Oct 7th

Homo ေလာကမွာ အားနည္းေနတဲ့ အုတ္ျမစ္ျဖစ္ေသာ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ ႏွင့္ စိတ္၀င္စားမႈကို အမွန္အကန္ Homo အခ်င္းခ်င္း တတ္ႏိုင္တမွ် စြ

By 團森
Homo ေလာကမွာ အားနည္းေနတဲ့ အုတ္ျမစ္ျဖစ္ေသာ
 အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ ႏွင့္ စိတ္၀င္စားမႈကို
အမွန္အကန္ Homo အခ်င္းခ်င္း တတ္ႏိုင္တမွ် စြမ္းေဆာင္…….   
     Globalization ေၾကာင့္  ဆင့္ပြားကူးဆက္ျဖစ္ေပၚ ျပန္႔ပြားလာတဲ့ လိင္တူအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္တဲ့ အေလ့အထဟာ ကမာၻေပၚရွိႏိုင္ငံ အားလံုးလိုလိုမွာ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ရိုးရာဓေလ့ကို လိုက္ၿပီး ျဖစ္ေပၚေနသလို ကၽြႏု္ပ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ထိုအေလ့အထမ်ား ျဖစ္ေပၚ ေနၾကပါတယ္။ အသိုင္းအ၀ိုင္မ်ား၊ လူ႕ေဘာင္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အေနနဲ႔ လက္ခံၾကသည္ျဖစ္ေစ၊ ဆန္႔က်င္ၾကသည္ျဖစ္ေစ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္ၾကသည့္ အေလ့အထဟာ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔မရတဲ့ လူမႈဓေလ့ စရိုက္တစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ လူေနမႈအဆင့္အတန္း၊ တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာတဲ့ နည္းပညာ ေတြေၾကာင့္ ရရွိေနၾကတဲ့ ေကာင္းက်ိဳး၊ဆိုးက်ိဳးမ်ားဟာ ေနရာတိုင္းမွာ တည္ရွိေနၾကသလို Homo ေလာကမွာလည္း ရွိေနၾကတာပါ။
     လူမႈေရးအျမင္နဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အထူးသျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ကၽြႏု္တို႔ရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံ အျပင္ အျခားႏိုင္ငံေတြမွာလည္း လိင္တူအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္ၾကတဲ့ ႏႈန္းထားေတြဟာ လတ္တေလာ ေကာက္ယူခဲ့တဲ့ စစ္တမ္းမ်ားအရ တစ္ေန႔တစ္ျခား တိုးတက္မ်ားျပား လာေနပါတယ္။ မတူညီတဲ့ ခံစားခ်က္၊ ခံယူခ်က္မ်ား အမ်ားအျပားရွိေနတဲ့ လိင္တူ စိတ္၀င္စားသူ အမ်ားစုဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ မိသားစု၊ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ လက္ခံမႈကို ရရွိျခင္း မရွိၾကေသးပါ။ တစ္ဖက္မွာလည္း လိင္တူခ်စ္သူေတြဟာ မိမိတို႔ဟာ လိင္တူခ်င္း စိတ္၀င္စားတဲ့သူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုဖို႔ ၀န္ေလးေနၾကတာဟာ အျမင္က်င္းေနၾကေသးတဲ့ လူေဘာင္ေလာကထဲမွာ ထူဆန္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။
     လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္မႈ၊ စိတ္၀င္စားမႈဟု ဆိုရာတြင္ ယင္းစကားလံုးထဲမွာကိုပဲ ရွတ္ေထြးနက္နဲတဲ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ား၊ လက္ခံတန္ဖိုးထားမႈမ်ား ကြဲကြဲလြဲလြဲ ရွိေနၾကပါတယ္။ ခံစားခ်က္ကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာေသာ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္မႈ နဲ႔ စိတ္၏ အပန္းေျဖရာအျဖစ္ အေျခခံ ၿပီးျဖစ္ေပၚလာေသာ လိင္တူခ်င္း စိတ္၀င္စားမႈဟု၍ ကၽြႏု္တို႔ ပတ္၀န္က်င္မွာ ရွိေနၾကတဲ့ လိင္တူအခ်င္းခ်င္း ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈထဲတြင္ ဤကဲ့သို႔ ခြဲျခား ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

၁.  ခံစားခ်က္ကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာေသာ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္မႈ

     မိမိတို႔၏ ခံစားခ်က္ကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာေသာ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္၊ စိတ္၀င္စားမႈဟာ ႀကိဳဆိုလက္ခံသင့္ေသာ ကိစၥရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးစုတိုင္း၊ အသက္အရြယ္တိုင္း ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ အေလ့အထလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ခံစားခ်က္ဟု ဆိုရာမွာလည္း မိသားစုအိမ္ေထာင္ေရး ယိမ္းယိုင္မႈေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္ကို ဘယ္လိုမွ လက္ခံႏုိင္ျခင္း မရွိမႈေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ လိင္တူခ်င္း အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာ ေနထိုင္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ငယ္ရြယ္စဥ္က လိင္တူတစ္ေယာက္၏ ျဖားေယာင္း ေသြးဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္မႈကို လက္ခံခဲ့တဲ့ ခံစားမႈမ်ား အားလံုး အက်ံဳး၀င္ပါတယ္။
     ယခုအခါမွာေတာ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္၊ စိတ္၀င္စားၾကသူမ်ားဟာ မိမိတို႔၏ လိင္တူခ်စ္ႀကိဳက္မႈ ခံယူခ်က္မ်ားကို လူအမ်ားသိေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ ၀န္ခံေနၾကပါတယ္။ စက္တင္ဘာလ ၃/၄ရက္က VOA radio အစီအစဥ္တစ္ခုတြင္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ေသာ ကခ်င္တိုင္းရင္းသာ အဆိုေတာ္ ေနာေနာ္က  မိမိဟာ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္၊ စိတ္၀င္စားသူျဖစ္ေၾကာင္း သူဟာ ငယ္စဥ္ခါက မိန္းကေလး ခ်စ္သူရည္းစား ထားခဲ့ေသာ္လည္း ထိုခ်စ္သူႏွင့္ အတူရွိေနစဥ္တြင္ ျဖစ္ေပၚေသာ ခံစားခ်က္မ်ားကို စိတ္က လက္ခံလို႔မရေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းဟာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆိုဖြယ္ ကိစၥ တစ္ရက္ကို ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ သူရဲေကာင္းလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ထို႕အတူ ရွမ္းတုိင္းရင္းသားမ်ားကလည္း မိမိတို႔ရဲ႕ အထုန္၀ါသနာကို လိုက္ၿပီး ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုမႈမ်ားကို ျပဳလုပ္ေနၾကေနတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
     အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ၊ အားေပးမႈ နဲ႔ စိတ္၀င္စားမႈဟာ စစ္မွန္တဲ့ ခံစားခ်က္ကို အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္သူမ်ားၾကား အလြန္လိုအပ္ပါတယ္။ ထိုေၾကာင့္ မိမိတို႔အေနနဲ႕ ဤစစ္မွန္တဲ့ ခံယူခ်က္မ်ားကို တန္ဖိုးထားၿပီး လိင္တူခ်စ္တူ၊ စိတ္၀င္စားသူ အခ်င္းခ်င္း ၀ိုင္း၀န္း၊ ကူညီေဖးမ၊ အားေပးဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။

၂. စိတ္၏ အပန္းေျဖရာအျဖစ္ အေျခခံၿပီးျဖစ္ေပၚလာေသာ လိင္တူခ်င္း စိတ္၀င္စားမႈ

     အၿမီးက်က္အၿမီးစား ေခါင္းက်က္ေခါင္းစာ၊ လိင္တူခ်င္း စိတ္၀င္စားသူမ်ားအေပၚ အျမတ္ထုတ္တဲ့ အေလ့အထလို႕ ဆိုနိုင္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးတိုင္း၊ အဆင့္အတန္းတုိင္း အေျခေနတိုင္းမွာ ျဖစ္ေနက် အေလ့အထလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါေသးတယ္။
     စိတ္၏ အပန္းေျဖရာအျဖစ္ အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာေသာ လိင္တူခ်င္း စိတ္၀င္စားမႈဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ မီဒီယာမ်ား၊ စာေပ ၀တၳဳမ်ား၊ ေၾကာ္ျငာမ်ားရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ စိတ္အပန္းေျဖဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ေပၚေပါက္လာၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ခံစားခ်က္ကို အေျခခံၿပီး လိင္တူခ်င္း ခ်စ္ႀကိဳက္မႈကို စြန္႔ခြာၿပီး ဆန္႔က်င္ဖက္လိင္ဆီသို႔ စိတ္ကူးေျပာင္းသြားၾကတာ ခ်ည္းသာျဖစ္ပါတယ္။
     မည္သို႔ဆိုေစကာမူ ဤအမ်ိဳးအစားတြင္ ပါ၀င္ေနေသာ လိင္တူခ်င္း စိတ္၀င္စားသူမ်ား ဟာလည္း မိမိတို႔နဲ႔ ၀ါသနာတူသူ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ေလးစားနာလည္မႈၾကားမွာ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္..
*************
      အခ်ဳပ္အားျဖင္ဆိုရရင္ေတာ့ မည္သည့္ လိင္သူခ်စ္ႀကိဳက္သူ၊ စိတ္၀င္စားသူမ်ားမဆို မိမိတိုဟာ လိင္တူခ်င္း စိတ္၀င္စားေနေၾကာင္းကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို လက္ခံၿပီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ လက္ခံျခင္းမရွိေသးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ပညာေပး၊ စံနမူနာေကာင္းမ်ားျပသ၊ Homo မ်ားဟာ သာမာန္လူမ်ားကဲ့သို႔ မိမိတို႔ပတ္၀န္က်င္တြင္ စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ား ျဖစ္ေနေၾကာင္း Homo မ်ား အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ၊ စိတ္၀င္စားမႈ (mutual respects and mutual interests) ဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရျပည့္၀တဲ့ အေျခခံ အုတ္ျမစ္ကို homo မ်ား  အခ်င္းခ်င္း အင္တိုက္အားတိုက္ တည္ေဆာက္သြားၾကရန္ တုိက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္………..

ျပည့္သွ်မ္း(TGI)
၇ရက္၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၀၉။
Oct 30th

100 days, 100 nights

By breakthrough
100 days, 100 nights
To know a man's heart
100 days, 100 nights
To know a man's heart
And a little more
Before he knows his own

You know a man
Can play the part
Of a saint
Just so long
For a day comes
When his true, his true self unfolds

He maybe mellow
He maybe kind
Treat you good
All the time

But there's something just beyond what he's told

100 days, 100 nights
To know a man's heart
100 days, 100 nights
To know a man's heart
And a little more
Before he knows his own

Wait a minute
Maybe I need to slow it down just a little
Take my time

I had a man
Tell me things
Made me feel
Just like a queen
And I thought
He was the one
I would hold
Oh yes I did
But one day
I looked around
That old man
Was nowhere to be found
100 days for this heart to unfold

100 days, 100 nights
To know a man's heart
100 days, 100 nights
To know a man's heart
And a little more
Before he knows his own


-Sharon Jones & The Dap-Kings
Jan 5th

၇ူး၇ူးမူးမူး၇င္ဘတ္ထဲကအခ်စ္ဦး-(၂၅)

By LU LIN PYO
  ေနာက္ ၂ ၇က္ေလာက္ေနေတာ့ ထပ္ျပီး ဖုန္းေခၚေတာ့ စင္ကာပူသြားတာတဲ့  ....

အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ ၇ဲ၇ဲ လဲ စင္ကာပူသြားဖို့ အကုန္လုပ္ျပီးျပီ တစ္နိုင္ငံထဲမွာေနျပီး ေကာင္း ၇ွိေနမွန္းသိ၇င္
 ၇ဲ၇ဲ ေနနိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး  ...ေကာင္း... ၇ယ္။

အသဲကြဲ တယ္ဆိုတဲ့ အ၇ာၾကီးကို ၇ဲ၇ဲ.... ေကာင္းေကာင္းၾကီးကိုနားလည္လာခဲ့သည္။

အစာစား၇င္ လဲ ၇င္ဘတ္ၾကီးထဲမွာ တစ္ခုခု ၾကိဳတင္ထည့္ထားသလို....စားလို့မ၀င္....
ဘာသီခ်င္းမွ လဲ နားေထာင္လို့မ၇.....ကိုယ့္ကို ေစာင္းဆိုေနသလား သီခ်င္းသံၾကားတာနွင့္ ငိုခ်င္တာ
ေတာ့ အမွန္ပင္....

၇ဲ၇ဲ စင္ကာပူသြားမယ္ ကိစၥကိုျဖတ္လိုက္သည္............

 

အဲဒါကို ေမေမ ကေဒါသအၾကီးအက်ယ္ထြက္ျပီး ၇ဲ၇ဲ ကိုစကားမေျပာေတာ့ပါဘူး။ပိုက္ဆံသိန္း ၄၀ ေလာက္၇င္းနွီးျပီးမွ ခုလိုလုပ္လိုက္ေတာ့ စိတ္ထိခိုက္သြားတာေပါ့....
မုန့္ဖိုးလဲ မေပးေတာ့ဘူးေလ...

 

၇ဲ၇ဲ  ဘ၀ က အ၇ာ၇ာက်၇ွဳံးေနတာ ...ေကာင္း.... ကိုသိေစခ်င္လိုက္တာ....................

ဒီလိုနဲ့ ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့  ....၇ုတ္တ၇က္ဆိုသလိုပင္ မင္းထက္သန္ ေ၇ာက္လာခဲ့သည္။

ေခါင္းေလာင္းဆြဲသံၾကားေတာ့ ...ေမေမ က  ဟင္းခ်က္ေန၇ာက ကေန လွမ္းေအာ္ပါသည္။

....၇ဲ၇ဲ ေ၇....အိမ္ေ၇ွ ့ မွာ ဘယ္သူလဲ သြားၾကည့္စမ္း....

....ဟုတ္ ....ေမေမ....

၇ဲ၇ဲ ကုတင္ေပၚမွာ ဂိမ္းေဆာ့ေန၇ာက ေန ထျပီး.....၀၇ံ တာကို ထြက္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့.....

ဆံပင္ punk ေက အေထာင္.....ကို၇ီးယာမ်က္မွန္ကိုင္းအနက္ နဲ.  တီ၇ွပ္ပန္းနုေ၇ာင္ ကို ၀တ္ ထားျပီး
ေအာက္၇ွဴးအနက္ ...All Star အနီ ေလးနဲ့ မင္းထက္သန္ ပါ.....

၇ဲ၇ဲ ေအာက္ကို ငံုၾကည့္လိုက္တာ့.....မင္းထက္သန္ က...လက္လွမ္းေထာင္ျပသည္။

...ေဟးးးး....ကို၇ဲ၇ဲ.....

....အယ္.....မင္းထက္သန္ ...ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာတုန္း......လာေလ....အိမ္ေပၚကို.....

....ဟာ...တက္ေတာ့ဘူး.....အကို ပဲ ဆင္းလာခဲ့ ပါ....ေနာ္...

၇ဲ၇ဲ မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးလိုက္ျပီး.....

....ေအးေအး.....မင္း မလာတာ့လဲ ငါ လာ၇ေတာ့မွာေပါ့...ခနေစာင့္....ငါေဘာင္းဘီ လဲလိုက္အံုးမယ္...

၇ဲ၇ဲ အခန္းထဲကို ေျပး၀င္ျပီး....ေပါင္တိုေဘာင္းဘီ ကို ၀တ္ လိုက္သည္။

ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ထဲကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့
...ဟင္....ငါေတာ္ေတာ္ပိန္သြားပါလား.....မ်က္နွာေတြလဲ ေခ်ာင္က်ေနျပီ....အင္းးး
   ေပါင္တို ၀တ္လို့ေတာ့မျဖစ္ဘူး.....

၇ဲ၇ဲ ခ်က္ခ်င္း ပင္ ဂ်င္းေဘာင္ဘီအျပာ ေ၇ာင္ကို ေကာက္လဲလိုက္သည္။

အင္း.....ခုမွ နဲနဲေတာ္သြားတယ္....အဲ.....မ်က္နွာကို နဲနဲ အြန္လိုက္အံုးမွ........

၇ဲ၇ဲ ေအာက္ထပ္ဆင္းလာေတာ့ ....ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ က ပြစိပြစိလုပ္ပါေလေ၇ာ....

...အမေလးးးေလးးးး....အြန္ထားတာ မ်က္နွာလဲေမးအံုး....ဟိုနားဒီနားသြားမွာကို ၀တ္ထားတာ လဲ
လန္ထြက္ေနတာပဲ.....ဒါေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္နဲ့ မဆင္းလာတာကိုး.....

...ဟဲ့ ငါ အသဲကြဲေနတာေနာ္....ပါးစပ္ကိုပိတ္....

...ဟားဟား......ဒါအသဲကြဲေနတဲ့ ၇ုပ္လား....မ်က္နွာေတြက သက္ေသျပေနတာပဲ....

....ေတြ ့လား....ငါ့ကို လာေနာက္ေနတယ္....ကဲ....ငါတကယ္အသဲကြဲေနတာဟဲ့.....

၇ဲ၇ဲ  က မင္းထက္သန္ ၇ဲ့ ေက်ာကို ဆက္တိုက္ထုလိုက္သည္။

....အား....နာတယ္.....အား...ထုတယ္ဗ်ိဳ ့.....ထြက္ေတာ့မယ္....

၇ဲ၇ဲ မင္းထက္သန္ ၇ဲ ့ ပါးစပ္ကို အျမန္ဖိပိတ္လိုက္ျပီး.....

...ဟဲ့ ...အေပၚမွာ....ဘြားေတာ္၇ွိတယ္....ငါ့ကို အစာေက်တာမဟုတ္ဘူး.....လာလာ.....ဒီကျမန္ျမန္
   လစ္မယ္.....

သူတို ့နွစ္ေယာက္ အိမ္ေ၇ွ ့ က အျမန္ထြက္ျပီး လမ္းထိပ္ေ၇ာက္ေတာ့...

မင္းထက္သန္ က
...အကို ...မုန္ ့၀ယ္ေကၽြး.....

...ေအး....ဘာစားမလဲ....

...က်ပါတီ....

...ဟင္...

၇ဲ၇ဲ မ်က္နွာပ်က္သြားသည္.......ေကာင္း....က  ၇ဲ၇ဲ တို ့အိမ္နားက က်ပါတီကို သိပ္ၾကိဳက္တာ.....

....အကို...ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ....ဘာလဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ၀ယ္မေကၽြးခ်င္ေတာ့ဘူးလား....

...ဟာ...မဟုတ္ပါဘူး......

...မဟုတ္ပါဘူး သာေျပာ တယ္.....ကပ္စီးနဲတဲ့ ၇ုပ္နဲ့.ဟြန္း...

....ကဲ....မင္းထက္သန္...လွ်ာမ၇ွည္နဲ့ေတာ့ ....၀ယ္မွာ၇ွိ၀င္၀ယ္...

က်ပါတီ ၇ေတာ့...........................

....ကဲ....အကို က မုန္ ့၀ယ္ ေကၽြးျပီးျပီဆိုေတာ့....ညကၽြန္ေတာ့က ျပန္ေကၽြးမယ္....

....အိုေကေလ....

....ဘာစားခ်င္လဲ....

၇ဲ၇ဲ က၇ယ္လိုက္ျပီး...

....၇တယ္....စားလို့၇တာအကုန္...ဟဟ....

....အကို ဘာၾကိဳက္လဲ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္.....လာ...

မင္းထက္သန္ က ၇ဲ၇ဲ ၇ဲ ့ လက္ကို ဆြဲျပီး ေခၚသြားသည္။.
...................................

Nov 8th

ႏို၀င္ဘာမွာ ရြာတဲ့မိုး (ဒုတိယပိုင္း)

By Dr. Min Khant

 

(၆)

 

ထိုေန႕က ျမင့္ေရာ ကိုကံေအးပါ ကံဆိုးခဲ့ၾကရွာပါသည္ ။ ျမင့္တို႕ႏွစ္ေယာက္ထိုေန႕က ေခ်ာင္းကေလးနားတြင္ပင္ ခ်ိန္းေတြ႕ခဲ့ၾကသည္ ။ ထိုေခ်ာင္းကေလးက ျမင့္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ခ်ိန္းေတြ႕ေနၾက ေခ်ာင္းကေလး ။ ျမင့္ တို႕ ေခ်ာင္းနားက ခ်ဳံကေလးတြင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးကေလး ရွိေနခဲ့ၾကသည္ ။

 

ကိုရယ္ … ျမင့္ေလ … ကို႕ကို သိပ္ခ်စ္တာပဲ … သိလား …

 

ကိုကံေအးက ျမင့္ လက္ကေလးကို တယုတယ ဆုပ္ကိုင္ထားသည္ ။ အခုဆိုလွ်င္ ဘာလိုလုိႏွင့္ ျမင့္တို႕ ခ်စ္လာၾကသည္ပင္ ႏွစ္ႏွစ္ထဲ ရွိခဲ့ျပီ ။ ခ်စ္သက္တမ္းေလး ရလာသည္ႏွင့္အမွ် အခ်စ္ေတြကလည္း ပိုမိုတိုးလို႕သာ ခိုင္ျမဲလာခဲ့ရပါ၏ ။ ကိုကံေအး၏ တျပန္႕တေျပာရင္ခြင္က်ယ္ၾကီးတြင္ ျမင့္ ေခါင္းမွီထားခဲ့ေလသည္ ။

 

ျမင့္သာ မိန္းကေလးဆို ကိုကံေအး ျမင့္ကို လက္ထပ္တယ္ … သိလား …

 

ကိုကံေအးရယ္ … ျမင့္လည္း သိပါရဲ႕ … ျမင့္သာ မိန္းကေလးဆိုရင္လည္း ကိုကံေအးကို သားေတြ သမီးေတြ ေမြးေပးျပီး တည္တည္ပပ လင္ေယာက်္ားရယ္လို႕ ျပဳစုေပးခ်င္ပါရဲ႕ …

 

ေပးသူႏွင့္ ယူသူ အခ်င္းခ်င္းကေတာ့ မွ်ခဲ့ျပီ ။ ခက္သည္က ေလာကသဘာ၀တရားၾကီးက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို အခြင့္မေပးခဲ့ ။ ထိုအခါတြင္ ကံကိုသာ ပုံခ်ရုံမွလြဲျပီး ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ႏိုင္ဘဲ ရွိခဲ့ရပါ၏ ။ ျမင့္တို႕ေတြလည္း အသက္ႏွစ္ဆယ္ေလး စြန္းစျပဳလာခဲ့ၾကေလျပီ ။

 

ျမင့္သည္ပင္ အစ္ကိုႏွင့္ အေဖတို႕၏ လယ္အလုပ္တြင္ ကူေပး စာရင္းလုပ္ေပး ရွိလာခဲ့ရပါ၏ ။ ကိုကံေအးကေတာ့ မိသားစုတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာ သားမို႕ စီးပြါးေရးေတြကို က်ားစီးဖားစီး ဦးေဆာင္ဖို႕ ဖခင္က အထိုင္တက် သင္ေပးေနခဲ့ေလျပီ ။

 

ရြာကေတာ့ ေယာက်္ားခ်င္း ခ်စ္ေနၾကပဟဲ့လို႕လည္း မေတြးမိ မေတြးတတ္ၾကသည္မို႕ ကိုကံေအးႏွင့္ ျမင့္ကို စစ ေနာက္ေနာက္ ရွိၾကေသာ္လည္း မထင္၀ံ့ၾကျပန္ေပ ။ သည္လို ၾကိဳက္လို႕ ရသည္လို႕လည္း ထင္ၾကပုံမေပၚၾကပါ ။

 

ျမင့္ … ကိုကံေအး ျမင့္ကို နမ္းခ်င္တယ္ကြယ္ …

 

အို … သည္ေနရာၾကီး ေန႕ခင္းေၾကာင္ေတာင္မွာရယ္ …

 

ျမင့္ရယ္ … အရင္ကလည္း လစ္ရင္ ခိုးနမ္းေနၾကဟာကို …

 

ျမင့္ ရွက္ျပံဳးေလးျပံဳးလိုက္သည္ ။ ခုနက စကားက ျမင့္တစ္ေယာက္ မူလိုက္ျခင္းရယ္ပါ ။ တကယ့္တကယ္ ခ်စ္သူ နမ္းမည္ဆိုေတာ့လည္း မျငင္းသာ ။ နမ္းလိုက နမ္းႏိုင္သည္သာ ။ ျမင့္တစ္ေယာက္ မ်က္လုံးေလးမွိတ္ထားလိုက္သည္ ။

 

ကိုကံေအး အနမ္းေတြက ျမင့္ႏွုတ္ခမ္းေပၚက်လာသည္ ။ အို … ။ ခ်ဳိျမလိုက္တဲ့ အနမ္းေတြ ။ ခ်စ္သူနမ္းတဲ့ အနမ္းေတြေလာက္ ခ်ိဳျမိန္တာ မရွိေတာ့ဘူးရယ္လို႕ ျမင့္ ထင္မိရေတာ့သည္ ။

