Sep 21st

“ေတြးစရာေလးတစ္ခု”

By satan*heart @ အလင္းေရာင္ ခ်စ္သူ

လူသား တစ္ေယာက္အျဖစ္ ဘုရားရွင္မွ ဖန္တီးေပးလိုက္ျပီးဆိုလွ်င္ အရာအားလံုး ကို ထိုလူသား ေမြးဖြားသည္မွ ေသဆံုးသည္အထိ ဖန္း

ဆင္းေပးျပိးသား ျဖစ္သည္။ ထိုလူသား ဘ၀တြင္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနႏိုင္ေရးအတြက္ စဥ္းစားဥာဏ္ကို ေပးႏိုင္စြမ္းေသာ ဦးေႏွာက္၊ ထို

လူသား၏ဘ၀ လံုျခံဳျပီး သက္ေတာင့္သက္တာ ေနႏိုင္ျပီး အမ်ားအက်ိဳး ကို ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္စြမ္းေသာ ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ားတို ့အျပ

င္ အတိတ္ကုသိုလ္ကံ၊ အကုသိုလ္ကံ တို ့အားလံုး စီရင္ျပီးသားျဖစ္သည္။ လက္ရွိေရာက္ရွိေနေသာ လူသားဘ၀တြင္ မိမိ ေရွးယခင္က ျပဳခဲ ့

ဘူးေသာ အကုသိုလ္ကံကို ေလ်ာ့နည္းေအာင္ ျပဳႏိုင္သကဲ ့သို ့ထို ့ထက္မက အကုသိုလ္ကံ တိုးပြားေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္ေပသည္။ အလား

တူပင္ ကုသိုလ္ကံကိုလည္း တိုးပြားေအာင္ လက္ရွိဘ၀တြင္ လုပ္ႏိုင္သကဲ ့သို ့ ဆုတ္ယုတ္ေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္ပါသည္။ ေရွးဦးစြာ ကၽြန္ေတ

ာ္စာေရးသူမွာ ဗုဒၵဘာသာကို ယံုႀကည္သက္၀င္သူ ျဖစ္သည့္အတြက္ ယခင္ အတိတ္ဘ၀ကို ခဏထား တရားသေဘာကို ခဏထားလိုက္ျပီး

ကၽြန္ေတာ္တို ့ လက္ရွိဘ၀ကိုပဲ ေတြးႀကည့္ႀကရေအာင္လားဗ်ာ။ လူသားမ်ားစြာ ရွိသည့္အနက္ အခ်ိဳ ့ေသာ သူမ်ားမွာ မည္သို ့ပင္ ပညာသင္

ေစကာမူ လံုး၀ နားလည္ႏိုင္မွဳ မရွိဘဲ အျခားသူမ်ားထက္ ေနာက္က်မွ နားလည္ျခင္း၊ အမ်ားထက္ နွစ္ဆေသာ ဇြဲ၊လံု ့လ ရွိမွ ရရွိျခင္း မ်ားရွိတ

တ္ပါသည္။ အခ်ိဳ ့ေသာ သူမ်ားမွာ ဆရာက သင္လိုက္သည္ႏွင့္ ထို ့ထက္မက ကြက္ေက်ာ္ျမင္တတ္ျပီး ဆရာ ့ထက္ပင္ သာလြန္သြားသည့္

သူမ်ားလည္း ရွိေပသည္။ အစကနဦးက ကၽြန္ေတာ္ေရးသားခဲ ့သလို ဘုရားရွင္က ထိုလူသားကို ေမြးဖြားရာမွ ေသဆံုးသည္အထိ အေေႀကာင္

းတရားကံကို ဖန္ဆင္းေပးျပိးသား ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ အရက္သမားဘ၀ျဖင့္ ဘ၀နိဂံုးအဆံုးသတ္ရမည္ဆိုလွ်င္ ထိုနည္းျဖင့္သာ အဆံုးသ

တ္ႀကရသည္။ ပလတ္စတစ္အိတ္ေကာက္၊ သူမ်ားအိမ္မွာ အခိုင္းခံဘ၀ျဖင့္ ေနရမည္ဆိုလွ်င္ ေနကို ေနရမည္။ ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လႊဲလို ့မရပါ။

ျဖစ္ခ်ိန္တန္လွ်င္ ျဖစ္ကို ျဖစ္ေပးရပါသည္။ မည္သို ့ပင္ သူတို ့ဘ၀ကို ျမွင့္တင္ေစကာမူ လံုး၀ ျမွင့္တင္လို ့မရပါ။ ထို ့အျပင္ လူသားတစ္ေယာ

က္ေမြးဖြားလာလွ်င္ ထိုလူသားသည္ သူတစ္ဦးတည္း ရပ္တည္ရန္ေမြးဖြားလာျခင္းေလာ၊ သို ့တည္းမဟုတ္ ထိုသူအျပင္ အျခား ေနာက္တစ္ေ

ယာက္ကို အက်ိဳးျပဳဖို ့ ေမြးဖြားလာျခင္းေလာ၊ ထိုသူသည္ လူ ၁၀ ဥိးကို အက်ိဳးျပဳဖို ့ေမြးဖြားလာျခင္းေလာ၊ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုးစာ လူသားေတြ

အတြက္ေလာ၊ တစ္ႏိုင္ငံစာအတြက္ေလာ၊ တစ္ကမၻာလံုးစာအတြက္အက်ိဳးျပဳဖို ့ထိုသူေမြးဖြားလာျခင္းေလာ ဆိုတာကိုေတာ့ မိမိကိုယ္ကို ျပန္

သံုသပ္ဖို ့လုိအပ္ပါသည္။ ထိုသို ့ သံုးသပ္ရန္မွာလည္း မခက္ခဲပါ။ မိမိ စိတ္ဓာတ္၊ မိမိ လုပ္ရပ္ကို အသိဆံုးပင္ျဖစ္ေပလိ္မ့္မည္။ ဥပမာ-သင္တ

န္းတစ္ခုကို တက္ေရာက္သည္ဆိုပါစို ့ သင္တန္းသားေျမာက္ျမားစြာ ရွိသည့္အနက္ သင္သည္ ဆရာသင္လိုက္သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းနားလည္သ

ေဘာေပါက္ကာ သူမ်ားတကာကို ျပန္လည္ရွင္းျပႏိုင္စြမ္းရွိပါက သင္သည္ အမ်ားအတြက္ ေမြးဖြားလာခဲ့သူျဖစ္သည္။ သို ့တည္းမဟုတ္ ကိုယ္

တိုင္ေတာ့ နားလည္သေဘာေပါက္ပါလ်က္ သူတစ္ပါးနားလည္ေအာင္ ရွင္းျပႏိုင္စြမ္းမရွိလွ်င္ သင္သည္ ကိုယ့္အတြက္ပဲ ေမြးဖြားလာသည့္သူ

ျဖစ္သည္။ ထို ့ေႀကာင့္ မိမိသည္အဘယ္ကဲ့သို ့ေသာ သူမ်ိဳးထဲမွာ ပါ၀င္ေနသည္ဆိုတာကိုေတာ့ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ပင္ သိေပလိမ့္မည္။ ထို ့

အတြက္ေႀကာင့္ မိမိတြင္ ရွိသည့္ အရည္အခ်င္းမ်ားကို ထုတ္ေဖာ္သင့္ေပသည္။ ယခုအေျခအေနတြင္ ထိုကဲ ့သို ့အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ားမ်ားစြာ

လိုအပ္လ်က္ရွိေပသည္။ ျမန္မာေတြရဲ ့ အရိုးစြဲ အက်င့္တစ္ခုအရ ဆရာဆိုလွ်င္ ဆရာသာလွ်င္သိရမည္။ တပည့္က ေက်ာ္သြားပါက မုဒိတာပြ

ားႏိုင္မွဳ မရွိသေလာက္ရွားပါသည္။ မိမိ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာမ်ားကို ေစာ္ကားလိုက္ျခင္း မဟုတ္ပါ။ သမားဂုဏ္မရွိေသာ ဆရာမ်ားကိုသာ ဆို

လိုပါသည္။ ထို ့အျပင္ အျခားတစ္ခ်က္မွာ ဒီလူ ဆင္းရဲလွ်င္ တစ္သက္လံုးဆင္းရဲေနရမည္။ ကံတရားတစ္ခုေႀကာင့္ ထိုသူ ခ်မ္းသာလာပါက ၀ို

င္း၀န္းထိုးႏွက္တတ္ႀကသည္။ ယခင္ ထိုသူ ဆင္းရဲစဥ္ကာလက အေႀကာင္းမ်ားျဖင့္ ႏွိမ္ခ်တတ္ႀကသည္။ ေလာကဓံဆိုသည္မွာ အနိမ္ ့အျမင့္

ရွိတတ္စျမဲပါ။ လူတစ္ေယာက္သည္ အျမဲတမ္း မခ်မ္းသာႏိုင္သလို အျမဲတမ္းလည္း ဆင္းရဲမေနႏိုင္ပါ။ ထို့အျပင္ တစ္ခ်ိန္က ရန္သူမ်ားသည္

ယခင္က မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ခဲ ့သည္ကိုလည္း သတိခ်ပ္သင့္ေပသည္။ မိမိကို ခ်ီးမြမ္းျခင္းကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိရမည္ ျဖစ္သလို ရွဳ ံခ်ပစ္တင္ေ၀ဖန္ျခင္း

ကိုလည္း ခံႏိုင္ရည္ရွိရမည္ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္အရာကိုမွ် တြန္ ့ဆုတ္ အားငယ္ေနရန္မလိုအပ္ေပ။ မိမိ မွန္ကန္ေအာင္သာ ေနပါ ရဲ ့၀ံ့စြာျဖင့္

ေရွံခရီးကို တက္လွမ္းႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ဒါအျပင္ အသက္ႀကီးရင့္သူမ်ားကလည္း ငယ္ရြယ္သူမ်ားကို ေနရာမေပးလိုႀကေပ။ ျမန္မာ စကားပံုေ

လးတစ္ခုရွိပါသည္။ ႀကီးသူကို ရိုေသ၊ ရြယ္တူကို ေလးစား၊ ငယ္သူကို သနားတဲ ့....စာထဲမွာပဲ ရွိေတာ့သလို ခံစားေနရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့

ျမန္မာေတြမွာ က်င့္ႀကံစရာ နည္းလမ္းေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ရွိပါသည္။ ဆိုး၀ါးတာ တစ္ခုက လိုက္မလုပ္ႀကဘဲ စာကိုသာ ဖတ္ျပီး စာထဲမွ

ာပဲ ထားလိုက္ႀကသည္က မ်ားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေတြဖတ္ပါသည္။ မည္သည့္စာကို ဖတ္ဖတ္ ကိုယ္ဖတ္တဲ ့စာထဲမွ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္သည့္အ

ခ်က္မ်ားကို မွတ္သားထားျပီး အျပင္မွာ လက္ေတြ ့လုပ္ေဆာင္ပါသည္။ ဗဟုသုတ သည္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မဟုတ္၊ power(စြမ္းအား)တစ္ခုသာ

လွ်င္ျဖစ္သည္။ ဒီစာကို ဖတ္လိုက္လို ့ဗဟုသုတတိုးပြားသြားျခင္းက သင့္ရဲ ့ေခါင္းကို ေလးေစသလား။ သင္ပင္ပန္းသြားသလား ျပန္သံုးသပ္ေစ

ခ်င္ပါသည္။ တစ္ခ်ိန္မွာ ထိုစြမ္းအားမ်ားသည္ မိမိအတြက္ အသံုး၀င္လာႏိုင္ပါသည္။ မိမိရဲ ့ေရွ ့အနာဂတ္ကံကို ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းေသာ လက္ရွိဘ

၀မွာ ဘာေတြကိုမ်ား တံု ့ေႏွးေနမွာလဲ? အမ်ားအက်ိဳး ကိုယ္ေကာင္းက်ိဳးကို မေဆာင္ရြက္သင့္ေပဘူးလား? ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အထက္တြင္ေ

ရးသားခဲ ့သလို တစ္ကမၻာလံုးစာ ၊ တစ္ႏိုင္ငံလံုးစာ အတြက္ အက်ိဳးျပဳရန္ ေမြးဖြား လာခဲ ့သည့္ သူမဟုတ္တိုင္ စာေရးသူက်င္လည္ေနတဲ ့ပတ္

၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀န္းမွ လူအမ်ား၏ အက်ိဳးကို ေရွးရွဳေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေသာ လူသားတစ္ဦးသာလွ်င္ျဖစ္ခ်င္ပါသည္။

 

                                                                                                                             ေတြးတတ္သူမ်ားေတြးႏိုင္ႀကပါေစ....

                                                                                                                             ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္

                                                                                                                             Satan*heart(အလင္းေရာင္ခ်စ္သူ)

Oct 4th

ဟိုမိုမရဲ. ့ ေမတၱာေတးသီ

By တိုက္တန္မယ္ေတာ္ ေဒစီဂ်ိမ္း
က်မရဲ  ့ခေရပန္း ဝမွာ သုက္ရည္ေတြစို-----
      ေမာင့္ေမာင့္အတြက္က်မေပးးးးဆပ္ခဲ့တာ---
ခုေတာ့ျဖင့္ေမာင္ေရေမာင္ေရ--ျပီးခဲ့ပါျပီ--ျပီးးးးးးးးးခဲ့ပါျပီ
     ဪ---ဒါေပမယ့္လည္းးးးးးးးးးးးးးးးး 
တရံတခါေတာ့---က်မလြမ္းမိျပန္ပါသည္
      ဪ------ဟိုတခိ်န္တုံးက--
က်မခံမိသည္--။

 ပန္းေလးေတြ လန္းေနတာပဲ --ေတြ ့ခ်င္ပါသည္--
        ပန္းေလးေတြ ညႈိးေနတာေတာ့ --က်မ မျမင္ရက္သည္---
ပန္းေလးေတြ ေကာင္းရင္လာခဲ့-----မိစီစီဆီ--
         က်မကေတာ့--ဆိတ္ကာအညႊန္ ့ခ်ိဳး ျပဳလိုလွသည္
ဪ----တကယ္အက်င့္မေကာင္းတဲ့
         က်မေလ မိစီ-----။

ရန္းတယားေတြခတ္ေနေအာင္ပဲ--က်မခံခ်င္ သည္
         က်မရုပ္က ျမင္မိတာနဲ ့ ေအာ့အန္မိမည္
ဪ-----ဟိုမိုမ ရဲ  ့ ေမတၱာေတးသီ----။.     ။


ဟိုအကိုၾကီးရဲ  ့ မခင္နွင္းဆီ ကို new version နဲ ့ဆန္းသစ္ထားပါတယ္ရွန္-- 
အားေပးမႈကို ေက်းဇူးတင္လ်က္
မိစီစီ
ေခတၱ-နန္းတြင္း 
Dec 21st

၀ဋ္ရွိခဲ့ရင္ ...

By မင္းစိုင္းသန္႕ေက်ာ္
ရဲထက္ ဆုံးျပီး ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ေန႕တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ရဲထက္ေလးအတြက္ ရည္စူးျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ အလွဴအတန္း ျပဳခဲ့ေပးသည္ ။ အလွဴလုပ္ေပးျပီး ျပန္လာေတာ့ လူက သိပ္ကို ပင္ပန္းေနျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခန္းထဲ၀င္ျပီး အိပ္ဖို႕ ျပင္လိုက္သည္ ။ ဟင္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသသြားရသည္ ။ အိပ္ရာေပၚတြင္ ခုိျဖဴေလး တစ္ေကာင္ ... ။

ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲသို႕ ငွက္မ်ား ၀င္လာတတ္ေလ့မရွိ ။ သို႕ေသာ္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ ပိုအံ့ၾသသြားရသည္က ထိုခုိျဖဴေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္ခန္းထဲက ရဲထက္ အိပ္ေနက် ေခါင္းအုံေပၚတြင္ နားေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္ ။ ရုတ္တရက္ ေတြးမိလိုက္ေသာ အေတြးကို ျပန္ရုပ္သိမ္းလိုက္ရသည္ ။

ဟင့္အင္း ... မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ... ရဲထက္ေလးက ကုသိုလ္ေတြ အမ်ားၾကီး လုပ္ခဲ့တာ ... သူက ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ ခုိျဖဴေလး တစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနစရာ အေၾကာင္း မရွိဘူးေလ ... အခုေလာက္ဆို သူလည္း ေကာင္းတဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္ေနမွာ ...

ရဲထက္ေလးလားဟင္ ...

ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္က လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားမိသည္ ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းစြာပင္ ခုိျဖဴေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ပုခုံးထက္တြင္ လာနားေလသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြေ၀သြားမိသည္ ။ သို႕ေသာ္ အေသအခ်ာေတာ့ မေျပာရဲေသး ။ မည္သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ ထိုခိုျဖဴေလးသည္ ေန႕စဥ္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းသို႕ ေရာက္လာေနက် ျဖစ္ေလသည္ ။

ခုိေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ အလုပ္သြားသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွ ထြက္သြားတတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္အခန္းထဲတြင္ ေစာင့္ေနတတ္ေလသည္ ။ ငွက္ကေလး လာတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အစာေကၽြးေနက်ျဖစ္ေလသည္ ။ ခိုျဖဴေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္က ရဲထက္ဟု ေခၚလိုက္သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ပုခုံးေပၚတြင္ လာနားတတ္ျမဲျဖစ္ေလသည္ ။

ဒါ တုိက္ဆိုင္မွုလား ဘာလား ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ ။ သို႕ေသာ္ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ခိုျဖဴေလးအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ သံေယာဇဥ္ တြယ္လာမိေလသည္ ။

ကိုၾကီး ... ညီက ေသရေတာ့မွာတဲ့ ... ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္ ... ကိုၾကီးနဲ႕ မခြဲခ်င္ေသးဘူး ...

ကိုၾကီးက ဆရာ၀န္ပဲဗ်ာ ... ညီ့ကို မေသေအာင္ ကယ္ေပးပါေနာ္ ...

ညီ ကိုၾကီးကို ခြဲသြားရမွာ အရမ္းေၾကာက္တယ္ဗ်ာ ...

တကယ္ေတာ့ ညီသည္ ထင္သည္ထက္ အသက္ပိုရွည္ခဲ့ပါသည္ ။ ဆရာ၀န္မ်ားက သုံးလေလာက္သာ ခံမည္ဟု တြက္ထားေသာ ညီေလးသည္ ကိုးလခန္႕ေလာက္ အသက္ရွင္ေနႏိုင္ခဲ့ပါသည္ ။ တစ္ခ်ိန္က ညီေလး ေျပာခဲ့ေသာ စကားမ်ားကို ျပန္ၾကားေယာင္လာေသာ အခါတြင္ စိတ္ထဲတြင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရေလသည္ ။

ရဲထက္ရယ္ လြမ္းလိုက္တာကြာ ...

ပုခုံးေပၚတြင္ ခုိျဖဴေလး လာနားေသာအခါတြင္ ခုိကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ နမ္းလိုက္မိေလသည္ ။

ၾကာလာေသာအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကပင္ ခိုျဖဴေလးႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့ၾသလာၾကသည္ ။

အစြဲအလမ္း ထားတာလည္း ထားေပါ့ကြာ ... ဒါေပမယ့္ အဲ့ေလာက္ၾကီးကေတာ့ မေကာင္းပါဘူး သူငယ္ခ်င္းရယ္ ...

အဆိုးဆုံးကေတာ့ အေမျဖစ္သည္ ။ သူက ငွက္ေတြဆို သိပ္ရြံတတ္သည္ ။

သား ... နင့္ငွက္ကို ေမာင္းထုတ္စမ္းပါဟယ္ ... ၾကက္ငွက္တုပ္ေကြးေတြ ေပါပါသဘိနဲ႕ ... သည္ကေလးႏွယ္ကြယ္ ...

သို႕ေသာ္ အားလုံးကို ကၽြန္ေတာ္ အံတုျပီး သည္ငွက္ကေလးကို တယုတယ ကၽြန္ေတာ့္အနားတြင္ ထားခဲ့သည္ ။ ငွက္ကေလးအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္ရာရွိ ေခါင္းအုံးေလးသည္ သူ႕အတြက္ အိပ္တန္းျဖစ္ခဲ့ေလသည္ ။

သုံးလေက်ာ္ ၾကာလာသည္အထိ ငွက္ကေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္နားတြင္ ရွိခဲ့ေလသည္ ။

တစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္လာေတာ့ ငွက္ကေလးကို မေတြ႕ေတာ့ ... ။

ေမေမ ... ခုိျဖဴေလးကို ေမေမ ေမာင္းထုတ္ထားတာလား ...

နင့္အခန္း ငါမ၀င္ပါဘူးဟယ္ ... နင့္ခုိျဖဴက သူ႕ဘာသာ မလာတာ ေနမွာေပါ့ ...

မဟုတ္ဘူး ... သည္အခ်ိန္ဆို သူ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနက် ...

ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေရွ႕ထြက္ျပီး အိမ္ေရွ႕နားက ကြမ္းယာဆိုင္ကို ေမးၾကည့္လိုက္သည္ ။

အစ္ကို ... ခုိျဖဴေလး တစ္ေကာင္ေတြ႕မိေသးလား ...

ေအာ္ ... ေတြ႕မိတယ္ ... ခုနက ကေလးေတြ ေလးခြနဲ႕ပစ္ျပီး ဖမ္းသြားၾကတာေတြ႕တယ္ ခုိေလးက ျခံစည္းရိုးတန္းေပၚမွာနားေနတာေလ ...

ဗ်ာ ...

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ကိုယ္လုံး ပူထူသြားမိသည္ ။

ဘယ္နားက ကေလးေတြလဲ ... ဘယ္ဘက္ကို ထြက္သြားၾကလဲဟင္ ...

ကၽြန္ေတာ့္ စကားေတြ အထစ္ထစ္ အ အအ ျဖစ္ေနသည္ ။

ဟို ဆုိက္ထဲက ကေလးေတြေလ ... ပန္းရံတန္းဘက္ကေလညီရယ္ ...

ဟုတ္သားပဲ ... တစ္လမ္းေက်ာ္မွာ တိုက္ေဆာက္ေနေသာေၾကာင့္ ပန္းရံသမား ကေလးေတြ ရွိေနႏိုင္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း ေျပးလိုက္သြားမွ ျဖစ္မည္ ။ ေျပးသြားရင္း လမ္းတြင္ တစ္ခ်ိန္က ညီေျပာဖူးေသာ စကားမ်ားကို ျပန္ၾကားေယာင္လာမိသည္ ။

ကိုၾကီး ... ညီက ငယ္ငယ္ကဆို သိပ္ဆိုးတာ ... ခုိေလးေတြ ေတြ႕ရင္ မပစ္ရမေနႏိုင္ဘူး ... ခုနစ္တန္းေလာက္အထိက နယ္မွာေနတာဆိုေတာ့ ဟိုမွာေန႕တိုင္း ခုိေလးေတြကို ေလးခြနဲ႕လိုက္ပစ္တာ ... ျပီးရင္ ကင္စားတယ္ေလ ... သိပ္အရသာရွိတာ ...

အခုေတာ့ ညီ ေနာင္တရေနပါျပီဗ်ာ ... ငယ္ငယ္က လုပ္ခဲ့တဲ့ မေကာင္းတာေတြ အတြက္ေလ ...

ကၽြန္ေတာ္ အျမန္ေျပးလိုက္သြားမိသည္ ။ ဟင့္အင္း ... သူတို႕ေတြ ခိုျဖဴေလးကို ဘာမွ မလုပ္ရဘူး ...

ဆုိက္ထဲ ေရာက္သြားေတာ့ ကေလးေတြ တစ္သိုက္ ခုိတစ္ေကာင္ကို မီးကင္ေနၾကသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မၾကည့္ရဲေတာ့ ... မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္အျမန္ လွည့္လိုက္ရေလသည္ ။

ကေလးတို႕ ... မင္းတို႕ ကင္ေနတဲ့ ခုိက ခုိျဖဴေလးလား ...

ဟုတ္တယ္ ဦးရဲ႕ ... ဟိုမွာေလ ... အေမႊးေတြ ႏွုတ္ထားတာ ...

ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မၾကည့္ရဲေတာ့ ။ ရဲထက္ ... ရဲထက္ ... ညီေလးရယ္ ... မင္းရဲ႕ ၀ဋ္က ၾကီးလွခ်ည္လားကြာ ...

