Nov 3rd

“ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းမဲ့ နွလံုးသား”

By Song Do Mo

“ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းမဲ့ နွလံုးသား”

 

“ကၽြန္ေတာ္ အခ်စ္ကိုရွာေတြ႔ခဲ့မိတယ္ ……….. ဒါေပမဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့ေနရာမွာေပါ့”

မိုးနိုင္အိမ္အေပၚထပ္မွေအာက္ထပ္သို႔ ေၿပးဆင္းလိုက္သည္။

“ဟဲ့ ဟဲ့ သား.. ၿဖည္းၿဖည္းလုပ္ပါသားရယ္ နွလံုးအစားထိုးထားတာမွမႀကာေသးဘူး ေတာ္ႀကာတခုခုၿဖစ္

ေနမယ္..”

“ဟုတ္..ေမေမ သားေမ့သြားလို႔”

မိုးနိုင္မွာေမြးရာပါနွလံုးေရာဂါရွိေသာေႀကာင့္ အရာရာသတိၿဖင့္ေနေနရသည္မွာႀကာခဲ့ေလၿပီ။ သို႔ေသာ္မေမွ်ာ္

လင့္ေသာကံႀကမၼာတစ္ခုေႀကာင့္ နွလံုးလွဴသည့္သူနွင့္ မိုးနိုင္နွင့္ကိုက္ညီေသာေႀကာင့္ နွလံုးအစားထိုးထားသည္

မွာမႀကာေသးေပ။

“ေမေမ..သား ဟို အိမ္မွာဘဲသြားေနေတာ့မယ္ေနာ္ သားေနေကာင္းလာၿပီဘဲေလ”

“ဘာရယ္.. သားရယ္အေမနဲ႔ေနေတာ့ဘာၿဖစ္မွာလဲ တစ္ေယာက္တည္းေနရင္ မေၿပာဆိုသာ တစ္ခုခုဆိုရင္ …

အို…မၿဖစ္ပါဘူး..”

“ဟာ.. ေမေမကလည္း သားကေလးမွမဟုတ္ေတာ့တာ ေနာ္ သြားေနမယ္ေနာ္ တပတ္မွာ နွစ္ရက္ေလာက္

ေမေမ့ဆီၿပန္လာမယ္ေလ အေ၀းႀကီးလဲမဟုတ္ဘဲ အၿမဲလာလို႔ရတာဘဲကို..ေနာ္လို႔ ေမေမ..”

မိုးနိုင္မွာ အေမၿဖစ္သူအားကပ္ကာခၽြဲၿပီးေၿပာလိုက္သည္…

“ဟင္းးးး ေၿပာမရလဲ မတတ္နိုင္ဘူးေဟ့ အဲဒါဆိုလဲ ေသာက္ရမဲ့ေဆးေတြေသခ်ာထား.. ၿပီးေတာ့ေဆးကိုအိတ္

ထဲမွာ အၿမဲေဆာင္ထားေနာ္ ေအာ္ သားဒီေန႔ နွလံုးအလွဴရွင္ရဲ႔ အုပ္ထိန္းသူေတြနဲ႔ေတြ႔ရမယ္ေလ ေက်းဇူးတင္

စကားေၿပာရမယ္..ဟုတ္တယ္မလား”

“အင္းဟုတ္တယ္ေမေမ.. သားေတာင္သြားမလုိ႔ေလ ေမေမလိုက္မလား..”

“ေမေမ..အလုပ္ရွိေသးတယ္ ေနာက္ေန႔မွသြားရေအာင္ေလ…”

“ေမေမကလည္းကြာ ခ်ိန္းထားၿပီးမွ ဒီလိုလုပ္ေလ သားဒီေန႔အရင္သြားနွင့္မယ္ ေနာက္ေန႔ေမေမနဲ႔အတူ

သြားမယ္… ဘယ္လိုလဲ”

“အင္းေကာင္းသားဘဲ သားေသခ်ာေၿပာဦးေနာ္..”

“အင္းပါ ေမေမရဲ႔ ဒါဆိုသားသြားဖို႔ၿပင္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္…”

“အင္းအင္း…”

 မိုးနိုင္ဧည့္ခန္းက်ယ္တစ္ခု၏ ဆိုဖာတစ္ခုတြင္ထိုင္ေနရသည္မွာအနည္းငယ္ႀကာေလၿပီ။ အေရွ႕တြင္ခ်ထား

ေသာအေအးနွင့္ သစ္သီးေလးမ်ားကို အနည္းငယ္ယူ၍စားေနသည္မွာလဲ ကုန္ခါနီးေလၿပီ။

“သားက မိုးနိုင္ဆိုတာလား..”

မိုးနိုင္အသံႀကား၍ေခါင္းေမာ့ႀကည့္လိုက္ရာ အသက္40အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးနွင့္ေဘးနားတြင္မိုးနိုင္တုိ႔အ

ရြယ္ေလာက္ရွိမည္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ေအာ္..ဟုတ္ပါတယ္ အန္တီက ..”

“.. သားကိုနွလံုးလွဴထားတ့ဲ အလွဴရွင္ ရဲထြန္းရဲ႕အေမ ေဒၚသီတာ ပါ.. သူကေတာ့ အန္တီ့သားေလးရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ညီေန လို႔ေခၚတယ္..”

“ေအာ္..ဟုတ္ကဲ့.. ကၽြန္ေတာ္ကမိုးနိုင္ပါ..”

မိုးနိုင္စကားဆက္မေၿပာခင္မွာပင္ ေဒၚသီတာမွာမိုးနိုင္အနားသို႔ကပ္လာကာ..

“အန္တီ့သားရဲ႔ နွလံုးနွဲ႔သားေနလုိ႔ေကာင္းရဲ႔လားဟင္”

“ဟုတ္ ေကာင္းပါတယ္အန္တီ.”

“အန္တီ့သားက အရမ္းအလွဴအတန္း၀ါသနာပါတယ္ထင္တယ္ အန္တီေတာင္လွဴထားတယ္ဆိုတာ အနီးအနား

ေရာက္မွသိတာ သားကအလုပ္ကအၿပန္ကားေမာင္းရင္း---”

ေဒၚသီတာဆက္မေၿပာနိုင္ေတာ့ဘဲ မ်က္ရည္မ်ားက်လာခဲ့သည္။

“ေဒၚေဒၚ ၿဖစ္ၿပီးသားေတြဘဲ စိတ္ထိန္းပါ..”

ေဘးနားမွ ညီေနဆိုသူမွာ ေဒၚသီတာ လက္ေမာင္းကိုကိုင္ကာ ထိုင္ခံုသို႔တြဲေခၚၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။

“ဟို.. ကၽြန္ေတာ္ဒီလာတာ ေက်းဇူးတင္စကားေၿပာမလို႔ပါအန္တီ ကၽြန္ေတာ္လည္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိပါတယ္

ကၽြန္ေတာ့္အတြတ္ေႀကာင့္----”

“အို..သားရယ္ ဒါကတမင္ရည္ရြယ္တာမွမဟုတ္တာ အန္တီေတာင္… အန္တီေတာင္ ၀မ္းသာေသးပါတယ္

ကြယ္.. သားေလးမရွိေတာ့ေပမဲ့ အန္တီသားရဲ႔နွလံုးက အခု------ အခုထိရွိေသးေတာ့ အန္တီ၀မ္းသာပါတယ္”

ေဒၚသီတာမွာမ်က္ရည္မ်ားႀကားမွ မိုးနိုင္အားေၿပာလိုက္သည္။ေဘးမွ ညီေနမွာလည္း မ်က္ရည္မ်ားက်လာေလ

သည္။

“အကုိ႔ရဲ႕နွလံုးကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ ကိုမိုးနိုင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အကို႔နွလံုးရွိေနေသးတဲ့ အတြတ္တစ္ခုေတာ့

ေၿဖသာတာေပါ့ .”

ညီေနမွာလည္း ႀကားမွ၀င္ေၿပာလိုက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့.. ၿပီးေတ့ာ..ဟို ကၽြန္ေတာ့္အေမကေလလာမလို႔ အဲ့ဒါဒီေန႔ကအလုပ္ဖြင့္ရက္ဆိုေတာ့ သူမသြားရင္ရံုး

မွာ တစ္ခုခုၿဖစ္မွာဆိုးလို႔..အဲ့ဒါ..”

“ေအာ္..ရပါကြယ္ ဒီကသားေလး လာတာကိုဘဲ အန္တီတို႔ကေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. ေနာက္ဆိုသားလဲအန္တီ့

အိမ္ကိုအၿမဲလာေနာ္ အန္တီသားကို သားအရင္းလိုခ်စ္ပါတယ္”

“ဟုတ္..အန္တီ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လိုက္ပါဦးမယ္ လက္ေဆာင္ေတြေတာ့လက္ခံေပးပါေနာ္”

“ေအာ္… သားေရလက္ေဆာင္ေတြမလိုပါဘူး ဒီအတိုင္းလာရင္ဘဲအန္တီကေက်နပ္ေနပါၿပီ..”

“ရပါတယ္အန္တီေရ အပန္းမႀကီးပါဘူး လက္ခံလိုက္ပါ ေနာက္မွအန္တီ့ဆီမွာထမင္းလာစားမယ္ေလ..”

“ေအးပါ..ေအးပါ.. ေကာင္းသြားဦးသား ဂရုစုိက္ၿပန္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

မိုးနိုင္မွာရပ္တပ္ထၿပီးအိမ္ေရွ႕ထြက္လိုက္သည္။ အေနာက္မွေဒၚသီတာနွင့္ညီေနတို႔မွာလည္း အေနာက္မွလိုက္

ကာ အိမ္ေရွ႕ထိလိုက္ပို႔ႀကေလသည္။ အိမ္ၿခံေရွ႕ေရာက္ၿပီး မိုးနိုင္မွာ ၿပံဳးၿပၿပီး ထြက္သြားရန္ၿပင္လိုက္ခ်ိန္တြင္

“ကိုမိုးနိုင္..”

ညီေန၏ေခၚသံေႀကာင့္ မိုးနိုင္ၿပန္၍လွည့္ႀကည့္လိုက္သည္။

“ကိုမိုးနိုင္ အားမယ္ဆိုရင္တစ္ရက္ေလာက္ ညီေနနဲ႔ အၿပင္မွာေတြ႔ရေအာင္..”

“ေအာ္.. ရပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းနံပါတ္မွတ္ထားေလ…. ”

“အင္း.. ေဒၚေဒၚ့ဆီကေနယူလိုက္ပါ့မယ္ ”

ထိုေနာက္မိုးနိုင္လည္းေခါင္းညိတ္ၿပၿပီး.. အၿပန္လမ္းသို႔ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

မိုးနိုင္ အေမၿဖစ္သူနွင့္အိမ္ခြဲေနရန္ အိမ္ခန္းအားၿပင္ဆင္ေနသည္မွာ တပတ္ပင္ေက်ာ္လာခဲ့ေပသည္။ အိမ္ခန္း

ေလးမွာလည္း ၿပည့္စံုေနေလၿပီ။ ထို႔ေနာက္အိမ္အတြတ္ အလွထားရန္အလွသစ္ပင္ေလး၀ယ္ရန္ၿပင္လိုက္သည္။

ကလင္ ကလင္ ကလင္…

“ဟယ္လို….”

“ဟယ္လို ကိုမိုးနိုင္လားမသိဘူး”

“ဟုတ္ပါတယ္ မိုးနိုင္ေၿပာေနပါတယ္ ဘယ္သူပါလဲ”

တစ္ဘက္မွဖုန္းမွာ ခတၱၿငိမ္သက္သြားခဲ့ၿပီး..

“ဟုိ… ညီေနပါ…”

“ေအာ္.. ဟုတ္ကဲ့ေၿပာပါ..”

“ကိုမုိးနိုင္ ဒီေန႔အားမလားမသိဘူး အၿပင္မွာခဏေတြ႔ၿပီး ေၿပာစရာေလးရွိလို႔..”

“အားပါတယ္ အခုေတာင္အၿပင္သြားေတာ့မလို႔ ေတာ္ေသးတယ္ ဘယ္မွာေတြ႔မလဲေၿပာေလ”

“ေအာ္.. ကိုမိုးနိုင္သြားစရာရွိရင္ သြားပါ ညီေနက-----”

“ရပါတယ္ဗ်ာ.. ေၿပာပါဘယ္မွာေတြ႔မလဲဆိုတာ”

“ဟုတ္.. -----ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးဆိုအဆင္ေၿပမလားမသိဘူး”

“ရပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္အခုထြက္လာခဲ့လိုက္မယ္ေလ”

မိုးနိုင္မွာ ဖုန္းခ်လိုက္ၿပီး အက်ီမ်ားေဘာင္းဘီမ်ားၿပင္၀တ္ကာ ေရေမႊးေလးဆြတ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ညီေန

ခ်ိန္းေသာေကာ္ဖီဆိုင္ေလးသို႔ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးအတြင္းသို႔ မိုးနိုင္၀င္လုိက္သည္နွင့္ ညီေနမွာထိုင္ေနသည္ကိုေတြ႔ရေလသည္။ အေရွ႔တြင္

လည္း ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ခ်ကာ ေကာ္ဖီခြက္ကိုႀကည့္ေနၿပီး မ်က္နွာမွာလည္းညိဳးေနသည္။ မိုးနိုင္မွာ ညီေန

အေရွ႔တြင္၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး..

“ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ၿပီ..ညီေန..”

“ေအာ္..ဟုတ္ကိုမိုးနိုင္ ေက်းဇူးပါ..”

“ရပါတယ္.. အပန္းမႀကီးပါဘူး.. ေၿပာစရာရွိတယ္ဆို… ခဏေလးေနာ္ ကၽြန္ေတာ္ေသာက္စရာေလးတစ္ခုမွာ

လိုက္ဦးမယ္.. ”

ထို႔ေနာက္ထသြားကာ ေကာင္တာတြင္မွာလိုက္ၿပီး ၿပန္လာထိုင္လိုက္သည္။

“ညီေနက အသက္ဘယ္ေလာက္လဲ..”

“20ပါကိုမုိးနိုင္..”

“ေအာ္ကၽြန္ေတာ္က23နွစ္… ကၽြန္ေတာ့္ထက္3နွစ္ေတာင္ငယ္တာဘဲ”

“ဟုတ္..ကိုမိုးနိုင္.. အကိုကလည္း 23နွစ္ပါဘဲ”

“အကို…ဟုတ္လား ဘယ္သူ႔ကိုေခၚတာလဲမသိဘူး..”

“ေအာ္.ကိုရဲထြန္းကိုေၿပာတာပါ ”

“ေအာ္..မသိလို႔ ေဆာ္ဒီးေနာ္..”

“ရပါတယ္”

ထို႔ေနာက္မိုးနိုင္မွာေသာ ေကာ္ဖီေရာက္လာကာ မိုးနိုင္မွာ သႀကားမ်ား နို႔မႈန္မ်ားနွင့္ေဖ်ာ္ရန္ၿပင္လိုက္သည္။

ညီေနမွာမိုးနိုင္မွာေသာေကာ္ဖီ၏ သႀကားထုတ္ကိုႀကည့္ၿပီး..

“သႀကားကိုဘာလို႔ နွစ္ထုတ္ေတာင္မွာတာလဲဟင္..”

“ကၽြန္ေတာ္ကအၿမဲအဲ့လိုဘဲဗ်ာ့ သႀကားနွစ္ထုတ္ေလာက္မွအႀကိဳက္ေတြ႔တာ..”

“ေအာ္.. အကိုလည္းအၿမဲသႀကားကို နွစ္ထုတ္မွာေလ့ရွိတယ္..”

“ဟုတ္လား ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကိုရဲထြန္းနဲ႔ကေတာ္ေတာ္ေလး တူတာဘဲ နွလံုးကအစ----”

မိုးနိုင္မွာလ်က္တၿပတ္ထြက္သြားေသာ စကားကိုထိန္းမရလိုက္သည္ကိုသိလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ညီေန႔မ်က္နွာ

ကိုႀကည့္ကာ

“ေဆာ္ဒီးေနာ္ညီေန.. ကၽြန္ေတာ္စကားေၿပာမွားသြားလို႔..”

“ရပါတယ္ကိုမုိးနုိင္”

“ေအာ္..ဒါနဲ႔ ညီေနေၿပာစရာရွိတယ္ဆုိတာ..”

ညီေနတစ္ခုခုကိုစဥ္းစားဟန္ၿပဳလိုက္ၿပီး..

“ဟို တစ္မ်ိဳးေတာ့မထင္ပါနဲ႔ ကိုမိုးနိုင္ ရုပ္ရွင္ခဏလိုက္ႀကည့္လို႔ရမလား အၿပင္မွာကလူေတြမ်ားလို႔..”

“ဗ်ာ..”

မိုးနိုင္အံ့ႀသသြားခဲ့သည္။ ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ပင္ၿဖစ္သြားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ညီေနမ်က္နွာကိုတစ္ခ်က္ႀကည့္

လိုက္ရာ အားနားၿပီးရွက္ေသာမ်က္နွာပံုစံေပါက္ေနေလသည္။

“ရပါတယ္ သြားႀကည့္တာေပါ့ ညီေနႀကိဳက္တဲ့ကားႀကည့္ပါ..”

မိုးနိုင္ၿပန္ေၿဖလိုက္ေသာစကားေႀကာင့္ ညီေနမ်က္နွာပင့္ၿပီး ႀကည့္လိုက္သည္။

မိုးနိုင္နွင့္ညီေနတို႔နွစ္ေယာက္ရုပ္ရွင္ရံု ထဲသို႔ေရာက္သြားခဲ့ေလသည္။ ရုပ္ရွင္မွာၿပသေတာ့မည္ၿဖစ္၍ မီးမ်ား

အားလံုးမွိတ္သြားခဲ့သည္။ ေဘးတြင္လည္း လူမည္သူမွမရွိေသာေနရာကို ညီေနမွာေရြးထားၿခင္းၿဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္…

“ကိုမိုးနိုင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုေတာင္းဆိုပါရေစ..”

“ဗ်ာ.. ဟုတ္ ေၿပာပါ..”

“ကၽြန္ေတာ္..ကၽြန္ေတာ္ အကိုရဲ႔ နွလံုးခုန္သံကိုနားေထာင္ခ်င္လို႔ ခဏေလာက္ခြင့္ၿပဳလို႔ရမလားမသိဘူး..”

စကားသံမ်ားတုန္ရီစြာေၿပာလိုက္ေသာေႀကာင့္ မိုးနိုင္အံ့ႀသသြားခဲ့ရၿပန္သည္။.. သို႔ေသာ္နွတ္ခမ္းမွထြက္လာ

ေသာအေၿဖမွာ

“ဟုတ္..”

ဟုတ္ဆိုေသာ အသံသာၿဖစ္ေလသည္။

ညီေနမွာ မိုးနိုင္အနားသို႔တိုးလာကာ သူ႔၏ေခါင္းအားမိုးနိုင္ရင္ဘက္သို႔ ကပ္ထားလိုက္ေလသည္။

ထို႔ေနာက္သိပ္မႀကာလိုက္ပါ မိုးနိုင္ရင္ဘက္သို႔ ေရစက္က်လာသကဲ့သို႔ တခုက်လာ၍သတိထား နားေထာင္

လိုက္ရာ ညီေနမွာငိုေနၿခင္းၿဖစ္သည္။ မိုးနိုင္မည္သို႔လုပ္ရမည္ကို မသိလိုက္ေတာ့ပါ။ စကားေၿပာရန္ၿပင္လိုက္

ေသာ္လည္း နွတ္ခမ္းကသာဟလာသည္အသံကမထြက္နိုင္။ ထို႔ေနာက္မ်က္ရည္မ်ားၿဖင့္ ၀မ္းနည္းစြာငိုေနေသာ

ညီေနပုခံုးကို မိုးနိုင္လက္ၿဖင့္ဖက္ထားလိုက္သည္။

“အကို႔ရင္ခုန္သံအတိုင္းပါပဲလား အကိုကေၿပာဖူးတယ္ ညီေနဘာၿဖစ္ၿဖစ္ အကိုရင္ခြင္ထဲမွာ အကို႔ရင္ခုန္သံကို

နားေထာင္လိုက္ရင္ စိတ္ညစ္တာေတြေပ်ာက္သြားမွာပါတဲ့. အကိုရယ္..အခု..အခု..အခုေရာ ညီေနခံစားရတာ

ေတြေပ်ာက္ပါ့မလား…”

ညီေနမွာ မိုးနိုင္ရင္ဘက္ထဲမွနွလံုးသားကို ေၿပာသည့္ဟန္ၿဖင့္ ငိုကာေၿပာေနေလသည္။

ခတၱခဏႀကာၿပီးတြင္.. အငိုရပ္ကာ ညီေနသူ႔ေနရာသူၿပန္ေနကာရုပ္ရွင္ပိတ္ကာေပၚသို႔သာ အႀကည့္မ်ားေရာက္သြားခဲ့သည္။

“ေက်းဇူးပါ ကိုမိုးနိုင္..”

“ဟုတ္… ရပါတယ္ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုေမးမယ္ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္”

“ရပါတယ္ကိုမိုးနိုင္..ေမးပါ..”

“ကုိရဲထြန္းနွဲ႔ ညီေနတို႔ကသူငယ္ခ်င္း အဆင့္ထက္..----”

မိုးနိုင္စကားမဆံုးလိုက္ပါ ညီေနမ်က္နွာလွည့္လာၿပီး မိုးနိုင္အားႀကည့္လိုက္သည္။ နွစ္ေယာက္သားမ်က္လံုးခ်င္း

စံုၿပီး.. ၿငိမ္သက္သြားၿပန္သည္။

“ေအာ္..ဟိုဟာ ကၽြန္ေတာ္ညီေန႔ကိုေမးတာက----”

“ဟုတ္ပါတယ္ ကိုမိုးနိုင္.. ညီေနနဲ႔အကိုနဲ႔က တစ္ေယာက္နွဲ႔တစ္ေယာက္ခ်စ္ေနႀကတာပါ ေယာက်ာၤးေလး

အခ်င္းခ်င္းေပါ့..”

“ဗ်ာ……”

“ကိုမိုးနိုင္ ညီေန႔ကိုႀကိဳက္သလိုထင္လို႔ရပါတယ္ ညီေနစိတ္မဆိုးပါဘူး.. ကိုမိုးနိုင္သိထားသင့္တယ္လို႔ထင္လို႔”

မိုးနိုင္အံ့ႀသၿပီး ႀကည့္ေနရင္းမွာပင္ ညီေနမွာ ရုပ္ရွင္ပိတ္ကားေပၚသို႔သာႀကည့္ၿပီးအာရံုစိုက္ေနေလသည္။

ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွနွစ္ေယာက္သား ပြဲၿပီး၍ထြက္အလာတြင္…..

“ကိုမိုးနိုင္..ဒီေန႔အတြတ္ေက်းဇူးပါ ညီေန.တကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ရပါတယ္ ကိစၥမရွိပါဘူး..”

“ဒါဆို..ညီေနၿပန္လိုက္ပါဦးမယ္ ေနာက္မွဖုန္းဆက္လိုက္မယ္..”

“ေအာ္..ညီေန ကိစၥမရွိဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္လိုက္ခဲ့ပါလား ကၽြန္ေတာ္ေကာ္ဖီေလးတိုက္ခ်င္လို႔ပါ”

ညီေနခဏစဥ္းစားလုိက္ၿပီး ..

“ရပါတယ္ ညီေန လိုက္ခဲ့ပါမယ္..”

ညီေနမွာမိုးနိုင္အိမ္ကို ၀င္လိုက္သည္နွင့္ အိမ္ပက္ပက္လည္ႀကည့္ၿပီး နံရံမ်ားကိုႀကည့္ကာ

“ခရမ္းေရာင္ႀကိဳက္လို႔ အခန္းကိုခရမ္းေရာင္သုတ္ထားတာလား”

“အင္း.. အရင္ကအဲ့ေလာက္မႀကိဳက္ဘူး ဟိုတစ္ေန႔ကေဆးသုတ္ခါနီးမွ ခရမ္းေရာင္သုတ္ခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔

သုတ္လိုက္တာ..ဘာလို႔လဲ မလွလို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူး အကိုကလည္းခရမ္းေရာင္အရမ္းႀကိဳက္တယ္ေလ..”

“ေအာ္.. ”

ထိုေနာက္ညီေနမွာ မိုးနိုင္စာႀကည့္စားပြဲ နားေရာက္သြားၿပီး စားပြဲေပၚရွိပန္းအိုးတြင္ထိုးထားေသာ လီလီပန္းမ်ား

ကိုႀကည့္ၿပီး..

“လီလီပန္းကိုေရာ… ႀကိဳက္လို႔လား..”

“အင္းဟုတ္တယ္ ညီေနရဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းကလီလီပန္းႀကိဳက္တာေလ လီလီပန္းအနံကိုတခ်ိဳ႔

မခံနိုင္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကအဲ့အနံ႔ကိုႀကိဳက္တာ ဒါနဲ႔ ကိုရဲထြန္းကေရာလီလီပန္းႀကိဳက္တာလား”

ညီေနမ်က္နွာညိဳးသြားကာၿပန္မေၿဖေတာ့ဘဲ ေခါင္းသာညိတ္ၿပလိုက္သည္။…

“ေအာ္ ကိုရဲထြန္းကကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတာ္ေတာ္တူတာဘဲ .. ကဲ ကၽြန္ေတာ္အက်ီလဲလိုက္ဦးမယ္ေနာ္..”

မိုးနိုင္မွာ ညီေန႔အေရွ႕မွာပင္အက်ီကိုခၽြတ္လိုက္ေလသည္။ ညီေနမွာ မိုးနိုင္မ်က္နွာကိုတစ္ဘက္ကိုလြဲထားလိုက္

သည္။ ညီေနၿငိမ္ေနရင္း အေနာက္မွလက္တစ္စံုမွာ ညီေနအားလာ၍ဖက္ေလသည္။

“ညီေန.. ကၽြန္ေတာ္ညီေန႔ကိုခ်စ္တယ္ စေတြ႔ကတည္းကသတိထားမိပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္မဖြင့္ေၿပာေတာ့

ဘူးလုပ္ထားေပမဲ့ စိတ္မထိန္းနိုင္ေတာ့ဘူးညီေန.. ကၽြန္ေတာ္ညီေနကိုခ်စ္တယ္..”

ညီေနအံ့ႀသသြားၿပီး ဖက္ထားေသာလက္ကိုဖယ္ခ်လိုက္ၿပီး.. မိုးနိုင္ဘက္လွည့္ကာ..

“ကိုမိုးနိုင္ ဘာလုပ္တာလဲ.. ကိုမိုးနိုင္က ဘာလို႔ညီေန႔ကိုခ်စ္ရမွာလဲ ကိုမိုးနိုင္ကေယာက်ာၤးေလးဘဲ..”

“ညီေန. ညီေနနွဲ႔ကိုရဲထြန္းတို႔ေတာင္ခ်စ္ေသးတာဘဲ ကၽြန္ေတာ္လည္းညီေန႔ကိုခ်စ္တယ္..”

“ဘာဆိုင္လို႔လဲ… ညီေနဒီအတိုင္းဘဲေနပါရေစ..”

ညီေနမွာ လွည့္ကာထြက္သြားရန္ၿပင္လိုက္သည္။

“ညီေန.. အခုကၽြန္ေတာ့္နွလံုးသားက ညီေန႔ကိုေတာင္းဆိုေနတာ ညီေနနဲ႔ေတြ႔တိုင္းရင္ခုန္သံၿမန္လာတယ္…

ညီေန႔ကို ရင္ခြင္ထဲမွာဘဲထားခ်င္တယ္.. ကၽြန္ေတာ့္နွလံုးသားကဖြင့္ဟလာတဲ့စကားပါညီေန..”

ညီေနမွာ မ်က္ရည္မ်ားက်လာေသာမ်က္လံုးအားအားၿဖင့္မွိတ္လိုက္ၿပီး.. မသိသည့္အတိုင္းသာ ထြက္လာခဲ့

လိုက္သည္။

“ဟယ္… သားဘယ္ကဘယ္လိုလွည့္တာလဲ”

အိမ္ေရွ႕၀င္းကပင္ေဒၚသီတာ ေၿပာလိုက္ေသာစကားကို မိုးနိုင္ၿပံဳးကာ…

“အန္တီ့ဆီဘဲလာတာ ပ်င္းလို႔ေလ ”

“ဟုတ္ပါၿပီ လာပါ.. ထမင္းစားသြားေနာ္..”

“ဟုတ္..စားရမွာေပါ့.. ဒါနဲ႔အန္တီ ညီေနမရွိဘူးလား..”

“ေအာ္.. ညီေနလား မသိဘူးကြယ့္ ဒီေန႔မလာေသးဘူး ေတြ႔ခ်င္ရင္ေခၚေပးမယ္ေလ..”

“ရပါတယ္အန္တီ.. သားေခၚတယ္လို႔မေၿပာနဲ႔ေနာ္..ဟီ”

“အင္း..အင္း..”

ေဒၚသီတာမွာ ဖုန္းယူကာညီေန႔အားလွမ္းေခၚလိုက္ေလသည္။

တစ္နာရီေလာက္အႀကာတြင္ညီေနေရာက္လာခဲ့သည္။

“ေဒၚေဒၚ.. ဘာၿဖစ္လို႔လဲ..”