 

ဟာ … ကံေအး … မင္း … မင္းကြာ … သည္အေျခာက္နဲ႕မွ နမ္းေနရတယ္လို႕ …

 

ျခံဳအကြယ္နားက ဖိုးေက်ာ္တို႕ ထြက္လာၾကသည္ ။ ထြက္လာသည္က သုံးေယာက္ ။ ျမင့္တို႕ႏွစ္ေယာက္ကို အထူးအဆန္းလို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္ ။ သူတို႕မ်က္လုံးေတြထဲတြင္ ကိုကံေအးကို သေမ်ာတသေနၾကသည့္ပုံ ။ အေျခာက္နဲ႕မွ ၾကိဳက္ရေလျခင္းလို႕ ၾကိတ္မႏိုင္ ခဲမရျဖစ္ေနၾကပံု ။ ျမင့္ သူတို႕ကို ရင္ဆိုင္ကာ ျပန္ၾကည့္လိုက္မိသည္ ။

 

နင္တို႕နဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲ … ဖိုးေက်ာ္ … နင္ ဘာျဖစ္လို႕ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့တာတုန္း … ေျပာ …

 

ေခ်ာင္းမၾကည့္ရေပါင္ဟာ … နင္တို႕လာမထုိင္ခင္ထဲက ငါတို႕ ေဘးနားဘက္ ငါးမွ်ားေနၾကတာရယ္ … နင္တို႕သာ မိုးမျမင္ေလျမင္ … မၾကား၀ံ့ စကားေတြ ေျပာေနၾကတာ …

 

ဟဲ့ … လူလူခ်င္း ခ်စ္တာ ဘာမ်ားမၾကား၀ံ့မနာသာ ရွိလိမ့္မတုန္း …

 

ေတာ္စမ္းပါ … နင္ ဘာေဆးေတြမ်ား ထည့္ထားလဲ … ငါ့သူငယ္ခ်င္းက နင္မွနင္ျဖစ္ေနရေအာင္ …

 

အေျခအေနေတြသည္ တင္းမာသြားေလသည္ ။ ျမင့္ သူတို႕ကို ေဒါသမ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ပစ္လိုက္သည္ ။ ဖိုးေက်ာ္ကလည္း ျမင့္ကို အထင္ေသးေသာ မ်က္လုံးမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ျပန္သည္ ။ ထိုအၾကည့္မ်ားကို ျမင့္ မုန္းလြန္းလွပါ၏ ။ လူကို လူဟု သေဘာမထားေသာ အၾကည့္မ်ဳိး ။

 

အေျခအေနမလွေတာ့သည္ကို ကိုကံေအး သိသည္ ။ သည္အတိုင္းဆိုလွ်င္ ရြာလုံးေပါက္ သိကုန္ၾကေရာ့မည္ ။ သူ႕မိသားစုသာ သိသြားလွ်င္ အေျခအေနေတြ အလြန္ဆိုးသြားႏိုင္ေၾကာင္း ကိုကံေအး ရိပ္မိပါ၏ ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ျမင့္ကို ထိန္းရင္း တစ္ဖက္ကလည္း ဖိုးေက်ာ္တို႕အဖြဲ႕ကို ေလေျပကေလး ထိုးရပါသည္ ။ ဖိုးေက်ာ္တို႕အဖြဲ႕ကလည္း တင္းမာေနၾကဆဲပင္ ။

 

ျမင့္ … တစ္ရြာထဲသားခ်င္းေတြေလ …  စိတ္ေလွ်ာ့ … ဖိုးေက်ာ္ … သူငယ္ခ်င္း … မင္းလည္း စိတ္ေလွ်ာ့ပါကြာ … သည္ကိစၥကို သည္မွာပဲ ရပ္စမ္းေစခ်င္တယ္ … အက်ယ္အက်ယ္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး …

 

အို … ကိုကံေအးရယ္ … အက်ယ္အက်ယ္ျဖစ္ေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္သတုန္း … ဒင္းတို႕ေတြကမ်ား လူပါး၀လို႕ … ၾကက္တူေရြးကေတာ္ေတာ္ မယ္ေဘာ္က ကဲကဲရယ္ …

 

ဟဲ့ … ငါတို႕လူပါး၀တာ မဟုတ္ဘူး … နင္တို႕သာ ယိုသူမရွက္ျမင္သူရွက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတာ …

 

(၇)

 

ဟယ္ … ဒါဆို မာမီက အဲ့အခ်ိန္တည္းက အက်ယ္အက်ယ္ျဖစ္ဖို႕ကို စိတ္အားသန္ခဲ့တာေပါ့ … ဟုတ္လား …

 

ဟုတ္ပါ့ေနာ္ … အက်ယ္အက်ယ္ျဖစ္ေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္သတုန္းတဲ့ … မာမီတို႕မ်ား ငယ္ငယ္တည္းက ရဲရဲေတာက္ခ်က္ေတာ့ …

 

ဟဲ့ … အေကာင္မေတြ … မိေငြနဲ႕ မိလွတို႕ … ညည္းတို႕ေတြေနာ္ … အေျခာက္ပါးေတြမ်ား လာ ၀ ေနလို႕ … ငါဆဲလိုက္ရ … နင္တို႕ တစ္မ်ဳိးလုံး ပါကုန္ေတာ့မယ္ …

 

ဟီးဟီး … စတာပါ မာမီရယ္ … အဲ့လိုနဲ႕ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၾကသတုန္းဟင္ …

 

အဲ့တုန္းကေတာ့ ငါလည္း ငယ္သူမို႕ မသိပါ ဇာတ္ေတြ ရိုက္ခဲ့တာေပါ့ေအ … ငယ္ကလည္း ငယ္ေသး … ကတ္ကတ္လန္ဖို႕ကလည္း အားရွိေသးဆိုေတာ့ ဟိုေကာင္ေတြကို ကတ္ကတ္ေတြ လန္ခဲ့သေပါ့ေအ … ႏွုတ္ခမ္းတလန္ ပန္းတလန္ ရန္ေတြ႕ျဖစ္ခဲ့တာမ်ား အားရခ်က္ေတာ့ … အမွန္ေတာ့ေအ … ကိုကံေအးေျပာသလို သူတို႕ကို ရန္မေတြ႕ဘဲ ေျပေျပလည္လည္ဆက္ဆံခဲ့ရမွာ … ငါသူတို႕ကို ဆက္ဆံပုံ ဆက္ဆံနည္း မွားခဲ့တယ္ …

 

မိေငြႏွင့္ မိလွတို႕က စကားေျပာရန္ ျပိဳင္တူ ပါးစပ္ျပင္ေနစဥ္မွာပင္ အဖြားၾကီးက လက္ၾကီးကာျပီး အတင္း ဆက္ေျပာသည္ ။

 

ဆက္ဆံတယ္ဆိုတဲ့ စကားပါတာနဲ႕ ညည္းတို႕ငါ့ကို ေျပာၾကေတာ့မယ္မဟုတ္လား … မရဘူး ေကာင္မေတြ … ညည္းတို႕ေျပာမွာ ၾကိဳသိျပီးသား … ညည္းတို႕ကလဲ့က်မွသာ ပုံစံမ်ဳိးစုံနဲ႕ လိင္ဆက္ဆံၾက … ဟုတ္ပလား …

 

ဟယ္ … တတ္လိုက္တာ … မာမီေနာ္ … သမီးတို႕က ဘာမွေတာင္ မေျပာရေသးဘူး …

 

ဘာမွ မေျပာနဲ႕ … ငါေျပာတာပဲနားေထာင္ … ငါ အဲ့ေန႕က အဲ့လို လုပ္လိုက္တဲ့ အက်ဳိးဆက္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ့မွန္း ေနာက္တစ္ေန႕မွာပဲ ငါသိလိုက္ရတယ္ …

 

ရြာထဲတြင္ သတင္းစကားေတြ ျပန္႕ကုန္ခဲ့ေလသည္ ။ ျမင့္တစ္ေယာက္ ကိုကံေအးကို ေသြးေဆာင္ ျဖားေယာင္းပါသည္ဆိုေသာ စကားျဖစ္သည္ ။ ၾကားစကေတာ့ ျမင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဒါကန္သြားခဲ့သည္ ။ ဖိုးေက်ာ္တို႕ကိုပင္ ရန္သြားေတြ႕ခဲ့လိုက္ေသးသည္ ။

 

ထြန္းျမင့္ … မင္း ငါ့သူငယ္ခ်င္း ကံေအးနဲ႕ ၾကိဳက္ေနတာဆို … ဟုတ္လား …

 

အစ္ကိုၾကီး ကိုသာေပၚကပင္ ေမးလာသည္မို႕ ျမင့္ သည္သတင္း ဘယ္ေလာက္အထိ တာ ေနျပီ ဆိုသည္ကို သေဘာေပါက္လိုက္ပါ၏ ။ ျမင့္ လိမ္ဖို႕လည္း စိတ္မကူးေတာ့ပါ ။ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္းသာ ေျပာလိုက္ရပါ၏ ။

 

ဟုတ္တယ္ အစ္ကို … ျမင့္တို႕ ခ်စ္ေနၾကျပီ …

 

ဘာ … ခ်စ္ေနၾကျပီ ဟုတ္လား … မင္းစကား ဘယ္ေရာက္လို႕ေရာက္မွန္းေရာ နားလည္ရဲ႕လား … မင္းတို႕က ေယာက်္ားေတြေလ … ႏွစ္ေယာက္လုံး ေယာက္်ားစစ္စစ္ေတြေလ …

 

ေဖေဖတို႕ ေမေမတို႕ကပါ ၀ိုင္းတားၾကသည္ ။ ျမင့္စိတ္ညစ္ရသည္ ။ အိမ္က စိတ္ဆင္းရဲရသည္ ဆိုေတာ့ ျမင့္လည္း စိတ္မေကာင္းလွပါ ။ သို႕ေသာ္ ျမင့္ေတြးထားသည္ တစ္ခုရွိသည္ ။ အိမ္က သေဘာမတူလို႕ ကန္႕ကြက္ၾကျပီဆိုလွ်င္ ကိုကံေအးကို ျမင့္ကို လာခိုးလွည့္ပါဟု ေတာင္းဆိုေတာ့မည္ ။ ကိုကံေအးမ်က္ႏွာ တစ္ကမၻာလုပ္ျပီး ကိုကံေအးေခၚရာသာ လုိက္ေတာ့မည္ ။

 

သားရယ္ … မင္း ၾကိဳက္သလို ေနပါလို႕ ေဖေ ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား ထြန္းျမင့္ … ဒါေပမယ့္ အခုပုံစံၾကီးကေတာ့ မျဖစ္ပါဘူးကြယ္ … သားမွာေရာ သူ႕မွာပါ သည္ပစၥည္းပဲရွိတာမဟုတ္လား …

 

အေဖက သည္လိုကိစၥေတြကို နားမလည္ဘဲ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းၾကီး ေျပာခ်လာျပန္ေတာ့လည္း ျမင့္တစ္ေယာက္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ ရွိခဲ့ရပါ၏ ။

 

ဟယ္ … မာမီ့အေဖက ဂြမ္းခ်က္ေတာ့ … ဒါေတာင္ သူမသိဘူးလား …

 

အင္းေလ … မာမီကလည္း ျပန္ေျပာလိုက္ေပါ့ … သမီးမွာ အေနာက္ေပါက္လည္း ပါတယ္ဆိုတာ ေဖေဖ ေမ့ေနသလားလို႕ …

 

ေၾသာ္ … လူၾကီးေလဟဲ့ … သူ ဘယ္သိမွာတုန္း … နင္တို႕ငါတို႕ေတာင္ ကံထူးလို႕ ဂန္ဒူးျဖစ္ျပီး သည္လို သုံးပုံသုံးနည္း လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ၾကီးကို သိၾကတာကို …

 

အို … လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ မဟုတ္ရပါဘူး မာမီရယ္ … သည္ေကာင္မ မိေငြဆို ေမြးကတည္းက အဲ့အေပါက္နဲ႕ လုပ္စားလာတာ …

 

ဟဲ့ … ဖာသည္မ မိလွ … ညည္း ငါ့ကို ဘာမွတ္တုန္း … လက္ဖက္ဇလုံနဲ႕ ေကာက္တီးလိုက္ရ …

 

အေရးထဲ ေကာင္မႏွစ္ေကာင္ ရန္ျဖစ္လို႕ ဆြဲရပါေသးသည္ ။ ကိုယ္က ေျပာခ်င္ရက္လက္တို႕ျဖစ္ေနတာကို ေကာင္မေတြ ဇန္းထလို႕ ရန္ကျဖစ္ေနၾကေသးသည္ ။ သူတို႕ကို ဖ်န္ေျဖေပးရသည္က အလုပ္တစ္ခု ။ သိပ္ေတာ့လည္း မျဖန္ေဖ်ရပါ ။ ဘာမွ မၾကာလိုက္ ျပန္တည့္သြားၾကသည္ ။ ထိုအခါမွပင္ မာမီျမင့္တစ္ေယာက္ သူ႕ဇာတ္လမ္းကို ဆက္ရပါသည္ ။

 

ထိုေန႕က ျမင့္တစ္ေယာက္ အိမ္တြင္ ရွိေနခဲ့သည္ ။ အေဖ့ လယ္စာရင္းေတြကို ကူလုပ္ေပးေနခဲ့သည္ ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ အျပင္ဘက္မွ ေအာ္သံ စူးစူးရွရွၾကီးကို ၾကားလိုက္ရေတာ့သည္ ။

 

ဟဲ့ … ထြန္းျမင့္ဆိုတဲ့ ေကာင္မ … ထြက္ခဲ့ေခ်စမ္း … ညည္းကမ်ား … ငါ့သားကိုခ်ဳိင္ခ်င္ေသး … ထြက္ခဲ့စမ္း …

 

ကိုကံေအး အေမ အသံပါလားဟု ျမင့္သိလိုက္ရသည္ ။ ျမင့္၏ ကိုယ္ကေလး ရုတ္တရက္ ေတာင့္ခနဲ ျဖစ္သြားခဲ့ရေလသည္ ။

 

(၈)

 

အေမရယ္ … လူၾကားလို႕မွ မေကာင္းပါဘူး … ျမင့္ အေမ့ကို ဘာမ်ားစိတ္ဆိုးေအာင္ လုပ္မိသလဲဟင္ …

 

အမေလး … ငါ့မ်ား အေမတဲ့ … နင့္ပါးစပ္မို႕ ေခၚထြက္တယ္ … ဘာအေမမွ မဟုတ္ဘူးဟဲ့ … နင့္လို အေျခာက္မကမ်ား … ငါ့ကို အေမတဲ့ …

 

ကဲ … ဟုတ္ပါျပီ အရီးရယ္ … ျပန္ပါေတာ့ေနာ္ … စကားေျပာစရာ ရွိတယ္ဆိုရင္လည္း ျမင့္ ညေနမွ အရီးတို႕ အိမ္ဘက္ ထြက္လာပါ့မယ္ …

 

အို … ဘယ္မွ လာစရာ မလိုဘူးေအ့ … ညည္းနဲ႕ ငါ့သားအေၾကာင္းကို ငါ သိလိုက္ရလို႕ ညည္းကို သတိေပးဖို႕လာတာ …

 

ေနပါဦးအရီးရယ္ … သတိေပးရေအာင္ ျမင့္က ဘာေတြမ်ား မဟုတ္တာ လုပ္ေနလို႕လဲ …

 

အမေလးေအ … ညည္းက ငါ့သားကို ျမွဴဆြယ္ေနတာ ရပ္သိရြာသိေအ့ … က်ဳပ္သားက ကေလးသာသာ ရွိေသးတာရယ္ … မႏူးမနပ္နဲ႕ဆိုေတာ့ ညည္း ျမွဴခ်င္တိုင္းျမွဴ ပတ္ခ်င္တိုင္းပတ္ …

 

ဒါေတာ့ လြန္ျပီထင္ပါတယ္ အရီး … ျမင့္တို႕ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ခ်စ္ၾကတာပါ …

 

ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ခ်စ္တယ္ေပါ့ေလ … ဟုတ္လား … ခ်စ္ဦးဟယ္ … ကဲ …

 

ျမင့္၏ ပါးကို ကိုကံေအးအေမက ဖ်န္းကနဲ ရိုက္ခ်ပစ္လိုက္သည္ ။ ျမင့္ရုတ္တရက္မို႕ ေၾကာင္သြားမိသည္ ။ မထင္မွတ္ေသာအခ်ိန္တြင္ အရိုက္ခံလိုက္ရသည္မို႕ ။ ကိုကံေအးအေမ စြာတတ္မွန္း ၾကားဖူးေသာ္လည္း သည္လို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ လုပ္လိမ့္မည္ဟု ျမင့္ မထင္မိခဲ့ ။

 

ခင္ဗ်ား လူၾကီးျဖစ္ျပီး ရိုင္းလွခ်ည္လား …

 

ေဒါသသံၾကားလိုက္သျဖင့္ ျမင့္ ေၾကာင္အေနရာမွ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အစ္ကို သာေပၚ … ။ ဓါးၾကီးကိုဆြဲျပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းလာေလသည္ ။

 

ခင္ဗ်ားနဲ႕ က်ဳပ္ သည္ေန႕ေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ အေသပဲ … ဟုတ္ျပီလား …

 

အစ္ကို … မလုပ္ပါနဲ႕ … ျမင့္ေတာင္းပန္ပါတယ္ … ျမင့္ကို သနားရင္ သည္လို မလုပ္ပါနဲ႕ေနာ္ …

 

ကိုသာေပၚကို အတင္းဆြဲထားျပီး ျမင့္ ငိုကာ ေတာင္းပန္ရေတာ့သည္ ။ ကိုကံေအး အေမကေတာ့ ေျပးလည္းေျပး ေျပာလည္းေျပာရင္း အိမ္ေရွ႕က ေပ်ာက္သြားေတာ့သည္ ။ မသြားခင္ပင္ တင္တင္စီးစီး ေျပာသြားခဲ့ေသးသည္ ။

 

နင့္ ညီလား ညီမလား မသိတဲ့ဟာကို ထိန္းထားစမ္းပါ … ေနာက္တစ္ခါ ငါ့သားနဲ႕ မေတြ႕ေစနဲ႕ … ငါ့သားနဲ႕ ထပ္ေတြ႕ရင္ သည့္ထက္ ပိုဆိုးမယ္မွတ္ပါ … ငါကလည္း အားအားယားယား နင္တို႕ အိမ္ေရွ႕ ထပ္မလာခ်င္ပါဘူး …

 

ထိုေန႕က ေမေမလည္းငိုသည္ ။ ေဖေဖကေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေသာ္လည္း ဘာမွမေျပာရွာ ။ သူ႕ဘာသာ တရားစာအုပ္ၾကီးကိုသာ မဲဖတ္ေနသည္ ။ စာဖတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေသာ္လည္း ေဖေဖ စိတ္ဆင္းရဲေနသည္ကို ျမင့္ သိပါသည္ ။ အစ္ကို ကိုသာေပၚကလည္း အံၾကီးၾကိတ္လို႕ ေဒါသေတြ ထြက္ေနခဲ့ေလသည္ ။

 

အဲ့ေန႕က ဂယက္ထသြားတာမ်ား ညည္းတို႕ကို ျမင္ေစခ်င္တယ္ေအ … အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ ႏွုတ္ခမ္းတလန္ ပန္းတလန္နဲ႕ …

 

မာမီျမင့္က မ်က္ႏွာၾကီး မဲ့ရြဲ႕ျပီး အတိတ္ဆိုးေတြကို ပုံေဖၚေနေသးေတာ့သည္ ။ မိေငြႏွင့္ မိလွတို႕လည္း မ်က္လုံးအ၀ိုင္းသားျဖင့္ နားေထာင္ေနၾကရရွာသည္ ။

 

မာမီကလည္း … ရန္ျပန္ေတြ႕ပစ္လိုက္ေရာေပါ့ … ခံေနေသး …

 

ဟဲ့ … အဲ့တုန္းကေတာ့ မေတာ္ရေသးတဲ့ ေယာက္ခမကိုေအ့ … သည္လိုအခ်ိန္မ်ဳိး ေတြ႕ၾကည့္ပါလား … အဖြားၾကီးကို ငါကိုယ္တိုင္ ထမိန္ကေတာင္းက်ဳိက္ျပီး ၀င္လုံးမွာ …

 

ဟုတ္တယ္ … မာမီ … အဲ့လိုလုပ္ပစ္ရမွာ … ေက်နပ္တယ္ …

 

ေကာင္မေတြ … ညည္းတို႕ အခု ညေနလည္း ေစာင္းေနျပီ … ဘုရားပြဲဘက္ သြားၾကမွာ မဟုတ္လား …

 

ဟုတ္တယ္မာမီ … မိုးလည္း တိတ္ေတာ့မယ္ေလ … သည္ညေတာ့ မီးထြန္းပြဲ ျဖစ္ေလာက္ပါရဲ႕ … ဘုရားပြဲဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ည္ေသးတာေပါ့ …

 

ညေန လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေတာ့ အားလုံးက မာမီျမင့္တို႕ သုံးေယာက္ကို ျပံဳးစိျပံဳးစိၾကည့္ၾကသည္ ။ စခ်င္ ေနာက္ခ်င္လို႕ ၾကည့္မွန္း မာမီျမင့္ကေတာ့ သိေနျပီ ။ ေကာင္မႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ နင့္ကိုၾကည့္တာ ငါ့ကိုၾကည့္တာႏွင့္ အခ်င္းခ်င္း ျငင္းခုန္ေနၾကေသးသည္ ။ ရြာဦးက ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရားေလးဆီသို႕ သုံးဦးသား သြားေနၾကျခင္းျဖစ္သည္ ။

 

သည္လမ္းေတြကို ေလွ်ာက္ေတာ့ ကိုကံေအးႏွင့္ တူတူ သြားခဲ့ဖူးၾကတာေတြ သတိရမိေသးေတာ့သည္ ။ တစ္ခ်ိန္ကမ်ားဆိုလွ်င္ သည္လမ္းေတြမွာ သူတို႕ေျခရာေတြ ထပ္ခဲ့ၾကလို႕ ။ ဆုေတာင္းျပည့္ ေစတီမွာလည္း အတူတူ ဆုေတြ ေတာင္းခဲ့ၾကလို႕ ။

 

အသက္ကေလး ဖက္လာေတာ့လည္း အနိစၥသေဘာ မျမဲျခင္းကို မာမီျမင့္တစ္ေယာက္ ကပ္မိခဲ့ျပီ ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဘ၀မုန္တိုင္းေတြ ထန္တုန္းကလည္း အရူးတစ္ပိုင္း ျဖစ္ခဲ့ရျပီးျပီ ။ ဒါေတြ ျပန္မေတြးခ်င္ေတာ့ ။ ျပန္ေတြးတိုင္းလည္း အသစ္က အေဟာင္းျဖစ္ရသည္ ။ မ်က္ရည္ကေလးက လည္လာရသည္ ။ ျမွဳပ္ႏွံထားသင့္ေသာ အတိတ္ေတြပင္ မဟုတ္လား ။

 

ရြာဦးေစတီေလးေရာက္ေတာ့ ဆီမီးေတြ ထြန္းေနခဲ့ၾကေလျပီ ။

 

(၉)

 

ဘုရားတြင္ လူေတြ ဥဒဟို စည္ကားလွသည္ ။ ကမ္းဦးယံ ရြာတင္မက ၊ ရြာနီးစပ္ခ်ဳပ္က လူေတြပါ လာၾကသျဖင့္ သည္သို႕ စည္ကားေနရျခင္းပင္ ။ ဘုရားပြဲတြင္ ဇာတ္အဖြဲ႕ပါ ထည့္ထားသည္မို႕လည္း ရြာနီးပါးေတြကပါ လာၾကျခင္းျဖစ္သည္ ။

 

ေန႕လည္က မိုးရြာလိုက္ေတာ့ ကေတာ့ပြဲေတြျဖင့္ ညေနဘက္ မိုးမရြာေအာင္ တားေနၾကရသည္ ။ မိုးတိတ္ေတာ့လည္း အားလုံးပြဲၾကည့္ၾကရမည္ ။ မိုးမတိတ္ေတာ့လည္း ပြဲပ်က္ေတာ့မည္သာ ။ ပြဲၾကည့္ခ်င္လြန္းၾကေသာေၾကာင့္ အားလုံး ဆုေတာင္းေနၾကေရာ့မည္ ။

 