မ်က္ရည္က်မိသည္ ။ ဒါကို ကေလးေတြကေတြ႕ေတာ့ အထူးတဆန္း ျဖစ္ေနၾကသည္ ။ သည္ဦးေလးၾကီးက ခုိေလးေသတာကိုမ်ား ငိုေနရတယ္တဲ့ ။

၀ဋ္ေၾကြးေတြ ရွိရင္ ညီေလး သည္ဘ၀မွာတင္ ေက်ပါေစ ရဲထက္ရယ္ ...

တစ္ခ်ိန္က ရဲထက္ မေသခင္ ေျပာခဲ့ေသာ စကားေတြကို ၾကားေယာင္လာမိသည္ ။

ကိုၾကီး ... ညီ ေသရေတာ့မယ္ ... တစ္ခ်ိန္က ခိုေလးေတြကို သတ္ခဲ့တာ အရမ္းေနာင္တရတာပဲ ... ညီ၀ဋ္ျပန္လည္မလား မသိဘူးေနာ္ ...

မဟုတ္တာေတြ မေတြးရဘူးေလညီ ...

မဟုတ္ဘူး ... ညီ ၀ဋ္ျပည္လည္မယ္ ထင္တယ္ ကိုၾကီးရယ္ ... ကိုၾကီးနားကို ညီျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္ ... ကိုၾကီးနားကို ညီ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္လာခဲ့မယ္ ... ခ်စ္တယ္ ကိုၾကီးရယ္ ...

ညီ မေသခင္ေျပာသြားခဲ့ေသာ ေနာက္ဆုံးစကားမ်ားျဖစ္သည္ ။

မ်က္ရည္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္သုတ္ပစ္လိုက္သည္ ။ ခုိျဖဴေလးကုိ ကင္စားေနၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ားကို ၀ဋ္ျပန္မလိုက္ေစဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ ေလးေလးနက္နက္ ဆုေတာင္းေပးမိလိုက္သည္ ။

ညီေလးရယ္ ... ညီေလးမွာ ၀ဋ္ေတြ ရွိေနတယ္ ဆိုရင္လည္း သည္ဘ၀နဲ႕တင္ ေက်ပါေစေတာ့ကြာ ... ကိုၾကီးေလးေလးနက္နက္ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ ရဲထက္ရယ္ ... ႏွစ္ေယာက္စလုံး ... ကိုၾကီးေရာ ... ရဲထက္ေရာ ... ၀ဋ္ြ ကုန္ဆုံးသြားတဲ့အခါမွာ ကိုၾကီးတို႕ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္ေနာ္ ... သံသရာတစ္ေကြ႕ေကြ႕မွာေပါ့ ညီေလးရယ္ ...

ကၽြန္ေတာ္ ထိုဘက္မွ ျပန္ထြက္လာေသာအခါတြင္ ကေလးမ်ားသည္ ခုိကေလးကို ကင္ျပီး အားပါးတရစားေနၾကေလသည္ ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေနမင္းၾကီးသည္လည္း အေနာက္အရပ္သို႕ ၀င္သြားခဲ့ျပီ ျဖစ္ေလသည္ ။
Jun 28th

to all Homo friends and Homo Lovers

By seabird
Homo ( ဟုိမို ) ခ်စ္သူမ်ား အားလံုးသို ့ မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ ...

               ဟိုး.. လြန္ခဲ ့တဲ ့ နွစ္ ( ၂၀ ) ေက်ာ္ ကာလေတြ တုနး္ က ဟိုမိုခ်စ္သူမ်ား တစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦး ေတြ ့ဆံုၾကၿပီ ဆိုရင္ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ ၊ အေအးဆိုင္ ( သို ့မဟုတ္ ) ဘီယာဆိုင္ ၊ အရက္ဆိုင္ ေတြ မွာ ကိုယ္ ကို ကိုယ္  ဟိုမို ေတြ ျဖစ္ေၾကာငး္နဲ ့ပတ္၀န္းက်င္ က မကဲ့ရဲ  ့ရေလေအာင္ အင္မတန္မွ သတိထားၿပီး အေျပာအဆို အေနအထိုင္ ဆင္ျခင္ခဲ ့ၾကရပါတယ္ ။
              နွစ္ ( ၂၀ ) ေက်ာ္ ကာလမ်ား ကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ယေန ့အခါမွာေတာ့ ဟိုမို ေလာက ကို လူေတြ ပိုၿပီးနားလည္ နိုင္ၾကတယ္ ၊ ဒါဟာ အဆနး္တၾကယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို ့ဆိုေနေသာ္ျငားလညး္ သာမန္ လူေတြ ရဲ  ့ ၾကားမွာ ဟိုမို ခ်စ္သူမ်ား ဆံုဆညး္ၾကရင္  ယခု အခ်ိန္ထိ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ေနၾကရတုနး္ပါဘဲ ။
             ဒီေန ့မွာေတာ့  ဟိုမို ခ်စ္သူအခ်ငး္ခ်ငး္ ပတ္၀န္းက်င္ ကို သိပ္ၿပီး သတိထားစရာမလိုဘဲ ရငး္ရငး္နွီးႏွီးနဲ ့လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေတြ ့ဆံုနိုင္ဖို ့အတြက္ Homo Friendly Bar ေလးတစ္ခု ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေတာ္ၾကီးမွာ မၾကာခင္ေပၚထြက္လာပါေတာ့မယ္ ။
              က်ြမ္းက်င္ ၀န္ထမ္းမ်ားရဲ ့အဆင့္ျမင့္ Cocktail နဲ ့နိုင္ငံတကာ အေဖ်ာ္ယမကာ အမ်ိဳး မ်ိဳး ၊ ရသာစံုလင္စားဖြယ္အစံုမ်ာ း ကို ခင္မင္နွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းတဲ ့ခ်စ္စရာ၀န္ထမ္း ေလးမ်ားက အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ၀န္ေဆာင္ ( service ) မႈမ်ားေပးမဲ ့  ဒီ Bar ေလးက ေတာ့  " Heaven " လို ့အမည္ တြင္ပါတယ္။
              ရန္ကုန္ျမိဳ ့ေတာ္ၾကီး စမ္းေခ်ာငး္ျမိဳ ့ရဲ ့ အထင္ကရလမ္းမၾကီး တစ္ခုရဲ ့ ေဘးမွာ သန့္ရွငး္ေသာ ၊ ေအးခ်မ္းေသာ ၊ သပ္ရပ္သားနားၿပီး ခ်စ္ျခင္း ရနံ ့မ်ား နဲ ့အတူ ခ်ိဳေသာ ေတးမ်ား ပ်ံ ့လႊင့္ေနမဲ ့ ဒီ သုခဘံု ေလး ထဲ ကုိ ခ်စ္ေသာသူမ်ားအားလံုး ေရာက္ေအာင္ ၾကြလွမ္း ခဲ ့ၾကပါလို ့ ေနြးေထြး လိႈက္လွဲ စြာ ဖိတ္ေခၚ အပ္ပါတယ္ ။
              ( ဂ်ဴလိႈင္လ လယ္ ခန ္ ့တြင္ ဖြင့္လွစ္မွာျဖစ္ၿပီး လိပ္စာ နဲ ့ေန ့စြဲ အတိအက် ကို ျပန္ၿပီး ေၾကျငာ ေပးပါမယ္ ။ Private Party ေလးမ်ားလဲ လက္ခံက်ငး္ပ ေပးပါမယ္။)
Dec 21st

စကၠဴအရုပ္ ေခါက္ၾကသူမ်ား အေၾကာင္း ...

By မင္းစိုင္းသန္႕ေက်ာ္

 

ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းအထက္တြင္ စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံေလးတစ္စင္း ၀ဲပ်ံသြားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘာရယ္မဟုတ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္ ။ ကေလးေတြ စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံေခါက္ျပီး ကစားေနၾကျခင္းျဖစ္သည္ ။ ရုတ္တရက္ ခ်စ္သူေဟာင္း ေျပာဖူးေသာ စကားတစ္ခြန္းကို သတိရသြားမိသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘ၀ေတြဟာ စကၠဴေလယာဥ္ေလးေတြလိုပါပဲ …

 

ထိုစကားကို ၾကားစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ ရယ္မိခဲ့ဖူးသည္ ။ စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သူ ေခါက္ေပးရင္း ထိုစကားကို ေျပာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုစဥ္က သူ ေခါက္ေပးေသာ စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံေလးမ်ားကို ကန္ေဘာင္တြင္ရပ္ကာ ကန္ေရျပင္ဆီသို႕ ပစ္လႊတ္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ ျမဴးတူးခဲ့ဖူးပါသည္ ။

 

စစ္ႏိုင္ … မင္းက ဘ၀ကို ေလႏွင္ရာ ေမ်ာရမယ့္ စကၠဴေလယာဥ္ေလးမွ မဟုတ္တာပဲ … မင္းဘ၀မွာ မင္းရည္မွန္းခ်က္ မင္းေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ သီးသန္႕ ရွိသင့္တယ္ေလ …

 

ဆင္းရဲသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မမုန္းပါ ။ တိုးတက္လိုစိတ္ မရွိသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မုန္းပါသည္ ။ ဘ၀ကို စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံတစ္စင္းလို ေလႏွင္ရာေမ်ာခ်င္ေသာ စစ္ႏိုင္၏ စိတ္ဓါတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မုန္းပါသည္ ။

 

မဟုတ္ဘူး အစ္ကိုရဲ႕ … ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစားၾကိဳးစား … စကၠဴေလယာဥ္ေလးေတြလိုေပါ့ … ေလႏွင္ရာ လမ္းေၾကာင္း မေကာင္းရင္ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႕ ေရထဲကို ထိုးဆင္းရမွာ မဟုတ္လား …

 

ေနာက္ဆုံးက်န္ေသာ စာရြက္တစ္ရြက္ကို သူ ေလယာဥ္ပ်ံပုံစံ ေခါက္ေနသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ေခါက္သည္ကို ျပီးသည္အထိ ေစာင့္ေနလိုက္သည္ ။

 

သူ ေပးေသာ စကၠဴေလယာဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ယူလိုက္သည္ ။ ျပီးေတာ့ ေရထဲကို ထပ္ပစ္လုိက္သည္ ။ ေရာင္စုံ စကၠဴေလယာဥ္ေလးေတြ ေရထဲတြင္ ေမ်ာေနၾကေလသည္ ။

 

 

 

 

 

 

 

 

ဘ၀ဆိုတာ စကၠဴသေဘၤာေလးေတြလိုပဲ ကေလးရဲ႕ …

 

စစ္ႏိုင္ႏွင့္ ျပတ္သြားျပီး ေနာက္ထပ္ထားေသာ ခ်စ္သူဆီမွ ထိုစကား ထြက္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ျပဳံးမိလိုက္သည္ ။

 

ကိုပိုင္မင္းက စကၠဴသေဘၤာေလးေတြ ေခါက္ေပးေနရင္းက ထိုစကားကို ေျပာလာျခင္းျဖစ္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုပိုင္မင္း ေခါက္ေပးေသာ စကၠဴသေဘၤာေလးေတြကို ေရထဲသို႕ ေမ်ာရင္း ကစားေနမိသည္ ။

 

ကေလး စကၠဴအလြတ္တစ္ရြက္ကို ေရထဲခ်ၾကည့္စမ္း … တစ္ရြက္လုံး ေရစိုျပီး ျပဲသြားမွာ မဟုတ္ဘူးလား … ဒါေပမယ့္ စကၠဴသေဘၤာေလးက်ေတာ့ မတူဘူးေလ … စကၠဴခ်င္း တူတာေတာင္မွ စကၠဴေလွေလးက ဘယ္ေလာက္ အားမာန္ ရွိလိုက္သလဲ …

 

ကိုပိုင္မင္း ေခါက္ေပးေသာ စကၠဴ သေဘၤာေလးေတြက လွပပါသည္ ။ အေရာင္အေသြးလည္း စုံလင္ပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာင္စုံ စကၠဴသေဘၤာေလးေတြကို ကန္ေရျပင္ဆီသို႕ ေမွ်ာရင္း ေရြ႕လ်ားေနေသာ စကၠဴ သေဘၤာေလးေတြကို ၾကည့္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိသည္ ။

 

ဘ၀ဆိုတာလည္း အဲ့လိုပဲ ကေလးရဲ႕ … စကၠဴေလးက ေရမွာ ျမဳပ္ေပမယ့္ စကၠဴသေဘၤာေလးကေတာ့ ေရမွာ မျမဳပ္ဘူးေလ … ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ သူဟာ သူ႕ကိုယ္သူ သေဘၤာမွန္းသိတာကိုး … သေဘၤာတစ္စင္းဟာ ေရမွာ မျမဳပ္ရဘူးဆိုတဲ့ သဘာ၀ကို သူက နားလည္တာကိုး …

 

ဟုတ္တယ္ေနာ္ … စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံေလးေတြေတာင္ ေလမွာမေနႏိုင္ဘဲ ေရထဲက်ေသးတာကို …

 

ကၽြန္ေတာ္ အထြန္႕တက္ေတာ့ ကိုမင္းပိုင္က ရယ္သည္ ။

 

ဒါက သဘာ၀ပဲကိုး ကေလးရဲ႕ …

 

သဘာ၀ကို မလြန္ဆန္တတ္ေသာ ကိုမင္းပိုင္သည္ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ကိုမင္းပိုင္ႏွင့္လည္း ေ၀းသြားခဲ့ေလသည္ ။

 

 

 

 

 

 

 

 

ကန္ေဘာင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ရပ္ေနမိသည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ကေလးတစ္ေယာက္က စကၠဴေလွတစ္စင္းကို ေရထဲသို႕ ေမွ်ာခ်ေနျပီး ေနာက္ကေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံတစ္စင္းကို ေလေပၚသို႕ လႊတ္တင္ေနေလသည္ ။

 

 

 

 

 

 

 

 

ဘ၀ဆိုတာ စကၠဴရုပ္ေလးေတြလိုပါပဲ …

 

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ညည္းညည္းေလး ေျပာလိုက္မိသည္ ။ ဘ၀ကို လူအမ်ဳိးမ်ဳိးက အဓိပၸါယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖြင့္ၾကသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးသည္ ။ ဖတ္ဖူးသည္ ။ ဒါေပမယ့္လည္း … ။

 

ဘယ္စကၠဴရုပ္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း ပ်က္စီးသြားတာပဲေလ ။ မတည္ျမဲတဲ့သေဘာပဲေပါ့ ။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္အေတြးကို ကိုယ္ သေဘာက်စြာ ျပန္ရယ္လိုက္မိသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ငွက္ရုပ္ေလးေတြ ေခါက္ေပးေနေသာ ခ်စ္သူကို ကၽြန္ေတာ္ ျပဳံးျပီး ၾကည့္လိုက္မိသည္ ။ သူကေတာ့ ဘ၀ႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ မည္သည့္ ဒႆနကိုမွ် ကၽြန္ေတာ့္ကို မေျပာဖူးေသးပါ ။

 

ကိုဂုဏ္ေရာင္ … ဘာေျပာလုိက္တာလဲ …

 

ဟင့္အင္း … ဘာမွ မေျပာပါဘူး …

 

ဘ၀ဆိုတာ စကၠဴရုပ္ေလးေတြလိုပါပဲလို႕ ကိုဂုဏ္ေရာင္ ေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလိုက္သလိုပဲ …

 

ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူက ေမးေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ျပီး ေခါင္းခါလိုက္မိသည္ ။ သူကလည္း ဆက္မေမးေတာ့ ။ ငွက္ရုပ္ေလးေတြကို ဆက္ေခါက္ေနေလသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ္ ငွက္အရုပ္ေလးေတြကို သူ႕ဆီမွ တယုတယ ယူလိုက္မိသည္ ။ သို႕ေသာ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ မတည္ျမဲဘဲ စုတ္ျပဲပ်က္စီးသြားမည့္ စကၠဴငွက္ရုပ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အနည္းငယ္ေတာ့ အားနာသလို ရွိမိပါေသးသည္ ။

 

Jun 28th

မိုင္အခ်စ္ ကဗ်ာ

By davidmgmg

            မိုင္ အခ်စ္ ကဗ်ာ

            ေဒးဗစ္

မဂၤလာပါသယ္ရင္းတို ့။ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေမြးဖြားလာ အခ်စ္ကိုတစ္ေန ့ေတြ ့မွာပါ တဲ့ သိပ္ကိုမွန္တဲ့စကားေလးပါ။ က်ေနာ္ လည္းလူတစ္ေယာက္အျဖစ္ေမြးဖြားလာသူဆိုေတာ့ အခ်ိန္တန္လို ့အခ်စ္ကို ရွာေဖြေတြ ့ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္မို ့ က်ေနာ္ရဲ ့ အခ်စ္အၾကာင္း ေလး သယ္ရင္းတို ့ကို ရင္ဖြင့္ေျပာျပခ်င္တယ္။ ဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ပံုေလးက တစ္မ်ိဳးထူးျခားတယ္။ အဲဒီထူးျခားမႈေလးက ဘယ္လိုေလး လဲဆိုတာ သယ္ရင္းတို ့သိခ်င္ရင္ အဆံုးထိေအာင္ ဖတ္ေပးၾကပါေနာ္။ တစ္ခုက်ေနာ္ေျပာရဲတာကေတာ့ ဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ပံုက ေၾကကြဲဖြယ္လည္း မဟုတ္ပါ့ဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာေက်နပ္ဖြယ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို ့ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးဆိုရင္ မခံစားႏိူင္တဲ့ သယ္ရင္းတို ့စိတ္ခ်လက္ခ် ဖတ္ပါေနာ္။

ဇာတ္လမ္းေလးကို သည္ေနရာကေန စရမွာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္က အေ၀းသင္ဒုတိယႏွစ္တက္ရမွာေပါ့ေနာ္။ နယ္ကဆိုေတာ့ ပထမႏွစ္တက္စဥ္က ေနခဲ့တဲ့ အေဆာင္မွာပဲေနတယ္။ က်ေနာ္က ဒုတိယအသုတ္ေပါ့။ ပထမအသုတ္ေတြ မၿပီးခင္ေလးမွာ က်ဴရွင္တက္ဖို ့ ေက်ာင္းကိုေစာေစာလာတက္တာ။ က်ေနာ္လို ေစာေစာလာတက္တဲ့ လူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ပထမ အသုတ္ကေက်ာင္းသူ/သားေတြ ၊ဒုတိယ အသုတ္က ေက်ာင္းသူ/သားေတြနဲ ့ဆိုေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ/သားေတြ ပ်ားပန္းခတ္ေနတာေပါ့။ တိုေတာင္းလြန္းတဲ့ အေ၀းသင္ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေလးမွာ အားလံုးကကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အလန္းစား အေၾကာ့သား ျခယ္သ၀တ္စားၾကတာေပါ့။ က်ေနာ္ကလည္း ေခတ္မီလွပမႈကို လိုလားႏွစ္သက္သူဆိုေတာ့ အလန္းစား၀တ္စားတယ္။ က်ေနာ္က အရပ္ရွည္တယ္။ ခန္ဓာကိုယ္ကေသးတယ္။ အသားက မည္းတယ္။ အိႏၵိယရုပ္ေပါက္တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ရုပ္ကေခ်ာေတာ့ လူခ်စ္လူခင္မ်ားတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေမြး တိုႏွ႔ံႏွံ႔ရယ္ ရုပ္ေခ်ာတာရယ္ အိႏၵိယရုပ္ေပါက္တာရယ္ အရပ္ရွည္တာရယ္ ဖက္ရွင္ကို လွလွပပ၀တ္စားတတ္တာရယ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ဟာလူၾကားထဲမွာ ေပၚေပၚထင္ထင္ၾကီး ျဖစ္ေနတာေပါ့။ လူမ်ိုးျခားရုပ္ေပါက္ၿပီး ခန္ ့ေခ်ာသူဆိုေတာ့ က်ေနာ္လမ္းအျပင္ထြက္တိုင္း ပတ္၀န္းက်င္ရဲ ့မ်က္လ့ုးေတြက က်ေနာ့္ဆီမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့သူတို ့အားလံုးက က်ေနာ့္စိတ္ကို မသိၾကပါဘူး။ အလြန္ဆံုး က်ေနာ္နဲ ့ထမင္းအတူစား ေရအတူခ်ိဳး စာအတူက်က္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ အတူထိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ က်နာ့္အေၾကာင္းကို မသိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္မေလးေတြက က်ေနာ့္ကို ၾကိဳက္တဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ ့ၾကည့္ၾကတာေပါ့။ မယံုမရွိပါနဲ ့တကယ္ေျပာေနတာ။

က်ေနာ္ အေဆာင္ကို ေရာက္တဲ့ေန ့ကတစ္ေနကုန္အိပ္ေနတယ္။ မနက္ျဖန္က်ေတာ့လည္း ေက်ာင္းမတက္ေသးဘူး။ ၀ယ္ျခမ္းစရာေလးေတြ ၀ယ္ရင္းအခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းနဲ ့လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ေနတယ္။ ညေန မိုးခ်ဳပ္ေရမိုးခ်ိဳးအ၀တ္အစားလဲၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာသူ ့ကိုေတြ ့တာေပါ့။ ညစာအတြက္ဟင္းခ်က္၀ယ္ဖို ့သူယ္ခ်င္းကို ေစာင့္ေနတုန္း သူ ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ ့သူ၀င္လာတာေလ။ ေၾသာ္ သူကလည္းက်ေနာ္တို ့အေဆာင္ကပဲေပါ့။ ပထမအသုတ္ေလ။ မႏွစ္ကမျမင္ဖူးဘူးဆိုေတာ့ ပထမႏွစ္ကပဲျဖစ္မယ္။ က်ေနာ္သူ ့ကိုျမင္လိုက္ေတာ့ မ်က္ေတာင္မခတ္မိဘူး။ မခတ္ဆိုသူကအရမ္းကိုေယာက်္ားပီသၿပီး ဆြဲေဆာင္မႈရွိေနခဲ ့တာကိုး။ အရပ္ကက်ေနာ့္ထက္ တစ္လက္မပိုမယ္ထင္တယ္။ ဆံပင္ကနီစပ္စပ္ေထာင္ေထာင္နဲ ့။ စကင္းနီနဲ ့တင္ကေလးခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္နဲ ့ရိုက္ပုတ္ခ်င္စရာေလး။ ေဘာ္ဒီဖစ္၀တ္ထားေတာ့ ရင္အံုၾကီးက ေဖာင္းဖုေနတယ္။ ကပ္ေနတဲ့ လက္တိုမွာ ၾကြက္သားေတြက ျပဴထြက္ေနတယ္။ တစ္ဖက္မွာကေဆးမင္ေၾကာင္ေတြနဲ ့။သူ ့ပံုစံကေခတ္မီၿပီး လူပ်ိဳေဖာ္၀င္စလွေသြးၾကြယ္ေနသူေပါ့။ ၀တ္ပံုစားပံုကိုၾကည့္ၿပီး လုပ္ခ်င္ရာကိုတဇြတ္ထိုးလုပ္တတ္မဲ ့ပံုလည္းေပၚတာေပါ့။ဒါေပမဲ့လည္းသူကအရမ္းကိုေယာက်္ားပီသၿပီး အရမ္းကိုၾကည့္ေကာင္းေနတာေပါ့။ သူ ့သူငယ္ခ်င္းကလည္းသူလိုလူစားမ်ိဳးထင္ပါတယ္။ ပံုစံကမထံုတက္ေထးနဲ ့။သူလိုပဲ အရပ္ရွည္တယ္။ ေခတ္မီတယ္။ ဒါေပမဲ့သူေလာက္မေခ်ာဘူး။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ သူ ့ကိုစိတ္မ၀င္စားေသးဘူး။ေခ်ာတယ္လို ့စိတ္ထဲက မွတ္ခ်က္ခ်ရံုပါပဲ။

ေနာက္ေန ့မွာ က်ေနာ္အလန္းစား၀တ္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္။ပထမဆံုးေန ့မွာအလန္းစား၀တ္ေတာ့ ပထမအသုတ္ကေကာင္ေတြက က်ေနာ့္ကို ေငးရတာေပါ့။အစကေျပာၿပီးသားေလ။က်ေနာ္ကလူမ်ိဳးျခားရုပ္ေပါက္ၿပီး အရမ္းေခ်ာသူဆိုတာ။ လမ္းကိုေရာက္ေတာ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ မ်က္လံုးေတြက က်ေနာ္ဆီေရာက္ေနတာေပါ့။ အဲဒီလိုအၾကည့္ခံရလို ့ေကာင္းတဲ့အရသာ ေလာက္ဘယ္မွာရွိလဲ။ က်ေနာ္သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာတာေပါ့။ အဲဒီေလာက္ကို က်ေနာ္ကေခ်ာတာပါ။ က်ေနာ့္မွာအေဆာင္ေနဖက္ထဲမွာ ေမဂ်ာတူသူငယ္ခ်င္းမရွိေတာ့ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္တစ္ေယာက္တည္းပဲ။ဒါေပမဲ ့က က်ေနာ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္က တစ္ေယာက္တည္းေနရတာကို အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။

