည္။ ခ်ိဳဇင္သည္ ေရခ်ယ္လႊတ္ျခထားေသာဓားကိုေျပးေကာက္ယူျပီး ေရခ်ယ္ကိုအညိႈးတၾကီး အျခက္ေပါင္းမ်ားစြာထိုးစိုက္လိုက္သည္။ နင္ဟာ ငါ့အတြက္ ငရဲပဲ ေရခ်ယ္ နင့္ကိုအ႐ူးေထာင္က ျပန္ထုတ္လာေပးတဲ့ေက်းဇူးကိုမွမေထာက္ နင္ငါ့မ်က္စိေရွ႕မွာပဲ ငါ့အေဖနဲ႕အေမေရာ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ေမာင္ေလးကိုပါ ရက္ရက္စက္စက္သတ္ျပစ္ရက္တယ္။ဟုေျပာကာ ႐ိႈက္ငိုလိုက္မိသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ေသြးမ်ားစြန္းေပေနကာ လည္းၾကေနေသာ ဂ်ိဳကာလူသတ္သမားသည္ တကယ္မရွိခဲ့ပါ။ေရခ်ယ္၏မသိစိတ္ပင္ျဖစ္ျပီး ထိုမသိစိတ္ျဖင့္ပင္လူသတ္ေနမိျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္ ရဲကားမ်ားသည္ အိမ္ေရွ႕သို႕ထိုးဆိုက္လာသည္။

 

 

 

AFTER THE DREAM

 

 

 

 

 

အ႐ူးဆိုတာမ်ိဳး႐ိုးလိုက္တတ္မွန္း ကြၽန္မတကယ္မသိခဲ့ဘူးေဒါက္တာဟု ခ်ိဳဇင္က ဆရာဝန္ကိုေျပာလိုက္သည္။ သူမ၏ေဘးနားတြင္လည္း ထြက္ဆိုျခက္ကိုယူရန္ေစာင့္ေနေသာ ဒုရဲအုပ္တစ္ဦးရွိသည္။ ဟုတ္တယ္ မခ်ိဳဇင္ သူဟာလမ္းေဘးဓတ္ဆီဆိုင္ရဲ့ အမ်ိဳးသမီးသန္႕စင္ခန္းမွာလည္း လူသတ္မႉ႕က်ဴးလြန္ခဲ့တယ္ဟု ဒုရဲအုပ္ကိုေနလင္းမွေျပာလိုက္သည္။ ဟုတ္တယ္ ေရခ်ယ္ ငယ္ငယ္တုန္းက သူမရဲ့မိခင္ေရာ တမိသားစုလုံးကိုဖခင္ကစိတ္ေဖာက္ျပန္ျပီး သတ္လိုက္တာေလ။ေရခ်ယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ကံေကာင္းလို႕လြတ္ခဲ့တာဟု ခ်ိဳဇင္ကေျပာလိုက္သည္။ ဟုတ္မယ္ မခ်ိဳဇင္ အဲ့ဒီအစြဲအလမ္းနဲ႕သူစိတ္ေဖာက္ျပန္တဲ့အခ်ိန္နဲ႕ တိုက္ဆိုင္သြားေတာ့ သူ႕ဟာသူလူသတ္ျပီး သူ႕ဟာသူတျခားတစ္ေယာက္အျဖစ္ျပန္ျမင္ေနတာေလ တကယ္တန္း ရွားမွရွားတဲ့စိတ္ေရာဂါမ်ိဳးပါဗ်ာဟု ေဒါက္တာကေျပာလိုက္ျပန္သည္။ ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မေရခ်ိဳင္အယ္ကိုလုံးဝမမုန္းခဲ့ပါဘူး ဆရာရယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မတို႕ရဲ့အခ်စ္မွာသာ အျပစ္ရွိတာပါ သူမကိုယ္သူမ ဂ်ိဳကာလို႕ထင္ေနတဲ့ေရခ်ယ့္မွာ အျပစ္မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူမကိုကြၽန္မရဲ့ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး "ငိုေနေသာဂ်ိဳကာ"တစ္ေကာင္အျဖစ္ ေမ့လို႕ရေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူးဟု ခ်ိဳဇင္ကေျပာရင္း႐ိႈက္ငိုလိုက္ေလသည္။

 

 