ပြဲခင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီး ဘုရားေပၚကို မာမီျမင့္တို႕သုံးေယာက္ တက္လာလိုက္သည္ ။ ဘုရားဖူးျပီး မိေငြႏွင့္ မိလွတို႕က ဟိုငမ္း သည္ငမ္း လုပ္ေနၾကေသးသည္ ။ မာမီျမင့္က ေကာင္မႏွစ္ေကာင္ကို ခုနက ေျပာလက္စ ဇာတ္လမ္းကို ဘုရားေပၚမွာတင္ ဆက္ျပန္သည္ ။

 

သည္ ဘုရားမွာ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ ဘ၀ဆက္တိုင္း တူတူ ေပါင္းဖက္ရပါေစလို႕ ဆုေတာင္းခဲ့ဖူးပါ့ေတာ္ …

 

ေျပာရင္းႏွင့္ မာမီျမင့္တစ္ေယာက္ မ်က္ရည္လည္လာခဲ့သည္ ။ ကိုကံေအးရယ္ … ။ ရွင့္ကို ျမင့္ လြမ္းလိုက္တာေတာ္ ။ ရွင္သာ ေဘးနားရွိေနခဲ့ရင္ ျမင့္ ဘ၀မွာ ဘာမွ ေနာက္ထပ္မလိုေတာ့ပါဘူးေတာ္ ။ ရွင္ရယ္ … ျမင့္နဲ႕ေ၀းရာကို ထြက္သြားခဲ့ပါပေကာလား ။

 

မငိုပါနဲ႕ မာမီရယ္ … ဘုရားေပၚေရာက္မွ ငိုတယ္ဆိုရင္ သရဲပူးေနလို႕ ဘုရားေပၚမွာ ေၾကာက္ငိုငိုတယ္ဆိုျပီး ထင္ေနၾကပါဦးမယ္ …

 

ဟုတ္ပါ့ မာမီရယ္ … မာမီ့ရုပ္က သရဲနဲ႕ တူပါဘိနဲ႕ …

 

ဟာမေတြ … ငါ ဘုရားေပၚမွာ မဆဲခ်င္ဘူးေနာ္ … နင္တို႕ေတြ နတ္နဲ႕ မကိုင္ခိုင္းဘဲ ငါကိုယ္တိုင္ ကိုင္မိေတာ့မယ္ …

 

ဟယ္ … ပုလင္းကြဲေတြပါေတာ့ …

 

ေကာင္မႏွစ္ေကာင္က ဘုရားေပၚတြင္ပင္ စခြီထေနၾကေသးသည္ ။ မာမီျမင့္ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္က သူ႕ဘ၀ပုံရိပ္ေတြကို ျပန္သတိရေနမိသည္ ။ ဘုရားေပၚတြင္ ကိုကံေအးႏွင့္ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပုံမ်ား ။ တူတူ ယွဥ္တြဲကာ ပန္းကပ္ ဆီမီးကပ္ခဲ့ၾကပုံမ်ား ။ အခုေတာ့ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း ပုံျပင္ေလး တစ္ပုဒ္လိုသာ ရွိေတာ့သည္ မဟုတ္ပါလား ။

 

အဲ့သည့္ေန႕ကေပါ့ေအ … ငါ သူ႕ကို သြားေတြ႕ခဲ့တာ …

 

ေျပာရင္းႏွင့္ မာမီျမင့္၏ မ်က္လုံးသူငယ္အိမ္မ်ားသည္ အျဖဴအမည္းကာလာေျပာင္းကာ အတိတ္ကို ျပန္ေရာက္သြားေလေတာ့သည္ ။

 

ကိုကံေအး … ျမင့္ကို ခိုးပါေတာ့ ကိုကံေအးရယ္ … ျမင့္တို႕ သည္ရြာက ထြက္ေျပးၾကရေအာင္ …

 

ျဖစ္ပါ့မလား ျမင့္ရယ္ … ကိုတို႕ မိဘေတြ စိတ္ဆင္းရဲၾကမွာေပါ့ …

 

ျမင့္လည္း မိနဲ႕ ဘနဲ႕ ေဆြနဲ႕ မ်ဳိးနဲ႕ ေနတာပါ ကိုရယ္ … ဘာလဲ … ကိုက အိမ္ရဲ႕ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေတြနဲ႕ ေ၀းရမွာ ေၾကာက္လို႕လား …

 

မဆိုင္လိုက္တာ ျမင့္ရယ္ … အခု ကိုကံေအးကို အေမြတစ္ျပားမွ မယူနဲ႕ … ျမင့္နဲ႕ သေဘာတူတယ္လို႕ ေျပာလာခဲ့ရင္ ကိုကံေအး ျမင့္ကို တကယ္ယူမွာဗ်ား … အေမြေတြ အကုန္ ထားရစ္ခဲ့မွာဗ်ား …

 

သည္လိုဆိုျပန္ေတာ့လည္း ကိုကံေအးကို ျမင့္ ယုံၾကည္ ကိုးစားမိရျပန္ပါ၏ ။ ျမင့္တို႕ႏွစ္ေယာက္၏ အနာဂါတ္ ေရွ႕ေရးအတြက္ အစီအစဥ္ေတြ ဆြဲမိၾကသည္ ။ ကမ္းဦးယံရြာ၏ ဟိုဘက္ကမ္းက ျမစ္သာယာ ရြာကေလးဘက္ကို ကူးၾကဖို႕ စီစဥ္ၾကသည္ ။ တူတူ ရြာက ထြက္ေျပးၾကဖို႕ ရက္ကိုေတာ့ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ညကို ျမင့္တို႕ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ၾကသည္ ။

 

တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေရာက္ဖို႕ပင္ သုံးရက္ပဲ လိုေတာ့တာ မဟုတ္ကလား ။

 

(၁၀)

 

ဟဲ့ … ႏို၀င္ဘာဆိုတာ ပါလာျပီ မဟုတ္လား … မိေငြနဲ႕ မိလွရဲ႕ …

 

ဟင္ … ဘယ္မွာလဲ ႏို၀င္ဘာ …

 

ဟဲ့ … တန္ေဆာင္မုန္းလဆိုတာ ႏို၀င္ဘာမဟုတ္လို႕ ဘာတုန္း … အူပါဘိနဲ႕ … ညည္းတို႕ ဒါေၾကာင့္ ငါ နင္တို႕ကို အင္းလိပ္စာ သင္ဆိုေတာ့ မသင္ၾကဘူး …

 

ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အဂၤလိပ္စာကို အသံမွန္ေအာင္ မထြက္တတ္ေသာ္လည္း သည္လို ဆရာလုပ္လိုက္ရမွ မာမီျမင့္က ေနသာထိုင္သာ ရွိသူျဖစ္သည္ ။

 

အဲ့တာနဲ႕ ခိုးေျပးၾကေရာလားဟင္ …

 

ေနပါဦး မိေငြရဲ႕ … မာမီ့ကို ငါေမးလိုက္ပါဦးမယ္ … မာမီ့ကို သူက ခိုးတာလား … မာမီက သူ႕ကို ခိုးတာလားဟင္ …

 

ဟဲ့ေကာင္မ … မရြဲ႕နဲ႕ … ဘယ္သူ႕ဘယ္သူခိုးခိုး ခိုးျပီး ကုတင္ေပၚေရာက္ရင္ေတာ့ သည္ဟာပဲ လုပ္ၾကတာပဲ … ညည္း ရွည္ေၾကာလာထမေနနဲ႕ …

 

ဘုရားေပၚတြင္ လူစည္ကားလွျပီ ။ မာမီျမင့္တို႕သုံးေယာက္ ဘုရားေအာက္ ဆင္းခဲ့သည္ ။ ပြဲေစ်းေတြ ပတ္ၾကသည္ ။ သည္လို ပြဲေစ်းပတ္ေတာ့လည္း ကိုကံေအးကို သတိရမိရသည္သာ ။ သည္လို ဘုရားပြဲေတြ အတူသြားခဲ့ဖူးလွေပါ့ ။

 

ခ်စ္တုန္းကလည္း သူမတူေအာင္ နင့္နင့္နဲနဲ ခ်စ္ခဲ့ၾကျပီးျပီ ။ ေ၀းကြာသြားခဲ့ေတာ့လည္း ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ မာမီျမင့္ ေနတတ္ခဲ့ျပီ ။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြသည္ မေန႕တစ္ေန႕ကလိုပင္ မာမီျမင့္ ရင္ထဲတြင္ တစ္ခါတစ္ရံ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရွိေနတတ္ခဲ့ပါေလ၏ ။

 

တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မုန္႕ခြံ႕ေနေသာ အတြဲေတြကို ျမင္ရေတာ့လည္း လြမ္းရသည္သာ ။ ျမင့္ကို ကိုကံေအးတစ္ေယာက္ လူလစ္လွ်င္လစ္သလို မုန္႕ေတြ ခြံ႕ေကၽြးေနခဲ့က် မဟုတ္လား ။ ေကာင္မႏွစ္ေယာက္က မုန္႕တီေသာက္ခ်င္သည္ ဆိုသျဖင့္ မုန္႕တီဆိုင္ ထိုင္ေသာက္ၾကသည္ ။ ဆိုင္လာထိုင္ေသာ ေကာင္ေလးမွန္သမွ် အလြတ္မေပးဘဲ စစ ေနာက္ေနာက္ လုပ္ေနၾကေသာေၾကာင့္ မာမီျမင့္ကပင္ ထိန္းရေသးသည္ ။

 

ဟဲ့ … မစစမ္းပါနဲ႕ေအ … ငါတို႕ေတြက ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး … စလိုက္တာ … သူတို႕ေတြ ပါးစပ္ထဲမွာ ငါတို႕ေတြက သိကၡာမရွိဘူး … အရွက္မရွိဘူး … အညွာလြယ္တယ္ … ေယာက်္ားေတြကို ေသြးေဆာင္ဖ်ားေယာာင္းေနတယ္ဆိုျပီး ျဖစ္ေရာ … အဲ့လိုအေျပာေတြကို ငါ ေၾကာက္လိုက္ပါဘိနဲ႕ …

 

သည္လို ထိန္းေတာ့လည္း သူတို႕ေလးေတြ ျငိမ္ရွာပါသည္ ။ ဒါေတာင္ အခ်င္းခ်င္း ခြီေနလိုက္ေသးသည္ ။

 

မာမီရဲ႕ … သူက မိန္းမလ်ာပ်က္ေလ … မိန္းမေတြ ဖာလုပ္စားရင္ မိန္းမပ်က္လို႕ေခၚသလိုမ်ဳိးေပါ့ …

 

အံမာ … မိလွမ … ညည္းကမ်ား ငါ့ေျပာရရွိေသး … ရြာထဲက ေယာက်္ားမွန္သမွ် … ကေလးေတာင္ အလြတ္မေပးဘဲ လိုက္ငမ္းေနတဲ့ ဟာမကမ်ား …

 

သည္လို စေန ေနာက္ေနၾကေတာ့လည္း မာမီျမင့္ ေပ်ာ္ရပါသည္ ။ မိန္းမလ်ာေတြကို သည္ေခတ္မွာ စကားတင္းဆိုေနၾကသည္ကို မႏွစ္သက္တာလည္း ပါပါသည္ ။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း မာမီျမင့္ သည္လို ထိန္းေနရျခင္းျဖစ္သည္ ။

 

မာမီ … မာမီလင္ေနာက္လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းေျပာျပေလ …

 

ဟုတ္တယ္ … မာမီ … စြန္႕စားခန္းၾကီး ဆက္ပါဦးေလ …

 

အဲ့ေန႕က ညဦးယံမွာ သူ႕အိမ္ေရွ႕ကို ငါ ေရာက္ေနခဲ့တာေပါ့ေအ …

 

ေသခ်ာပါျပီ … ဒါဆို … မာမီက စခိုးတာေပါ့ … မိန္းမၾကမ္းၾကီး … ဟိဟိ …

 

ျမင့္တစ္ေယာက္ ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ ခုန္ေနခဲ့သည္ ။ အိမ္ကို ဘုရားပြဲသြားမည္ဆိုျပီးပဲ ထြက္လာခဲ့သည္ ။ အေဖတို႕ အေမတို႕ကိုေတာ့ စိတ္ကသာ မွန္းျပီး ကန္ေတာ့ခဲ့လိုက္ရသည္ ။ ျမင့္အတြက္ ဆင္ထားေသာ ေရႊထည္ေလးေတြကို ေကာက္ထည့္လာခဲ့ျပီး ကိုကံေအးတို႕ အိမ္ဘက္ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္ ။

 

ကိုကံေအးလည္း ထြက္လာခဲလွသည္ ။ ျမင့္ ရင္ေတြ ပူလာသည္ ။ ကိုကံေအးမ်ား မထြက္လာခဲ့လွ်င္ ျမင့္ အရွက္ကြဲရေတာ့မည္ ။ ကိုကံေအး ထြက္လာပါေစလို႕ ျမင့္ ဆုေတာင္းေနမိသည္ ။ တစ္နာရီခန္႕ေလာက္ ၾကာေတာ့ ကိုကံေအးတို႕ အိမ္ထဲက လူရိပ္ေတြ႕လိုက္သည္ ။ ကိုကံေအး ထြက္လာခဲ့ျပီ ။ ျမင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ကိုကံေအးကို ေစာင့္ေနခဲ့ေလသည္ ။

 

ျမင့္ …

 

ကိုရယ္ … ျမင့္ျဖင့္ ေစာင့္လုိက္ရတာ … ဘာလို႕ သည္ေလာက္ ၾကာေနတာလဲ … လာေလ … ျမင့္တို႕ သြားၾကရေအာင္ …

 

ကို မလုိက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ျမင့္ … ကို မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး …

 

ဘာရယ္ … ကို … ကိုဘာေျပာလိုက္တယ္ …

 

ကိုကံေအး စကားသံေတြက ျမင့္နားထဲတြင္ မိုးၾကိဳးပစ္ခ်လိုက္သည့္ႏွယ္ … ။ ျမင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ မ်က္ရည္ေတြ က်လာခဲ့ရသည္ ။ ဘာလို႕မ်ား ကိုကံေအး ျမင့္ကို သည္လို သစ္စိမ္းခ်ဳိး ခ်ိဳးလိုက္ရတာလဲဟု ျမင့္ ေမးလိုက္ရသည္ ။ ျမင့္ငိုေတာ့ ကိုကံေအးက ျမင့္ကို ေခ်ာ့ကာ သူ႕ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ပါ၏ ။ ျမင့္ ကိုကံေအးကို ေတာင္းပန္ေနမိသည္ ။

 

ျမင့္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႕ ကိုကံေအးရယ္ … ျမင့္ေသသြားလိမ့္မယ္ … ျမင့္ မခံစားႏိုင္ဘူး …

 

ျမင့္ရယ္ … ကိုလည္း လိုက္ခဲ့ခ်င္တာေပါ့ကြယ္ … ကိုယ္ခ်စ္သူနဲ႕ တူတူ ထြက္ေျပးရမွာပဲ … ကို လုိက္ခဲ့ခ်င္တာေပါ့ … ဒါေပမယ့္ကြယ္ … ကို … ကို … ကို႕ေမေမကို မလြန္ဆန္ရက္ဘူး … ေမေမ စိတ္ဆင္းရဲျပီး တစ္ခုခု ျဖစ္မွာကို ကို မျမင္ရက္ဘူး … အခု ကို သြားမယ္ဆိုတာ ေမေမ ရိပ္မိသြားျပီး အိပ္ယာထဲ ဘုန္းဘုန္းလဲေနျပီ ျမင့္ …

 

မဟုတ္ဘူး ကိုကံေအး … အဲ့တာ ကိုကံေအး ျမင့္နဲ႕ မလိုက္ရေအာင္ တမင္ ဟန္ေဆာင္တာ …

 

ကို႕အေမအေၾကာင္းကိုသိလို႕ပါ ျမင့္ရယ္ … ေမေမ့မွာ ႏွလုံးေရာဂါရွိတယ္ … ကိုလုိက္သြားရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသလိုက္မယ္ခ်ည္း လုပ္ေနတာ … ျမင့္ရယ္ … ကို႕ကို ေမ့လိုက္ပါေတာ့ေနာ္ …

 

အို … သည္ေလာက္ လြယ္သတဲ့လား … ဟင္ … ျမင့္က သည္ေလာက္ ခ်စ္ရလြယ္ ေမ့ရလြယ္တဲ့အထဲကတဲ့လား … အဲ့လိုမ်ား ထင္ေရာ့သလားဟင္ … ကိုကံေအး …

 

မဟုတ္ဘူးျမင့္ရယ္ … ကိုလည္း သည္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ဖို႕ ဘယ္ေလာက္အထိ နာက်င္ရူးသြပ္ေနခဲ့ရသလဲဆိုတာ ျမင့္သိေစခ်င္တယ္ … ကိုတမင္ သည္လို ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး … ျမင့္ …

 

ျမင့္ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ရေတာ့မည္ ။ သည္လိုေတာ့ လုံး၀ မျပန္သြားႏိုင္ ။ ကိုကံေအး ျမင့္အေနာက္ကို ပါကိုပါလာရမည္ ။ ျမင့္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို အျမန္ဆုံး ခ်က္လိုက္ရပါ၏ ။

 

ကိုကံေအး … ျမင့္ ေနာက္ဆုံးစကားေျပာပါရေစေတာ့ … ျမင့္သည္မွာ ေစာင့္ေနမယ္ … ကိုကံေအး ျမင့္အေနာက္လိုက္ဖို႕ ထြက္မလာမခ်င္း ျမင့္ သည္မွာ ေစာင့္ေနမယ္ … ေနာက္ဆုံး ကိုကံေအး ထြက္မလာရင္ ျမင့္သည္မွာတင္ အသက္အေသခံလိုက္ေတာ့မယ္ …

 

ျမင့္စကားသည္ ျပတ္သားလြန္းလွေလေတာ့ ကိုကံေအးသည္ ျမင့္ကို မ်က္လုံးအျပဴးသားျဖင့္ ၾကည့္ေနခဲ့ရေလသည္ ။

 

Jan 26th

အခ်စ္ကတဲ့လရထား…(၃)

By S@lai Leo

သကၠလေကာင္းကင္….

 

ႏွလုံးသားထဲမွ စူးစူးနစ္နစ္လြမ္းဆြတ္ရေသာ ရ႒၊ မေကြးတြင္ ရွိေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လုံး အတမ္းတရဆုံး ရ႒၊ `ညီ ဒီည မအားဘူး´ ဟု လြယ္ကူစြာေျပာလိုက္ေသာရ႒၊ ရင္ထဲတြင္ တစ္ခုခုကို ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး ျဖစ္ခ်င္ေနသည္။

`ေတာက္´

အားမလုိအားမရစြာျဖင့္ ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္မိသည္။

`ဆရာ´

ေဘးနားတြင္ ျငိမ္သက္စြာ လိုက္ပါလာေသာ ခ်ာတိတ္ေလးလန္႔သြားသည္။

`ေဆာရီး ခ်ာတိတ္ ကို နည္းနည္းလြတ္သြားတယ္။ခုဘယ္ေရာက္ျပီလဲ။´

`မသိဘူးခင္ဗ်၊´

အျငိဳအျငင္မရွိေျဖေနေသာ ခ်ာတိတ္ကိုအားနာသြားသည္။

`အဓိပၸါယ္မရွိတာကြာ´

ဘာမွမေျပာသည့္ခ်ာတိတ္ကို အရင္းမရွိအဖ်ားမရွိစကားစလုိက္သည္။

`ခင္ဗ်ာ´

`ေၾသာ္ ခုနေလးကေတာက္ေခါက္မိေလ၊ ကုိ႔ညီကိုဖုန္းဆက္ ဒီေန႔ျပန္လာေနျပီ၊ ဒီညေတြ႔မလားလို႔ ခ်ိန္းလိုက္တာ မအားဘူးတဲ့။ ဒီညသူ႔မအားဘူးတဲ့။ ကိုကအေ၀းကျပန္လာ တဲ့သူေလ။နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ ပိုဦးစားေပး သင့္ေပါ့´

`ခင္ဗ်ာ´

လန္႔သံျဖင့္ မ်က္ခုံးျမင့္သြားေသာ ခ်ာတိတ္ကို နားမလည္စြာၾကည့္လိုက္သည္။

`ဘာမွားလို႔လဲ၊´

`ဆရာကလဲ။ သူတကယ္မအားလို႔ေနမွာပါ။´

`ဟြင္း၊ မင္းက သူ႔ကိုသိလို႔လား။´

`မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘက္လည္းစဥ္းစားေပးေပါ့ဗ်ာ။ သူလဲ ကို႔ခ်စ္သူကို ၾကိဳခ်င္ရွာမွာပဲေလ။ မသိရင္း ေအာင္သေျပပန္းနဲ႔၊ စံပယ္ကုံးနဲ႔ေတာင္ ၾကိဳခ်င္ေလာက္တယ္။´

`သူလား ၾကိဳမွာ ၾကိဳဖုိ႔ေနေနသာသာ ညက်ရင္ေတြ႕ရေအာင္ သူ႔အတြက္လက္ေဆာင္ ေတြပါတယ္ဆုိတာေတာင္ အင္တင္တင္နဲ႔။´

`ေအးေလဗ်ာ။ သူၾကိဳခ်င္ေပမယ့္ မၾကိဳျဖစ္တာေပါ့။ အဲလုိေျပာေၾကးဆုိရင္ ဒီေန႔ကိုမွ ေရႊးျပီးျပန္လာမိတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုမေတြးမိဘူးလား´

`ဘာ..´

`အမ္..။ ဆရာ့ကို မရုိမေသလုပ္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကိုေျပာ တာပါ။´

`အင္းပါ ရတယ္ ေျပာ..။´

`အင္း ခုနေလးကေျပာသလိုေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ ဆရာ့ညီကလဲ ဆရာ့ကို လာၾကိဳခ်င္မွာေသခ်ာတယ္။ မယုံရင္လူခ်င္းေတြ႔ရင္ေမးၾကည့္လုိက္။ သူဘယ္လိုအေၾကာင္းျပ သလဲေတာ့မသိေပမယ့္ သူျငင္းဆန္လို႔မရတဲ့ကတိေတြကၽြံထားလို႔ျဖစ္မွာပါ။ ဆရာက ဆရာျပန္ လာမည့္ရက္ကို ၾကိဳေျပာထားလို႔လား။ သူကေရာ ကတိေပးထားလို႔လား´

`ဒါေပမယ့္ေပါ့ကြာ။ ငါကသူ႔ခ်စ္သူေလ။´

စိတ္ရႈပ္စြာျဖင့္ ဆံပင္မ်ားကို ဖြဆုတ္ဆြဲလုိက္သည္။

`ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာက သူ႔ခ်စ္သူေလ။ ဆရာ့စိတ္ထဲမွာ ခ်စ္သူကိုေတြ႔ဖုိ႔ ၾကိဳတင္ appointment ယူေနရမလားလို႔ ေမးခ်င္ေမးေနမွာပဲ။ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ဆုိတာ ႏွစ္ကိုယ့္ တစ္ စိတ္ေလ။ စိတ္တစ္ခုထဲဆုိေပမယ့္ ခႏၶာကိုယ္က ႏွစ္ခုေလ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ဘယ္အခ်ိန္ေခၚ ေခၚ ဘယ္အခ်ိန္ ခ်ိန္းခ်ိန္း ေတြ႔ရမယ္လို႔ တရားေသတရားမေျပာလို႔မျဖစ္ဘူးေလ။ ဆရာ ကိုယ္တုိင္ကေရာ သူ႔အတြက္ ရာႏႈန္းျပည့္အခ်ိန္ေတြေပးထားလို႔လား။ ေနာက္ဆုံးတစ္ခုက သူက အငယ္၊ ဆရာနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ သူကဆုိးမယ္။ ဆုိးမယ္ဆုိတာက.. ဟိုလိုမ်ဳိးေျပာတာ မဟုတ္ဘူး..´

`ဆုိးတယ္´ဟု ေျပာျပီးကာမွ အတင္းရွင္းျပေနေသာ ခ်ာတိတ္ပုံစံေလးက ရယ္ခ်င္ စရာေကာင္းသည္။ မ်က္လုံးေလးပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ သူ႔ပုံစံေလး ကလည္း အူယားခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။

`အင္းပါ ရပါတယ္ ဆုိးတယ္လို႔ပဲေျပာပါ..။ဆက္ေျပာပါ´

`အင္း စကားမွားသြားတာ´

မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးႏွင့္ သြားျဖဲကာေျပာေနေသာပုံစံက မခ်ဳိမခ်ဥ္ျဖင့္အျပစ္ ကင္းလွသည္။

``အင္း ခုနေလးကစကားဆက္မယ္ေနာ္။ သူက အငယ္ဆုိေတာ့ဆရာ အေပၚသူ ႏြဲ႕မယ္၊ ဂ်စ္တုိက္မယ္၊ အႏုိင္ယူခ်င္မယ္ေပါ့ေနာ္။ သူက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ငါ့ခ်စ္သူ ကငါ့ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလဲ။ အလုိလုိက္သလဲ၊ ယုယျပီး ဂရုစုိက္သလဲ၊ အဲဒါေတြကို ျပခ်င္ တာေလ။ ငါ့ခ်စ္သူက ငါမ်က္ႏွာညိဳရင္တစ္ခ်က္ပဲ ဆုိတဲ့စကားမ်ဳိးကို အျမဲတမ္းသုံးခ်င္တယ္။ ဒါ အငယ္ေတြရဲ႕သဘာ၀ပဲ၊ ေျပာရရင္ ဆရာက အဲဒါေတြပိုသိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မိေက်ာင္းမင္း ေရကင္းျပျဖစ္ေနတာ။´

`မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းေျပာတာမွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ငါ့ဘက္ ကခ်ည္းပဲေပးေနရသလိုမ်ဳိးၾကီး။ ငါကမေပးခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္။ သူ႔ဆီကလဲမရခ်င္ဘူး။ ခုနက ခ်ာတိတ္ေျပာသလိုေပါ့၊ ကိုယ္လဲ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ဒါငါ့ညီေလးေလ။ ငါ့ခ်စ္သူေလ။ ငါ့အတြက္ဆုိဘာျဖစ္တယ္။ ညာျဖစ္တယ္ ဆုိတဲ့စကားမ်ဳိးေျပာခ်င္တာေပါ့။ ´

`ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာက ေပးေနတယ္။ ေပးဆပ္ေနတယ္ေပါ့ေနာ္။ အားလုံးလဲျမင္ေန ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနေလးကေျပာသလိုပဲေလ။ ဆရာကအၾကီး။ သူကအငယ္။ ဆရာ့မွာက ငါအသက္၂၀တုန္းကဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိးနဲ႔ သူ႔အတြက္ျဖည့္ေတြးေပးလို႔ရတယ္ေလ။ ခု သူက ဆရာ့လုိ ငါအသက္ ၃၀ျပည့္တုန္းကေလ ဘယ္လိုေတြးေခၚခဲ့တာ။ ဘယ္လိုအယုအယေလး ခံခ်င္တာ။ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးဘယ္ရွိနုိင္မွာလဲ။ အဲဒီတစ္ခ်က္ကို ဆရာက ပိုေတြးေပးရမွာ´

လုံး၀ထင္မထားေသာ အယူအဆအေတြးအေခၚမ်ား ကို ခ်ာတိတ္ဆီမွရသျဖင့္ အံ့ၾသမိသည္။

`စကားေတာင္စား။ ငါ့ရည္းစားရဲ႕ ေရွ႕ေနက စကားေတာင္စားပဲ။ ေတာ္တယ္´

`ေရွ႕ေနလုိက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ သက္တူရြယ္တူမို႔လို႔ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးႏုိင္တာပါ။´

`ခ်ာတိတ္နဲ႔ ညီနဲ႔ အသက္တူေလာက္တယ္။ အင္း အဲဒါကဟုတ္ပါျပီ၊ ညီနဲ႔ ကအသက္ ခ်င္းတူလို႔ ေတြးေခၚပုံကို ကူေတြးေပးႏုိင္တယ္ဆုိတာဟုတ္ပါျပီ၊ အသက္၃၀အရြယ္ လူတစ္ ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအေခၚမ်ဳိးကို ယူေတြးႏိုင္တာကက်ေတာ့ေရာ…´

`ယူေတြးႏုိင္တယ္ရယ္လို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မွာ သူငယ္ခ်င္း အကိုၾကီး တစ္ေယာက္ရွိဖူးတယ္။´

`သူငယ္ခ်င္းေသခ်ာလို႔လား။´

မခ်ဳိမခ်ဥ္ေမးလိုက္ေသာေမးခြန္ကို ခ်ာတိတ္ကအိေျႏၵမပ်က္ျပန္ေျဖသည္။

`သာမန္ခ်ိန္မွာေတာ့သူငယ္ခ်င္းေပါ့ဗ်ာ။ အိပ္ရာေပၚကကိစၥတစ္ခ်ဳိ႕ေတာ့ရွိတာေပါ့။´

`အဲဒီအကိုၾကီးက ခ်ာတိတ္ကိုခ်စ္ေရးမဆုိဖူးဘူးလား။´

`အဟင္း.. ေတာ္သားပဲ´

ခ်ာတိတ္ကမ်က္လႊာခ်ျပီး မပြင့္တပြင့္ျပဳးကာေျဖသည္။

`အင္း ဆရာခန္႔မွန္းတာမွန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ရုပ္ဆုိးေတာ့ေလ။ သိလား အားလုံးက အင္း ဒီေကာင္ေလးေတာ့ က်ဳမယ့္သူမရွိေလာက္ဘူး။ အညွာလြယ္မွာပဲ လို႔ေတြးၾက တယ္ထင္တယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔လာခ်စ္ၾကတယ္။´

`ခ်ာတိတ္က ရုပ္မဆုိးပါဘူး။´

`အဲလိုေျပာၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ကိုကုိယ္သိပါတယ္။ အဲလိုပဲ ေတြ႔တယ္။ ဒိတ္တယ္။ ခင္တယ္ေပါ့ေနာ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ က်ဴးက်ဴးလြန္လြန္ေပါ့။ တစ္ခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ဒီတုိင္းတုိင္းခင္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ အမ်ားစုက အဲဒီစကားကိုေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္မွ မခ်စ္တတ္တာ´

`ခ်ာတိတ္က မခ်စ္တတ္ဘူး။´

မ်က္ခုံးပင့္ျပီးေမးလုိက္ေသာ သူ႔ကို ခ်ာတိတ္က မခို႕တရုိ႕ျပန္ၾကည့္လုိက္သည္။

`အင္း ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ခုဆို ႏွစ္ဆယ့္သုံးေက်ာ္ျပီေပါ့ေနာ္။ ႏွစ္ဆယ့္ေလးထဲမွာ။ ဆုိပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လူ႔သက္တမ္း ႏွစ္ဆယ့္သုံးႏွစ္ အတြင္းမွာ တစ္ခါမွမခ်စ္ဖူးဘူး။ အခ်စ္လို႔ထင္ဖူးတဲ့ ရင္ခုန္မႈမ်ဳိး၊ ခံစားမႈမ်ဳိးကိုေတာ့ ၾကဳံဖူးပါတယ္။´

`Um hm…´

ခ်ာတိတ္ကို သူ႔စုိက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္၊ ေငးၾကည့္လုိက္လွ်င္ သူ႔ရင္ထဲ တစ္ခုခု ခံစားရ သည္။ ခ်စ္သူမရွိမွန္းသိရေသာအခါ သူ႔ရင္ထဲအလုိလိုေက်နပ္စိတ္ကလဲ ထူးဆန္းေနသည္။

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ မေကြးညမ်ားသည္ ဆန္းက်ယ္သည္။ ခ်ာတိတ္ကလဲ ထူးဆန္း သည္။ အထိအေတြ႔၊ အပြတ္အသတ္မ်ားေၾကာင့္ လြန္ဆန္ျငိစြန္းမႈမ်ားက ခ်ဳိျမန္လွခဲ့သည္။

`ခ်ာတိတ္ကထူးဆန္းတယ္ေနာ္။´

`ခင္ဗ်ာ။´

`ထူးဆန္းတယ္။ ဘာကထူးဆန္းလဲမသိေပမယ့္ ထူးဆန္းတယ္။ စကားေျပာပုံလား ေတြးေခၚပုံကထူးဆန္းတာလား၊ အေနအထုိင္ကထူးဆန္းတာလားမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ထူးဆန္း တယ္။´

`ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့ ဆရာလဲ ဒီမွတ္ခ်က္ပဲခ်တယ္။´

`အင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။´

`အင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို မွတ္ခ်က္ခ်ရင္ အဲဒီစကားလုံးေတြပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကဒါဆုိတာ နည္းနည္း သိသာလို႔ထင္တယ္။´

အရည္မ်ားရႊန္းလဲ့စိုျပည့္ေနေသာမ်က္၀န္းနက္နက္၏ လွည့္စားမႈေၾကာင့္ထင့္။ ခ်ာတိတ္၏ ပါးျပင္ႏုႏုကို ငတ္မြတ္စြာ နမ္းဆြတ္လိုက္သည္။

ကားက ေျခာက္ေသြ႔ေသာကႏၱာရတစ္ခုဆီကို ဦးတည္ေမာင္းႏွင့္ေနသလိုခံစားရသည္။ သုိ႔မဟုတ္ ရန္ကုန္သည့္အစိတ္ထဲကႏၱာရဆန္ေနျခင္းပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ေသာက္ေတာ္ေရေၾကးဖလား……..

 

ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ျပီး ပထမဆုံးရုံးျပန္တက္ရမည့္ေနမို႔လို႔ အနည္းငယ္ေစာထြက္လာ လုိက္သည္။ တစ္ရုံးလုံးအတြက္ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ လူၾကဳံပါးလိုက္သည့္ ပစၥည္းမ်ား အားလုံးကို မႏုိင္မနင္းသယ္လာသည္။ ရုံးခန္းေရာက္ေသာအခါစာအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ မေရႊစင္ ႏွင့္ကိုထူးေမာင္ကို ေတြ႕ရသည္။

`မဂၤလာပါ။ အမ အေစာၾကီးပါလား။´

`ဟာ ခ်ာတိတ္ပါလား morning ပါ။´

`Morning သားစစ္´

လူ ၁၅ ေယာက္ရွိသည့္ သူ႔ရုံးတြင္ ကိုထူးေမာင္ကသာ သားစစ္ဟုေခၚျပီး က်န္၀န္ထမ္း မ်ားလုံးကခ်ာတိတ္ဟုေခၚၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ခ်ာတိတ္ဟုေခၚရေလာက္ေအာင္ ငယ္ရြယ္ ေသးေကြးေနတာမဟုတ္ေသာ္လည္း ဆရာေခၚသလိုလိုက္ေခၚၾကျခင္းျဖစ္သည္။

`စာအုပ္ခ်ဳပ္ေနၾကတာလား။´

`ေအးဟုတ္တယ္ေမာင္ေလး။ မနက္ျဖန္ ထုိင္းက ဧည့္သည္လာမွာတဲ့။ သူ႔အတြက္ hand out ေလးလုပ္ေပးရတာ။´

`ေဟ့ေကာင္ ငါတုိ႔အတြက္ဘာပါလဲ။ ´

`ဟုတ္ ႏွမ္းပ်စ္နဲ႔ ေျမပဲယိုပါတယ္။ ယိုစားတယ္မလား ကိုထူးေမာင္က´

`မင္းပဲစား၊ မင္းပဲ၀ေအာင္စား။´

တဟားဟားရယ္ရင္း ပစၥည္းမ်ားကို သူ႔စားပြဲေပၚသြားတင္ထားလိုက္သည္။

`ကိုဒိသာေရာက္ျပီလားမသိဘူး´

တံခါး၀မွအသံေၾကာင့္ သုံးေယာက္စလုံးလွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ တံခါး၀မွ ေကာင္ေလးေၾကာင့္ `Wow, so cute´ အသံမထြက္မိေအာင္ မနည္းၾကိဳးစားလိုက္ရသည္။

`မေရာက္ေသးဘူးခင္ဗ်။ဘာကိစၥရွိလုိ႔လဲမသိဘူး။ ´

ကိုထူးေမာင္ကဧည့္ခံစကားေျပာေနခ်ိန္တြင္ သားစစ္က ထုိေကာင္ေလးကို ခုိးၾကည့္ ေနမိသည္။ ျဖဴ၀င္းႏွစ္စိုေနေသာအသားအရည္၊ ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္ေသာကေလးရုပ္မ်က္ႏွာ ေပါက္ေလး၊ မ်က္လုံးမ်က္ဖန္၊ hip hop ဆန္ဆန္၀တ္ဆင္ထားေသာ အ၀တ္အစားမ်ားႏွင့္ အသက္က ၂၀ခန္႔ရွိမည္။

ရ႒မ်ားလား။ ဟုတ္မွာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ဆရာက သိပ္ခ်စ္ေနတာကိုး။ အင္းေလ ျဖစ္သင့္ပါ တယ္။ ေကာင္ေလးက ခ်စ္စရာေလးပဲကို။

တစ္ေယာက္တည္းေတြးရင္းမွတ္ခ်က္မ်ား၊ ခန္႔မွန္းခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ေနမိသည္။

`ခ်ာတိတ္ေရ ေကာ္ဖီေလးလုပ္ပါဦး၊ ေစာင့္ဦးေနာ္ေမာင္ေလး၊ ဆရာလာေတာ့မွာပါ´

သားစစ္က ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေပးျပီး ၊ မေရႊစင္စီစဥ္ေပးေသာမုန္႔ႏွင့္အတူ သူ႔ေဘးနားသြား ခ်ေပးလုိက္သည္။ အလိုက္အထုိက္ ျပဳံးျပရင္း `ေစာင့္ဦးေနာ္ ေရာက္လာေတာ့မွာပါ´ ဟု ေလာကြက္ျပဳမိသည္။ ေကာင္ေလးက ခ်စ္စဖြယ္အျပဳံးေလးႏွင့္ျပန္ျပဳံးျပသည္။

`အဲဗ်ာ´

`ခြမ္း´

`ခြမ္း´

`ဟင္..အား…´

စားပြဲအစြန္တြင္ တင္ထားေသာ မုန္႔ပန္းကန္းကို ေကာင္းေလးက လွမ္းအယူ လက္ေခ်ာ္သြားျပီး ျပဳတ္က်သြားသျဖင့္ ကမန္းကတမ္းထယူခ်ိန္တြင္ ေကာ္ဖီခြက္ေမွာက္ သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ေအာ္သံမ်ား၊ က်ကြဲသံမ်ားေၾကာင့္ မေရႊစင္ႏွင့္ ကိုထူးေမာင္တုိ႔ ကဗ်ာကယာေျပးလာၾကသည္။

`ဟဲ့… ဟဲ့ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဟယ္ ခ်ာတိတ္ ေလာင္သြားလား။´

`ဟိတ္ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ။ ဟာ ညီေလး ဘာလာလုပ္တာလဲ။ ဟင္ ခ်ာတိတ္၊´

အ့ံၾသမႈမ်ားျဖင့္ စကားလုံးမ်ား အျမီးအေမာက္မတည့္စြာေျပာေနေသာ ဆရာ့ကို ဘယ္သူကမွ အေထြအထူး မရွင္းျပၾကပါ။

`ေကာ္ဖီေမွာက္သြားလို႔ပါ။´

`ေလာင္သြားေသးလား၊ နာသြားလား၊ သားစစ္ မွန္း ျပဦး´

`အာ ကိုထူးေမာင္ကလဲ မမ်ားပါဘူး။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး´

မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနေသာ ေကာင္ေလးကို ကုိယ္ကပင္အားနာမိသည္။

`တကယ္ဘာမွမျဖစ္ဘူးေနာ္။ ဟင္´

စိုးရိမ္စိတ္သည္းေနေသာ ဆရာ့မ်က္လုံးမ်ားကို လွမ္းျမင္ရသည္။ အားနာေသာ မ်က္၀န္းမ်ားက ေတာင္းပန္သည့္အဓိပၸါယ္ကို ေဖာ္ျပေနသည္။

ဆရာရယ္.. ဒီေကာင္ေလးအတြက္နဲ႔ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို အားမနာပါနဲ႔ ေတာင္းလဲမေတာင္းပန္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္အျပစ္မတင္ပါဘူး၊ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ သူက ဆရာ့ခ်စ္သူေလ။

ရင္ထဲကစကားလုံးမ်ားကို တစ္ေယာက္တည္းေျပာေနမိခ်ိန္တြင္ ေကာ္ဖီထိသြားသည့္ ေနရာထက္ ဘယ္ဖက္ရင္အုံက ပိုမိုနာက်င္ေနသည္။

`ဟုတ္ပါတယ္။ သိပ္မ်ားပါဘူးကြာ၊ ေရသြားေဆးလုိက္မယ္။ မမ်ားပါဘူး။´

ေျပာေျပာဆုိဆုိႏွင့္ေရအိမ္ဆီ သြားျပီးေဆးေၾကာသန္႔စင္လုိက္သည္။

ေကာင္ေလးရယ္… စေတြ႕တာကိုက အဆင္မေျပပါလား။ အစမေကာင္းပါလားေနာ္။

ေကာ္ဖီစုိေနေသာ ေဘာင္းဘီကို ကိုထူးေမာင္ကို ပါးလုိက္ေသာ လက္ေဆာင္ပုဆုိးႏွင့္ လဲပစ္လုိက္သည္။ ပုဆုိးက အသစ္ျဖစ္ေနသျဖင့္ ေကာ္မက်ဳိးေသးပဲ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီး ျဖစ္ေန သည္။ အပူေလာင္သြားေသာေနရာကို မေရႊစင္၀ယ္ေပးေသာလိမ္းေဆးလိမ္းထားလုိက္သည္။

‘အဆင္ေျပလား။ သက္သာလားေမာင္ေလး’

အေရးတယူေမးၾကေသာ ၀န္ထမ္းမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။

‘ဟုတ္ ေျပပါတယ္အမ။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ေဘာင္းဘီေပၚကေနဆုိေတာ့ သိပ္မထိပါ ဘူး။ ေျခဖမုိးေပၚက်တာကပဲနည္းနည္းမ်ားတာ။’

‘ေအးေအး ေဆးေတာ့မွန္မွန္လိမ္းေပါ့ေနာ္။ သက္သာမွာပါ။’

‘ဟုတ္ကဲ့မ။’

‘ခ်ာတိတ္ေရ..’

‘ဗ်ာမေရႊစင္..’

‘ဆရာကလာခဲ့ပါဦးတဲ့။တဆက္တည္းဒီဖုိင္ေလးဆရာ့ဆီပို႔ေပးလုိက္ပါဦး။’

‘ဟုတ္ကဲ့ မေရႊစင္။’

မေရႊစင္ေပးေသာဖုိင္ကိုယူျပီးဆရာ့အခန္းကို သြားလိုက္သည္။ အခန္းတံခါးေခါက္ျပီး ၀င္ခြင့္ေတာင္းခ်ိန္တြင္ ေကာင္ေလးႏွင့္ဆရာတုိ႔ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

`ဆရာ.. မေရႊစင္က ဒီဖုိင္ေလး ပို႔ခုိင္းလိုက္လို႔ပါ။´

`ေအာ္ ေအးေအး ခ်ာတိတ္ ဒါ ကိုေျပာေျပာေနတဲ့ ရ႒ေလ၊ ညီေလး ဒါက ကိုယ္တုိ႔ရုံးကို ေနာက္ဆုံး၀င္တဲ့တစ္ေယာက္ က၀ိစစ္တဲ့။´

`ဟုတ္ကဲ့ ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္၊ ညီေလး..´

`ဟုတ္ကဲ့ ဒဏ္ရာက အရမ္းမနာပါဘူးေနာ္။´

ကေလးတစ္ေယာက္လို လုိရာဆြဲျပီးေမးတာလား။ ကိုယ့္ကိုသည္းျပတယ္ထင္ျပီး ေမးတာလားဆုိတာကေတာ့ ကယကံရွင္သာ သိလိမ့္မည္။

`အင္း သိပ္မမ်ားပါဘူး၊ သက္သာမွာပါ၊ အကိုက ညီေလးကိုအားနာေနတာ။´

`အမ္ ဘာလို႔လဲ။´

`ေအာ္ အခုလို ကိုယ့္ကိုအားနာေနတာေတြ႔ေတာ့ လူတစ္ဖက္သားကငါ့ကို အားနာေအာင္ ငါလုပ္လုိက္မိတယ္လို႔ေတြးျပီး အားနာတာေပါ့။´

`အဟဲ.. ဟင္း…´

ဘာမွမသိေတာ့ဘူး ဆုိသည့္ပုံစံႏွင့္ ေခါင္းကို ဖြဖြကုတ္ျပီး ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ေနေသာ ေကာင္ေလးပုံစံက ခ်စ္စရာေကာင္းပါသည္။

ေကာင္ေလးရယ္.. မင္းသိလား၊ ငါဆုိလိုတာ ဆရာကငါ့ကိုအားနာလို႔ ငါမေနတတ္ တာကိုေျပာတာပါ၊ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ဆရာကုိ…။

‘ညီသြားေတာ့မယ္ေနာ္။’

‘ေအးေအး ေသခ်ာလဲဂရုိစုိက္ဦးေနာ္။’

‘ဟုတ္’

ဆရာ့မ်က္၀န္းထဲမွ အၾကည့္မ်ားက ဆရာ့ႏွလုံးသား၏ အနက္ရႈိင္းဆုံးေနရာမွ ခံစားခ်က္မ်ားကို လွမ္းျမင္ႏုိင္သည္။

`အကို ကိုက၀ိ ကၽြန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္ေနာ္။´

`ေအးေအး ဟုတ္ျပီသြားသြားဂရုစိုက္ဦးေနာ္´

ေကာင္ေလးထြက္သြားျပီးေနာက္ ဆရာက ထပ္ျပီး အားနာစြာ ေတာင္းပန္ျပန္သည္။

`ခ်ာတိတ္၊ ေဆာရီးေနာ္။ သူက နည္းနည္း´

`ကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္ဆရာ၊ ေက်းဇူးျပဳျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆာရီးလို႔ မေျပာလုိက္ပါနဲ႔၊ ဆရာ့အျပစ္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဆရာ့အျပစ္မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာလို႔သူ႔ကို အျပစ္တင္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္အဆင္ေျပပါတယ္။´

ရင္ထဲကို မီးစႏွင့္ထုိးလုိက္သလို ပူေလာင္နာက်င္လာသည္။ ဟန္ေဆာင္အျပဳံးတစ္ခု ကိုၾကိဳးစားဖန္တီးလိုက္ရသည္။ မနာလိုုစိတ္ႏွင့္အားက်စိတ္တို႔ ထပ္တူက်ေနျခင္းကိုခ်ိန္ထုိး ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္သူ႔ရင္ထဲတြင္ အခ်စ္တစ္ခုရွိေနသည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာသိရွိလုိက္ရသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

ဥႆဖရားလမ္းခြဲ…..