က်ေနာ္ေနတဲ့အေဆာင္နဲ ့မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္အေဆာင္က မိန္းကေလးအေဆာင္ေပါ့။ က်ေနာ့္ရဲ့အစ္မအရင္းက အဲဒီအေဆာင္မွာေနသြားခဲ့တာ။ အစ္မက မႏွစ္က ေနာက္ဆံုးႏွစ္နဲ ့ေက်ာင္းၿပီးသြားခဲ့ၿပီေလ။ အစ္မရဲ့သူငယ္ခ်င္းကစာညံ႔ေတာ့ က်က်န္ခဲ့တယ္။ ညံ႔ဆို သူကဒုတိယႏွစ္ပဲၽရွိေသးတာ။အစ္မနဲ ့စရိုက္ခ်င္းမတူဘူး။ အစ္မကယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလး ၀တ္တာ။သူကေခတ္မီတယ္။အ၀တ္အစားလည္းေလာ္မာတယ္။ေငြလည္းသံုးျဖဳန္းတယ္။သူ ကိုအစ္မကသိပ္မခင္ဘူး။ ေဆြမ်ိဳး၀မ္းကြဲေတာ္လို ့သာေပါင္းေနရတာ။ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ ့ကိုခင္တယ္။က်ေနာ္ကလည္း ေခတ္မီမီေနတတ္တယ္ဆိုေတာ့ေလ။ ဒါေၾကာင့္အဲဒီအေဆာင္ကို က်ေနာ္အ၀င္အထြက္ရွိတယ္။သည္ေတာ့အေဆာင္က မိန္းကေလးေတြအားလံုးနီးပါးနဲ ့က်ေနာ္ရင္းႏွီးတယ္။ ႏွီးဆို က်ေနာ္က လူမ်ိဳးျခားရုပ္ေပါက္ၿပီး ေခ်ာေမာလွပၿပီးသူပဲဟာ။ မိန္းကေလးေတြဘယ္ျငိမ္ေနႏိူင္ပါ့မလဲ။ က်ေနာ့္အနားက္ုကပ္ၾကတာေပါ့ ။ ကပ္ဆို က်ေနာ္က မိန္းကေလးေတြနဲ ့ဆိုရင္ ရယ္စရာေမာစရာေတြေဖာင္ဖြဲ ့ေအာင္ေျပာတတ္တာကလား။သည္ေတာ့ က်ေနာ္ကကင္းေပါ့ဗ်ာ။

တစ္ေန ့ေတာ့၀မ္းကြဲအစ္မက လက္တို ့လာတယ္။ နင္တို ့အေဆာင္ကေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နာမည္ဘယ္သူလဲတဲ့ နင္နဲ ့သိလားတဲ့ ငါနဲ ့စပ္ေပးပါလားတဲ့။ က်ေနာ္ကလည္းဘယ္သူ ့ကိုေျပာမွန္းမသိတာနဲ ့သူကပံုစံကိုေျပာျပတယ္။သည္ေတာ့ က်ေနာ္သိလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ကေခ်ာတယ္လို မွတ္ခ်က္ခ်ခံရတဲ့ေကာင္ေလးျဖစ္ေနတာေပါ့။ သည္ေတာ့အစ္မ၀မ္းကြဲက ေကာင္ေလးကို က်ေနာ့္လက္ထဲက လုယူေတာ့မွာပဲဆိုၿပီး ၀မ္းနည္းမေနခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ေကာင္ေလးကိုခ်စ္မွမခ်စ္ေသးတာပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့၀မ္းေတာင္သာေနခဲ့တာ။ ေကာင္ေလးနဲ ့စကားေျပာဖို ့အခြင့္အေရးကေတာ့ရၿပီေပါ့လို ့။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ကလည္းစပ္ေပးမယ္ စပ္ေပးမယ္လို ့ကတိေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ေကာင္ေလးကိုအဲဒီအေၾကာင္းသြားေျပာဖို ့ရာေတာ့ မ၀႔ံမရဲဘူးျဖစ္ေနတယ္။

တစ္ညမွာေတာ့ က်ေနာ္ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ ့အေဆာင္ေရွ ့ကတန္းလ်ားေလးမွာသြားထိုင္ေနလိုက္တယ္။ညည့္ကနက္ကာနီးၿပီေပါ့။ဒါေၾကာင့္ လမ္းေပၚမွာလူသြားလူလာရွင္းေနၿပီ။အေတာ္ေလးလည္းတိတ္ဆိတ္ေနၿပီ။သည္လိုအခ်ိန္မ်ိဳးေလးကိုက်ေနာ္အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။ တိတ္ဆိတ္ေလပိုၾကိဳက္ေလေပါ့။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကံၾကမၼာက က်ေနာ့္ဘက္ကိုမ်က္ႏွာသာေပးလိုက္တာလားေတာ့မသိဘူး ေကာင္ေလးက စီးကရက္ေလးေသာက္ရင္းက်ေနာ့္ေဘးကိူလာထိုင္တယ္ေလ။ သူလည္းက်ေနာ္လို အိပ္မေပ်ာ္လို ့ပ်င္းပ်င္းရွိလို ့ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ေလညွင္းခံရင္း စီးကရက္ကို ေအးေအးလူလူေသာက္ခ်င္လို ့ပဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ္လိုတိတ္ဆိတ္မႈကိုလိုလားႏွစ္သက္လို ့ပဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ေပါ့။ က်ေနာ္သိပ္ကိုေပ်ာ္သြားတာပဲ။အခြင့္အေရးကေတာ့ရၿပိေပါ့လို ့။ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္က စိးကရက္ေသာက္တာကိုသိပ္မုန္းတယ္။မုန္းဆို က်ေနာ္က စီးကရက္ေငြ ့ရႈရႈိုက္လိုက္ရင္ေခါင္းေတြတအားမူးၿပီး အားေတြၿပတ္သြားသလိုခံစားလိုက္ရတတ္တာ။ဒါေပမဲ့အခုေတာ့ စီးကရက္ေသာက္ေနသူကေကာင္းျဖစ္ေနတာ့ သည္းခံေနလိုက္တယ္။ ေကာင္ေလးက က်ေနာ့္ကိုၿပံဳးျပတယ္။ သူ ့အျပံဳးက က်ေနာ့္ကိုခင္မင္ႏွစ္လိုဟန္ရွိပါတယ္။က်ေနာ္ကလည္းျပန္လည္ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ႏွစ္ောယာက္သားရင္းႏွးမႈမရွိေသးတာနဲ ့တိတ္ဆိတ္သြားၾကတယ္။ က်ေနာ္ေကာင္ေလးကိုမသိမသာလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စီးကရက္မီးခိုးေငြ ့ေတြ ့ကိုမႈတ္ထုတ္ေနေလရဲ့။သူ ့ႏႈတ္ခမ္းေလးကညမီးေရာင္ေၾကာင့္လက္ေနၿပီးမထူမၿပဲနဲ ့သိပ္ကိုလွတာပဲ။ ေကာင္ေလးကေတာ့ပတ္၀န္းက်င္ကိုေငးရီေနၿပီး စီးကရက္ကိုေအးေအးလူလူေသာက္ေနေလရဲ့။သူ ့ဘက္ကေတာ့စၿပီးစကားေျပာမဲ့ပံုေတာ့မေပၚဘူး။ သည္ေတာ့က်ေနာ္အသိစိတ္၀င္လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ဘက္ကသာ စမေျပာရင္ အခြင့္အေရးကေတာ့ လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးၿပီေပါ့လို ့။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္းသက္ျပင္းကိုမသိမသာခ်လိုက္ရင္း စေျပာလိုက္တယ္။

ဒီမယ္ ေဟ့ေယာင္ မင့္ကိုဟိုဘက္အေဆာင္ကေကာင္မေလးကစိတ္၀င္စားေနတယ္ထင္တယ္ လို ့ေျပာေတာ့ေကာင္ေလးကလွည့္လာၿပီးျပံဳးသြားတယ္။ဟုတ္လားအစ္ကိုတဲ့။ က်ေနာ္ေတာ့အစ္ကိုလို ့အေခၚခံလိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ သိပ္ေတာ့ဘ၀င္မက်မိဘူး။အသက္ၾကီးသြားတယ္လို ့လည္းခံစားလိုက္ရတယ္။ ေကာင္ေလးကအစ္ကိုလို ့ေခၚမယ္ဆိုလည္းေခၚခ်င္စရာပဲ။က်ေနာ္ကႏႈတ္ခမ္းေမႊးတိုႏွံ႔ႏွံ႔ထားေတာ့ အသက္ၾကီးတဲ့ပံုေပါက္ေနၿပီပဲကိုး။

အင္း ဟုတ္တယ္ အဲဒီေကာင္မေလးကမင့္အေၾကာင္းငါ့ကိုေမးေနတယ္ကြ နာမည္ဘာလဲ ဘာေမဂ်ာလဲ ဘယ္ႏွစ္လဲတဲ့ေမးေနတာစံုေနတာပဲကြာ။ၿပီးေတာ့ မင့္ကိုတအားေခ်ာတာပဲတဲ့ေျပာေနလိုက္တာ

ေကာင္ေလးကေတာ့ဟန္မေဆာင္တတ္ေလာက္ေအာင္ကိုၿပံဳးၿဖီးေနတာပဲ။

ဒါေပမဲ့ ငါကမင္းနဲ ့မသိေတာ့ သူေမးတာေတြဘာတစ္ခုမွ မေျဖႏိူင္ဘူးေပါ့ကြာ

သည္ေတာ့ေကာင္ေလးကသူ ့အေၾကာင္းေတြေျပာျပတ.ယ္။ က်ေနာ္မေမးတာေတါေတာင္ေျပာျပတာ။ နာမည္လည္းေျပာတယ္။ပထမႏွစ္တဲ့။အသက္က က်ေနာ့္ထက္တစ္ႏွစ္ငယ္တယ္။က်ေနာ္ကေတာ့သူ ့ေျပာဟန္ေလးေတြကို စိုက္ၾကည့္ရင္းေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ ့ေပါ့။

ဒါနဲ ့အစ္ကို အျဒီေကာင္မေလးက ဘယ္ဟာလဲဟင္ နာမည္ကေကာဘာလဲ ေမးေတာ့က်ေနာ္ကလည္းေျပာျပတယ္။သည္ေတာ့ေကာင္ေလးကစဥ္းစားရင္းမသိဘူး တဲ့။ “မနက္ျဖန္က်ရင္က်ေနာ့္ကိုျပေနာ္တဲ့။ က်ေနာ္ကလည္းအင္းျပမယ္ျပမယ္လို ့ကတိေပးလိုက္တယ္။အဲဒီတုန္းကေကာင္ေလးဟာက်ေနာ္ကိုသိပ္ခင္သြားတဲ့ပံုပဲ ။က်ေနာ့္ကိုအစ္ကိုတဲ့ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးနဲ ့ကိုေခၚတာ။က်ေနာ္လည္း ေပ်ာ္တာေပါ့ေနာ္ ။ဒီေလာက္ေခ်ာတဲ့ေကာင္ေလးနဲ ့ခင္ခြင့္ရသြားတိုေတာ့ဆိုေတာ့။

မနက္က်ေတာ့ေကာင္ေလးကဖ်တ္လတ္တက္ၾကြလို ့။က်ေနာ့္ထက္ေစာေစာထၿပီး အေၾကာ့သားျပင္ဆင္ထားလိုက္တာ။ ဂ်ယ္ေတြကပိုၿပီးေထာင္လာသလိုပဲ။ေရေမႊးနံ႔ေတြကလည္းစူးရွလို ့။ က်ေနာ့္အနားကိုကပ္လာၿပီးအစ္ကိုျမန္ျမန္လုပ္ပါဗ် မေန ့ညကအစ္ကိုေျပာတဲ့ေကာင္မေလးကိုျပစမ္းပါတဲ့။သူ ့ပံုစံကသိပ္ကိုေလာေနတာပဲ။ေအးပါကြာ မင္းကလည္းေလာေနလိုက္တာ ငါလည္းအ၀တ္အစားလဲရဦးမယ္”“ေအးပါ

က်ေနာ္ေကာင္ေလးေရွ ့မွာအ၀တ္အစားလဲရမွာရွက္တယ္။ပိုၿပီးရွက္တာက အတြင္းခံ၀တ္ခ်ိန္ စကင္းနီ၀တ္တဲ့အခ်ိန္မွာေပါ့။ေကာင္ေလးကေတာ့ က်ေနာ္အ၀တ္အစားလဲတာကို ၿပီးဆံုးသည္အထိၾကည့္ေနတယ္။ က်ေနာ္ရွက္မွန္းမသိေတာ့ၾကည့္မွာေပါ့။ ေယာက်္ားခ်င္းပဲ အ၀တ္အစား၀တ္တာဘာရွက္စရာရွိလဲ ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ္မ်ိဳးနဲ ့့ေပါ့။က်ေနာ္လည္းရွက္ေပမဲ့ရွက္စိတ္ကိုမနည္းေအာင့္ထားလိုက္ရတယ္။ခဏေနာ္ အီးမာမီလိမ္းလိုက္ဦးမယ္ေကာင္ေလးကအင္းလို ့ေျပာၿပီး သူ ့ေသတၱာထဲက ေရေမႊးပုလင္းေလးကိုထုတ္ယူၿပီး က်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚကိုျဖန္းလိုက္တယ္။ဟာ ဘာလုပ္တာလဲ”“ေရေမႊးေလဗ်ာ အစ္ကိုၾကာမွာစိုးလို ့က်ေနာ္ကကူလုပ္ေပးတာ

ေက်းဇူးကြာက်ေနာ္စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္တာ။ေကာင္ေလးက်ေနာ့္ကိုဒီေလာက္ခင္မင္မွန္းမထင္မိဘူး။ေကာင္ေလးက က်ေနာ္တကိုယ္လံုးကိုျခံဳငံုၾကည့္ၿပီးအစ္ကိုကေတာ့ ေရလည္လန္းတယ္ဗ်ာ အစ္ကို ့ရုပ္ရည္နဲ ့ဆိုဘာမွကိုျပင္ဆင္စရာေတာင္မလိုေတာ့ဘူး နဂိုကတည္းေခ်ာၿပီးသားဆိုေတာ့က်ေနာ့္ကိုအမႊန္းတင္လိုက္တာ။ဟုတ္လို ့လားကြ ငါေတာ့ မင့္ကိုမီမယ္မထင္ပါဘူးကြာ”“ဟာ မဟုတ္တာအစ္ကိုရာ က်ေနာ္ကအစ္ကို ့ရုပ္ရည္ကိုတစ္စက္ကေလးမွမမီပါဘူးဗ်ာ”“ေက်းဇူးပါကြာ ဒါေပမဲ့ မင္းလည္း ေခ်ာပါတယ္ကြ

က်ေနာ္လည္းၿဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ၿပီးလို ့ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းေတာ့ေကာင္ေလးကက်ေနာ့္ ပုခံုးကိုဖက္ထားတာဗ်။က်ေနာ္ျဖင့္သိပ္ကိုစိတ္ခ်မ္းသာတာပဲ။

ဟာ အစ္ကိုဘယ္လဲဗ်

ဘယ္ရမွာလဲ မင္းေတြ ့ခ်င္တဲ့ေကာင္မေလးရဲ့အေဆာင္ကိုေပါ့

ဟာ အစ္ကိုကလည္း အဲဒီက်ေတာ့ဘယ္ေကာင္းမွာတုန္း ဒီတန္းလ်ားေလးေပၚကေနေစာင့္ေနၿပီး အဲဒီေကာင္မေလး ထြက္လာတဲ့အခါက်မွအစ္ကိုကေထာက္ျပေပါ့ ။အဲဒီအခါက်မွအဲဒီေကာင္မေလးကို က်ေနာ္ၾကိဳက္ရင္ၾကိဳက္တယ္ မၾကိဳက္ရင္မၾကိဳကဘူးက်ေနာ္ဆံုးျဖတ္မယ္။

ေအးပါကြာ

ေနာက္ငါးမိနစ္ေလာက္ာကာတဲ့အခါ က်ေနာ့္ရဲ ့အစ္မ၀မ္းကြဲ ေကာင္ေလးသိပ္ေတြ ့ခ်င္ေနတဲ့ေကာင္မေလး ထြက္လာတယ္။ ဆံပင္ေလးခါတာတာ တင္ကေလးေကာက္ေတာက္ေတာက္ ရင္ကေလးေကာ့ေတာ့ေတာ့နဲ ့ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ၾကီးစီးၿပီး က်ဴရွင္၀ိုင္းကိုသြားတယ္။က်ေနာ္တို ့ကိုေတာ့မျမင္ဘူး။သူပဲ သူပဲ က်ေနာ္လက္ညႈိးထိုးျပေတာ့ ေကာင္ေလးကအငမ္းမရၾကည့္လိုက္တယ္။ “ဘယလိုလဲကြ “အစ္ကိုေျပာတဲ့ေကာင္မေလးကသူေပါ့ေလ “ဟုတ္တယ္ေလကြာ ဘာလဲ မင္းစိတ္မ၀င္စားဘူးလား”“ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲအစ္ကိုရာ ဒီေလာက္ေခ်ာေမာလွပေခတ္မီၿပီးလန္ပ်ံေနတဲ့ ေကာင္မေလးမ်ိဳးကို က်ေနာ္စိတ္မ၀င္စားပဲရွိပါ့မလား။က်ေနာ္ကေခတ္မီတျ့မိန္းကေလးမ်ၾကိဳက္တာဗ်။ဘယ္ေလာက္ပဲလွလွေတာသူမပံုေပါက္ေနရင္ေတာ့ေ၀လာေ၀း  ။ဒါနဲ ့အစ္ကို က်ေနာ္နဲ ့စပ္ေပးစမ္းပါလို ့ေျပာတာ သူတကယ္ဟုတ္ရဲ ့လား”“ဟုတ္ပါတယ္ကြာ”“သိပ္ၾကိဳက္သြားၿပီ အစ္ကို ့ကိုသိပ္ခ်စ္သြားၿပီေကာင္ေလးကေပ်ာ္လြန္းလို ့ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကို သိုင္းဖက္လိုက္တာဗ်။ က်ေနာ္ေတာ့ဘယ္လိုကိုခံစားလိုက္ရတယ္မသိပါဘူး။ “အစ္ကို ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ က်ေနာ္ရည္းစားတစ္ေယာက္ရသြားၿပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္အစ္ကို ့ကိုေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ ့မနက္စာေကၽြးမယ္ဗ်ာ ။အစ္ကိုစားခ်င္တာမွာစား အားမနာနဲ ့”“တကယ္လား “ႏွစ္ကယ္ဗ် ေကာင္ေလးက ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ ့ဆိုင္ကယ္စက္ကိုႏႈိးၿပီး “လာအစ္ကို ေနာက္ကတက္တဲ့ က်ေနာ္လည္းေနာက္က တက္ခြထိုင္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ျဖင့္စိတ္ခ်မ္းသာလြန္းလို ့ေကာင္ေလးခါးကို ဖက္ထားလိုက္ခ်င္ေပမဲ့မဖက္ရဲပါဘူး။အဲဒီတုန္းကေကာင္ေလးေကၽြးတဲ့ရွမ္းေခါက္ဆြဲကိုက်ေနာ္ယေန ့တိုင္မေမ့ႏိူင္ေသးပါဘူး။

ေန ့လည္ပိုင္းမွာအစ္မ၀မ္းကြဲကို အေၾကာင္းစံုေျပာျပလိုက္ေတာ့ ၀မ္းသာလြန္းလို ့ထခုန္ေနေတာ့တာပဲ။ က်ေနာ့္ပါးႏွစ္ဖက္ကိုဆြဲလိမ္ၿပီးဒါမွ ငါ့ေမာင္တဲ့။                     ညေနပိုင္းအတန္းခ်ိန္ေတြၿပီးေတာ့ က်ေနာ္သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ကိုေတြ ့ဆံုခြင့္ရေအာင္ ဖန္တြးေပးလိုက္တယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ခ်က္ခ်င္းကိုရည္းစားေတြျဖစ္သြားၾကတာ။ မာနေတြဘယ္ သြားထားၾကမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီးသူတို ့ႏွစ္ေယာက္ဘယ္သြားသြားဘယ္လာလာ အတူတူပဲ။ မ်က္ႏွာမွာေတာ့အေပ်ာ္ရိပ္ေတြဖံုးလို ့ေပါ့။ေအာင္သြယ္ေတာ္က်ေနာ့္ကိုေတာ့ရွိတယ္လို ့ေတာင္မထင္ေတာ့ဘူး။သူတို ့ကိုၾကည့္ၿပီးက်ေနာ္၀မ္းနည္ူ၀မ္းသာျဖစ္ရတယ္။၀မ္းသာတာကက်ေနာ့္ေၾကာင့္သူတို ့ေတြလူငယ္ဘ၀ကိုလြတ္လြတ္္လပ္လပ္နဲ ့ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ ့အတူအခ်ိန္ေတြကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာကုန္ဆံုးခြင့္ရၾကလို ့ေပါ့။က်ေနာ့္မွာေတာ့အဲဒီလိုကံပါမလာေတာ့၀မ္းနည္းရတာေပါ့။

သည္လိုနဲ ့ေကာင္ေလးကစာေမးပြဲေတြေျဖၿပီးလို ့ ေမြးရပ္ေျမကိုျပန္သြားခဲ့ၿပီေပါ့။ က်ေနာ့္ကိုေတာင္ ေကာင္ေလးႏႈတ္ဆက္မသြားဘူး။က်ေနာ့္စိတ္ကေကာင္ေလးကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အေနနဲ ့တစ္ခါေလာက္ေတြ ့ခ်င္ေနမိတယ္။