Aug 20th

ေနာင္တမရခဲ့ပါ ... အခန္း ၄၅

By Dr. Min Khant
အခန္း ၄၅ ...
ကိုၾကီး ... ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ ... ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လုပ္ျပီးမွ ကိုေအာင္ခန္႕ကို အားနာသြားမိသည္ ... ။ ေဆာရီးပါ ... အစ္ကိုတို႕နမ္းတယ္ ဆိုတာ ၾကားလို႕ ညီ စိတ္မထိန္းမိဘဲ ... ။ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ ... ေဆာရီးပါ ... အစ္ကို႕စကားေတြအတြက္ ... ။
ကိုေအာင္ခန္႕ ထြက္သြားေတာ့ ညီေလးက အျပစ္တင္ေတာ့သည္ ... ။ ဘာလို႕ စိတ္လိုက္မာန္ပါလုပ္ရတာလဲ ကိုၾကီးရာ ... ျပန္စိတ္ဆိုးလိုက္ရမလား ... ။ ဘာလဲ ... ညီက ညီ့လူကို ထိေတာ့ နာတယ္လား ... ။ ဟာ ... ဘာကို ညီ့လူရမွာလဲဗ်ာ ... ။ ကိုၾကီးမရွိတုန္း သူနဲ႕ ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား ... ။ ေနပါဗ်ာ ... သားက သူနဲ႕ နမ္းယုံပဲ ... ကိုၾကီးကသာ ... ။ ေျပာရင္းမွ ညီေလး မ်က္ရည္ လည္လာသည္ ... ။
ဟာ ညီေလး ... မငိုနဲ႕ေလ ... ကိုၾကီးကို စိတ္မေကာင္းေအာင္ ... ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေခ်ာ့လိုက္ရသည္ ... ။ ကိုၾကီးကို လြမ္းလားဟင္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ေလ ... ကိုၾကီးမရွိဘဲနဲ႕ ေနမယ္လို႕ အားတင္းခဲ့တာ သည္တစ္ခါလည္း ရွုံးျပန္ျပီဗ်ာ ... ။ အဲ့တာ ဘာလို႕လဲ ညီသိရဲ႕လား ... ။ ညီက ေခါင္းေလး ခါျပသည္ ... ။
ကိုၾကီးတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြ တကယ္စစ္လို႕ေပါ့ဗ် ... ။
ညီေလး ရွက္ျပဳံးေလး ျပဳံးရွာသည္ ... ။ ထုိေန႕က ကၽြန္ေတာ္တို႕ နမ္းျဖစ္ၾကသည္ ... ။ ယခုခ်ိန္ထိ ညီ့ကို မွည့္တစ္ေပါက္ပင္ မစြန္းေစခဲ့သည့္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သလို ျဖစ္မိသည္ ... ။ ငါတို႕ အခ်စ္က သိပ္ရိုးသားတာပဲ ... အဲ့တာ အရမ္းေကာင္းတယ္ ... ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတြးမိသည္ ... ။
ညီေလး ... ညီေလး မိဘေတြ ခရီး ထြက္ၾကတယ္ဆို ... ။ အင္း ... ဟုတ္တယ္ ကိုၾကီး ... ။ ညီေလး အိမ္မွာပဲ ကိုၾကီး ညအိပ္မယ္ဗ်ာ ... ။ ဟာ ... ကိုၾကီး အေမနဲ႕ ရမလားဗ် ... ။ ကိုၾကီး အေမက ညီ့ကို ခ်စ္ပါတယ္ဗ် ... ။
ဟာ ... မျဖစ္ဘူး ထင္ပါတယ္ဗ်ာ ... ။ ျဖစ္တယ္ညီရာ ... ။ အင္း ... ေျပာမရမွေတာ့ အိပ္ေတာ့ ... အိမ္ကိုေတာ့ ဖုန္းဆက္လိုက္ေလ ... ။ အင္းပါ ... ဆက္မွာပါ ညီရ ... ။
ေမေမ ... သားျပန္မလာေတာ့ဘူး ... ခန္႕ေသာ္တို႕အိမ္မွာ စာက်က္ရင္း အိပ္ျပီ ... ။ ေျပာျပီး ခ်က္ျခင္း ဖုန္းကို ခ်လိုက္သည္ ... ။ ဟာ ... ကိုၾကီး အေမ သေဘာတူမတူ မသိဘဲနဲ႕ ... ။ အိုး ... ညီပဲ ေျပာဆို ... အခု အေမ့ကို ေျပာလိုက္ျပီေလ ... အေမ ခြင့္ျပဳျပဳ မျပဳျပဳ ညီနဲ႕ တူတူ အိပ္မွာပဲ ... ။
ညီေလး ရယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္ရယ္မိသည္ ... ။
ထုိညက ညစာသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘ၀အတြက္ မေမ့ႏိုင္စရာ အမွတ္တရပင္ ... ။ မခ်က္တက္ ခ်က္တတ္ႏွင့္ ခ်က္ၾကေသးသည္ ... ။ ေနာက္ဆုံး ဟင္းေတြ အကုန္ပ်က္ကုန္သည္ ... ။ ဒါနဲ႕ပဲ လမ္းထိပ္က ၀ယ္စားလိုက္ရသည္ ... ။
စားရင္း ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္လိုက္ေသးသည္ ... ။ ညီ ... ကိုၾကီး ခ်က္ထားတာ စားလို႕ေကာင္းရဲ႕လား ... ။ အင္း ... ေကာင္းပါ့ ... ခြံ႕ေကၽြးရင္ ပိုေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ ... ။ အင္းပါ ... ခြံ႕ေကၽြးေစခ်င္ရင္ ေကၽြးပါ့မယ္ ... ။
ညီေလးက ကေလးေလးလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ ခြံ႕ေကၽြးသမွ်ကို စားရွာသည္ ... ။
စားျပီးေတာ့ အိပ္ယာ၀င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တူတူ ဖက္အိပ္ၾကသည္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ မရိုးမသားစိတ္ျဖင့္ ညီ့ကို ၾကည့္မိသည္ ... ။ ညီေလးကေတာ့ မ်က္လုံးေလး ေမွးထားသည္ ... ။
ကၽြန္ေတာ့္ ညီ့လက္ကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖက္ေနရာမွ ကၽြန္ေတာ့္ ေအာက္ပိုင္းကို ေရာက္ေအာင္ ေရႊ႕လိုက္မိသည္ ... ။ ညီေလး ကိုင္ေပးရွာပါသည္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ ပုဆိုးကို ခၽြတ္ခ်လိုက္ေတာ့ ညီေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ပြတ္သတ္ေပးေနဆဲပင္ ... ။
ညီေလး မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေတာ့ ညီေလး မ်က္ရည္ေတြ က်ေနသည္ ... ။
ညီေလး ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္ ... ။
ကိုၾကီး အဲ့တာကို အရမ္းပဲ ၾကိဳက္လားဟင္ ... ထူးခန္႕ဆီ ေရာက္သြားခဲ့တာလဲ အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲလားဟင္ ... ။
ေတာ္ေတာ့ညီ ... ဆက္မေျပာနဲ႕ေတာ့ ... ။
ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲ့လို ဘာတစ္ခုမွ မေမးဘဲနဲ႕ လိင္အတြက္ ၾကိဳးစားတာကို ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းျပီး ငိုခ်င္မိတယ္ ... ။
ညီရယ္ ... အဲ့လို စိတ္အားမငယ္နဲ႕ေနာ္ ... ကိုၾကီး ညီ့ကို ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ဘူး ... ။
ကၽြန္ေတာ္ ပုဆိုးကို ျပန္၀တ္လိုက္သည္ ... ။ ဒါေပမယ့္ ညီကိုယ့္ကို တစ္ခုေတာ့ လုပ္ေပးရမယ္ ... ။ ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ ... ။ ေခါင္းပြတ္ေပး ... ။ သိသားပဲ ... တစ္ခုခုေတာ့ ပြတ္ခိုင္းတာပဲ .. ။ သည္တစ္ခါေတာ့ ညီ မငိုေတာ့ပါ ... ။
ညီ့ ႏွုတ္ခမ္းေလးကို နမ္းရင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္သြားမွာ ေၾကာက္သည့္အလား ဖက္ထားကာ တူတူ အိပ္ခဲ့ၾကသည္ ... ။
အရာရာသည္ ထိုအခ်ိန္ကကဲ့သို႕ ေအးခ်မ္းေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းရန္အတြက္ မည္သည့္အရာကမွ် တားဆီးခဲ့လိမ့္မည္ မထင္မိပါေခ်... ။
Dec 19th

Church talking

By bluebluenight
Myanmar’s clergy find a voice on HIV
Maryknoll Sister Mary Grenough
Published Date: September 17, 2010

Myanmar’s bishops and priests are beginning to speak about HIV/AIDS in their homilies, a development American Maryknoll Sister Mary Grenough finds promising.

For too long, people living with the condition, both Catholics and non-Catholics, have been reluctant to seek help as they fear discrimination, says the nun coordinates the Catholic HIV/AIDS networking group in Myanmar.

In this commentary, Sister Grenough, who is in her 70s, talks about Church outreach to people with HIV/AIDS in the country and the challenges it faces.

Five years ago, it was very difficult to get genuine interest and commitment from Church leaders to become involved in programs to prevent and provide care and support for people with AIDS, despite the fact that in the early 1990s, early awareness raising workshops were provided to the bishops and the leader of Karuna, the social arm of the Catholic Church.

But by this year, it has become very obvious that the epidemic is reaching every diocese and affecting many families. Sadly, due to inadequate knowledge and very little available help, fear, stigma and discrimination have been the experience of most persons who are suffering from this disease.

In fact until now, some parishes will not allow the body of a person who died from AIDS to be brought into the church for burial or even to be buried in consecrated ground.

In early 2010, response was still very inadequate and stigma, discrimination, fears due to lack of understanding of the epidemic was painfully obvious. The awareness programs were for the most part limited to the usual churchgoers, not the high risk groups for HIV/AIDS.

Yet in some dioceses, the underlying causes of the fast spread of the disease were rampant – poverty, very inadequate general education, almost no education on human sexuality, migration, intravenous drug use, and males and females resorting to “sex work” for survival or to attempt to improve their incomes.

A breakthrough came when 10 persons from the Myanmar HIV/AIDS ministries were able to join the first Asia Pacific Catholic HIV/AIDS Network Meeting in Bangkok in May this year.

As a result, Monsignor Robert Vitillo, head of the Caritas Internationalis delegation and special adviser on HIV/AIDS, came to Myanmar and gave workshops for bishops, priests, Religious, laypeople and interfaith groups from July 30 to Aug. 13.

Karuna Myanmar Social Services (KMSS) started HIV/AIDS awareness programs in 2003.

Pyay diocese’s program started in 2005 and is currently assisting more than 300 HIV-positive persons and is the only Church program actively working with sex workers on prevention, care and self help.

Myitkyina diocese started providing educational assistance to students affected by HIV/AIDS and home visits in addition to peer education, life skills training and some self help projects.

Banmaw diocese started its care program in 2009 and currently is working with 83 infected persons, 63 of whom are receiving anti-retroviral medicines.

The Sisters of St. Joseph of the Apparition are presently serving in three programs (Kyaikkhame, Mon State) since 2003, Kalay (Sagaing Division) since 2007, and Loikaw, Kayah State, since 2009.

The Religious of the Good Shepherd have started two programs: Tachileik, in northern Shan State, in 2005, and Yangon in 2009. The Missionary Sisters of St. Columban started home visits in 2004 and later expanded to offer a shelter and hospice program in Myitkyina, in Kachin State.

Another program staffed by lay professionals under the Mandalay Archdiocese Health Commission started working with people living with HIV/AIDS in 2007.

All of these programs interact with local and international NGOs and some with the government to access any available medicines, medical services and training.

Stigma still prevails as is evident in the clientele of the above programs. All programs serve people regardless of religion or ethnic background. However, all report that very few Catholics will come to ask help from the programs run by dioceses or Religious in their own areas because they fear or have already experienced discrimination.

In 2007 and 2008, the Sharing about Caring – of Myanmar Catholics involved in HIV/AIDS Ministries consultations were held in Yangon. The Caring Working team was formed in 2008. The bishops’ conference and Religious superiors were strongly requested to support urgently needed HIV/AIDS ministries in dioceses and parishes.

Results have been most encouraging. Since the workshops, bishops and priests have begun to speak about HIV/AIDS in their homilies.

To quote one bishop speaking to a group of thousands who had gathered for the celebration of Our Lady of Health on Sept. 8: “When you meet a person with AIDS we should not ask, ‘Who sinned?’ but as Jesus answered those who asked this question about a man born blind, we should reply, ‘Neither this man nor his parent have sinned. This happened so that God’s power might be shown in him.’”