 

လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကို စိတ္၀င္တစားေရြးေနေသာ ခ်ာတိတ္ကိုခိုးၾကည့္ရျခင္း ကပင္ သူ႔အတြက္ အေပ်ာ္မ်ားျဖစ္သည္။

`ဒီတစ္ခုကိုေရာ…´

လက္ထဲတြင္ အရုပ္ကေလးတစ္ခုကိုင္ျပည့္ လွည့္ေမးေသာ ခ်ာတိတ္က သူ႔အၾကည့္ မ်ားေၾကာင့္ စကားရပ္သြားသည္။

`အင္း.. အဲ.. အာ မိုက္ပါတယ္။ ေကာင္းပါတယ္။ ဘဲေလးႏွစ္ေကာင္ ေရကူးေနတဲ့ ပုံေလး။ လွပါတယ္။ ယူလုိက္ေလ။´

`အြန္.. တကယ္ၾကိဳက္လို႔လား။ သေဘာမက်ရင္ မယူပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ကသေဘာက် လို႔ပါ။´

`အာ.. ၾကိဳက္ပါတယ္။ လွပါတယ္။အဲဒါေလးယူလိုက္မယ္။ ေနာက္ျပီး ဘိုးေတာ္ အတြက္ အက်ၤ ီ နဲ႔ စတုိင္ပင္ တစ္ထည္ေလာက္ သြား၀ယ္ရေအာင္။´

`ဟုတ္ ဒါဆို ေငြသြားရွင္းရေအာင္ေလ။ ဒါေလးေတြပဲ ယူလိုက္မယ္။´

ရုံးတြင္ ျပဳလုပ္မည့္ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲအတြက္ ပစၥည္းမ်ားလာ၀ယ္ရင္း စင္တာ တစ္ခုလုံး ၀င္ေမႊျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ခ်ာတိတ္ႏွင့္အတူ ေစ်းသြားခ်င္သည့္ ဆႏၵမ်ားျပင္းလြန္း ေနသည္။ ခ်ာတိတ္ႏွင့္ ေစ်းအတူတူ၀ယ္၊ အ၀တ္အစားမ်ားကို တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေရႊးေပး၊ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေ၀ဖန္၊ မုန္႔အတူစား။ ထုိစိတ္ကူးအိပ္မက္မ်ားကို ဘာေၾကာင့္ေတြးေနမိပါလိမ့္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေမးခြန္းထုတ္ဖူးသည္။ သူ႔ရင္ထဲ တြင္ ခ်ာတိတ္ကို ညီေလးတစ္ေယာက္လို ခင္မင္ ေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို သေဘာထားသည္။ အရင္းႏွီးဆုံး၊ အေႏြးေထြးဆုံးခံစားႏုိင္သည္။ ခ်ာတိတ္၏ အေတြးအေခၚ မ်ားက ထူးျခားသည္။ တစ္မ်ဳိးတစ္မည္ဆန္သည္။ ေျပာေသာစကားကလဲ ဆန္းသည္။

`သြားရေအာင္ေလ။ ရွင္းျပီးျပီ။´

`ေအာ္ ေအးသြားရေအာင္ေလ..။´

ရုတ္တရက္ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ကာ ခ်ာတိတ္၏ ညာလက္ကိုလွမ္းဆြဲလုိက္သည္။ ျငင္းဆန္းမႈမလုပ္လိမ့္မည္၊ သို႔မဟုတ္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင့္ ၾကည့္လိမ့္မည္ ဟုေတြးမိေသာ္လည္း ခ်ာတိတ္က တည္ျငိမ္စြာ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားလုိက္သည္။ ထုိ အခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ခ်ာတိတ္အေပၚ တိမ္းညႊတ္ေနျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ေတြးမိသည္။

`ဘယ္ဆုိင္မွာ ၀ယ္မွာလဲ။´

`ဘာကိုလဲ´

`ေဟာဗ်ာ ဆရာ့အေဖအတြက္ အ၀တ္အစား၀ယ္မလို႔ဆုိ။´

`ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ။ အင္းရွာမယ္ေလ။ MK ကိုအရင္ဆုံးသြားၾကည့္ရေအာင္´

`Um hmm´

MK ထဲေရာက္ေတာ့ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၾကေသာ ၀န္ထမ္းမ်ားေၾကာင့္ ခ်ာတိတ္လက္ကို ျဖဳတ္လုိက္သည္။

`ဆရာအထုပ္ေတြေပးေလ။´

ပါးနပ္စြာျဖင့္ စကားရွာႏုိင္ေသာ ခ်ာတိတ္ကိုခ်ီးက်ဴးမိသည္။

`ဘယ္ brand ထဲက ၾကည့္မလဲ။´

တစ္ဆက္တည္းေျပာလိုက္ေသာစကားမ်ားက ျဖတ္ထုိးဥာဏ္ကို ေဖာ္ျပေနသည္။ သူလိုခ်င္ေသာ တံဆိပ္၊ အေရာင္၊ အသားႏွင့္ ဆုိဒ္ မ်ားကို ေျပာျပလိုက္သည္။

`သားစစ္´

ေခၚသံေၾကာင့္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္အျပင္ ၀န္ထမ္းတစ္ခ်ဳိ႕ကပါ လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။

`ဟာ.. ကိုထုိက္ ေစ်းလာ၀ယ္တာလား´

`ဟုတ္တယ္။ သားစစ္ကေရာ တစ္ေယာက္တည္းလား။´

`မဟုတ္ဘူး ဆရာပါတယ္။´

စကားသံမ်ားကိုေက်ာခိုင္းရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေရွာင္ထြက္သြားလိုက္သည္။

`အဲဆရာကဘယ္ေရာက္သြားလဲမသိဘူး။´

စကားသံမ်ားကို တုိးတုိးေလးၾကားေနရေသးသည္။ အ၀တ္မ်ားၾကားမွ မသိမသာ အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ဦးသား ေပါ့ပါးၾကည္ႏူးစြာ ရယ္ေမာေျပာဆုိေနၾကသည္။

`ေတာ္ေတာ္နန္႔ေနတယ္။ သူ႔လင္ငယ္က်ေနတာပဲ´

မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕ရင္း မသည္းမကြဲ ေရရြတ္ပစ္လိုက္သည္။

ဘယ္ကေကာင္မွန္းကိုမသိဘူး။ ရုပ္ကိုက သူမ်ားရည္းစား ေၾကာင္ေတာင္ႏႈိက္မယ့္ရုပ္ နဲ႔။ ဘာမွန္းကိုမသိဘူး။ ေဟာ ေျပာျပန္ျပီး ရယ္ၾကျပန္ျပီ။ ခ်ာတိတ္ရယ္ တည္တည္တံ့တံ့ေလး ေနစမ္းပါ။ ဖလန္းဖလန္းနဲ႔။ေဟာ ေဟာ အဲ ခ်ာတိတ္ က အက်ၤ ီ ေတြေရြးေပးေနတယ္။ ဟိုဘဲ နာက ရုပ္ၾကီးကို ျဖီးေနတာပဲ။ အင္ ခ်ာတိတ္ကိုေပးတာလား။ ေအး ဟုတ္တယ္ ထင္တယ္။ မယူနဲ႔ခ်ာတိတ္ အဲဒီအေကာင္ေပးတာမယူနဲ႔။ ကို၀ယ္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ အက်ၤ ီတစ္ထည္ ေလာက္ကေတာ့။ ထားခဲ့လုိက္။

အေဖ့အတြက္ အက်ၤ ီ အေရြးေတာ့ပဲ ခ်ာတိတ္တို႔ႏွစ္ေယာက္နား ကပ္သြာလုိက္သည္။

`….မေအာက္ေမ့ပါနဲ႔ဗ်ာ။ တကယ္ကၽြန္ေတာ္မယူပါရေစနဲ႔။ အားနာနာနဲ႔ျငင္းပါရေစ။´

`ယူလိုက္ပါ ညီရယ္။ ညီမယူရင္ အကိုလဲဘယ္စိတ္ေကာင္းလဲ။ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီတစ္ထည္ေလးပဲဟာ။ အကိုမင္းအတြက္အမွတ္တရေပးခ်င္လို႔ပါ။´

ဟ ဒီက ဘာေကာင္လဲ ခ်ာတိတ္က မယူဘူးေျပာတာကိုအတင္းၾကီးဇြတ္ေပးေနတယ္။ အဲေလာက္လွဴခ်င္ဒါန္းခ်င္တယ္ဆုိရင္ မိဘမဲ့ေက်ာင္းသြားလွဴပါလား။

`အမွတ္တရျဖစ္ဖို႔က ျဒပ္၀တၳဳေတြမလိုပါဘူးဗ်ာ။ အခုပဲ ကၽြန္ေတာ့ကိုေပးတယ္။ မယူရင္လဲ ေပးခဲ့ဖူးတယ္လို႔ အမွတ္တရျဖစ္လို႔ရတာပဲေလဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္မယူပါရေစနဲ႔ဗ်ာ။´

မင္းေတာ္တယ္ ခ်ာတိတ္ မင္းသိပ္ေတာ္တယ္။

`ခ်ာတိတ္..´

`ဆရာ..´

ေခၚသံၾကားၾကားခ်င္းလွည့္ၾကည့္ကာ ဆရာဟုပင္ ႏႈတ္ထြက္ေခၚလုိက္သည့္ပုံစံက အားကိုးရာရွာေနမွန္းသိသာလွသည္။

`သြားရေအာင္ေလ။ ျပီးျပီလား။´

`ဟုတ္ကဲ့ဆရာ။ ကိုထုိက္ သြားမယ္ေနာ္။´

မေစာင့္ပဲတမင္တကာ ေရွ႕မွထြက္လာလိုက္သည္။ ခ်ာတိတ္ကေနာက္မွ အမီလိုက္လာသည္။

`တစ္ခုခုစားရေအာင္ေလ။ ဗိုက္ဆာတယ္´

`ဟုတ္ ဆရာ။ ဘယ္ဆုိင္မွာစားမလဲ´

အေအးဆုိင္တစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္လုိက္ျပီး ေအးႏွင့္မုန္႔မ်ားမွာစားလုိက္သည္။ စာပြဲေပၚမွတင္းထားေသာဖုန္းျမည္လာေသာေၾကာင့္ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။

`ေျပာညီ´

`ကိုဘယ္ေရာက္ေနလဲဟင္´

`စင္တာမွာ။ ေစ်း၀ယ္ေနတာ။ ညီ့အတြက္ေတာင္ လက္ေဆာင္ေတြ၀ယ္ထား ေသးတယ္။ ညီေရာခုဘယ္မွာလဲဟင္။´

`ညီကအိမ္မွာ၊ အဲဒါေလအျပင္သြားခ်င္လို႔ လာေခၚပါလားဟင္။´

`အာ ကိုက ခု ၃ ၄ နာရီၾကာဦးမွာညီရ။ မအားဘူး ေဆာရီးေနာ္။ေနာက္မွေနာ္´

အမွန္အတုိင္းေျပာရလွ်င္ ခ်ာတိတ္နွင့္အခ်ိန္ျဖဳန္းခ်င္ေသးသည္။

`ဟာ မရဘူး အခုလာေခၚ၊ ကိုေနာ္။´

`ဟာ ညီကလဲ၊ ကိုဘယ္လိုမွ ထြက္လာလို႔မရလို႔ပါ။ ဧည့္သည္လည္းပါေသးတယ္။ ေနာ္ ငါ့ညီလိမၼာပါတယ္။ ေနာ္´

`မလာႏုိင္လဲျပီးတာပဲ။ တစ္ခုပဲ ကၽြန္ေတာ္က မလိမၼာဘူး။´

ဖုန္းခ်လိုက္ေသာ ရ႒ကို ျပန္မေခၚပဲထားလုိက္သည္။ ဟူး..။ ေခ်ာ့ရဦးမည္။

`ဆရာမအားဘူးဆုိလဲ၊ ကၽြန္ေတာ့ဘာသာျပန္လုိက္မယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေလးမထားပါနဲ႔။´

`မဟုတ္ပါဘူး။ ရ႒ပါ၊ ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး။ တစ္ခ်ိန္လုံးခ်ိတ္ေကာက္ေနတာပဲကြာ။ ဟူး.. မလြယ္ဘူး..။´

`ေၾသာ္ အဲဒါကအေရးၾကီးတယ္ေလ။ဆရာ။ သူ႔ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာလုိက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာအေရးၾကီးတာမွတ္လို႕´

`ဟာ အဲလုိေတာ့ဘယ္ဟုတ္မလဲကြ။ ကိုက ခ်ာတိတ္ကိုထားခဲ့လို႔ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ။ အနည္းဆုံးေတာ့ အိမ္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ပို႔ေပးရမွာေပါ့။´

`အဲဒါဆုိလဲ ျပန္ရေအာင္ေလ။ ဆရာက အခ်ိန္မွမရွိတာ။´

`ခဏေလး ခဏေလးေနပါဦး။ ဘာေတြေလာေနတာတုန္း၊ကိုကခ်ာတိတ္ကိုလိုက္ပို႔လဲ သူ႔ဆီသြားလို႔မရဘူး။ အခု သူေကာက္ေနျပီ။ ဘာမွ မထူးဘူး။ ထားလုိက္ ေနာက္ျပီး တစ္လမ္း စီ ဘာမွမဆုိင္ဘူး။´

`ေၾသာ္ ဆရာရယ္..။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာအေရးၾကီးတာမွတ္လို႔၊ ဒီတစ္ေနကုန္ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔အတူတူေနေပးျပီးျပီပဲ။ လုံေလာက္ပါတယ္ဗ်ာ။´

`အာ အဲလုိမဟုတ္ဘူးေလ။ မင္းက အေရးၾကီးတယ္ေလ။ အရာရာထက္ မင္းကပို အေရးၾကီးတာေပါ့။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကို႔အတြက္ေတာ့မင္းက ပထမ။ first ပဲ။ အျခားအရာေတြက အေသးအမႊားေတြ။´

ေျပာမိသည့္စကား တာသြားလြန္းမွန္း သိေသာ္လည္း ကၽြံသြားျပီ။ ျပန္ႏႈတ္မရေတာ့ျပီ။ မသိသလိုႏွင့္ ေခါင္းငုံ႕ျပီး မုန္႔ကို ဖဲ့လိုက္သည္။

`First ေတာ့ first ပဲ။ ဒါေပမယ့္ first runner up ေပါ့ေနာ္။´

ပါးစပ္နားေရာက္ေသာ မုန္႔ဇြန္းတန္႔သြားေအာင္ ကို အံ့ၾသမိသည္။ ခ်ာတိတ္ေရ… မင္းဘာကိုေျပာလိုက္တာလဲ။

လိပ္ျပာမလုံစြာျဖင့္ အေအးကိုသာ တဂြပ္ဂြပ္ႏွင့္ ဆက္တုိက္ေသာက္ပစ္လုိက္သည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Laddyleo7@gmail.com

https://www.facebook.com/salai.leo.1



May 20th

"အားေပးခ်င္တဲ့စိတ္"

By Dezin
အသည္းအသန္ျဖစ္တဲ့ လူမမာ၂ေယာက္ဟာ ေဆးရုံတစ္ရုံမွာ တစ္ခန္းတည္းသြားက်ေနတယ္။
လူမမာ၁ေယာက္က တစ္ေန႔ကို ၁နာရီေလာက္ ကုတင္ေပၚမွာထုိင္ခြင့္ရတယ္။ ဒါမွ
သူ႔အဆုတ္ထဲက အေရေတြကို ဆစ္သလိုျဖစ္ေနမွာကိုး..ထုိင္ခြ
င့္ရတဲ့လူမမာ ရဲ႕
ကုတင္က အခန္းေလးရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာရိွေနပါတယ္။
ေနာက္လူမမာ၁ေယာက္ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လုံးေက်ာခင္းေနရတဲ့ အေနအထားပါ။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လူမမာ ၂ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္အေဖာ္လုပ္ၾကတယ္။
ဇနီးမယားေတြအေၾကာင္း၊ အိမ္အေၾကာင္း၊ အလုပ္အေၾကာင္း
ေရာက္တက္ရာရာေျပာရင္းနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ေန႔တာမ်ားကို
ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔ခင္းခ်ိန္ခါေရာက္လို႔
ျပတင္းေပါက္ေဘးကုတင္ေပၚကလူမမာ ထထိုင္ျပီဆိုတာနဲ႔ သူဟာ
ပက္လက္လွန္တဲ့လူမမာကို ျပတင္းေပါက္က တစ္ဆင့္သူျမင္ရသမွ်ေျပာျပေလ့ရိွတယ္။
ခုတင္ေပၚပက္လက္လွန္ေနတဲ့လူမမာခမ်ာ အဲ့ေတာ့မွ အျပင္ေလာကၾကီးရဲ႕အေရာင္ေတြ
အရိပ္ေတြကို နားနဲ႔ခံစားရင္း အသက္ဆက္ေနေတာ့တယ္။
ျပတင္းေပါက္ကလွမ္းျမင္ေနရတာကေတာ့ သာယာတဲ့ေရကန္ေလးနဲ႔ ပန္းျခံေလးတစ္ခုပါ။
ဘဲေတြငန္းေတြဟာ ေရကူးျမဴးတူးေနၾကသလို ကေလးေတြကလည္းသူတို႔ရဲ႕ စကၠဴေလေတြကို
ကန္ထဲမွာ လႊတ္ေနၾကတယ္။ ငယ္ရြယ္တဲ့ခ်စ္သူစုံတြဲ ေတြကေတာ့
လက္ခ်င္းခ်ိတ္လို႔ ေရာင္စုံပန္းျခံၾကီးထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတယ္။
ျပတင္းေပါက္က လူမမာဟာ သူျမင္သမွ်အဲ့လို အေသးစိတ္ေျပာျပတတ္သလို
ကုတင္ေပၚကလူမမာကလည္း ေျပာသမွ်အေသးစိတ္နားေထာင္ျပီး စိတ္ကူးထဲမွာ
ပုံေဖာေနတယ္။ တစ္ေန႔ခင္းမွာေတာ့ ျပတင္းနားကလူနာက
သူျမင္ရတဲ့ရွင္ေလာင္းပြဲကို ေျပာျပျပန္တယ္။
အဲ့ဒီခ်ိန္မွာစိတ္ရိုင္းက ပက္လက္လွဲေနတဲ့ လူနာရဲ႕စိတ္ထဲ၀င္လာတယ္။
လူမမာခ်င္းအတူတူ သူကအျပင္ကိုျမင္ရျပီး ငါက်ေတာ့ အကန္းျဖစ္လို႔ပါလား
လို႔ေတြးမိတယ္။ ပထမေတာ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ရွက္သြားတယ္။
ဒီလိုေတြးမိစရာလား မနာလိုျဖစ္စရာလားလို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရက္ေတြၾကာလာျပီး
မျမင္လိုက္ရတာေတြက မ်ားလာတဲ့အခါမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕မနာလိုစိတ္ဟာ မစၦရိယစိတ္
အျဖစ္ကို အလိုလိုေျပာင္းလဲသြားျပီး ခါသီးလာေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ ခံစားခ်က္က
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ျပင္းသလဲဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္လုံးသူ႔ကုိ ႏွိပ္စက္ေနတယ္။
ညဆိုအိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ ႏိုင္ဘူး။
ပက္လက္လွဲေနသူဟာ ျပတင္းေပါက္ေဘးက ကုတင္ကိုလိုခ်င္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔
လုံးခ်ာလိုက္လာျပီ။ သူ႔ဘ၀မွာ ျပတင္းေဘးက ကုတင္ေလာက္မက္ေမာစရာ
မရိွေတာ့သလိုၾကီးျဖစ္လာတယ္။ တစ္ညမွာေတာ့ ပက္လက္လွဲေနတဲ့သူဟာ
မ်က္ႏွာၾကက္ကို မမိွတ္မသုံၾကည္႔ရင္းနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြကို
ျဖတ္သန္းေနခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္ကုတင္ကလူဟာ ေခ်ာင္းေတြတအားဆိုးလားေတာ့တယ္။
သူ႔အဆုတ္ကအေတာ္ ဒုကၡေပးေနတာမို႔ ေခ်ာင္းဆိုးခ်ိန္မွာ အဆုတ္ထဲကအရည္ေတြဟာ
အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္းကို ပိတ္ဆို႔ေနတယ္။ တစ္ဖက္ကုတင္က ပက္လက္လွဲေနတဲ့သူဟာ
အခန္းေဖာ္ကို အသာေလးၾကည္႔လိုက္တယ္။ ေခ်ာင္းဆိုးရင္း ျပတင္းေဘးက လူမမာဟာ
အေရးေပၚေခါင္းေလာင္းဆီကို လက္လွမ္းေနတာလည္းေတြ႔ရတယ္။ ပက္လက္လွဲေနတဲ့သူဟာ
မလွဳပ္မယွက္ျငိမ္ေနတယ္။ အမွန္ဆို သူ႔ကုတင္ေဘးက အေရးေပၚေခါင္းေလာင္း
ခလုတ္ေလးကို လွမ္းႏွိပ္ေပးလို႔ ရတာကို သူမလုပ္ေပးခဲ့ဘူး။
ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာင္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ျပတင္းနားကလူဆီက
ဘာအသံမွမၾကားရေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ရက္မိုးလင္းတဲ့အခါမွာ တာ၀န္က်သူနာျပဳဟာ
အသက္ကင္းမဲ့သြားျပီ ျဖစ္တဲ့ အေလာင္းကို အခန္းထဲကေန ထုတ္ဖို႔
စီစဥ္လိုက္တယ္။ အားလုံးေနသားက်သြားတဲ့အခါ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ေတာ့တဲ့
လူမမာဟာ တာ၀န္က်သူနာျပဳကို ေတာင္းပန္ပါေတာ့တယ္။ ျပတင္းနားက
ကုတင္ေပၚေျပာင္းေပးဖို႔ပါ။ တာ၀န္က်သူနာျပဳ ကလည္းေျပာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။
ပက္လက္လွဲေနတဲ့လူမမာဟာ တံေတာင္ဆစ္ကို အားျပဳလိ္ု႔ တေျဖးေျဖးအားယူျပီး
ကိုယ္တစ္ပိုင္းၾကြလိုက္ပါတယ္။ ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ဘက္ကို
အေလာသုံးဆယ္ၾကည္႔လိုက္တယ္.... သူျမင္လိုက္ရတာက ဘာကိုမွမရိွတဲ့ေဆးရုံ
နံရံၾကီးပါ။ ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲ။ သြားေလသူေျပာေတာ့ ေရကန္နဲ႔ ပန္းျခံနဲ႔ ။
ပက္လက္လွဲေနတဲ့သူဟာ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ကုတင္ေပၚျပန္လွဲရင္း ဟိုလူဘာေၾကာင့္
အဲ့လိုေတြေျပာသြားတာလဲ ဆိုတာကို တႏုံႏုံေတြးေနမိတယ္။
မေနႏုိင္ေတာ့တဲ့အဆုံးမွာ သူနာျပဳဆရာမကိုေမးမိတယ္။ ေသသြားတဲ့အခန္းေဖာ္က
ျပတင္းေပါက္ကိုၾကည္႔ျပီး ဘာလို႔လုပ္ဇာတ္ခင္းသြားတာလဲလို႔ေပါ့။
သူနာျပဳဆရာမကျပန္ေျဖတယ္။ သြားေလသူလူမမာဟာ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္
ျပတင္းေပါက္ကေနၾကည္႔ရင္ေတာင္ ေဆးရုံနံရံကို မျမင္ႏိုင္ရွာပါဘူးတဲ့။ "သူ
ရွင့္ကိုအားေပးခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ အဲ့လိုေျပာသြားတာေနမွာေပါ့ရွင့္ " တဲ့။

ဒီပုံျပင္ကို ႏွစ္သက္သလို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ကိုယ့္အေျခအေနဘယ္ေလာက္ပဲဆိုးေန တစ္ဖက္သားကို
စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္ရင္
ကိုယ္လည္းအမ်ားၾကီးစိတ္ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ေၾကကြဲမွဳ ပူေဆြးမွဳ
တစ္ဖက္သားနဲ႔ မွ်ေ၀ခံစားလိုက္မယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ဆတိုးျပီးေပ်ာ္ႏိုင္ပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးလည္း ဒီလိုလုပ္ႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

Jan 20th

ဟာသ ကမၻာ ... အခန္း ( ၃ )

By Dr. Min Khant
အခန္း ( ၃ )

ထြန္း သတိရလာေတာ့ ဘယ္ကိုေရာက္ေနလဲ ကိုယ့္ဘာသာ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားယူလိုက္ရတယ္ ။ ေဘးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း မီးေရာင္ေတြက နီသြားလိုက္ ျပာသြားလိုက္ စိမ္းသြားလိုက္နဲ႕ ... ။ အဲ ... အဲ့သည့္နားမွာ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုလည္း ေတြ႕ရတယ္ ။ ၾကည့္ရတာ ႏိုက္ကလပ္မ်ားလားလို႕ ေတာင္ ထြန္း ထင္မိသြားတယ္ ။

ေနာက္ေတာ့မွ ဆိုင္းဘုတ္က စာသားကို ေသခ်ာ ဖတ္မိေတာ့တယ္ ။ Nga င ... Ye` ရဲ ... Pyi ျပည္ ... အင္း ... ေပါင္းျပီး ဖတ္လိုက္ေတာ့ ... ဟိုက္ ... ငါ ငရဲျပည္ ေရာက္ေနပါလား ။ သည္တစ္ခါေတာ့ ေယာကၡမ လက္ခ်က္နဲ႕ တကယ္ ေသျပီ ထင္ပါရဲ႕ ။

ျဂိဳလ္ေထာင္ေထာင္နဲ႕ ငရဲသားေတြမ်ား ေတြ႕မလားလို႕ ထြန္းလိုက္ရွာၾကည့္မိပါတယ္ ။ ရုတ္တရက္ သီခ်င္းသံေတြ ၾကားလိုက္တယ္ ။ သည္သီခ်င္းအလိုက္ သိပါတယ္ ။ စဥ္းစားစမ္း ... စဥ္းစားစမ္း ။

ဟိုက္ ... ရုတ္တရက္ ေတြ႕ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ထြန္းခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ လန္႕သြားရွာပါတယ္ ။ ဟုတ္ပါ့ ။ ေယာကၡမၾကီး ေဒၚညိဳျမက ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း ၀တ္တဲ့ အျဖဴေရာင္ ၀မ္းဆက္ၾကီး ၀တ္လို႕ ထြက္လာပါတယ္ ။ အဲ ... သီခ်င္းကလည္း ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း သီခ်င္းနဲ႕ပါ ။

ထြက္လာတဲ့ပုံကလည္း ေပါင္ၾကီးကိုကြျပီး ထြက္လာတာပါ ။ ျပီးေတာ့ ေအာ္ဆိုလိုက္ေသးတယ္ ။

ငါေတာ့စိလို႕ မရေတာ့ဘူး ... ငါေတာ့ စိလို႕မရေတာ့ဘူး ...

ဟာ ... ေဒၚေဒၚ ... ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာလိုက္တာ ... ေဒၚေဒၚလည္း ငရဲက်ေနတယ္ေပါ့ေနာ္ ...

ေသနာေလး ... ငါက ငရဲမေဟသီဟဲ့ ...

ခင္ညာ ...

နင္နားလည္ေအာင္ ေျပာရရင္ ငရဲမင္းကေတာ္ေပါ့ ... အခု စီရင္ခြင့္ေတြကို ငါအကုန္ လႊဲယူထားတယ္ ...

လူ႕ျပည္မွာ ခင္ခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးေတြကို ေထာက္ျပီး ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးပါေနာ္ ...

အံမယ္ ... နင္လုပ္ခဲ့တဲ့အျပစ္ေတြက အရမ္းမ်ားျပီး ခြင့္လႊတ္စရာ မရွိဘူး ...