မၾကာပါဘူး တစ္ပါတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေကာင္ေလးျပန္ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္၀မ္းသာလါန္းလို ့ေကာင္ေလးကိုအေျပးဖက္လိုက္ခ်င္မိေပမဲ့ဆႏၵကိုၿမိဳသိပ္ထားလိုက္၇တယ္။ ဘာေၾကာင့္ျပန္လာသလဲဆိုတာ ေမးေနစရာမလိုေအာင္ကို က်ေနာ္တပ္အပ္သိၿပီးသား။ သူ ့ေကာင္မေလးကိုလာေတြ ့တာေပါ့။သေကာင့္သားကေရာက္ေရာက္ခ်င္းအထုပ္ကိုက်ေနာ့္ေဘးမ်ာခ်ၿပီး က်ေနာ့္ကိုမုန္ ့ဖိုးေတြေပးတာဗ်။ က်ေနာ္လက္မခ့ခ်င္ေပမဲ့ဇြတ္အတင္းေပးတာ။ ဘာေၾကာင့္ေပးသလဲဆိုရင္ က်ေနာ့္ေက်းဇူးေၾကာင့္ခ်စ္သူရလို ့ေပးတာပဲျဖစ္မွာေပါ့။ ေကာင္ေလးကခ်က္ခ်င္းပဲေရခ်ိဳးဖို ့က်ေနာ့္ေရွ ့မွာအက်ၤီကိုခၽြတ္လိုက္တယ္။အိုး ေကာင္ေလးေဘာ္ဒီကသိပ္ကိုလွတာပဲ။အသားေတြေဖြးလို ့။ရင္ဘတ္ေမႊးေလးေတြက အေတာ္ထူတယ္။ရင္အံုၾကီးကေဖာင္းဖုေနတယ္။ ႏုိ႔သီးေလးကနီစပ္စပ္နဲ ့ခ်စ္စရာေလး။လက္ေမာင္းၾကိးကၾကြက္သားေတြနဲ ့တုတ္ခိုင္လို ့။ပုခံုးၾကီးကလည္းက်ယ္လိုက္တာ။ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ေရလဲပုဆိုးကိုယူၿပီးစကင္းနီနဲ ့အတြင္းခံကိုခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္။ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကြင္းလံုးလိုက္မခၽြတ္လိုက္လို ့။ခၽြတ္သာခၽြတ္လိုက္ရင္က်ေနာ္ဘာလုပ္ပစ္လိုက္မယ္မသိေတာ့ပါဘူး။ၿပီးမွအစ္ကို ့ဟာေတြကိုခဏသံုးမယ္ေနာ္တဲ့။က်ေနာ့္ဆပ္ျပာခြက္ကိုေျပာတာ။က်ေနာ္ကလည္းအင္းေပါ့။အင္းေပါ့ေလ သူ က်ေနာ့္ဟာေတြကိုပဲသံုးရမွာေပါ့။က်န္ခဲ့တဲ့ေနာက္အသုတ္ထဲမွာ ေကာင္ေလးရဲ့ အသိဆိုလို ့ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းပဲရွိတာကို။ ေကာင္ေလးကေရခ်ိဳးၿပီးလို ့တက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေရခ်ိဳးၿပီးစမို ့ အသားအေရက၀င္းပလို ့။က်ေနာ့္ရဲ့တဘက္ကိုယူၿပီး ေရေတြသုတ္လိုက္တယ္။ အခုမွ၀ယ္လာပံုေပါက္တဲ့ အက်ီၤနဲ ့စကင္းနီကိုထုတ္ယူၿပိး၀တ္လိုက္တယ္။တအားကိုခန္ ့ညားသြားတာပဲ။ၿပီးမွ က်ေနာ့္ရဲ့ အလွအပပစၥည္းေတြကိုအားမနာတမ္းယူသံုးေနလိုက္တယ္။က်ေနာ္က က်ေနာ့္ ပစၥည္းဆိုရင္ေတာ္ရံုလူသံုးရင္မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး။အခုေတာ့သံုးေနသူကေကာင္ေလးျဖစ္ေနေတာ့က်ေနာစိတ္ခ်မ္းသာေနမိတယ္။ေကာင္ေလးကေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ျပင္ဆင္ၿပီးသြားတဲ့အခါမ်ာေတာ့ ဖ်တ္လတ္တက္ၾကြစြာနဲ ့ေလွကားအတိုင္းလႊားကနဲ ့လႊားကနဲ ့ခုန္ဆင္းသြားေတာ့တယ္။က်ေနာ္လည္းက်ဴရွင္တက္စရာရွိေသးေတာ့သြားတက္ေနလိုက္တယ္။ျပန္လာေတာ့ေကာင္ေလးရဲ့ အထုပ္မရွိေတာ့ဘူး။ေကာင္ေလးျပန္သြားၿပိထင္ပါရဲ့။အစ္မ၀မ္းကြဲ ေကာင္ေလးရဲ့ရည္းစားကိုသြားေမးေတာ့ ေကာင္ေလးျပန္သြားၿပီတဲ့။ဒီတစ္ခါလည္းေကာင္ေလးက်ေနာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္မသြားခဲ့ျပန္ဘူး။က်ေနာ္၀မ္းနည္းေနမိပါတယ္။

သည္လိုနဲ ့ က်ေနာ္တို ့ေက်ာင္းလည္းပိတ္ခဲ့ပါၿပီ။ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ က်ေနာ္ေကာင္ေလးကိုလြမ္းေနမိပါတယ္။ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ့ အစ္မ၀မ္းကြဲနဲ ့က်ေနာ္ေအာင္တယ္။ေကာင္ေလးကက်က်န္ခဲ့တယ္။ေက်ာင္းေတြဖြင့္ေတာ့ က်ေနာ္ မႏွစ္ကထက္ေစာၿပီးေက်ာင္းကိုသြားတယ္။ေကာင္ေလးကိုေတြ ့ခ်င္လြန္းလို ့ထင္ပါရဲ့။ဒါေပမဲ့ေကာင္ေလးကို မေတြ ့ခဲ့ရပါဘူး။မေတြ ့ဆိုေကာင္ေလးကေက်ာင္းမွမေနေတာ့တာပဲ။မေျဖေတာ့ဘူးတဲ့။က်ေနာ္၀မ္းနည္းေနမိပါတယ္။မၾကာပါဘူး က်ေနာ္ေရာက္လို ့တစ္ပါတ္ေလာက္အၾကာမွာေကာင္ေလးေရာက္လာတယ္။က်ေနာ္တအား၀မ္းသာသြားတယ္။လူပံုကပိုၿပီးလန္းလာတယ္။အလည္လာတဲ့။သူ ့ေကာင္မေလးနဲ ့ေတြ ့ဖို ့ဆိုရင္ပိုမွန္မွာေပါ့။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရတာနဲ ့က်ေနာ္၀မ္းသာေနမိတယ္။က်ေနာ္ကဒီႏွစ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ေနာင္ေကာင္ေလးနဲ ့ဘယ္ေတာ့မ်ေတြ ့ခြင့္ရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးလို ့ထင္ထားခဲ့တာ။အခုေတာ့မထင္မွတ္ပဲေတြ ့လိုက္ရေတာ့၀မ္းသာတာေပါ့။ေကာင္ေလးကေရာက္ေရာက္ခ်င္း က်ေနာ့္ကိုေမးတယ္။သူ ့ေကာင္မေလး၇ွိလားတဲ့။က်ေနာ္ကရွိတာေပါ့ သူမင္းကိုလြမ္းေနေလရဲ့ မင္းေက်ာင္းျပန္မတက္ေတာ့သူလည္းပ်င္းေနေလရဲ့ ျမန္ျမန္သြားသူေစာင့္ေနတယ္။အဲဒီေန ့ကေကာင္ေလးကို တစ္ေန ့လံုးမေတြ ့ရဘူး။သူ ့ေကာင္မေလးနဲ ့မ်ားလည္ပတ္ၿပီးအခ်ိန္ျဖဳန္းေနသလား ဒါမွမဟုတ္သူ ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့မ်ားမူးယစ္ေသာက္စားေပ်ာ္ပါးေနသလား။

ညည့္အေတာ္နက္ခ်ိန္ က်ေနာ္စာက်က္ေနတုန္း ေကာင္ေလးကသူ ့သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ျပန္ေရာက္လာတယ္။ေရာက္လာတာမွရိုးရိုးမဟုတ္ဘူး။ေကာင္ေလးလက္မွာေက်ာက္ပတ္တိးၾကီးနဲ ့။ပုခံုးမွာလည္းဒဏ္ရာေတြနဲ ့မ်က္ႏွာမွာေတာ့၀မ္းနည္းရိပ္ေတြဖံုးလို ့။က်ေနာ္လည္း ေကာင္ေလးျဖစ္အင္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း မေနနိူင္မထိုင္နိူင္ အငမ္းမရေမးလိုက္မိတယ္။အယ္ အယ္ အဲဒါ အဲဒါ ဘာျဖစ္တာ ဘာျဖစ္တာ ေကာင္ေလးကငိုမဲ့မဲ့နဲ ့ေျပာျပတယ္။ဘီယာေသာက္ျပန္လာရင္းအမူးလြန္လို ့ဆိုင္ကယ္ေမွာက္တာတဲ့ ။သူ ့သူငယ္ခ်င္းကေရွ ့ကစီးတာတဲ့။သူ ့သူငယ္ခ်င္းက်ေတာ့ ဒဏ္ရာမေျပာနဲ ့ပြန္းတာပဲ့တာေတာင္မျဖစ္ဘူးတဲ့။က်ေနာ္ျဖင့္ေဒါသထြက္လြန္းလို ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းကို ဆြဲထိုးပစ္ခ်င္လိုက္တာ။အဲဒါ မင္းမဆင္မျခင္ေမာင္းလို ့ျဖစ္တာ က်ေနာ္ေကာင္ေလးသူငယ္ခ်င္းကိုအျပစ္တင္စကားေျပာလိုက္မိတယ္။ေကာင္ေလးကလည္းသူ ့အျပစ္ဆိုေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာဘူး။သူ ့စိတ္ထျမွာလည္းမေကာင္းဘူးေပါ့။ေကာင္ေလးကဘာစကားမွေျပာခ်င္စိတ္မရွိဘူးထင္ပါရဲ့ တခါတည္းေစာင္ျခံဳေကြးပစ္လိုက္တယ္။က်ေနာ္ျဖင့္အဲဒီညက ေကာင္ေလးကို သနားလြန္းလို ့ တစ္ညလံုးအိပ္မေပ်ာ္ဘူး။

            မနက္က်ေတာ့ေကာင္ေလးရဲ ့သူငယ္ခ်င္းကေကာင္ေလးကို အက်ီၤ၀တ္ေပးေနတယ္။ေကာင္ေလးမွာေတာ့လႈပ္ရွားလိုက္ရံုနဲ ့ဒဏ္၇ာကနာက်င္တာမို ့ စုပ္တသပ္သပ္နဲ ့။က်ေနာ္ျဖင့္ေကာင္ေလးကိုသနားလိုက္တာ။ျဖစ္ႏိူင္လ်င္က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ပဲသြားၿပီး အက်ီၤ၀တ္ေပးလိုက္ခ်င္တယ္။ျပဳစုေပးလိုက္ခ်င္တယ္။ၿပီးေတာ့ေကာင္ေလးကေအာက္ထပ္ကိုဆင္းသြားတယ္။မ်က္ႏွာကမသာမယာနဲ ့။သက္ျပင္းေတြလည္းခ်လို ့။က်ေနာ္ျဖင့္စိတ္ပူလိုက္တာ။

            တစ္နာရီေလာက္အၾကာမွာ ေကာင္ေလးျပန္တက္လာတယ္။ေကာင္ေလးၾကည့္ရတာငိုခ်င္သလိုလိုနဲ ့။က်ေနာ္လည္းသူ  ့အနားတိုးကပ္ၿပီးဘာျဖစ္တာလဲ ဘာျဖစ္လာတာလဲလို ့ ေကာင္ေလးက “အစ္ကိုတဲ့ ရႈိက္သံၾကီးနဲ ့ငိုခ်လိုက္ၿပီး က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲခို၀င္လိုက္တယ္။က်ေနာ္လည္းအသာျငိမ္ေနလိုက္ၿပီး ေကာင္ေလးပုခံုးကို ခပ္ဖြဖြပုတ္ေပးေနမိတယ္။စိတ္ထဲမွာလညးအရမ္းကိုသနားေနမိတယ္။ေကာင္ေလးဘာေတြမ်ားခံစားေနရပါလိမ့္။သူက သူက က်ေနာ့္ကိုလမ္းခြဲလိုက္ၿပီတဲ့ျဖစ္ရေလ။ဘာေၾကာင့္ဆိုတာကိုေတာ့ မေျပာဘူး။ က်ေနာ္ကလည္းမေမးမိဘူး။ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ။လက္မွဒဏ္ရာေၾကာင့္နာက်င္ေနရတဲ့အထဲ ရင္ထဲအနာတစ္ခုထပ္တိုးလာခဲ့ၿပီေပါ့။သနားဖို ့ေကာင္းလိုက္တဲ့ေကာင္ေလး။ေမတၱာငတ္မြတ္ေနတဲ့ေကာင္ေလး။က်ေနာ္ေတာ့မိန္းမေတြကို စိတ္ကုန္သြားၿပီအစ္ကိုရာ က်ေနာ္ဘာမွားခဲ့လို က်ေနာ္ဘာအမွားေတြလုပ္ခဲ့လို ့က်ေနာ့္ကိုထားရစ္ခဲ့ရတာလဲ။ပစ္ခြာသြားၾကရတာလဲ။ဘာေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကို နားလည္မေပးၾကတာလဲ။ က်ေနာ္ျငိမ္နားေထာင္ေနမိပါတယ္။ၿပီးမွေကာင္ေလးကဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိဘူး ေသတၱာကိုဖြင့္ၿပီးတစ္ခုခုကိုရွာတယ္။ အိုး  ေသတၱာထဲမွာလဲအ၀တ္အစားေတြကပြလို ့။  မေခါက္ပဲလံုးေခ်ၿပီးထည့္ထားလိုက္ၾကတာ။ သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ေသတၱာေပါ့။ စည္းကမ္းကိုမရွိတဲ့ေကာင္ေတြ။ေကာင္ေလးက ဓာတ္ပံုအယ္လဘမ္လ္ေလးကိုျပတာဗ်။ဒီမွာၾကည့္သူပဲ သူပဲ က်ေနာ့္ကိုခ်စ္ပါတယ္လို ့တဖြဖြေျပာခဲ့ အၾကင္နာေတြတဖြဖြေပးခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ အရင္ရည္းစားေပါ့။အခုေတာ့သူက က်ေနာ့္ရဲ့အသည္းကိုခြဲခဲ့ၿပီးၿပီ။ က်ေနာ့္ကိုဘာမွမေျပာမဆိုပဲနဲ ့ေနာက္တစ္ေယာက္တြဲသြားတာ။ဒါေၾကာင့္မိန္းမေတြကိုက်ေနာ္စိတ္ကုန္တယ္အစ္ကိုရာ ဆို ့နစ္စြာနဲ ့ဓာတ္ပံုအယ္လဘမ္ေလးကိုကိုင္ေပါက္မယ္ဟန္ျပင္လိုက္ေပမဲ့က်ေနာ့္ေရွ ့မို ့ကိုင္မေပါက္လိုက္ဘူး။ျဖစ္ရေလကြာ ငါလည္း မင္းကို ဘယ္လိုႏွစ္သိပ္မႈေပးရမလဲ မသိေတာ့ပါဘူးကြာ “သူတို ့မွာ သူတို ့မွာ အစ္ကိုလိုေမတၱာစိတ္ကေလးနည္းနည္းပါးပါးသာရွိရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲအစ္ကို ေကာင္ေလးေျပာသလို က်ေနာ္ေကာင္ေလးအေပၚ ေမတၱာတရားေတြလႊမ္းမိုးေနခဲ့ၿပီလား။အဲဒီအခါက်မွပဲ က်ေနာ္ေကာင္ေလးအေပၚေမတၱာတရားေတြေပးခ်င္ေနခဲ့မိတယ္။ေဖးမမႈေတြ နွစ္သိပ္မႈေတြ ပံုေအာၿပီးေပးခ်င္ေနခဲ့မိတယ္။ေကာင္ေလးကိုယ္ေလးကိုေပြ ့ဖက္ရင္း မ်က္ရည္ေလးေတြသုတ္ေပးရင္း အၾကင္နာေတြကိုလည္းေပးခ်င္ေနခဲ့မိပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကစၿပိးက်ေနာ္ေကာင္ေလးအေပၚ ခ်စ္မိသြားခဲ့တယ္ထင္တာပဲ။မင္း မိန္းမေတြကို စိတ္ပ်က္တယ္ဆိုရင္လည္း မိန္းမေတြအေၾကာင္းမေတြးနဲ ့ေတာ့ေပါ့။ၿပီးခဲ့တာေတြေမ့လိုက္ပါကြယ္။မင္းအသက္ငယ္ေသးတာပဲ မိ္န္းမေတြအေၾကာင္းေမ့ထားၿပီး မင္းဘ၀တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္းပဲစဥ္းစားစမ္းပါကြာ။မင္းကလိမၼာပါတယ္ကြာ က်ေနာ္ဒီေလာက္ပဲႏွစ္သိပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။က်ေနာ့္နွစ္သိပ္ေပးမႈကမွန္ကန္ပါရဲ့လားဆိုတဲ့စိုးရိမ္စိတ္လည္း၀င္မိပါေသးတယ္။ “ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကိုေကာင္ေလးေျပာရင္း က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲခိုလႈံလို ့။က်ေနာ္လည္းေကာင္ေလးကိုရင္ခြင္ထဲထားရင္းဓာတ္ပံုေလးေတြကိုၾကည့္ေနမိပါတယ္။တစ္ပံုမွာေတာ့အသင္းတစ္သင္းထင္ပါရဲ့။ေကာင္ေလးကအလယ္မွာ။အားလံုးရဲ့ မ်က္ႏွာေတြကၿပံဳးလို ့။အဲဒီအထဲမွာေကာင္ေလးကထူးထူးျခားျခား လူေကာင္ထြားၿပီးအခန္ ့ညားဆံုးျဖစ္ေနတယ္။ “ဒါကမင္းလားကြ “ဟုတ္တယ္အစ္ကို အဲဒ့ က်ေနာ္တို ့DSA ေျဖတုန္းကအားကစားျပိဳင္တာေလ။က်ေနာ္တို ့အသင္းက ပထမ ဆုရတယ္။ “ေၾသာ္ ဟုတ္လား မင္းေတာ္လို ့ပဲ ျဖစ္မယ္ ဒါနဲ ့မင္းကဒီေကာင္ေတြအားလံုးထဲမွာအထြားဆံုးနဲ ့အေခ်ာဆံုးပဲကြ “ဟုတ္လို ့လားအစ္ကိုရာ “ဟုတ္ပါတယ္ကြာ ေကာင္ေလးၿပံဳးလာႏိူင္ခဲ့ပါၿပီ။က်ေနာ့္ေၾကာင့္ေကာင္ေလးၿပံုးလာႏိူင္ခဲ့လို ့ က်ေနာ္၀မ္းသာရတယ္။က်ေနာ္တို ့အျဖစ္ကို ျခင္ေထာင္ထဲကေနေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့ေကာင္ေလးသူငယ္ခ်င္းရဲ့မ်က္ႏွာမွာလည္းပီတိအၿပံဳးေတြနဲ ့။

            ေကာင္ေလးမွာေတာ့ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ျပန္ခ်င္တာေတာင္မျပန္ရဘူး။အေဆာင္ထဲမွာတစ္ပါတ္ေလာက္ေသာင္တင္ေနခဲ့တာ။ဆိုင္ကယ္ေမွာက္စဥ္ကဖိနပ္လည္းျပတ္သြားလို ့သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ့ေရခ်ိဳးစီးဖိနပ္ကိုစီးထားရတယ္။တစ္ရက္ေတာ့ေကာင္ေလးက က်ေနာ့္အနားလာၿပီး ေျပာမယ္ ေျပာမယ္နဲ ့မ၀႔ံမရဲျဖစ္ေနတယ္။က်ေနာ္ကလည္းေကာင္ေလးအျဖစ္ကိုသိေတာ့ေျပာလိုက္တယ္။ေျပာမွာေျပာပါ အားမနာပါနဲ ့” “ဟုတ္ ဟုတ္ အစ္ကို က်ေနာ္မနက္ျဖန္ျပန္မယ္ လမ္းစရိတ္ေလးေခ်းခဲ့ပါလား ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ။ေကာင္ေလးကအလည္သက္သက္လာတာ။မေတာ္တဆဒဏ္ရာေၾကာင့္ေသာင္မတင္သင့္ပဲ ေသာင္တင္ေနခဲ့ရတာ။သည္ၾကားထဲ ေဆးဖိုး၀ါးခရယ္ စားစရိတ္ရယ္လည္းရွိေသးတာေၾကာင့္ ဘိုင္ျပတ္ေနမွာေပါ့။သူ ့သူငယခ်င္းေတြကလည္းအသံုးအျဖဳန္းၾကီးတဲ့ေကာင္ေတြ။ေက်ာင္းကလည္းပိတ္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ ဘိုင္ျပတ္ေနၾကမွာေပါ့။က်ေနာ္လည္းမရွိမဲ့ရွိမဲ့နဲ ့ အလံုအေလာက္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ “ျပန္မေပးပါနဲ ့ငါ့ကိုခင္ရင္လက္ခံပါကြာ “ေက်းဇူးပါအစ္ကို ေကာင္ေလးက ေက်းဇူးတင္လြန္းလို ့ က်ေနာ့္လက္ကိုေကာက္နမ္းလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ေတာ့မ်က္ရည္က်မိမတတ္ပဲ။ “ေနဦး က်ေနာ္ ေသတၱာထဲကစီးမယ္ စီးမယ္နဲ ့ မစီးျဖစ္တဲ့ ဖိနပ္ေလးကိုထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ေရာ့မင္းစီးအဲဒီအခ်ိန္ေကာင္ေလးက က်ေနာ့္ပါူးႏွစ္ဖက္တကယ္နမ္းခဲ့တာပါ။က်ေနာ့္မွာေတာ့ ရင္ထဲလိႈက္ကနဲ ့ကိုခံစားလိုက္ရတယ္။ “လာအစ္ကိုလိုက္ခဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့မိတ္ဆက္ေပးမယ္ “အာ ဘာလုပ္ဖို ့” “လာပါအစ္ကိုရာ ခဏေလးပါ အစ္ကိုအရင္းတစ္ေယာက္လိုခင္လို ့ပါ က်ေနာ္လက္ကိုအတင္းဆြဲေခၚသြားတာ။ဟုတ္တယ္အဲဒီေန ့က ေကာင္ေလးရဲ့ညီ၀မ္းကြဲႏွစ္ေယာက္ေရာက္လာၾကတာ။ေကာင္ေလးကိုလာၾကိဳတာေလ။တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္မိတ္ဆက္ၾကတယ္။ဖုန္းနံပါတ္ေပးၾကတယ္။ဘယ္ႏွတန္းေရာက္ၿပီလဲလို ့ေမးၾကတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ေကာင္ေလးက က်ေနာ္လက္ေမာင္းကိုေပြ ့ဖက္ၿပီး လက္ဖမိုးေလးနမ္းေနေလရဲ့ ။က်ေနာ့္ကိုသိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ၿပီးေတာ့က်ေနာ္ေပားထားတဲ့ဖိနပ္ေလးကိုုခ်ိဳင္းၾကားမွာညွပ္ထားတာ လႊတ္ကိုမလႊတ္ေတာ့ဘူး။အဲဒီေန ့ကပဲေကာင္ေလးက က်ေနာ့္ကိုေနာက္ဆံုးအေနနဲ ့ေျပာခဲ့တယ္။အစ္ကို ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ က်ေနာ္တို ့ဆီကိုလာထဲ့ပါေနာ္ “ေၾသာ္ မင္းက ေက်ာင္ျပန္တက္မယ္ေပါ့ ဟုတ္လား “ဟုတ္တယ္အစ္ကို က်ေနာ္ေက်ာင္းျပန္တက္မယ္ အစ္ကိုလိုတစ္ႏွစ္တစ္တန္းေအာင္ေအာင္ၾကိဳးစားမယ္ “ဟုတ္ပါၿပီ ဒါနဲ ့မင္းက ဒီအေဆာင္မွာပဲျပန္ေနမ်ာေတာ့ဟုတ္ရဲ့လား “သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့ အစ္ကို၇ာ က်ေနာ္ကတိမေပးခဲ့ပါဘူး။အေျခအေနအရၾကည့္ရဦးမွာေပါ့လို ့။ဒါေပမဲ့လည္းအေျခအေနရေအာင္အတတ္ႏိူင္ဆံုးၾကိဳးၿပီးလာခဲ့ပါ့မယ္လို ့။

            သည္ေနရာမွာပဲ သယ္ရင္းတို ကိုက်ေနာ္ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ပါတယ္။က်ေနာ့္မွာအေျခအေနကရွိပါတယ္။အေျခအေနအရၾကည့္ရဦးမယ္လို ့ဘာေၾကာင့္ေျုပာသလဲဆိုရင္ က်ေနာ္ေကာင္ေလးကိုခ်စ္ေနခဲ့မို ့လို ့ပါ။ဒါေၾကာင့္မို ့ေကာင္ေလးဆီကိုက်ေနာ္သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ဘယ္လိုေရွ ့ဆက္ရမယ္ဆိုတာမသိလို ့ပါ။ကဲ သယ္ရင္းတို ့က်ေနာ့္ကိုဆံုးျဖတ္းေပးၾကပါလား။က်ေနာ္ဘယ္လိုေရွ ့ဆက္ရမလဲ။က်ေနာ့္ဘ၀အစစ္အမွန္ကို၀န္ခံၿပီး ခ်စ္တယ္လို ့ဖြင့္ေျပာရမွာလား။ေျပာလိုက္မယ္ဆိုရင္ေကာင္ေလးက က်ေနာ့္ကိုဘယ္လိုတံု႔ျပန္မလဲ။အစကတည္းကအဲဒီစိတ္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္အေပၚေကာင္းခဲ့တာလားလို ့ျပန္းေမးမွာလား။ခင္မင္မႈကို အလြဲ သံုးစားလုပ္တယ္ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကိုမုန္းသြားမွာလား။အစ္ကိုအရင္းတစ္ေယာက္လိုပဲဆက္ၿပီးခင္သြားခ်င္တယ္လို ့ေကာင္ေလးကေျပာမွာလား။ဒါမွမဟုတ္ ေရွ ့မဆက္သင့္ဘူးလား။ေရွ ့မဆက္သင့္ဘူးဆိုရင္လည္း ဘာေၾကာင့္ေရွ ့မဆက္သင့္ရတဲ့အေၾကာင္းေလး က်ေနာ့္ကို ျပည့္ျပည့္စံုစံုေျပာျပၾကပါေနာ္။မၾကာခင္ေကာင္ေလးတို ့ရဲ့ အေ၀းသင္ေက်ာင္းကဖြင့္ေတာ့မယ္။ဒါေၾကာင့္မို ့သယ္ရင္းတို ့ျမန္ျမန္ေလးကြန္မန္ ့ေပးၾကပါေနာ္ ျမန္ျမန္ေလး ျမန္ျမန္ေလးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး။

            တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဇာတ္လမ္းေလးပါ။။။။။။။။။

            ေစတနာျဖင့္………

ေဒးဗစ္။။။။။


 

 

Jun 11th

ရွပ္ေတးေလး (3)

By smile
ထုိကဲ့သုိ႔ ေမာ္ဒယ္မေလးျပႆနာကုိ ေအာင္ျမင္စြာ ေျဖရွင္းႏုိင္ၿပီးေနာက္ ကုိကုိေမာင္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ႏွစ္ရက္ေလာက္ စကားမေျပာ ေတာ့ေပ။ မတတ္ႏိုင္ေပ။ ရွပ္ျပာ ရွပ္ျပာလုပ္တတ္ေသာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ပင္ အျပစ္တင္ရေတာ့မည္။ စာေပစိစစ္ေရးကလည္း စစ္ပါတယ္။ proof ဖတ္သူကလည္း စစ္ပါသည္။ ဘယ္လုိလုပ္ ဘယ္လုိ အပ္ကပါသြားသည္မသိ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အမွားလုပ္ထားသူ ပီပီ ကုိယ့္ဘက္က မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးကာ ျပန္လည္ စစ္ေျပၿငိမ္းရေတာ့သည္။ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ ….. ``ကုိကုိေမာင္နဲ႔ ေသာ္တာေအာင္၊ သူေဌးက ႐ုံးခန္းကုိ ခဏလာပါဦးတဲ့´´ ဖုန္းဆက္ၿပီးေျပာလာသည္။ ဘာကိစၥပါလိမ့္။ ဒီလုိနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား သူေဌးအခန္းကုိ သြားရေတာ့သည္။ ``ေၾသာ္ ေရာက္လာၾကၿပီလား၊ ထုိင္ၾက ထုိင္ၾက´´ ``မင္းတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေခၚရတာက တာ၀န္တစ္ခုေပးခ်င္လုိ႔၊ ဒီလထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားက လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ဒီမွာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖုိ႔ လာၾကလိမ့္မယ္၊ အဲဒီေတာ့ ဌာနတစ္ခုခ်င္းစီက တာ၀န္ခံေတြက ကုိယ္ဌာနနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့လုပ္ငန္းပုိင္းဆုိင္ရာေတြ ကုိ presentation ျပရမယ္၊ အဲဒီေတာ့ ဒီတာ၀န္ကုိ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကုိလုပ္ေစခ်င္တယ္´´ လုပ္ေစခ်င္တယ္ဆုိေတာ့ လုပ္ရမွာေပါ့။ ဒါ အခြင့္အေရးပဲေလ။ ႏွစ္ေယာက္တည္း ညမုိးခ်ဳပ္ေအာင္ အလုပ္လုပ္ရေတာ့မွာေပါ့။ စဥ္းစားမိရင္ေတာင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနသည္။ ``ဟိ ဟိ´´ ``ဘာရီတာလဲ´´ သူေဌး၏အခန္းမွ ျပန္အထြက္ မ်က္ႏွာပုိးမေသျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကုိကုိေမာင္က ဘုေျပာ လွမ္းေျပာပါသည္။ ``ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး´´ တကယ့္ တကယ္လည္း အလုပ္လုပ္ရေရာ နဂုိကေတြးထင္ထားတာေတြႏွင့္ တျခားစီ။ ရွပ္ျပာ ရွပ္ျပာလုပ္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အက်င့္ကုိသိေသာ ကုိကုိေမာင္က အလြတ္မေပးဘဲ ခုိင္းေလေတာ့သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ကာ အလုပ္လုပ္ရမည့္အစား ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာကုိ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာပမာ သေဘာထားၿပီး တစိမ့္စိမ့္ ၾကည္ကာ အလုပ္လုပ္ရေလေတာ့သည္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ဘာျပႆနာမွ မတက္လုိ႔။ အားလုံးၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုပ္ထားသည့္ presentation ကုိ သူေဌးက ေတာ္ေတာ္ေလးသေဘာက်ကာ ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ေလေတာ့သည္။ ``ေပ်ာ္မေနနဲ႔၊ မင္းနဲ႔အလုပ္တြဲလုပ္ရတာ ဘယ္အခ်ိန္ထေပါက္မွန္းမသိတဲ့ ဗုံးတစ္လုံးကုိ ကုိင္ထားရသလုိပဲ´´ ကုိကုိေမာင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဤကဲ့သုိ႔ အားေပးစကားေျပာရွာပါသည္။ မတတ္ႏုိင္။ ကုိယ္ကခ်စ္ေနရေတာ့လည္း သည္းခံရေတာ့ မွာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ presentation လုပ္ရာတြင္ ဘာျပႆနာမွာ မရွိသေလာက္ တကယ္တကယ့္ ျပႆနာတက္တာက presentation ျပမည့္ေန႔တြင္ျဖစ္ေလသည္။ သူေဌးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ presenter လုပ္ေပးဖုိ႔ေတာင္းဆုိေလသည္။ ေၾသာ္ လွတဲ့သူေတြဆုိေတာ့ လုပ္ေပးရေတာ့မွာေပါ့။ ``မနက္ျဖန္ အ၀တ္စားေကာင္းေကာင္း ၀တ္လာခဲ့၊ ႏုိင္ငံျခားသားေတြေရွ႕မွာ ငါ့ကုိ အရွက္မခြဲနဲ႔´´ ကၽြန္ေတာ္၏ အက်င့္ကုိ သိေသာ ကုိကုိေမာင္ကေျပာလာသည္။ ``အဲဒါဆုိ ဒီေန႔၀တ္လာတာကေရာ မေကာင္းလုိ႔လား´´ ``ေတာ္ လွ်ာမရွည္နဲ႔၊ ဒီထက္ပုိေကာင္းေအာင္ ၀တ္လာဖုိ႔ေျပာတာ´´ မ်က္ႏွာပုိး အျမန္သတ္မွ။ ဒီအခ်ိန္က ရန္ျဖစ္လုိ႔ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ မဟုတ္။ ဒီလုိနဲ႔ presentation လုပ္ရမည့္ေန႕…………….။ မနက္ေစာေစာစီးစီး ရွပ္ေတးတစ္ေယာက္ ပ်ာယာခတ္ေနသည္။ မေန႔ကမွ ေမေမ ေသေသခ်ာခ်ာမီးပူတုိက္ထားသည့္ ရွပ္အက်ီၤမုိးျပာ ေရာင္ေလးကုိ ၀တ္ၿပီး၊ အနက္ေရာင္ စတုိင္လ္ပန္ေလးကုိ၀တ္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ မွန္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဒီလုိဆုိ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ ေကာင္းသြားၿပီ။ အထက္နဲ႔ ေအာက္က အဆင္ေျပၿပီ။ `` ဖိနပ္ ဟုတ္တယ္ ဖိနပ္´´ ရွပ္ေတး၏ အက်င့္က ရွဴးဖိနပ္ဆုိလ်င္ ေျခေထာက္ပူသည္ဆုိၿပီး မႀကိဳက္။ ဒါေၾကာင့္ ႀကိဳးသုိင္းတို႔ ကြင္းထုိးတုိ႔ ညွပ္ဖိနပ္တုိ႔သာ ၀ယ္သည္။ ရွဴးဖိနပ္တစ္ရံမွ မရွိ။ ကုိႀကီးဆီမွာေတာ့ ရွဴးဖိနပ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိသည္။ သူက စမတ္က်က်၀တ္စားတတ္သည့္သူကုိး။ ကုိႀကီးအခန္းဘက္ လွည့္လုိက္ဦးမွ။ ``ကုိႀကီးေရ၊ ကုိႀကီး´´ ``ဘာတုန္း ေစာေစာ စီးစီး´´ ဒီေန႔ ႐ုံးေနာက္က်မွာစုိးလုိ႔ ေစာေစာစီးစီးထကာ ျပင္ဆင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ကုိႀကီးေတာင္ အိပ္ရာမွမထေသး။ အိပ္ယာထဲမွ အိပ္ခ်င္မူးတူးအသံျဖင့္ လွမ္းေအာ္သည္။ ``ဖိနပ္တစ္ရံေလာက္ငွားပါလား´´ ``ဘာကိစၥငွားရမွာလဲ´´ ``ကုိႀကီးကလည္း ဒီေန႔တစ္ရက္တည္းပါ´´ ``ေအးကြာ ေအး ဒီေန႔တစ္ရက္တည္းပဲေနာ္´´ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ေရွာေရွာရွဴရွဴနဲ႔ ေပးလုိ႕။ ဒီလုိနဲ႔ ဖိနပ္စင္မွာေမြၾကည့္ေတာ့ Dapper အနက္ေရာင္ေျပာင္ေျပာင္ရွဴးဖိနပ္ေလး။ ``လွလုိက္တာ´´ ``ကုိႀကီး ဒါေလး ယူစီးမယ္ေနာ္´´ ``ဟာ ဒါ ငါ့အႀကိဳက္ဆုံး ဖိနပ္၊ ရွပ္ေတးေနာ္ ရွပ္ေတး၊ ေသခ်ာစီးေနာ္ တစ္ခုခုျဖစ္လာရင္ေတာ့ မင္းနဲ႕ငါ အေတြ႕ပဲ´´ ``ဟုတ္´´ ပါးစပ္ကသာ ဟုတ္လုိ႔ေျပာလုိက္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုစီးရဖုိ႔အေရးႀကီးသည္။ ဖိနပ္ေတာင္းၿပီးၿပီဆုိေတာ့ ထပ္ၿပီးေတာ ့ ႐ုံးကုိလုိက္ပုိ႔ေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိဖုိ႔ေတ့ မျဖစ္ႏုိင္။ ကိစၥမရွိပါ အခုကတည္းက ေစာေစာထြက္လုိက္လွ်င္ ႐ုံးကုိအေစာႀကီးေရာက္ႏုိင္သည္။ ကားမွတ္တုိင္ကုိေရာက္ၿပီး ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ကားကေခ်ာင္ကာ ေနရာပင္ရလုိက္ေသးသည္။ ေနာက္ဆုံးတန္းက ေထာင့္ဆုံးထုိင္ခုံ ျဖစ္သည္။ ``အင္း ဒီအခ်ိန္အထိေတာ့ အဆင္ေျပေနေသးတယ္´´ ကုိယ့္အေၾကာင္းကုိယ္သိေနသည္ ေလ။ ဘယ္အခ်ိန္ ထၿပီး ေဖာက္ဦးမလဲေတာ့မသိ။ ကားက မွတ္တုိင္ေပါင္းမ်ားစြာျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး တာေမြ အ၀ုိင္းထိပ္မွတ္တုိင္ကုိေရာက္လာသည္။ အ၀ုိင္းထိပ္မွတ္တုိင္ေရာက္ေတာ့ တစ္ခါမွ လုိင္းကားေပၚမွာ မေတြ႕ဖူးသည့္ ကုိကုိေမာင္ ကၽြန္ေတာ္စီးလာသည့္ ကားေပၚတက္လာသည္။ ၀တ္ထားစားထားတာလဲ ၾကည့္လုိက္ဦး။ သခြားေရာင္ရွပ္နဲ႔ အနက္ေရာင္ စတုိင္ပန္ကုိ တြဲ၀တ္ထားသည္။ ဆံပင္ကုိလဲ ေသသပ္က်နစြာ ဖီးထားသည္။ ဒီပုံအတုိင္းဆုိ မင္းသားလုပ္လုိ႔ရေလာက္သည္။ ေခ်ာလုိက္တာ ေခ်ာလုိက္တာ။ ကား၏ ေနာက္ဆုံးတြင္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ လွမ္းေခၚဖုိ႔ရန္လည္း မျဖစ္ႏုိင္။ ကားကေတာ့ လူအေတာ္ေခ်ာင္ပါသည္။ ``အင္း ဆင္းခါနီးမွလွမ္းေခၚၿပီးတူတူသြားရမယ္ ဟိ´´ ေရႊ႔ဂုံတုိင္မွတ္တုိင္ေရာက္ခါနီးေတာ့ ကုိယ္ေတာ္က ဘာျဖစ္သည္ မသိဆင္းရန္ျပင္ေနသည္။ ``ဟာ ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ မသိဘူး´´ နာရီကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ ႐ုံးခ်ိန္တစ္နာရီေလာက္လုိေသးသည္။ ဒီအခ်ိန္ ေခ်ာခ်င္တုိင္းေခ်ာေနသည့္ ခ်စ္သူေလးကုိေခၚကာမနက္ စာ စားလုိက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ေတာင္ ရင္ခုန္လာသည္။ ေနာက္က်မွာ စုိးေသာေၾကာင့္ မနက္စာပင္ မစားရ ေသး။ ဒီအေတြးသည္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဒုကၡေပးမည့္ အေတြးမွန္းသိရင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္။ ကားက ေရႊဂုံတုိင္မွတ္တုိင္ အေရာက္ ဆင္းဟန္ျပင္ေနသည့္ ကုိုကုိေမာင္ကုိ မမွီမွာစုိးေသာေၾကာင့္ ထုိင္ခုံမွထကာ လွမ္းအထြက္ ``ကၽြီ´´ ``၀ုန္း´´ ``အား´´ ကား မွတ္တုိင္ေရာက္ေတာ့ ဘရိတ္ကုိလွမ္းအဆြဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေနာက္ဆုံးမွ လွမ္းအထြက္။ ဘရိတ္အုပ္လုိက္ေသာ အရွိန္ေၾကာင့္ လူမွာ တစ္ပတ္လည္ လဲက်ကာ ဖင္ထုိက္ရက္က်သြားသည္။ တစ္ပတ္လည္ေသာ အရွိန္ေၾကာင့္ ေျခေထာက္မွာ အဆစ္ လြဲသြားသည္။ ထလုိ႔မရေတာ့။ ``အား ၿမီးေႏွာင့္႐ုိးႀကိဳးသြားၿပီလားမသိ၊ ေျခေထာက္လည္း ေထာက္လုိ႔မရေတာ့ဘူး´´ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကားေပၚမွဆင္းဟန္ျပင္ေနေသာ ကုိကုိေမာင္က လွမ္းၾကည့္ေတာ့ သူ၏အခ်စ္ေတာ္ ရွပ္ေတးမွန္းသိေတာ့ ေျပးလာကာ စုိးရိမ္တႀကီးႏွင့္ ``ေသာ္တာေအာင္ ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ´´ ``ေျခေထာက္ ေထာက္လုိ႔လဲ မရဘူး၊ ၿမီးေႏွာင့္႐ုိး အဲဒါလည္းနာတယ္´´ ``အာ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ´´ ``ဘယ္လုိလုပ္ရမွာလဲ ေဆး႐ုံကုိသြားရမွာေပါ့´´ စပယ္ယာက ၀င္ေျပာသည္။ ကားေပၚတြင္ စီးလာေသာ လူအားလုံး၏ မ်က္လုံးမ်ားက ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာ။ ရွက္လည္းရွက္ နာလည္းနာ လူက ေနရာမွာပင္ ငုိခ်င္စိတ္ေပါက္သြားသည္။ ``ထၾကည့္ပါဦးကြ´´ ေျခေထာက္မွာ အေတာ္နာကာ ေယာင္ေနသည္။ ``ဟာ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး´´ ေျပာေျပာဆုိဆုိ ကုိကုိေမာင္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကုန္းပုိးကာ ေခၚေတာ့သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ ႐ုံးတက္ခ်ိန္တြင္ လုိင္းကားစီးဖုိ႔ေစာင့္ေနေသာ လူမ်ားမွာ ပုရြက္ဆိတ္အုံမွ ထြက္လာေသာ ပုရြက္ဆိတ္မ်ားပမာ။ ၿပီးေတာ့ ပုိဆုိးသည္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ လူအမ်ားဆုံး ေရႊဂုံတိုင္မွတ္တုိင္ တြင္ျဖစ္သည္။ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။ လူအရမ္း႐ႈပ္ေနသည့္အခ်ိန္ လုိင္းကားေပၚမွ ခပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ဆင္းလာသည္။ ဆင္းလာသည္ ကလည္း တစ္ေယာက္က နာက်င္႐ႈံ႕မဲကာ တစ္ေယာက္က ထုိနာက်င္ေနေသာ ေကာင္ေလးကုိ ကုန္းပုိးထားသည္။ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကုိက္ တာေတာင္ ၀ုိင္းအုံၾကည့္ေသာ ရန္ကုန္က လူအမ်ားရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္။ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ေတြက ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္ေန သည္မွတ္သလားမသိ မတ္တပ္ရပ္ကာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ မီးပြိဳင့္တြင္ရပ္ထားေသာ ကားမ်ားေပၚမွ ေခါင္းေတြကလည္း ထြက္ကာၾကည့္ ေနသည္။ ``ရွက္လုိက္တာ ရွက္လုိက္တာ´´ အေငြ႕ပ်ံၿပီးေပ်ာက္ကြယ္ကာ သြားလုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ကုိကုိေမာင္က taxi တစ္စီးလွမ္းေခၚကာနီးရာ ေဆးခန္းကုိ ကားေမာင္းခုိင္းပါ ေတာ့သည္။ ေဆးခန္းေရာက္ေဆာ့ ဆရာ၀န္ကေဆးတစ္လုံးထုိးေပးကာ ေျခေထာက္ကုိပတ္တီးစီးေပးလုိက္သည္။ ``ေျခေထာက္က လဲတဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ နည္းနည္းေယာင္သြားတာပါ၊ ႏွစ္ရက္ သုံးရက္ေလာက္ဆုိ ျပန္ေကာင္းသြားပါလိမ့္မယ္´´ ဆရာ၀န္ကေျပာသည္။ ကုိကုိေမာင္က ``ကဲ ဆရာ၊ အိမ္ျပန္မွာလား ႐ုံးကုိလုိက္ခဲ့မွာလား´´ ေျခေထာက္က အေတာ္ပင္သက္သာကာ ေထာက္ႏုိင္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဒီေန႔႐ုံးမွာ presentation ျပရမွာဆုိေတာ့ ပ်က္လုိ႔ကလည္း မေကာင္း။ ``ဟုတ္ နည္းနည္းသက္သာၿပီဆုိေတာ့ ႐ုံးကိုပဲလုိက္ခဲ့ပါ့မယ္´´ ဒီလုိႏွင့္ taxi ငွားကာ ႐ုံးကုိေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္မီပါေသးသည္။ သူေဌးအခန္းထဲ၀င္ကာ ရွင္းျပၿပီးျပန္ထြက္လာေတာ့မွ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိထားမိသည္။ ေခၽြးေတြ ဖုန္ေတြကြက္ကာ အက်ီၤမွာ အစြန္းအထင္းေတြအမ်ားႀကီးႏွင့္။ ဒီပုံစံႏွင့္ေတာ့ ဘယ္လုိမွ presentation ျပလုိ႔မျဖစ္ႏုိင္။ ကုိကုိေမာင္က ကၽြန္ေတာ့္အား ``ဒီပုံစံနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး၊ မင္းေျခေထာက္က ေထာ့က်ိဳးေထာ့က်ိဳးျဖစ္ေနေတာ့ မလုိက္ခဲ့နဲ႔ေတာ့၊ ငါတစ္ေယာက္တည္း လုပ္လုိက္ေတာ့ မယ္၊ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရခ်ိဳးလုိက္ဦးမယ္´´ ေရမုိးခ်ိဳးကာ အ၀တ္အစားလဲၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကုိကုိေမာင့္ပုံစံကုိၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ရယ္ခ်င္မိသည္။ ဘယ္သူ႔ဆီက ငွားလာမွန္း မသိေသာ စတစ္ေကာ္လံအျဖဴရွပ္အက်ီႏွင့္ ကခ်င္ပုဆုိးကုိ၀တ္ကာ။ အက်ီၤက ဘယ္သူ႔ဆီက ငွားလာမွန္းမသိ ပြေယာင္းေယာင္းျဖစ္ကာ ေတာ္ေတာ္ပင္ ၾကည့္ရဆုိးပါသည္။ အဲဒီပုံစံကုိၾကည့္ၿပီး မေအာင့္ႏုိင္ေတာ့ကာ ``ဟီ ဟီ´´ ``ဘာရီတာလဲ´´ ``ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး´´ ဘာမွမေျပာဘဲ မ်က္ေစာင္းႀကီးထုိးကာ Presentation လုပ္မည့္ အစည္းအေ၀းအခန္းဘက္ထြက္သြားပါေတာ့သည္ …….။ ဆက္ပါဦးမည္။ Smile :)
Sep 21st

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ............

By Kyal SIn Kha
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ...

 

ရာသီဥတုေတြ ေျပာင္းလဲေနသလိုပါပဲ။လူ႔ဘ၀ဆိုတာလည္း ေဟာင္းလိုက္ သစ္လိုက္။

 

ဖုန္းစာအုပ္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္  ပလူပ်ံေနတဲ့

 

ဖုန္းနံပါတ္ေတြ..ဘယ္ ဖုန္းနံပါတ္ကုိမ်ား စိတ္အားထက္သန္ျပီး

 

ေရးမွတ္ခဲ့မိလဲ... ဒီေန႔ထိ ဘယ္ဖုန္းနံပါတ္နဲ႔မ်ား အဆက္အသြယ္

 

အျမဲရွိခဲ့သလဲ... ကုိယ့္ကိုယ္ျပန္ ဆန္းစစ္ၾကည့္မိတယ္။

 

လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ရထားတစ္စီးလိုပဲ... သြားတဲ့ ခရီးတစ္ေလ်ာက္မွာ လူေတြက

 

တက္လာၾကတယ္။ ဆင္းသြားၾကတယ္။ ေနရာသစ္၊ ပတ္၀န္းက်င္သစ္မွာ အိမ္သစ္၊

 

ရာသစ္ေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြအသစ္ေတြနဲ႔ ဆံုမယ္။ မိတ္ေဆြသစ္

 

ဖဲြ႔ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေပးဆပ္ခဲ့ဖူးလဲ... မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြနဲ႔

 

ဆက္သြယ္ဖို႔ အတြက္ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေပးဆပ္ခဲ့ဖူးလဲ... အခ်ိန္ေတြရဲ႕

 

အေျပာင္းအလဲၾကားမွာ ရွိရင္းစဲြ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ဟာ

 

တေျဖးေျဖးက်ဲလာခဲ့တယ္။

 

ညအခါ မိုးေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရင္ ၾကယ္ေလးေတြဟာ တစ္စုတစ္စည္းထဲ

 

ရွိေနသလိုပဲ.. တကယ္တမ္းေတာ့ ၾကယ္ေတြဟာ တစ္ပြင့္နဲ႔ တစ္ပြင့္ အရမ္း

 

ေ၀းကြာၾကတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြက

 

အမ်ားၾကီးပဲ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္တူကိုယ္တူ ေပါင္းဖက္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ

 

ဘယ္နွစ္ေယာက္ရွိလဲဲ... ဘယ္နွစ္ေယာက္နဲ႔မ်ား အဆက္အသြယ္ အျမဲရွိလဲ...

 

နွစ္ေတြၾကာလာမွ အဆက္အသြယ္ နည္းခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ လူေလာက

 

ကေန တေျဖးေျဖး ထြက္ခြာ သြားမွန္းသတိျပဳမိတယ္။

 

လူေတြဟာ

 

အသက္(၂၀)မွာ အခ်စ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။

 

အသက္(၃၀)မွာ လက္ထပ္ဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။

 

အသက္(၄၀)မွာ ေအာင္ျမင္မွုကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။

 

အသက္(၅၀)မွာ ၾကြယ္၀ဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။

 

အသက္(၆၀)မွာ ျပည့္စံုုဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။

 

အသက္(၇၀)မွာ က်န္းမာဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။

 

အသက္(၈၀)မွာ အိပ္လိုက္ျပီးရင္ ျပန္နိုးလာဖို႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။

 

--------------------------------------------------------------------------------

 

သာမန္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကိုယ့္မွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ

 

.... ကိုယ္ကေရာ သူတို႔အတြက္ ဘယ္လို သူငယ္ခ်င္းမ်ဳိးလဲ.....?