ဧည့္ခန္းေရာက္သည့္နွင့္ညီေနမွာေဒၚသီတာအားေမးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္တဆက္တည္းမွာပင္ေဘးနားကို

ႀကည့္လိုက္ရာ မိုးနိုင္အားေတြ႔၍မ်က္နွာပ်က္သြားခဲ့ေလသည္။

“ေအာ္…ဒီေန႔ဒီကသားမိုးနိုင္လဲေရာက္လာလို႔ သားကိုလဲမေတြ႔ရတာႀကာၿပီေလ အဲ့ေတာ့ထမင္းအတူတူစားရ

ေအာင္ေခၚလိုက္တာ သားအားတယ္မလား ထမင္းစားေသာက္ၿပီးညမွၿပန္ေလ..”

ညီေနမွာ မိုးနိုင္ေႀကာင့္မေနခ်င္ေပမဲ့။ ေဒၚသီတာအားေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္သည္။

“ကဲ.. ထမင္းစားရေအာင္…”

မိုးနိုင္နွင့္ညီေနမွာ ေဒၚသီတာေနာက္မွစားမင္းစားခန္းထဲသို႔လိုက္သြားခဲ့ႀကသည္။

“သားမိုးနိုင္ ႀကက္သားစားတယ္မလား…”

“ဟုတ္စားတယ္အန္တီ..”

ထိုေနာက္မိုးနိုင္မွာ ႀကက္သားပန္းကန္ထဲမွႀကက္သား တစ္တံုးကိုယူကာေဒၚသီတာအားထည့္ေပးလုိက္ၿပီး..

ေနာက္တတံုးယူကာ ညီေနအားထည့္ေပးလိုက္သည္။ ညီေနမွာမိုးနိုင္မ်က္နွာအားမႀကည့္ဘဲသာ ၿငိမ္သက္

စြာထမင္း ပန္းကန္ကိုဘဲ ႀကည့္ၿပီးစားေနေလသည္။ ..

အားလံုးစား၍ေသာက္၍အၿပီးတြင္….မိုးနိုင္မွာ..

“ညီေန.. ကၽြန္ေတာ့္ကို ကိုရဲထြန္းအခန္းလိုက္ၿပေပးပါလား..”

ညီေနမွာမိုးနိုင္အားတစ္ခ်က္ႀကည့္လိုက္သည္။

“အန္တီ.ကၽြန္ေတာ္ႀကည့္လို႔ရတယ္မလား..”

“ရပါတယ္ကြယ္..သားညီေနလိုက္ၿပလိုက္ပါလား.. သူတို႔နွစ္ေယာက္ကအဲ့အခန္းမွာ နွစ္နွစ္သံုးနွစ္ေလာက္ရွိ

မယ္… အၿမဲ ေနေနက်ေလ.. အဲ့ဒါေႀကာင့္ညီေနကအန္တီ့သားလိုၿဖစ္ေနတာ..”

“ေအာ္….. ”

မိုးနိုင္မွာညီေနအားႀကည့္ၿပီး.. ၿပံဳးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ညီေနမွာေရွ႕မွဦးေဆာင္ကာအေပၚထပ္သို႔တက္သြား

ခဲ့ေလသည္။ ေဒၚသီတာမွာေတာ့ဧည့္ခန္းတြင္ စာအုပ္ဖတ္ကာက်န္ေနခဲ့ေလသည္။

အခန္းထဲသို႔၀င္လိုက္သည္နွင့္ မိုးနိုင္အံ့ႀသသြားခဲ့သည္။ အခန္းထဲတြင္ရဲထြန္းနွင့္ညီေနတို႔နွစ္ဦးရိုတ္ထား

ေသာဓါတ္ပံုအႀကီးစားတစ္ခုခ်ိတ္ဆြဲထားေလသည္။ အခန္းထဲရွိသုတ္ထားေသာေဆးေရာင္မွာလည္းခရမ္း

ေရာင္ၿဖစ္ၿပီး..စားပြဲေပၚရွိပန္းအိုး၌လည္းလီလီပန္းမ်ားၿပည့္ေနေလသည္။

“ညီေနဒီအခန္းကိုအၿမဲလာၿပီး အခုထိသန္႔ရွင္းေအာင္လုပ္ထားတာ ၿပီးေတာ့အကိုရွိတုန္းကအတိုင္းထား

ထားတာ.. ပစၥည္းေတြကိုအရမ္းေလွ်ာက္မကိုင္ပါနဲ႔..ကိုမိုးနိုင္..”

“ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမကိုင္ရေသးပါဘူး..”

“ႀကိဳေၿပာထားတာပါ”..

စာႀကည့္စားပြဲနွင့္ကပ္လ်က္ပင္ စာအုပ္စင္ေလးတစ္ခုရွိရာ အေပၚဆံုးထပ္တြင္ စာေရးဆရာမလြန္းထားထား

စာအုပ္မ်ားၿပည့္ေနေလသည္။

“ကိုရဲထြန္းက လြန္းထားထားႀကိဳက္လို႔လား..”

“ညီေန႔အႀကိဳက္မို႔လို႔ ၀ယ္ၿပီးညီေနဖတ္လို႔ရေအာင္သိမ္းထားတာ.. ”

“ေအာ္..”

မိုးနိုင္မွာစာႀကည့္စားပြဲေပၚမွေထာင္လ်က္ထားေသာဓါတ္ပံုေလးတစ္ခုကိုင္ႀကည့္ၿပီး..

“ညီေန႔ပံုကဒီမွာေတာ္ေတာ္ေခ်ာတယ္ေနာ္ ဓါတ္ပံုအရမ္းစားတယ္လို႔ေၿပာရမယ္..”

ညီေနမွာခ်က္ခ်င္းပင္ မိုးနိုင္လက္ထဲမွလုကာ သူ႔ေနရာအတိုင္းၿပန္ထားၿပီး..

“ညီေနႀကိဳေၿပာထားတယ္ေနာ္ ေလွ်ာက္မကိုင္ပါနဲ႔လို႔.. ညီေနမႀကိဳက္သလို..အကိုလည္းမႀကိဳက္ဘူး…”

“ညီေန…. ကၽြန္ေတာ့္ကိုေရာ ကိုရဲထြန္းလို႔မခ်စ္နိုင္ဘူးလား”

ညီေနမွာမိုးနိုင္စကားေႀကာင့္ တစ္ခ်က္လွည့္ႀကည့္ၿပီး..

“ကိုမိုးနိုင္နွဲ႔ကုိရဲထြန္းနဲ႔က ဘာမွမသက္ဆိုင္တဲ့သူေတြပါ.. အကိုကညီေန႔အတြတ္ကမာၻေပၚမွာတစ္ဦးတည္း

ေသာခ်စ္သူဘဲ..”

“ညီေန..ကၽြန္ေတာ္အမွန္အတိုင္းေၿပာတာပါ.. ညီေနနဲ႔ေတြ႔တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္နွလံုးခုန္သံေတြၿမန္လာတယ္..

ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတြလႈပ္ရွားလာတယ္ ကၽြန္ေတာ္ညီေန႔ကိုတကယ္ခ်စ္တယ္..”

“ကိုမိုးနိုင္.. ကိုမိုးနိုင္ဆီမွာ အကိုရဲ႕နွလံုးသားေရာက္ေနရံုနဲ႔ ညီေန႔ကိုလာမလွည့္စားပါနဲ႔..”

“မဟုတ္ဘူးညီေန… ညီေန႔ကိုကၽြန္ေတာ္တကယ္ခ်စ္တာပါ.. ”

မိုးနိုင္မွာညီေန႔အားလက္ကိုဆြဲၿပီးဖက္လိုက္သည္။..

ညီေနမွာၿပန္ရုန္းၿပီး တြန္းထုတ္လိုက္ေလသည္။ မိုးနိုင္မွာညီေန႔အားေႀကာင့္လဲက်သြားၿပီး.. ….

“အာ့.. ညီေန…အာ့..”

မိုးနိုင္မွာရင္ဘက္ကုိဖိကာ မတ္တပ္ထရပ္ေသာလည္းၿပန္လဲက်သြားၿပီး..

“အာ့..ညီေန..ကၽြန္ေတာ့္ ..ရင္ဘက္…ေအာင့္လာလို႔ ေဆး…အိတ္ထဲက ေဆး..ထုတ္ေပးပါ..အာ့..”

ညီေနမွာမိုးနိုင္အားႀကည့္ကာေႀကာင္ေနရင္း.. ေအာက္ထပ္သို႔ေၿပးဆင္းသြားၿပီး..

မိုးနိုင္လြယ္အိတ္ကုိနွိတ္ကာ ေဆးဘူးရွာလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ေဆးဘူးကိုယူကာ အေပၚထပ္သို႔ေၿပးတက္လာ

ၿပီး မိုးနိုင္လက္ထဲသို႔ထည့္ေပးလိုက္ရာ.. မိုးနိုင္မွာ ေဆးဘူးထဲမွေဆးနွစ္လံုးေလာက္အားယူၿပီး ေရမပါဘဲအၿမန္

မ်ိဳခ်လိုက္ေလသည္။..

ထို႔ေနာက္.. ခဏေလာက္အႀကာတြင္ မိုးနိုင္မွာရင္ဘက္အားဖိရင္းၿငိမ္သက္သြားခဲ့သည္။

“ကိုမိုးနိုင္..ကိုမိုးနိုင္သက္သာလား..”

ညီေနမွာမိုးနိုင္အနားကပ္ရင္းေမးလိုက္သည္.. မိုးနိုင္မွာမည္သည့္စကားမွၿပန္မေၿဖ…

“ကိုမုိးနိုင္.. ေအာင့္တာသက္သာသြားၿပီးလား..”

ညီေနမွာ ထက္ေမးလိုက္သည္..။ မိုးနိုင္မွာၿပန္မေၿဖဘဲ ညီေနအားဆြဲကာဖက္လိုက္ေလသည္။

“ညီေန.. ခဏေလးၿငိမ္ေနေပးပါ.. ကၽြန္ေတာ့္နွလံုးခုန္သံပံုမွန္ေလးၿပန္ၿဖစ္ေအာင္ ခဏေလးၿငိမ္ေနေပးပါ”

ညီေနမွာၿပန္ရုန္းရန္ၿပင္လိုက္ေသာလဲ မရုန္းေတာ့ပဲၿငိမ္ေနလိုက္ေလသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္ညီေန႔ကိုတကယ္ခ်စ္တာပါ…”

ညီေနမည္သည့္စကားမွၿပန္မေၿပာဘဲၿငိမ္သာၿငိမ္ေနေလသည္။ ထို႔ေနာက္တံခါးေခါက္သံမွာထြက္ေပၚလာ

ေလသည္။..

“သားညီေန..ခုနကဘာၿဖစ္တာလဲ…”

အၿပင္မွေဒၚသီတာအသံေႀကာင့္ နွစ္ေယာက္သားလြတ္လိုက္ၿပီး တံခါးသြားဖြင့္ကာ..

“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးအန္တီ… ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းရင္ဘက္ေအာင့္လာလို႔..”

“ေအာ္..ဘာမ်ားၿဖစ္လဲလို႔ ဂရုစိုက္ေပါ့ကြယ္… ကုိယ္ကနွလံုးအစားထိုးထားတာမွမႀကာေသးတာ..”

“ဟုတ္..အန္တီ..”

ေဒၚသီတာမွာ ဘာမွမၿဖစ္ဟုဆိုေသာေႀကာင့္ စိတ္ေလွ်ာ့ကာေအာက္ထပ္သို႔ၿပန္ဆင္းသြားခဲ့ေလသည္။

ေဒၚသီတာထြက္သြားသည္နွင့္မိုးနိုင္မွာတံခါးအားပိတ္လိုက္ၿပီး..

“ညီေန..ကၽြန္ေတာ့္ကိုအေၿဖၿပန္ေပးပါလား..”

ညီေနမွာတစ္ဖက္သုိ႔ၿပန္လွည့္လိုက္သည္။

“ညီေနခုနတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ္ေတ္ာေလးစိတ္ပူသြားတာ ေတြ႔လိုက္တယ္ ညီေန႔နွလံုးသားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနတယ္ဆိုတာသိပါတယ္ညီေန.. ကၽြန္ေတာ့္ကိုၿပန္ခ်စ္ပါလား..”

ညီေနမွာခတၱၿငိမ္ေနလိုက္ၿပီး.. မိုးနိုင္အားေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္ေလသည္။

“ညီ…. မနက္ၿဖန္အားလား.. ကုိယ္ညီ႔ကို ကိုယ့္အေမနဲ႔မိတ္ဆတ္ေပးမလို႔..”

ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္တြင္ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း မိုးနိုင္မွာညီေန႔အားေမးလိုက္ေလသည္။

ညီေနမွာေအးစက္ေသာမ်က္နွာၿဖင့္…

“မအားဘူးကိုမိုးနိုင္.. ညီေနသင္တန္းသြားစရာရွိတယ္..သင္တန္းကဖ်က္လို႔မရဘူး..”

“ေအာ္အင္း…ရပါတယ္ေနာက္မွသြားေတြ႔က်တာေပါ့.. ညီ.. အခုလာမဲ့စေနေန႔ကဘာေန႔လဲသိလား..”

ညီေနမွာနာရီကိုႀကည့္ၿပီး…

“25ရက္ေန႔..”

“ဟာ..မဟုတ္ဘူးေလ.. အဲ့ေန႔ကကိုယ္တို႔ရည္းစားၿဖစ္တာ တစ္လၿပည့္တဲ့ေန႔ေလ..”

“ေအာ္.. ”

မိုးနိုင္မွာေပ်ာ္ၿပီးေၿပာေသာ္လည္း ညီေနမွာေတာ့..ေအာ္..ဆိုေသာစကားလံုးေလးတလံုးသာထြက္လာေလသည္။

မိုးနိုင္မွာညီေန႔အားႀကည့္ရင္းအားမရေသာ္လညး္ သက္ၿပင္းေလးတစ္ခ်က္ခ်ရံုကလြဲ၍ ဘာမွမတတ္နိုင္။

*****

ပန္းၿခံအတြင္းရွိထိုင္ခံုေလးတစ္ခံုတြင္မိုးနိုင္နွင့္ညီေနတို႔ နွစ္ဦးထိုင္ေနေလသည္။ မုိးနိုင္မွာညီေနကိုႀကည့္ေန

ေသာ္လည္း ညီေနမွာေတာ့ လက္ထဲတြင္စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကိုင္ကာ ဖတ္ေနေလသည္။

“ညီ…”

“အင္း…ေၿပာေလ..”

“ဒီမွာႀကည့္ဦး..”

မိုးနိုင္ေခၚေသာ္ေႀကာင့္ညီေနမွာ လက္ထဲမွစာအုပ္ကိုခဏပိတ္ထားလိုက္ၿပီး..ႀကည့္လိုက္သည္။

“ေၿပာ..ဘာလဲ”

“ညီ..ကုိယ့္ကိုခ်စ္လား..”

မိုးနိုင္ေၿပာေသာစကားကို ညီေနမွာၿပန္မေၿဖဘဲ စာအုပ္ကိုဖြင့္ကာ ဆက္၍ဖတ္လိုက္သည္။..

“ညီ..ကုိယ္ေမးေနတယ္ေလ…”

“ဒီမွာစာဖတ္ေနတာမၿမင္ဘူးလား….. အၿမဲအဲ့ဒါဘဲေမးေနတယ္..”

“ေမးရင္ေတာင္ ညီကၿပန္ေၿဖတာရွိဖူးလို႔လား.. ကုိယ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ႀကားခ်င္တာေပါ့..”

“အခုလည္း တြဲေနတာဘဲမဟုတ္လား..”

“တြဲေနလဲကြာ နည္းနည္းေလးေတာ့ ခ်စ္စကားႀကိဳက္စကားေလးေတာ့ေၿပာဦးေပါ့ ကုိယ္ဘဲေၿပာေနၿပီး..

ညီကေတာ့ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ပံုစံေနေနေတာ့ ႀကာလာရင္ကုိယ္ခံစားရတယ္ကြ..”

ညီေနစာအုပ္အားၿပန္ပိတ္ၿပီး မိုးနိုင္အားႀကည့္ကာ..

“ဒီမွာ ကိုမိုးနိုင္.. ညီေနတို႔က ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး.. ကေလးကုလားဆန္တဲ့အၿပဳအမူေတြ လုပ္တာမႀကိဳက္

ဘူး.. ၿပီးေတာ့ကိုယ့္က်န္းမာေရးကိုကုိယ္..ဂရုစုိက္ပါ..”

“ကိုယ္ကဘာကိုဂရုစိုက္ရမွာလဲ”..

“နွလံုးအစားထိုးထားတယ္ဆိုတာမေမ့ပါနဲ႔ အဲ့နွလံုးသားကလြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ရခဲ့တဲ့နွလံုးသား မဟုတ္ဘူး..လူ

တစ္ေယာက္ရဲ႔အသက္ေပးၿပီးမွရလာတဲ့နွလံုးသား..”

မိုးနိုင္မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ၿပီး..

“ညီ…မင္းကငါ့ကိုခ်စ္တာမွမဟုတ္တာ.. ငါရဲ႕နွလံုးသားကုိခ်စ္ေနတာဘဲ.. မင္း..မင္းအခုထိ..ကုိရဲထြန္းကိုမေမ့

နိုင္ေသးဘူးလား.. ေဘးမွာငါတစ္ေယာက္လံုးရွိေနတာေတာင္..မင္း သူ႔ကိုမေမ့နိုင္ဘူးလား..”

ညီေနမွာလည္းထိုင္လ်က္သားပင္..

“ညီေန ကိုမိုးနိုင္ကိုေၿပာၿပီးၿပီဘဲ..အကိုကညီေန႔ အတြတ္တစ္ဦးတည္းေသာခ်စ္သူပါဆိုၿပီးေတာ့ေလ.. ညီေန

အကို႔ကိုမေမ့နိုင္ဘူး..”

“ဒါဆို..မင္းဘာလို႔ ငါ့ကိုခ်စ္ခဲ့လဲညီေန.. မင္းငါ့ကိုလိမ္တာလား မင္းငါ့ကိုလွည့္စားမလို႔လား..”

ညီေနမွာထရပ္လိုက္ၿပီး..

“ညီေနပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာမယ္ ကိုမုိးနိုင္ကိုသနားလုိ႔ ညီေနလက္ခံခဲ့တာ.. ၿပီးေတာ့ကိုမုိးနိုင္ရဲ႕ရင္ဘက္ထဲ

မွာရွိတဲ့ နွလံုးသားတစ္ခုခုၿဖစ္သြားမွာစိုးလုိ႔ .. ဟုတ္ၿပီလား..ကိုမိုးနိုင္ညီေန႔ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာကလည္း…

အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုထိစိတ္ကစားၿခင္းဆိုတာ ညီေနသိပါတယ္.. အဲ့ဒါမို႔လုိ႔ဘဲ ..”

ညီေနမွာ မိုးနိုင္ဆက္ေၿပာမည့္စကားလံုးမ်ားအား နားမေထာင္ေတာ့ဘဲ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။..

မိုးနိုင္ရဲ႕မ်က္လံုးမ်ားထဲမွမ်က္ရည္မ်ားက်ဆင္းလာသည္ကို ညီေနၿမင္လိုက္ပါက မိုးနိုင္ကိုၿပန္၍ခ်စ္လာနိုင္ပါ့

မလား……..။

မိုးနိုင္မွာညီေန႔ဆီမဆက္သြယ္သည္မွာ တစ္ပတ္တိတိပင္ၿပည့္ေနေလၿပီ။ မည္သည့္အေႀကာင္းမ်ားရွိေန

မည္ကို ညီေနမွာ မစဥ္းစားစဖူးစဥ္းစားေနေပသည္…။စဥ္းစားေနရင္းပင္…

ကလင္..ကလင္..ကလင္..

“ဟယ္လို..”

“ဟယ္လို..ညီေန..ကုိယ္မိုးနိုင္ပါ.”

မိုးနိုင္ဆီမွဖုန္းၿဖစ္၍ ညီေနမွာတစ္ခ်က္ၿငိမ္သြားခဲ့ၿပီး..

“အင္း..ေၿပာ..ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ”

“ညီေနကုိကိုယ္ညစာ စားဖို႔ဖိတ္ခ်င္လို႔..”

“ေအာ္.. ဘယ္နားမွာလဲ..”

“အၿပင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး.. ကိုယ့္အိမ္မွာဘဲ.. ရပါ့မလား..ညီေန႔သေဘာပါ..”

ညီေနတစ္ခ်က္စဥ္းစားလိုက္ၿပီး..

“ရပါတယ္ညီေန လာခဲ့ပါ့မယ္…ဒါဘဲမလား..”

ညီေနမွာ ဖုန္းခ်လိုက္သည္..။ မည္သည္ကိစၥရွိသည္ကို ညီေနစဥ္းစားရင္း ေနေနလိုက္ေလသည္။

ညီေနမိုးနိုင္အိမ္ထဲ၀င္လိုက္သည္နွင့္ မီးေရာင္မွာမွိတ္မွိတ္ေလးသာ ရွိေနေလသည္။ ညီေနဆက္ေလွ်ာက္လာ

ခဲ့လိုက္ရာ.. စားပြဲေလးတစ္ခုေပၚတြင္ ဖေယာင္းတိုင္ေလး သံုးေခ်ာင္းထြန္းထားကာ ညစာပန္းကန္မ်ားခ်ထားေလသည္။

“ေအာ္..ညီေနေရာက္လာၿပီလား.. ထိုင္ေလ..စားဖို႔အဆင္သင့္ဘဲ..”

ညီေန႔အေနာက္မွအသံႀကား၍လွည့္ႀကည့္လိုက္ရာ မိုးနိုင္မွာေအးစက္ေတာက္ပေသာအၿပံဳးေလး ၿဖင့္စားပြဲ

ရွိရာသို႔ေလွ်ာက္လာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ထိုင္ခံုေလးတြင္၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ညီေနမွာလည္းသူေရွ႕တည့္တည့္

တြင္ထိုင္လိုက္ေလသည္။

“ကိုမိုးနိုင္..ညီေန႔ကိုဖိတ္ေကၽြးရတဲ့အေႀကာင္းရင္းက..”

“ဒီအတိုင္း..ဖိတ္ေကၽြးခ်င္လို႔ပါ.. စားရေအာင္ေလ.. ”

မိုးနိုင္မွာ

“ဒါ.. ကုိယ့္အႀကိဳက္ပုဇြန္တုပ္ေလ..ညီလဲႀကိဳက္မယ္ထင္တယ္.. ယူစားေနာ္.. ဒီဘက္မွာက ကုိယ့္အၿမဲစားေန

တဲ့ ေၿပာင္းဖူးေႀကာ္ထားတာေလ..ခ်ိဳေနတာဘဲ.. ဒီဟင္းရည္ကေတာ့ မရမ္းသီးဟင္းရည္တဲ့.. အရင္က

ေမေမခ်က္ေပးဖူးတယ္..အဲ့ဒါမနည္းတူေအာင္ခ်က္ထားတာ ဒါေပမဲ့အေမ့လက္ယာကိုမမွီေသးဘူးေလ..

ၿပီးေတာ့ဟိုဘက္ကဟာက ခရမ္းသီးနွက္ထားတာ ..ၿပီးေတာ့..အလယ္က.---”

“ကိုမုိးနုိင္.. ညီေနကိုယ့္ဟာကိုႀကည့္စားပါ့မယ္ ကိုမိုးနိုင္လည္း ေၿပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ထည့္စားပါ..”

“အင္း..ညီေန႔သေဘာပါ ဒီအစားအစာေတြက ကုိယ္ႀကိဳက္တာဘဲခ်က္ထားတာမို႔လို႔ ေၿပာၿပေနတာ..”

“ရပါတယ္..ညီေနလဲႀကိဳက္ပါတယ္..”

နွစ္ေယာက္လံုးမွာ ဆက္၍မေၿပာေတာ့ဘဲ။ ထမင္း၀ိုင္းကိုဆက္စားေနလိုက္သည္။

ထမင္းစားၿပီးသည္နွင့္ မိုးနိုင္မ်ားပန္းကန္မ်ားကိုသိမ္းၿပီး..

“ညီ..ကုိယ္..၀ိုင္နည္းနည္းေသာက္ခ်င္လို႔ သြားထည့္လိုက္မယ္ေနာ္..ညီလဲေသာက္မယ္မလား..”

ညီေနမွာေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္သည္။..

မိုးနိုင္မွာေနာက္ေဖးခန္းထဲ ခဏ၀င္ၿပီး၀ိုင္ခြက္ေလးနွစ္ခြက္ကိုင္ကာ ၿပန္ထြက္လာခဲ့ေလသည္။

ထို႔ေနာက္ထိုင္ခံုတြင္ထိုင္ကာ.. ၀ုိင္ခြက္ေလးမ်ားကုိေၿမွာက္ၿပီး..

“ညီ.. ဘယ္ခြက္ေသာက္ခ်င္လဲ.. ညီသေဘာဘဲ..”

ညီေနမွာ ယာဘက္လက္မွ၀ိုင္ခြက္ကို ဆြဲယူလိုက္သည္။.. ထိုေနာက္မိုးနိုင္မွာၿပံဳးကာ..

“ညီ.. ကုိယ္နဲ႔ အေနာက္ဆံုးCheer ေလးလုပ္ရေအာင္.”

ညီေနမွာလည္းခြက္ကိုကိုင္ၿပီး မိုးနိုင္ခြက္ေလးနဲ႔တိုက္လိုက္ၿပီး..နွစ္ေယာက္သားၿပိဳင္တူေသာက္လိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္ မိုးနိုင္မွာၿပံဳးၿပီး..

“ညီကေရြးတာေတာ္တယ္.. ကိုယ္ခြက္နွစ္ခြက္ထဲက တစ္ခြက္မွာအဆိပ္ထည့္ထားတယ္.. ဒါေပမဲ့ညီ..

ေရြးတာေတာ္ပါတယ္.. ညီ့ခြက္မွာအဆိပ္မပါဘူး..”

ညီေနမွာအံ့ႀသၿပီး မိုးနိုင္ကိုႀကည့္ကာ..

“ဘာ..ဘာ… ဘယ္လိုေၿပာလိုက္တာလဲ ကိုမိုးနိုင္.. ဘာလို႔..အဲ့လိုလုပ္ရတာလဲ..”

“ညီ..မွကိုယ္ခ်စ္တာကိုမယံုတာ ကိုယ္ကလဲညီ့ကိုအရမ္းခ်စ္ေတာ့ နွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္မရွိေတာ့မွ

ကုိယ္တို႔ေနလို႔ရမယ္မဟုတ္လား..”

“ကိုမုိးနိုင္..ခင္ဗ်ား.. ခင္ဗ်ား..ရူးေနၿပီ…”

“ဟုတ္တယ္.. ကိုယ္ရူးေနၿပီ အဲ့ဒါညီ့ကိုခ်စ္လို႔ ညီ့ကိုခ်စ္လု႔ိရူးတာ.. ညီကေတာ့ကုိယ့္ရင္ဘက္ထဲက နွလံုးသား

ကိုဘဲခ်စ္တာပါ..ဟုတ္တယ္မလား အဲ့ေတာ့ကုိယ္ရူးတာ အဆန္းလား.. ”

“ကုိမိုးနိုင္ ညီေန..ကိုမိုးနိုင္ရဲ႔နွလံုးသားကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အရင္ကညီေနအရမ္းခ်စ္ရတဲ့သူေႀကာင့္ဘဲ သူ႔ရဲ႔

တစ္ခုတည္းေသာက်န္ခဲ့တဲ့ နွလံုးသားကိုညီေနပစ္မထားနိုင္ဘူး.. ကိုမိုးနိုင္ဒီလိုမ်ိဳးလဲမေသရဘူး..”

“ေတာ္ေတာ့..ညီေန..အာ့..---”

မိုးနိုင္မွာ ဆက္မေၿပာနိုင္ေတာ့ဘဲ လည္ေခ်ာင္းကိုဖိရင္း

“အာ့…အား.. ညီ….ေန…..”

ညီေနမွာ.. မိုးနိုင္ရွိရာသို႔လာၿပီး.. မိုးနိုင္အား..

“ကိုမုိုးနိုင္…ကိုမိုးနိုင္… ညီေန.ေဆးရံုကားေခၚလိုက္မယ္..”

ညီေနမွာအိတ္ကပ္ထဲမွ ဟန္းဖုန္းကိုထုတ္လိုက္ေလသည္။ ဖုန္းထုတ္လိုက္သည္နွင့္ မုိးနိုင္မွာညီေန႔လက္ကို

ကုိင္ၿပီး..ေခါင္းခါၿပေလသည္..ထို႔ေနာက္..

“ညီ…. ကိုယ္..ကိုယ္.. ညီ့ကို.တကယ္..တကယ္…ခ်စ္တယ္..”

မိုးနိုင္မွာ တစ္ခြန္းတည္းေၿပာရင္း. ပါးစပ္မွအၿမွပ္မ်ားထြက္ကာ.. ၿငိမ္သက္သြားခဲ့သည္..။

“ဟင္… ကိုမိုးနိုင္..ကိုမုိးနိုင္… မေသပါနဲ႔..”