လုပ္ပါ ေဒၚေဒၚရယ္ ... ေက်ာ္ဇင့္ မ်က္ႏွာေလး ေထာက္ျပီး ...

အဲ ... နင္လုပ္ခဲ့တဲ့ အျပစ္ေတြထဲမွာ အဲ့သည့္ ေက်ာ္ဇင့္ မ်က္ႏွာကို ေထာက္တဲ့ အျပစ္က အၾကီးဆုံးပဲ ...

အဲ့တာကလည္း ေထာက္ခ်င္လို႕ မဟုတ္ပါဘူး ေယာကၡမၾကီးရယ္ ...

ေတာ္တန္တိတ္ ...

၀ယ္ ... ၀ူ ...

ေဘးနားက ငရဲသားေတြက လိုက္ေအာ္ေပးၾကသည္ ။ သူ႕ဘာသာ သူေတာ့ ဟုတ္လို႕ ။

ကဲ ... ငါ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းသုံးခုကို ေျဖႏိုင္ရင္ နင့္ကို လႊတ္ေပးမယ္ ... မေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့ အ၀ီစိမွာ ဂ်ဳိးအကပ္ပဲ ...

အမေလး ... အဲ့လုိမွန္းသိရင္ သည္ဂ်ဳိးကို ျဖဳတ္ထားပါတယ္ေနာ္ ...

ကဲ ... ပထမေမးခြန္း ... Cake ဆိုတာ ဘာလဲ ...

လြယ္လိုက္တာ ေယာကၡမၾကီးရယ္ ... ကိတ္မုန္႕ေပါ့ ...

မွားတယ္ ... ကိတ္ဆိုတာ ၾကီးတာကို ေျပာတာ ... အေျခာက္မျဖစ္ျပီး ဒါေလးေတာင္ မသိဘူး ...

ဟိုက္ ... သြားပါျပီ ...

ေနာက္တစ္ခု ေမးမယ္ ...

အေျခာက္ကို ဘယ္ကိုေခၚလဲ ...

ဟီးဟီး ... လြယ္လြယ္ေလး ... gay လို႕ ေခၚပါတယ္ ခင္ဗ် ...

နင္ဟာေလ ... ဒါေလးေတာင္ မသိဘဲ အေျခာက္မ လုပ္စားေနေသးတယ္ ... အေျခာက္ကို သိမ္ၾကီးေစ်း ကုန္းတံတားေပၚ တက္ျပီး ေခၚရတယ္ ... ငတုံး ...

သည္အဘြားၾကီးကေတာ့ ...

ထြန္း က်ိန္ဆဲမိလိုက္သည္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ... သူက အေျခာက္မ က်ေနတာပဲ ... ။ ႏွံ႕စပ္လိုက္တာမွ ။

ေနာက္ဆုံးေမးခြန္း ... ဒါမမွန္ရင္ နင္ေသျပီပဲ ...

လြယ္လြယ္ေလး ေမးပါေနာ္ ...

ဟုတ္ျပီ ... ဒါဆို ပါဋိ စာေပထဲက ေမးမယ္ ...

မခက္ေစနဲ႕ေနာ္ ...

လြယ္ပါတယ္ ... လရဲ႕ အေပၚမွာ လ ငါးလုံးဆင့္ ... ေအာက္မွာ လ ခုနွစ္လုံးဆင့္ ... ေဘးမွာ လ သုံးလုံးဆင့္ အေရွ႕မွာ လ ေျခာက္လုံးဆင့္ ... ကဲ ... ဘယ္လို အသံထြက္လဲ ...

အီးဟီး ... မသိေတာ့ဘူးဗ် ...

ငတုံး ... ေသခ်ာ မွတ္ထား ... သည္ေလာက္ လေတြ ျပြတ္ေနမွေတာ့ အဲ့တာကို လျပြတ္လို႕ ေခၚတယ္ဟဲ့ ...

ဟာ ... ေယာကၡမၾကီး ညစ္ပတ္တယ္ ...

အံမယ္ ... နင္ကမ်ား ရြံရတယ္ ရွိေသး ... အဲ့သည့္ နင္ရြံတဲ့ ဟာက နင့္မွာပဲ ရွိတာဟဲ့ ... ငါ့မွာ မရွိဘူး

မတရားဘူးဗ်ာ ... သည္လိုလုပ္ ... ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေမးမယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ ေမးတာကို ေယာကၡမၾကီး မေျဖႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို လႊတ္ေပးရမယ္ ...

အံမယ္ ... ငါက ဘယ္ဘက္က စမ္းစမ္း ညာဘက္က စမ္းစမ္း ရတယ္ဟဲ့ ...

ဒါဆို ေမးမယ္ေနာ္ ၾကိဳက္တာကို ဘယ္လိုေခၚလဲ ...

like လို႕ေခၚတယ္ ... ကေလးေမးခြန္းေတြ လာမေမးပါနဲ႕ ...

ၾကိဳက္တာကို ဖြာတယ္လို႕ ေခၚတယ္ ေယာကၡမၾကီးရဲ႕ ... ဒါေလးေတာင္ မသိဘဲ အေျခာက္မ အေမ လုပ္ေနေသးတယ္ ...

အဲ ...

ေဒၚညိဳျမၾကီး သူ႕အလုံးနဲ႕ သူ ျပန္ထိသြားပုံရပါတယ္ ။ ေက်နပ္ပုံေတာ့ မရွိပါဘူး ။

ေနာက္တစ္ခု ... flower ဆိုတာ ဘာလဲ ...

ပန္းေလ ... မဟုတ္ဘူးလား ...

မွားျပန္ျပီ ...

ဘာလို႕လဲ ...

ဖလား၀ါးဆိုတာ အလွဴခံကို ေျပာတာ ... ဖလားထဲကဟာေတြကို ႏွုိက္ႏွုိက္ ၀ါးတတ္လို႕ ...

ညစ္ျပန္ျပီ ...

မညစ္ပါဘူး ... ေယာကၡမၾကီးလိုပဲေပါ့ ... ကဲ ... ေနာက္ဆုံး ေမးခြန္း ...

ေမးသာေမးစမ္းပါ ... နင့္ကို ငရဲခ်ခ်င္လြန္းလို႕ ...

ကဲ ... သည္ေမးခြန္းကို ေျဖမယ္ဆိုရင္ ညစ္ပတ္တဲ့ အသုံးအႏွုန္း မသုံးရဘူး ... ဟုတ္ျပီလား ...

နင္သာ ညစ္ပတ္တာ မေမးပါနဲ႕ ...

မညစ္ပတ္ဘူး ... သန္႕သန္႕ေလး ေမးမွာ ... စေမးျပီေနာ္ ... ေခါင္းကိုပတ္တာဘာလဲ ...

ေခါင္းပတ္ ...

လည္ကိုပတ္ေတာ့ ...

လည္ပတ္ ...

လက္ကို ပတ္ေတာ့ ...

လက္ပတ္ ...

စက္ကို ပတ္ေတာ့ ...

အဲ ... နင္ညစ္ပတ္ျပီ ...

မညစ္ပတ္ပါဘူးဗ်ာ ... ေျဖေလ ... စက္ကို ပတ္တာ ...

ငါ ဘယ္လို စဥ္းစား စဥ္းစား ညစ္ပတ္တဲ့ အေျဖပဲ ထြက္ေနတယ္ ...

ကဲ ... မသိရင္ မွတ္ထား ... စက္ကို ပတ္တာ စက္ၾကိဳးတဲ့ ခင္ဗ် ...

အဲ ... ဟုတ္သလုိလုိပဲ ...

ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို လူ႕ျပည္ ျပန္ပို႕ေတာ့ဗ်ာ ...

အင္းေလ ... ငါ ကတိတည္လိုက္ပါ့မယ္ ... ျပန္ေစ ...

သည္ ေယာကၡမၾကီး သည္တစ္ခါ အရမ္း သေဘာေကာင္းလြန္းလို႕ ဖက္ေတာင္ နမ္းခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚသြားပါေတာ့တယ္ ။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေယာကၡမၾကီးရယ္ ... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေယာကၡမၾကီးရယ္ ...


ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေယာကၡမၾကီးရယ္ ... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေယာကၡမၾကီးရယ္ ...

ေက်ာ္ဇင္ ထြန္းကို ၾကည့္ျပီး အံ့ၾသသြားမိသည္ ။ ထြန္း ဘာေတြ ေယာင္ျပီး ေအာ္ေနပါလိမ့္ ... ။

တကယ္ေတာ့ ထြန္းေခါင္းက ဒဏ္ရာက ေပါက္ျပဲရုံသာ ။ ေသြးေတြ ျမင္လို႕ မူးလဲသြားရသည္ဟု ဆရာ၀န္က ေျပာသည္ ။ အခု ေယာင္ေအာင္ျပီး ထြန္း သတိျပန္ရလာသည္ ။

ငါ ... ငါ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ေက်ာ္ဇင္ ... လူ႕ျပည္ ေရာက္ေနတာ မဟုတ္လား ...

ဟိုက္ ... ေၾသာ္ ... ေအး ... ဟုတ္တယ္ ... ျမန္မာျပည္ ေရာက္ေနတာ ...

ဒါဆို ငါ မေသဘူးေပါ့ေနာ္ ...

မေသပါဘူး ...

၀မ္းသာလိုက္တာကြာ ...

ေျပာျပီး ထြန္းျပန္လဲက်သြားပါတယ္ ။ သည္တစ္ခါေတာ့ ၀မ္းသာလုံး ဆုိ႕သြားတာ ထင္ပါ့ ။ ၾကည့္ေလ ။ ျပန္ျပီး ေမ့လဲသြားတာေတာင္ ျပဳံးျပဳံးၾကီး ။



ေက်ာ့္ကားက ေဆးရုံ ၀င္းထဲကို ၀င္လာေတာ့ ေဆးရုံက အေပါက္ေစာင့္က ျပာျပာသလဲ ကားနားကို ကပ္လာပါတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ... သူ႕ခမ်ာလည္း သည္ေန႕တစ္ေန႕လုံး မုန္႕ဖိုးမွ မရေသးတာ ။

ေန ... ျမန္ျမန္သြားကြာ ... ငါ မလုိက္ေတာ့ဘူး ... ကားထဲကပဲ ေစာင့္ေနမယ္ ...

အင္း ...

ေန ထြက္မလို႕လုပ္ေတာ့ အေပါက္ေစာင့္က တံခါး အသည္းအသန္ လာဖြင့္ေပးပါတယ္ ။ သူ႕ခမ်ာလည္း မုန္႕ဖိုးမ်ား ရမလားလို႕ေပါ့ေနာ္ ။

ေနထြက္သြားေတာ့ ေက်ာ့္နားကို ေရာက္လာပါတယ္ ။

ညီေလး ... ကားရပ္တာ ေနပူရင္ ေနရာ ေျပာင္းရပ္လို႕ရတယ္ေနာ္ ...

ေနပါေစ ခင္ဗ် ... ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ျပန္လာေတာ့မွာမို႕ပါ ... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ...

အဟမ္းအဟမ္း ...

အေပါက္ေစာင့္က ေခ်ာင္းဟန္႕ျပပါတယ္ ။ ဒါကို ေက်ာ္က သေဘာမေပါက္ပါဘူး ။ အဖိုးၾကီးက ေခ်ာင္း ထပ္ဟန္႕ျပန္ပါတယ္ ။

ေက်ာ္ အိတ္ထဲကို လက္ႏွုိက္လိုက္တာ ျမင္ေတာ့ အေပါက္ေစာင့္ခမ်ာ ေပ်ာ္သြားပါတယ္ ။ မုန္႕ဖိုးရေတာ့မယ္ေပါ့ေနာ္ ။ ထင္တာနဲ႕ တျခားစီပါပဲ ။

ဦးေလး ... ေခ်ာင္းဆိုးေနရင္ သည္မွာ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္တဲ့ သၾကားလုံးေလး ငုံထားလိုက္ခင္ဗ် ...

အဖိုးၾကီးခမ်ာ စိတ္ညစ္သြားပါတယ္ ။ လၻက္ရည္ဖိုးမ်ား ရမလား လာပါတယ္ ။ သၾကားလုံးနဲ႕ တိုးရတယ္လို႕ ။ မေက်နပ္ေပမယ့္ သၾကားလုံး ယူျပီး ထြက္သြားပါေတာ့တယ္ ။


သား ... ေဖေဖ့ဆီ လာပါကြယ္ ...

သား ... ေဖေဖ့ဆီပဲလာ ...

ဦးတုတ္က်ိႏွင့္ ဦးမ်ဳိးလင္းတို႕ကို ၾကည့္ျပီး ေနစိတ္ညစ္သြားမိသည္ ။ သည္လူေတြ ဘာမွလည္း သိပ္မထိဘဲနဲ႕ သည္းကို သည္းေနၾကပါလား ။

ဟာ ... သည္ေလာက္ေလးျဖစ္တာကို ... ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေတာ့မယ္ ...

မျပန္ပါနဲ႕ သားေလးရယ္ ... ေဖေဖ့ဆီလာပါဦး ...

ဟာ ... မလာဘူးဗ်ာ ... အရင္ေသမယ့္လူဆီလာမယ္ ...

ဒါက်ေတာ့ ေၾကာက္တတ္လိုက္ၾကတာ ... ႏွစ္ေယာက္လုံး ဘယ္သူမွ မေျပာၾကပါဘူး ။

ဒါဆို သားေမေမ့ကို ေခၚခဲ့ေနာ္ ... သားေမေမ့ကို ေတြ႕ရမွ ေဖေဖ အားရွိမွာ ...

အဲ ... ဘာမွလည္း မဆိုင္ဘူး ...

 ဟုတ္ပါတယ္ သားရယ္ ... လိမၼာပါတယ္ ... ေခၚလာခဲ့ေနာ္ ...

ဟြန္း ... ဘူးေတြပဲ ...

ေန စိတ္ညစ္သြားမိသည္ ။



ေက်ာ္ဇင္ ဗိုက္နာလာ၍ အိမ္သာ တက္ခ်င္လာသည္ ။ သည္ အခန္းက အိမ္သာ မရွိ ။ လူအမ်ား စုေနရေသာ အခန္းျဖစ္သည္ ။ ထြန္းအေျခအေနက မဆိုးသျဖင့္ သတိရလာတာႏွင့္ ျပန္ဆင္းဖို႕ ရည္ရြယ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္ ။

ေက်ာ္ ကားထဲမွာ ေစာင့္ရင္း ဗိုက္နာလာသည္ ။ ေဆးရုံထဲ ၀င္ျပီး အိမ္သာတက္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္ ။ ဟိုက္ ... ေျပာရင္း ဆုိရင္းမွ ပိုဆိုးလာသည္ ။ မျဖစ္ေတာ့ ... အခု သြားမွပင္ ျဖစ္ေတာ့မည္ ။

ေက်ာ္ အိမ္သာထဲေရာက္ျပီး ထိုင္ထိုင္လုိက္ျခင္းပင္ ဟိုဘက္က လွမ္းေမးသံ ၾကားလိုက္ရသည္ ။

ေဟ့လူ ... ေနေကာင္းရဲ႕လား ...

ေက်ာ္ အံ့ၾသ သြားမိသည္ ။ အိမ္သာထဲမွာမွ လာႏွုတ္ဆက္ရတယ္လို႕ ။

ေၾသာ္ ... သည္လိုပါပဲ ... ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ ...

ခင္ဗ်ား အခု ဘာလုပ္ေနလဲ ...

အဲ ... ။ ေက်ာ္နည္းနည္းေတာ့ လန္႕လာသည္ ။ ဘာေတြ ေမးေနပါလိမ့္ ။

သည္လိုပါပဲဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားလိုပဲေပါ့ ...

ကၽြန္ေတာ္ အခု ခင္ဗ်ားဆီ လာခဲ့လို႕ ရမလား ...

ဟုိက္ ... ။ သည္တစ္ခါေတာ့ ေက်ာ္ ေတာ္ေတာ္ လန္႕သြားသည္ ။ သည္ဘက္က အထာကိုလည္း ေက်ာ္မသိ ။ ေတာ္ၾကာ ေဂးေတြ က်က္စားရာ ေနရာ ျဖစ္ေနမွျဖင့္ ။ သည္ေတာ့ စကားကို အတတ္ႏိုင္ဆုံး ထိန္းေျပာလိုက္ရသည္ ။

မလာခဲ့နဲ႕ေလဗ်ာ ... က်ဳပ္လည္း အခု ခင္ဗ်ားလိုပဲ ... အလုပ္ေတြ ရွုပ္ေနလို႕ ...

ရုတ္တရက္ ဟုိဘက္ အိမ္သာက ေဆာင့္ျပီးတံခါးပိတ္သံ ၾကားလိုက္ရသည္ ။ ဟိုလူ အသံကိုပါ ၾကားလိုက္ရသည္ ။

ခဏေလးဗ်ာ ... ျပီးမွ ဖုန္း ျပန္ဆက္ေတာ့မယ္ ... သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေမးသမွ်ကို ေဘးဘက္ အိမ္သာက ငေပါတစ္ေကာင္ လိုက္လိုက္ ေျဖေနလို႕ ...

ဟိုက္ ။ ေက်ာ္ ရွက္လိုက္တာ မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ ။

ေက်ာ္ဇင္ ေဘးဘက္ အိမ္သာက စကားေတြကို ၾကားျပီး အူတက္မတက္ ရယ္ေနမိပါတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ။ အစက ေက်ာ္ဇင္လည္း လန္႕သြားတာပါ ။ အခုေတာ့ အျဖစ္မွန္ကို သိသြားပါတယ္ ။

ေဘးဘက္ အိမ္သာက လူကိုလည္း စခ်င္ေနပါတယ္ ။ ဒါနဲ႕ တံခါးကို ေခါက္ျပီး စလိုက္မိပါတယ္ ။

ေဟ့လူ ... က်ဳပ္လာခဲ့ရမလား ...

ဟိုဘက္က လူ အသံက ရွက္ေနပုံရပါတယ္ ။

ေဟ့လူ ... မစပါနဲ႕ဗ်ာ ...

ေက်ာ္ဇင္ နဲ႕ ေက်ာ္နဲ႕ အိမ္သာ တက္ျပီးခ်ိန္တူတူေလာက္ က်ပါတယ္ ။ ထြက္လာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တူတူ လက္ေဆးတဲ့ေနရာမွာ ေတြ႕ၾကပါတယ္ ။

ေက်ာ္ဇင္က မထိန္းႏိုင္ဘဲ ရယ္လိုက္ေတာ့ ေက်ာ္ ရွက္သြားပါတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာ္ဇင္ပါ ... ခင္ဗ်ားက ရယ္ရတယ္ေနာ္ ...

မစပါနဲ႕ဗ်ာ ... ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာ္သစ္ပါ ... ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ...

ဟုတ္ကဲ့ ... လမ္းမွာ ေတြ႕ရင္လည္း စလို႕ ရတယ္ မဟုတ္လား ခင္ဗ် ...

ကဲ ... စခ်င္လည္း စပါဗ်ာ ... ဟုတ္ျပီလား ... ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေတာ့မယ္ ေနာက္လမ္းမွာ ေတြ႕ရင္ ေခၚေပါ့ ...

ေက်ာ္ ရွက္ရွက္နဲ႕ ျပန္ထြက္လာလိုက္မိပါတယ္ ။



ေန စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ျပန္ထြက္လာလိုက္မိပါတယ္ ။ အစကေတာ့ အဲ့ႏွစ္ေယာက္ကို သနားလို႕ပါ ။ အခုေတာ့ အျမင္ေတာင္ ပိုကပ္သြားပါတယ္ ။ ေသခါနီးေတာင္ ေန႕အေမကို အီခ်င္ေနေသး ။

ေန ျပန္လာေတာ့ ေက်ာ္ မေရာက္ေသးပါဘူး ။ ဘယ္မ်ားသြားပါလိမ့္ ။ ကားထဲမွာပဲ ထိုင္ေနလိုက္ပါတယ္ ။

ခုနက အဖိုးၾကီး ျပန္ေရာက္လာပါတယ္ ။ ေက်ာ့္ဆီက မရေတာ့ ေန႕ဆီက ရမလားလို႕ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္နဲ႕ပါ ။

သည္တစ္ခါလည္း အရင္တစ္ခါလုိပဲ ေခ်ာင္းဟန္႕လိုက္ပါတယ္ ။

အဟမ္းအဟမ္း ...

အဟမ္းအဟမ္း ...

ေန လွည့္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္ ။ ေၾသာ္ ... အသက္လည္း ၾကီးျပီ ။ ေခ်ာင္းလည္း ဆိုးေနပါလားဆိုျပီး ေန သနားသြားမိပါတယ္ ။

ေရာ့ဦးေလး ... တစ္သွ်ဴးေလး ယူသြား ... ေခ်ာင္းဆိုးရင္ အုပ္ျပီး ဆိုးရတယ္ဗ် ...

အဖိုးၾကီးခမ်ာ ငိုေတာင္ ငိုခ်င္လာပါတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ။ သူ႕ခမ်ာ သည္ေန႕အတြက္ ေန႕တြက္မကိုက္လိုက္တာမွ ... ။

ခဏေနေတာ့ ေက်ာ္ျပန္ေရာက္လာပါတယ္ ။ ေန႕ကို ဘာမွ မေျပာဘဲ ကားကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေမာင္းထြက္လိုက္ပါတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ။ သူ႕မွာ ရွက္ေနတာကို ။

အဖိုးၾကီးကေတာ့ ေနနဲ႕ ေက်ာ္နဲ႕ ထြက္သြားတာကို ၾကည့္ျပီး လက္တစ္ဖက္က တစ္သွ်ဴး ... ေနာက္တစ္ဖက္က သၾကားလုံး ကိုင္ျပီး က်န္ခဲ့ပါေတာ့တယ္ ။
Oct 30th

“ဒီစာစုေလးနဲ႕မင္းကိုေသြးလွဴဖို႕တုိက္တြန္းပါရေစ”

By ina

သူငယ္ခ်င္း
                  မင္းေသြးလွဴဘူးလား။ မင္းရဲ႕သန္႕စင္တဲ့ေသြးကို လိုအပ္ေနတဲ့ လူနာေတြအမ်ားၾကီးရိွေနတာကို မင္းသိလား။

 ေသြးအစားထိုးသြင္းႏိုင္မွ အသက္အႏၱရာယ္အတြက္စိတ္ခ်ရေသာ ေသြးကင္ဆာခံစားေနရတဲ့သူေတြ၊ ႏွလံုးခဲြစိတ္မႈႏွင့္

အျခားေသာအေရးၾကီး ခဲြစိတ္ကုသခံရမယ့္သူေတြ၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာျဖင့္ေသြးလြန္ေနေသာသူေတြ၊ ေမြးရာပါေသြးမတိတ္ေသာေရာဂါ

ရိွေနတဲ့သူေတြစသည့္ လူနာေတြက အမွန္တကယ္ သန္႕စင္မြန္ျမတ္တဲ့ ေသြးေတြကိုလိုေနတယ္။


သူငယ္ခ်ငး္မင္းေသြးလွဴမယ္ဆိုရင္-
                     ေသြးလွဴရွင္က အသက္(၁၈)ႏွစ္မွ(၅၅)ႏွစ္တြင္းရိွရမယ္။ က်န္းမာေရးေကာင္းရမယ္။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္အမ်ဳိးသားေပါင္

(၁၁၀)အထက္၊ အမ်ဳိးအမီးေပါင္(၁၀၀)အထက္ရိွရမယ္။ လတ္တေလာႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးလို႕ေရာဂါခံစားေနျပီး၊ ပဋိဇီ၀ေဆးတခုခု

ေသာက္သံုးေနရသူမျဖစ္ရဘူး၊ လြန္ခဲ့တဲ့(၆)လတြင္းေရေက်ာက္၊ ေသြးလြန္တုပ္ေကြးျဖစ္ခဲ့သူ၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအေနနဲ႕ ဓမၼတာလာေနသူ၊

ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေနသူ၊ ကေလးႏို႕တိုက္ေနသူေတ ြေသြးမလွဴသင့္ဘူး။


သူငယ္ခ်င္း
                မင္းေသြးလွဴဘဏ္ကိုေရာက္ရင္လိုအပ္တဲ့က်န္းမာေရးစစ္ေဆးမႈေမးခြန္းလႊာေတြကို မင္းေျဖရမယ္၊မင္းကိုေသြးေပါင္ခ်ိန္ျပည့္

မျပည့္တိုင္းမယ္စသည့္က်န္းမာေရးစစ္ေဆးမႈေတြ လုပ္ျပီးရင္ေတာ့ မင္းကိုယ္ထဲကေန (၄၅၀)မီလီမီတာရိွတဲ့ ေသြးတစ္အိတ္ကို

မင္းလွဴဒါန္းခြင့္ရျပီ။ မင္းေသြးလွဴလိုက္လို႕မင္းကိုယ္ထဲကေသြးအားက်ဆင္းေနမွာကို မစိုးရိမ္နဲ႕။ မင္းကိုယ္ထဲက ထုတ္လိုက္တဲ့