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင္ငိုတာကို မျမင္ဖူးဘူး။

 

အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင္ငိုဖို႔အတြက္ သူ႔ပုခံုးကို ဌားေပးတယ္။

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္မိဘနာမည္ေတြကို မသိဘူး။

 

အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္မိဘ ဖုန္းနံပါတ္ကို သူ႔စာအုပ္မွာ

ကူးထားတတ္တယ္။

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္ျပႆနာကို ေဆြးေႏြးမယ္။

 

အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္ျပႆနာကို ေျဖရွင္းကူမယ္။

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္ပါတီမွာ ၀ိုင္တပုလင္း ယူလာလိမ့္မယ္။

 

အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္ပါတီ မစခင္ကတည္းက လာကူျပီး ပဲြျပီးမွ

ျပန္တတ္တယ္။

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သူအိပ္ေနခ်ိန္မွာ သင္ဖုန္းဆက္တာကို စိတ္ဆိုးမယ္။

 

အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင္ဘာျဖစ္လို႔ အခုမွ ဖုန္းဆက္ရသလဲလို႔

စိတ္ပူမယ္။

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္စိတ္ကူး အခ်စ္ဇာတ္ကို စပ္စုမယ္။

 

အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္စိတ္ကူးကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာခိုင္းမယ္။

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္အိမ္လာလည္ရင္ ဧည့္သည္လိုေနမယ္။

 

အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္အိမ္လာလည္ရင္ ေရခဲ ေသတၱာကို

 

သူကိုယ္တိုင္ ဖြင့္မယ္။

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင္နဲ႔ ကေတာက္ကဆတ္ျဖစ္ျပီး သူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ကေန

 

ရပ္စဲမယ္။ အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင္နဲ႔ ကေတာက္ကဆတ္ မျဖစ္ရင္

 

သူငယ္ခ်င္း မစစ္ဘူးလို႔ ထင္မယ္။

 

သာမန္ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က သူ႔အနားမွာ သင္အျမဲရွိေနတာကို လုိလားတယ္။

 

အစစ္အမွန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သင့္အနားမွာ သူအျမဲရွိေနတာကို လိုလားတယ္။

 

ေလာကၾကီးတြင္လူတစ္မ်ဳိးရွိသည္.....

 

တျခားလူ မသိေသာ ကိုယ္၏လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္မ်ားကို သူသိသည္။

 

ကိုယ္စာမရေသာအခ်ိန္တြင္ ရွင္းျပတတ္ျပီး ကိုယ္အမွား လုပ္မိေသာအခ်ိန္တြင္

 

ကိုယ့္ဘက္မွရပ္တည္ျပီး ၀န္ခံေပးတတ္သည္။ အားငယ္ေသာအခ်ိန္တြင္

 

အားေပးတတ္ျပီး ၀မ္းနည္းေနသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ နွစ္သိမ့္တတ္သည္။

 

ကိုယ္အဆင္ေျပလွ်င္ သူ႔ကိုေမ့ေနတတ္ျပီး အဆင္မေျပေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္

 

ကိုယ့္ရင္ဖြင့္သမွ်ကို စိတ္ရွည္ရွည္ျဖင့္ နားေထာင္ေပးတတ္သည္။

 

ကိုယ္နွင့္အတူ ရွိေနမည့္ အခ်ိန္မ်ားက ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ထက္ပင္

 

ၾကာရွည္ခိုင္ျမဲတတ္သည္။ ထိုလူမ်ဳိးကို သူငယ္ခ်င္း ဟုေခၚသည္။

 

အမ်ားဆီကသင့္ဘာမ်ားေမ်ာ္လင့္ထားပါသလဲ့....

 

အဲဒီအရာေတြကိုအမ်ားကိုျပန္ေပးလိ

ုက္ပါ..

.ကိုယ့္အတြက္သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမရွိရင္ေတာင္သူမ်ားအတြက္ေကာင္းေအာင္ၾကိဳးစားေပးလိုက္ပါ

 

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ေဆြမ်ိဳးလည္းမဟုတ္၊ ေမာင္ႏွမလည္းမဟုတ္၊

မိသားစု၀င္လည္းမဟုတ္တဲ့ ကိုယ္ရဲ႕အရင္းႏွီးဆံုး သူစိမ္းေတြပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္း

အစစ္အမွန္မ်ိဳး ကိုယ့္ေဘးမွာ ရွိေနရင္ေတာင္

လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးမသြားေစနဲ႕ေနာ္။

သင့္အနားမွာ သူအျမဲရွိေနတာကို

လိုလားေနလို႔ ပဲေလ ။

 

သူငယ္ခ်င္းအားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ........

                                                                              Kyal SIn Kha

Sep 7th

မင္းစိုင္းသန္႕ေက်ာ္ ... အပိုင္း ၂၁

By မင္းစိုင္းသန္႕ေက်ာ္

အဲ့သည့္ေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္သြားသလဲ …

 

တစ္ခ်ိန္လုံး ပါးစပ္ အေဟာင္းသားျဖင့္ နားေထာင္ေနေသာ မ်ဳိးရန္က ေမးလာေသာေၾကာင့္ မင္းစိုင္း မ်ဳိးရန္ကို ျပန္ျပီး ဘုၾကည့္ၾကည့္ေပးလိုက္သည္ ။

 

အခုမွ အရမ္းသိခ်င္ေနတယ္ေပါ့ေလ … အစကေတာ့ ငါ့ကို ေအာင္ဇင္လတ္နဲ႕ ဘာျဖစ္သေလး ညာျဖစ္သေလးနဲ႕ စြပ္စြဲခဲ့ျပီးေတာ့ …

 

အဲ့ဒါက မင္းတို႕ ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကလဲမွ ငါ မသိေသးတာ … ေျပာျပေလ … ဘာဆက္ျဖစ္သြားသလဲဆိုတာ …

 

အင္း … အတုိခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ ညီဇင္လတ္နဲ႕ သူ႕မိဘေတြေရာ သူ႕အစ္ကိုေရာ အားလုံး အဆင္ေျပသြားၾကတယ္ … ျပီးေတာ့ က်ဴရွင္ဆရာ ပိုင္ဟိန္းဆိုတဲ့လူကိုလည္း ရဲေတြ ဖမ္းဆီးနိုင္ခဲ့တယ္ … ညီဇင္လတ္တို႕ဘက္က မတိုင္ေပမယ့္ တျခားမိဘေတြကလည္း သည္လူကို အမွုဖြင့္ထားတာ ရွိလို႕တဲ့ … ကဲ … ဘာသိခ်င္ေသးလဲ …

 

အင္း … သိခ်င္တာ တစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္ … အဲ့တာက ဟိုလူၾကီးနဲ႕ ဇာတ္လမ္း ဘာျဖစ္သြားလဲ ဆိုတာပဲ …

 

ဘယ္လူၾကီးနဲ႕လဲ …

 

ဦးမင္းေက်ာ္ဆိုတဲ့ လူၾကီးနဲ႕ေလ …

 

အင္ … ဘာကို ဘာျဖစ္ရမွာလဲ …

 

မင္းကို ေမြးစားခ်င္ေနတယ္ ဆိုတာေလ … အဲ့တာ မင္း ဘာျပန္ေျပာထားလဲ …

 

အဲ့ဒါလား …

 

မင္းစိုင္း ဘာမွ ဆက္မေျဖဘဲ အေ၀းကိုသာ ေငးၾကည့္ေနမိလိုက္သည္ ။ မင္းစိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သံသယ ျဖစ္မိသည္ ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ။ ဦးမင္းေက်ာ္ကို ျမင္လွ်င္ မင္းစိုင္း ရင္ထဲတြင္ ရင္းႏွီးေနသလို ၊ ေႏြးေထြးေနသလို ခံစားရသည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္ ။ ထိုခံစားခ်က္ကို မင္းစိုင္း ပုံေဖၚမရ ။

 

ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ဦးမင္းေက်ာ္အေပၚ မင္းစိုင္း ဘာဘာညာညာ စိတ္ကူး မရွိျခင္းျဖစ္သည္ ။ မေသခ်ာေသးသည္ကေတာ့ မင္းစိုင္း ဦးမင္းေက်ာ္ကို အေဖအရင္းတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ေနမိျပီလားဆိုသည္ပင္ျဖစ္သည္ ။

 

မင္းစိုင္း … ေျဖေလကြာ …

 

ငါ အမွန္အတိုင္းေျဖမယ္ေနာ္ … မ်ဳိးရန္ … မင္းငါ့ကို စိတ္မေကာက္သြားနဲ႕ … ငါ ဦးမင္းေက်ာ္ကို အေဖတစ္ေယာက္လို ရင္ထဲမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးတယ္ …

 

ေတာ္စမ္းပါကြာ … အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ …

 

အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ မဟုတ္ဘူး မ်ဳိးရန္ … ငါလည္း ငါ့ခံစားခ်က္ကို ငါကိုယ္တိုင္ နားမလည္ေတာ့ဘူး …

 

မ်ဳိးရန္ သက္ျပင္းခ်ပါသည္ ။ မ်ဳိးရန္ စိတ္ဆိုးေတာ့မည္ကို မင္းစိုင္းသိသည္ ။ သို႕ေသာ္ မင္းစိုင္း မ်ဳိးရန္ကိုလိမ္လည္း မလိမ္ခ်င္ပါ ။ မ်ဳိးရန္သည္ မင္းစိုင္း ဘ၀တြင္ ရည္းစားအျဖစ္ ခ်စ္သူအျဖစ္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ တြဲခဲ့ဖူးေသာ ပထမဆုံးလူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္ ။

 

အင္းပါ … ငါ ေဘးနားကေန မင္းတို႕ကို အကဲခတ္ေနတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ မင္းမေမ့ပါနဲ႕ …

 

မ်ဳိးရန္ သည္တစ္ခြန္းပဲေျပာျပီး စာအုပ္ထုတ္ကာ စာက်က္ေနသည္ ။ မင္းစိုင္းလည္း စာအုပ္လွန္ျပီး စာက်က္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလုိက္ရသည္ ။ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ အေတြးေတြက ဟိုတစ္စု သည္တစ္စု ျပန္႕က်ဲလ်က္ပင္ … ။

 

 

 

မင္းစိုင္း … ဟိုတစ္ခါ မင္းေျပာတဲ့ ေဒါက္တာ ဘယ္သူဆိုလား … စိတ္ေရာဂါကု ဆရာ ဆိုတာေလ …

 

ေဒါက္တာ ဘုန္းေနေလ … ဘာျဖစ္လို႕လဲ …

 

ေအး … အဲ့ ေဒါက္တာ ဘုန္းေနကို ငါ လိုက္ေတြ႕ခ်င္တယ္ … သူ႕ကို ငါ ေက်းဇူးတင္စကားလည္း ေျပာခ်င္တယ္ … ျခင္းတစ္ျခင္းေလာက္နဲ႕ကန္ေတာ့ခ်င္လို႕ …

 

ဒါဆိုရင္ ဆရာ့ကို မကန္ေတာ့ခင္ ၾကားထဲက ကုန္သြယ္ေပးတဲ့ ငါ့ကို အရင္ ေကၽြးေမြးသင့္တယ္ …

 

ေအးပါကြာ … ဟုတ္ပါျပီ … ဆရာ့ဆီ ဘယ္ေန႕သြားမလဲ …

 

လာမယ့္ေသာၾကာေန႕ ညေနကို ဆရာ့ဆီ သြားၾကမယ္ေလ …

 

ေဟ့ေကာင္ေတြ … ဘယ္သြားဖို႕ တုိင္ပင္ေနၾကတာလဲ …

 

ရုတ္တရက္ အသံၾကားလိုက္ေသာေၾကာင့္ မင္းစိုင္း လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေအာင္ေဇာ္ထြန္း … ။ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းဆိုသည္က ေအာင္ဇင္လတ္ႏွင့္အတူ ရည္းစားလုဘက္ ျဖစ္ခဲ့ၾကေသးသည္ ။ မ်ဳိးရန္ႏိုင္ႏွင့္လည္း သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သည္ ။ မင္းစိုင္းႏွင့္ မ်ဳိးရန္ႏိုင္တို႕ ခင္ၾကေအာင္ ၾကားထဲက ေပါင္းကူးေပးခဲ့ေသာ သူလည္း ျဖစ္သည္ ။

 

ေဟ့ေကာင္ … ငါတို႕ဘာသာ ဘယ္သြားသြားေပါ့ …

 

ေအာင္ဇင္လတ္က ဘုတြန္းတြန္းျပီး ေျဖသည္ ။ ေအာင္ဇင္လတ္က ေအာင္ေဇာ္ထြန္းကို သိပ္ၾကည့္မရ ။ ရည္းစားလုဘက္ဟုဆိုကာ အျမင္ကတ္ေနသည္ ျဖစ္သည္ ။

 

အံမာ … ငါ့ဘာသာ မင္းစိုင္းကို ေမးတာ … မင္းကို ေမးတာမွ မဟုတ္တာ …

 

ကဲ … ေနၾကပါဦးကြာ … မင္းတို႕ကလည္း တစ္ခ်ိန္လုံး တက်က္က်က္ပဲ … ငါတို႕ ေဒါက္တာ ဘုန္းေနဆီကို သြားမလို႕ …

 

ေဒါက္တာ ဘုန္းေနဆိုတာ စိတ္ေရာဂါကု ဆရာ၀န္ … မင္းလို အရူးကို ကုေပးမလို႕ …

 

ေအာင္ဇင္လတ္ ေျပာေတာ့ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းက ေခြးေကာင္ဟု တိုးတိုး ဆဲသည္ ။ ျပီးေတာ့ မင္းစိုင္းကို ဆက္ေပးသည္ ။

 

ဘာလို႕ သြားၾကမွာလဲ …

 

သည္လိုပဲကြာ … ငါတို႕အေပၚကို ေက်းဇူးေလး နည္းနည္းရွိလို႕ … အဲ့ဒါ သူ႕အိမ္သြားျပီး ျခင္းနဲ႕ သြားကန္ေတာ့မလို႕ …

 

ဆရာ၀န္ေတြဆိုေတာ့ ငါတို႕ စီနီယာေတြပဲေပါ့ မင္းစိုင္းရယ္ … ငါပါ လိုက္ခဲ့ခ်င္တယ္ …

 

မင္းကို မေခၚပါဘူး …

 

ေအာင္ဇင္လတ္က ၾကားထဲက ျဖတ္ေျပာသည္ ။ သုိ႕ေသာ္ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းကလည္း မရမက လုိက္မည္ဟု ေျပာသည္ ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းကို ေခၚလိုက္ရသည္ ။ ထိုသို႕ ေခၚလိုက္ျခင္းသည္ ျပႆနာမ်ား၏ အစ ျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု မင္းစိုင္း သိခဲ့လွ်င္ ထိုေန႕က ေအာင္ေဇာ္ထြန္း လုိက္မည္ဟူေသာ ကိစၥကို ျငင္းပစ္ခဲ့မည္ ျဖစ္သည္ ။ သို႕ေသာ္ ျဖစ္တတ္ေသာ ကံတရားသည္ ေရွာင္လႊဲမရစြာပင္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ေလသည္ ။

 

 

 

သား … ေဖေဖနဲ႕ သည္လို ဘုရားကို လာရတာ ေပ်ာ္ရဲ႕လား …

 

ဦးမင္းေက်ာ္က ေမးလိုက္ေသာေၾကာင့္ မင္းစိုင္း ေခါင္းညိမ့္လိုက္ရသည္ ။ အမွန္ေတာ့ သည္ေန႕ ေက်ာင္းက ေန႕တစ္၀က္ႏွင့္ ေပးဆင္းလိုက္ေသာေၾကာင့္ မင္းစိုင္း အခ်ိန္ပိုေနခ်ိန္တြင္ ဦးမင္းေက်ာ္က ဘုရား သြားၾကရေအာင္ဟု ဆိုလာသျဖင့္ မင္းစိုင္း လိုက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ ။

 

ဟုတ္ကဲ့ … ေပ်ာ္ပါတယ္ ဦး …

 

ဦးလို႕ မေခၚပါနဲ႕ကြာ … ေဖေဖလို႕ ေခၚၾကည့္ပါလား …

 

နည္းနည္း တစ္မ်ဳိးေတာ့ …

 

တစ္မ်ဳိးမျဖစ္ပါဘူး သားရယ္ … ေဖေဖေတာင္ သားကို သားလို႕ ေခၚေသးတာပဲ …

 

မင္းစိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အံ့ၾသမိသည္ ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သည္ဦးေလးၾကီးႏွင့္ ဘုရားလိုက္ဖို႕ကို မင္းစိုင္း မျငင္းခဲ့မိပါလိမ့္ ။ ျဖစ္ႏိုင္သည္က မင္းစိုင္း ဘုရား မေရာက္တာ ၾကာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္သည္ ။ ထိုဦးေလးၾကီးက မင္းစိုင္းကို ျပဳံးျပီး ၾကည့္ေနသည္ ။

 

မင္းစိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ေ၀ခြဲမရ ။ ဦးမင္းေက်ာ္ကို ေဖေဖဟု ေခၚခ်င္သည္ ။ ထိုသို႕ ေခၚရမွာကိုလည္း စိတ္ထဲတြင္ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ေနမိသည္ ။ ေခၚဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္တိုင္း ေဖေဖဟူေသာ စကားက ႏွုတ္ခမ္းဖ်ားတြင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတတ္ေလသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေန႕က်ေတာ့ ေခၚဖို႕ ၾကိဳးစားပါ့မယ္ …

 

မင္းစိုင္း သည္လိုသာ ေျပာလိုက္ရသည္ ။ အမွန္ဆို သည္လို ဘုရားကို လိုက္လာသည္ကပင္ လြန္လြန္းေနျပီ ။ မ်ဳိးရန္သာ သိလို႕ကေတာ့ ေဒါသထြက္ေတာ့မည္ ။ ထို႕ေၾကာင့္ မ်ဳိးရန္ကို အိမ္ျပန္မည္ ေျပာျပီး တကယ္ေတာ့ ဦးမင္းေက်ာ္ႏွင့္ လိုက္လာမိသည္ ။

 

မ်ဳိးရန္ ေဒါသထြက္မည္ကို ေၾကာက္ေသာ္လည္း ထို ဦးေလးၾကီးကို မင္းစိုင္းရင္ထဲတြင္ သန္႕ရွင္းစြာ ရင္းႏွီးခင္မင္ ေႏြးေထြးေနမိသည္မွာ ဘာေၾကာင့္မွန္း မင္းစိုင္း မိမိကိုယ္ မိမိ နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ ။ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ တထင့္ထင့္ ျဖစ္ေနမိသည္ ။ မ်က္ခုံးေတြက လွုပ္ေနမိသည္ ။

 

အျပန္ မင္းစိုင္း ဦးမင္းေက်ာ္ ကားေပၚတြင္ ပါလာရင္း စိတ္ထဲတြင္ မတင္မက်ၾကီး ခံစားေနမိရသည္ ။ မင္းစိုင္း မီးပြိဳင့္တြင္ ကားပိတ္မိေတာ့ ေဘးဘီကို လွည့္ၾကည့္မိသည္ ။ ရုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ မင္းစိုင္း လန္႕ဖ်တ္သြားမိသည္ ။

 

ေဖေဖ ။ ေဖေဖသည္ မင္းစိုင္းကို ၾကည့္ေနေလသည္ ။ ထို႕အျပင္ မင္းစိုင္းေဘးတြင္ ပါလာေသာ လူကိုလည္း အကဲခတ္ေနေလသည္ ။ မင္းစိုင္း ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ တုန္လာသည္ ။ ေဖေဖက ေက်ာင္းသြားမည္ဟု လႊတ္ထားသည္ ။ အခုေတာ့ မင္းစိုင္းက ဘုရားနားတြင္ သူစိမ္းေယာက်္ားတစ္ေယာက္၏ ကားေပၚတြင္ ေရာက္ေနေလသည္ ။

 

ဒါကို ေဖေဖ ေတြ႕သြားျပီ ။ ေဖေဖ့ကို မင္းစိုင္း ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိသည္ ။ မင္းစိုင္း အမွားၾကီး လုပ္မိလုိက္သည္ ။

 

ဦး … အိမ္ကို ျမန္ျမန္ ေမာင္းေပးပါ …

 

သား မုန္႕မစားေတာ့ဘူးလား …

 

ဟင့္အင္း … အိမ္ကိုပဲ ေမာင္းေပးပါ ဦး …

 

အုိေကေလ … ေဖေဖ လိုက္ပို႕ေပးမယ္ … သားနဲ႕ ေဖေဖ ထပ္ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ …

 

ဟုတ္ကဲ့ပါ …

 

မင္းစိုင္း အိမ္ကို ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖ ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမိသည္ ။ ေဖေဖ ေရာက္လာေတာ့ မင္းစိုင္းကို မ်က္ႏွာထိမ်က္ႏွာထားျဖင့္ ၾကည့္သည္ ။ မင္းစုိင္း ေခါင္းကို ငုံ႕ထားလုိက္သည္ ။ ေဖေဖ ေျပာလည္း ေျပာသမွ်ကို မင္းစိုင္း ခံေတာ့မည္ ။

 

အဲ့တာ ဘယ္သူလဲ …

 

ဟို … ဟိုေလ ေဖေဖ … သားနဲ႕ သိတဲ့ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ပါ … သားကို သူ႕ေမြးစားသားအျဖစ္ ေမြးခ်င္တယ္လို႕လည္း ေျပာပါတယ္ …

 

ဘာ … သည္လို ဘာမွန္း ညာမွန္း မသိဘဲနဲ႕ သူမ်ားေျပာတိုင္း မင္းက ပါသြားရလား … မင္းက သည္မိဘေတြအိမ္မွာ မေပ်ာ္ဘူးေပါ့ေလ … ဟုတ္လား … မိဘအသစ္ လိုခ်င္ေနတယ္ေပါ့ေလ … ဟုတ္လား … မင္းစိုင္းသန္႕ေက်ာ္ …

 

မဟုတ္ပါဘူး ေဖေဖရယ္ … သားက သူ႕အေပၚမွာ ခင္မင္ရင္းႏွီးယုံပါ …

 

ေကာင္းျပီေလ … အဲ့သည္လူကို အိမ္ေခၚလာခဲ့ရမယ္ …

 

ဗ်ာ … ဘာျဖစ္လို႕လဲ ေဖေဖ …

 

ငါ အကဲခတ္ရမယ္ … အားလုံး မင္းအတြက္ လုပ္ေပးေနတာ မင္းစိုင္း … ငါ မင္းကို ဘာအေၾကာင္းမွ မသိတဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႕ သည္လို တရင္းတႏီွးသြားလာေနတာကို မၾကိဳက္ဘူး … မင္း ေခၚလာခဲ့မွာလား … ငါ့နည္းငါ့ဟန္နဲ႕ သြားေတြ႕ရမွာလား … ေျပာ …

 

သား … သား သူ႕ကို ေခၚလာပါ့မယ္ ေဖေဖ …

 

မင္းစိုင္း သက္ျပင္းသာ ခ်လိုက္ေတာ့သည္ ။

 

 

 

ေဒါက္တာ ဘုန္းေန ရွိလားမသိဘူး …

 

ေၾသာ္ … သား လာေလ … မင္းတို႕ဆရာ အေပၚထပ္မွာ ရွိတယ္ … အစ္မ ေခၚေပးမယ္ …

 

ဟုတ္ကဲ့ …

 

ေဒါက္တာ ဘုန္းေန၏ ဇနီး ေဒၚသက္ထားေ၀ က အင္မတန္ က်က္သေရရွိေသာ အမ်ဳိးသမီးၾကီးျဖစ္သည္ ။ မင္းစိုင္းကိုလည္း ယခင္တည္းက သိျပီးသားမို႕ မင္းစိုင္းကို ေဖၚေဖၚေရြေရြပင္ျပဳံးျပသည္ ။ မင္းစိုင္း ေဘးတြင္ေတာ့ ေအာင္ဇင္လတ္ႏွင့္ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းတို႕က တတြတ္တြတ္ စကားေတြ ေျပာျပီး အိမ္တြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ေ၀ဖန္ အျမင္ဖလွယ္ေနၾကသည္ ။