ညီေနမွာ ႀကမး္ၿပင္ေပၚသို႔လဲခ်လိုက္ၿပီး.. မိုးနိုင္၏ရင္ဘက္ေပၚသို႔နားကပ္လိုက္သည္..

“ဟင္.. ကိုမိုးနိုင္..ကိုမိုးနိုင္.. မေသပါနဲ႔.. အကို႔အကို႔နွလံုး ရပ္လို႔မၿဖစ္ဘူး…

အား…ကိုမိုးနိုင္…”

ညီေနမွာအရုးတစ္ေယာက္နွယ္ မိုးနိုင္အားကိုင္လႈပ္ကာနိွးေနေလသည္။..

“မၿဖစ္ဘူး.. မၿဖစ္ဘူး.. အကို႔နွလံုးကို အဆံုးမခံဘူး..”

ညီေနမွာ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ၿပီး.. ေနာက္ေဖးခန္းထဲသို႔ေၿပး၀င္လိုက္ကာ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းဆြဲယူလိုက္ၿပီး..

ၿပန္လာေလသည္။..

ထို႔ေနာက္မိုးနိုင္လဲေနေသာေနရာေရာက္သည္နွင့္ ဓါးအားရင္ဘက္တည့္တည့္သို႔ခ်ိန္ကာ ထိုးလိုက္ေလသည္..

မိုးနိုင္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၏အခန္းထဲတြင္ ေသြးမ်ားေနရာအနွံ႔ၿပန္႔က်ဲေနေလသည္။

မိုးနိုင္ဆိုေသာေကာင္ေလးမွာေတာ့ ႀကမ္းၿပင္ေပၚတြင္လဲေနသည္။ သို႔ေသာ္ရင္ဘက္တြင္ဓါးၿဖင့္ထိုးထားသည့္

နွယ္ေသြးမ်ား ၿမင္မေကာင္းေအာင္ေပေနေလသည္။..

အခန္း၏ေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနသူတစ္ေယာက္မွာေတာ့ ညီေနဆိုေသာ ေကာင္ေလးတစ္ဦး

… သူ႔လက္ထဲတြင္ အသက္မဲ့ေနေသာ သူတစ္ဦး၏နွလံုးသားတစ္ခုကိုကိုင္ကာ မ်က္ရည္မ်ားက်ရင္းႀကည့္ေနေလေတာ့သည္။……။…..။

“ညီေန ကိုယ္ညီေန႔ကိုခ်စ္ခဲ့တာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ပါ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ

ကင္းမဲ့သြားၿပီ… ကုိယ္ေတြ႔ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ကေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့တဲ့ နွလံုးသားေလးၿဖစ္ေနတယ္ေလ”

“ကိုမိုးနိုင္ ညီေနကိုမိုးနိုင္ကို ခ်စ္ပါတယ္.. ညီေန႔ရဲ႕နွလံုးသားက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကင္းမဲ့ေနတာ ႀကာခဲ့

ပါၿပီ ကိုမိုးနိုင္… ညီေန႔ကိုခြင့္လြတ္ပါ……” ။   

 

(အခ်စ္ေႀကာင့္အၿပစ္ရွိႀကသည္။)                            

ေဆာင္းထက္ေ၀--ဆက္လက္ႀကိဳးစားလ်က္။

(တစ္ခ်ိန္တစ္ခါကႀကိဳက္ခဲ့ေသာဇာတ္လမ္းေလးကိုမွီၿငမ္းထားပါသည္။)

Mar 2nd

ႏႈတ္ပိတ္ခံ ဒုိင္ယာရီ (၁)

By laddy

အခန္း(၁)

 

ႏိႈးစက္မွ စူးစူးရွရွထြက္ေပၚလာေသာ အသံေၾကာင့္ “ျပယုဂ္ေခး” လူးလွိမ့္ထလုိက္ သည္။ မ်က္ႏွာကိုပြတ္သတ္ျပီး နာရီကိုပင္ျပန္ၾကည့္လုိက္သည္။ နံနက္ ခုနစ္နာရီ။ အိပ္ရာမွ မထေသးဘဲ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားေနမိသည္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ကိုယ္က“Cool & cold soft drink Co. ltd.” ရွိ “Design and Advertising” ဌာနမွာလုပ္သက္ရင့္ မန္ေနဂ်ာ။ ထုတ္ကုန္ဒီဇုိင္း မ်ားကို အဓိကထားေရဆြဲေဖာ္ေဆာင္ေသာ္လည္း ေၾကာ္ျငာက႑အျပင္ ေစ်း ကြက္အထိကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ တာဝန္ယူရသည္။ ကြန္ဒိုတုိက္ခန္းတစ္ခုတြင္ တစ္ေယာက္ တည္းေနထုိင္သည္။

“………………………….

………………………….

………………………….”

ကုတင္ေဘးမွ လက္ကိုင္ဖုန္းတုန္ခါေနသျဖင့္ ေကာက္ကုိင္လုိက္သည္။

“ဟလို..ေအာင္ေအာင္ေျပာ”

ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ေပၚက နံပတ္ကိုၾကည့္ျပီး ဖုန္းကိုနားနားကပ္ကာ အသံျပဳလိုက္သည္။

“ဆရာ ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔နည္းနည္းေနာက္က်မယ္ဆရာ”

“ေဟ ဘာလို႔တုန္းကြ.”

“ေသာၾကာေန႔တုန္းက ေရာက္လာတဲ့ရြာက အမ်ဳိးေတြကို ကားကြင္းလုိက္ပို႔ရမွာမို႔လို႔ ပါဆရာ”

“ေၾသာ္ ေအးကားကဘယ္အခ်ိန္ထြက္မွာလဲ”

“အခု ရွစ္နာရီေလာက္ဆုိထြက္မွာဆရာ။ အေဆာင္ျပန္ရဦးမွာနဲ႔ဘာနဲ႔ဆုိေတာ့”

“ေအးေအး ဟုတ္ပါျပီ။ ဒါေပမယ့္သိပ္ေနာက္မက်ေစနဲ႔ေနာ္။”

“ဟုတ္ဆရာ။ ဆရာ Good morning ေနာ္”

“ေအးေအး Good morning ကြာ”

ဖုန္းခ်လိုက္ျပီး အားရပါးရ အေၾကာဆန္႔လိုက္သည္။ ျပတင္းေပါက္ကို ေဖာက္ဝင္ လာေသာ အလင္းအားက ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းေနျပီ။

ရြာ…ေအာင္ေအာင္အတြက္ေတာ့ ရြာဆုိတာ ေပ်ာ္စရာေတြ ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ျပယုဂ္ အတြက္ကေတာ့ အိပ္မက္ဆုိးၾကီးတစ္ခုလုိပါပဲ။

အေတြးအိပ္ရာေပၚတြင္ထ ထုိင္လုိက္ျပီး ဇတ္ကိုဘယ္ျပန္ညာျပန္လွည့္ခ်ဳိး လုိက္ သည္။ထုိ႔ေနာက္ ေရခ်ဳိးခန္းဝင္ျပီး ကိုယ္လက္သန္႔စင္ လုိက္သည္။ တုိက္ခန္းတစ္ခုလုံးတြင္ သူ႔လႈပ္ရွားသံမွအပ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

“ဆရာ ဝါကၽြတ္တုန္းကလဲ မီးပုံးပ်ံလႊတ္ဖုိ႔ပဲ စဥ္းစားတယ္။ အခု အသက္က ၃၈ ျပည့္ေတာ့မယ္။ လူပ်ဳိၾကီးဘဝကိုစြန္႔လႊတ္ဖို႔မ စဥ္းစားေသးဘူးလား။”

သြားတုိက္ရင္း မေန႔က ေအာင္ေအာင္ေျပာလုိက္ေသာ စကားမ်ားကို ျပန္စဥ္းစား လုိက္သည္။ ေအာင္ေအာင္ေျပာသလိုပင္ သူ႔မနက္ခင္းမ်ားသည္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို “morning” ဟုႏႈတ္ဆက္စရာ အေဖာ္မရွိေအာင္ ေျခာက္ကပ္ေနသည္။ ေအာင္ေအာင္ဆုိတာ က သူ႔ရုံးမွ အသက္အငယ္ဆုံးဝန္ထမ္း။ အစအေနာက္ သန္သည္။ တက္ၾကြျပီး ေျပာစကားနား ေထာင္သည္။ နာမည္အရင္းကဇမၺဴေအာင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဌာနခြဲတစ္ခုလုံးက ေအာင္ေအာင္ ဟုသာေခၚၾကသည္။ သြားတုိက္၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ တဆက္တည္းေရခ်ဳိးလုိက္သည္။ ဒီေန႔ရုံးကို ေစာေစာသြားရမည္။ တင္ဒါေခၚထားေသာ ပစၥည္းမ်ားအတြက္ တင္ဒါလာဆြဲေသာ ကုမၸဏီမ်ားကို ဒါရုိက္တာ ဘုတ္အဖြဲ႕ကို တင္ေပး ရမည္။

ေရခ်ဳိးအဝတ္အစားလဲျပီးသည္ႏွင့္တျပိဳက္နက္မီးဖုိေခ်ာင္ထဲသြားျပီး ေပါင္မုန္႔ႏွစ္ခ်က္ ကိုမီးကင္လုိက္သည္။ ႏြားႏုိ႔ကို ျပန္ေႏႊးလုိက္ျပီး ၾကက္ဥကို မက်က္တက်က္ေၾကာ္လိုက္သည္။ ဒီေန႔ေတာ့ အျပင္မွာပဲ ထမင္းစားလုိက္မည္ ဟု ေတြးလုိက္သည္။ အထီးက်န္ေနေသာ ေခါက္ရုိးက်ဳိးဘဝတြင္ ေနသားက်ေနျပီ။ ကိုယ္တုိင္ခင္းက်င္းထားေသာ စားပြဲကို ကိုယ္တုိင္ပဲ သုံးေဆာင္ျပီး ကုိယ္တုိင္ရွင္းလင္းရသည္။

ကိစၥဝစၥမ်ား အားလုံးျပီးသြားျပီးေနာက္ အခန္းကို ေသာ့ခတ္ကာ ကားပါကင္သို႔ ဆင္းျပီး ကားကို ကုမၸဏီကိုဦးတည္ ေမာင္းႏွင္လာသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လုံး ေအာင္ေအာင့္အေၾကာင္းက စုိးမိုးေနသည္။ သူသိရသေလာက္ကေတာ့ ေအာင္ေအာင္က အထက္အညာသား၊ ေခတ္လူငယ္ပီပီ ေအာက္အေၾကေဒသ(ရန္ကုန္) တြင္ အလုပ္လာလုပ္ သူျဖစ္သည္။ ၾကိဳးစားျပီး ေဖာ္ေရြသည္။ ငယ္ရြယ္သူပီပီ ေဟာေဟာဒိုင္းဒုိင္းလုပ္တတ္ သည္မွ အပ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သူ႔ကိုယ္သူထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သည္။ လိမၼာေရးျခားရွိျပီး သိတတ္သူ ျဖစ္သည္။

စဥ္းစားေတြးေတာရင္း ကုမၸဏီေရွ႕ေရာက္လာသည္။ ကားကိုေသေသသပ္သပ္ရပ္ ထားလုိက္ျပီး ရုံးခန္းထဲဝင္လုိက္သည္။

“မဂၤလာပါရွင္”

ဧည့္ၾကိဳစာေရးမေလးႏွစ္ဦး၏ ႏႈတ္ဆက္စကားသည္ မနက္ခင္းမ်ားတြင္ ပထမဆုံး ၾကားရေသာ စကားမ်ားျဖစ္သည္။ အိမ္မွ ကုမၸဏီေရာက္သည့္အထိ တစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္မွ် စကားမေျပာျဖစ္သည့္မနက္ခင္းမ်ားက သူ႔အတြက္ အဆန္းတၾကယ္ျဖစ္မေနေတာ့ပါ။

ဧည့္ၾကိဳစာေရးမေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေခါင္းညိတ္အသိအမွတ္ျပဳလုိုက္ျပီး ကိုယ့္ရုံးခန္း ကိုေကြ႔သြားလုိက္သည္။ ကိုယ့္ရုံးခန္းဟု ဆုိေသာ္ျငားလည္း တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း သီးသန္႔ရုံးခန္းမဟုတ္။ ေပႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ခန္႔ရွိသည့္အခန္းတြင္ သူက ထိပ္တြင္ထုိင္ျပီး ဝန္ထမ္ရွစ္ဦးက သီးျခားစီထုိင္ၾကသည္။ ရုံးခန္းတံခါးကိုဖြင့္ဖြင့္ျခင္းမွာပင္ မူမူက

“ဆရာ၊ MD က ေရာက္ရင္ သူ႔ဆီလာပါဦးတဲ့”

“ဟုတ္လား မွာသြားတာၾကာျပီလား။”

“မၾကာေသးဘူးဆရာ အခုပဲ..”

“ေအး ဒါဆုိသြားလုိက္ဦးမယ္။”

စာရြက္သတၱာကို စားပြဲေပၚတင္ျပီး အခန္းကို သြားလုိက္သည္။ အခန္းေရွ႕ေရာက္ ေတာ့ စာေရးမေလးက သတင္းပို႔ေပးသည္။

“ဝင္လုိ႔ရပါျပီ။”

စာေရးမေလးက  ေျပာေတာ့ တံခါးကိုတြန္းဖြင့္ျပီးအခန္းထဲဝင္လုိက္သည္။

“ေအး ေမာင္ရင္ လာထုိင္ပါဦး။”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။”

MD က သူ႔ကိုျမင္ေတာ့ အလုပ္စားပြဲမွ ဧည့္ခံစာပြဲကိုကူးလာသည္။

“မေန႔တုန္းက မင္းတင္ျပတဲ့ စာရင္းထဲမွာ မင္းဘယ္ကုမၸဏီကို သေဘာက်လဲ။”

မေန႔ညေန ရုံးမဆင္းခင္တုန္းက တင္ထားေသာ တင္ဒါဆြဲသည့္ကုမၸဏီမ်ားျဖစ္ေၾကာင့္ တန္းသိလိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Own family Co. Ltd. ကို သေဘာက်တယ္ခင္ဗ်။”

“ဟုတ္လား အေၾကာင္းရင္းက…”

“အေၾကာင္းရင္းက သူတို႔က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေၾကာ္ျငာထားတဲ့အခ်က္အလက္ေတြစုံစုံ လင္လင္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ေစ်းကြက္မွာလဲ နာမည္ရထားတယ္။ ISO လက္မွတ္ပါတယ္။ သင့္တင့္တဲ့ေစ်းျဖစ္တယ္။ ေနာက္ျပီး သူတုိ႔စက္ရုံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔စက္ရုံက နီးတယ္။ အဲဒါက ပစၥည္းျပတ္လပ္မႈကို ေျဖရွင္းနုိင္မယ္လုိ႔ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။”

MD က ကုလားထုိင္လက္တန္းကို လက္ညႈိးႏွင့္ခပ္ဖြဖြသုံးၾကိမ္ခန္႔ ေခါက္လုိက္ျပီး

“အင္း ဟုတ္ပါျပီ။ အဲဒါေတြက မင္းသေဘာက်တဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြေပါ့။ ”

“ဟုတ္ကဲ့။”

“ေကာင္းျပီ။ မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ေတာ့ အၾကိဳက္ခ်င္းတူတာမ်ားပါတယ္။ ငါလဲ အဲဒီကုမၸဏီကို သေဘာက်တယ္။ ဒီေန႔အစည္းအေဝးမွာ ဆုံးျဖတ္မွာပါ။ ဒါနဲ႔ စက္ရုံပိုင္းကေရာ ဘာၾကား ေသးလဲ။ေစ်းကြက္အပိုင္းမွာေရာ…”

“စက္ရုံပိုင္းကေတာ့ ဘာမွထပ္မၾကားဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဂိုေဒါက္ဘက္မွာက သန္႔ရွင္းမႈ အားနည္းေနတယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက သစ္သီးေတြက အခုရာသီမွာ ေစ်းက်ႏုိင္ တယ္ခင္ဗ်။ တရုတ္ဘက္ကို တင္ပို႔မႈနည္းသြားလို႔ပါ။”

“ေအး ဟုတ္ျပီ ခဏေနရင္ အစည္းအေဝးစေတာ့မယ္။ အစည္းအေဝးဆုံးျဖတ္ ခ်က္ရရင္ သက္ဆုိင္ရာ ကုမၸဏီကိုဆက္သြယ္ဖုိ႔ျပင္ဆင္ထားပါ။”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ် ဟုတ္ကဲ့။”

“ဒါပါပဲ သြားလုိ႔ရျပီ။”

MD ကို အရုိအေသေပးျပီး ထြက္လာလုိက္သည္။ ကိုယ့္ရုံးခန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေအာင္ေအာင္က ဟာသေျပာေနတာကို ေတြ႕လုိက္ရသည္။

“ငေအာင္ေရာက္တာၾကာျပီလား”

“မၾကာေသးဘူးဆရာ။”

“ေၾသာ္ ေအး ဒါနဲ႔ ဒီေန႔စက္ရုံသြားရင္ ငါ့ကို ျမန္မာႏုိင္ငံစာစစ္ဌာနကို သြားေပးပါဦး။ ငါ့တုိက္ခန္းေဘး တစ္ေယာက္အတြက္ ေအာင္လက္မွတ္လိုခ်င္လုိ႔။အကူအညီေတာင္းတာပါ။”

“ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ ရပါတယ္ဆရာရယ္။ ”

“ေအး ဒါနဲ႔မူမူေရ ဒီေန႔အစည္းအေဝးျပီးရင္ တင္ဒါေအာင္တဲ့ကုမၸဏီကို ဆက္သြယ္ဖုိ႔ လုပ္ထားေနာ္။ ဒီတစ္ပတ္အတြင္ ပစၥည္းနမူနာလုပ္ၾကည့္ဖုိ႔လုိမယ္။”

“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္။”

“ျပီးေတာ့ က်န္တဲ့အဖြဲ႕ေတြက ဒီေန႔ လုပ္စရာတစ္ခုရွိမယ္။ ေၾသာ္ ကိုေက်ာ္နဲ႔ ခခတုိ႔ႏွစ္ေယာက္က ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း မႏၱေလး ရုံးခြဲကို သြားရလိမ့္မယ္ေနာ္။ ရက္ကေတာ့ ဒီေန႔အစည္းအေဝးျပီးရင္ ေျပာလိမ့္မယ္။ဒီေန႔အေရးေပၚလုပ္ရမွာေတြက…..……….”

တစ္ဖြဲ႕လုံးက သူ႔စကားကုိအာရုံစုိက္နားေထာင္ေနၾကသည္။ တစ္ရုံးလုံးတြင္ ဒီဌာနခြဲက လူေတြက အစည္းလုံးဆုံးဟု သတင္းေမႊးေနသည္။ မိသားစုဆန္ဆန္ႏွင့္ အလုပ္ေတြကိုအတူတူလုပ္ၾကသည္။

“………အဲဒါေတြ အားလုံးျပီးသြားျပီဆုိရင္ ဒီညေန ေအာင္ေအာင္က မုန္႔လုိက္ေကၽြးမယ္တဲ့။”

“ဟာဗ်ာ ဆရာကလဲ ကၽြန္ေတာ္မေျပာပါဘူး..။”

အေၾကာက္အကန္ျငင္းေနေသာ ေအာင္ေအာင္ကို ဝုိင္းရယ္ၾကသည္။

“ဟ မေကၽြးလို႔မရဘူးေလ။ ဒီတစ္ေခါက္အခ်ဳိရည္ဘူးဒီဇုိင္းက မင္းဆြဲထားတာေလ။ ဒီေန႔ အစည္းအေဝးျပီးရင္ တင္ဒါေအာင္တဲ့ကုမၸဏီက ပစၥည္းနမူနာလာျပလိမ့္မယ္။ ေနာက္လအတြင္း ေစ်းကြက္ထဲေရာက္နုိင္ေလာက္ျပီကြ။ အဲဒါကို မင္းက မေကၽြးခ်င္ဘူးေပါ့ ဟုတ္လား။”

ရုပ္တည္တည္ျဖင့္ ေအာင္ေအာင္က်ပ္လုိက္ေတာ့ မူမူတုိ႔ ခခတုိ႔ ပါ ပါလာၾကသည္။

“ဟုတ္သားပဲ ေမာင္ေလးရယ္ မမတုိ႔ကို အဲဒီေလာက္ေတာင္ မသဒၵါႏုိင္ဘူးလားဟင္။”

“ဒါေပါ့ မမတို႔က မင္းေကၽြးတဲ့မုန္႔စားဖူးတယ္ရွိေအာင္လို႔ပါဟယ္..”

ေအာင္ေအာင္က ငိုမဲ့မဲ့ေလးႏွင့္ ေခါင္းကုတ္လုိက္ျပီး..

“အဲဒါဆုိလဲ ေကၽြးပါ့မယ္ဗ်ာ..”

“ေဟး….”

တစ္ဖြဲ႔လုံးက လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးျပီး ၾသဘာေပးၾကသည္။

“ဘယ္ဆုိင္မွာေကၽြးမွာလဲဟင္..”

“ဘာေကၽြးမွာလဲ..”

မိန္းကေလးမ်ားက သည္းသည္းလႈပ္ျပေနသည္။ အူျမဴးျပေနသည္။ ဟိုဟာစားမယ္ ဒီဟာစားမယ္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးျပေနသည္။

“ကေရကရာနဲ႔မုန္႔လိပ္ျပာ..”

ေအာင္ေအာင္က ေကၽြးမည့္မုန္႔အမည္ကိုေျပာျပလုိက္ေတာ့ တစ္ဖြဲ႔သားလုံး ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားၾကသည္။

 

+       +       +       +       +       +       +       +       +       +       +      

 

အခန္း(၂)

 

ဒီေန႔ေတာ့ ဌာနတစ္ခုလုံး ကုန္ပစၥည္းအမယ္အသစ္အတြက္ေၾကာ္ျငာကိစၥမ်ား ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ရုပ္သံလုိင္းမ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာရန္အတြက္ မင္းသမီး၊ မင္းသား ဒါရုိက္တာ ေၾကာ္ျငာသီခ်င္း၊ စသည္မ်ားအျပင္ ေၾကာ္ျငာမည့္ idea မ်ားကို အၾကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးၾက သည္။

“အရမ္းေအာ္ဗာျဖစ္ေအာင္လဲ မေၾကာ္ျငာခ်င္ဘူး။ သဘာဝက်က်ေလး။ ကိုယ္ေတြ ေရာင္းမွာက အခ်ဳိရည္ေတြဆုိေတာ့.. ယုတၱိရိွရွိ သဘာဝက်က်ေလး ေၾကာ္ျငာမယ္။ကဲ ကိုေက်ာ္ကေနစေျပာ အရင္ေၾကာ္ျငာေတြနဲ႔မတူေအာင္ဘယ္လုိစိတ္ကူးထားသလဲ။”

“ဟုတ္ကဲ့ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးထားတာကေတာ့ ေမာ္ဒလ္ႏွစ္ေယာက္ေပါ့ေနာ္။ ေယာက်္ားေလးနဲ႔မိန္းကေလးေပါ့။ မင္းသမီးက စိတ္ဆုိးျပီး ေသာက္ေသာက္ အဲဒီအရည္ေတြပဲ ေသာက္ေန ဆုိျပီး စိတ္ဆုိးတဲ့ေလသံနဲ႔ေျပာမယ္။ အဲဒါကို မင္းသားက ငါၾကိဳက္လုိ႔ေသာက္တာ ဘာျဖစ္လဲေပါ့။  မင္းသမီးက ဒီအရည္ပဲဆက္ေသာက္မလား ကၽြန္မနဲ႔ကြာမလား လို႔ေမးလုိက္ မယ္ ။ဆိုေတာ့ မင္းသားက မင္းကိုပဲကြာမယ္ ဒီအရည္ကိုေတာ့မကြာႏုိင္ဘူး.. လို႔ေျပာ၊ ဒိန္း “Cool” အားျဖည့္အခ်ဳိရည္စာတမ္းေလးထုိးလိုက္မယ္ေလ။”

အမူအရာ ေလယူေလသိမ္းမ်ားျဖင့္ေျပာေနေသာ ကိုေက်ာ့္စကားေၾကာင့္ဝုိင္း ရယ္ၾကသည္။

“မင္းဟာက မျဖစ္ေသးပါဘူးကြာ။ ကဲ ခ်ဳိသဲေျပာၾကည့္ ဘယ္လုိအုိင္ဒီယာရွိလဲ..”

“ခ်ဳိစဥ္းစားထားတာကေတာ့။ အခုေရာင္းမွာက အားျဖည့္အခ်ဳိရည္ေတြေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးခန္းလာျပတဲ့ ေမာ္ဒယ္ေလးတစ္ေယာက္က ဆရာ ကၽြန္ေတာ္အားနည္းေနတယ္။ လုိ႔ေျပာ၊ ဆရာဝန္က ဒါဆုိ Cool အားျဖည့္အခ်ဳိရည္ေသာက္ လို႔ေျပာ။ cool အားျဖည့္အ ခ်ဳိရည္ဟာ ႏုိင္ငံတကာအဆင့္မီ နည္းပညာေတြကိုအသုံးျပဳထားျပီး ထုတ္လုပ္ထားတာျဖစ္လို႔ အင္အားျပန္လည္ျဖည့္တင္းဖုိ႔အတြက္ေတာ့အေကာင္းဆုးံပါပဲ။ လို႔ေျပာ။ ေနာက္ဆုံးက်မွ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက အားျပည့္ေစမွာ Cool အခ်ဳိရည္ပါ ဆုိျပီး ေၾကာ္ျငာရင္ေကာင္းမယ္ဆရာ။”

ခ်ဳိသဲ၏ စိတ္ကူးကလဲ မေအာင္ျမင္။ ေတာ္ၾကာေဆးကုမၸဏီေတြက မ်က္မုန္းက်ဳးိလုိက္ မည့္ျဖစ္ျခင္းမ်ဳးိ။ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီက ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ထုိစဥ္ ေခး စာပြဲေပၚမွ ဖုန္းျမည္လာသည္။ ကစ္ကစ္က ဖုန္းသြားကိုျပီးမွာ

“ဆရာ ဆရာ့ကိုေခၚတာ။ ပစၥည္းနမူနာေတြေရာက္ျပီတဲ့ MDက။”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ျပီ။ ကဲဒါဆို ဆက္ေဆြးေႏြးၾက။ ဆရာသြားလုိက္ဦးမယ္။ ေၾသာ္ ေနာက္ျပီး print media မွာေၾကာ္ျငာမယ့္ဒီဇုိင္းလည္းစဥ္းစားထားၾကဦး”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။”

“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”

ျပယုဂ္က MDရုံးခန္းကို သြားလိုက္သည္။ ထုံးစံအတုိင္း စာေရးမေလးက သတင္းပို႔ ေပးျပီးမွာ အခန္းထဲဝင္ခြင့္ရသည္။အခန္းထဲတြင္ စက္ရုံမွ တာဝန္ခံမန္ေနဂ်ာ ကိုေက်ာ္လက်္ာ လည္းရွိေနသည္။

“လာ ေမာင္ျပယုဂ္ လာထုိင္”

MD ညႊန္ေျပာေသာ ေနရာလႊတ္(ကိုလက္်ာ၏ ဘယ္ဖက္)ထုိင္ခုံလြတ္တြင္ ဝင္ထုိင္လုိက္သည္။

“ဒီမွာ အခ်ဳိရည္ဘူးနမူနာေလးေတြ လာျပေပးတာ။ ဒါ သူတုိ႔ကုမၸဏီ က မာကတ္တင္း မန္ေနဂ်ာ ဝတိ ံထူးတဲ့ ဒါကၽြန္ေတာ္တို႔ကုမၸဏီက ဒီဇုိင္းမန္ေနဂ်ာ ျပယုဂ္ေခးပါ။”

“ဟုတ္ကဲ့ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်။”

“ဟုတ္ကဲ့ကၽြန္ေတာလဲ ဝမ္းသားပါတယ္။”

ကိုလက္်ာႏွင့္ သူကိုယ္တုိင္တုိ႔က အေနာက္တုိင္းဝတ္စုံကိုဝတ္ထားေသာ္လည္း ဧည့္ သည္က ျမန္မာအဝတ္အစားမ်ားကို ေသသပ္စြာဝတ္ဆင္ထားသည္။ အသက္ကသူ႔ထက္ အ နည္း ငယ္ပိုၾကီးလိမ့္မည္။ အလြန္ဆုံးရွိလွ ၄၀ ၄၃ ေပါ့။ လည္ကတုံးေကာ္လာပုဇြန္ ဆီေရာင္ ကို ပုဆိုး နီညဳိေရာင္ရင့္ရင့္ႏွင့္တြဲဝတ္ထားေသာ ထုိဧည့္သည္၏ ဝတ္စား ဆင္ယင္မႈက က်က္ သေရ ရွိ လွသည္။ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ကို အားရပါးရ ေဝဖန္အကဲျဖတ္ ေနေသာ ကိုယ့္ ကိုယ္ ကို ရယ္ ခ်င္မိသည္။

“ပစၥည္းနမူနာေတြကို ၾကည့္ၾကပါဦး သေဘာက်ရဲ႕လား..”