And by our respect, care and support for the person with AIDS, God’s power and love will be shown through us.
Jun 13th

“ ၁၃.၆.၂၀၁၁ရက္ေန့မြန္းတည္ ၁၂နာ၇ီတိတိတြင္မန္းေလးျမိဳ့ခ်မ္းျမသာစည္ရပ္ကြက္ သီတာေအးရပ္ အပိုင္း၉၀၂ တြင္မီးေလာင္မွဳျဖစ္ပြား”

By CicerNyinyi

ပံု့(၁) မီးေလာင္မွုဳအားအေ၀းမွျမင္ရစဥ္ ၊ပံု(၂) မီးစတင္ေလာင္ရာအိမ္၊ပံု (၃)မီးစတင္ေလာင္ရာေတာင္ဘက္အိမ္၊ ပံု(၄)မီးစတင္ေလာင္ရာေတာင္ဘက္အိမ္ ၊ပံု(၅) မီးေလာင္မွုအားအေ၀းမွေေတြ့ရစဥ္ ၊ပံု(၆) မီးစတင္ေလာင္ရာေျမာက္ဘက္အိမ္...

 

ယေန့ 13.6.2011ရက္ေန့ မြန္းတည့္၁၂နာ၇ီခန့္တြင္ မန္းေလးျမိဳ့ ခ်မ္းျမသာစည္ျမိဳ့နယ္ သီတာေအးရပ္အပိုင္း ၉၀၂ ဆင္ေဗဒါ မဂၤလာဆိုင္း အငွားလုပ္ငန္းေဘးတအိမ္ေက်ာ္္မွ စတင္၍မိီးေလာင္မွုျဖစ္ပြားခဲ့ျပီး အိမ္ေျခ၆အိမ္ခန့္ မိီးေလာင္ဆံုး၇ွံုးကာ မြန္းလြဲ၁၂နာရီ၃၀ခန့္တြင္မီးျငိမ္းသတ္နိုင္ခဲ့၊စုစုေပါင္းမီးသတ္ကာ၁၂စီးထက္မနည္း

လာေရာက္ျငိမ္းသတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ပ်က္စီးဆံုး၇ွံဳမွုတန္ဖို့းနွင္လူအေသအေပ်ာက္၇ွိမ၇ွိ ၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရ၇ွိမွုအေျခအန အေသးစိပ္အားမသိရွိရေသးေခ်။

ညအုပ္စိုး( Buddhist University of Mandalay)
http://www.facebook.com/note.php?saved&¬e_id=218764568154960
Dec 5th

ရင္တြင္းစကားသံမ်ား(7th Step)

By moe taim
-ညေရ....
 သူတို႔ကို တိတ္တိတ္ေနဖို႔ေျပာေပးပါ
 ေလျပည္ရဲ႕ေျခသံနဲ႔  ၾကည္ပြင့္ေလးေတြသာ
 ႏိုးထေနပါေစ....
-ေကာင္းကင္ဟာ လင္းလက္ခဲ့ပါၿပီ
 ဖ်တ္ခနဲ ေတာက္ပလာတဲ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္ဟာ
 အိပ္မက္ေတြကို ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္စြမ္းရွိမယ္လို႔
 (အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရရင္)
 ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့မိဘူး....
-ရင္ခြင္မွာ ႏူးညံ့တဲ့လႈိုင္းတစ္ခု
 လႈပ္ရွားခဲ့ပါၿပီ....
 မရဲတရဲ ယံုၾကည္ေနရတဲ့  အိပ္မက္တို႕ဟာ
 ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အေတာင္ပံေတြနဲ႔
 အားျပည့္သန္မာလာေအာင္
 သူ....စြမ္းေဆာင္ေပးခဲ့ပါၿပီ....
-မနက္ခင္းသစ္တို႔ စိမ္းလန္းစြာေစာင့္ႀကိဳေနပါၿပီ
 ရင့္ေလ်ာ္ႏြမ္းလ်ခဲ့ရတဲ့
 အညိဳေရာင္အလြမ္းေန႔ရက္ေတြ အဆံုးမွာ
 ေႏြးေထြးျပည့္စံုေစမယ့္ ရင္ခြင္တစ္ခုဆီကို
 ေျခလွမ္းတို႔ ဦးတည္ႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ........
 သူ႔၏ အခ်စ္တို႔ေၾကာင့္သာလွ်င္ျဖစ္ပါသည္.............
Apr 25th

I miss you

By PRINCE TAKASHI SARKO
Your face is the only one i long to see
your tough is the only one that i miss
it stuns me to know what has become of us
i miss you.

ten days and counting until the day
another mile stone in my life without you
we have talked about this day for quite some time
i miss you.

i thought the feelings for you were gone
until i see you and then they hit me
you're the only person i cant seem to let go
i miss you.
                               tarkarshi.sarko@gmail.com


Mar 3rd

Born This Way

By phillfish
     

   Phil သူ႕ကို တကယ္ေတာ႕ နည္းနည္းေလးမွ ကိုယ္ခ်င္းမစာခဲ႕ဘူး။သူငိုေနတဲ႕အခ်ိန္ တိုင္းမွာလဲ သူ႕အနားမွာမရွိႏိုင္ခဲ႕ဘူး။သူ႕ေခၚသံေတြကို မႀကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ႕ တယ္။အခုေတာ႕ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။phil နည္းနည္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ စာနာခဲ႕သင္႕တယ္ လို႕ေလ။phil စာနာတတ္ခဲ႕မယ္ဆိုရင္ သူဒီေလာက္နာက်င္ေနရ မွာမဟုတ္ဘူး။
       

   သူက Senior ဘဲေလ။phil တို႕ေက်ာင္းတတ္တုန္းက သူက အငယ္တန္းေတြကို စာေတာင္သင္ေနျပီ။အကူေပါ႕။phil ထက္ ၆ႏွစ္အသက္ႀကီးတယ္။သူက ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနတာေလ။ သူက ခန္႕ေခ်ာေခ်ာတယ္။အရပ္ က ၅ေပ ၈ရွိတယ္။ေက်ာင္းက ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ အသည္းစြဲေပါ႕။ဒါေပမယ္႕ သူက အဲ႕ဒီေကာင္မေလးေတြကို လုံးဝလွည္႕မႀကည္႕ဘဲ Phil ခ်စ္တယ္ဆိုျပီးေရြးခ်ယ္ခဲ႕သူပါ။ Phil ဘဝ Phil သိပါတယ္။ဒါေပမယ္႕ သူက Phil ကို သူ႕အိမ္မွာေခၚထားတယ္။ေက်ာင္း ထားေပးတယ္။..အဲ႕ဒီမွာ စခဲ႕ပါတယ္။သူ႕ရဲ႕ ကံမေကာင္းျခင္းေတြလို႕ေျပာရမလား။
                     
                                ******************

        သူ  အျမဲတမ္း Phil အတြက္စဥ္းစားေနတတ္တယ္။Phil မနက္အိပ္ရာထေနာက္က် တတ္တာသိလို႕ သူအျမဲ မနက္စာအတြက္ Phil လမ္းသြားရင္းစားတတ္တဲ႕ Bugger ကို အျမဲလုပ္ေပးထားတယ္။Phil ႀကိဳက္တတ္တဲ႕ Milo ေရခဲနည္းနည္းကိုလည္း အဆင္သင္႕ ေဖ်ာ္ထားေပးတတ္တယ္။ Phil ေက်ာင္းသြားရင္ အျမဲ ထီးေမ႕တတ္တယ္ဆိုတာသိလို႕ Phil အိတ္ထဲမွာ သူအျမဲ ထီးထည္႕ေပးထားတတ္တယ္။
       Phil မိုးရြာရင္ေႀကာက္တတ္တာ ကိုသိလုိ႕ သူအျမဲ မိုးရြာတဲ႕ညေနေတြမွာ ေက်ာင္းကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္လာႀကိဳ ေပးတတ္တယ္။ Phil စာမက်က္ခ်င္ရင္ သီခ်င္းနားေထာင္တတ္တာသူသိလို႕ သူ..Sony Errcssion ဖုန္းေလးတစ္လုံးကို Phil အတြက္ ေပးထားတယ္။အထဲမွာ သူ႕ပုံမွ လြဲျပီး တ ျခားလူပုံလုံးဝမထားရုံပါတဲ႕။
        Phil အရမ္းဝမ္းနည္းရင္ မီးေတြပိတ္ျပီး အခန္းနံရံ ႏွစ္ဖက္ ေထာင္႕မွာ ေခါင္းေလးငုံျပီး ငိုတတ္တာသူသိလို႕ Phil ဝမ္းနည္းရင္ ငိုေနရင္ သူ တစ္အိမ္လုံးကိုမီးပိတ္ထားတတ္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္လည္းအေမွာင္ထဲမွာေန ေနတတ္တယ္။ Phil စိတ္ဆိုးရင္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေသြးထြက္ေအာင္ ကိုက္တတ္တယ္ ဆိုတာသူသိလို႕ အျမဲတမ္း ပုဝါေလးတစ္ထည္ေဆာင္ထားတတ္တယ္။
         Phil အရမ္းေပ်ာ္ရင္ တစ္ညလုံး မအိပ္ႏိုင္တာကို သူသိလို႕ Phil ေသာက္ဖို႕  ဘာမိတြန္ေတြကို Phil မသိေအာင္ သူ တိုက္တတ္တယ္။အဲ႕ေလာက္သူ..Phil ကိုအရမ္း ခ်စ္ခဲ႕ပါတယ္။သူ႕ကို Phil အနမ္းေလးေတာင္မေပးခဲ႕ဖူးပါဘူး။သူကေတာ႕ ေသာ႕ပိုနဲ႕ Phil အခန္းထဲကို Phil အိပ္တိုင္းဝင္ျပီး Phil နဖူးေလးကို နမ္းတတ္တယ္ဆိုတာ ကိုေတာ႕ Phil မသိခဲ႕ရုံပါ။ 
           
