Oct 2nd

မ်က္ရည္ေတာင္လည္ခဲ့မိပါသည္

By အလင္းေရာင္ေစတမန္

“အားလံုးဘဲ ျပီးဆံုးပါျပီခင္ဗ်ာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး လိုက္ေလ်ာေပးခဲ့ပါတယ္ ေနာက္မ်ားမွဘဲဆက္ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့ ဒီေန႔ေတာ့ဒီေလာက္ပါဘဲ”

အလြန္တရာ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွေသာ အျငင္းအခံုမ်ား ႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနျပီး ဘာမွတိတိက်က် ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မရခဲ့တဲ့ အေရးၾကီးလွေသာ အစည္းေ၀းၾကီးတခုပာာ ရန္ကုန္ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး၏ အလြန္

ခမ္းနားလွေသာ ေနရာတခုတြင္ ျပီးဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ဘယ္လိုမွမတတ္ႏိုင္ ရႏိုင္သေလာက္ၾကိဳးစားေပးခဲ့ပါေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ရတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ အလင္းေရာင္ေစတမန္ပာာ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္အျပန္လမ္းမွာ

ေလွ်ာက္လွမ္းလာရင္း ေတာ္ေတာ္ရင္းေလးမိေနပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကေတာ့ ကားမ်ား လူမ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနျပီး က်ရာတာ၀န္အသီးသီးကို ထမး္ေဆာင္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ဒါနဲ႔ဘဲက်ေနာ္ ပာာ လိုင္းကားစီးဖို႔ ဆူးေလကို လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ဆူးေလ ကေန က်ေနာ္စိတ္ကူးထဲ ဘာျဖစ္တယ္မသိ ကုန္ေစ်းတန္းကိုလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ျပန္တယ္။လမ္းတေလွ်ာက္လံုးလဲ အေတြးမ်ားစြာႏွင့္ေပါ့ဗ်ာ။ဒီလိုနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းကုန္ေစ်းတန္းမွတ္တိုင္ကိုေရာက္ခဲ့တယ္။လမ္းတေလွ်ာက္လံုးပာာလည္းအင္မတန္မွရွင္းလင္းေနျပီးေလွ်ာက္ရတာအဆင္ေျပတာေပါ့။အဲဒီခံစားမႈနဲ႔ျပိဳင္တူျဖစ္လာတဲ့ခံစားခ်က္ကေတာတေန႔လုပ္မွတေန႔စားရတဲ့ဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘ၀။လမ္းေဘးေစ်းသည္ပေပ်ာက္ေရးဆိုျပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြပာာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ထိေရာက္မႈရွိမလဲ ဆိုတာကေတာ့ေစာင့္ၾကည့္ရမွာေပါ့။

                           လိုင္းကားေတြကလည္းအမ်ိဳးစံုလွပါတယ္။တစီးျပီးတစီးရပ္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔သာမန္ျပည္သူမ်ားႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းမ်ားကလည္းတက္လိုက္ဆင္းလိုက္ျဖင့္ဘ၀တိုက္ပြဲကို၀င္ေနၾကပါတယ္။က်ေနာ္စဥ္းစားမိတယ္။စည္းကမ္းရွိၾကပါ ဆိုတဲ့ စကားအဲဒီစကားက အင္မတန္ကေကာင္းပါတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီရဲ႕အနက္က ပိုေလးနက္ပါတယ္စည္းကမ္းပာာ လူတေယာက္ရဲ႕ တန္ဘိုးပါ။က်ေနာ္တို႔ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီး တပ္မေတာ္၏ဖခင္ရင္း ျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ စကားတခုကိုလည္း သြားျပီးေတာ့အမွတ္ရမိတယ္ “ခင္ဗ်ားတို႔လြတ္လပ္ေရးကိုလိုခ်င္ရင္လြတ္လပ္ေရးကိုရႏိုင္မယ့္စည္းကမ္းေတြရွိၾကပါ။လြတ္လပ္တဲ့လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ထိုက္တန္တဲ့စိတ္ဓါတ္ေတြထားၾကပါတဲ့” အဲဒီစကားက

                                                       အလြန္တန္ဘိုးရွိတယ္ဗ်။အဂၤလိပ္ လက္ထက္က ဗမာျပည္သူေတြပာာ ထိုက္တန္တဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈ ထိုက္တန္တဲ့ရရွိမႈ႕ ေအာက္မွာဆိုေတာစည္းကမ္းပ်က္ရင္ ဘယ္ေကာင္းမလဲဒါကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေထာက္ျပတာ။အခု က်ေနာ္တို႔မွာက လမ္းမွာအမိႈက္မပစ္ပါနဲ႔ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြေရးထားတယ္ျပီးေတာ့ လမ္းေတြမွာ အမႈိက္ပံုးေတြေတာ့ မထားေပးဘူး။လမ္းကူးရင္မီးနီမွာကူးပါဆိုျပီး မီးပြိဳင့္ေတြပ်က္ေနရင္ ဒီအတိုင္းထား ထားတယ္။စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ ေျပာရ ရင္ေတာ့အမ်ားၾကီးပါ။ အဲဒီေတာ့ စည္းကမ္းဆိုတာကိုရွိေစခ်င္ရင္ အဲဒီ စည္းကမ္းကိုလိုက္နာႏိုင္