MD ၏ စကားေၾကာင့္ ကိုလက္်ာေရာ သူပါ စားပြဲေပၚမွ ေကာ္ဘူးေလးကိုယူ ၾကည့္လုိက္သည္။

“ဒါေတြက တစ္လီတာအတြက္ေပါ့ေနာ္။”

ကိုလက္်ာက ဘူးခပ္ၾကီးၾကီးတစ္ခုကို ယူလိုက္ျပီး ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ ဝင္ဆံ့မႈပမာဏကိုေတာ့စိတ္ခ်ပါ။ လူၾကီးမင္းတုိ႔ မွာယူထားတဲ့ အခ်ဳိးအစားအတုိင္းအားလုံး ကြက္တိျဖစ္ေနမွာပါ။”

“ေကာင္းပါျပီ။ ဒါဆုိ ရပါျပီ။ အျခားအခ်က္အလက္ေတြက အေထြအထူးေျပာစရာ မလုိပါဘူး။ သေဘာက်လုိ႔ပဲဒီကုမၸဏီနဲ႔ လက္တြဲဖုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္တာပဲေလ”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။”

“ျပယုဂ္ တစ္ခုခုေျပာဦးေလ..”

“ဗ်ာ..ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ ၊ ေကာင္းပါတယ္။ ပစၥည္းေတြက၊ ဒါေတြဆုိရင္ ၂၃၀ အမ္အယ္ ဘူးေတြေပါ့ေနာ္။ ခဏေနရင္ စကၠဴဘူးေတြ ေရာက္လာေတာ့မွာပါ။ ပစၥည္းေတြ စုံစုံလင္လင္ေရာက္လာျပီဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေစ်းကြက္ကိုျဖန္႔လု႔ိရပါျပီခင္ဗ်။”

“ေအးေအး အဲဒါဆုိ ငါတုိ႔ထုတ္ကုန္အမည္အသစ္အတြက္ေတြးေပ်ာ္ထားၾကေပါ့”

“ဟုတ္ကဲ့။ ဒီလုိကုမၸဏီနဲ႔အလုပ္တြဲလုပ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘက္ကလဲ ဝမး္သာဂုဏ္ယူပါတယ္ခင္ဗ်ာ။”

ဧည့္သည္က မတ္တတ္ရပ္ျပီး ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္ကိုခြင့္ျပဳပါဦးဗ်ာ။”

“ဟုတ္ကဲ့ ေကာင္းပါျပီခင္ဗ်ာ.”

MDကုိ အရုိအေသေပးျပီး အခန္းထဲက ထြက္လာၾကသည္။

“လက္်ာ..”

MDက လက္်ာကိုေခၚလုိက္ေသာ္လည္း တံခါးနားေရာက္ေနေသာ သုံးေယာက္စလုံးက လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။

“စက္ရုံအေၾကာင္းေျပာစရာရွိလို႔မင္းေနခဲ့ပါဦး။”

လက်္ာက သူ႔ကို နားမလည္သလုိၾကည့္လုိက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အၾကည့္ေတြက သိမ္ေမြ႔လြန္းသည္။ သူကလဲ အျပဳံးတစ္ခုသာ ေပးျပလုိက္သည္။

“အုိ႔..”

ပစၥည္းနမူနာမ်ားကို သူ႔လက္ထဲတြင္ ေပြ႔ထားေသာေၾကာင့္ တံခါးကို ဧည့္သည္က အလုိက္တသိဖြင့္ေပးျခင္းလုိက္ေသာ္လည္း သူ႔ေနာက္ကေန တြန္းသလိုျဖစ္သြား သျဖင့္ ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားသျဖင့္ ေယာင္သြားျခင္းျဖစ္သည္။

“အာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တံခါးဖြင့့္ေပးမလုိ႔လုပ္တာပါ..”

“ဟုတ္ကဲ့ရပါတယ္ဗ်ာ.. ”

MD ရုံးခန္းမွ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ထြက္လာျပီးေနာက္ သူ႔ဌာနဘက္သုိ႔ ေကြးခါနီးက မွ ဧည့္သည္ကုိဖိတ္ေခၚမႈတစ္ခုျပဳလုပ္လုိက္သည္။

“အာ..ကို ဝတိ ံကိုထူး..ကိုတိ ံထူး.. အဲ ဘယ္လုိေခၚရမလဲမသိဘူး..”

ေခၚေနက်မဟုတ္သည့္နာမည္အတြက္ အဖ်ားစြတ္ေခၚရန္ ခက္ခဲေနသည္။ ဧည့္သည္ကေတာ့ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ ဆုိသည့္အျပဳံးတစ္ခုကို ျပဳံးျပျပီး

“ကိုထူးလု႔ိေခၚပါရပါတယ္။”

“ဟုတ္ကဲ့ ကိုထူး.. အခ်ိန္ရတယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဌာနခြဲဘက္ကို ခဏလုိက္လာပါ လားခင္ဗ်။ ဒီဘူးေတြကို ဒီဇုိင္းဆြဲတဲ့ ေကာင္ေလးနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို႔ပါ။”

“ဗ်ာ.. ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဒီဘူးေလးေတြရဲ႕ ဒီဇုိင္နာကိုေတြ႔ဖူးခ်င္ေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္လုိက္ခဲ့ေပးပါမယ္။ ဒါနဲ႔ဒီက…”

“ဟုတ္ကဲ့ ျပယုဂ္လုိ႔ေခၚပါ။ အားလုံးက အဲဒီလုိပဲေခၚၾကတယ္။”

“ဟုတ္ကဲ့ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေတြ႕ရတာဝမး္သာပါတယ္ဗ်ာ။”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေတြ႔ရတာဝမ္းသာပါတယ္ဗ်ာ ”

ေပါ့ပါးစြာရယ္ေမာလုိက္ျပီး သူကမး္ေသာ ညာလက္ကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္။

“ဒီဖက္ကေနသြားရမွာပါ။”

ဌာနကို ညႊန္ျပရင္း ႏွစ္ေယာက္သားအတူတူ ပုခုံးခ်င္းယွဥ္ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ စူးသင္းေနေသာ ေရေမႊးနံ႕ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္က သူ႔ေဘးနားဝဲေနသည္။

“ေဟ့အၾကံရၾကျပီလား..”

တံခါးကိုတြန္းဖြင့္ရင္း ခပ္က်ယ္က်ယ္ေမးလုိက္သည္။ အုိးတုိးအမ္းတမ္းျဖစ္ကုန္ေသာ တစ္ဖြဲ႕လုံးတြင္ ေအာင္ေအာင္က တတ္ၾကြစြာ အနားကပ္လာျပီး

“ဟာ ဆရာ ဘူးေလးေတြ ရျပီေပါ့ေနာ္..Waa”

ျပယုဂ္လက္ထဲက ဘူးေလးမ်ားကို ယုယစြာကိုင္တြယ္ျပီးေျပာလုိက္သည္။

“ေအးဟုတ္တယ္ကြ။ ဒီအကိုၾကီးက..”

“ေၾသာ္ဆရာတုိ႔ ထုတ္ေပးတာလား ေက်းဇူးပဲဗ်ာ။ ဆရာဒါကၽြန္ေတာ္ယူမယ္ေနာ္။”

ေအာင္ေအာင္၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ကိုထူးကို အနည္းငယ္အားနာသြားသည္။ တစ္ဖြဲ႔လုံးကလဲ အသိဝင္လာသလုိ လက္ထဲက ဘူးေတြကုိလာယူၾကည့္ၾကသည္။

“ကဲ ကဲ ကဲ တစ္ဖြဲ႔လုံးခဏျငိမ္ေပးပါဦး။ မိတ္ဆက္ေပးဆရာရွိလု႔ိ”

တဖြဲ႔သားလုံးက ျငိမ္သက္သြားသည္။

“ဒါ အခု ဆရာတို႔ထုတ္မယ့္အခ်ဳိရည္ေတြအတြက္ ဘူးခြံေတြ ထုတ္ေပးမယ့္ ဆရာတု႔ိရဲ႕ စီးပြားဖက္ ကုမၸဏီက ေစ်းကြက္မန္ေနဂ်ာ ဦးဝတိ ံထူးတဲ့။”

“အားလုံးမဂၤလာပါဗ်ာ။”

ေဖာ္ေရြပ်ဴငွာစြာ ညာဖက္လက္ကို ေျမာက္ယမ္းႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။ မူမူတုိ႔ခခတုိ႔ ကလဲ အားက်မခံ ညာဖက္လက္မ်ားေျမာက္ျပီး အလုအယက္ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။

“ကိုထူးရယ္ ဒါကေတာ့ ေအာင္ေအာင္တဲ့ ဘူးဒီဇုိင္နာေပါ့။ ဟိုဘက္က မူမူ ေဘးနာက ခ်ဳိသဲ၊ ျပီးေတာ့ခခ၊ ကစ္ကစ္ေရာ..”

ကစ္ကစ္ကိုမေတြ႔သျဖင့္ ေမးလုိက္သည္။

“ခုနေလးက ဧည့္သည္လာလို႔ အျပင္သြားတယ္ဆရာ။”

“ေၾသာ္ အဲဒါပဲကိုထူး. ဒီဖက္က ကိုေက်ာ္၊ ခန္႔မင္း၊ ထက္ျမတ္။”

ေယာက်္ားေလးမ်ားက ေခါင္းညိတ္အသိအမွတ္ျပဳေပးၾကသည္။

“ဒါနဲ႔ ကိုျပယုဂ္ စားျပီးျပီလား.. ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူတူတစ္ခုခုလုိက္စားပါလားခင္ဗ်။”

“ဟယ္ ကၽြန္မတုိ႔မပါဘူးလားရွင့္။”

ခခက ဝင္ေႏွာက္သည္။

“လုိက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ေခၚပါတယ္ဗ်ာ ေအာင္ေအာင္လည္းလုိက္ခဲ့ေလ။ မင္းရဲ႕အခ်ဳိရည္ဘူးေတြကို စက္ရုံကလူေတြသေဘာက်ေနတာ။”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ခ်ီးက်ဴးတယ္လုိ႔ သေဘာထားလုိက္ပါမယ္။ ဒါေပမယ့္မလုိက္ေတာ့ပါဘူး။ ဖိတ္ေခၚတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။”

“ေအာင္မပါရင္ တုိ႔မလုိက္ေတာ့ဘူး..”

“ဟုတ္တယ္ ေအာင္နဲ႔ပဲဒီမွာစားေတာ့မယ္။ ေအာင္ဘာဟင္းထည့္လာလဲ..”

မိန္းကေလးမ်ားက ေအာင္ေအာင္ကိုဝုိင္းစၾကသည္။ သူ႔အတြက္ေတာ့ မထူးဆန္းသည့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ေပါ့။ ကိုထူးအတြက္က တအံ့တၾသျဖစ္စရာမ်ားလား၊

“ဒါဆုိသြားရေအာင္ေလ.. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္တည္းထင္တယ္။”

ကိုထူးႏွင့္ပထမဆုံးစားမည့္ ထမင္းပြဲအတြက္ ထူးျခားမႈမဝင္ခဲ့ေသာ္လည္း……….။

 

+       +       +       +       +       +       +       +       +       +       +      

 

အခန္း(၃)

 

“Ok, Bye”

“Yes, sir”

ထြက္သြားေသာ ဧည့္သည္၏ကားကို မ်က္စိတစ္ဆုံးၾကည့္လုိက္သည္။ အခ်ဳိရည္စက္မ်ားဝယ္ယူရန္ ကမ္းလွမး္ထားေသာ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီမွာ ဧည့္သည္ကို ….ဟိုတယ္မွာ ညေနစာ ျမန္မာထမင္းဟင္း လုိက္ေကၽြးျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ အျမင္ေစာင္းမႈေတြရွိေနေသာ ထုိႏိုင္ငံျခားဧည့္သည္ကို သူကပဲနားလည္စြာ (သေဘာထား ၾကီးစြာ) ခြင့္လႊတ္ေပးလုိက္သည္။ တျဖည္းျဖည္းသိလာမွာပါ။

“…..”

ေခၚသံၾကားလုိက္သလိုထင္မိသျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို လွည့္ရွာၾကည့္မိသည္။

“Waa”

အေနာက္တုိင္းဝတ္စုံကို ကပ္ကပ္ခ်ပ္ခ်ပ္ဝတ္ထားေသာ ကိုထူးကို ခန္႔ညားစြာျမင္ လုိက္သည္။

“ေၾသာ္ အကိုထူး ေခၚလုိက္သလားလို႔.”

“ဟုတ္ကဲ့ ေခၚလုိက္တယ္။ ၾကားမွၾကားပါ့မလားလို႔”

“ၾကားလုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပယုဂ္ လုိ႔ေခၚလုိက္တာမဟုတ္ဘူးထင္တယ္။”

“နားပါးလွခ်ည္လား။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္ဘူး။”

ဗ်ာ…”

“အဲ..”

ႏႈတ္ေယာက္သားေၾကာင္သြားသည္။ မွားေလ့မွားထရွိေသာ ျမန္မာစကားလုံးမ်ား မဟုတ္လား။

“ဒီလုိပါ ဟုတ္တယ္ဆုိတာက ကိုုျပယုဂ္ထင္တာဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ျပယုဂ္လုိ႔ ေခၚလုိက္တာမဟုတ္ဘူး..။ အဲဒါကိုေျပာတာ။”

“အင္း ရွင္းပါတယ္။ ေခးလုိ႔ေခၚလုိက္တာမဟုတ္လား။”

“ဟုတ္တယ္ ဟုတ္ပါတယ္။”

ထုိစကားေၾကာင့္ေပါ့ပါးစြာရယ္ေမာပစ္လုိက္သည္။

“ၾကားလိုက္တယ္ေပါ့။”

“ဟုတ္ကဲ့ၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီကို..”

“ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကုမၸဏီမွာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖုိ႔  နုိင္ငံျခားက ဧည့္သည္ေတြ ေရာက္လာလုိ႔ ဒီမွာညေနစာလာေကၽြးတာ။ ဒါနဲ႔ ျပယုဂ္ေခးကေရာ။”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲဒီလိုၾကီးမေခၚပါနဲ႔ဗ်ာ။ ျပယုဂ္လုိ႔ေခၚေပါ့ ဒါမွမဟုတ္ အခုနေလးက ေခၚသလုိ ေခးလုိ႔ေခၚပါ။ကၽြန္ေတာ့္အေမကလဲ အဲဒီလုိပဲေခၚတာ။ ”

သူ႔အသံမွာလြမ္းဆြတ္မႈ ပါမလားေတာ့ မသိပါ။

“ဒါဆုိေခးလုိ႔ေခၚပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီလုိေခၚရတာကို သေဘာက်တယ္။”

“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ႏုိင္ငံျခားက ဧည့္သည္ကိုထမင္းလာေကၽြးတာ။ အခု အသစ္ဝယ္မယ့္ စက္ကုမၸဏီကေလ..”

“ဟုတ္လား.. ဒါဆုိစားျပီးျပီေပါ့။”

“ဟုတ္ကဲ့စားျပီးျပီခင္ဗ်။”

“အိမ္ျပန္မွာေပါ့အခုက..”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ ဒါဆုိ ခြင့္ျပဳပါဦး”

“ေကာင္းပါျပီဗ်ာ..”

ကိုထူးကိုႏႈတ္ဆက္ျပီးဟုိတယ္ဝင္းအျပင္ဘက္ကုိထြက္လာလုိက္သည္။ ျပည့္က်ပ္မြန္း အုိက္လြန္းေသာ ျမိဳ႕ျပညေတြမွာ ေပတစ္ရာလမ္းမၾကီးက ရႈပ္ေထြးေနသည္။ ပလက္ေဖာင္း ေပၚမွ အငွားကားတာေနေသာ္လည္း တစ္စီးတစ္ေလ မွမရပ္ေပးၾကပါ။

 “ေခး..”

“ေၾသာ္ ကိုထူး”

“ေခးဘာလုပ္ေနတာလဲ.. ကားမပါဘူးလား။”

“ဟုတ္တယ္ကိုထူးကားက တျမန္ေန႔ကတည္းက ျပင္ခိုင္းထားတာ။ Taxi ငွားေနတာ။ လုိင္းကားနဲ႔က်ေတာ့ အဆင္မေျပလုိ႔ေလ။”

“ဟာကြာ မင္းကလဲ ငါ့ကို မေျပာဘူး ကဲတက္တက္ ငါလုိက္ပို႔ေပးမယ္။”

“အားနာစရာၾကီးကိုထူးရာ..”

“ေၾသာ္ တက္သာတက္စမ္းပါ။ ေခးကဘယ္မွာေနတာလဲ ကိုလုိက္ပို႔ေပးမယ္ေလ။”

“ရပါတယ္ဗ်ာ။ ဘာမွ အေရးၾကီးတာမရွိဘူး. ေအးေဆးျပန္လို႔ရတယ္။ ကိုထူးသာ အိမ္မွ ေမွ်ာ္ေနတဲ့သူေတြ..”

“ဟာ .. မရွိပါဘူး…ဘယ္သူမွမရွိၾကဘူး..”

“ဟုတ္လား..ကၽြန္ေတာ္က….ကြန္ဒုိမီနီယံမွာေနတာ။”

“အင္း.. ကိုကေတာ့….အိမ္ရာမွာေနတာ.အိမ္အမွတ္….”

“ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့။”

“ကားေပၚတတ္ေလ လုိက္ပို႔ေပးမယ္။”

ဟန္ေဆာင္ျငင္းဆန္မႈမ်ားမျပဳလုပ္ေတာ့ပဲ ကားေပၚတတ္ျပီး

“ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အားနာစရာေတြခ်ည္းပါပဲလား။”

“အဲလုိမေတြးပါနဲ႔ကြာ။ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းလို႔ေတြးေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လဲ..”

“ဆက္ေျပာေလ..”

“ဒါမွမဟုတ္ရင္လဲ မိတ္ေဆြလို႔သေဘာထားလုိက္ပါလို႔ေျပာမလုိ႔ပါကြာ။”

“ဟူးေတာ္ပါေသးရဲ။ မိတ္ေဆြကယ္လုိ႔ မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးတာမွန္တယ္။”

ကိုထူးက မ်က္ခုံးပင့္ျပီး အံ့ၾသဟန္ျဖင့္

“ေခးက မိတ္ေဆြမထင္ဘဲ ဘာထင္တာလဲ..”

“မိတ္ေဆြမထင္ပဲ ေရာင္းရင္းလုိ႔ထင္ေနတာ..”

ကားရပ္နားထားသည့္ေနရာတစ္ဝုိက္ ရယ္ေမာသံမ်ား ဆူေဝသြားသည္။ ႏွစ္ေယာက္ စလုံးကားေပၚတတ္ျပီးသည့္ေနာက္ ကားက ညင္သာစြာေရြ႕လ်ားသြားသည္။ ျပယုဂ္ ေနာက္မီ ျပီး မ်က္လုံးကို မိွတ္ထားလုိက္သည္။ you will always on my mind သီခ်င္းသံခ်ဳိခ်ဳိက ကား ထဲတြင္ေဝ့ဝဲေနသည္။ ျပယုဂ္က မ်က္စိဖြင့္လုိက္ခ်ိန္တြင္ ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲက မ်က္လုံးစူးစူး ကို ဒုန္းကနဲ ရင္ဆုိင္လုိက္ရသည္။ စူးရွရီေဝေသာ မ်က္လုံးေတာက္ေတာက္ကို ရွက္ရြ႔ံစြာ ေခါင္းငုံ ျငင္းဆန္ပစ္သည္။

“ေရွ႕နားအေကြ႔ဆုိေရာက္ျပီ။”

အမွန္ေတာ့ သူေနသည့္ကြန္ဒုိမီနီယံကို တကူးတကလမ္းညႊန္ေနစရာမလုိေသာ္လည္း စကားမရွိစကားရွာျပီး ေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ကြန္ဒို ေရွ႕တြင္ ျငိမ့္ျငိမ့္ေလးရပ္တန္႔သြားေသာ ကားေပၚမွ ဆင္းလုိက္ျပီး ေက်းဇူးတင္စကားေျပာလုိက္သည္။

“အကိုေက်းဇူးပဲေနာ္။ ဒါ နဲ႔ ဝင္ထုိင္ပါဦးလား..”

“ဝင္ထုိင္ရဦးမွာလား..”

“လာပါ ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္လာလည္တယ္လို႔သေဘာထားလုိက္။”

“ဒါဆုိ ကားကို..”

“ေၾသာ္ ဒီမွာထားလဲျဖစ္ပါတယ္။ ဟိုလုိဆုိရင္လဲ ပါကင္မွာသြားထားလုိက္ပါလား။”

“လိုက္ခဲ့ေလ။”

ကားကိုပါကင္မွာထားျပီး ဓါတ္ေလွကားျဖင့္ တတ္လာလိုက္သည္။

“ဒါကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့အခန္းပဲအကို..”

အခန္႔ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္နံပါတ္ကို ႏွိပ္ရင္းေျပာလုိက္သည္။ ပြင့္သြားေသာ ဝင္ေပါက္တံခါးမွတဆင့္အိမ္ထဲကို ဝင္လာလုိက္သည္။

“ထုိင္ဦးအကို အဝတ္အစားလဲလုိက္ဦးမယ္..”

“ေအးေအး ရတယ္ ေအးေဆးလုပ္။”

အဝတ္အစားလဲျပီး မီးဖုိေခ်ာင္ဘက္ကိုသြားရင္း..

“ေကာ္ဖီေသာက္မလားအကို..”

“လုပ္မေနပါနဲ႔ကြာ..”

“အားမနာပါနဲ႔ ေရေႏြးအဆင္သင့္ရွိတယ္။ အေအးေသာက္မလား။ Diet Coke ေတြလဲရွိတယ္။”

“ဘာမွလုပ္မေနပါနဲ႔ကြာ အပင္ပန္းခံျပီး။”

“မပင္ပနး္ပါဘူးဗ်ာ။ ေသာက္ေစခ်င္တာကိုး။”

မီးဖုိေခ်ာင္ထဲက လူႏွင့္ဧည့္ခန္းထဲကလူ ႏွစ္ေယာက္သားစကားကခပ္က်ယ္က်ယ္ေျပာ ေနသည္က ေတြးၾကည့္လွ်င္ ရယ္ခ်င္စရာပင္။

“ေသာက္ေစခ်င္တယ္ဆုိလဲမင္းၾကိဳက္တာေဖ်ာ္ကြာ မင္းတုိက္တာ အကိုေသာက္ မယ္။”

မီးဖုိေခ်ာင္အခန္းဝမွ ထြက္လာေသာ အသံေၾကာင့္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကုိထူးက မီးဖုိေခ်ာင္တံခါးကိုမီျပီး ခါးေထာက္ရပ္ေနသည္။

“အင္းဒါဆုိ Cappuccino ေဖ်ာ္လုိက္မယ္ေနာ္။ သိပ္ေတာ့ ေကာင္းမယ္မထင္ဘူး။ ဒါေပမယ္ ေစတနာေတာ့အျပည့္အဝပါပါတယ္။”

“ေစတနာေတြကိုပဲ မက္မက္ေမာေမာေသာက္ပါ့မယ္ဗ်ာ”

“ဖန္ခြက္ေတြက လွလုိက္တာ။”

ဘီရုိအျပည့္စုထားေသာ ဖန္ခြက္မ်ားကိုၾကည့္ျပီး ကိုထူးက မွတ္ခ်က္ေပးသည္။

“ကၽြန္ေတာ္က ဖန္ထည္ေၾကြထည္ပစၥည္းေတြဆုိ သိပ္သေဘာက်တာ။ ၾကိဳက္တာေတြ႔ရင္ မစဥ္းစားေစ်းမဆစ္ပဲ ဝယ္တတ္တယ္။”

Cappuccino ခြက္ကိုကမ္းရင္း ဝင္ေျပာလုိက္သည္။

“ေကာင္းတာေပါ့။ အကိုလဲသေဘာက်တယ္။ ဒါေပမယ့္အကိုကေတာ့ တစ္ျခားဟာေတြပဲစိတ္ဝင္စားတယ္။”

“ဟုတ္လား ဘာေတြလဲ”

“ေနာက္ၾကဳံမွေျပာျပမယ္ေလ..”

ရုတ္တရက္ေရွာင္ထြက္သြားေသာ ကိုထူးကို ေနာက္ေက်ာမွ ေငးၾကည့္ေနလုိက္သည္။ ဧည့္ခန္းထဲသြားထုိင္ျပီး ေတြေဝေနေသာ ကိုထူးကို နားမလည္ပါးမလည္ျဖစ္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေမးခြန္းထုတ္ေမးျမန္းျခင္းမ်ားမျပဳျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနလိုက္သည္။ ဧည့္ခန္းထဲသြားထုိင္ရင္း TV ဖြင့္ေပးလုိက္သည္။ထုိ႔ေနာက္ စကားေျပာရင္း မုန္႔စားရင္း TV ၾကည့္ရင္း ကိုထူးက ည ဆယ့္တစ္နာရီထုိးမွ ျပန္သြားသည္။ ျပယုဂ္က ကားပါကင္အထိ လုိက္ပို႔ ႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။

 ေမာင္းႏွင္ထြက္ခြာသြားေသာကားေလးကိုၾကည့္ရင္း ျပယုဂ္၏ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ လစ္ဟာမႈတစ္ခုကို ခံစားမိေၾကာင္းမိမိကုိယ္ကိုယ္ကို ပထမဆုံးအၾကိမ္ သတိျပဳမိသည္။

 

+       +       +       +       +       +       +       +       +       +       +     

laddyleo7@gmail.com


Jan 25th

သူ႔ကိုခ်စ္မိေသာ....သူ အပိုင္း(၂)

By ေခတ္သစ္ေန
"ဘာ...နင္ အဲဒီေနရာကို ထပ္သြားျပန္ျပီဟုတ္လား"

စူးစူးရွရွေအာ္လိုက္ေသာ ပိုင္ခအသံေျကာင့္ သူဇတ္ကေလးပု၀င္သြားသည္။ ျပီးေတာ့ မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာေပးျဖင့္....

"အင္း ဟုတ္တယ္ေလ..ဘာလို႔လဲ"

"ဘာလို႔လဲ ဟုတ္လား၊ေတာ္ျပီ ငါမေျပာေတာ့ဘူး၊နင္ပဲေျပာေတာ့ အဲဒီက်က္သေရတုံးကို"

ပိုင္ခက ေက်ာ့္ကိုလြဲလိုက္ေတာ့ ေက်ာ္လည္းမေနႏိုင္ေတာ့။ေက်ာ္ သူ႔ကို စိတ္ပ်က္တဲ့အမူအရာျဖင့္ျကည့္ရင္း...

"နင့္မလည္း မႏိုင္တာေနာ္၊ဘာသြားလုပ္ရျပန္တာလဲ၊အဲ့ေနရာကို ေျပာစမ္း ငါ့ကို"

"ဒီလိုပါပဲ၊ အဲရက္ကစိတ္ညစ္လို႔၊ျပီးေတာ့ နင္တို႔လည္းမရွိတာနဲ႔၊
ငါလည္းဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ အဲဒါ"

"အပိုေတြ၊စိတ္ညစ္တာနဲ႔ နင္အဲ့ကိုသြားစရာလား၊မရွက္ဘူးလား အေပအေတရဲ႕၊ နင့္နာမည္ကိုေလ မ်ိဳးမင္းသန္႔ကေန မ်ိဳးမသန္႔လို႔ေတာင္ ေျပာင္းရမယ့္ကိန္းဆိုက္ေနျပီ"

"ပိုင္ခေနာ္ နင္ငါ့ကို အဲလိုမေခၚနဲ႔၊ နင္လည္းအရင္တုန္းက သြားတာပဲ"

"ဟဲ့ ငါအရင္ကသြားလည္း အခုမသြားေတာ့ဘူးေလ၊ မသန္႔မွန္းသိလို႔မသြားေတာ့ဘူးေလ၊ မ်ိဳးမသန္႔ရဲ႕"

"ငါ့ကို မ်ိဳးမသန္႔လို႔ မေခၚနဲ႔လို႔ဆို ငါစိတ္တိုလာျပီ"

"ေခၚေတာ့ဘာျဖစ္လည္း၊ မ်ိဳးမသန္႔မို႔ မ်ိဳးမသန္႔လို႔ေခၚတာေပါ့"

"ကဲပါေတာ္ျကပါေတာ့၊ နင္တို႔ဆိုသည္မွာလည္း မေတြ႔လိုက္နဲ႔ ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ကိုက္ျပီ"

ေက်ာ္ေျပာလိုက္မွပဲ ပိုင္ခေရာ သူပါျငိမ္က်သြားသည္။ ေက်ာ္ေျပာသလိုပဲ ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ၀ုန္းျက၊ေျပာျက၊ဆိုျကေပမယ့္ သူတို႔က အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ ဟိုး မူလတန္းကတည္းက ေပါင္းလာျကတာ အခုဆို ၁၅ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ရွိ္ေနျပီေပါ့။ တစ္ေယာက္အေျကာင္း တစ္ေယာက္အလံုးစံု သိျကတဲ့ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။

"ဒီမွာ မ်ိဳးမင္းသန္႔ နင္ေနာက္တစ္ခါ အဲဒီေနရာကိုထပ္သြားဦးမွာလား၊ မသြားေတာ့ဘူးလား ဒါပဲေျပာ"

"အင္းပါဟာ ငါမသြားေတာ့ပါဘူး၊ နင္တို႔ကို ငါကတိေပးပါတယ္"

"အင္းေလ၊မသြားေတာ့ဘူးဆိ္ုလည္းျပီးတာပဲ၊ နင္ဘာျကီးပဲျဖစ္ေနျဖစ္ေနပါ၊ ငါတို႔ကအခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြပါ၊ နင့္ကို အခုေျပာေနတာလဲ ငါတို႔က နင့္ကို စိုးရိမ္လို႔"

ပိုင္ခက ေက်ာ့္အေျပာေျကာင့္ သူ႔အားမ်က္ေစာင္းကေလးထိုးရင္းျဖင့္...