 

တကယ္ေတာ့ ေ၀ဖန္ အျမင္ဖလွယ္သည္ဆိုသည္မွာ စကားလွေအာင္ သုံးသည္သာ ။ အမွန္ေတာ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္ ျငင္းခုံေနၾကျခင္းသာျဖစ္သည္ ။

 

ေဟ့ေကာင္ေတြ … တိတ္တိတ္ေနၾက … ေဒါက္တာ ဆင္းလာေနျပီ …

 

အေပၚထပ္မွ ေလွကားဆီမွ တစ္ထစ္ျခင္း တည္ၾကည္ခံ့ျငားေသာ မ်က္ႏွာထား ၊ ၾကည့္ေကာင္းေသာ ျပည့္ျဖိဳးသည့္ ကိုယ္ကာယျဖင့္ ရုပ္ရည္သန္႕သန္႕ ၊ ဆင္းလာသည့္ ေဒါက္တာ ဘုန္းေန ။ မင္းစိုင္း ျပဳံးျပလုိက္သည္ ။ ေအာင္ဇင္လတ္ကလည္း ျပဳံးျပသည္ ။

 

ေဒါက္တာႏွင့္ ေနာက္ဆုံး မ်က္လုံးျခင္းဆုံသည္မွာ ေအာင္ေဇာ္ထြန္း ။ ႏွစ္ဦးသား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနၾကသည္ ။ မ်က္လုံးျခင္း ဆုံေနၾကသည္မွာ အၾကာၾကီး ။ ေနာက္ေတာ့ ေဒါက္တာ သူ႕ကိုယ္သူ ျပန္ထိန္းကာ မ်က္လုံးကို မင္းစိုင္းဆီသို႕ လႊဲလိုက္သည္ ။ သို႕ေသာ္ မင္းစိုင္း ေဒါက္တာ မ်က္လုံးတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲသြားသည္ကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္ေသးသည္ ။

 

မင္းစိုင္း … မင္းစိုင္း ေျပာထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္ကိုဆိုတာက …

 

ကၽြန္ေတာ္ပါ ဆရာ … ဆရာ့ကို ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႕ မုန္႕ျခင္းနဲ႕ လာကန္ေတာ့တာပါ …

 

မလိုပါဘူး … ရပါတယ္ကြယ္ … ကူညီခြင့္ၾကဳံလို႕ကူညီလိုက္တာပဲ …

 

ျပီးေတာ့ ေဒါက္တာ ဘုန္းေနႏွင့္ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းတို႕ မ်က္လုံးျခင္း ထပ္ဆုံၾကျပန္သည္ ။ သည္တစ္ခါလည္း စကား၀ိုင္းက တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္ ။ မင္းစိုင္း ေအာင္ေဇာ္ထြန္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းလည္း မ်က္လုံးတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲေနသည္ကို မင္းစိုင္း ေတြ႕ေနရသည္ ။

 

တိတ္ဆိတ္မွုကို ျဖိဳခြင္းလိုက္သည္က ေဒါက္တာ ဘုန္းေန၏ သားေလး … ေလးႏွစ္သားအရြယ္ ကေလးေလးပင္ ျဖစ္သည္ ။

 

ေဖေဖ … သားနဲ႕ ေဘာလုံးကန္မယ္ဆို …

 

ေအးပါ … ေဖေဖလာခဲ့မယ္ … သား သြားေဆာ့ႏွင့္ … ေဖေဖ သည္မွာ ဧည့္သည္ေတြနဲ႕ စကားေျပာေနတယ္ေလ …

 

ကေလးေလး ျပန္ထြက္သြားေတာ့ ေဒါက္တာ ဘုန္းေန ေအာင္ေဇာ္ထြန္းကို ထပ္မၾကည့္ေတာ့ ။ ထြက္သြားေသာ သူ႕သားေလး၏ ေနာက္ေက်ာကိုသာ ၾကည့္ေနေလသည္ ။

 

ခဏၾကာ စကားေျပာျပီးသည္အထိ ေအာင္ေဇာ္ထြန္း ဘာတစ္ခြန္းမွ ၀င္မေျပာ ။ မင္းစိုင္း ေအာင္ဇင္လတ္ႏွင့္ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းကို ေဒါက္တာ ဘုန္းေနႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည္ ။

 

ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ေအာင္ေဇာ္ထြန္း …

 

ေဒါက္တာ့အသံေတြ တုန္ယင္ေနၾကသည္ ။ မင္းစိုင္း သူတို႕အေျခအေနကို အကဲခတ္မိလိုက္ျပီ ။ သို႕ေသာ္ မျဖစ္သင့္ၾကေသာေၾကာင့္ မင္းစိုင္း စကား၀ိုင္းကို အျမန္သိမ္းလိုက္ရမည္ဟု နားလည္လိုက္သည္ ။ သို႕ေသာ္ စကား၀ိုင္းကို အရင္ဆုံး သိမ္းလိုက္သူမွာ ေအာင္ေဇာ္ထြန္း ျဖစ္သည္ ။

 

ဆရာ … ကၽြန္ေတာ္ သြားစရာ ရွိလို႕ ခြင့္ျပဳပါဦး … မင္းစိုင္း … ငါ သြားေတာ့မယ္ …

 

ငါတို႕လည္း အခုပဲျပန္မွာကြ … ဒါဆို ဆရာ ခြင့္ျပဳပါဦးေနာ္ …

 

မင္းစိုင္းတို႕ ထိုအိမ္မွ ျပန္ခဲ့ၾကသည္ ။ တစ္လမ္းလုံး ေအာင္ေဇာ္ထြန္း မ်က္ႏွာမေကာင္း ။ မင္းစိုင္း စိတ္ထဲတြင္ မျဖစ္ပါေစနွင့္ဟု ဆုေတာင္းမိသည္ ။ ေဒါက္တာက မိန္းမႏွင့္ ၊ ကေလးႏွင့္ ။ ျပီးေတာ့ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းကလည္း လူပ်ဳိႏုႏုထြတ္ထြတ္ေလး ။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္သင့္ ။

 

မင္းစိုင္း ၾကားထဲမွ တားေပးမွ ျဖစ္ေတာ့မည္ ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လုံး နစ္နာရမည့္ ကိစၥမ်ဳိးကို မင္းစိုင္း အျဖစ္မခံႏိုင္ပါ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းစိုင္း ေအာင္ေဇာ္ထြန္းကို တားေပးမွျဖစ္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္ ။

 

 

 

ငါကိုယ္တိုင္လည္း အဲ့ခံစားခ်က္ကို နားမလည္ဘူး မင္းစိုင္းရယ္ …

 

ေအာင္ေဇာ္ထြန္း ညည္းညည္းညဴညဴေလး ေျပာလုိက္ေသာအခါ မင္းစိုင္း စိတ္ညစ္စြာျဖင့္ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္ ။

 

မင္း … မင္း တဒဂၤ စိတ္ထဲမွာ အထင္မွားတာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ …

 

ဟင့္အင္း … မဟုတ္ဘူး … အဲ့ဒါ မဟုတ္ဘူး … ငါ … ငါ့ ရင္ထဲမွာ သူ႕ကို သိပ္ရင္းႏွီးေနတယ္ … အိပ္မက္ဆိုတာကို မင္းယုံလား မင္းစိုင္း အရင္ဘ၀ဆိုတာကိုေရာ မင္းယုံလား … ငါ အရင္က ငါ့အိပ္မက္ဟာ ငါ့ရဲ႕ အရင္ဘ၀ ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့မိဘူး … ဒါေပမယ့္ … ဒါေပမယ့္ေလ … ငါ့အိပ္မက္ထဲမွာ ျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူ႕ကို ငါ့ လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ျမင္ရလိမ့္မယ္လို႕ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့မိဘူး … ငါေလ … ငါ … အရင္ဘ၀ကလိုမ်ဳိး သူနဲ႕ ေသကြဲ အကြဲမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး … ငါ … ငါ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ မသိေတာ့ဘူး မင္းစိုင္းရယ္ … ငါ ဘာလုပ္ရမလဲဟင္ …

 

ငါ မစာနာတာ မဟုတ္ဘူး ေအာင္ေဇာ္ထြန္းရယ္ … ဒါေပမယ့္္ မင္းသူ႕ကို ေမ့လုိက္ပါ … အဆက္အသြယ္ မလုပ္ပါနဲ႕ … သူက မင္းခံစားခ်က္ကို သိေတာင္ သိလိမ့္မွာ မဟုတ္ဘူး … ျပီးေတာ့ မင္းသိတဲ့အတိုင္း သူ႕မွာ သားနဲ႕ မယားနဲ႕ေလကြာ …

 

ငါ … ငါ သိပါတယ္ကြာ … ငါတို႕ေတြ သည္ဘ၀မွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေစာစီးျပီး မေတြ႕ခဲ့ၾကတာလဲ သူငယ္ခ်င္းရယ္ …

 

မင္း စိတ္ထဲမွာ ထင္ေယာင္ ထင္မွားမွုေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းရယ္ … ဘာမွ မလြန္ခင္ ငါကေတာ့ မင္းကို တားရမွာပဲ ေအာင္ေဇာ္ထြန္း … ငါ ျပတ္ျပတ္ေျပာမယ္ကြာ … အိမ္ေထာင္သည္တစ္ေယာက္နဲ႕ မင္းနဲ႕ လုံး၀မျဖစ္သင့္ဘူး …

 

ေအာင္ေဇာ္ထြန္း ေခါင္းကိုသာ ငုံ႕ထားေလသည္ ။ ေအာင္ေဇာ္ထြန္းတစ္ေယာက္ မ်က္ရည္၀ဲေနသည္ကို မင္းစိုင္း စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာျဖင့္ ၾကည့္ေနရေလသည္ ။

 

 

 

အိမ္သို႕ ကိုထင္လင္းေမာင္ ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ မင္းစိုင္း အံ့ၾသသြားသည္ ။ ကိုထင္လင္း အိမ္ကို လာမလည္သည္မွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ ။ အခုမွ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္ ။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း မင္းစိုင္းကို လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ရေအာင္ဟု ဆိုကာ ေခၚသြားသည္ ။

 

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ကိုထင္လင္း မင္းစိုင္းကို ထူးထူးဆန္းဆန္း စကားေတြ ေျပာလာေလသည္ ။

 

မင္းစိုင္း … ကိုေ၀ဟင္ အခု ေဆးရုံတက္ေနရတယ္ … ေက်းဇူးျပဳျပီး မင္းသူ႕ကို သြားၾကည့္ေပးသင့္တယ္ …

 

ဘာျဖစ္လို႕ ေဆးရုံတက္ရတာလဲ …

 

မုန္႕ခ်ဳိအိတ္ေယာင္လို႕ … အရက္ေတြ မဆင္မျခင္ အရမ္းေသာက္တာကိုး …

 

သူက ဘယ္လိုလုပ္ အရက္ကို သည္ေလာက္ ေသာက္ရတာတဲ့လဲ …

 

ဘာေၾကာင့္လဲ … ဟုတ္လား … မင္းေၾကာင့္ေလ … မင္းစိုင္းရဲ႕ … မင္းေၾကာင့္ေလ …

 

ဟင္ … ငါနဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲ …

 

မင္းသိလား … ကိုေ၀ဟင္မွာ ခ်စ္သူမရွိဘူး … သူ … သူ မင္းကို လိမ္ေျပာခဲ့တာ …

 

ဘာ … သူက ဘာလို႕ ငါ့ကို လိမ္ေျပာရတာလဲ …

 

မင္းမွာ ခ်စ္သူ ရွိမွန္းသိလို႕ သူ မင္းကို ခ်စ္လြန္းလို႕ အေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္တာပဲ မင္းစိုင္း … သူ ဟိုေန႕က မင္းကို လြမ္းလြန္းလို႕ ေတြ႕ခ်င္လို႕ဆိုျပီး ရန္ကုန္ျပန္လာတယ္ … မင္းနဲ႕ မ်ဳိးရန္နဲ႕ ေက်ာင္းမွာ အရမ္းခ်စ္ေနၾကတာကို သူျမင္သြားျပီး စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႕ ျပန္လာတယ္ … အဲ့ညမွာ အရက္ေတြ စြတ္ေသာက္ျပီး ညသန္းေခါင္ ဗိုက္ေအာင့္တယ္ဆိုျပီး ငါ့ဆီ ဖုန္းဆက္လို႕ ငါ ေဆးရုံတင္ေပးလိုက္တာပဲ …

 

ဒါဆို … ဒါဆို ကိုေ၀ဟင့္မွာ ကၽြန္ေတာ္က လြဲရင္ တျခားလူ … တျခားရည္းစား မရွိခဲ့ဘူးေပါ့ … ဟုတ္လား …

 

မင္းစိုင္း ထိုေမးခြန္းကို အံ့ၾသစြာျဖင့္ ေမးမိလိုက္ေလေတာ့သည္ ။

 

အပိုင္း ၂၂ ဆက္ပါဦးမည္ …

Jan 3rd

ေယာက်ာ္းလွကြ်န္း အပိုင္း(၂)

By Lovealone
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လစ္ေျပးလာၾကသည္။ အေနာက္တြင္ေတာ့ ငနဲသံုးေကာင္က ပြက္ကေလာရိုက္ၿပီးက်န္ခဲ့သည္။ ျခံဳႏြယ္ေတြ ရြံ႕ေစးေျမေတြကိုျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး တေျဖးေျဖးတံတားေပၚသို႔ေရာက္လာၾကသည္။ ေနေရာင္သည္ စူးရွေနေသးသည္။ ထိုေကာင္ေလးဆြဲေခၚရာေနာက္သို႔ သူလိုက္ပါလာရင္း သန္႔ရွင္းလတ္ဆတ္ေသာေလေတြကို တစ္ဝၾကီးရႈရႈိက္ေနမိသည္။ ႏုနယ္လြန္းေသာ ေလေျပေလးေတြသည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ တြန္႔လိမ္ေဝွ႔ဝိုက္တိုက္ခတ္ေနသည္။ ထို႔အတူသူတို၏ဆံစေတြသည္လည္း ေျခလွမ္းတစ္လွမ္း လွမ္းလိုက္တိုင္း ေလထဲတြင္ ႏူးညံ့သည့္သံစဥ္စည္းခ်က္ေတြလို လြန္႔လူးကခုန္လႈပ္ရွားလွ်က္ရွိသည္။ သူတစ္ခ်က္ခ်ိဳျမျမ ၿပံဳးလိုက္မိသည္။


"ေဟာဟဲ ေဟာဟဲ ေဟာဟဲ သူတို႔မ်က္ေျခပ်က္သြားေလာက္ၿပီထင္တယ္။ နားရေအာင္ ေမာလိုက္တာကြာ ေဟာဟဲ ေဟာဟဲ"


သူတစ္ခ်က္ရယ္လိုက္ရင္း ေကာင္ေလးကိုၾကည့္လိုက္မိသည္။ ပုဇြန္ဆီေရာင္ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေမာဟိုက္ေနသည့္ သူ႕နဖူးမွေခြ်းဥေလးမ်ားသည္ တြဲလဲခိုကာမ်က္ႏွာတစ္ဝိုက္တြင္ စီးက်ေနသည္။ အစိမ္းရင့္ေရာင္ စပြတ္ရွပ္ေအာက္ရွိ ေမႊးညင္းႏုေလးေတြေပါက္ေနေသာ ျဖဴႏုေနသည့္အသားအရည္ထက္တြင္လည္း ေခြ်းေစးေတြျဖင့္ ရဲႊနစ္ေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။


”ငါ့ကို အခုလိုကူညီတာ မင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ”


”ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ မင္းဖိနပ္က ……………”


သူေျပာလိုက္မွ ဂီႏိုသတိထားမိသည္။ ဟုတ္သည္။ မစင္ေတြတက္နင္းထားသည့္ ဖိနပ္မွ အနံ႕ေတြထြက္ေနသည္။ ဂီႏိုဖိနပ္ကို ငံု႕ၾကည့္ကာ ရွက္ရယ္ရယ္ျပီး ေခါင္းျပန္ေမာ့လိုက္သည္။


”မင္းဒီမွာ ခဏေစာင့္ေန မင္းကို ငါဖိနပ္တစ္ရံသြား၀ယ္ေပးမယ္။ အဲံဒီဖိနပ္ၾကီးကို ငါျပန္မလာခင္ ေ၀းေ၀းကို လႊင့္ပစ္ထားလိုက္စမ္းပါကြာေနာ္။ နံလြန္းလို႕”


သူေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရသည္။ ေကာင္ေလးက သူ႕ကို တစ္ခ်က္မွ်ၾကည့္ျပီး အနားမွေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားသည္။ ေကာင္ေလးထြက္ခြာသြားသည္ႏွင့္ သူေျခေထာက္မွ ဖိနပ္ကိုခြ်တ္ကာ ခပ္လွမ္းလွမ္းသို႕လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။ သူ႕အျဖစ္ကို သူၾကည့္ျပီး ရယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ပါကင္ထုတ္တစ္ထုတ္ႏွင့္ ေကာင္ေလး ျပန္ေရာက္လာသည္။ ေကာင္ေလးသည္ သူ႕လိုပဲ အသက္ႏွစ္ဆယ္၀န္းက်င္ခန္႕ ရွိမည္ဟု ခန္႕မွန္းရသည္။ သို႕ေပမယ့္သူ႕ထက္ အသားျဖဴသည္။ ႏုသည္။ ၀တ္ပံုစားပံုမွာလဲ စတိုင္မိျပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိသည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ၀တ္ႏိုင္စားႏိုင္သည့္ အဆင့္တန္းထဲမွ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သူကေတာ့ ရွင္းသည္……………. ငမြဲ။


”ေရာ့ မင္းစီးထားတဲ့ ဖိနပ္ပံုစံအတုိင္းပဲ၀ယ္ခဲ့တယ္။ စီးၾကည့္လိုက္ မေတာ္ရင္တစ္ခါတည္းသြားျပန္လဲ လို႕ရတယ္။ ေရာ႕ ဒါကေတာ့ ေရခဲမုန္႕။ မင္းေၾကာင့္ မစားလိုက္ရပဲ ကုန္သြားတဲ့ငါ့ေရခဲမုန္႕ကို ျပန္၀ယ္ရင္း သတိရလို႕ မင္းအတြက္ပါ၀ယ္လာတာ”


”ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ။ ဒီဖိနပ္ဖိုးနဲ႕ ေရခဲမုန္႕ဖိုးေတြ ငါမင္းကို ျပန္ေပးမယ္ေလ။ ဘယ္ေလာက္က်ခဲ့လဲ”


”ရပါတယ္ကြာ ဒီေလာက္ပိုက္စံေလာက္ကေတာ့ ငါ့အတြက္အပန္းမၾကီးပါဘူး။ လမ္းၾကံဳတုန္း အကူအ

ညီလိုအပ္ေနတဲ့သူ ကိုကူညီလိုက္တယ္လို႕ပဲသေဘာထားပါတယ္”


ေကာင္ေလးက သူ႕ကိုေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ လက္ထဲမွ ေရခဲမုန္႕ကို စကၠဴခြာကာ စားေနသည္။ သူတစ္ခ်က္ မခို႕တရို႕ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ထို႕ေနာက္ေကာင္ေလး ၀ယ္လာေသာ ဖိနပ္ကုိ စီးၾကည့္လိုက္သည္။ ဖိနပ္က သူႏွင့္အေတာ္ပါပင္။


”ဒါနဲ႕ မင္းက ဘယ္မွာေနတာလဲ”


”ငါက သီရိေစ်း အေနာက္ဘက္က ရွမ္းရြာထဲမွာေနတယ္”


”ေၾသာ္။ ကဲ …….ညေနေစာင္းေနျပီ ခဏေနရင္မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္ ငါလဲသြားစရာရွိေသးတယ္။ မင္းအိမ္ျပန္ရင္ သတိထားျပီးေတာ့သာျပန္ေပေတာ့”


”အင္းေကာင္းပါျပီ”


ေကာင္ေလးက သူ႕ကို တာ့တာ ျပကာ အနားမွ ထြက္ခြာျပီးတစ္ျခားလမ္းတစ္ဘက္သို႕ကူးသြားသည္။ သူေကာင္ေလးေပးေသာ ေရခဲမုန္႕ကို ငံု႕ၾကည့္ေနမိသည္။ ထို႕ေနာက္ေခါင္းေမာ့ကာ ေကာင္ေလးကုိ တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္ ။ ထိုအခိုက္ေကာင္ေလးကလဲ သမင္ျပန္လွည့္လာကာ သူႏွင့္အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားသည္။ သူလက္တစ္ဖက္ကို ေလထဲမွာ ေ၀ွ႕ယမ္းျပလိုက္သည္။ ေကာင္ေလးက သူ႕ကိုရပ္ျပီးျပန္ၾကည့္ေနသည္။ ထုိ႕ေနာက္ တစ္ခုခုကို သတိရသြားဟန္ျဖင့္ သူ႕ကိုေအာ္ေျပာသည္။


”ေဟ့ေကာင္မင္းနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ”


”ဂီႏို……………………”


”ဟင္……………….”


”ဂီႏိုလို႕ေျပာတာ……………ဂီႏို……….”



ဒုတိယအခါေအာ္လိုက္မွ သူရွင္းရွင္းလင္းလင္းၾကားသြားပံုေပၚသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ေကာင္ေလးက လက္ႏွစ္ဖက္ကို ပါးစပ္နားသို႕ကပ္ကာ သူ႕ကိုျပန္ေအာ္ေျပာသည္။


”ေအး..ဂီႏို………….ငါ့နာမည္……………………………….”


”ဘာလဲကြ……………………..”