                       *********************

       Phil သူု႕ကို ဂရုမစိုက္ဘဲ သူဒီေလာက္ ေပးဆပ္ေနတာကို ဂရုမစိုက္ဘဲ Lim ဆို တဲ႕ ေကာင္နဲ႕ တြဲခဲ႕မိတယ္။အဲ႕ေကာင္က ရတိုင္းစားမယ္ဆိုတဲ႕အမ်ိဳး။ စကားေျပာ အရမ္းေကာင္းျပီး ရုပ္ရည္က က်စရာပါ။သူ႕ကို phil အထင္ႀကီးသြားမိတယ္။ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္တယ္ေလLimက။ Lim..အျမဲဖုန္းဆက္တတ္တယ္။ ေက်ာင္းသြားတုိင္းေစာင္႕တတ္ တယ္။Limနဲ႕တြဲျပီး club ေတြ Pub ေတြတတ္ခဲ႕မိတယ္။
                 ဘီယာေသာက္ျပီး pub မွာ မူးေနမိတဲ႕တစ္ေန႕ သူေရာက္လာတယ္။Phil ကိုဆြဲေခၚသြားတာကို Lim က တားတယ္။ တကယ္ေျပာတာပါ Phil သူ စိတ္တိုတာ တကယ္မေတြ႕ခဲ႕ဖူးဘူး။သူစိတ္တိုတိုနဲ႕ Lim ကို အဲ႕မွာဘဲ ထိုးခဲ႕တယ္။ Lim တစ္ခ်က္တည္းနဲ႕ လဲသြားေတာ႕တာဘဲ။Phil လက္ကို တင္းတင္းကိုင္ျပီး ကားထဲကိုအတင္း ဆြဲေခၚသြားတယ္။ကားကို ရသမွ်လီဘာကုန္နင္းျပီး အိမ္ကို သူေမာင္းခဲ႕တယ္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ႕Phil ကိုသူ ထုိင္ခုိင္းတယ္။ သူက Phil ေရွ႕ မွာ ထုိင္ျပီး စကားကို ေတာ္ေတာ္ထိန္းျပီးေမးတယ္။ Lim နဲ႕ ဘာလို႕သြားေတြ႕တာလဲ တဲ႕။Phil ဘာဆိုဘာမွ မေျဖဘဲ ျငိမ္ေနခဲဲ႕တယ္။ ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုကို သူေျပာင္းေမး တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္သူေမးတာက သူ႕အသံေတာင္သူမထိန္းႏိုင္ေတာ႕ဘူး ေတာ္ေတာ္႕ကို တုန္ေနတယ္။ငါ႕ကို မင္းခ်စ္လားတဲ႕။ Phil ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ပါဘူး။သူ႕ ကိုစုိက္ႀကည္႕ေနမိတယ္။ ဘာမွေတာ႕ ေျပာမထြက္ဘူး။စိုက္ႀကည္႕ေနဖို႕ဘဲအားရွိ ေတာ႕တယ္။
                      သူထက္ေမးတယ္ ငါ႕ကို မင္းခ်စ္သလားတဲ႕။စိုက္ႀကည္႕ေနတဲ႕သူ မ်က္လုံးေတြက ပိုျပီးနီနီလာတယ္။သူအရမ္း ဝမ္းနည္းေနတယ္။ေမွ်ာ္လင္႕ေနတယ္ ဆုိတာကို Phil သိပါတယ္။ဒါေပမယ္႕ ဘာစကားမွကိုေျပာမထြက္ဘဲ မ်က္ရည္ေတြဘဲ က်ေနတာကိုေတာ႕ Phil ဘာလုပ္ရမွန္းမသိႏိုင္ေတာ႕ဘူး။သူရုတ္တရက္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ တယ္။ျပီးေတာ႕ Phil လက္ကို ဆြဲျပီး။ "သြားမယ္လာ။ႏွစ္ေယာက္လုံးတိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ျပီးေသရေအာင္"တဲ႔။သူကေျပာရင္းနဲ႕ Phil ကို တိုက္ေပၚထက္ကို ေလွကားထက္ ကေန ဆြဲေခၚသြားတယ္။phil အတင္းရုန္းျပီး ငိုေနမိတယ္။သူ႕ရဲ႕ ဆြဲေခၚျခင္းကို Phil လုံး ဝ မရုန္းႏိုင္ခဲ႕ပါဘူး။သူ႕အားအင္နဲ႕ Phil လို အားေပ်ာ႕ေပ်ာ႕ေကာင္ေလးရဲ႕အားအင္က လုံးဝယွဥ္လို႕မရပါဘူး။တိုက္ေပၚကို တျဖည္းျဖည္းေရာက္လာေတာ႕ သူ အေပၚထက္တံ ခါးကို ေျခေထာက္နဲ႕ကန္ဖြင္႕လိုက္တယ္။ဝရန္တာနားကိုေခၚျပီး သူက Phil ကိုဆြဲတယ္။ ျပီးေတာ႕ပါးစပ္ကလည္း "လာ အတူ အခု ဒီတိုက္ေပၚက ခုန္ခ်ျပီးေသရေအာင္။ငါ မင္းေႀကာင္႕ေသေနျပီကြာ သိလား။"လို႕ေျပာျပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ ဆြဲျပန္တယ္။Phil မလိုက္ဘဲ အတင္း ရုန္းေနျပီး မ်က္ရည္ေတြက်ေနတာကို သူေတြ႕ေတာ႕ သူPhil ကိုစိုက္ ႀကည္႕ျပီး Phil လက္ကိုလြတ္ေပးတယ္။"ငါဘဲသြားလိုက္ေတာ႕မယ္။မင္းမခ်စ္မွေတာ႕ ငါ ေသေနတာနဲ႕ဘာျခားလဲ"။သူေျပာေျပာဆိုဆို ဝရန္တာအေပၚကိုတတ္လိုက္တယ္။Phil မ်က္လုံးေတြမ်က္ရည္ေတြရွိေနေပမယ္႕ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရပါေသးတယ္။ မ်က္ရည္ေတြကို မသုတ္ေတာ႕ဘဲနဲ႕ သူ႕ကို တားထားမိလိုက္တယ္။သူ႕ေနာက္ေက်ာ ကို ေျပးဖက္လိုက္တယ္။ျပီးေတာ႕ငုိျပီးစကားေတြကို အေမာတေကာေျပာေနမိတယ္။
   "မသြားပါနဲ႕ေနာ္။Phil ကုိတစ္ေယာက္တည္းမထားခဲ႕ပါနဲ႕။Phil ေႀကာက္လို႕ပါ။တစ္ေယာက္တည္း ...တစ္ေယာက္တည္းမထားခဲ႕ပါနဲ႕ေနာ္။မသြားပါနဲ႕။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။"
         သူလည္းငိုေနတာကို Phil မႀကည္႕ေပမယ္႕သိေနပါတယ္။မိုးေတြရြာလာတယ္။ သူ႕ကိုယ္ခႏၱာက ငိုေနလို႕တုန္ေနတယ္။Phil မ်က္ရည္ေတြက လည္းသူ႕ ေက်ာျပင္မွာ စိုရြဲေနတယ္။မိုးေတြေႀကာင္႕လည္းတစ္ကိုယ္လုံးစိုရြဲေနတယ္။သူေနာက္ကိုျပန္လွည္႕ လာျပီး Phil ကိုဖက္ထားတယ္။ျပီးေတာ႕ငိုတယ္။Phil လည္းငိုတယ္။သူလည္းငိုတယ္။ မိုးလည္း ငိုတယ္။
           အခန္းထဲကိုျပန္ ေရာက္ေတာ႕ သူ Phil ရဲ႕ စိုေနတဲ႕ ေခါင္းကို ေရေျခာက္ေအာင္သုတ ္ေပး တယ္။သူကေတာ႕ မငုိေတာ႕ေပမယ္႕ phil ကေတာ႕ ဂ်စ္ထိုးေနတယ္။သူေခါင္းေလးကိုသုတ္ေပးရင္း Phil ရဲ႕ နဖူးေလးကိုနမ္းခဲ႕တယ္။ Phil သူ႕ကုိ ေမာ႕ျပီး စိုက္ႀကည္႕ေနမိတယ္။ႏွစ္ေယာက္လုံး  မ်က္လုံးေတြ ဆုံေနခဲ႕တယ္။  အဲ႕ဒီေနာက္မွာေတာ႕ သူ႕ရဲ႕ ေခါင္းေလးက ေအာက္ကို တျဖည္းျဖည္းဆင္းလာတယ္ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တို႕ထိသြားတဲ႕အထိေပါ႕။Phil မလြန္ဆန္ခဲ႕ပါဘူး။ေသခ်ာတာတစ္ခု ေျပာပါဆိုရင္ Phil အဲ႕ဒီ ညေလးကို ဘယ္ေသာအခါမွ ေမ႕မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုပါ။မိုး ေတြက အျပင္မွာသည္းသည္းမည္းမည္းကုိရြာခဲ႕ပါတယ္။သူနဲ႕ Phil လည္း ...........