"ဟုတ္ပါ့၊ငါတို႔က ေစတနာနဲ႔ေျပာေနတာကို နားမလည္တဲ့ဟာ"

"အင္းပါ ငါသိပါတယ္ဟာ၊ နင္တို႔စကားကို ငါနားေထာင္ပါ့မယ္၊ ငါ့စကားကိုလည္း ျပန္နားေထာင္ေပး၊ ငါေျပာစရာရွိတယ္"

"ဘာလည္း ေျပာစမ္းပါဦး"

"ငါေလ အဲဒီမွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ခဲ့တယ္ သိလား"

သူ႔အေျပာကို ပိုင္ခ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္ရင္း...

"လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တာပဲ အစမ္းလုပ္လို႔၊ နင္သာ ၀ါသနာပါရင္တစ္ရုံလံုးနဲ႔ ပတ္ေတြ႔လို႔ရတယ္"

"နင္ေနာ္...ငါ့ကို ငါအေကာင္းေျပာမလို႔ဟာ"

"ကဲပါေျပာစမ္းပါ၊ ဘာျဖစ္လည္းေတြ႔ခဲ့ေတာ့"

"ငါ...ငါေလ သူ႔ကိုခ်စ္မိေနျပီဟာ"

"ဘာ"

ဒီတစ္ခါေတာ့ ပိုင္ခတစ္ေယာက္တည္းေအာ္လိုက္ျခင္းမဟုတ္။ ေက်ာ္ပါပိုင္ခနဲ႔အတူ ေအာ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ပိုင္ခနဲ႔ေက်ာ္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ နားမလည္သလိုျကည့္လိုက္၊ သူ႔ကို နားမလည္လို ျကည့္လိုက္ႏွင့္။ တကယ္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကို လူတစ္ေယာက္က ခ်စ္မိတယ္ဆိုတာ မဆန္းသလို အံ့ျသစရာလည္းမဟုတ္ပါ။ ဒါကို သူတို႔က ဘာေတြမ်ား အံ့ျသေနပါလိမ့္။

"မင္းတို႔က ဘာျဖစ္ေနျကတာလဲ"

"မင္းပဲ ခ်စ္မိသြားျပီဆို၊ အံ့ျသပါတယ္ မ်ိဳးမင္းသန္႔ရယ္"

"ဟဲ့...အံ့ျသစရာလား လူတစ္ေယာက္ကို လူတစ္ေယာက္က ခ်စ္မိတာပဲ ဆန္းသလား"

"ဆန္းတယ္ဟဲ့ ဆန္းတယ္၊ နင္ေတြ႔တဲ့အခ်စ္က ဘယ္လိုေနရာက ဘယ္လိုလူဆီမွာလည္း စဥ္းစားေလ၊ နင္ကခ်စ္တယ္ပဲဆိုပါေတာ့ သူကနင့္အခ်စ္ကို ယံုပါ့မလား၊ ကဲ ယံုပါျပီတဲ့ တန္ဖိုးထားပါ့မလား"

"ဟုတ္ပါတယ္၊မ်ိဳးမင္းသန္႔ရယ္ ငါ ပိုင္ခေျပာတာကို ေထာက္ခံတယ္၊ နင္ စိတ္ကူးမယဥ္စမ္းပါနဲ႔၊ နင္ေရာ သူေရာ အဲဒီေနရာကို ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သြားခဲ့ျကတာလည္းဆိုတာ နင္တို႔သာအသိဆံုးပါ၊ အဲလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ေတြ႔ျကတဲ့ လူေတြက တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္တကယ္ခ်စ္သြားျကတယ္ဆိုတာ ရုပ္ရွင္ထဲမွာပဲရွိလိမ့္မယ္၊ အျပင္မွာရွိမယ္လို႔မ်ား မင္းထင္လား"

"ဟုတ္ပါ့၊ စိတ္ဆင္းရဲတယ္ေနာ္ မင္းဆိုသည္မွာလည္း"

စိတ္ဆင္းရဲတယ္ေနာ္တဲ့။ဟုတ္မွာပါ။သူတို႔ အဲလိုေျပာလာမယ္ဆိုတာ သူအစကတည္းကသိပါသည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာလည္း သူအစကတည္းက နားလည္ျပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘာတတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္လိုေနရာဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါက္ဖြားတတ္တာပဲေလ။ အခုလည္း သူ႔ရင္ထဲမွာ ထြန္းထြန္းငယ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးနဲ႔ပတ္သက္ျပီး အခ်စ္ေတြေပါက္ဖြားလာခဲ့ျပီပဲ။ သူ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။ သူဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုတာေတာ့ သူမသိ။ သူဘာျဖစ္ခ်င္ေနလည္းဆိုတာပဲ သူသိသည္။ သူ ထြန္းထြန္းငယ္ကို ခ်စ္သည္။ ထြန္းထြန္းငယ္ကို ထပ္ေတြ႕ခ်င္သည္။

"မင္း သူနဲ႔ ထပ္ေတြ႔ေသးလား"

ေက်ာ့္အေမးကို သူေျဖးညင္းစြာေခါင္းခါျပလိုက္ရင္း...

"မေတြ႔ရေသးပါဘူးဟာ၊ သူကေတာ့ ငါ့ကို အဲရက္က ဖုန္းဆက္လိုက္မယ္လို႔ေတာ့ေျပာသြားတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ အခုအထိေတာ့ မဆက္ေသးပါဘူး"

"ေအာ္...မင္းတို႔က ဖုန္းနံပါတ္ေတြေတာင္ေပးထား ယူထားတယ္ေပါ့"

ေျပာေျပာဆိုဆို ပိုင္ခတစ္ေယာက္ သူ႕ဆီကဖုန္းကိုဆတ္ကနဲဆြဲယူလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ contact list ကိုလွန္ေလွာျကည့္လိုက္ရင္း...

"ဒီေကာင္ မလား၊ ထြန္းထြန္းငယ္ဆိုတဲ့ဟာ မလား"

"အင္း"

"ဟုတ္ပါျပီ...ဒါနဲ႔ ငါေမးစမ္းပါရေစဦး၊ အဲရက္က နင္တို႔ေတြ ေတြ႔ျပီးေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ျကေသးလဲ"

"ဟဲ့..ေမးစရာလား၊ သူတို႔ဟာသူတို႔ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့"

ပိုင္ခအေမးကို ေက်ာ္က ပိုင္ခေပါင္ကေလးကိုျဖန္းခနဲျမည္ေအာင္ရုိက္လိုက္ရင္း ၀င္ဟန္႔တားလိုက္သည္။

"နင္ကလည္း၊ ေျဖးေျဖးလုပ္ပါဟ...လက္ျကမ္းျကီးနဲ႔၊ ဘာျဖစ္လည္းေမးေတာ့၊ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ"

"ရပါတယ္၊ ငါေျပာျပပါ့မယ္"

"ေတြ႔လား အဲေကာင္ကိုက ေျပာျပခ်င္ေနတာ"

"ပိုင္ခေနာ္...နင္ ငါ့ကို"

"ေနာက္တာပါခ်စ္ဆံုးရာ..ေျပာျပစမ္းပါ၊နင္တို႔ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့ျကလဲ"

သူ သက္ျပင္းေလးတစ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ သူ႔ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အဲဒီေမးခြန္းေမးလာျကမယ္ဆိုတာ သူအစကတည္းက သိျပီးသားပါ။ အဲဒီအတြက္လည္း သူအမွန္အတိုင္းေျပာဖို႔ သူ႔မွာ အင္အားရွိျပီးသားပါ။ ေဘးလူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာသင့္၊မေျပာသင့္ကို ဘယ္လိုေ၀ဖန္မလဲ သူမသိေပမယ့္ သူအတြက္ကေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ထိန္ခ်န္ထားစရာ အေျကာင္းကိုမရွိပါ။ ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက တစ္ေယာက္အေျကာင္းကို တစ္ေယာက္အတြင္းသိ အစင္းသိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ သူမ်ား သူငယ္ခ်င္းေတြခ်စ္ပါတယ္ဆိုတာထက္ကို သူတို႔က ပိုခ်စ္သည္။ ဒါေျကာင့္ သူ အားလံုးကိုအမွန္အတိုင္းေျပာျပလိုက္သည္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္ေျကာင္းကုန္စင္လည္းျကားေရာ ဟိုႏွစ္ေယာက္ ဟာခနဲ၊ ဟင္ခနဲေတြျဖစ္ကုန္ျကသည္။

"နင္ဆိုသည္မွာလည္းမႏိုင္တာေနာ္၊ ႏွစ္ခါခြဲသယ္ရမယ့္အစားတည္းက"

"ဟုတ္ပါ့၊ ထင္ရက္စရာကိုမရွိတာ"

သူတိို႔ေျပာလည္းေျပာခ်င္စရာပင္။ အဲဒီတုန္းက သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ သူ႔ကိုယ္သူနားမလည္ခဲ့တာအမွန္ပါ။

"ငါ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။ ငါသူ႔ကိုထပ္ေတြ႔ခ်င္တယ္"

"ဘာလုပ္ဖို႔..."

"ငါ သူ႔ကိုခ်စ္မိေနျပီေလဟာ... ငါ နင္တို႔ကို တစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္"

"ဘာေမးမလို႔လဲ"

"အင္း...ေမးျကည့္ေလ"

"ငါ သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ရင္ေကာင္းမလား"

သူ သနားစရာေကာင္းလွေသာမ်က္ႏွာေပးေလးမ်ိဳးျဖင့္ ပိုင္ခတို႔အားေမးလိုက္သည္။ ပိုင္ခတို႔ဆီက သူလိုခ်င္တာတစ္ခုခုမ်ား ျပန္ျကားရမလားလို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူျကားလိုက္ရတာကေတာ့ သူလိုခ်င္တဲ့ အေျဖမဟုတ္ခဲ့ပါ..........

"ဘာ"

ဒီတစ္ခါလည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးျပိဳင္တူေအာ္လိ္ုက္ျခင္းပင္...

"နင္မရွက္ဘူးလားဟင္၊ နင္တို႔ဘယ္လိုေတြ႔ခဲ့သလဲဆိုတာကိုလည္းမေမ့နဲ႔ဦး၊
နင္ဖုန္းစဆက္လိုက္တာနဲ႔ နင္ဘာျဖစ္သြားမလဲဆိုတာ မစဥ္းစားမ္ိဘူးလား"

"ဟုတ္ပါ့၊ ေျပာလိုက္စမ္း ပိုင္ခ"

"နင့္ဟာနင္ ခ်စ္လို႔ပဲဆက္ဆက္၊ စိတ္၀င္စားလို႔ပဲဆက္ဆက္၊ နင္ဆက္လိုက္တာနဲ႔ ဟိုကနင့္ကိုဘယ္လိုထင္မလဲ၊ နင္ကသူနဲ႔ ေနာက္တျကိမ္ ဟိုဒင္းဟိုဟာျဖစ္ခ်င္လို႔ဆက္တယ္လို႔ပဲ ထင္မွာပဲ၊ ဘယ္သူမွ နင္သူ႔ကိုခ်စ္လို႔ ဆက္တယ္လို႔ထင္မွာမဟုတ္ဘူး၊ အဲလိုဆို နင္ဘာျဖစ္သြားမလဲ၊ နင္ impression ေတြ down ျပီေနာ္"

"ဟုတ္ပါ့၊ ဆက္ေျပာလိုက္စမ္း ပိုင္ခ"

"အင္း... ဆက္ေျပာမယ္၊ မင္းနဲ႔ အဲလိုျဖစ္ခဲ့တိုင္း သူက မင္းကိုစိတ္၀င္စားလို႔၊ ခ်စ္လို႔ျဖစ္တယ္လို႔မ်ား မင္းထင္ေနလား၊ မင္းပဲေျပာခဲ့ဖူးတယ္ေလ၊ အခ်စ္တိုင္းမွာ sex မရွိသလို၊ sex တိုင္းမွာလည္း အခ်စ္မပါဘူးဆိုတာေလ၊ မင္းေမ့သြားျပီးလား"

"မေမ့ပါဘူးဟာ၊ ဒါေပမယ့္ ငါက သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ေလ"

"ေအး...နင္ခ်စ္တယ္ဆို ဒီအတိုင္းေနလိုက္ေတာ့၊ သူ စျပီးမဆက္မခ်င္း
နင္လံုး၀ သူ႔ဆီက္ို မဆက္ပါနဲ႔၊ နင့္ရဲ႕ သိကၡာရွိေသးတယ္၊ ငါေျပာတာ နားလည္တယ္မလား"

"ဟုတ္ပါတယ္ မ်ိဳးမင္းသန္႔ရာ၊ ပိုင္ခေျပာတာကို နားေထာင္လိုက္ပါ၊ နင္ကံေကာင္းရင္ေတာ့ သူနင့္ဆီကို ဖုန္းဆက္လာပါလိမ့္မယ္"

ေက်ာ္တို႔ စကားေတြေျကာင့္ သူဘာဆက္လုပ္ရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ေပ။ သိကၡာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသိကၡာဆိုသည္က အစကတည္းကပဲ ဒီေကာင္ေလးရဲ႕ေရွ႕မွာ ျပိဳဆင္းခဲ့ျပီးျပီမလား။ ခ်စ္သူမဟုတ္ပါပဲလ်က္ အခုမွေတြ႔တဲ့ လူတစ္ေယာက္အေပၚ သူအသံုးေတာ္ခံခဲ့ကတည္းက သူ႕မွာ သိကၡာဆိုတာ ဘယ္ဆီေရာက္သြားလို႔ေရာက္သြားမွန္းေတာင္မသိခဲ့ေပ။ အခုမွ သိကၡာကို ထိန္းရမတဲ့လား။ သူ႔ ဦးေႏွာက္ကို သူျပန္ေမးခဲ့ပါသည္။ သူအသိက ပိုင္ခတို႔စကားကိုလက္ခံလိုက္တဲ့။ သူ႔ႏွလံုးသားကိုလည္း သူေမးခဲ့ေသးသည္။ ႏွလံုးသားကေတာ့ "မင္းခ်စ္တယ္မလား၊ ဘာမွမစဥ္းစားနဲ႔တဲ့၊ မင္းစဆက္လိုက္တဲ့"....
သူဘာလုပ္ရမလဲ။ သူ ပိုင္ခတို႔ဆီက ျပန္လာတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သူ ဖုန္းစဆက္ေရး၊ မဆက္ေရးထဲမွာလြန္ဆြဲေနခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ဦးေႏွာက္က အႏိုင္ရသြားခဲ့ပါတယ္။ သူ ဖုန္းဆက္ဖို႔ စိတ္ကူးကို ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရုတ္သိမ္းလိုက္သည္။ အဲဒီအက်ိဳးဆက္အျဖစ္ သူ ပထမဆံုးအျကိမ္ ထြန္းထြန္းငယ္ေျကာင့္ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရပါသည္။ ဒါကိုလည္း သူကလြဲ၍ မည္သူကမွ မသိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ။

                             ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

ဆက္ရန္..................







Jan 25th

သူ႔ကိုခ်စ္မိေသာ....သူ အပိုင္း(၁၄)

By ေခတ္သစ္ေန
"ဒါဆို နင္အခုအခ်ိန္အထိ သူဘယ္မွာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာမသိေသးဘူးေပါ့"

"အင္း..."

သူ႔အေျပာေျကာင့္ ပိုင္ခတစ္ေယာက္ စိတ္ပ်က္သြားပံုရပါသည္။ ႏႈတ္ခမ္းကေလး စုတ္သပ္လိုက္ရင္း...

"နင္ဆိုသည္မွာလည္းအသံုးကိုမက်တာ၊ ေျပာတဲ့သူကေျပာေတာ့လည္း နင့္နားကေလးေနေသးတယ္"


"ငါလည္းေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္တာပဲ၊ သူကိုကဘာေျပာလို႔ေျပာသြားမွန္းမွမသိတာ၊ ထားပါေတာ့ေလ အခုမသိလိုက္ရလည္း တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့သိရမွာေပါ့"

"တစ္ေန႔ေန႔ဟုတ္လား၊ နင္ေျပာတဲ့တစ္ေန႔ေန႔႔ဆိုတာ ဘယ္ေန႔လဲ၊ ငါျမင္ေယာင္ပါေသးတယ္ မ်ိဳးမင္းသန္႔ရာ အဲတစ္ေန႔ေန႔ကို ေရာက္ပါေစဦး"

" ဟင္...နင့္စကားျကီးက ဘယ္လိုျကီးလဲ"

ပိုင္ခကို နားမလည္သလိုလွည့္ျကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုင္ခတစ္ေယာက္ထိုင္ေနရာမွ ထလိုက္ရင္း သူ႔ေဘးနားလာရပ္ပါသည္။ ျပီးေတာ့ သူ႔မ်က္၀န္းေတြကို ေစ့ေစ့ျကည့္လိုက္ရင္း...

"ငါဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာ နင္တကယ္မသိဘူးလား"

"အင္း...ဟုတ္တယ္၊ ငါမသိဘူး"

"နင္မလိမ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔၊ နင့္ပါးစပ္က မသိဘူးဆိုေပမယ့္ နင့္မ်က္လံုးေတြက ငါဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာကို သိနွင့္ျပီးသားပါ၊ နင္ သိပ္ခ်စ္တဲ့ နင့္အေကာင္ဆိုတဲ့ဟာက နင္အေပၚဘယ္လိုဆက္ဆံေနတယ္ဆိုတာ ငါတို႔အားလံုးသိတယ္၊ ဒါကို နင္လည္း သိပါတယ္၊ နင္အဲေလာက္မတံုးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ငါစဥ္းစားလို႔မရတာက နင္ဘာလို႔..."

ပိုင္ခေျပာလက္စ စကားကိုရုတ္တရက္ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ျပီး တဖက္သို႔မ်က္ႏွာလြဲသြားပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ပိုင္ခတို႔ သူ႔ကိုသိပ္ျပီးဘ၀င္မက်ဘူးဆိုတာ သူသိသည္။ ဒါေပမယ့္ သူကိုယ္တိုင္ကိုက ဘာတတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ သူအရာအားလံုးကိုနားလည္ပါသည္။ ေကာင္ေလး သူ႔အေပၚထားတဲ့စိတ္ကိုလည္း သူနားလည္သည္။ သူ႔ကုိ ဆက္ဆံတဲ့ဆက္ဆံေရးကိုလည္း သူသိသည္။ ဒါေတြအားလံုးကို သူသိရဲ႔သားနဲ႔ ေကာင္ေလးကိုသူမခြာႏိုင္တာကိုက သူကိုယ့္သူေတာင္အံ့ျသေနမိျပီ။ အခုေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ အဆင္ေျပေအာင္ေနေနကာမွပဲ ပိုင္ခစကားေတြက သူ႔စိတ္ကိုဆြေနသလိုပင္။ သက္ျပင္းေတြကိုထပ္မခ်ခ်င္ေတာ့ပါဘူးဆိုမွပဲ ဒီတစ္ခါလည္း ပိုင္ခေျကာင့္ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္မိျပန္သည္။

"ငါနားလည္ပါတယ္၊ နင္ဘာေျပာခ်င္ေနလဲဆိုတာ ငါနားလည္တယ္၊ အဲလိုပဲ ငါ့ကိုလည္း နားလည္ေပးပါ၊ ငါသူ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ပိုင္ခ..."

"ဟဲ့...နင္ကခ်စ္လည္း သူကနင့္မွမခ်စ္တာ၊ မေန႔ကတကၠစီေပၚမွာ နင္သူလက္ကိုင္လိုက္တာကို သူျဖဳတ္ခ်လိုက္တယ္လို႔နင္ေျပာတယ္ေနာ္၊ ေအး...ဘယ္ရည္စားမွသူတို႔ခ်စ္တဲ့သူအေပၚ နင့္အေကာင္လို လုပ္မွာမဟုတ္ဘူး၊ နင္နားလည္လား"

"ငါနားလည္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔ငါနဲ႔က အခုအခ်ိန္အထိေတာ့ ရည္းစားေတြပဲ၊ သူငါ့ကိုခ်စ္ခ်စ္၊မခ်စ္ခ်စ္၊ ငါကေတာ့ ငါသူ႔ကိုခ်စ္တဲ့ အခ်စ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ ငါတို႔ရဲ႔လက္ရွိအေျခအေနကို ရေအာင္ထိန္းမယ္၊ ဘာေျကာင့္ငါအဲလိုေျပာလည္းဆိုေတာ့ ငါသူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္လို႔ပဲ၊ ဒါကိုလည္း နင္တို႔အားလံုးသိပါတယ္"

"ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ငါနင္ကိုဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး၊ လူတိုင္းကေတာ့ ကိုယ့္ယံုျကည္ခ်က္၊ ကိုယ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ရွင္သန္ေနျကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ နင္ကိုယ့္ဒုကၡေတာ့ ကိုယ္မရွာမိေစနဲ႔ေပါ့ဟာ"

ပိုင္ခစကားကို သူတစ္ခြန္းတစ္ပါဒမွ်ျပန္မေျပာေတာ့ပါ။ ပုိင္ခလည္း သူ႔ကိုေရွ႔ဆက္ျပီး ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့။ သူလည္း သူ႔အေတြးနဲ႔သူ၊ ပိုင္ခလည္း ပိုင္ခအေတြးနဲ႔ပိုင္ခေပါ့။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရပ္ေနျကတဲ့ ၀ရန္တာထက္မွာေတာ့ လိေမၼာ္ေသြးေရာင္ေနျခည္တစ္ခ်ိဳ႕က ျဖာက်လ်က္။ ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးကေတာ့ ညေနခင္းရဲ႔အလွတရားေအာက္မွာ တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ေနပါသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ ေလေျပေလးက တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔ရင္ကိုေအးျမေစခဲ့ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ေန႔လည္ခင္းက လက္က်န္အပူတစ္ခ်ိဳ႔ကို သူ႔ဆီသယ္ေဆာင္လာတတ္ပါေသးသည္။ ပထမေတာ့ ပိုင္ခတစ္ေယာက္ သူ႔ကိုအျပင္ထြက္ဖို႔လာေခၚတာပါ။ ဒါေပမယ့္လည္း သူကိုယ္တုိင္ကိုက ဘယ္မွမထြက္ခ်င္ဘူးဆိုလို႔ ဒီ၀ရန္တာေလးမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စကားလက္ဆံုက်ေနျခင္းပါ။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ ပိုင္ခကိုေတြ႔လိုက္တိုင္း သူနဲ႔ ေကာင္ေလးအေျကာင္းကို ခေရေစ့တြင္းက်သူေျပာျပေနက်။ ပိုင္ခကေတာ့ ေကာင္ေလးကို သေဘာမက်ဘူးဆိုေပမယ့္ သူေျပာသမွ်ကိုေတာ့ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နားေထာင္ေပးတတ္ပါသည္။ အခုလည္းမေန႔က ကိစၥေတြကို ပိုင္ခကုိ သူေျပာျပေနခဲ့သည္။

ရုတ္တရက္ဆိုသလို သူႏွစ္သက္တဲ့ သီခ်င္းသံေလးက သူ႔နားထဲတိုး၀င္လို႔လာခဲ့သည္။ ေကာင္ေလးဆီကဖုန္းမွန္း သူမျကည့္ပဲလည္း သိပါသည္။ ပိုင္ခကို သူျကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုင္ခက သူ႔ကိုကိုင္လိုက္ေလဆိုျပီး ခပ္တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ပိုင္ခမေျပာလည္း သူဒီဖုန္းကို ကိုင္မွာပါ။ မနက္တုန္းကေကာင္ေလးဆီကို သူဆက္ေနခဲ့ေပမယ့္ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပလို႔ပဲေျပာေနခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႔ဖုန္းကို သူေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ သူႏွစ္သက္တဲ့ေကာင္ေလးရဲ႔ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလးက ဒီတစ္ခါမွာေတာ့ ယိုင္နဲ႔ေနသလို။

"ခ်စ္သူအခုဘယ္မွာလဲ"

"ကၽြန္ေတာ္အိမ္မွာပဲဗ်၊ ထြန္းထြန္းကေရာ"

"ကၽြန္ေတာ္က M3 မွာေလ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘီယာေသာက္ သီခ်င္းဆိုေနတယ္၊ လာခဲ့ပါလား"

ဒါေျကာင့္လည္း ေကာင္ေလးရဲ႔ အသံေတြကယိုင္နဲ႔ေနခဲ့တာကိုး။ ေကာင္ေလးရဲ႔ဖိတ္ေခၚမႈက္ို သူလက္ခံခ်င္ေပမယ့္လည္း တကယ္တမ္းေတာ့ သူျငင္းဆန္လိုက္ပါသည္။

"မလာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ၊ ထြန္းထြန္းသူငယ္ခ်င္းေတြလည္းပါတယ္ဆိုေတာ့ေလ၊ ေတာ္ျကာ ကၽြန္ေတာ့္ေျကာင့္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနပါဦးမယ္"

"အင္းပါ၊ မလာဘူးဆိုလည္းျပီးတာပါပဲ၊ ခ်စ္သူကေရာဘယ္မွမသြားျဖစ္ဘူးလား"

"မသြားေတာ့ဘူးေလ၊ ဒီေန႔ေတာ့အိမ္မွာပဲေနလိုက္ေတာ့မယ္လို႔၊ ထြန္းထြန္းလည္းအိမ္ကိုေစာေစာျပန္ဦးေနာ္"

"အင္း...ဟုတ္ကဲ့"

အင္း..ဟုတ္ကဲ့ဟုဆိုကာ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ေနမယ့္ ေကာင္ေလးရဲ႔ပံုကို သူျမင္ေယာင္လိုက္ပါေသးသည္။ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ ေကာင္ေလးဘက္ကဘာစကားမွ မေျပာပဲ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့ျပန္သည္။ ျကည့္ရတာ ေကာင္ေလးတစ္ခုခုေျပာဖို႔ စဥ္းစားေနပံုရသည္။ ဒါေျကာင့္လည္း သူဖုန္းကိုမခ်ပစ္ခဲ့။

"ထြန္းထြန္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာစရာရွိေသးလား"

"အင္း...ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ ယူ႔ကို ေျပာစရာရွိတယ္"

ေကာင္ေလး သူ႔အေပၚသံုးလိုက္တဲ့ နာမ္စားကရုတ္တရက္ေျပာင္းသြားခဲ့ျပီ။ ခ်စ္သူလို႔ ေခၚလာခဲ့ျပီးမွ ရုတ္တရက္ျကီး ယူ တဲ့လား။ ျကည့္ရတာ ေကာင္ေလးမူးေနလို႔မ်ားလား။ အေျခအေနမွန္ကို သူေသေသခ်ာခ်ာမျမင္ရတဲ့အတြက္ မသိေပမယ့္ ေကာင္ေလးသံုးလိုက္တဲ့နာမ္စားက သူ႔အတြက္ခါးသီးလြန္းလွပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ သူျပန္မေျပာခဲ့။ သူ႔စိတ္ေတြကို သူစနစ္တက်ဖမ္းထိန္းလိုက္ရင္း....