ေသြးပမာဏကို(၇၂)နာရီအတြင္း သူ႕အလိုလိုျပန္လည္ျပည့္၀သြားမွာပါ။ မင္းေနာက္တခါေသြးထပ္လွဴရေအာင္ ေသြးလွဴဘဏ္ကေပးတဲ့

သံဓါတ္ အားေဆးေတြေသာက္မယ္။  က်န္းမာေရးနဲ႕ကိုက္ညီတဲ့ ေနထိုင္ျပဳမႈေတြနဲ႕ေနထိုင္မယ္။စားေသာက္မယ္ဆုိရင္(၄)လတစ္ၾကိမ္ မင္းေသြးလွဴလို႕အဆင္ေျပျပီ။


သူငယ္ခ်ငး္
                  မင္းတို႕လွဴလိုက္တဲ့ေသြးေတြကို ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဓါတ္ခြဲပညာရွင္ေတြက HIV၊ အသည္းေရာင္အသား၀ါဘီပိုး ၊ စီပိုးစသည့္
ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးေတြ ရိွမရိွကို ေသခ်ာစစ္ေဆးျပီးမွ ေသြးလိုအပ္တဲ့ လူနာေတြကိုေသြးသြန္းကုသေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေရးေပၚကိစၥကလဲြျပီး

 ၾကိဳတင္ေသြးလွဴတာက လူနာေတြအတြက္ ပိုျပီးေကာင္းတယ္။


သူငယ္ခ်င္း
                 မင္းကိုယ္ထဲကေန ေသြးကိုထုတ္ျပီးလွဴေနတဲ့အခ်ိန္မွာ  မင္းခံစားရမယ္ ပီတိကဘာနဲ႕မွ မလဲႏိုင္တဲ့ ပီတီကိုမင္းခံစားမယ္။

မင္းကိုထဲကေသြးကိုဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္းမသိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကိုဘာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွမရိွပဲ ကယ္ခြင့္ရတာေကာငး္တဲ့

ကုသိုလ္တစ္ခုပါပဲ။


 သူငယ္ခ်င္း
                 က်မ ပထမဆံုး ေသြးစလွဴတုန္းက ေသြးလွဴျပီး ေသြးလွဴဘဏ္ထဲမွာ မူးလည္းခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္လွဴဖို႕

ကိုရွက္တာေကာ၊ ေၾကာက္တာေကာနဲ႕မလွဴျဖစ္ခဲ့တာ (၃)ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာမွ ဒုတိယအၾကိမ္ေသြးလွဴျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုဆို က်မေသြးသြား

လွဴမယ္ဆိုရင္ အိပ္ေရး၀၀အိပ္တယ္။ မုန္႕တစ္ခုခုနဲ႕အခ်ဳိရည္ေသာက္သြားတယ္။

               ေအာ္ေျပာဖုိ႕ေမ့ေနတာ ေသြးလွဴဘဏ္ကေနလဲ မင္းေသြးလွဴျပီးရင္ ၾကက္ဥျပဳတ္၊ ေကြကာထုပ္နဲ႕ ဘာလီရည္တိုက္တယ္။

ျပီးေတာ့ မင္းကိုသံဓါတ္အားေဆးေတြေပးလိုက္မယ္။


သူငယ္ခ်င္းေရ
             မင္းကိုလဲ သန္႕စင္မြန္ျမတ္တဲ့ေသြးလွဴဖို႕ ဒီစာစုေလးကေနတိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။ က်မတို႕လို လူငယ္ေတြဆီကေနအမွန္

တကယ္ ေသြးလိုအပ္ေနတဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးေနာ္ သူငယ္ခ်င္း။

                                                                                    ယြန္းအိ (ေမယြန္းအိမ္)

သင္႔ေသြးလွဴခ်င္ရင္ ဒီဆိုဒ္ထဲမွာ သင္႔ေသြးျဖင္႔အသက္ကယ္ပါ ဆိုတဲ႔ အဖြဲ႔ေလးကို၀င္ျပီး

ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းနိုင္ပါတယ္။ရန္ကုန္မွာ ရဲကို(ေခၚ)ကပူက တာ၀န္ယူေပးေနျပီး မႏၱေလး

မွာ ညအုပ္စိုး(ဦးဇင္း)က တာ၀န္ယူေပးေနပါတယ္။ဒီဘေလာက္ကို.............

ကၽႊန္ေတာ္ေရးတာမဟုတ္ပါ အိမ္လြမ္းသူက ေတြလို မွ်ေ၀တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

Nov 10th

ရင္ဝွက္ပန္း

By Alex aung

တကယ္ဆုိ

ရနံ႔ မေပးလုိခဲ့ပါဘူး

ေငးၾကည့္ေန႐ံုေလးပဲ

ေက်နပ္ခဲ့တာပါ

ပန္းတစ္ပြင့္ပဲကြယ္….

ဖူးပြင့္႐ံုပဲ တတ္ႏုိင္ပါတယ္။

(၁)

          ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ လက္ထပ္မဂၤလာ အခမ္းအနားေလးတစ္ခု…။

          ဖိတ္ၾကားျခင္း မခံရပဲ ကြ်န္ေတာ့္ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ေနခဲ့တာပါ။ တက္ေရာက္လာၾကတဲ့ ႏွစ္ဖက္အသုိင္းအဝုိင္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးၾကားက ေထာင့္ကြယ္က ေနရာေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေနရာယူလုိက္ပါတယ္။

          သူငယ္ခ်င္းရယ္…. မင္းေပ်ာ္ေနမယ့္ မ်က္ႏွာေလးကို ေနာက္ဆံုးတႀကိမ္ ငါ ေတြ႔ခြင့္ရခ်င္လုိ႔ပါ။ မင္းက အခြင့္မေပးခဲ့ေတာ့ ငါကပဲ အခုလုိ ဖန္တီးခဲ့ရတယ္ေလ။ ဘာလုိ႔ ငါ့ကို မဖိတ္ၾကားခဲ့တာလဲ။ ဘာလုိ႔ အသိမေပးခဲ့တာလဲ။

          ခမ္းနားလွတဲ့ ခန္းမေဆာင္အတြင္းက အေဆာင္အေယာင္ေတြနဲ႔ ဒီပြဲကို တက္လာတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈေတြက ငါတုိ႔လုိ လူတန္းစားေတြနဲ႔ မရင္းႏွီးတာ အမွန္ပဲေလ။ ငါ မလာသင့္မွန္း သိေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ဆုိတာ မ႐ွိႏုိင္ေတာ့မယ့္ ငါ့ဆီက ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မယ္ မင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ငါ ဘယ္လုိ အေျခအေနပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔ခြင့္ရခ်င္လုိ႔ပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္…။

          မင္းရဲ႕ ဘဝျမင့္တက္ဖုိ႔ မင္း ႀကိဳးစားသြားတာပဲေလ။ ငါ အရမ္းကို မင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ ဘဝတစ္ခုထဲကို ဝင္ေရာက္ေတာ့မယ္ မင္းရဲ႕ေဘးမွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ကုိတြဲၿပီး ပါရမီျဖည့္မယ့္ မိန္းကေလးတစ္ဦးကလည္း အသင့္ပဲေလ။ ငါ တိတ္တိတ္ေလး ဝန္ခံရရင္ ငါ မင္းကို ႏွေမ်ာတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ၿပီးေတာ့ ငါ မင္းကို သိပ္……

          မဂၤလာအခါေတာ္ေပး သီခ်င္းသံက ခန္းမထဲမွာ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ ထြက္လာခဲ့ၿပီး ပရိသတ္အလယ္က ကတၱီပါ ေလွ်ာက္လမ္းေပၚကို မဂၤလာပန္းႀကဲတဲ့ မိန္းကေလးေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာ…..

          လူအမ်ားႀကီး သုိင္းဝုိင္းလုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းလာတဲ့ အထဲကမွ ငါ မင္းကိုပဲ အသည္းအသန္ ျမင္ရဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္….။ မင္းရဲ႕ ေပ်ာ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလး ေအာင္ပြဲခံေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလး၊ မင္းေျပာတဲ့ အမွန္တရားကို ေတြ႔႐ွိသြားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ငါ တကယ္ ငတ္မြတ္ေနတာပါ။

          တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး ေလွ်ာက္လာၾကတဲ့ မဂၤလာစံုတြဲကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ခ်ီးမႊမ္းေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ေတြၾကားမွာ ငါေလ မင္း တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ….။ မင္းအတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ၊ ၾကည္ႏူးမႈေတြ ငါ ခံစားရင္း ငါ့ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ တစစ္စစ္နဲ႔ နာလာသလုိပဲ။ ငါ့ရဲ႕ ရင္တစ္ခုလံုး မင္းတုိ႔ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေလွ်ာက္လမ္းေလးသာ ျဖစ္လုိက္ပါေတာ့။ နင္းေခ် ျဖတ္ ေလွ်ာက္သြားဖုိ႔ လမ္းကေလး ငါ ျဖစ္လုိက္ခ်င္တယ္ကြာ။

          ငါ ေနရာယူထားတဲ့ ေထာင့္ကြယ္ေလးနားက ေလွ်ာက္လမ္းကို မင္း ေရာက္လာလာခ်င္းပဲ ငါ တစ္ကုိယ္လံုး ထိတ္လန္႔ ေအးစက္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ မင္းရဲ႕ အၿပံဳးက မပီျပင္ရတာလဲ သူငယ္ခ်င္း။ ဟန္ေဆာင္ ၿပံဳးထားတဲ့ အၿပံဳးတစ္ခုဆုိတာကို ငါ ေတြ႔လုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ မင္း ဘာေတြ မွားေနလဲဆုိတာကို ငါ မေတြးတတ္ေတာ့ပဲ အ့ံအားသင့္သြားရတယ္။

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

          “ေရာ့… ေရာင္စဥ္ နင့္ကို ေပးခုိင္းလုိက္တာ”

          ခ်ယ္ရီလာေပးတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္ရင္း

          “ေရာင္စဥ္ကေရာ”

          “သူ လာလိမ့္မယ္။ ေနာက္က်ေနမွာစိုးလုိ႔ ငါ့ကို ႀကိဳေပးခဲ့တာ”

          ခ်ယ္ရီ ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္စုစာအုပ္ေလးေတြကို ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ဒါ ကြ်န္ေတာ္ ေနမေကာင္းလုိ႔ ပ်က္ကြက္ထားတဲ့ သင္ခန္းစာေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေတြကို ေရာင္စဥ္႔ရဲ႕ လက္ေရးလွလွေလးေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ရလုိက္တာပါ။

          ေရာင္စဥ္က လက္ေရးလည္း လွသလုိ စာလည္း ေတာ္ပါတယ္။ စာစီစာကံုးေတြ Essays ေတြမွာလည္း အေတြးေကာင္းသလုိ Biology လုိ ဘာသာေတြမွာဆုိရင္ ပံုဆြဲတာေတြက သိပ္ကို ေသသပ္ပါတယ္။

          “ဘယ္လုိလဲ သူငယ္ခ်င္း။ အဆင္ေျပရဲ႕လား”

          ကြ်န္ေတာ္ မွတ္စုေတြကို ၾကည့္ေနရင္း ေရာင္စဥ္အနား ေရာက္လာပါတယ္။

          “ေျပတာေပါ့။ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ထက္ေတာင္ အဆင္ေျပေသးတယ္” လုိ႔ ေျပာေတာ့ ေရာင္စဥ္ သေဘာက်စြာ ရယ္ပါတယ္။

          “အင္း ဒီအေျပာေလးေတြနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ေနရတာပါပဲ”

          ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္ပဲ အတူတူ ေက်ာင္းျပန္တက္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရာင္စဥ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ မိဘေတြကလည္း အရမ္းရင္းႏွီးတဲ့ ဟုိးငယ္ငယ္က ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လုိပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က ညီအစ္ကိုလုိပဲေပါ့။

          အၿမဲတမ္း တပူးပူးတတြဲတြဲ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကို မသိတဲ့သူဆုိရင္ ညီအစ္ကို အရင္းေတြလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေရာင္စဥ္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာက်ကလည္း ဆင္တယ္ေလ။ အဲဒီလုိ ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္က ေရာင္စဥ့္အေပၚ အႏုိင္ယူတတ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး ေရာင္စဥ္ အားနည္းခ်က္ကေတာ့ အၿမဲအႏြံတာခံတတ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

          ျဖဴစင္စြာ ေနလာခဲ့တဲ့ ငယ္ဘဝေတြကေန တျဖည္းျဖည္း ရင္ခုန္လာတတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်စ္ကို သင္ယူဖုိ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႏွလံုးသားေတြ အသင့္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသင့္ျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြအတြက္ အခ်စ္ဆုိတာကေတာ့ အသင့္ျဖစ္မေနခဲ့ပါဘူး။ ပါးနပ္စြာပဲ ပုန္းလွ်ိဳးေနခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳးစား႐ွာေဖြေပမယ့္ ေပ်ာက္ခ်က္သား ေကာင္းေနခဲ့ပါတယ္။

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

          ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေရာင္စဥ္မွာ Heart Attack ႐ွိေၾကာင္း သိလုိက္ရတာက ၁၀ တန္း ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ေအာင္စာရင္းကို အေစာႀကီး ကြ်န္ေတာ္သိႏွင့္ၿပီး ျဖစ္ေပမယ့္ ေရာင္စဥ္ကေတာ့ မသိေသးပါဘူး။

          ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ကတိတစ္ခု ထားထားတယ္။ အဲဒါကေတာ့ တကၠသိုလ္တစ္ခုကို အတူတူ တက္ႏုိင္ဖုိ႔၊ အဲဒီအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တူညီတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ထားခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ ေရာင္စဥ္ ေရာက္လာတ့ဲ အခ်ိန္မွာ……

          “သူငယ္ခ်င္း ေအာင္စာရင္း သြားၾကည့္ရေအာင္ေလ။ ငါေတာ့ ရင္ေတြ ခုန္လုိက္တာကြာ။ ငါတုိ႔ မွန္းထားသလုိ ျဖစ္မွာပါေနာ္ သူငယ္ခ်င္း” လုိ႔ စိတ္လႈပ္႐ွားစြာနဲ႔ ေရာင္စဥ္က ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က မ်က္ႏွာမေကာင္းစြာပဲ…

          “သြားေတာ့ ေရာင္စဥ္။ ငါ မလုိက္ေတာ့ဘူး” လုိ႔ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲေနတဲ့ ပံုစံနဲ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

          “ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ မင္း မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား” ဆုိတဲ့ ေရာင္စဥ့္စကားအဆံုးမွာ

“ငါတုိ႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျဖစ္ မ… မလာေတာ့ဘူး ေရာင္စဥ္။ ငါ… ငါ ႐ုိး႐ုိးပဲ ေအာင္တယ္။ မင္းက All D နဲ႔” လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္႐ႈိက္သံေတြၾကားက စကားေတြကို အားယူၿပီး ေျပာလုိက္ပါတယ္။

“ဟာ”

ေရာင္စဥ္ တစ္ခုခုကို အႀကီးအက်ယ္ ဆုံး႐ံႈးသြားလုိ႔ Shock ရသြားသလုိမ်ိဳး ၿငိမ္သက္သြားပါတယ္။ ၿပီးမွ

“ဘယ္လုိေတြ ျဖစ္ရတာလဲဟင္။ ငါတုိ႔အတူတူ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ငါ မယံုဘူးကြာ။ မယံုဘူး” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အံႀကိတ္လုိက္ရင္း…

“မယံုလုိ႔ မရေတာ့ဘူး ေရာင္စဥ္။ ငါတုိ႔ဘဝအတြက္ အဆံုးအျဖတ္ေပးသြားၿပီ။ ငါတုိ႔… ငါတုိ႔ လက္ခံရေတာ့မွာပဲ” လုိ႔ ႏွစ္သိမ့္ေပမယ့္…

“လံုးဝ လက္မခံဘူးကြာ။ ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တကၠသိုလ္ကို အတူတူ တက္မယ္” လုိ႔ ေရာင္စဥ္ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ေရ႐ႊတ္ေနဆဲမွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေရာင္စဥ္ကိုၾကည့္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ က်လာပါတယ္။ အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္းမွာပဲ ေရာင္စဥ္မ်က္ရည္ေတြ က်ရင္း…

“ဒါဆုိ…. ငါတုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာေတြ သြားၿပီေပါ့။ ဟုတ္လား….. သူငယ္ခ်င္း။ ငါတုိ႔ ေက်ာင္းအတူတူ မတက္ရေတာ့ဘူးေပါ့… ဟုတ္လား” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ေရာင္စဥ့္စကားေတြ နားေထာင္ရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ သူနဲ႔ ပုိေဝးသြားသလုိ ခံစားရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္ေတာ့….. “ဟာ” လုိ႔ ေရာင္စဥ္ ညည္းညဴရင္း ကြ်န္ေတာ္ေ႐ွ႕မွာ ႐ုတ္တရက္ လဲက်သြားပါတယ္။

“ဟင္… ေရာင္စဥ္… ေရာင္စဥ္ ငါ… ငါ မင္းကို စလုိက္တာပါကြာ ေရာင္စဥ္”

ကြ်န္ေတာ္ လြန္သြားပါတယ္။ ေရာင္စဥ္က တစ္ခုခုဆုိ အရမ္း sensitive ျဖစ္တတ္တာ သိလ်က္ ကြ်န္ေတာ္ စခဲ့မိလုိ႔ အဲဒီေန႔က ေရာင္စဥ္ကို ညိမ္းအထူးကုေဆးခန္းမွာ တင္လုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီကမွတဆင့္ သိရတာက ေရာင္စဥ္မွာ Heart Attack ႐ွိတယ္ဆုိတာပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ Heart Attack ဆုိတာႀကီးက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို ခြဲပစ္မွာလားလုိ႔ စိတ္ေျခာက္ျခားစြာ ေတြးမိပါတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကို ခြဲပစ္တာ အခ်စ္ပါ ပဲ။ ရက္စက္စြာပဲ ဆံုစည္းခြင့္ကို မေပးခဲ့ပါဘူး။

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

          “သူငယ္ခ်င္း သမုိင္းေတြထဲမွာ အေႂကြးမေပးႏုိင္လုိ႔ လူကို ကြ်န္အျဖစ္ သိမ္းတယ္ဆုိတာေလ။ အဲဒါ ယံုသလား”

          ေရာင္စဥ္ရဲ႕စကားကို ကြ်န္ေတာ္က…

          “ဟုတ္ခဲ့မွာေပါ့။ အဲဒီေခတ္ေတြမွာ ယဥ္ေက်းမႈလည္း မထြန္းကားခဲ့သလုိ လူ႔အခြင့္အေရးဆုိတာကိုလည္း သိပ္မွ အေလးမထားၾကတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ သက္ဦးဆံပုိင္ ဘုရင္စနစ္ေတြ ႐ွိခဲ့တာကိုး ” လုိ႔ ျပန္ေျဖေတာ့

          “အခုေခတ္မွာလည္း တကယ္ အဲလုိ႐ွိတယ္။ သိလား သူငယ္ခ်င္း” ဆုိတဲ့စကားကို ကြ်န္ေတာ္က မယံုၾကည္သလုိ ခပ္ဖြဖြရယ္ေတာ့…

          “မရယ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း။ တကယ္ပါ” လုိ႔ ေျပာပါတယ္။

          ေရာင္စဥ္ရဲ႕ အတည္ေပါက္စကားေၾကာင့္ “ ကဲ ဒီလုိဆုိ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို အေႂကြးနဲ႔ သိမ္းေနလို႔လဲ” လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္က ေမးေတာ့ ေရာင္စဥ္ အၾကာႀကီး ၿငိမ္သက္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့…

          “မနက္ျဖန္ Patho ေရာ၊ Micro ပါ tutorial ႐ွိတယ္ကြာ။ စာက်က္ရေအာင္” ဆုိၿပီး စကားလမ္းလႊဲလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရာင္စဥ္ ကြ်န္ေတာ့္ကို အၾကာႀကီး စုိက္ၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီအၾကည့္က ဘာနဲ႔ တူသလဲဆုိ ရင္ ဥယ်ာဥ္မွဴး တစ္ေယာက္က သူ သိပ္ျမတ္ႏုိးတဲ့ အပင္ေလးကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ေနတတ္တဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးပါ။

          အခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေရာင္စဥ္က ေဆးတကၠသုိလ္တစ္ခုက တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ ေရာင္စဥ္ရဲ႕ အၾကည့္ေတြ ကြ်န္ေတာ့္အေပၚ အေရာင္းေျပာင္းလာတာကို ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိေနတာလည္း ၾကာေနခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေရာင္ေတြကို ကြ်န္ေတာ္ နားလည္သလုိလုိ ႐ွိေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ မသိတတ္ခဲ့ပါဘူး။ ရင္ေတာ့ ခုန္ပါတယ္။ ေရာင္စဥ့္ရဲ႕ ဂ႐ုစုိက္မႈေတြ ကြ်န္ေတာ့္ကို တခါတေလ  သူၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းေမာႀကီး ခုိးခ်တတ္တာေတြက ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ဆီက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ဖုိ႔ တြန္းအားေပးေနသလုိပဲ။ တခါတေလ သူ ေျပာတတ္တဲ့….

          “သူငယ္ခ်င္း မင္း ရည္းစားမထားနဲ႔ကြာ” ဆုိတဲ့ စကားေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္က ဘာျဖစ္လုိ႔လဲလုိ႔ ျပန္ေမးတုိင္း…..