                           #############

               မနက္ေစာေစာမွာ Phil သူ႕ကိုႏႈတ္မဆက္ဘဲထြက္သြားဖို႕ျပင္ခဲ႕တယ္။ဘာဆို ဘာကိုမွ Phil မယူခဲ႕ပါဘူး။သူေပးခဲ႕တဲ႕ Phone အရုပ္ ဘဏ္ကတ္ စာအုပ္ေတြ အဝတ္ အစားေတြကအစေပါ႕ ဘာဆိုဘာကိုမွ မယူခဲ႕ပါဘူး။အိပ္ေနတဲ႕ သူ႕ရဲ႕နဖူးေလးကုိ Phil ငုံျပီးနမ္းခဲ႕တယ္။ျပီးေတာ႕ Phil တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ အေဝးကိုထြက္ခဲ႕ပါတယ္။သူနဲ႕ေဝး မယ္႕ သူ႕အေႀကာင္းကိုမႀကားႏိုင္မယ္႕ေနရာမွာေပါ႕။Phil ဘဝကိုတိုက္ပြဲဝင္ျပီး ႀကိဳးစားခဲ႕တယ္။
              ဒါေပမယ္႕ မေနႏိုင္ေတာ႕ဘူးဆိုတာကိုသိလာရတယ္။ေသေသခ်ာခ်ာ သိလာတာက ေတာ႕ Phil သူ႕ကို အရမ္းခ်စ္ေနမိတယ္ဆိုတာကိုပါဘဲ။Phil သူ႕ဆီကို ျပန္သြားဖို႕ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။phil ျပန္ေရာက္သြားတဲ႕အခါမွာ တကယ္ေတာ႕ အရာ အားလုံးအရင္အတုိင္းပါဘဲ။ အရင္အတိုင္းမျဖစ္တာက သူပါ။Phil ကို မမွတ္မိႏိုင္ေတာ႕ ဘူးတဲ႕။ စိတ္ေရာဂါတစ္ခုကို ရေနတယ္လို႕ သိလုိက္ရတယ္။သူကို Phil ေဆးရုံကေန အိမ္ကိုျပန္ေခၚခဲ႕တယ္။သူက Phil ကို ေမွ်ာ္လင္႕ေနတာပါ။ဒါေပမယ္႕ Phil ကို Phil မွန္းမသိႏိုင္ေတာ႕ပါဘူး။အခ်ိန္တစ္ခုကို ေစာင္႕ပါဆိုတဲ႕ စကားအတုိင္း သူသတိျပန္ရလာမယ္႕ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုကို phil ေစာင္႕ရင္း သူ႕အနားမွာ ရွိေနဖို႕ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘာလိ္ု႕ဆုိေတာ႕ Phil က Born This Way ဆိုတာကို ေထာက္ခံလိုက္တယ္ေလ။ဟုတ္တယ္ Born This Way ပါ။Same DNA..But Born This Way~~~
 
                                                                         Phil Fish      
Dec 5th

ေလႏွင့္အတူ ( 7 )

By Trouble Makerrr
လမင္း ...  ေျကာက္သည္ ။ သို ့ေသာ္ သူ ဘာမွမတက္နိုင္ ။ သူတစ္ေယာက္၏ မည္သူကိုမဆို ခ်စ္ျကိုက္နိုင္ေသာအခြင္ ့အေရးကို သူ မပိတ္ပင္နိုင္ပါ ။ သူဘာကို လုပ္ရမည္နည္း ။ သူ အိမ္မက္ကား ပ်က္စီးေတာ ့မည္ဆိုတာ သူ အေသအခ်ာသိသည္ သို့သာ္ သူ မတားဆီးနိုင္ပါ ။ သူ တားဆီးရန္ခြန္အားလဲမရွိပါ ။

ထို ့ေျကာင့္သူ ျပတ္သားစြာေနာက္ဆုတ္လိုက္သည္ ။ သူ  Senior ကုိမစြန္ ့လြတ္နိုင္သည္ မွာအမွန္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ ေျကာင္ ့Senior ကို စိတ္အေနာက္အရွက္မျဖစ္ေစခ်င္ ။ထိုေျကာင့္...

Senior ထိုင္ေနျက ကန္သင္းသူ မသြားေတာ့ပါ ။ Senior  ေသာက္ေနျက iceCoffe ကိုမေသာက္ေတာ့ပါ ။ Senior သြားေနျက စာျကည္ ့တိုက္သူ မသြားေတာ့ပါ ။ Senior ကိုေတြလွ်င္ ေငးမျကည္ ့ေတာ့ဘဲ ေရွာင္ေနလိုက္သည္ ။ သို ့နွင္ ့သူ ေကာလိပ္ကို ေအာက္ပိုင္းေသေနေသာ အရူးတစ္ေယာက္ အလား   ေရာင္ ျခာျခာနဲ ့ေကာလိပ္သက္တမ္းကုန္ရွာေလသည္ ။ သို ့ေသာ္သူ Senior ကို လံုး၀ လံုး၀မေမ ့နိုင္ေသးပါ ။ သည္ လို နဲ ့သူ အသက္ရွင္ေနထိုင္လာခဲ့သည္ ။ သူ၏ မေသခ်ာမေရရာတဲ ့ ဘ၀မွာ သူ အတြက္ ေသခ်ာတာတစ္ခု ေတာ ့ရွိသည္ ။ အဲ ့သာကေတာ ့သူ Senior ကို လံုး၀ခ်စ္ေနေသးသည္ ။ ထိုသို ့ခ်စ္ရသည္ ၊ ခ်စ္ခဲ ့သည္ ကိုလည္း ေနာင္တ လံုး၀မရပါ ။

K က ေတာ့ ဒါေတြကိုသိမည္မပာုတ္ ပါ ။

သည္လိုနွင့္သူ သည္  Public school တြင္အလုပ္၀င္ခဲ့သည္ ။ သူ George နဲ ့ရင္းနီးလာသည္ ။ George နွင္ ့ေနညမျပတ္ထိေတြ ့လာသည္ နွင့္အမွ် သူစိတ္တစ္ေနရာတြင္လဲ George ေနရာရလာသည္ ။ George  က သူ ့ကို စတင္ခ်စ္ေရးဆို ခဲ ့သည္ ။ သူ လက္ခံလိုက္သည္ ။ သူ Senior လို Straight တစ္ေယာက္ကို တစ္သက္လံုးေတာ့မေစာင့္ ခ်င္ပါ ။ ျပီးေတာ ့George ကိုကလည္း သူ ့စိတ္ ၏ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ကို စိုးမိုးနိုင္သည္ ။ ထိုေျကာင့္ သူ Virginity ကို George အားေပးခဲ ့သည္ ။  သို ့နွင့္ သူ အဆင္ေျပေနသည္ပာုယူဆလို ့ရသည္ ့အေျခအေနတြင္ မထင္မွတ္ဘဲ Senior ကို ေတြ ့လိုက္ရသည္ ။ တုိက္ဆိုင္တာမွတစ္ဖက္ကမ္းကို လြန္ေရာ္ ။ သူ နဲ ့George အလုပ္လုပ္ေနေသာ Public School ၏ ဆရာသစ္တစ္ေရာက္အေနနဲ ့ ။


သူ Seniro ကို စစ ေတြ ့လိုက္ခ်ိန္တြင္

Senior !!!