”ငါ့နာမည္……………….နီယြန္………………………ဟား………ဟား……….သြားျပီေဟ့ေကာင္ တာ့တာ”


ဂီႏိုျပံဳးလုိက္မိသည္။ထို႕ေနာက္ေကာင္ေလးကို ျပန္ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

”ေအး……….တာ့တာ”



                                                 *       *         *        *


ခပ္ေ၀းေ၀းမွ ဖားေအာ္သံေလးေတြ ထြက္ေပၚေနသည္။ ျခံဳေတြ ျမက္ေတြထူေနသည့္ လမ္းက်ဥ္းကေလးမွ သူေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သူတို႕ေနထိုင္သည့္ ဆင္းရဲသား ရပ္ကြက္ေလးသည္ ႏံုျခာစုတ္ပဲ့လြန္းသည္။ တစ္ေန႕လုပ္မွ တစ္ေန႕စား သုမုဒၵရာ၀မ္းတစ္ထြာကို နဖူးမွေခြ်း ေျခမက်ေအာင္ ရံုးကန္ေနရသူေတြခ်ည္းသာ။ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ အိမ္ကေလးေတြကလည္း သူတို႕၏ဘ၀ တစ္စိတ္တစ္ေဒသကို ေဖာ္ျပလွ်က္ရွိသည္။ တစ္ကယ္ဆိုလွ်င္ ေလာကၾကီးက မတရားပါ။ ကမၻာၾကီးေပၚတြင္ အသက္ရွင္ေနၾကသည့္ လူသားခ်င္းအတူတူ ဆင္းရဲသူက်ေတာ့လဲ ကုန္းေကာက္စရာမရွိေအာင္ ဆင္းရဲလြန္းသည္။ ခ်မ္းသာသူမ်ားက်ေတာ့လဲ ေငြပံုေပၚမွာ အခန္႕သင့္ထုိင္ျပီး လက္ညိဳးညႊန္ရာေရျဖစ္ေနေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ဆင္းရဲသည္ ဆိုသည့္ စကားက ဆင္း ဆိုသည့္ စကားႏွင့္ ရဲဆိုသည့္ စကားေလးႏွစ္လံုးသာရွိသည္။ သို႕ေသာ္ သူ၏အဓိပၸါယ္အတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ လူသားမ်ားအဖို႕ အႏွစ္သာရေတြ အမ်ားၾကီးကို ခါးစည္းျပီးခံေနက်ရသည္ခ်ည္းသာ။



လမ္းလယ္ေခါင္ရွိ ေရအုိင္အေသးစားေလးထဲသို႕ ေျခၾကြကာေလွ်ာက္လာရင္း ဂီႏိုေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိသည္။ သည္အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ သူတို႕ရပ္ကြက္ေလးထဲတြင္ အလုပ္သမား ျပန္ခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္းတြင္ မိသားစုစံုညီေနသည့္ ဆည္းလည္းသံေလးမ်ားကိုလည္း ၾကားေနရသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ စူးစူး၀ါး၀ါးထြက္ေပၚလာေသာ ကေလးငိုသံမ်ားေၾကာင့္ ဂီႏို ပင့္သက္ခ်မိသည္။ သူ႕လက္ထဲတြင္ လမ္းမွ ၀ယ္လာေသာ ေခါက္ဆြဲေၾကာင္ပါဆယ္ထုတ္ေတြကို ကိုင္ၾကည့္လိုက္ရင္း ေျခလွမ္းကို ခပ္သြက္သြက္ေလးျမွင့္တင္လိုက္သည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေက်ာ္မွ သူအိမ္ျပန္ေရာက္လို႕ မျဖစ္ေသးပါ။


အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးအ၀ါေလးျဖင့္ ခပ္မွိန္မွိန္ေလး လင္းေနေသာ သူတို႕အိမ္ေလးကို ၾကည့္ရင္း အိမ္ထဲသို႕ လွမ္းအကဲခတ္ၾကည့္လိုက္၏။


”အေမ အေမ………………..သားျပန္လာျပီ”


သူအေမ့ကို လွမ္းေခၚလိုက္သည္။


”ေအးေအးလာခဲ့………………”


အိမ္ထဲမွ အေမ့ျပန္ထူးသံကိုၾကားရသည္။ အေမဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကေရာက္ေနသည္ မသိပါ။ ဒီလိုဆိုလွ်င္ေတာ့ အေမမသိေအာင္ ယူခဲ့သည့္ အေမ့နားကပ္ေလးကို လူလစ္မွပဲ ေနရာမွန္ကို ျပန္ထားရမည္။ အေမက ထိုနားကပ္ေလးကို မိဘေတြေပးေသာမဂၤလာဦးလက္ဖြဲ႕ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလြန္တန္ဖိုးထားသည္။ စားစရာမရွိလွ်င္ေတာင္ ထိုနားကပ္ကိုေတာ့ မထိပါ။ ယခုသူဒီလိုလုပ္တာသာ အေမသိလွ်င္ သူ႕ကိုသတ္လိမ့္မည္။ သူအိမ္ထဲသို႕ ၀င္လာခဲ့သည္။ အိမ္ထဲတြင္ ညီမေလးက စားပြဲေပၚတြင္ စာက်က္ေနသည္။ သံုးႏွစ္သာသာ သာရွိေသးေသာ အငယ္ဆံုးေကာင္ေလးက ခပ္စုတ္စုတ္ကုတင္ေလးေပၚတြင္ ေကြးေကြးေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနေခ်ျပီ။ အေမကေတာ့ ေဆးေပါ့လိပ္ၾကီးကို ဖြာကာသူ႕ကိုမၾကည့္ပဲ ဘာေတြစဥ္းစားေနသည္ မသိပါ။


”နင့္ကို ထမင္းစားမလို႕ေစာင့္ေနၾကတာ။ အခ်ိန္နဲ႕အခါနဲ႕ ျပန္မလာဘူး။ အခုေတာ့ နင္တစ္ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ထမင္းစားေခ်”


သူအေမ့ကို ၾကည့္လိုက္မိျပန္သည္။ ထို႕ေနာက္ အေမ့နားက အုပ္ေဆာင္းအုပ္ထားသည့္ ထမင္းစား စားပြဲေလးကို ၾကည့္လိုက္မိျပန္သည္။ သူဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ စားပြဲအနားသို႕ သြားထုိင္ကာ အုပ္ေဆာင္းကိုလွပ္လိုက္၏။ အုပ္ေဆာင္းထဲတြင္ သူ႕အတြက္ ၾကိဳခူးထားေသာ ထမင္းေလးမွာ ေယာက်ာ္းၾကီး လက္တစ္ဆုပ္ခန္႕သာရွိသည္။ နေဘးတြင္ ဘဲဥေလးတစ္ျခမ္းႏွင့္ သရက္ခ်ဥ္သုပ္ေလးေတြကို ပံုထားသည္။


”အေမက စားျပီးျပီလား”


”ျပီးျပီ”


အေမက သူ႕ကို ခပ္ျပက္ျပက္ပင္ျပန္ေျဖသည္။


”အငယ္ႏွစ္ေကာင္ေကာ စားျပီးတာေသခ်ာရဲ႕လားအေမ”


သည္တစ္ခါေတာ့ အေမကသူ႕ဖက္ကိုလွည့္ၾကည့္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ ေျပာင္းဖူးေဆးေပါ့လိပ္ၾကီးကို တစ္ဖြာဖြာလိုက္သည္။


”ေစာေစာစီးစီး ဆာလို႕တဲ့ေလ ခူးေကြ်းထားလိုက္တယ္။ နင္စားစရာရွိတာသာ စားစမ္းပါ ဂီႏိုရယ္ မရွည္စမ္းပါနဲ႕”


သူသေဘာေပါက္လိုက္သည္။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ရင္း သူ၀ယ္လာသည့္ အထုတ္ေတြကို စားပြဲနားတြင္ ခ်ထားကာ အေမ့နားသို႕ ကပ္ထုိင္လိုက္၏။


”အေမ ထမင္းမေလာက္ဘူးမဟုတ္လား။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ”


အေမက သူ႕ကို ဘာမွျပန္မေျဖပါ။ အေမ တစ္ခုခုကို စိုးရြံ႕ေနသည္။ သူမကို တာ၀န္မေက်သည့္ မိခင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ သူမသားသမီးေတြ ျမင္သြားမွာကို မလိုလားသည့္ဟန္ျဖစ္သည္။ သူ႕အေမ့ လက္ေမာင္းကို လႈပ္ကိုင္လိုက္ရင္း ထပ္ေမးလိုက္သည္။


”အေမ …………သားေျပာေနတယ္ေလ။ ထမင္းမေလာက္ဘူးမဟုတ္လား”


”ေအးသားရယ္။ အစကေတာ့ အေမက ဆန္ကြက္တိ တြက္ထားတာ။ အဲ့ဒါ ကုန္စိမ္းသည္ ေဒၚညိဳၾကီးက သူ႕ဆန္အေခ်း ႏွစ္ဘူးျပန္ယူခ်င္တယ္ဆိုလို႕ေပးလိုက္ရတယ္။ အေမကလည္း ဒီေန႕ အ၀တ္ေလွ်ာ္တဲ့ အိမ္ေတြက အကုန္အေၾကြးလုပ္ထားေတာ့ ပိုက္စံက ျပက္ေနတယ္။ နင့္ညီေလးကို ေတာင္ မုန္႕မေကြ်းရေသးဘူး။ ”


”အေမရယ္…………..ဒါဆို အေမမစားရေသးဘူးေပါ့ ဟုတ္လား”


”ငါ့သားပဲ ၀ေအာင္စားပါ။ အေမ ျမဴရြက္ေတြသုပ္ေတြ စားျပီးေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ထားတယ္ မဆာပါဘူး”


ေၾသာ္ မိခင္ေမတၱာ။ မိခင္ေမတၱာ သားသမီးေတြ ၀၀လင္လင္ စားႏိုင္ဖို႕ သူမကိုယ္တိုင္ အငတ္ခံျပီး ေကြ်းရွာတဲ့ အေမပါလား။ သူ႕ရင္ထဲအေမ့စကားေၾကာင့္ ဆို႕နင့္နင့္ၾကီးျဖစ္သြားသည္။ သည္လိုမွန္းသိရင္ သူအိမ္ကိုေစာေစာျပန္လာပါသည္။


”အေမ သားေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေတြ ၀ယ္လာတယ္။ အေမေရာ ညီမေလးေရာ ညီေလးကိုပါႏႈိးျပီး အတူတူစားရေအာင္ ေနာ္”


အေမသည္သူ႕ကိုဘာမွ ေမးျမန္းျခင္းမျပဳေတာ့ပဲ ေခါင္းညိတ္ျပပါသည္။ ထို႕ေနာက္ ထမင္းစားပြဲသို႕ ထုိင္ကာ သူတို႕မိသားစု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စားလိုက္ေသာက္လိုက္ၾကသည္။


သူသည္ အိမ္မွာ အၾကီးဆံုးသား သားၾကီးၾသရသ ျဖစ္သည္။ အေဖမရွိေတာ့ အေမကသာ အေဖေနရာေရာ အေမေနရာကို ပါမႏိုင္မနင္းျဖင့္ မိသားစုကို တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ အေဖဆံုးတုန္းကဆိုလွ်င္ သူရွစ္တန္းသာ ရွိဦးမည္။ အေမကေတာ့ သူ႕အေပၚတာ၀န္ေက်ရွာပါသည္။ သူ႕ကိုဆယ္တန္းထိေရာက္ေအာင္ထားေပးသည္။ သို႕ေသာ္ က်ဴရွင္မတက္ ေက်ာင္းစာကိုလည္းသိပ္စိတ္မ၀င္စားေသာ သူ႕အဖို႕ ဆယ္တန္းေအာင္ဖို႕ဆိုသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္သည့္အရာကို မရမွန္းသိလွ်က္နဲ႕ ရူးသြပ္ေနသလိုျဖစ္ေနသည္။ လူ႕ေလာက ၾကီးကခက္ခဲပင္ပန္း ၾကမ္းတမ္းလြန္းပါသည္။ အသူရာ တမွ်နက္ရိႈင္းသည့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးက ေက်ာက္သားနံရံေတြကို တြယ္တက္ေနရသလို အဖုအထစ္ ခလုတ္ကသင္းေတြ မ်ားလြန္းသည္။


အေမရယ္၊ ညီမေလးရယ္၊ ညီေလးရယ္ကိုသူ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာျဖင့္ လူတန္းေစ့ေနႏိုင္ေအာင္ ထားခ်င္သည္။ ဒီ့အတြက္ သူဘယ္လိုၾကိဳးစားရမွာပါလိမ့္……………………..


          
                                                              *       *         *        *


“ကဲ နင္တို႕ေတြ ဘာအခ်ိဳး ခ်ိဳးေနၾကတာလဲ ငါ့ကိုေျပာစမ္းပါဦး။ နင္တို႕ဘ၀ေတြကို နင္တို႕သိပါတယ္ေနာ္။ စားရမဲ့မဲ့ေသာက္ရမဲ့မဲ့ဘ၀ကေန အခုလို လူလိုသူလိုေနႏိုင္လာတာ ဘယ္သူ႕ေက်းဇူးေၾကာင့္လဲဆိုတာ။ ဘ၀င္ျမင့္ျပီး ဘ၀ေမ့မေနနဲ႕ နင္တို႕အခ်ိဳးေတြကိုျပင္။ ၾကားၾကလား”


တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ မိုးျမင့္၏စကားကို နားေထာင္ေနၾကသည္။ မုိးျမင့္ဆိုသူက “ေယာက်ာ္းလွကြ်န္း” ဆိုသည့္ အမ်ိဳးသားသီးသန္႕ အႏွိပ္ခန္းကို ဖြင့္ထားသည့္ မိန္းမလ်ာတစ္ေယာက္။ မိန္းမလ်ာဆိုသည့္အတုိင္း အေျပာအဆိုပက္စက္သည္။ သူစိတ္ထဲမထင္လွ်င္ မထင္သလို သူတစ္ပါးအေပၚ ထိခိုက္နစ္နာေအာင္ျပဳလုပ္တတ္ေသးသည္။ သူ႕အႏွိပ္ခန္းတြင္ ရွိသည့္ ေကာင္ေလးေတြအားလံုး သူဆူသည္ကို တစ္ေန႕တစ္ၾကိမ္ေတာ့ အနည္းဆံုးခံရမည္ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကား ေယာက်ာ္းလွကြ်န္း၏ နိစၥဓူ၀ဆည္းလည္းသံေလးမ်ားပင္။


“ေနပါဦး ကိုမိုးျမင့္ရယ္။ အခုသူတို႕က customer ေတြေစတနာရွိလို႕ေပးသြားတာေလးကို ပဲယူၾကတာပါ။ ေပးတဲ့သူက ေစတနာရွိလို႕ေပးတယ္ ယူတဲ့သူကလည္း ေပးတဲ့သူကေပးလို႕ယူတယ္။ ဒါပဲေလ။ ဒါကို ခင္ဗ်ားက ဘာေတြထျဖစ္ေနရတာလဲ။ “


“ဟဲ့ေကာင္ နီယြန္ ငါ့ကို ကိုလို႕တပ္မေခၚနဲ႕။ လူကိုသတ္ခ်င္သတ္ပလိုက္ အဲ့ဒီ့ေယာက်ာ္းၾကီးတစ္ေယာက္ လိုဆက္ဆံခံရတာကို အသည္းနာဆံုးပဲ။ ငါပံုစံကိုလည္းၾကည့္ပါဦးဟယ္။ ေအးနင္တို႕ဘာပဲေျပာေျပာ ဘယ္ဧည့္သည္ေပးတဲ့ မုန္႕ဖိုးကို မယူရဘူး။ ဒါငါ့စည္းကမ္းပဲ။ မေနခ်င္တဲ့သူ ထြက္သြားၾက။"


နီယြန္ ကမိုးျမင့္ကို ဂရုမစိုက္ပဲ သူ႕၏ေသာက္လက္စ စီးကရက္ကိုဆက္ျပီးဖြာေနသည္။ ထို႕ေနာက္ မီးခိုးေတြကို မ်က္ႏွာက်က္ေပၚသုိ႕ ေထြးမႈတ္လိုက္သည္။


“ခင္ဗ်ားၾကီးဟာေလ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုမနာလို စိတ္ပြားတဲ့သူပဲဗ်။ မစားရတဲ့အမဲကို သဲနဲ႕ပတ္ခ်င္ေနတယ္။ အင္းေပါ့ေလ အခုခိ်န္မွာ ခင္ဗ်ားက စင္ေပၚဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ား လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ဦးေပါ့။”


မိုးျမင့္က နီယြန္ကို မဲ့ကာရြဲ႕ကာျဖင့္ၾကည့္သည္။ နီယြန္က နည္းနည္းေခါင္းမာျပီး ဂ်စ္ကန္ကန္ႏိုင္သည္ကို မိုးျမင့္သိသည္။ မိုးျမင့္တို႕ကလည္း ဒီလိုေကာင္မ်ိဳးေတြ အေကာင္တစ္သိန္းေလာက္ ၾကံဳလာခဲ့ဖူးသည္ပဲ မျဖံဳပါ။ ယခုလက္ရွိ အေျခအေနတြင္ မိုးျမင့္၏ အသိုင္းအ၀ိုင္း မိုးျမင့္၏နာမည္ျဖင့္သာ သူတို႕လႈပ္ရွားေနရသည္မဟုတ္လား။ မိုးျမင့္တို႕ ေယာက်ာ္းလွကြ်န္းကို လာသည္က မိန္းမေတြထက္ မိန္းမလ်ာေတြ ေယာက်္ားခ်င္းၾကိဳက္သူေတြမ်ားသည္။ အႏွိပ္အျပင္ လိင္၀န္ေဆာင္မႈကိုပါ တိတ္တဆိတ္လုပ္ေနသည့္ မုိးျမင့္၏ လုပ္ငန္းသည္ ဤျမိဳ႕တြင္ မိန္းမလ်ာမ်ား၏ အနားယူ အပန္းေျဖရာ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သည္လိုအေျခအေနထိေရာက္ေအာင္လဲ မိုးျမင့္ ရင္းနီးခဲ့ရသည့္ ေငြေတြ အခ်ိန္ေတြမနည္းပါ။ ယခုလိုေအာင္ျမင္လာေတာ့ မိုးျမင့္ကသူ၏ ေအာင္ျမင္မႈအက်ိဳးရလဒ္ေတြကို အျခားသူကို မွ်ေ၀ခြဲေပးရမည္ဆိုလွ်င္ မိုးျမင့္သူ႕ကိုသူ အရမ္းနစ္နာသည္ဟု ခံယူထားသည္။


“ဟင္းဟင္းဟင္း နီယြန္ နင္ကငါ့ကို စိန္ေခၚေနတာလား။ အရင္တုန္းက ငါးရံုမွာ ငါးေၾကးခြံခြာေနရတဲ့ နင့္ဘ၀ကိုု နင္သိပါေသးတယ္ေနာ္။ နင္အခုလို လူတစ္လံုးသူတစ္လံုး တစ္ေသြးတစ္ေမြးျဖစ္လာတာ ဘယ္သူ႕ရဲ႕ပံ့ပိုးမႈေၾကာင့္လဲ။ နင့္ကို မ်က္ႏွာသာေပးထားလို႕ ေရႊေအးပန္းကန္မတက္နဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နင္တို႕မွတ္ထားရမွာက ငါက ေပးရင္ယူ ငါကေကြ်းရင္စား ငါကခိုင္းရင္လုပ္ ။ နင္တို႕ကိုလည္း ေပးသင့္ေပးထုိက္သေလာက္ငါေပးထားျပီးသား ဒါကိုေက်နပ္ရမယ္။ ေအး….အဲ့လိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အိပ္ယာလိပ္ျပီး…..ေဂ်ာင္းပဲ”

မိုးျမင္၏ စကားကို ၾကားရေတာ့ နီယြန္အျပင္အျခားေကာင္ေလးေတြပါ မေက်မနပ္ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္ မိုးျမင့္ကေတာ့ စိုးစဥ္မွ် ဂရုမစိုက္ပါ။ မိုးျမင့္လိုခ်င္သည္က ေငြ။ ေငြရဖို႕ဆိုလွ်င္ မည္သူ႕မ်က္ႏွာကုိမွ မိုးျမင့္ေထာက္ထားမည္မဟုတ္ပါ။ ေလာကတြင္ ေငြကဒုတိယ ဘုရားသခင္ပဲေလ။



“ကလင္ ….ကလင္…..ကလင္………..”


“ဟယ္လို အမိန္႕ရွိပါ”


“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ရပါတယ္ ရွိပါတယ္။ “


“…………………………………………………………………….”


“ဟုတ္ကဲ့ စိတ္ခ် စိတ္ခ်။ အလန္းေလးေတြ ေရြးထားေပးမယ္”


“…………………………………………………………………….”


“ေကာင္းပါျပီ.။ ဟုတ္ကဲ့ “


“ဟုတ္ကဲ့ပါ”


တစ္ဖက္မွဆက္လာေသာ တယ္လီဖုန္းခ်လိုက္ျပီးေသာ အခါမိုးျမင့္က နီယြန္တို႕ဘက္ကို လွည့္လာသည္။


“နီယြန္၊ သစၥာ၊ အငယ္ေလး နင္တို႕သံုးေယာက္အသင့္ျပင္ထား ၾက။ ခဏေနရင္ ကားနဲ႕လာေခၚမယ္တဲ့”


“ေတာက္………………….”


ေတာက္ေခါက္လိုက္ေသာ နီယြန္ကိုၾကည့္ျပီး မိုးျမင့္က မထီသလိုလုပ္ကာ အခန္းထဲသို႕၀င္သြားသည္။




                                                   *       *         *        *



ည၏မီးေရာင္စံုေအာက္တြင္ လူေတြစည္ကားလွ်က္ရွိသည္။ လမ္းေလးတစ္ခုလံုးလဲ တြန္းလွည္းေစ်းသည္ေတြ မုန္႕သည္ေတြ ျဖင့္ က်ိပ္က်ိပ္တိုးေနသည္။ လူသံေတြကလဲ စံုလင္စြာ ဆူညံေနသည္။ ဂီႏိုတစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း လူမ်ားကိုေငးေနမိသည္။ ဒီေန႕သူရည္ရြယ္ခ်က္ မျပည့္ေျမွာက္ေသးပါ။ ဟုတ္သည္။ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခမ္းသူအလုပ္ရွာေနသည္မွာ ယခုဆိုလွ်င္ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ေနေခ်ျပီ။ သူအလုပ္ရမွျဖစ္မည္။ အလုပ္ရမွ ပိုက္စံရမည္ ပိုက္စံရမွ သူ႕ညီမေလးနဲ႕ သူညီေလး ျပီးေတာ့ သူ႕အေမ ကိုသူေကာင္းေကာင္းေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္မည္။ ခက္သည္က အလုပ္က ရွားေနျခင္းပင္။


တစ္ေန႕သာကုန္ျပီး ေျခေထာက္ေတြသာေညာင္းခဲ့သည္။ သူ႕အတြက္ေတာ့ အလုပ္ရွာသည့္အစီအစဥ္က ဘာမွ ထူးျခားမလာခဲ့ပါ။ ညေစ်းတန္းထဲ သူေလွ်ာက္လာရင္း က်ိပ္က်ိပ္တုိးေနေသာ လူမ်ားကို ၾကည့္ျပီး သက္ျပင္းခ်မိသည္။ သူ႕ဘ၀ၾကီးသည္ ရင္ေမာစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေရွ႕ဆက္ျပီးဘာေတြျဖစ္လာဦးမည္မသိပါ။ ဘ၀ဆိုတာ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းသလို ႏူးညံ့ေခ်ာေမြ႕သည့္အခါလည္း ရွိဦးမည္ထင္သည္။ ထိုေန႕ရက္ေတြက သူႏွင့္လားလားမွမသက္ဆိုင္ဘူးတဲ့လား။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္မြဲေနရပါသနည္း။ သူစဥ္းစားေနတုန္း နေဘးရွိ မိန္းမလ်ာသံုးေလးေယာက္ခန္႕က သူ႕ကို ၾကည့္သြားၾကသည္။


သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ တေျဖးေျဖးျဖင့္ ညေစ်းတန္းေလးကိုေက်ာ္လာခဲ့ျပီး သူတို႕ေနသည့္ ရပ္ကြက္ထိပ္သို႕ေရာက္လာသည္။ ညကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနျပီး တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မိုးသက္ေလ စိမ့္စိမ့္ေလးေတြ တိုက္ခတ္လာသည္။


သူေလွ်ာက္လာရင္း တစ္ေနရာသို႕ေရာက္ေသာ္ ဓာတ္တိုင္တစ္ခုတြင္ ေၾကာ္ညာစာရြက္တစ္ခု ကပ္ထားသည္ကိုေတြ႕သျဖင့္ ရပ္တန္႕ကာ သြားၾကည့္လိုက္သည္။ ဓာတ္တိုင္နားသုိ႕ေရာက္ေသာအခါ ကပ္ထားသည့္ေၾကာ္ညာစာရြက္ ကိုျဖဳတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ စာရြက္ထဲတြင္ ေအာက္ပါအတုိင္းေရးထားးသည္ကို ေတြ႕ရသည္။




၀န္းထမ္းအလိုရွိသည္


ေယာက်ာ္းလွကြ်န္း အမ်ိဳးသားသီးသန္႕အႏွိပ္ခန္းတြင္ ခန္႕အပ္ရန္ ေအာက္ပါ၀န္ထမ္းမ်ားအား အလိုရွိပါသည္။


၁။ အသက္ ၁၈ ႏွစ္မွ ၂၈ ႏွစ္အတြင္း က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ အမ်ိဳးသားျဖစ္ရမည္။


၂။ အရပ္အျမင့္ အနည္းဆံုး ငါးေပကိုုးလက္မရွိရမည္။


၃။ ရုပ္ရည္ေျပျပစ္ သင့္တင့္မႈရွိရမည္။


၄။အိမ္ေထာင္မရွိသူ လူပ်ိဳျဖစ္ရမည္။ ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္ရမည္။


အဆိုပါအရည္အခ်င္းႏွင့္ ျပည္စံုသူမည္သူမဆို လူကိုယ္တိုင္ မွတ္ပံုတင္ႏွင့္တကြ လာေရာက္ေလွ်ာက္ထားႏိုင္သည္။ လစာ ေကာင္းမည္။ အလုပ္ႏွင့္ပက္သက္သည့္ ညိွႏိႈင္းစရာကိစၥ မ်ားကုိ လူကိုယ္တိုင္ေမးျမန္းညိဳႏိႈင္းမည္ျဖစ္သည္။ စိတ္၀င္စားသူမ်ား အမွတ္ (….)။ အလၤကာလမ္း၊ ရွားလားလား KTV အနီး။ ေရႊေမတၱာရပ္ကြက္သို႕ လာေရာက္စံုစမ္းႏိုင္သည္။



စာရြက္ေလးကို ၾကည့္ျပီး ဂီႏိုျပံဳးလိုက္မိသည္။



                                                                                                                                 
                                                                                 ဆက္ရန္ရွိေသးသည္
                                                                                     Lovealone
                                                                      boytheboy.sept@gmail.com