          “ငါ မင္းကို ႏွေျမာလုိ႔” အဲဒီလုိပဲ သူ ေျဖတတ္ပါတယ္။

          သူနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ၾကားက ဆက္ဆံေရးက တစ္ခုခုကို ဦးတည္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ၿပီး ေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါ့မလားဆုိတဲ့ သံယယေတြနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ အလုပ္မ်ားလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ ထဲ အစြဲတစ္ခုက ဝင္ေရာက္လာပါတယ္။ ေရာင္စဥ္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်စ္ေနသလားဆုိတဲ့ သံသယအစြဲပါပဲ။ မွားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီအမွားကိုပဲ တစ္သက္လံုး ဆက္မွားလုိက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။ ေယာက္်ားေလး တစ္ဦးက ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးတယ္ဆုိတာ ဘယ္သူကမွ လက္မခံၾကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ၿပီး ႐ုိးသားေနရဦးမွာ ေပါ့။ တကယ္ဆုိ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ဦးစလံုးက သိေနၾကသလုိလုိနဲ႔ မပြင့္လင္းခဲ့ၾကပါဘူး။

          ေရာင္စဥ္ မင္း ငါ့ကို ဖြင့္ေျပာသင့္တယ္ကြာ…….။

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

           ေရာင္စဥ္နဲ႔ကြ်န္ေတာ္ တတိယႏွစ္မွာပဲ ေရာင္စဥ့္ေဖေဖ ဆံုးပါတယ္။ ေရာင္စဥ္တုိ႔ မိသားစု ေတာ္ေတာ္ အခက္အခဲ ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုမွာပဲ ေရာင္စဥ္တုိ႔အိမ္ကို ကြ်န္ေတာ္ မရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ လူစိမ္းေတြ ဝင္ထြက္ သြားလာေနတာကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ္။ ေရာင္စဥ္ကေတာ့ ဘာဆုိဘာမွ ဖြင့္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ သိရသေလာက္ေတာ့ ေရာင္စဥ့္ေဖေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေရာင္စဥ္ဆက္တက္ရမယ့္ ေက်ာင္းစရိတ္ကို တာဝန္ယူသလုိ ယိမ္းယုိင္သြားတဲ့ ေရာင္စဥ္တုိ႔ စီးပြားေရးကိုပါ ကူညီေထာက္ပံ့ေပးေနတယ္ ဆုိတာပါပဲ။

          အဲဒီသတင္းၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရာင္စဥ္အတြက္ ဝမ္းသာမိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ဝမ္းသာသေလာက္ ေရာင္စဥ္ကေတာ့ အဲဒီေနာက္ပုိင္း ေပ်ာ္႐ႊင္ေနတာကို မေတြ႔ရပဲ ေအးစက္စက္ႏုိင္တဲ့ စက္႐ုပ္တ႐ုပ္နဲ႔ တူလာပါ တယ္။

          “သူငယ္ခ်င္း ငါ့ေရာဂါကို ႏုိင္ငံျခားထိ သြားကုမယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္” လုိ႔ ေရာင္စဥ္ တစ္ခါ ေျပာဖူးပါတယ္။

          “ေကာင္းတာေပါ့ သူငယ္ခ်င္း။ မင္းလည္း နားလည္ေနတာပဲ။ ဟုိမွာက ပုိေကာင္းတယ္ေလ။ တခ်ိဳ႕ Treatment ေတြဆုိ ငါတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ မလုပ္ႏုိင္ေသးဘူးပဲ။ တခါတေလ အဲဒီက ပညာ႐ွင္ေတြလာမွ Cooperate လုပ္ရတာပဲေလ။ သြားသင့္တာေပါ့”

          “တကယ္လုိ႔ ဟုိမွာ ငါ Settle Down ေနရမယ္ဆုိရင္ေရာ”

          ကြ်န္ေတာ္ ေရာင္စဥ့္မ်က္ႏွာကို အထိတ္တလန္႔ ၾကည့္လုိက္မိပါတယ္။

          “အဲေလာက္ႀကီးေတာ့ အေျခအေန မဆုိးေလာက္ပါဘူး ေရာင္စဥ္ရာ။ ေလွ်ာက္မေတြးပါနဲ႔”

          “ဟူး…. ငါေတာ့ မေနႏုိင္ဘူး၊ သူငယ္ခ်င္း။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ငါက ငါခ်စ္တဲ့သူေတြ႐ွိတဲ့ ေနရာမွာပဲ ငါ ေနခ်င္တယ္။ အထူးသျဖင့္ မင္းေပါ့…။ ငါေတာ့ မင္းနဲ႔ ခြဲႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး”

          ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ တဒိတ္ဒိတ္နဲ႔ ဆူညံသြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ခြဲမေနႏုိင္လဲဆုိတာကိုပါ ထည့္ေျပာပါလား ေရာင္စဥ္ရယ္။

          “တခါတေလမွာေတာ့ ဘဝတုိးတက္ဖုိ႔ ျမင့္မားဖုိ႔ဆုိၿပီး စေတးပစ္လုိက္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ သိလား၊ သူငယ္ခ်င္း။ အဓိကကေတာ့ ငါတုိ႔ေတြ အခြင့္အေရးရလာရင္ ေ႐ြးခ်ယ္တတ္ရမယ္။ ငါ့ဘဝမွာေတာ့ ေ႐ြးခ်ယ္စ ရာထက္ လက္ခံလုိက္ရမယ့္ အခြင့္အေရးတစ္ခုပဲ ႐ွိတယ္ သူငယ္ခ်င္း”

          ဆက္စပ္မႈမ႐ွိတဲ့ ေရာင္စဥ့္စကားေတြကို ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္က နားမလည္တတ္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီေန႔က ေရာင္စဥ့္ကို ေတြ႔လုိက္ရတာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို စကားလံုးမဲ့တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ အၾကာႀကီး စုိက္ ၾကည့္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့……

          “သူငယ္ခ်င္း ငါ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလုိေပါ့။ မင္း မ႐ွိႏုိင္မယ့္ ေနရာတစ္ခုကို ေရာက္ေနရၿပီ ဆုိရင္ေလ ငါ မေျပာခဲ့တဲ့ ငါ အသိမေပးခဲ့တဲ့ ငါ့စကားလံုးေတြကို ေဟာဒီက စာအုပ္ေလးက ေျပာျပလိမ့္မယ္။ တစ္ခု႐ွိတာ က ငါ မင္းကြယ္ရာကို ေရာက္သြားမွ မင္း ဖတ္ခြင့္႐ွိမွာေနာ္။ ငါ မင္းကို Blind Trust နဲ႔ ယံုၾကည္ေနမယ္။ ငါ မင္းအနား ႐ွိေနသေ႐ြ႕ ဒီစာအုပ္ေလးကို မဖတ္ပါနဲ႔” လုိ႔ ေျပာၿပီး ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ပံုစံ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ေပးပါတယ္။ စာအုပ္ေလးက Lock ခ်ထားတာပါ။ ေရာင္စဥ္က ေသာ့ေလးပါ ေပးပါတယ္။

          “ေရာ့… ဒါေလးက ငါ မ႐ွိတာ ေသခ်ာသြားရင္ ငါ့ရဲ႕ စကားလံုးေတြရဲ႕ တံခါးေပါက္ကို ဖြင့္ေပးမယ့္ ေသာ့ေလးပါ”

          ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ နားမလည္ေပမယ့္ ေရာင္စဥ္ေပးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေလးကို လွမ္းယူလုိက္ရင္း…

          “ငါ ကတိေပးပါတယ္။ မင္း ငါ့ေဘးမွာ မ႐ွိေတာ့ရင္ မင္းရဲ႕ ကုိယ္စားေျပာျပမယ့္ ဒီစာအုပ္ေလးကို မင္း ႐ွိေနသေ႐ြ႕ ငါ ဘယ္ေတာ့မွ ဖြင့္မွာ မဟုတ္ပါဘူး” လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

          ေရာင္စဥ္ ေက်နပ္စြာပဲ ၿပံဳးလုိက္ၿပီး….

          “ေက်းဇူးပဲ သူငယ္ခ်င္း။ ငါ အမွန္တရားတစ္ခုကို ႐ွာေဖြေတြ႔႐ွိသြားတယ္။ အဲဒါက ငါ … မင္းကို….”

          ဆက္မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ေရာင္စဥ္ ကြ်န္ေတာ့္အေ႐ွ႕ကေန ထြက္သြားပါတယ္။ ေျပာမထြက္သြားခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြက ဘာျဖစ္ႏုိင္မလဲလုိ႔ ေျခရာေကာက္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။

          အဲဒီေနာက္ ေရာင္စဥ္ကို မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ ႏုိင္ငံျခားကို Medical Check Up သြားလုပ္တယ္လုိ႔ပဲ ၾကားပါတယ္။ ေမေမ့ကို ေမးေတာ့လည္း တိက်တဲ့ အေျဖမရသလုိ ကြ်န္ေတာ္ ေရာင္စဥ့္အိမ္ သြားေတာ့လည္း မေတြ႔ရပါဘူး။ ပုိဆုိးတာက ေရာင္စဥ့္အိမ္တအိမ္လံုး ေသာ့ပိတ္ထားတာကိုပဲ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ေတြ႔ရပါေတာ့ တယ္။

          ရက္အတန္ၾကာ ေပ်ာက္ေနၿပီးေနာက္မွာ ေရာင္စဥ္တုိ႔အိမ္မွာ လူတခ်ိဳ႕ ေတြ႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိတယ္။ ေတာ္ေသးတာပဲလုိ႔…. ဒီၾကားထဲ ေရာင္စဥ့္စာအုပ္ေလး မဖြင့္ၾကည့္မိတာ။ ေရာင္စဥ္ ကြ်န္ေတာ့္အနား ႐ွိေနဦးမွာပဲ။

          ေနာက္ရက္ေတြမွာ ရပ္ကြက္ထဲ ၾကားရတာက ေရာင္စဥ္ရဲ႕ မဂၤလာပြဲသတင္းပါပဲ။ မယံုႏုိင္လုိ႔ ေရာင္စဥ္အိမ္ လုိက္သြားေတာ့ ေရာင္စဥ္ေရာ၊ ေရာင္စဥ့္ေမေမပါ မ႐ွိပါဘူး။ ဒါဟာ ႐ုိးသားတဲ့ ကိစၥမဟုတ္မွန္း ကြ်န္ေတာ္ ရိပ္မိပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြေျပာၾကတာကေတာ့ ေရာင္စဥ့္ကို ေထာက္ပ့ံေနတဲ့ လူႀကီးရဲ႕ သမီးနဲ႔ ေရာင္စဥ္တုိ႔ရဲ႕ မဂၤလာအခမ္းအနားကို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ စီစဥ္ေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ လက္ထပ္ၿပီး ႏုိင္ငံျခားမွာ အေျခခ်မယ့္ အေၾကာင္းေတြပါပဲ။ အဲဒီသတင္းေတြေၾကာင့္ ေရာင္စဥ့္ေမေမနဲ႔ ေရာင္စဥ္ကို ေတြ႔ဖုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ ေတြ႔ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ေမေမ့ကို ခ်ဥ္းကပ္ေတာ့လည္း အခ်ည္းႏွီးပါပဲ။ အဲဒီလုိနဲ႔ ေရာင္စဥ္ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝထဲက ေပ်ာက္သြားလုိက္တာ…..

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

          ေလွ်ာက္လမ္းေပၚမွာ သတုိ႔သမီးလက္ကိုတြဲၿပီး ေလွ်ာက္လာတဲ့ ေရာင္စဥ္ ကြ်န္ေတာ္ ႐ွိေနတဲ့ စားပြဲနား အေရာက္မွာ သူ႔ေျခလွမ္းေတြ ေႏွးသြားသလုိပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္က ထင္လုိက္မိတဲ့ အမွားတခုလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

          ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတာ့ သူျမင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေမွာင္ရိပ္က်ေနတဲ့ ေထာင့္တစ္ရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို သူ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ေတြ႔ျမင္ဖုိ႔ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အံ့ဩစရာေကာင္းတာက ေရာင္စဥ့္ေျခလွမ္းေတြ တကယ္ေႏွးသြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ဒိတ္ခနဲ ျဖစ္သြားၿပီး တုန္လႈပ္သြားပါတယ္။

          သူ အသိမခံခ်င္တဲ့၊ မလာေစခ်င္ခဲ့တဲ့ မဂၤလာပြဲမွာမ်ား ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြ႔သြားခဲ့ရင္…..

          ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ေျခာက္ျခားစြာပဲ မေတြ႔ပါေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းရင္း အနားက လူရိပ္ေတြၾကားထဲ ကုိယ္ကို ညြတ္ထားလုိက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စားပြဲကေန ေက်ာ္သြားၿပီး မဂၤလာစင္ျမင့္ေပၚကို ျမန္ျမန္ ေရာက္သြားပါေစေတာ့လုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္။

          ဒီအနားတဝုိက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ႐ွိေနတယ္ဆုိတာမ်ား သူ သိေနသလား မသိဘူး။ ေရာင္စဥ္ ကြ်န္ေတာ္ ႐ွိေနတဲ့ ေနရာဘက္ကို မ်က္လံုးေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ တကုိယ္လံုးက ေသြးေတြ ထိတ္လန္႔ ေအးစက္ကုန္ၿပီး ဒီေနရာကေနပဲ ထြက္ေျပးသြားလုိက္ခ်င္ပါတယ္။

          ေရာင္စဥ့္အမူအယာေၾကာင့္ ေဘးက သတုိ႔သမီးပါ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ စူးစမ္းလာပါတယ္။ ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးထားတဲ့ ေရာင္စဥ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ ျဖဴေဖ်ာ့လာတယ္လုိ႔ ထင္ရၿပီး တျဖည္းျဖည္း တုန္ရီလာတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ေျခလွမ္းေတြ လံုးဝရပ္ဆုိင္းသြားတယ္။ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားပံုရတဲ့ ေရာင္စဥ့္ ပံုစံေၾကာင့္ ဧည့္ခံပြဲက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အၾကည့္က ကြ်န္ေတာ့္ စားပြဲဝုိင္းဆီကို ေရာက္လာၾကပါတယ္။ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ွာေတြ႔သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း မဆုိင္ရဲလုိ႔ အၾကည့္လႊဲလုိက္ခ်ိန္မွာ သူလည္း မဂၤလာစင္ျမင့္ဘက္ကို ျပန္ဦးတည္သြားတာကို သိလုိက္ပါတယ္။ သူ ကြ်န္ေတာ့္ဆီကေန အၾကည့္ေတြ ခြာသြားခ်ိန္မွာ သူ႔မ်က္လံုးအိမ္မွာ မီးေရာင္ေၾကာင့္ လက္ေနတဲ့ မ်က္ရည္စေတြကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔လုိက္မိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ သူ႔မဂၤလာပြဲကို ကြ်န္ေတာ္ တက္ေရာက္ ခ်ီးျမွင့္တယ္ဆုိတာ သူ သိသြားခဲ့ပါတယ္။

          ကြ်န္ေတာ့္အနားကေန ထြက္သြားေတာ့ အၾကပ္အတည္းတစ္ခုကေန ကြ်န္ေတာ္ လြတ္ေျမာက္သြားလုိ႔ သက္သာသလုိ ခံစားရေပမယ့္ ေရာင္စဥ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ တစံုတရာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျဖစ္ေနတာကို ကြ်န္ေတာ္ သိေနရသလုိပါပဲ။

          ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြ ေလးလံလာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေက်ာခုိင္းထြက္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ ေရာင္စဥ့္ကို ေၾကေၾကကြဲကြဲ ၾကည့္ေနမိတုန္း ကြ်န္ေတာ့္နားထဲမွာ ႐ုတ္တရက္ ဆူဆူညံညံ အသံတခ်ိဳ႕ကို ၾကားလုိက္ရပါ တယ္။

          အသံလာတဲ့ဘက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္မိေတာ့ မဂၤလာစင္ျမင့္နားကျဖစ္ၿပီး လူေတြ ဝိုင္းအံုေနတာကို ေတြ႔လုိက္ပါတယ္။ စုိးရိမ္ေနတဲ့ သတုိ႔သမီးနဲ႔ တျခားလူေတြကို ေတြ႔ရေပမယ့္ သတုိ႔သားက ေပ်ာက္ေနပါတယ္။

          ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ထိတ္ခနဲ႔ျဖစ္သြားၿပီး အဲဒီေနရာကို ေျပးသြားမိပါတယ္။

          “ေရာင္စဥ္ေရ……..”

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

          အခုခ်ိန္မွာ ေရာင္စဥ္ေပးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေလးကို ကြ်န္္ေတာ္ ဖတ္ခြင့္ရပါၿပီ။ သူ ေျပာခဲ့သလုိပဲ သူ ကြ်န္ေတာ့္အနား ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ွိႏုိင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေနကို ကြ်န္ေတာ္ ရလုိက္ပါၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ အသက္႐ွင္ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ေဟာဒီကမၻာမွာ ေရာင္စဥ္ဆုိတဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါၿပီ။

          သူ ေလွာင္ပိတ္ပစ္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ စကားလံုးေတြကို ဖြင့္ေနစဥ္မွာ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေတြ တုန္ရီေနပါတယ္။ စာအုပ္ေလးကို လွန္လုိက္ေတာ့ ဝုိင္းစက္ေနတဲ့ (ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်ခဲ့ရတဲ့) ပံုႏွိပ္စာလံုးေတြနဲ႔ တူတဲ့ လက္ေရးေလးေတြကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္။

          သူငယ္ခ်င္း

        ငါ ရင္ခုန္တတ္တဲ့ အ႐ြယ္မွာ ငါ စၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို အရမ္းခ်စ္မိသြားခဲ့တယ္။ ငါ ဖြင့္ေျပာလုိ႔ရခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔လည္း ငါ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ခဲ့မိတယ္။ ငါ ခ်စ္မိတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကေလ မိန္းကေလးဆုိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ

          ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ထဲ ထိတ္ခနဲ႔ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါဆုိ ေရာင္စဥ္က မိန္းကေလး မဟုတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိေနခဲ့တယ္ေပါ့။

          ငါ တခါတေလ ေတြးမိတယ္။ ငါ့လုိ Heart Attack ႐ွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူကမ်ား ခ်စ္သူအျဖစ္ ခ်စ္ႏုိင္မလဲေပါ့ေလ။ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ေတာ့ေရာ ငါ ဘယ္ေလာက္အခ်ိန္ထိ သူ႔အနား ေနေပးႏုိင္မွာလဲေပါ့။ အားလံုး ေၾကကြဲစရာေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ဆုိၿပီး ငါ ႀကိတ္မွိတ္ မ်ိဳသိပ္ပစ္ခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေရ…. တခ်ိဳ႕စကား လံုးေတြက ဖြင့္မေျပာပဲထားတာက ပုိအဓိပၸါယ္ ႐ွိေနတတ္တယ္ေလ။

        ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ပန္းတစ္ပြင့္နဲ႔ တင္စားတာက သိပ္သဘာဝမက်ဘူး ဆုိေပမယ့္ မင္းကေတာ့ ငါ့အတြက္ ပန္းတစ္ပြင့္ပါပဲ။

        ဘယ္သူ႔အတြက္ ဖူးပြင့္ခဲ့လဲ ဆုိတာေတာ့ ငါ မသိခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဥယ်ာဥ္မွဴးအျဖစ္နဲ႔ပဲ ငါ ေက်နပ္ခဲ့တာပါ။ ပန္းပြင့္ေလး မသိႏုိင္ခ့ဲတဲ့ ကြယ္ရာမွာေတာ့ ငါ့ရင္ထဲက အသံတိတ္ ခ်စ္စကားေတြ ေျပာေနမိတာ ပဲ့တင္ထပ္လုိ႔….

        ငါ့ဘဝမွာ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကလည္း တစ္ဘဝလံုးစာပဲ သူငယ္ခ်င္း။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ မျဖစ္ရတဲ့ ဘဝထဲမွာ ျဖစ္သင့္တာကိုပဲ ဦးစားေပးရေပမယ့္ ငါ့ႏွလံုးသားက စက္႐ုပ္ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။

        ေ႐ြးခ်ယ္စရာ ဘာမွမ႐ွိတဲ့ ငါ့ဘဝမွာ ငါ့ဆႏၵကို ေခ်ာင္ထုိးၿပီး အားလံုးအဆင္ေျပေအာင္ ေနဖုိ႔ေတာ့ ငါဟာ သံပတ္မလုိပဲ  စက္႐ုပ္ဆန္ခဲ့ပါတယ္။

        တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ငါ ဖြင့္ေျပာခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ငါ မင္းကို သိပ္ခ်စ္တယ္လုိ႔….

        င့ါ တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲ ခ်စ္မိခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေတြကိုေတာ့ ငါ ဖြင့္ေျပာခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး ပန္းေလေရ။ ငါ့ရင္ထဲမွာ တစ္သက္လံုး ဝွက္သြားေတာ့မယ္။ အျမတ္တႏုိးနဲ႔ ငါ ဝွက္ထားမယ့္ ပန္းေလးေပါ့။

        ငါ့ရဲ႕ ႏွလံုးသားျပတုိက္မွာ မ်ိဳသိပ္မႈဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က ပန္းေလးတစ္ပြင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အခ်စ္ေတြကိုေတာ့ ႐ုိးသားစြာနဲ႔ အသိေပးခဲ့ပါတယ္ ပန္းေလးေရ…။

        အနားမွာ မ႐ွိႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ ငါ့ရင္ထဲမွာေတာ့ ဘယ္ေနရာကိုပဲေရာက္ေရာက္ မင္း အၿမဲ႐ွိေနမွာပါ။ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ဘဝေတြမွာ ေ႐ွ႕ဆက္မတုိးၾကတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။

        ငါတုိ႔ေတြက ခ်စ္ခြင့္ေတာ့ ႐ွိေပမယ့္ ေပါင္းစည္းခြင့္ မ႐ွိဘူးေလ။ ပတ္ဝန္းက်င္က လက္ခံတဲ့ စံုတြဲေလးျဖစ္ရင္ေတာ့ သိပ္ကိုေကာင္းမွာေပါ့။ ဒီဘဝမွာေတာ့ ဒီအတုိင္းေလးပဲ ေနတာ ေကာင္းတာမုိ႔ ေတာ္ရာကပဲ ငါ လြမ္းေနေတာ့မယ္။

        မင္းဟာ…..

ငါ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ငါ့ရင္ထဲက ရင္ဝွက္ပန္းေလးပါပဲ…….။

          ကြ်န္ေတာ္ စာမ်က္ႏွာ Blank ျဖစ္သြားတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ပိတ္လုိက္ရင္း ရင္ထဲက နာက်င္မႈနဲ႔အတူ မ်က္ရည္ေတြ က်လာပါတယ္။

          ေရာင္စဥ္ရယ္…

          ငါဟာ မင္းရဲ႕ ရင္မွာဝွက္ထားတဲ့ ပန္းေလးတစ္ပြင့္တဲ့လား။

          ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ ေက်နပ္ပါတယ္။ ငါ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ…။

          ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ငါ့အေပၚထားတဲ့ မင္းရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြကိုေတာ့ မင္းဝွက္မသြားခဲ့လုိ႔ေပါ့…..။

 

ဝုိင္

Credit to www.colorsrainbow.com

Note: က်ြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေရးထားတာမဟုတ္ပါဘူး ကာလာရိန္းဘုိးမွာဖတ္ရျပီး သေဘာက်လို႕ျပန္လည္ေ၀ငွျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း အသိေပးပါတယ္ခင္ဗ်။

Feb 7th

ခဏေလာက္ လႊတ္ခ်ထားလိုက္ပါ။‏

By Laurance
တေန႔မွာ ဆရာက ဖန္ခြက္တစ္လံုးကို လက္မွာကိုင္ထားၿပီး 'ဒီဖန္ခြက္က
ဘယ္ေလာက္ေလးမယ္ထင္သလဲ' လို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ေမးတယ္.. ၅၀ဂရမ္၊ ၁၀၀
ဂရမ္အစရွိသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေျဖေတြကို သူရတယ္ .. ဆရာက ဆက္ေျပာတယ္
..'ဒီဖန္ခြက္ရဲ႔ တကယ့္ အေလးခ်္ိန္ကိုေတာ့ ဆရာမသိပါဘူး။ဒါေပမဲ့ ဆရာေမးခ်င္တာ
ဒီဖန္ခြက္ကုိ ဒီအတုိင္းပဲ ဆရာ ခဏေလာက္ ကိိုင္ထားရင္ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာပဲ
..'"ဘာမွမျဖစ္ဘူး" လို႔ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကေျဖေတာ့
"ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကိုင္ထားရင္ေရာ" လို႔ ဆရာက ဆက္ေမးတယ္ .."လက္ေတြေညာင္းၿပီး
ထံုက်င္လာမယ္" လို႔ ေျဖၾကတယ္ …'ေကာင္းၿပီ ..တေနကုန္ကိုင္ထားရင္ေရာကြာ' လို႔
ဆရာေမးေတာ့ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ေက်ာင္

းသားတစ္ေယာက္က "မင္းလက္ႀကီး ထံုက်င္လာမယ္၊ ၿပီးေတာ့ လက္ေမာင္းကိုက္လာမယ္ ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းရဲ႕ ႀကြက္သားေတြအေညာင္းမိ ေလျဖတ္ၿပီးေဆးရုံေရာက္မယ္" လို႔ ေျပာေတာ့ တတန္းလံုး
၀ိုင္းရယ္ၾကတယ္ …
ဆရာက 'မင္းေျပာတာမွန္တယ္ ..ဒါဆိုရင္ ဘာလို႔ အဲ့လိုျဖစ္သြားတာလဲ..ငါကိုင္ထား
တဲ့အခ်ိန္ အတြင္းမွာ ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ ပိုတုိးလာလို႔လား' လို႔ ဆက္ေမးေတာ့ မတိုးပါဘူးလို႔ တညီတညႊတ္တည္းေျဖၾကတယ္ …
'ဖန္ခြက္ရဲ႕ အေလးခ်ိန္ေျပာင္းသြားတာလဲ မဟုတ္ပဲနဲ႔ ..ဆရာက ဘာလို႔
အဲ့လိုနာက်င္မႈေ၀ဒနာေတြ တိုးၿပီး ခံစားရတာလဲ၊ အဲ့ဒီ ေ၀ဒနာေတြ သက္သာေအာင္
ဆရာဘာလုပ္ရမလဲ' လို႔ေမးေတာ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က 'Put the Glass Down;
ဖန္ခြက္ကို ေအာက္ျပန္ခ်ထားလိုက္ေပါ့' လို႔ ေျဖလုိက္ပါတယ္ …
ဆရာက 'သိပ္မွန္ပါတယ္ ..မင္းတို႔ ဘ၀မွာ ႀကံဳရတဲ့ ျပႆနာေတြကို
ေခါင္းထဲမွာခဏေလာက္ထည့္ထားရင္ ဘာမွမျဖစ္ေသးပါဘူး။ အၾကာႀကီး
သိမ္းထားၿပီးစဥ္းစားေနတဲ့အခါ ၾကာလာေတာ့ မင္းတို႔ကို စတင္ၿပီး
နာက်င္မႈေပးလာမယ္ ၊ ေ၀ဒနာျဖစ္ေစလာမယ္။ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းရတာ ဘ၀ရဲ႕ ရသ
တစိတ္တပိုင္းပါ။ဒါေပမဲ့ ေန႔တေန႔ရဲ႕ အဆံုးမွာေတာ့
တေနကုန္အေျဖရွာမရတဲ့အဲ့ဒီအေၾကာ
င္းေတြကို ေမ့ထားခဲ့ပါ။ ေနာက္တေန႔အတြက္ ဒါေတြဆက္ေတြးေတာဖို႔အားအင္ေတြလိုပါတယ္ …လူသစ္ စိတ္သစ္နဲ႔ မနက္ျဖန္ေတြကို ရင္ဆုိင္ဖို႔ ဖန္ခြက္ေတြကို ခဏေလာက္ျပန္ခ်ထားခဲ့ပါ ..' လို႔ ဆရာက မွာလိုက္ပါတယ္ .


Sharing from Forwarded Mail