လို ့စိတ္ထဲတြင္ ေအာ္လိုက္သည္ ။ အဲ့သည္ သူ၇ဲ ့စိတ္ထဲမွ အာကသအထိ ပာိန္းေနေသာ ပဲ့တင္သံကို မွဳ Senior ျကားနုိင္မည္မပာုတ္ ့ပါ ။သူ၀မ္းသာလြန္းေသာေျကာင့္ မ်က္ရည္၀ဲေနခဲ ့သည္ ကို လည္း Senior ျမင္နိုင္မည္ မပာုတ္။ သူထင္သည္ ။  သူ Senior ကို စေခၚလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း သူႏွဳတ္မွ ဘာမွမထြက္လာနိုင္ခဲ ့။ 

သည္ေန ့မနက္ေစေစာမွာလည္း ရွိသမွ်ခြန္အားကို သံုးကာ Senior ဆီ ဖုန္းေခၚလုိက္သည္ ။ တစ္ဖက္က ထူးသံကိုလည္း သူျကားသည္ သို ့ေသာ္ သူ ဘာကိုဘလို စေျပာရမွန္းမသိဘာ .......

..............

K သည္ေန ့ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ လမင္းကို မေတြ ့ပါ ။ သို ့ေသာ္ သူ လည္းသူအတန္း ရွိိနိုင္ ေျကာင္းေတြးကာ လုပ္စရရွိတာကို သူ ဆက္လုပ္သည္ ။ သူ အတန္း၀င္ သည္ ။ English ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္ေနေသာ သူ ့အတြက္ေတာ ့သည္ English ကိုသင္ျကားရာတြင္ ခက္ခဲမွဳမရွိခဲ့ပါ ။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း စာသင္ရတာကို ျကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာေျကာင္ ့အတန္း၀င္၇သည္ ကို သူ ေပ်ာ္သည္ ။ဆရာသစ္ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ဗပာုသုတ အေထြေထြ ၊ ပာသ အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ ့သင္ျကားေပေသာသူ ကို ေက်ာင္းသား အားလံုးက လက္ခံျကသည္ ။

သူ ပထမအခ်ိန္သင္ျပီးသြားေတာ ့သူ နားေနခန္းကို သူ ျပန္လာသည္ ။ သည္ ေက်ာင္းရွိ ဆရာအားလံု သည္ ကိုယ္ပိုင္နားေနခန္း တစ္ခု ရသည္ ။ ဆရာတစ္ခ်ိဳ ့ကလည္း စုေပါင္းကာနားျကသည္ ။ ျပီးေတာ ့သည္ေက်ာင္းမွာေကာင္းတာတစ္ခုက ဘယ္ဆရာာမဆို မိမိစာသင္ခ်ိန္ ျပီးလွ်င္မိမိ သြားလို ရာသြားနိုင္ သည္ ။ သို ့ေသာ္ ေနစဥ္ ျကံု ေတြ ့ရေသာ အခက္အခဲ ၊ ျပသာနာ ၊ စသည္ ့အေျကာင္းစံ ုစံုစိကိုကား Monday မနက္ မွာရွိေသာ္ Meeting တြင္တင္ျပရသည္ ။


သူအခ်ိန္ဇယားကို ျကည္ ့လိုက္ေတာ ့ သည္ ေန ့သည္ သူ  ညေနမွာ ပိုင္းရွိအတန္းမ်ားကို ပထမဦးဆံု း ၀င္ရေတာ့မည္ကို သတိျပဳ လိုက္မိသည္ ။ သူ စိတ္လုပ္ရွားေနသည္ ။ သည္  ညပိုင္း အတန္းေတြမွာ သင္တန္းသားမ်ားသည္ ေန ့ဖက္မွာအခ်ိန္မေပးနိုင္ေသာ သက္ျကီးပိုင္းေတြ နည္းနည္းမ်ားသည္ ပာုသူကို George  ေျပာဖူးသည္ ။ သက္ျကီးပိုင္းကို သင္ရမည္ဆိုေတာ ့သူ တို ့နွင္ ့ေဆြးေႏြးလို ့ရေအာင္ သူ အေျပာအဆို ၊ အျပဳအမွဳေတြကို ဆင္ေျခရေတာ့မည္ ။ သူ ့ထက္ျကီးေသာ လူတစ္ေယာက္၏ ေလးစားမွဳကို သူ လိုလားနွစ္သက္သည္ ။ မက္ေမာသည္ ။
ထိုေျကာင့္ သူလိုရမယ္ရစာေတြကို ျပန္လန္ရွာဖတ္ေနသည္ ။ ေအာ သည္ ေက်ာင္းမွာစာျကည္ ့တိုက္ရွိသည္ လည္းသူ သတင္းရထားသည္ ။ ထို ့ေျကာင္ ့သူ စာျကည္ ့တိုက္သို ့သြာရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္ ။



စာျကည္ ့တိုက္သို ့၀င္လိုက္သည္ နွင္ ့သူ ကို စာျကည္ ့တိုက္မွဴးက အျပံဳးနဲ ့ျကိုဆိုေနသည္ ။ သူလည္းမည္သည္ ့စာအုပ္ကို မည္သို ့ရွာပံု ေတာ္ဖြင္ ့ ရမလဲ စဥ္းစာရင္း ဦးတည္ခ်က္မဲ့စြာနဲ ့စာအုပ္စင္ တစ္စင္ျပီးတစ္စင္ကို ျကည္ ့ေနသည္ ။ သို ့နွင္ ့ သူ  ေရြးရင္းေရြးရင္း သူ အျကိုက္ဆံုးေသာ စာေရးဆရာ ေအာင္သင္း ၏ စာအုပ္အခ်ိုဳ  ့ကို ျပန္ဖတ္ျကည္ ့ရန္ လုပ္သည္ ။ သို ့ေသာ္ သူထိုင္လုိ ့ရမည္ ့ ေနရာကို အရင္ရွာျကည္ ့သည္ ။ ေတြ ့ျပီ ။စာျကည္ ့တိုက္၏ေနာက္ဆံုး ေတာင္ ့တစ္ေနရာမွာ ။ သူ ေတာင္ ့ေတြမွာထိုင္ရတာကိုျကိုက္သည္ ။ အေနာက္ဆံုး မွာထိုင္ရသည္ ကို လဲ နွစ္သက္သည္ ။ ထုိ ့ေျကာင္ ့သူ ထို ေနရာကို ဦးတည္လာ သည္ ။ ေန ့လည္ စာစားခ်ိန္ျဖစ္ေသာ ေျကာင္ ့ စာျကည္ ့တိုက္ထဲတြင္ လူသိပ္မမ်ားေပ ။ ဆ၇ာ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္နဲ ့ ေက်ာင္းသား အနည္းငယ္သာရွိသည္ ။ ထို ့ ေျကာင္ ့ အလြန္သိပ္စိတ္သည္ ။ သူ အျကိုက္ပင္ျဖစ္သည္ ။ ေအးစမ့္ကာ သိပ္စိတ္လွေသာ Air-con ပါ စာျကည္ ့တိုက္တြင္ သူ အတြက္ လုိေနတာတစ္ခုရွိသည္ ။ Coffee ပင္ျဖစ္သည္ ။ ထို့ေျကာင္ ့ ေတာက္တိုမယ္ရ ခိုင္းလို ့ရေသာ ေကာင္ေလးကို Capuccio  ပူပူေလးတစ္ခြက္မွာလိုက္သည္ ။ ထိုေနာက္သူ စာျကည္ ့တိုက္ေနာက္ကို ျဖည္ းျဖည္းခ်င္းေလွ်ာက္လာသည္ ။ သို ့ေသာ္ သူ မထင္မွတ္ဘဲ လမင္းကို ေတြ ့လိုက္ရသည္ ။