"ဟုတ္ေျပာေလ၊ ထြန္းထြန္း...ဘာေျပာမလို႔လဲ"

"အင္း...ပထမေတာ့မေန႔ကတည္းကေျပာမလို႔ပဲ၊ ဒါေပမယ့္မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ ဒီလိုပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္လဆို ဒူဘိုင္းသြားေတာ့မယ္၊ အားလံုးျပင္ဆင္ျပီးသြားျပီ၊ အဲဒါ ယူ႕ကိုေျပာျပခ်င္လို႔"

သူမျကားခ်င္ေသာ၊ သူေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ စကားေတြကိုမ်ားေကာင္ေလးတစ္ခြန္းျပီး၊ တစ္ခြန္းေရြးေျပာေနတာမ်ားလား။ မေန႔က တကၠစီေပၚမွာ ေကာင္ေလးေျပာခဲ့တာေတြက ေဒါသအေလ်ာက္ေျပာခဲ့တာလို႔ပဲ သူမွတ္ထင္ထားခဲ့တာ။ အခုေတာ့ ေကာင္ေလးတကယ္ကို သြားေတာ့မလို႔လား။ ေကာင္ေလးရဲ႔ စကားတိုင္္းကို သူေလးေလးနက္နက္နားေထာင္ေပးျပီး ယံုျကည္ေပးခဲ့ေပမယ့္ ဒီစကားကိုေတာ ့သူ႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွလက္ခံေပးလို႔မရပါ။ တစ္ေန႔ေန႔ခြဲရမယ္လို႔ သူအစကတည္းက သိထားခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီတစ္ေန႔ေန႔က သူ႔အေရွ႔ကို သိပ္မျကာခင္မွာေရာက္လာေတာ့မွာလား။ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာမွမျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္ေနရေပမယ့္ သူ႔၇င္တစ္ခုလံုးကေတာ့ ေျဗာင္းဆန္လို႔ေနပါသည္။

"ရုတ္တရက္ျကီးပါလား၊ မေန႔ကေျပာေတာ့ျဖင့္ အဲလိုမဟုတ္ေသးပါဘူး၊ အခုမွေကာက္ကာငင္ကာျကီး ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ"

"ေျသာ္...ေျပာျပီးျပီးေလ၊ မေန႔ကတည္းကေျပာမလို႔ဟာကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔"

"ဒါဆို အခုလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကေကာ"

" အဲအလုပ္ကထြက္ေတာ့မွာ၊"

"ေျသာ္...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေကာင္းပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ထက္အရင္သြားေတာ့မယ္ဆိုေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွန္းမသိေသးပါဘူးဗ်ာ"

ဘာမွမျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္ကာေျပာလိုက္ရေပမယ့္ သူ႔အသံေတြတုန္ရီေနခဲ့ပါသည္။ သူ႔အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ထည့္မမက္ရဲခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္တစ္ခုက သိပ္မျကာခင္မွာပဲ သူ႔ဆီေရာက္လာေတာ့မွာလား။ ေတြးမိရင္ေတာင္ သူ႔ရင္ေတြတဆစ္ဆစ္နာက်င္လြန္းလွပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ေကာင္ေလးကို သူေက်းဇူးတင္ပါသည္။ သူ႔ကိုဘာမွမေျပာတာထက္စာရင္ အခုလိုျကိုေျပာျပထားတဲ့အတြက္ေပါ့။ တစ္လဆိုတာ ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္ ဒီတစ္လဆိုတဲ့အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ သူ႔စိတ္ေတြကိုခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ သူေလ့က်င့္ရေတာ့မွာေပါ့ေလ။ ငိုခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ သူ႔မ်က္ရည္ေတြကို သူသိမ္းဆည္းလိုက္ပါသည္။

"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ၊ အခုလိုကၽြန္ေတာ့္ကို ျကိုေျပာျပတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ဟိုေရာက္ရင္လည္း အဆင္ေျပပါေစလို႔ အခုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ေနာ္"

"ဟုတ္ပါျပီ၊ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ယူေျပာသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္က ယူ႔ထက္အရင္သြားေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ယူလုပ္မယ့္ပြဲလည္းမလာျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ့္ ယူ႔ကို တစ္ခါတည္းႏႈတ္ဆက္သြားခဲ့ပါတယ္၊ ဒီျကားထဲ လမ္းမွာေတြ႔ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အရင္လိုပဲ ေခၚႏိုင္၊ေျပာႏိုင္၊ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ"

"ဗ်ာ...ဘယ္လို..."

ေကာင္ေလးစကားေတြေျကာင့္ သူေျကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားခဲ့သည္။ ေကာင္ေလး ဘာကိုဆိုလိုလိုက္တာလဲ။ ခဏတာအတြင္းေကာင္ေလးေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြအမ်ားျကီးထဲက ဒီစကားတစ္ခြန္းက သူ႔၇င္ကိုအစိမ္းသက္သက္ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္သလိုပင္။ ရုတ္တရက္ျကီး ဦးတည္ခ်က္ေျပာင္းသြားခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႔စကားေတြေျကာင့္ သူ႔ႏွလံုးသားေတြပဲ့ေျကြသြားခဲ့ျပီ။ အံ့ျသဆို႔နစ္မႈေျကာင့္ ဘာဆက္ေျပာလို႔ေျပာရမွန္း သူမသိေတာ့။ သူေျပာခ်င္တဲ့ စကားလံုးေတြ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲက တန္းစီျပီးထြက္လာခဲ့ေပမယ့္ သူ႔လွ်ာဖ်ားထက္မွာတင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားခဲ့တာ သူကိုယ္တိုင္ကိုက ညံ့လြန္းလို႔ပဲလား။ ပိုဆိုးတာက  သူ႔သူငယ္ခ်င္း ပိုင္ခသာမက ေရခ်ိဳးခန္းထဲကထြက္လာတဲ့ သူ႔အမကပါ မလွမ္းမကမ္းက ထိုင္ခံုေလးတြင္ ထိုင္လ်က္သား။ ဒီလူႏွစ္ေယာက္ျကားမွာ သူေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြကို ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႔ သူေျပာရမလဲ။ သူ႔စိတ္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးထိန္းထားတဲ့ျကားကပဲ သူ႔အသံေတြ ငိုသံစြက္လာခဲ့ျပီ။

"ငါ့ကိုရွင္းေအာင္ေျပာထြန္းထြန္း၊ မင္းဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲ"

"ေျသာ္...ယူ႔ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္တာ ရွင္းျပီလား၊ ပထမေတာ့ မေန႔ကတည္းကေျပာမလို႔ပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ယူ႔သူငယ္ခ်င္းလည္းပါလို႔၊ ျပီးေတာ့ ယူ႔ကိုလည္း သနားလို႔"

"ဗ်ာ..."

"goodbye ေနာ္...ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့မယ္"

ေျပာေျပာဆိုဆို ေကာင္ေလးဖုန္းခ်သြားခဲ့သည္။   တကယ္ေတာ့ ဒီစကားေတြကို မေန႔ကတည္းကေျပာျပခ်င္ခဲ့တာတဲ့။ သူ႔ကို သနားလို႔တဲ့။ တကယ္ေတာ့ သူလိုခ်င္တာေကာင္ေလးဆီက သနားျခင္းကိုမဟုတ္။ ေကာင္ေလးဆီက ခ်စ္ျခင္းကိုသာ သူလိုခ်င္ခဲ့တာ။ သူကေတာ့  သူ႔ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုတည္းနဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ သူ႔ရဲ႔ဆက္ဆံေရးကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားႏိုင္မယ္လို႔ ယံုျကည္ထားခဲ့ေပမယ့္လည္း သူယံုျကည္မႈေတြကပ်က္သုန္းသြားခဲ့ျပီေလ။ အခုေတာ့ သူ႔လက္ထဲကဖုန္းေလးကလည္း အသက္မဲ့လို႔။ သူ႔ရင္ထဲက ႏွလံုးသားကလည္း အသက္မဲ့လို႔။ အေျကာင္းျပခ်က္မရွိ goodbye လုပ္သြားခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးကေတာ့ သူ႔ႏွလံုးသားကို အျပီးတိုင္ဆြဲႏႈတ္ယူသြားခဲ့ပါျပီ။ အစိမ္းသက္သက္လမ္းခြဲခံလုိက္ရတဲ့ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေလာကျကီးက ဘာေျကာင့္ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကိုေတာင္ေမးခြင့္မေပးခဲ့ပါဘူ။ အမွန္တကယ္ဆို ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ ျကံုရတဲ့လူတိုင္း 'မင္း ဘာအတြက္ငါ့ကို လမ္းခြဲလိုက္တာလဲ'  ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေမးခြင့္ရခ်င္ရခဲ့မွာပါ။  ဒါေပမယ့္ ဒီအခြင့္အေရးကို သူမရခဲ့။ တကယ္ဆို ဒီအေျခအေနနဲ႔ျကံုရတဲ့လူတိုင္း မ်က္ရည္က်မိမွာေတာ့အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာေတာ့ ငိုခ်င္တာေတာင္ငိုခြင့္မရခဲ့။ ထိန္းခ်ဳပ္ထားရလြန္းလို႔လည္း သူ႔ရင္ဘတ္ေတြေအာင့္ကာေနခဲ့ျပီ။ သူ႔စိတ္ေတြလည္းလိႈက္ကာေမာခဲ့ျပီ။ ဒါေပမယ့္ သူအံတင္းျကိတ္မွိတ္လိုက္ပါသည္။ သူ႔အေမကေတာ့ သူ႔အမူအရာေတြကို ရိပ္မိေနဟန္တူပါသည္။ ' နင္ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဖုန္းထဲကေန ဘာအရႈပ္ေတြလုပ္ေနတာလဲ' လို႔ သူ႔ကုိလွမ္းေမးသည္။ သူကေတာ့ သူ႔အေမကို ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးလို႔သာ လွမ္းေျပာလိုက္ရင္း  ပိုင္ခကိုေတာ့ အျပင္ခဏလိုက္ခဲ့ေပးဖို႔ ခပ္တိုးတ္ိုးေလးလွမ္းေျပာလိုက္သည္။ ပိုင္ခက သူ႔ကိုအသာအယာေလးပဲေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါသည္။ အခုေတာ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ သူဖုုန္းဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ပိုင္ခတစ္ေယာက္အေသအခ်ာမသိေပမယ့္ သူ႔ရင္ထဲက အခ်စ္ေတြကေတာ့ ၀ိဥာည္ေပ်ာက္သြားခဲ့ျပီဆိုတာေတာ့ သူမေျပာလည္း သူ႔မ်က္၀န္းေတြကို ပိုင္ချကည့္ရုံနဲ႔ သိႏွင့္ျပီးသားျဖစ္မွာပါ။။။။။။။။။

                                        ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

ဆက္ရန္...






Oct 15th

ေျပာရအံုးမယ္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေယာင္းမတို႕ေရ

By PRINCE TAKASHI SARKO
ေျပာလိုက္ပါရေစအံုး သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေယာင္းမတို႕ေရ အင္းအၾကံေပးတယ္ပဲဆိုပါေတာ့ေနာ္ လင္ေထာင္ရုံပဲေထာင္တတ္ျပီး ဘယ္လိုဆြဲေဆာင္ထားရမလဲဆိုတာကို မသိတဲ့ အသစ္ကေလးေတြအတြက္ေပါ့။အင္း သိျပီးသားသူေတြ
ကေတာ့ အင္းလိုက္ေပါ့ေနာ္။ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ္အရင္တုန္းက ဖာဆန္ဆန္ျမႇဴဆြယ္တာေတြမသိလို႕ လြဲသြားတဲ့ အဆင္ေလးေတြကလည္း တပုံၾကီးဆိုေတာ့။ဒီသင္ခန္းစာကိုသင္ေပးတာက တာကာတို႕ စလုံးကအေျခာက္မေတြရဲ့ ေမြးစားမိခင္ၾကီး  ဂုန္ရွိန္ထြန္းေျပာင္ မာမီေျပာင္ၾကီးပါပဲကြယ္။ (ေမြးစားမိခင္ၾကီးဟုဆိုရာတြင္ သူပဲေမြးျပီး အခ်စ္လြန္ျပီး သူသာျပန္စားလိုက္ျခင္းကို ဆိုလိုပါသည္။)မာမီေျပာင္ၾကီးသည္ သူငယ္တစ္ေထာင္ကို တလတာကာလအတြင္း စားသုံးႏိႈင္သူအျဖစ္ အားလုံးက ေလးစားရသူလည္းျဖစ္ျပန္သည္။
         အဲ့ဒီေန႕ကေပါ့ တာကာတို႕ဆိုင္ကို မိစည္လာေမႊပါတယ္။ ေသးေသာက္အမဆိုေတာ့လည္း သည္းခံရတာေပါ့။ဒါတင္မကေသးဘူး အလုပ္ကအေရာင္း စာေရးအသစ္ကေလးကိုလည္း သူ႕ရဲ့သူငယ္မ်ားထင္ေနသလားမသိဘူး အပီအျပင္ကိုေမႊေနတာေပါ့။ အိုး တာကာသည္းမခံႏိႈင္ေတာ့ပါဘူး ( သည္းမခံႏိႈင္ရင္လည္း ဖင္ခံေပါ့)အင္းဒါကမွ ဟုတ္တုပ္တုပ္ရွိအံုးမယ္။တာကာကို  မိမဆုံးမဖမဆုံးမ မိစည္ဟာ အလြန္ေမႊေနခ်ိန္မွာပဲ ကယ္တင္ရွင္ မာမီေျပာင္ဆိုင္ထဲဝင္လာပါတယ္။ ဟယ္ မာမီ မေတြ႕တာေတာင္ၾကာျပီလို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ မာမီက သူ႕ရဲ့ မႉပိုင္ ေဖလိုးမအျပဳံးေလးကို ျပဳံးလိုက္သည္။ ျပီးေနာက္ သူျမန္မာျပည္ ခဏအလည္ျပန္မွာမို႕ သူ႕ရဲ့ အဆင္ေတြအတြက္ ဖိနပ္ ဆိုက္စုံလာဝယ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းေျပာလိုက္တယ္။တာကာလည္း အေရာင္းစာေရးေလးကို ေခၚလိုက္ျပီး စာရင္းစာရြက္ကိုေပးျပီး ရွာခိုင္းလိုက္ျပီး မာမီရယ္ မိစည္ရယ္နဲ႕ မိန္းမေကာင္းမိန္းမျမတ္ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးတို႕ အစဥ္အလာအတိုင္း အတင္းေတြကိုပိုးစိုးပက္စက္ေျပာပါေတာ့တယ္။    တာကာလည္း တာကာ့ရဲ့ ျပသာနာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကို ေျပာတာေပါ့ေနာ္။ ျဖစ္ပုံကဒီလိုပါ တာကာ့ရဲ့ခ်စ္ေလးနဲ႕ခ်စ္ကိုၾကီး ဆိုင္မွာေတြ႕ျပီး ရန္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကအစ တာကာ့ငယ္ခ်စ္ေဟာင္းအေၾကာင္းအဆုံး ၾကားထဲ သူ႕ရဲ့ဂ်ပန္ကလင္အေၾကာင္းပါမိစည္က ဝင္ေဆြးေႏြးသြားေသးတယ္။
ေနာက္ဆုံးပိတ္ေတာ့ မာမီေျပာင္ၾကီးဟာ မိုးမိုးျမင့္ေအာင္အမူအယာျဖင့္ မူးသြားဟန္ေဆာင္ခါ ေဘးမွအေရာင္းစာေရးေလးရင္ခြင္တြင္းလည္းျချပီးအဆုံး
သတ္လိုက္သည္။ေနာက္မွ ရွက္ျပဳံးေလးျဖင့္ျပန္ထလာျပီး ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို ကိုယ့္အနားမွာအျမဲရွိေနဖို့ဘယ္လိုဆြဲေဆာင္ထားရမလဲ ဆိုတာကိုစတင္ပို႕ျခပါတယ္။
ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို ကိုယ့္အနားမွာအျမဲရွိေနဖို့ဘယ္
လိုဆြဲေဆာင္ထားရမလဲ......? ? ? ?

ေယာက်ၤားေတြကိုဆြဲေဆာင္ထားႏိုင္ဖို့ အတြက္ေျခခံအခ်က္တစ္ခ်က္ပဲလိုအပ္ပါတယ္...။

အဲဒါသူတို့ရဲ့အတၱကိုဖြံ ့ျဖိဳးစည္ပင္လာေအာင္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးျခင္းပဲ။

ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရမယ့္နည္းလမ္းအျဖာျဖာကေတာ့...............

၁။ အားကိုး တၾကီးအၾကည့္ကေလးေတြနဲ့ ျကည့္တတ္ရမယ္။
၂။ အရာရာကိုသိနားလည္ေပးမယ့္ ဘာမွမသိနားမလည္သေယာင္ ဟန္ေဆာင္တတ္ရမယ္။
၃။ ကိုယ္ကဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥေတြမွာလဲ...သူတို့ကိုေရွ့တန္းတင္တတ္ရမယ္။
၄။ သူတို့ကိုသြားျပီး ဆ၇ာျကီးမလုပ္ပါနဲ့...အျမင္ကတ္ခံရလိမ္ ့မယ္။
၅။ သူ တို့ကဆ၇ာၾကီးလုပ္ေနတာကိုလည္း...." သိသားပဲ " စတိုင္လ္သြားမဖမ္းနဲ့။
မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ျပီး
" ဟင္....ဟုတ္လား "၊ ဟယ္...ဒီလိုလား " ၊ အို....အစကလံုးဝမသိဘူးဆိုတာမ်ိဳး
ေဖာ္လိုေလးေတြ
လိုက္ေပးရင္းသူတို့အတၱကိုေရေလာင္းေပးႏိုင္ရမယ္။
၆။ ကိုယ္လုပ္တတ္တဲ့ကိစၥေလးေတြကို မလုပ္တတ္ဘူးေျပာျပီးမၾကာခဏ ခိုင္းခိုင္းေပးပါ။
၇။ ကိုယ့္ဘာသာစဥ္းစားဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥေလးေတြကို
သူတို့နဲ့မၾကာခဏတိုင္ပင္အျကံေတာင္းတတ္၇မယ္။
၈။ အေရးၾကီးဆံုးနဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ကိုယ့္ဘဝမွာသူမရွိလို့
လံုးဝမျဖစ္ဘူးဆိုတာကိုသူတို့ဦးေႏွာက္ထဲ

အသည္းထဲ စြဲနစ္ေနေအာင္ တဖြဖြေျပာေနဖို့ပါပဲ။
ဒီလိုနည္းလမ္းေတြနဲ့ ကိုယ့္ဘဝမွာသူမရွိလို့မျဖစ္ဘူး
သူသာလွ်င္အားကိုးရာဆိုတဲ့အသိကို သူတို ့

ရင္ဘက္ထဲ စိုက္ဝင္ စြဲျမဲေနေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ဖို့လိုတယ္။
ဒါေယာက်ၤားဆိုတဲ့မ်ိဳးစားေတြကို ဆြဲေဆာင္ထားႏိုင္မဲ့နည္းလမ္းေတြပါ။
Sep 19th

ဟာသေလးပါ...မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္..

By ပီတိ
။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းေရာက္ သားထံမွ မိဘမ်ားသို႔ ေပးစ


အေဖနဲ႔ အေမ ခင္ဗ်ား ... က်န္းခံ့သာလို႔ မာပါစ။
ဒီမွာေတာ့ ေက်ာင္းေရာက္တဲ့ ပထမတစ္လလံုးလံုး ဘာစာမွ မသင္ရပါဘူး။ စာသင္ခန္းေတြဆီမွ မသြားျဖစ္လို႔၊၊ သြားျဖစ္တဲ့ တစ္ရက္ကလည္း ညဘက္ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီညက မီးမလာဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဆရာလည္း မလာဘူး။


စာသင္တဲ့ တစ္ေန႔မွာက်ေတာ့ ဆရာက အတန္းထဲမွာ ေျပာတယ္၊ `ဒီအခန္းထဲမွာ နလပိန္းတံုးရွိရင္ မတ္တတ္ရပ္စမ္းေဟ့´တဲ့။ သားတို႔ တစ္တန္းလံုးၿငိမ္ၿပီး ဘယ္သူမွ မလႈပ္ၾကဘူး။ ဒါနဲ႔ ခဏေနေတာ့ သား မတ္တတ္ရပ္လိုက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ဆရာတစ္ေယာက္တည္း ရပ္ေနတာကို အားနာလို႔။


ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားဆုိၿပီး ေဘာင္းဘီနဲ႔ ႐ွဴးဖိနပ္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္လို႔ မရပါဘူးဗ်ာ။ သခ်ာၤတြက္ခ်ိန္က်လို႔ ဆယ္ဂဏန္းေက်ာ္သြားရင္ ႐ွဴးဖိနပ္ကို ခၽြတ္ပစ္ေနရတာ အလုပ္႐ႈပ္လြန္းလို႔။


ေကာလိပ္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသူေလးေတြ ေခ်ာတယ္။ အေဖတို႔ အေမတို႔အတြက္ ေခၽြးမေလာင္းကိုေရြးၿပီး ရည္းစားစာတစ္ေစာင္ အဂၤလိပ္လိုေရးၿပီး ေပးလိုက္တယ္။ သားကို အဂၤလိပ္လို တက္လွၿပီမထင္နဲ႔။ သားမေရးတတ္ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမရွိဘူး။ ေကာင္မေလးကလည္း အဂၤလိပ္လို မဖတ္တတ္ဘူး။


စာေရးတာ နားဦးမယ္။ သား သိပ္ေနမေကာင္းဘူး။ ဟုိတစ္ပတ္က ဆရာက `မင္းတို႔ အျပင္စာေတြ မ်ားမ်ား ဖတ္ရမယ္´ဆုိတာနဲ႔ ညဘက္အျပင္ထြက္ၿပီး စာဖတ္တာ အေအးမိသြားတယ္။ ေနမေကာင္းျဖစ္လိုက္တာ ပိန္သြားလို႔ ရြာကယူလာတဲ့ ဦးထုပ္ေတာင္ မေတာ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ေနာက္ေစ့ကို တူနဲ႔ ထုထားရတယ္။ ဒီေတာ့မွ ေနာက္ေစ့မွာ ဘုထြက္ၿပီး ဦးထုပ္က ကၽြတ္မက်ေတာ့ဘူးေပါ့။


ၿပီးေတာ့ မနက္ျဖန္မွာ သားတို႔ကို Blood Test စစ္မယ္ဆုိလို႔ ဒီည တစ္ညလံုး စာၾကည့္ရဦးမယ္။


ခ်စ္သား
စာၾကြင္း ။ ။ ဒါနဲ႔ အေမ၊ ေနာက္တစ္ပတ္မွာ ဘရစ္ေနးစပီးယားစ္အေၾကာင္း အေရးတႀကီး ေလ့လာရဦးမယ္။ အဲဒါပိုက္ဆံလိုတယ္ ပို႔ေပးပါဦး။




။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းရွိ သားထံ အေမ့ေပးစာ

ခ်စ္စြာေသာသား....
အေမ အသက္ရွင္ေနဆဲပဲ ရွိေသးတယ္ဆုိတာ သားသိရေအာင္ စာလွမ္းေရးလိုက္တာပါ။ မင္း စာျမန္ျမန္ မဖတ္ႏုိင္မွန္းသိလုိ႔ အေမ ဒီစာကို ျဖည္းျဖည္းပဲ ေရးလိုက္တယ္။
မင္း အိမ္ျပန္လာရင္ အိမ္ဘယ္မွာမွန္းသိမွာ မဟုတ္ဘူး။ အေမတို႔ ေျပာင္းသြားၾကၿပီ။
မင္းအေဖလား။ အခု အလုပ္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုရေနၿပီ။ သူ႔ေအာက္မွာ လူ ၅၀၀ ေလာက္ရွိတယ္။ သခ်ဳိင္းမွာ ျမက္ရိပ္ေနရတယ္ေလ။
အခု အေမတို႔အိမ္အသစ္မွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္တစ္လံုးရွိတယ္။ သိပ္ေတာ့ မေကာင္းလွပါဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က အေမအဲဒီထဲ ရွပ္အက်ီ ၁၄ထည္ ထည့္တယ္။ ၿပီး ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္တာ အဲဒီအက်ီေတြကို အဲဒီကတည္းက ျပန္မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။
သားအမ မမရီလည္း ဒီေန႔မနက္ပဲ ကေလးေမြးတယ္။ သားေလးလား၊ သမီးေလးလားေတာ့ အေမ မသိေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ မင္းက အန္တီျဖစ္မလား၊ အန္ကယ္လ္ျဖစ္မလား အေမလည္း မေျပာတတ္ဘူး။
ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ထဲမွာ မင္းရဲ႕ အန္ကယ္ခ်စ္လည္း တုိ႔ၿမိဳ႕က အရက္ခ်က္စက္႐ံုမွာ ၀ီစကီကန္ထဲ က်ၿပီးနစ္လို႔ သူ႔လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္အခ်ဳိ႕က ခုန္ဆင္းၿပီးကယ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကယ္တဲ့သူအားလံုးကို သတိၱရွိရွိ တြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ သူ႕ကို သၿဂိဳဟ္ေတာ့ အဲဒီမီးကို ၿငိမ္းရတာ ၃ ရက္ၾကာတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က မုိး ၂ ခါရြာတယ္။ တစ္ခါက ၃ ရက္ၾကာၿပီး ေနာက္တစ္ခါက ၄ ရက္ၾကာတယ္။ တနလၤာေန႔တုန္းကမ်ား ေလေတြတိုက္လိုက္တာ ၿခံထဲက ၾကက္မတစ္ေကာင္ဟာ ၾကက္ဥတစ္လံုးတည္းကို ေလးခါ ဥရတယ္။
အသုဘအေလာင္းျပင္ဆင္ေပးတဲ့ အိမ္က စာတစ္ေစာင္မေန႔က ရတယ္။ သူက အေမတို႔ေပးစရာရွိတဲ့ ေၾကြးက်န္ကို ၇ ရက္အတြင္း မေပးရင္ မင္းဘြားေအႀကီးကို ျပန္ထေအာင္ လုပ္လိုက္မယ္တဲ့။
ခ်စ္တဲ့ အေမ
P.S : အေမ သားအတြက္ ေငြ၅ေထာင္-ထည့္ပို႔မလို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ စာအိတ္က ပိတ္ၿပီးသြားၿပီ။
ျပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ပါေစ..
Aug 27th

ေ၇တံခြန္ေလး (ဇာတ္သိမ္း)

By minkalay

 


  "အား..မုန္းတယ္ ..ခင္ဗ်ားကို ..မုန္းတယ္ "
"ဟင္ သစ္ေတာ မင္းဘာေတြ ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတာလဲ ..ေနေ၇ာေကာငး္၇ဲ႕လား သစ္ေတာ့ "
ေဘးမွ အတင္းလွူပ္နွိးပီး ေခၚေနေသာ ပိုင္ခန္႕ ကိုျမင္မွ အတိတ္မွ လြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည္ ..ေအာ္ ငါ အေတြးလြန္သြားပီး ေလွ်ာက္ေအာ္မိတာကိုး ကိုယ့္ ကိုယ္ကို မ်က္နွာကုိ ျပန္ျပင္၇င္း ..
" ေအာ္ မဟုတ္ပါဘူးကြာ ..ငါ အိမ္မက္မက္ပီးေယာင္ေအာ္တာပါ"
ညာပီးေျပာလုိက္မိသည္ အမွန္တစ္ကယ္ ပုိင္ခန္႕အေပၚတြင္ အ၇ာ၇ာ၇ုိးသားခ်င္ေသာ္လဲ ၇ိုးသားလုိက္လွ်င္ ျဖစ္လာနုိင္ေသာ ျပသာနာတုိ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ၇င္မဆုိင္၇ဲ ..မုသားေပမယ့္  အျဖဴေ၇ာင္ မုသားေလးေတြပါ ပုိင္ခန္႕၇ယ္ ...

"မင္းကို ငါၾကည့္ေနတာ မငး္ဒီမွာ ထုိင္ပီးအိပ္ေနတာၾကာလွပီ ကဲ ေ၇သြားခ်ိဳးေတာ့ ဒီေန႕ မင္း ငါနဲ႕လိုက္ခဲ့ေပးပါဦးကြာ ေနာ္ သစ္ေတာ"
သူေျပာလာလွ်င္ အလုိလိုေခါင္းညိမ့္မိတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႕ကေတာ့ ေခါင္းညိမ့္မိလွ်က္သားပင္ ..ပုိင္ခန္႕က စကားဆက္လာသည္..

"ငါဒီေန႕ နြယ္ေလးနဲ႕ခ်ိန္းထားတယ္ကြ မင္းလုိက္ခဲ့ေပး ေနာ္ ...မင္းကို ေန႕လည္စာ ငါ ဒကာခံမယ္ အိုေခလား "
မွားသြားပီ ေခါငး္ညိမ့္လိုက္မိတာမွားပီ ..တစ္ကယ္သာ သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕ ေတြ႕မယ္မွန္းသိ၇င္ သူေခါင္းညိမ့္မိလိမ့္မည္မဟုတ္တာေသခ်ာသည္ အခုေတာ့ မလြဲေ၇ွာင္သာေတာ့ ....
စိတ္ေလးပင္စြာနွင့္ပင္ ေ၇မိုးခ်ိဳးပီး လုိက္ခဲ့၇ေတာ့သည္...