လမင္း တစ္ေယာက္တည္းမပာုတ္ ။ George ႏွင့္အတူ ၊ နွစ္ေယာက္သားလူကြယ္ေသာ စားျကည္ ့တိုက္ေတာင့္တစ္ေနရ၇ွိစာျကည္ ့စပြဲတြင္ တစ္ေယာက္ေခါင္း တစ္ေယာက္၏ ပုခံုးေပၚထက္ကာ Men 's Health မဂဇင္းကို  ျကည္ နူးစြာျကည္ ့ေနသည္ ။ သို ့ေသာ္ ယုတ္တစ္ရက္ထြက္ေပၚလာေသာ K ေျကာင့္ သူတို ့နည္းနည္း ပံုပ်က္သြားသည္ ။


သို့သာ္ K သည္ ဘာမွမေျပာဘဲ သူနားေနခန္းကိုသာ ျပန္လာခဲ့သည္ ။ သူ စိတ္ထဲတြင္ဘာေျကာင့္မသိ တစ္ခုခုကို ခံစားေနရသည္ ။ သူ မသိနားမလဲေသာ စိတ္ခံစားမွဳတစ္ခုေျကာင့္ သူေလးလံထိုင္းမိုင္းလာသည္ ။ သည္ခံစားမွဳက ဘယ္ကလဲ ။

 မထင္မွတ္ထားေသာ ျမင္ကြင္းေျကာင့္လာ .....

သည္ ခံစားမွဳက သူအျမဲတမ္းေတြ ့ခ်င္ေနေသာ ၊ ယခုသူအေပၚသူစိမ္းဆန္လွေသာ Junior  ဆီကလာတာလားးး

ဘာေျကာင့္လဲ  မသိေပမဲ့  သူ ခံစားေနရသည္ ။


လူတိုင္းလဲ သည္လိုမ်ိဳး  ျဖစ္ဖူးမယ္ထင္တယ္ ။ ဘာေျကာင့္မွန္းမသိဘဲ အမ်ိဳးအမည္မေဖာ္ျပတတ္ေသာ ၊ မသိေသာ ခံစားခ်က္ တစ္ခုခု ကိုခံစား ျပီး စိတ္ထဲမွာေလးလံေနတာ .................
Apr 25th

အျမဲ.... [Everytime- Britney Spears(Myanmar Version)]

By Ryzo Nicky
အျမဲ…

V1 : သိေနပါ…… တြဲလက္မ်ား…… သူစိမ္းေတြလို ပစ္ရက္ သလား…… အခ်စ္ စြမ္းအင္တို႕…တဟုန္ထိုးရန္ရင္ဆိုင္ေနတုန္း…..

Cho : (မင္းရဲ႕အခ်စ္စိတ္ငယ္…အေတာင္ပံမရွိပဲ လြတ္ေျမာက္ထြက္ဖို႕ အားမ်ားအကုန္မဲ့.….တို႕အျမဲလိုတာနင္ပဲ..

ညနက္အိပ္မက္ရယ္္ မူပိုင္တစ္ေယာက္ထဲ.. ေျခာက္ျခား….ေ၀းမယ္...

စိုးစိတ္ေတြနဲ႕…တကယ္ဆိုအျမဲလိုတာနင္ပဲ……)

V2 : ယံုမိေနတယ္.. င့ါအနားမင္းအျမဲ…. အေတြးေတြရယ္… ရွင္းလင္းခဲ့ကြယ္… ငါ့အမွားေတြလား….

နင္ထားကာအလြယ္တကူထြက္သြား…..

Cho : (မင္းရဲ႕အခ်စ္စိတ္ငယ္…အေတာင္ပံမရွိပဲ လြတ္ေျမာက္ထြက္ဖို႕ အားမ်ားအကုန္မဲ့.….တို႕အျမဲလိုတာနင္ပဲ..

ညနက္အိပ္မက္ရယ္္ မူပိုင္တစ္ေယာက္ထဲ.. ေျခာက္ျခား….ေ၀းမယ္..

စိုးစိတ္ေတြနဲ႕…တကယ္တို႕လိုတာနင္ အျမဲ……)...

 

ရူးမိုက္ခဲ့မိတာမ်ား…..အခ်စ္စိုး စိတၱဇ..ခြင့္လႊတ္လို႕ေပးနိုင္မလား…ဒီသီခ်င္းရဲ႕ မ်က္ရည္…

(ဟူးး…ဟူး…ဟူး…)…….

( ဆုေတာင္းေတြက.…. ကြယ္ေပ်ာက္ပေစ ၾကင္သူအမုန္းမ်က္နွာ...)

 

Cho :(မင္းရဲ႕အခ်စ္စိတ္ငယ္…အေတာင္ပံမရွိပဲ လြတ္ေျမာက္ေျပးဖို႕ အားတို႕အကုန္မဲ့.….တို႕အျမဲလိုတာနင္ပဲ..

ညနက္အိပ္မက္ရယ္ မူပိုင္တစ္ေယာက္ထဲ.. ေျခာက္လွန္႕အေတြးရယ္….

စိုးစိတ္ေတြနဲ႕…တကယ္တို႕လိုတာနင္..အျမဲ……)...

Dec 21st

ရူးေအာင္ခ်စ္တဲ့သူ ( အခန္း ၄ )

By Alien

အပိုင္း(၇)

ဒီေန႕ ေ၀ယံ အတြက္ကံမေကာင္းပါလားလို႕….ေအာ္ရေလာက္ေအာင္..စိတ္ညစ္ဖို႕ေကာင္းေနေလသည္။ စက္ဘီးေမွာက္ၿပီး ေခါင္းေပါက္သြားတဲ့ ကလပ္တတ္ေဖာ္တတ္ဖတ ္မင္းမင္းဆိုတဲံ ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ကို သတင္းလာေမးရင္း ေဘာက္ေထာ္ရန္ကင္းဘက္မွာ လမ္းေပ်ာက္ေလေတာ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းကိုဖုနး္ဆက္ေမးဖို႕ဖုန္းထုတ္လိုက္ေတာ့မွပဲ…ဒီေကာင္ေနတဲ့..ကန္ထရုိက္တိုက္ၾကီးက ေရွ႕မွာ ဘြားကနဲေပၚလာသလိုက ိုေပၚလာေလေတာ့သည္။ ဒါနဲ႕ပဲ ဖုန္းကိုၿပန္ထည့္…တိုက္ဘက္ကိုလမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ တိုက္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ဖုနး္ထဲက လိပ္စာကိုၾကည့္လိုက္တာ ေလးထပ္တဲ့။ ဟြန္း…တတ္ရေပဦးေတာ့မည္…။  

ေမာေမာနဲ႕ အေပၚလည္းေရာက္ေရာ..အိမ္သံပန္းတံခါးက ပြင့္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္လိုပဲ သတင္းလာေမးတဲ့ ဒီၿပင ့္ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနတာ ထင္တယ္။ အိမ္ထဲလည္း၀င္လိုက္ေရာ… ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဘယ္သူမွ မၿမင္။ ေအာ္..ဒီေကာင္ ေခါင္းေပါက္ထားတာဆိုေတာ့ အိပ္ခန္းထဲမွာပဲရွိမယ္ထင္တယ္။ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္…ဧည့္ခန္းေနာက္က မင္းမင္းအခန္းဘက္ကို အေကြ႕မွာ…အံ့ၾသစရာၿမင္ကြင္းတစ္ခုက ေစာင့္ၾကိဳေနေလသည္။ တီရွပ္အနက္ နဲ႕.. skinny ဂ်င္း ၀တ္ထားတဲ့…ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ဘဲတစ္ေပြက မင္းမင္းအခန္းကို တံခါးၿခားမွ ေခ်ာင္းေနေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားသည္။ လက္တစ္ဖက္က ပါကင္ထုတ္တစ္ခုကို ကိုင္ထားၿပီး..က်န္လက္တစ္ဖတ္က သူ႕ရင္ဘက္ကိုပြတ္ေနတယ္လို႕ထင္ရတဲ့..ေကာင္ေလးရဲ႕ ေနာက္ေက်ာဘက္ၿမင္ကြင္းက ကြ်န္ေတာ့္ ေသြးအခ်ိဳ႕ကို ဆူပြက္ေစသည္။ ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင္ေလးမွာ ေဖာင္းၾကြေနတဲ့ တင္ပါးေတြရွိၿခင္းဟာ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္လွဳပ္ရွားမႈအတြက္ အေကာင္းဆံုး အေၾကာင္းၿပခ်က္ပဲ။

 

“Ohh … Fuck me hard”

အခန္းထဲမွ လြင့္ပ်ံလာတဲ့ အသံသဲ့သဲ့က ထက္ၿမက္ရဲ႕ သိစိတ္ေတြကို ကင္းမဲ့ေစခဲ့တယ္။ မင္းမင္းတစ္ေယာက္က သူ႕ဘဲလို႕ထင္ရတဲ့..ကုလားစင္ ဘဲတစ္ေပြရဲ႕ ပက္ပက္စက္စက္ အလိုးခံေနရမႈကိုၾကည့္ၿပီး…ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ မရိုးမရြေတြၿဖစ္လာတယ္။ မင္းမင္းဆိုတာက ကြ်န္ေတာ့္ စင္ကာပူမသြားခင္က အရမ္းခင္ခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္း။ အခုအလည္ၿပန္လာလို႕ လက္ေဆာင္ ေခ်ာကလပ္နဲ႕.သူမွာထားတဲ့..ဟမ္းဆက္လမ္းၾကံဳလာ၀င္ေပးတာ။ ဒင္းက သူ႕အခန္းထဲမွာ စည္းစိမ္ခံေနေလရဲ႕။…ေခါင္းမွာလည္း ပတ္တီးၾကီးနဲ႕…သူ႕ဘဲ ေဆာင့္လိုက္တိုင္းမ်က္လံုးေမွးေမွးၿပီး ေခါင္းေမါ့ေမါ့သြားတဲ့ မင္းမင္းကို ၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ အာေခါင္ေတြ ေၿခာက္လာတယ္။ ကုလားစင္ဘဲၾကီးက မင္းမင္းထက္အသက္ၾကီးပံုရတယ္။ မင္းမင္း ေၿခေထာက္၂ေခ်ာင္းကို ထမ္းၿပီးကုတင္ေစာင္းမွာ လိုးေနတာမ်ား..တေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕ ၾကမ္လြန္းလိုက္တာ။ တစ္ခ်က္ခ်က္…မင္းမင္းရဲ႕ႏို႕ေတြကိုပြတ္ေခ်ၿပီး…ေအာက္ကေနေညွာင့္ေပးေသးတယ္။ ကုလားဘဲၾကီးက သူ႕ဖင္ၾကီးကို စေကာ၀ိုင္းလွည့္ၿပီး မင္းမင္းဖင္ထဲကို ထည့္ထားတဲ့ သူ႕လီးၾကီးကိုေမႊတယ္ထင္တယ္…မင္းမင္းဆီက အသံသဲ့သံဲ့ထြက္လာတယ္။

 “ေကာင္းလိုက္တာ..ကိုၾကီးရာ…ကိုၾကီးလီးၾကီးနဲ႕ေဆာင့္တာ အားရလိုက္တာ.”

“ဟားဟားဟား…ကေလးၾကိဳက္တယ္ေပါ့..ကိုၾကီးလည္းအရမ္းေကာင္းတယ္…ကေလးဖင္ေလးက က်ပ္ေနတာပဲ”…

တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ စကားေတြၾကားရသၿဖင့္ ထက္ၿမက္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးပူထူသြားသည္။ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ ကိုယ့္လက္တစ္ဖတ္နဲ႕ ကိုယ့္ႏုိ႕ေတြကို ၿပန္ေခ်ေနတဲ့…အၿဖစ္ကိုသတိထားမိၿပီး…လွည့္ၿပန္ဖို႕ ၿပင္ဆင္လိုက္ေသာ္လည္း မေအာင္ၿမင္ခဲ့ေပ။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကိုၾကီးဆိုတဲ့သူက သူ႕လီးၾကီးကို မင္းမင္းဖင္ထဲက ထုတ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ပင္။  အရွည္ ၆ လက္မေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီး တုတ္ခိုင္မဲေၿပာင္ေနတဲ့ လီးတန္ၾကီးကိုၿမင္လိုက္ရတဲ့ အခိုက္ ထက္ၿမက္ အရာအားလံုးကို ခဏေမ့သြားသည္။ 

“ဘုရားေရ”

မင္းမင္းဆိုတဲ့ေကာင္…ဒီေလာက္ၾကီးတာၾကီးကို ခံႏိုင္တယ္!!!!!!!….အေတြးမဆံုးခင္မွာပင္….မင္းမင္းက လွဲေနရာမွ ထထိုင္ၿပီး…ထိုကုလားၾကီးရဲ႕ လီးကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ပါးစပ္ထဲသြင္းၿပီး Lollipop စုပ္သလို စုပ္ေလေတာ့သည္။

“အို…ဘုရား…ဘုရား..”

ပက္ပက္စပ္စပ္ႏိုင္လြန္းတဲံ့ၿမင္ကြင္းေၾကာင့္….ထက္ၿမက္လန္႕ဖ်န္႕သြားေသာ္လည္း….ဆက္ၾကည့္ခ်င္တဲ့စိတ္ကိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့။ ဒါဆို ေနဦး…ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိေအာင္ အရင္လုပ္ရမည္။ မိမိဂ်င္းေဘာင္းဘီေအာက္က ေတာင္မတ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဟာကို အရင္အၿပင္ထုတ္ရမည္။ အရင္ဆံုးခါးပတ္ကုိ ၿဖဳတ္…ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို ေအာက္ကိုနည္းနည္းဆြဲခ်ၿပီး..အတြင္းခံေဘာင္းဘီပါ…ေအာက္ကိုခြ်တ္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ အခန္းထဲက ၂ ေယာက္ကို ၾကည့္ရင္း မိမိကိုယ္ကို ဂြင္းတိုက္ေလေတာ့သည္။

 

Levis ေဘာင္းဘီ အနက္ေရာင္ေအာက္က လံုးလံုးက်စ္က်စ္တင္ပါးတစ္ပိုင္းတစ္စက ေ၀ယံကို ေရွ႕မတိုးတိုးေအာင္ၿမွဴဆြယ္ေလသည္။ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့ေကာင္ေလးမွာ အားမရလို႕ထင္သည္။ သူ႕ေဘာင္းဘီကိုပါ ခြ်တ္ေရြ႕ ဂြင္းတိုက္ေလေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ငပဲလည္းအထဲက အသံခပ္သဲ့သဲ့ရယ္..အေရွ႔႕ကေကာင္ေလးရဲ႕ one man show ရယ္ေပါင္းၿပီး ေတာင္မတ္ေနတာ…အေမႊးေတြနဲ႕ေတာင္ ၿငိၿပီး နာလွၿပီ။ ဒီေနရာမွာ…..ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားရၿပီ….ကိုယ္လည္း အေရွ႕က တစ္ေယာက္လိုပဲ ခြ်တ္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကို ဂြင္းတိုက္မလား??? ဒါမွ မဟုတ္ အေရွ႕က sexy ဘဲေလးနဲ႕ပဲ ၂ေယာက္ေပါင္းၿပီး masterbate ထက္ပိုတဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမႈမ်ိဳးကို ရွာမလား??? ဒီေလာက္ ေဘာ္ဒီအခ်ိဳးစားက်တဲ့ ဘဲေလးရွိရဲ႕သားနဲ႕ အလကားသက္သက္ လက္ကစားၿပီး သုတ္ေတြကို အဆံုးရွံဳးေတာ့မခံခ်င္။ ၾကိဳးစားၾကည့္တာက အရွံဳးရွိမည္မဟုတ္…ရလည္း အၿမတ္…မရလည္း အရင္းေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ…အေရွ႕က ဖီလင္တတ္ေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးဆီကို ခပ္ရြရြေၿခလွမ္းေတြနဲ႕ခ်ဥ္းကပ္သြားေတာ့သည္။  အနားေရာက္ေတာ့ သူဂြင္းထုေနတဲ့လက္တစ္ဖတ္ကို ခပ္ဖြဖြ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ အလြန္ဖီလင္တတ္ေနတဲ့ေကာင္ေလးမွာ…ရုတ္တရက္ ၿပင္ပ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္…လန္႕ဖ်န္႕သြားကာ …အေနာက္ဘက္ကိုဆက္ကနဲ လွည့္ၾကည့္ေလေတာ့သည္။

 “Ohh My God…Honey”

ဘုရားေရ..ဘုရားေရ…ဒါဟာ သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခုလား….ဒါမွ မဟုတ္…ဘုရားသခင္ေကာင္ခ်ီးေပးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ကံေကာင္းမႈတစ္ခုလား…(ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးကို ဘယ္ဘုရားသခင္ကမွ ေကာင္းခ်ီးေပးမည္မဟုတ္)။