                     ၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

ခ်ိန္းထားသည္က ကန္ေတာ္ၾကီးထဲတြင္ ျဖစ္သည္ မုိ႕ အ၀င္အ၀ ဂိတ္မွ အ၇ိပ္ေကာင္းေကာင္း သစ္ပင္ ေအာက္တြင္ နွစ္ေယာက္သား ေစာင့္ေနမိၾကသည္ ...
"မင္းေကာင္မေလးကလဲ မလာေသးဘူးလား ေနာက္က်လိုက္တာ မင္းတုိ႕ ဘယ္အခ်ိန္ ခ်ိန္းထားတာလဲ "

" ေသခ်ာပါတယ္ကြာ လာေတာ့မွာပါ သစ္ေတာ၇ာ သူကိစၥ တစ္ခုခု၇ွိလို႕ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ "
စိတ္မသက္သာသလိုေျပာလာေသာ ပိုင္ခန္႕မ်က္နွာေလးကိုျမင္ေတာ့  ၇င္ထဲတစ္မ်ိဳးပင္ နြယ္နီေလး အေပၚအပစ္ပံုခ်င္သလို 

.....ကၽြန္ေတာ့္အေပၚသာ ပိုင္ခန္႕ ဒီလုိခ်စ္လာခဲ့လွ်င္ နြယ္ေလးထက္ မေလွ်ာ့ပဲ အဆမ်ားစြာ သာတဲ့ အခ်စ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္မည္....
"ပိုင္ခန္႕ မင္း နြယ္ေလးကို ဘယ္လုိခ်စ္လဲေတာ့ မသိဘူး ငါေတာ့ေလ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာ ေ၇တံခြန္ေလးလုိပဲ ခ်စ္ခ်င္တယ္ "
ကၽြန္ေတာ့္ အစမ၇ွိအဆံုးမ၇ွိေျပာလုိ္က္ေသာ စကားေၾကာင့္ ပိုင္ခန္႕ လွည့္ၾကည့့္ပီး

"အမယ္မင္းက အခ်စ္အေၾကာင္းေတြဘာေတြေျပာလုိ႕ လုပ္စမ္းပါဦး ဘယ္လို ဘယ္လုိ ေ၇တံခြန္ေလးလို ဟုတ္လာ း...."
ပိုင္ခန္႕က ၇ီျပံဳးျပံဳးနွင့္ ဆုိလာေတာ့ ..

"မင္းမ၇ီပါနဲ႕ကြာ ငါက အတည္ေျပာေနတာပါ...မင္းၾကည့္ေလ ေ၇တံခြန္တစ္ခုကုိ ဘယ္လုိ ေတြ႕လဲ အေပၚကေနေအာက္ ကိုပဲ စီးဆင္းေနတာမဟုတ္လား ပီးေတာ့ ေ၇ တံခြန္က ေ၇ေလးေတြက ဘယ္ကေနဘယ္လို အစပ်ိဴးမွန္း မသိ၇သိလုိ စီးဆင္းလာတဲ့ေ၇ေလးေတြကလဲ ေအးျမသန္႕၇ွင္းေနတယ္ ေလ ..ပီးေတာ့ ဘယ္ေလာက္ က်က္ သေ၇၇ွိသလဲ ၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ ၇င္ထဲကို ေအးျမ ေစတာ ...ငါက လဲ အဲ့လိုပဲ ကြ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္၇င္ အေပၚကေန ေအာက္ကိုပဲ ငါ့အခ်စ္ေတြ စီးဆင္းေနခ်င္တာ ..ပီးေတာ့ ငါ့အခ်စ္ေတြက သန္႕၇ွင္းတယ္ ခမး္နားတယ္ ...အစမ၇ွိသလို အဆံုးလဲ ၇ွိမွာ မဟုတ္ဖူး ...ငါက အဲ့လိုခ်စ္တာ ..အဲ့တာမို႕ ငါေ၇တံခြန္ေလးေတြကို အ၇မ္းကို သေဘာက်တာ ..."

'' နားေထာင္ၾကည့္၇တာ မင္းခ်စ္၇မယ့္သူ၇ွိေနပီထင္တယ္ ဟုတ္လား ေျပာစမ္း သစ္ေတာ ဘယ္သူလဲ ...ဟဲဟဲ"

"ငါ ..ခ်စ္တဲ့သူက မင္းေလ သစ္ေတာ၇ာ ..." အမွန္ေတာ့ ထုိစကားကိုကၽြန္ေတာ္ နွူတ္မွ ဖြင့္ေျပာခ်င္သည္ သို႕ေသာ္ စိတ္ထဲမွ သာ ေျပာမိသည္ ....
ထိုစဥ္ ကားနက္ကေလးတစ္စီး ၀င္လာသည္ ပိုင္ခန္႕ကားကိုျမင္ေတာ့ မ်က္လံုးေတြလက္သြားသည္ ...ကားေလးထဲတြင္ေတာ့ ပိုင္ခန္႕၏ ခ်စ္သူ နြယ္နီေလး....ေဘးနားတြင္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ လဲပါလာသည္... ပိုင္ခန္႕က မုန္႕ဆုိင္ျမင္၇်္ ၀မ္းသာသြားေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ  အတင္း ကားေလးဆီေျပးသြားသည္ ..ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေန၇ာတြင္ပင္ ၇ပ္ေစာင့္ေနမိသည္..စိတ္ထဲမွ ၀မ္းနည္းလာမွူေၾကာင့္ပ်က္သြားေသာမ်က္နွာကို အတင္း ျပင္လုိက္၇သည္ ...

ပထမ ကားထဲမွ ဆင္းလာသူက နြယ္ေလး ...သူကလဲ ပိုင္ခန္႕ကို ကားေပၚမွ ဆင္းပီး အေျပးကေလး ဆီးၾကိဳေနသည္..ဒီျမင္ကြင္းကိုျမင္ေတာ့လဲ ၇င္ထဲမွာ စိတ္ခ်မ္းသာ  သလုိလုိ ...သူတုိ႕ေနာက္မွ ေန၇်ၤ ကားေပၚမွ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဆင္းလာသည္ .....

"ဟင္"
အံ ၾသမွူေၾကာင့္ အသံထြက္ေအာင္ ေ၇၇ြတ္လိုက္မိသည္..
ကိုမင္းေသြး ...ေသခ်ာပါသည္ ကိုမင္းေသြးမွ ကိုမင္းေသြး အစစ္ပါ ...မနက္ကမွ သူနွင့္စကားမ်ားခဲ့ေသာ ကိုမင္းေသြး ...ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ မေတြ႕ေသး ကားတံခါးကို ပိတ္ေနသည္ ...မ်က္နွာကို အတင္းလြဲလုိက္မိသည္...
ဘု၇ား ဘု၇ား ဒါဆုိ၇င္  ဆက္မေတြး၇ဲေတာ့ ....ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ပင္ေပါက္လာသည္  ကၽြန္ေတာ ္ဘာလုပ္၇မည္လဲ
ကၽြန္ေတာ္က ပိုင္ခန္႕ကို ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူပါလို႕ေျပာထားတာကို သူအတည္မွတ္ယူလုိက္၇င္  သြားပီ...ပီးေတာ့ ပိုင္ခန္႕ ...ပုိင္ခန္႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျမင္ေစာင္းသြားနုိင္သည္ ..အာ ...ငါဘာလုပ္၇မည္လဲ ...ငါဘာလုပ္၇မလဲ

"ေဟ့ေ၇ာင္ သစ္ေတာ ဘာေတြ ဟုိဖက္လွည့္ပီးေငးေနတာလဲ ..."
"အေမ့"
အေတြးေကာင္းေနဆဲ ေနာက္မွ ပိုင္ခန္႕တုိ႕ ဘယ္အခ်ိန္ကပင္ေ၇ာက္ေနသည္ မသိ ...လန္႕ပင္ေအာ္လုိက္မိသည္..

"နြယ္ေလး အကို ၀မ္းကြဲ ပါလာတယ္ကြ  ..မင္းကိုလဲ မိတ္ဆက္ေပးမလို႕.."
"ဟုတ္လား အင္း  အင္း "
ေခါင္းကို ေနာက္လွည့္ မၾကည့္ပဲ ေျဖလိုက္မိသည္ ....
"ေနဦး သူ႕ ကို ငါသိတယ္ ...မင္းဒီဖက္လွည့္စမ္း "
ကိုမင္းေသြး၇ဲ႕ အသံကို ၾကားလုိက္၇သည္ အသံနွင့္အတူ သူ႕လက္ကလဲ မိမိ ပုခံုးကုိ ဆြဲ လွဲ႕လိုက္သည္ မုိ႕ ၇ုန္းခ်ိန္မ၇လုိက္...

"ဟင္ သစ္ေတာမုိး   မင္း ...မင္း ...."
 
မင္းေသြးက သူ႕ကို တစ္လွည့္ ပိုင္ခန္႕ ကိုတစ္လွည့္ ေဒါသတၾကီးနွင့္ၾကည့္ေနသည္ ....၇ုတ္တ၇တ္ေျပာင္းလဲသြားေသာ အေျခအေနေၾကာင့္  ကၽြန္ေတာ္ နွင့္ မင္းေသြးကို  ပိုင္ခန္႕တုိ႕  ေငးေၾကာင္ ၾကည့္ေနသည္ ... 

"ညီမေလး အိမ္ကုိျပန္မယ္ ....နင္ဒီေကာင္နဲ႕ ဘာမွ ထပ္ပီးပတ္သတ္စ၇ာ မ၇ွိေတာ့ဘူး ျပန္မယ္ ...."

"ကိုၾကီး ေနပါဦး ညီမေလးနားမလည္ေတာ့ဘူး ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ ဟင္ ညီမေလးကို ၇ွင္းျပပါဦး ..."

ေအး နင္သိခ်င္၇င္ ငါ အကုန္၇ွင္းျပမယ္ လုိက္ခဲ့  ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိမ္ကို ျပန္လုိက္၇မယ္  နင့္ အေကာင္ကိုလဲ အဆက္အသြယ္ျဖတ္၇မယ္ ...နင္ေယာက်ားမ်ား၇ွားသလားဟာ ..ဟြန္းငါကေတာ့ စစ္စစ္ မွတ္လို႕ ...လာ ျပန္မယ္ "
မင္းေသြးက ေျပာလဲ ေျပာ နြယ္ေလးကိုလဲ အတင္းဆြဲကာ ေခၚေနသည္ ...

" ဟာ အကို အဲ့လိုမေျပာပါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က ဘာျဖစ္ေနလို႕လဲ ေျပာပါဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္နုိင္ေတာ့ဘူး "
 
"အိပ္ ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့ လူက နွုိး၇တယ္ခက္ပါလား...ဒီမွာ အံတုိေနပီ ဒါမ်ိဳးလာမခ်ိဳးနဲ႕ ..မင္းတို႕ ေငြမက္၇င္ ဘယ္ေလာက္လဲ ေျပာ ငါေပးမယ္ ..ငါ့ညီမကုိေတာ့ မထိနဲ႕ .."

'' ဒီမွာ ခင္ဗ်ား စကားေတြလြႏ္လာပီ ကိုမင္းေသြး ကၽြန္ေတာ္န႕ဲ႕ နြယ္ေလးနဲ႕ ခ်စ္ခဲ့ၾကတာ တစ္၇က္ထဲမဟုတ္ဖူး တစ္နွစ္ထဲ လဲမဟုတ္ဖူး ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို ၇ွင္း၇ွင္းေျပာပါ ..."

"ေအး မင္းက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာကို း မင္းတစ္ကယ္ မသိဘူးဆုိလဲ မင္း ေကာင္ကို မင္း ေမးၾကည့္ေပါ့ကြာ မင္းတုိ႕နွစ္ေယာက္ ဆင္ဖမ္းတဲ့ သိုက္ကေတာ့ လူေ၇ြးမွားသြားပီ  ..ဘာလို႕လဲ ဆုိေတာ့ ငါ့ညီမ ျဖစ္ေနလို႕ပဲ ..."

မင္းေသြးက ေျပာခ်င္၇ာေျပာပီး နြယ္ေလးကို ကားေပၚသို႕ ဆြဲတင္ကာ အတင္း ေမာင္းထြက္သြားသည္ ....ပုိင္ခန္႕ကေတာ့ နားမလည္နုိင္စြာေတာက္ တစ္ေခါက္ေခါက္  ျဖင့္ က်န္ေန၇စ္ေတာ့သည္...ပိုင္ခန္႕၇ယ္ ငါ့အမွားေတြပါ ပိုင္ခန္႕၇ယ္ ...ငါ မင္းကို ဘယ္လုိ ေတာင္းပန္၇မယ္ မသိေတာ့ပါဘူးကြာ ...

"ေျပာစမ္းသစ္ေတာ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ မင္းနဲ႕ အဲ့လူနဲ႕ က ဘာေတြလဲ ..ဘယ္လုိပတ္သတ္တာလဲ ငါ အခုမွတ္မိပီ မင္းဆီမနက္ကလာသြားတဲဲ့ ဧည့္သည္ က မင္းေသြးပဲ ...ေျပာေတာ့ မငး္ဆီကုိ ပုိက္ဆံလာေခ်းတာဆုိ ဒီေလာက္ခ်မ္းသာတဲ့လူက ဘယ္လုိမွ ပို္က္ဆံေခ်းတာ မျဖစ္နုိင္ဘူး မင္းငါ့ကိုမွန္မွန္ေျပာပါ"

ကၽြန္ေတာ္ စကား မေျပာနုိင္မီပင္ မ်က္၇ည္တုိ႕က ေပါက္ေပါက္က်လာေတာ့သည္ ....ဖြင့္ဟ ၀န္ခံဖို႕ စကားစမ်ား ၇ွာ မ၇ခဲ့ ..ပိုင္ခန္႕မ်က္နွာကိုသာေငးၾကည့္ေနမိသည္ ....

"ေျပာေလ သစ္ေတာ ေျပာေလ ငါ့ကုိေျပာေလကြာ ..."
ပိုင္ခန္႕အသံက ေဒါသသံပါ စြတ္လာသည္ ..တစ္ခါမွ ေဒါသ မထြက္ ခဲ့ဘူးေသာ ..အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့ ္အေပၚ သာယာစြာ ဆက္ဆံခဲ့ေသာ ပိုင္ခန္႕မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ သံယေတြနွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလာေတာ့ လဲ ကၽြန္ေတာ့္၇င္ထဲမွ နာနာက်င္က်င္ ..ခံစားလုိက္မိသည္ ...ခံစားခ်က္နွင့္ အတူ ေယက္်ားတစ္ေယာက္၏ မာန သည္လဲ စိတ္ထဲမွ ထြက္ေပၚလာသည္ ...

"ေအး ပိုင္ခန္႕ ငါေျပာျပမယ္ မင္းသိပ္ သိခ်င္တယ္ဆုိ၇င္ေပါ့ ...ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ေတာင္းဆုိပါ၇ေစကြာ မင္းဒီအေၾကာင္းေတြသိပီး၇င္ ငါ့အေပၚကို စိမး္စိမ္းကားကား မဆက္ဆံလိုက္ပါနဲ႕ကြာေနာ္..."

ပိုင္ခန္႕ နွူတ္မွ မေျဖ မ်က္နွာလြဲပီး ေခါင္းတစ္ခ်က္သာ ညိမ့္ ျပသည္ ...
ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ကို ေျပာျပလုိက္မိသည္ ...

".......................... အဲ့လိုပါပဲကြာ ငါ့ကုိ ခြင့္လြတ္တယ္မလား ဟင္ ပိုင္ခန္႕ "

''ဘာ...မင္း ...မင္း ...မင္းက အေျခာက္ ေပါ့ ဒါဆုိ ဟာ...ဒါဆုိ  နြယ္ေလးက မင္းနဲ႕ ငါ့ကို ...ဟာ သူ႕အကိုက ျပန္ေျပာ၇င္ ...ထင္ပီေပါ့   ဟားး သြားပီကြာ သစ္ေတာမိုး မင္းငါ့ အိမ္မက္ေတြကို ဖ်က္ဆီးလုိက္ပီကြာ ...အီး .ဟီး..ဟီး..မင္းသိလား ငါ့မွာ နြယ္ေလးနဲ႕ ျပန္ပီး ဆံု၇ဖို႕ ငါ့မွာ ဘယ္ေလာက္ထိ အိမ္မက္ေတြ စိတ္ကူးေတြနဲ႕ ၇ူးေန၇တယ္ဆုိတာ ....ခုေတာ့ကြာ ...သြားပီး ..ငါ့ အိမ္မက္ေတြ ...."

ပိုင္ခန႕္ ေျပာ၇င္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တြန္းလွဲကာ၇ုတ္တ၇တ္  လမ္းမေပၚ ေျပးထြက္သြား သည္ ...
တြန္းလွဲသည့္ အ၇ွိန္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ျပန္လဲသြားသည္...နာက်င္သြားသည္ကိုပင္ ဂ၇ုမစိုက္နုိင္ဘဲ ပိုင္ခန္႕ကို စုိး၇ိမ္စြာ နွုတ္မွ
"ပုိင္ခန္႕ သတိထား လမ္းေပၚ ေျပးပီး   မတက္နဲ႕ေလ..ဟာ ဒုတ္ခပဲ"
သို႕ေသာ္ ေနာက္က်ခဲ့ပီ.....၇ုတ္တ၇တ္လမ္းေပၚေျပးတက္လာေသာ ပိုင္ခန္႕ကို ကားတစ္စီးမွ ...
"၀ုန္း"
"ဟာ "
''ဟယ္ ကားတုိက္သြားပီေတာ့ ''
လူေတြ စုစု၇ံုး၇ံုးျဖစ္သြားၾကသည္ ...ပိုင္ခန္႕ ကေတာ့ ေသြးအိုင္ထဲတြင္


"ပိုင္ခန္႕ ..ပိုင္ခန္႕ ...မင္းမေသ၇ဘူးေနာ္ ပိုင္ခန္႕ ...အီး ..ဟီးး ဟီးဒါေတြအားလံုးငါ့အျပစ္ေတြပါကြာ ငါ့ကုိခြင့္မလြတ္ပါနဲ႕ ပိုင္ခန္႕၇ာ ..ငါ့ကို ငါ့ကို ..ခြင့္မလြတ္ပါနဲ႕ကြာ ...လုပ္ၾကပါဦးဗ်ာ ေဆး၇ံုကို ပို႕ေပးၾကပါဦးဗ်ာ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေသလုိ႕မ၇ဘူးဗ်ာ ကူညီၾကပါဗ်ာ ..."
ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေပၚမွ လူေတြကို အကူအညီ ေအာ္ေတာင္းေနမိသည္ ....
 
ုထိုစဥ္လူၾကီးတစ္ေယာက္က ပိုင္ခန္႕လက္ကို လာစမ္းသည္ ပီးေတာ့ ၇င္ဘတ္ကို စမ္းသည္ ...
"ဟာ လူနာက မေသေသးဘူးေဟ့ ...ကားေပၚအျမန္တင္ၾက နီး၇ာ ေဆး၇ံုကိုသာ ေခၚသြားေတာ့ .."
မေသေသးဘူးဆုိ၇်္ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းသာ သြားသည္ ..အတုိင္းမသိပင္ ..
ဟင္ ပိုင္ခန္႕ မေသေသးဘူးတဲ့ ....ဒါဆုိ ပိုင္ခန္႕ မေသေသးဘူးေပါ့  ...

               ၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

 ပိုင္ခန္႕ ကို အေ၇းေပၚအခန္းသို႕ပို႕လုိက္၇သည္ ....
15 မိနစ္ခန္႕ၾကာေတာ့ ဆ၇ာ၀န္ေ၇ာက္လာသည္ ..
"လူနာက ေသြးလုိေနတယ္ အေ၇းေပၚ ေပး၇မယ္ ...ေနာက္မို႕၇င္ သူ႕ အတြက္ ၇င္ေလးစ၇ာပဲ ..လူနာေသြးလွဴမယ့္သူ ၇ွိလား သူ႕ေသြးက အုိေသြး အမ်ိဳးအစား ပဲ"
အုိေသြး ..အုိေသြး ..ဟင္ ဒါဆုိ ကၽြန္ေတာ့္ ေသြးနဲ႕ တူတာပဲ ..ကၽြန္ေတာ္ မဆုိင္းမတြပင္ ..
"ကၽြန္ေတာ္လွဴမယ္ ဆ၇ာ ကၽြန္ေတာ့္ ေသြးလဲ အုိေသြးပါ ..."
" ဟား ဒါဆုိ ၀မ္းသာ စ၇ာေပါ့ကြာ ...ဟုတ္ပီ ဆ၇ာ မသူ႕ကို စစ္ေဆးသင့္တာေတြ စစ္ေဆးပီး ေသြးထုတ္ဖို႕လုပ္ပါ ဆ၇ာမ ..."
ဆ၇ာ ၀န္က ေဘးနားမွ နပ္စ္ မေလးကို မွာပီး အေ၇းေပၚခန္းထဲ သို႕ျပန္၀င္သြားသည္ ....
နပ္စ္မေလး  က ေသြးလွဴ၇န္အတြက္ လုိအပ္တာေတြ တစ္ခုျခင္းစီ ျပဳလုပ္ေနသည္ ...
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အလြႏ္၀မ္းသာေနတာ...ပိုင္ခန္႕ ေသြးထဲသို႕ မိမိ ေသြး ေပး၇မည္ပဲ သူ႕အသက္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ပင္ ေပး၇ပါေစ ေပးနုိင္ပါသည္ ...
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဆနၵ ျပည့္၀ခဲ့သည္....
ေသြးလွဴပီးခ်ိန္ေ၇ာက္ေတာ့ ညေန ပင္ေစာင္းခဲ့  ပီ...
ပိုင္ခန္႕ကေတာ့ သတိျပန္မလည္လာေသး...ေသြးအား ထုတ္ထားေသာေၾကာင့္ ေခါင္းထဲတြင္ မူးေနာက္ေနာက္ နွင္ ့ တစ္မ်ိဳးပင္ ၇င္ထဲ ဟာ ေနသည္..ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ပါသည္ ...ကိုယ္ခ်စ္၇တဲ့သူအတြက္ မည္မၽွ ပင္ ပင္ပန္းပါေစ...ကၽြန္ေတာ္ မမွူပါ..

      
ေနာက္ ေန႕ေ၇ာက္ေတာ့ နြယ္ေလးဆီသို႕ ဖုန္းဆက္ပီး အေၾကာင္းစံုေျပာျပကာ ၇ွင္းျပလုိက္သည္ ....နြယ္ေလးက ခ်က္ခ်င္းပင္လုိက္လာမည္ ေျပာသည္ မုိ႕ စိတ္ေအးသြား၇သည္ ...ပုိင္ခန္႕၇ယ္ မင္းအတြက္ ငါ့ ဖက္က ဘယ္လုိပဲ သိကၡာ က်ပါေစ ငါ ေက်နပ္တယ္ အဲ့တာ ဘာလို႕လဲ သိလာ းပုိင္ခန္႕   ငါက မင္းအေပၚမွာ ခ်စ္တာေလ ေ၇တံခြန္ေလး တစ္စီးလုိပဲ ခ်စ္ခဲ့တာ ...မင္းေ၇တံခြန္ေလးလိုပဲ ခ်စ္ခ်င္ခဲ့တာပါ...ကြာ မငး္ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မင္းငါ့ကို ခ်စ္ခ်စ္မခ်စ္ခ်စ္ ငါ ခ်စ္ေနမွာပဲ ..ငါသိပါတယ္ ငါနဲ႕ မငး္ က ဘယ္ေတာ့မွ မနီးစပ္နုိင္ဘူးဆုိတာကို ငါသိပါတယ္ မင္းငါ့ကို ၇ြံသြားမွာကို လဲ ငါ အ၇မ္းမေၾကာက္တယ္ ကြာ ...ပိုင္ခန္႕၇ယ္

ကၽြန္ေတာ္ ပို္င္ခန႕္ လက္ကေလးကို ဖြဖြကေလး အုပ္ ကိုင္ထားမိသည္ ...

ပိုင္ခန္႕ ကိုယ္ေလး တစ္ခ်က္လူးလြန္႕လာသည္ ...ေဟာ ပိုင္ခန္႕ သတိ၇လာပီ...
ကၽြန္ေတာ္မ်က္၇ည္တုိ႕ကို ပိုင္ခန္႕ မျမင္ေစ၇န္ အလွ်င္ သုတ္လုိက္သည္ ...

"ပုိင္ခန္႕ ငါ သစ္ေတာေလ မင္းေဘးမွာ ငါ၇ွိတယ္ေနာ္ မင္းသတိလစ္ေနတာ တစ္၇က္ေက်ာ္ပီ...စကားမေျပာနဲ႕ဦး နားေနဦးေနာ္ "

ပိုင္ခန္႕ ဘာမွ ျပန္မေျပာ ...ကၽြန္ေတာ္ကိုင္ထားေသာလက္ကို အသာ၇ုန္းလုိက္ပီး ...နွူတ္မွ တစ္လံုးခ်င္းထြက္လာေသာ စကားမ်ားက ..

"မင္း ငါ့နားကေန ထြက္သြားေပးပါ ..သစ္ေတာမုိး ..မငး္ လုိေကာင္တစ္ေယာက္နဲ႕ ငါ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့ဘူး ..မင္း ကို ငါေတာင္းပန္တာပါ ..ငါ ေတာင္းး ပန္  တာ ပါ   ..မင္း ကို ငါ ေတြ႕ေန၇င္  ငါ ခံစားေန၇ဦးမွာ ပီးေတာ့  မင္းးး......"
ပိုင္ခန္႕ ဆီမွ မထင္မွတ္ေသာ စကားေတြ ၾကားလာ၇သည္ ...၇ုတ္တ၇တ္ အသက္၇ွူက က်ပ္လာသည္ ..ေသြးလွဴထားပီးစ မုိ႕ေသြးအားနည္းေနသျဖင့္  ေခါင္းကလဲ မုိက္ခနဲ..မူးေ၀သြားသည္

"ေတာ္ေတာ့ ပိုင္ခန္႕  ငါသေဘာေပါက္ပီ...၇ပါတယ္ကြာ ငါမင္း ေဘးနားကထြက္သြားဆုိလဲ ငါထြက္သြားပါ့မယ္ ဒါေပမယ့္ ငါ ့ကိုေတာ့ အဲ့လုိ ၇က္၇က္စက္စက္ေတြ မေျပာပါနဲ႕ကြာ ငါမခံစားနုိင္လုိ႕႔ ပါ   ငါမင္းကုိ ခ်စ္ခဲ့တာ အျဖဴေ၇ာင္ေလးပါ ...ကြာ ...မင္းကို ငါေျပာဖူးတဲ့ ေ၇တံခြန္ေလးတစ္စင္းလုိ ငါခ်စ္ခဲ့တာပါ.....ဒါကိုမွ မင္းက တစ္မ်ိဳးျမင္ခဲ့တာကိုေတာ့ ငါစိတ္မေကာင္းဘူး ပိုင္ခန္႕၇ာ ..ငါနြယ္နီေလး အကိုလဲ အားလံုး ၇ွင္းျပခဲ့ပီးပီ သူတေအာင့္ေနေ၇ာက္လာလိမ့္မယ္ ..မင္း သာယာတဲ့ ဘ၀ေလးကို ပုိင္ဆုိင္နုိင္ပါေစကြာ....ငါဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္ "
အသက္ ကုိ အတင္း၀ေအာင္၇ွူလုိက္ပီး ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို တစ္လံုးခ်င္း ျပန္ေျပာလုိက္ သည္ ...ေနာက္ေတာ့ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာခိုင္းကာ ထြက္လာခဲ့သည္ .....တံခါး၀ေ၇ာက္ေတာ့ နြယ္နီေလး ေ၇ာက္ေနပီ...မသိက်ိဳးက်ြန္ ျပဳကာပင္ ထြက္လာခဲ့ေတာ့ သည္ ...

အသက္ က ၇ွူ၇်္ မ၇ အားတင္းကာ ၀ေအာင္၇ွူေန၇သည္ ...ေလွကားအဆင္း မို႕ သတိထားကာ လက္တန္းကို လွမ္းကိုင္လုိက္ေသာ္လဲ   ေခါင္းက မုိက္ခနဲ ျဖစ္ကာ....
"ဒုန္း .၀ုန္း  ..၀ုန္းးး"

ေနာက္ဆံုးကၽြန္ေတာ္ ျမင္လုိက္၇သည္က ......ခ်စ္လွ စြာေသာ ပုိင္ခန္႕ မ်က္နွာ.....

        ၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀

"သစ္ေတာ ဆံုးပီ  ပုိင္....သူေလွကားေပၚကေနလိမ့္က်တာ ..
သူ အားလဲ နညး္ေနတယ္ နွလံုးကလဲ အခံ၇ွိေတာ့ အဆင္းကို မထိန္းနုိင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္္သြားတာ...အမွန္ဆုိ သူက ပုိင့္ အသက္ကို ကယ္ခဲ့တာ ..အေ၇းေပၚေသြးလွဴေပးခဲ့တာ သူပဲ ပုိင္ ..ပီးေတာ့ နြယ္ေလးဆီကိုလဲ သူပဲ ဖုန္းဆက္ပီး အေၾကာင္းစံု၇ွင္းျပခဲ့တာ ...ကိုၾကီးကလဲ အားလံုး၀န္ခံခဲ့ပါတယ္ သူ၇ုတ္တ၇တ္ မဆင္ျခင္ပဲ လုပ္လုိက္တဲ့ ျပသာနာကို ...တစ္ကယ္ေတာ့ သစ္ေတာက ပိုင့္အေပၚမွာ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္၇ွာ တာ ပိုင္၇ယ္ ..နြယ္ေလးထက္ေတာင္ ပိုခ်င္ပိုမွာ.......

ပိုင္ခန္႕ နြယ္ေလးစကားသံေတြကို ဆက္ၾကားနုိင္စြမ္းမ၇ွိေတာ့ မ်က္၇ည္ေတြ သာ အလိုလိုစီးက်ေနသည္....နွတ္မွလဲ
"သစ္ေတာ၇ယ္ ..ငါ့ကို ခြင့္မလြတ္ပါနဲ႕ေတာ့ကြာ ..သစ္ေတာ၇ယ္  ...သစ္ေတာ၇ယ္...".   ဟုသာ တဖြဖြ...
        ၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀၀



  ေကာင္ေလးတစ္ေယာက ္မတ္တပ္၇ပ္ေနသည္ ..လက္ထဲ တြင္ ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္ကိုလည္းကိုင္ထားသည္ ....
ေကာင္ေလးမ်က္နွာကို ေသခ်ာ အကဲ ခတ္ၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္ ...အျပံဳးတုိ႕ေပ်ာက္ကြယ္ ေနသည္ ..သူ၇ပ္ေနသည္ က အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလး တစ္ခုေ၇ွ႕တြင္   ..ေကာင္ေလးနုတ္မွ လဲ တစ္ခုခု ကိုေျပာေနသည္ ....ေကာင္ေလးအသံက ေလထဲမွ လြင့္ ပ်ံလာသည္

သစ္ေတာ၇ယ္ ...မင္းငါ့ကို ခ်စ္ခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေတြကုိ ငါ ၇င္ထဲမွာ ထာ၀၇မွတ္ထားပါ့မယ္ကြာ ..ပီးေတာ့ မင္းအတြက္ ေန၇ာတစ္ခုကိုလဲ ငါ ဘယ္သူ႕မွ မေပးပဲ နဲ႕ ခ်န္ထားလိုက္ပီ ...သစ္ေတာ မင္း အတြက္ ငါ ေ၇တံခြန္ပံုေလးယူလာတယ္ေနာ္ ...မင္းသေဘာက်မွာပါ ..သူငယ္ခ်ငး္ မင္း ျမင္၇တယ္မလား .ဟင္ ..မင္းငါ့ကို ေ၇တံခြန္ေလးလိုခ်စ္တယ္ ဆုိတာ ငါ အၾကြင္းမဲ့ ယံုထားတယ္ေနာ္ ....မင္းငါေျပာတာ ၾကားတယ္မလားဟင္...
သစ္ေတာ..၇ယ္ .....သစ္ေတာ၇ယ္  ...ငါေလ...မင္းကို .....မင္းကို   ...
...



(ျပီးပါျပီ)




ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ 

မင္းကေလး(minkalay)




Oct 11th

ျပန္ထလာတဲ့ အေရအတြက္ဟာ လဲက်သြားတဲ့ အေရအတြက္ထက္ တစ္ၾကိမ္ပိုခဲ့ရင္ ေအာင္ျမင္ျပီ။(ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘေလာ့မွ)

By MyoThu
တစ္ခါက ဖခင္တစ္ဦးသည္ အသက္ ၁၆ႏွစ္ ရွိေနျပီျဖစ္ေသာ သားကို ေယာက္်ားမပီသဟု ထင္ကာ အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနသည္။ သားကိုေယာက္်ား ပီသေစလို၍ ဆရာတစ္ဦးထံတြင္ သြားေရာက္ အပ္ႏွံခဲ့သည္။ ဆရာက“ခင္ဗ်ားသားကို က်ဳပ္ဆီမွာ အပ္ႏွံထားတဲ့ ၃လ အတြင္းမွာ သူ႔ကို ခင္ဗ်ား လံုး၀ လာမေတြ႔ရဘူး။ သူ႔ကို ၃လ အတြင္း ေယာက္်ား ပီသေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ေလ့က်င့္ေပးမယ္” ဟုေျပာခဲ့သည္။
၃လ လြန္ေသာအခါ ဆရာက ကရာေတးျပိဳင္ပဲြ တစ္ခု က်င္းပေပးျပီး ဖခင္ျဖစ္သူအား လာေရာက္ ၾကည့္ရွုေစခဲ့သည္။ သားႏွင့္အတူ ယွဥ္ျပိဳင္သူမွာ နည္းျပဆရာျဖစ္ျပီး ဆရာက စတင္ တိုက္ခိုက္သည္ႏွင့္ သားမွာ တဘိုင္းဘိုင္း လဲက်ေနေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္သူသည္ လဲက်ရမွာ ခ်က္ခ်င္းျပန္ထျပီး ျပန္လည္ တိုက္ခိုက္ရန္ အသင့္အေနအထားကို ျပင္ထားလိုက္သည္။ သို႔ႏွင့္ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လဲက်လိုက္ ျပန္ထလိုက္ႏွင့္ သားျဖစ္သူကို ေတြ႔ေသာအခါ ဆရာက ဖခင္အား...“ခင္ဗ်ားသားေယာက္်ားပီသဖို႔လိုေသးလား”ဟုေမးလိုက္သည္။

            ဖခင္က “အရမ္းရွက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ျမင္တဲ့ သူ႔ရဲ႔ ၃လအတြင္း ေလ့က်င့္မႈ ရလဒ္ေတြက တျခားလူ ထိုးလိုက္တိုင္း လဲက်သြားတာပဲ” ဆရာ “ျပိဳင္ပဲြတခုရဲ႔ အႏိုင္နဲ႔အရွံဳးကိုပဲ ခင္ဗ်ားျမင္တာ ကြ်န္ေတာ္ ၀မ္းနည္း တယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားသား လဲက်ျပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္ထလာတဲ့ အင္းအားနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို ခင္ဗ်ားမျမင္ခဲ့ဘူး။ ဒါမွ ေယာက္်ား တကယ္ပီသတယ္လို႔ ေခၚတာပါ”။ ျပန္ထလာတဲ့ အေရအတြက္ဟာ လဲက်သြားတဲ့ အေရအတြက္ထက္ တစ္ၾကိမ္ပိုခဲ့ရင္ ေအာင္ျမင္ျပီ။
May 22nd

အလြမ္းသစ္ပင္ေအာက္က စိတၱဇည (အပိုင္း-၁)

By Nay Min Kha

ဘ၀မွာထူၿခားတဲစိတ္ကူအၿဖစ္ပ်က္ေတြနဲ ၾကံဳေတြရမယ္လို ေနမင္းခဘ၀မွာ တစ္ခါမွေတြးမထားခဲပါဘူး။ဒါေပမဲ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ ကြ်န္ေတာ္စက္မွဳ႕တကၠသုိလ္ ေနာက္ဆံုးနွစ္မွာၿဖစ္ပ်က္ခဲပါတယ္။မယံုနိုင္ေသးဘူဇြဲသံဇဥ္ေရ ေနမင္းခဘ၀ကို အနိုင္ယူသြားတဲညီကုိ ခုခ်ိန္ထိသတိတရၿဖစ္ေနဆဲဘဲဗ်ာ။

ေက်ာငး္ကေနဆုိင္ကယ္နဲၿပန္လာတဲ႕တ
စ္ေနမွာေပါ့ အေဆာင္ပိုင္ရွင္အဖြားက“ သာေနမင္းခဏလာအံုး”ဆိုလို သြားေတြၿဖစ္တယ္။ ဒီမွာလူအသစ္ေရာက္ေနတယ္ေပါ့ ရန္ကုန္ကေက်ာင္းေၿပာင္းလာတဲတစ္ေယာက္တဲ အဖြားေဘးမွာလည္း မ်က္မွနကိုင္း္ အနက္တပ္ထားတဲ အသားေဖြးေဖြးေကာင္ေလတစ္ေယာက္ကုိေတြတယ္ သာနဲေမဂ်ာတူဘဲလိုအဖြားကဆက္ေၿပားတယ္ တစ္ၿခားသူေတြနဲစိတ္မခ်လိုတဲ ။စိတ္ထဲမွာေတာ့ေတြးလိုက္တယ္ ေယာက္က်ားေလေတြေနတဲအေဆာင္မွာ ဘာကိုမ်ားစိတ္မခ်စရာရွိလညး္ေပါ့ ။

သားေနမင္း “ဗ်ာအဖြား” ေၿပားေလ သာို အတန္းသြားရအံဳးမွာ ထမင္းလညး္မစားရေသးဘူေလအဖြားရ ဆိုေတာ့အဖြားက“ေအးပါေကာင္ေလကိုမင္းအခနး္မွာထားလိုရမလား”လိုအဖြားကေမးမလိုပါ။ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစာလိုက္တယ္ ကြ်န္ေတာ္ကနွစ္ေယာက္မေနတတ္လို အခန္းကို တစ္ေယာက္ထဲနဲ နွစ္ေယာက္စာ 20000 ေပးေနတာမို့အဖြားကေမးေနတာထင္တယ္။
ကြ်န္ေတာ္ညင္းမလိုလုပ္ေသးတယ္ေနာက္ေတာ့ ေကာင္ေလးမ်က္နာကိုလွမ္းၾကည္လိုက္ေတာ့မ်က္နာေတာ္ေတာ္ပ်က္ေနတယ္ေနာက္အဖြားကဆက္ေၿပားတယ္သာ၇ယ္ၿဖစ္နုိင္ရင္ကူညီလိုက္ပါ သာလညး္သက္သာတာေပါ့ အေဆာင္ခ ။

“သာတတ္နိုင္မွန္သိတယ္ ”ဒါေပမဲရန္ကုန္ကေန ေၿပာငး္လာေတာ့ ဆုိင္ကယ္လညး္မေမာင္းတတ္ေသးဘူေလ ၀ယ္ေပးရင္ေတာင္မစိနိုင္ေသးဘူသားဒါေၾကာင့္သာနဲအတြဲညီေအာင္ကူညီလုိက္ပါ ။ 
အင္းစိတ္ထဲကေတာ့ေတြးလိုက္တယ္ ဖြားကေတာ့ငါကုိ ေၾကြေအာင္ေၿပားေနၿပီလို ။

ေနာက္ အေဆာင္ ေနရာေပးယံုနဲမၿပီေသးဘူ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းသင္ေပးဘ ိုရယ္ ၿပီေတာ့မလိုက္နိုင္တဲစာေတြကုိၿပေပးဘိုရယ္ တာ၀န္ေပးတယ္လိုဆိုရေတာ့မွာဘဲ။ကဲပါ အဖြားရယ္သာနာလညး္ပါတယ္ သာစီိမွာဘဲေခၚထားလိုက္မယ္ ၿပီရင္ေက်ာင္းကုိလညး္သာနဲတူတူလိုက္ စာလည္းသာအဆင္ေၿပေအာင္ၿပေပးလိုက္မယ္ “ဒါဘဲမို့လာသာထမင္သြားစားေတာ့မယ္ ”လိုေၿပားၿပီထြက္လာခဲတယ္ ေနာက္မွသူဘာသူဘာၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ့။ဒါေတာင္ေနာက္ကေန အဖြားေၿပားေနတဲအသံကုိၾကားရတယ္ ေနမင္းခက ေတာ္တယ္ဆိုတဲအေၾကာင္းအ၇က္ဘာညာမေသာက္ဘူးဆိုတဲအေၾကာင္း စကာေၿပားမတတ္ဘူးဆိုတဲအေၾကာင္း အေဆာင္မွာအားကုိရေၾကာင္းေတြကို အဖြားကခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ေနေလရဲဗ်။


စိတ္ထဲမွာေတာ့ေတြလိုက္တယ္ အဖြားမသိေအာင္ ညလံုးေပါက္ဖဲရိုက္တာေတြ အဆာင္ကုိအရက္မူးလြန္လို ေလးဘက္ေထာက္တက္ရတာေတြကို အဖြားေကာင္းေလးေတြမွ ၿပန္မေၿပားေစနဲလို ဟတ္။ အဲထမင္စားလိုလည္းအေဆာင္ေရာက္ေတာ့ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ားက ကုတင္ေပၚမွာအိပ္ေနေလရဲဗ်ာ ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အလိုက္သိ အခ်ိန္စာရင္လဲၿပီေက်ာင္ကုိဆက္ဒူးလိုက္တယ္။ တစ္ေနလံဳးအဆင္ေၿပေၿပပါဘဲ ေက်ာငး္ကၿပန္လာေတာ့ ေကာင္ေလ ကအခန္းေတြဘာေတြရွင္ၿပီေတာ့ သန့္ရွင္းေလ လုပ္ေနတယ္ထင္ပဗ်ာ ။

(ဆက္ရန္ရွိေသးသည္ ေနမင္းခ)

 
Nov 22nd

အလင္းေဖ် ာ့ေကာင္းကင္ ..... အပိုင္း ( ၁၁ )

By homoutsider

‘ ငါေလ..နရီ႕ကိုသိပ္ခ်စ္တာပဲသိလား..’

လက္ယာသည္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ကိုလင္းအားဖက္ငိုပါသည္..

သူအဲသလိုငိုခ်င္ေနတာၾကာပီ..

ငိုရိႈက္ရင္းနဲ႕သူစကားေတြဗလံုးဗေထြးလည္းေျပာေနမိသည္..

‘ သူ..သူ..ငါ့ကိုမခ်စ္ဘူးတဲ့..ငါ့ကို သူအေပါစားဆန္ဆန္ေျပာသြားတယ္သိလားကိုလင္းရဲ႕..ဟီး..ဟီး..’

ကိုလင္းဟာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါသည္..လက္ယာေက်ာျပင္ေလးကိုအသာပြတ္ရင္းႏွစ္သိမ့္လိုက္ပါသည္..

‘ ကဲပါကြာ..သည္ေလာက္လည္းမခံစားေနပါနဲ႕ ..သူၾကင္မွကိုယ္ၾကင္ေပါ့..ေဟာသည္ငါတို႕ေရႊလက္ယာေလးဟာဆိုလည္း celebrity ပါေနာ္..

ကရုစိုက္လို႕ လက္ယာရယ္..ေလာကၾကီးနရီတစ္ေယာက္တည္းပဲရိွတာမဟုတ္ပါဘူးဟ..’                

‘ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္..သူငယ္ခ်င္းရယ္..ဒါေပမဲ့ ငါေလ..သူတစ္ေယာက္ထဲကိုပဲစြဲစြဲနစ္နစ္္ ခ်စ္မိတာ..’

ကိုလင္းဟာ လက္ယာကိုေခ်ာ့ေနရင္းက နရီ႕ပံုစံကိုျမင္ေယာင္လိုက္မိပါသည္..

ေနာက္ လက္ယာကိုတဖက္္သတ္ေကာႏွစ္ဖက္သတ္ပါခ်စ္ေနတဲ့ ဆက္ပိုင္ကိုပါေတြးလိုက္မိေတာ့..

ႏွာေခါင္းေလးကိုရႈတ္လိုက္ရင္း..စိတ္ထဲမွာပဲ..

ဟြန္း..ဆက္ပိုင္ကမွနရီထက္ေခ်ာဦးမယ္..

ဟိုက ပိုက္ဆံပိုရိွေတာ့ ပိုျပီးေကာင္းေကာင္းဝတ္ႏိုင္စားႏိုင္ေတာ့ စမတ္ျဖစ္ေနတာေပါ့..

‘ ကဲ..ကဲ..မငိုနဲ႕ေတာ့.. မင္းကလည္း အသဲမာစမ္းပါကြာ..ဟိုမိုဆိုတာသည္လိုပဲ ..တိုက္ပြဲခနခနက်မွာပဲ..ခံႏိုင္ရည္ရိွစမ္းပါကြ..”””

‘ ဟြန္႕အြန္း..ငါခံႏိုင္ရည္မရိွေတာ့ဘူး..ေသခ်င္တယ္..’

‘ ေအာ္..စိတ္ေပ်ာ့လိုက္တာ လက္ယာရာ..ေယာက္်ားစိတ္ေလးနည္းနည္းေမြးၾကည့္စမ္းပါဦး..အဲသလိုအသဲကြဲရင္ေလ..ငါေယာက္်ားပဲဆိုတဲ့စိတ္ေလးနည္းနည္းေမြးၾကည့္လိုက္..သိလား..နည္းနည္းသက္သာတယ္ဟဲ့..’

‘ မသိဘူး..မသိဘူး..သူငါ့ကိုမုန္းသြားပီလား..ေမ့သြားပီလားမသိဘူး..’

‘ ကဲ..မငိုနဲ႕ေတာ့ ေခ်ာ့့လို႕လည္းမရဘူး..မင္းကိုၾကည့္ပီးငါေတာင္ငိုခ်င္လာပီ…ေနဦး..နက္ျဖန္မင္းအေခြထြက္မွာမလား..

အဲသည္ကိစၥေတြရိွေသးတယ္မလား..’

‘ အင္း..ဟုတ္တယ္..ဆိုင္က သူ႕ဘာသာသူျဖန္႕ပေလ့ေစေတာ့..’

‘ ဟင္..မင္း..မသြားဘူးလား..’

‘ မသြားခ်င္ဘူး..နက္ျဖန္ေလ..နရီ႕ေမြးေန႕သိလား..’

‘ သူ႕ဘာသာသူေမြးေန႕လုပ္တာပဲ…မင္းနဲ႕ဘာဆိုင္လဲ..’

‘ သူငါ့ကိုမဖိတ္ဘူး..သိလား..’

မ်က္ႏွာေလးမံႈအစ္အစ္နဲ႕ လက္ယာပံုစံေလးက သနားစရာခ်စ္စရာေလးရယ္ပါ..

‘ ေအာ္..လက္ယာရယ္.. သူကမင္းနဲ႕မွမဆိုင္ေတာ့တာ..ဘယ္လိုလုပ္ျပီးဖိတ္မွာလဲ..’

‘ အင္..မဆိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့လား..ဟီး..ဟီး..’

ေအာ္..ငါ့ႏွယ္..သူ႕ကိုမ်ားငိုခ်င္လ်က္လက္တို႕သြားလုပ္မိေနပါပီ..ကဲ..ေခ်ာ့ေခ်ာ့..သည္အလြမ္းမင္းသားေလးကိုေတာ့..ဟြန္း..

ကိုလင္းဟာ သက္ျပင္းကိုအသာခ်လိုက္ရင္း သူစကားေျပာမွားသြားတဲ့အတြက္ လက္ယာတစ္ေယာက္ အရည္ထြက္..အဲ..မ်က္ရည္ေတြထြက္လာတာကိုေခ်ာ့ရပါေတာ့သည္..

ေအာ္..လက္ယာရယ္..ေတာ္ေတာ္ေလးကို နရီ႕ကိုခ်စ္ပါလား..

တစ္ရႈးေလးနဲ႕ လက္ယာရဲ႕မ်က္ရည္စမ်ားကိုသုတ္ေပးလိုက္ပါသည္..

‘ ကဲ..ကဲ..မငိုနဲ႕ေတာ့..မင္းအခုဘာလုပ္ခ်င္ေနလဲ..ေျပာ..ငါ ..နရီ႕ကိုသြားေတြ႕ေပးရမလား..’

‘ အင္..ေတြ႕နဲ႕.. ရွက္စရာၾကီး..အဲသလိုသြားေတြ႕ရင္ ငါဘာျဖစ္သြားမလဲလို႕..’

‘ ေအာ္..ခက္ပါဘိ..မင္းသည္လိုပဲ ငိုေနေတာ့မွာလား…ၾကည့္စမ္းပါဦး ..ႏွာသီးဖ်ားေလးေတာင္နီရဲလာပီ..အသားကျဖဴျဖဴနဲ႕ေတာ့ ..အလွေတြပ်က္ကုန္ပါပီကြာ..’

လက္ယာဟာ အလွေတြပ်က္ကုန္ပါပီ ဆိုလို႕ ခ်က္ခ်င္းအငိုတိတ္သြားေလရဲ႕..

ကိုလင္းဟာ ဝမ္းလည္းဝမ္းနည္းငိုခ်င္..အလွလည္းမက္ရွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကိုမ်က္ေစာင္းအၾကီးၾကီးထိုးလိုက္ပါသည္..

ဟြန္း..တတ္လည္းတတ္ႏိုင္ပ..

 

 

 

 

နရီ႕ရဲ႕အိမ္က ၂ထပ္တိုက္ေလ..ေအာက္ကေဟာခန္းပံုစံမို႕ေမြးေန႕ပြဲလုပ္ဘို႕က်ယ္တဝန္းဝန္းရိွလွတာ..

ျခံအျပင္မွာလည္းစားပြဲဝိုင္းေတြခ်ထားေသးသည္..

အေၾကြးအေမြးကေတာ့ ေဟာ္တယ္ကမွာထားတာေပါ့..

ဝန္ထမ္းေတြက ဧည့္ခံေပးတာေလ..

‘ အကိုေလး..ေအာက္မွာ ဧည့္သည္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနၾကပီ..အန္ကယ္ျမတ္ကေမးေနတယ္..ဆင္းမလာေသးဘူးလားတဲ့..’

အိမ္ေဖာ္ကေလးမေလး လာေျပာတာပါ..

နရီဟာ သူ႕နက္ကတိုင္ေလးကို အျပီးသတ္မွန္ေရွ႕မွာတည့္လိုက္ရင္းကပဲ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

ည.. ၆နာရီ..

..

‘ ေအး..ငါအခုပဲဆင္းလာမယ္..အခန္းကိုနည္းနည္းရွင္းထားလိုက္..’

‘ ဟုတ္ကဲ့…’

‘ ေအာ္…နင္..သည္ည ျပန္ဘို႕ခက္ရင္ ေအာက္ကစတိုခန္းမွာအိပ္သြားေပါ့..ဟုတ္လား..နင့္အေမလည္းပါတယ္မလား..’

‘ ဟုတ္ပါတယ္ရွင့္..’

နရီ ဟာအခန္းတံခါးဖြင့္လိုက္ရင္းပဲ တီးလံုးသံျငိမ့္ျငိမ့္ေလးကိုနားဆင္လိုက္ရပါသည္..

ေလွကားတစ္ေလ်ာက္သူသြက္သြက္ပဲဆင္းလာလိုက္ပါသည္..

ဆင္းလာရင္းနဲ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဆက္ပိုင္ကိုသတိရသြားလိုက္ေသးသည္..

သည္ေကာင္ေရာက္မလာေသးဘူးလားမသိ..

သူလည္းဆင္းလာေရာ…

‘ Happy Birthday.. နရီ..’

ဟု ျပိဳင္တူ တရီတေမာနဲ႕ဧည့္ပရိသတ္မ်ားကသူ႕ကို ၾသဘာေပးၾကပါသည္…

‘ ေက်းဇူးပါခင္ဗ်ာ..’

သူ..အားလံုးကိုရင္ဘတ္ေပၚတြင္လက္တစ္ဖက္တင္..ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကိုေနာက္ပစ္ရင္းကပဲ

ခါးေလးကိုအသာညြတ္ရင္းႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါသည္..

‘ သား..ငါ့သားကေတာ့ အရမ္းကိုေခ်ာေနတာပဲကြာ..’

ေလးေလးသီဟက သူ႕ပခံုးကိုအသာဖက္ရင္းေျပာလိုက္ပါသည္..

သူရီေနလိုက္ပါသည္..

အားလံုးမ်က္ဝန္းမ်ားက သူ႕ကို ခင္မင္ႏွစ္လိုအားက်ဟန္ေတြအမ်ားၾကီး..အမ်ားၾကီး..

သူညင္ညင္သာသာေလးပဲေပ်ာ္ရႊင္ေနမိပါသည္..

ေကာ့ေတး တစ္ခြက္ကိုသူယူေသာက္လိုက္ရင္း ဧည့္ခန္းအလည္က Birthday cake ဆီသို႕သူအၾကည့္ေရာက္သြားသည္..

စားပြဲေပၚတြင္ ဖေယာင္းတိုင္ ၂၃ တိုင္..

ေအာ္…သူ႕အသက္ ၂၂ပင္ျပည့္ပါပီေကာ..

အဲသည္အခ်ိန္မွာပဲ.. သူ႕အနားကို အသံျပဲဲျပဲၾကီးနဲ႕ေရာက္လာတာက..

ကိုေဇယ်ာၾကီး..

သူကဟိုစပ္စပ္သည္စပ္စပ္လည္းပါတတ္သူ…လူပ်ိဳၾကီး..

‘ နရီ..Happy Birthday ပါကြ.. ငါေတာ့မူးေနပီကိုယ့္လူ..မင္းကိုစကားနည္းနည္းေျပာခ်င္လို႕ဟိုနားလာခဲ့..’

သူေဘးနားကႏႈတ္ဆက္ေနတဲ့ အလုပ္ထဲမွ မသူဇာအားျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရင္း ကိုေဇယ်ာၾကီးဆြဲေခၚရာပါသြားရပါသည္..

‘ ကဲ..ဘာေျပာမလို႕လဲဗ်..အေလာတၾကီး..’

‘ ေအး..မင္းက ေတာ့ ေလာကၾကီးမွာအရာရာျပည့္စံုေနပီလို႕ထင္ေနမွာပဲေနာ္..’

အာ..သည္ဘဲၾကီး..ဘာေတြေျပာေနပါလိမ့္..

သူ..မ်က္ေမွာင္က်ဳတ္ျပီး ကိုေဇယ်ာၾကီးကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

‘ မင္း..ငါ့ကိုအဲသလိုမၾကည့္နဲ႕နရီ..ငါမူးလို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူး..ငါမင္းကို ခ်စ္ပါတယ္..ငါ့ညီေလးတစ္ေယာက္လို..သိတယ္မလား..မင္းေဘးနားမွာရိွတဲ့အဖိုးၾကီးေတြေလ..

တစ္ေယာက္မွမယံုနဲ႕သိလား..အားရင္သူတို႕ကမင္းအတင္းကိုေျပာေနၾကတာ..’

နရီ႕မ်က္ဝန္းမ်ားက ေလးေလးတို႕အုပ္စုဖက္ကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

ေလးေလးေက်ာ္စြာၾကီးကသူ႕ကိုတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ရင္း သူတို႕အခ်င္းခ်င္းစကားဆက္ေျပာေနၾကသည္..

‘ အင္း..ေျပာပါဦး..ေလးေလးေတြက က်ေနာ့္ကိုသားေလးတစ္ေယာက္လိုသေဘာထားၾကတာပါဗ်ာ..’

ကိုေဇယ်ာၾကီးဟာ သူ႕ႏွာေခါင္းၾကီးကိုရံႈ႕လိုက္ရင္း..

‘ ေအးေပါ့..မင္းက အဲသလိုပဲထင္မွာေပါ့.. သူတို႕က မင္းကို အေျခာက္တဲ့သိလား..မိန္းကေလးေတြကိုတြဲတာမေတြ႕ဘူးတဲ့..ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုအိမ္ကို ေခၚေခၚအိပ္ေနတာျမင္တယ္တဲ့သိလား..ေျပာေနၾကတာ.. သူတုိ႕သမီးအေခ်ာအလွေတြကိုလည္းစိတ္မဝင္စားဘူးတဲ့..’

‘ အာဗ်ာ..’

နရီသည္ကိုေဇယ်ာၾကီးရဲ႕စကားေၾကာင့္မ်က္ႏွာမ်ားနီျမန္းသြားရကာ ရွက္သြားရပါသည္..

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေခၚအိပ္သည္ဆိုေတာ့ လက္ယာကိုေျပးျမင္လိုက္ပါသည္..

‘ ေလးေလးသီဟ ၾကီးကေကာ အဲသလုိေျပာတဲ့အထဲပါလား..’

ကိုေဇယ်ာၾကီးပံုစံက စဥ္းစားသြားသည့္ပံုစံ..

‘ မသိဘူး..ငါမမွတ္မိေတာ့ဘူး..’

‘ ဒါနဲ႕မ်ားဗ်ာ..ခင္ဗ်ားကလည္း..ကဲ..ကဲ..က်ေနာ္ဟိုဘက္သြားဧည့္ခံလိုက္ဦးမယ္..’

သူလွည့္ထြက္ခဲ့ပါသည္..ဒါေတာင္ ေနာက္ေက်ာကေန ကိုေဇယ်ာ႕အသံျပဲျပဲၾကီးက ၾကားလိုက္ရေသးသည္..

‘ နရီ..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းေဘးမွာငါရိွေနမယ္ေနာ္..’

လူေတြမ်ား ဘာမွန္းမသိပါဘူးဗ်ာ..ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားျပီး..ကိုေဇယ်ာၾကီးေျပာတာေကာ ဟုတ္မ်ားဟုတ္ရဲ႕လား..သည္လူၾကီးကလည္းယံုရတာမဟုတ္ဘူး..

အျမဲတမ္းပါးစပ္ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ေနတာ..ဟြန္း.

သူ ဧည့္သည္မ်ားကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္စကားေျပာလိုက္လုပ္ေနပါသည္..

အားလံုးက သူ႕ေမြးေန႕အတြက္ဆုေတာင္းေပးၾကေသးသည္..

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေမးၾကတဲ့ေမးခြန္းကေတာ့ ခ်စ္သူမရိွေသးဘူးလားတဲ့..

သူအျပံဳးလြန္႕လြန္႕ေလးပဲျပံဳးေနလိုက္ပါသည္..

 

ထိုစဥ္မွာပဲ..

‘ ေဟး နရီ.. သူငယ္ခ်င္း.. Happy Birtday..’

ဆက္ပိုင္အသံ… သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့..

အင္မတန္သပ္ယပ္သားနားေနေသာ ဆက္ပိုင္ေဘးမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္

..

အေနာက္တိုင္းဝတ္စံုေလးနဲ႕ လက္ထဲမွာလည္းလက္ေဆာင္ထုပ္တစ္ထုပ္ကိုကိုင္ထားလို႕ရယ္..

ေကာင္ေလးရဲ႕မ်က္လံုးေတြကိုဆံုလိုက္တဲ့တခဏ..

နရီ..နရီသည္…

ဆက္ရန္ပါဗ်...