မယ့္ အေနထားမ်ိဳးေတြ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ိဳးေတြ ပညာေပးမႈေတြ ျပည္သူအေပၚခ်ျပရွင္းျပမႈေတြရွိသင့္တာေပါ့။ျပီးေတာ့မွ ျမန္မာေတြစည္းကမ္းပ်က္တယ္ဘာညာ ေလွ်ာက္အာေခ်ာင္ေနလို႔ မရဘူးေလ။ စည္းကမ္းတန္ဘိုး သိေအာင္ ပညာေပးရမွာလည္း တာ၀န္တရပ္ဆိုတာေတာ့မေမ့သင့္ဘူး။ျပီးေတာ့ လိုက္နာႏိုင္မယ့္ အျခား၀န္ေဆာင္မႈေတြလည္း လိုအပ္တယ္ဆိုတာမေမ့သင့္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။

                 အဲဒါနဲ႔ဘဲ က်ေနာ္အလင္းေရာင္ေစတမန္ စီးရမယ့္ကားကလည္း မေရာက္ေသးျပန္ဘူး ဘ၀သမားေတြဆိုေတာ့ လိုင္းကားကိုဘဲစိတ္ရွည္ျပီးေစာင့္ရေတာ့တာေပါ့။အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္နားထဲကို “ပုဇြန္ထုတ္ေတြရမယ္”ဆိုတဲ့ေစ်းသည္ တေယာက္အသံေရာက္လာပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္လည္းအေနာက္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လင္မယား2ေယာက္ ေစ်းဗန္းေလးနဲ႔ ပုဇြန္ထုတ္ေရာင္းေနတာကို ေတြလိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူတို႕ေတာ့အဖမ္းခံရေတာ့မယ္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ဒါနဲ႔ဘဲ က်ေနာ္ၾကည့္ေနရင္း အမႈိက္လွည္းကို လက္မွာ တြန္းျပီးေလွ်ာက္လာတဲ့သားအမိ2ေယာက္ အန္တီၾကီးကစည္ပင္၀န္ထမ္းျဖစ္တယ္

ထင္တယ္ ေဘးက5ႏွစ္အရြယ္ သမီးေလးနဲ႔ က်ေနာ္စိတ္ထဲ “ေအာ္စာသင္ခန္းမွာေနရမယ့္ကေလး အခုေတာ့အေမနဲ႔ အမႈိက္လွဲတာလိုက္ေနရတယ္”လို႔ စိတ္ထဲမွာျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။စည္ပင္အန္တီၾကီးကလည္း တံျမက္စည္းအစုတ္ေလးနဲ႔ လွည္းေနရင္း သူ႕5ႏွစ္အရြယ္သမီးေလးက ခုနပုဇြန္ေရာင္းတဲ့ ေရွ႕ေလးမွာလာရပ္ၾကည့္ေနတယ္။က်ေနာ္လည္းေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားျပီးၾကည့္ ေနလိုက္တာေပါ့။ပုဇြန္ထုတ္ေရာင္းတဲ့ လင္မယား2ေယာက္ကလည္းကေလးေလး ရပ္ၾကည့္ေနတာကို သူတို႔လည္း သတိထားမိသြားတယ္။က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာ ထင္လိုက္တယ္ သူတို႔ ဒီကေလးကိုေမာင္းထုတ္မယ္ေပါ့။ခဏၾကာေတာ့က်ေနာ္ထင္တာ လံုး၀ကို

လြဲသြားတယ္။အဲဒီ ပုဇြန္ထုတ္ေရာင္းတဲ့အမက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ “သမီးေလးဘာၾကည့္ေနတာလည္းသမီးစားခ်င္လို႔လားအန္တီထည့္ေပးမယ္ေလပိုက္ဆံမေပးနဲ႔ေနာ္သမီးေလးတဲ့”က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာေတာ္ေတာ္ ပီတိျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ကေလးက ဘာျပန္ေျပာလိုက္သလဲဆိုေတာ့ “မပာုတ္ပါဘူးအန္တီသမီးမစားပါဘူးမျမင္ဖူးလို႔ၾကည့္ေနတာပါ”တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလးပာာ က်ေနာ္ရင္ထဲကို ေတာ္ေတာ္ခံစားလိုက္ေစရပါတယ္ က်ေနာ္မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္ တခ်ိဳ႕လွည္လာမိခဲ့ပါတယ္။ျပီးေတာ့ ကေလးကသူ႔အေမဆီျပန္သြားျပီးဘာေျပာလဲမသိ အဲဒါနဲ႔ဘဲသူတို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ လွည္းေလးကိုတြန္းျပီး ျပန္ထြက္ခြါသြားပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္ရင္

ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလးခံစားခဲ့ရျပီး ပုဇြန္ထုတ္ေရာင္းတဲ့အမရဲ႕ စိတ္ကိုေလးစားမိသလို ကေလးေလးကို လည္းသနားသြာမိတယ္။ကေလးက မျမင္ဖူးလို႔ပါဆိုတာကေတာ ့ပာုတ္မယ္မထင္ဘူးသူမေျပာရဲလို႔သာျဖစ္မွာပါ။ လမ္းေဘးမွာ ေစ်းေရာင္းတဲ့ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ပာာ တာ၀န္ယူေနတဲ့သူေတြ၏တာ၀န္သိတတ္မႈကြာျခား တာလည္းသြားေတြ႔ရပါတယ္။

                       အဲဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ဆက္ ေတြးေနမိတယ္ “ေအာ္..ငါတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဒီလို စားခ်င္ ေေပမယ့္မစားရတဲ့ ဘ၀ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွိေနျပီလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ငါတို႔ေတြအာပာာရ ေတြခ်ိဳ႕တဲ့ျပီး ႏွိမ့္က်ေနလည္းဆိုတာေတြးရင္း တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္အတြက္ရင္းေလးရင္း ” က်ေနာ္စီးရမယ့္ ကားေရာက္လို႔ အေျပတပိုင္းျဖင့္ကားေပၚတက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္ပာာ အဲဒီေနရာေလးမွာမက်န္ခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ္ရဲ႕ေလးစားတဲ့ပီတိျဖစ္ရတဲ့ စိတ္ကေလးကေတာ့ အဲဒီေနရာေလးမွာ အမွတ္ရစြာ က်န္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ။

     (မွတ္ခ်က္*** ဲဒီ ျဖစ္ရပ္ေလးပာာ က်ေနာ္အလင္းေရာင္ေစတမန္၏ (24.9.2011)ေန႔လည္1နာရီေလာက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးပါ)

                                                                          အလင္းေရာင္ေစတမန္

                                                                                  (A.D-2011)


                                                                                                                                                                                        

 

Oct 3rd

မင္းအတြက္ဆိုရင္ ဘာမဆို (၂)

By just need somebody to love

(၂)

မိသားစုထမင္းဝိုင္း

ေလေတြ တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနသည္။ အျဖဴလြလြ ပြေယာင္းေယာင္းသူ႔ဝတ္စံုဟာ ေလထဲတြင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ခါေနသည္။ ေကာင္းကင္က ၾကည္လင္လြန္းကာ တိမ္ဟူ၍ တမွ်င္တစပင္ ရွာေဖြစူးစိုက္ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ရန္မလြယ္။

လင္းခ်င္းေနေသာ္လည္း ပူေလာင္ျခင္းအလ်င္းမရွိသည့္ ဤကဲ့သို႔ ရာသီဥတုမ်ိဳး သူမၾကံဳဖူးပါ။

ၾကည့္ပါဦး။

 သူဟာ အင္မတန္လွတဲ့ လြင္ျပင္က်ယ္ၾကီးတစ္ခု၏ အစလား၊ အဆံုးလား၊ အလယ္တည့္တည့္လား ခန္႔မွန္းမရႏိုင္သည့္ ေနရာတြင္ ရပ္ေနသည္။ သူ႔မ်က္စိတစ္ဆံုးတြင္ မည္သည့္အရာမွ်ရွိမေန။

 လြင္ျပင္ေတြခ်ည္း…။

တစ္ခုေတာ့ သူသတိထားမိတာရွိသည္။ အဲတာက သူ႔ေရွ႕ကလြင္ျပင္ၾကီးဟာ တျဖည္းျဖည္းျမင့္တက္သြားတာပဲျဖစ္သည္။ ထိုျမင့္တက္သြားသည့္ဘက္ကို သူေလွ်ာက္သည္။ ေလွ်ာက္သည္။ ျပီးေတာ့ ေလွ်ာက္သည္။

သူေမာရမွန္းမသိ။ ေလွ်ာက္ေနခဲ့တာ အခ်ိန္မည္မွ်ၾကာခဲ့ျပီလဲဆိုတာလည္းမသိ။ ဘာမွမသိ။ ေလွ်ာက္ျမဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနမိသည္။

ခဏအၾကာတြင္ ေကာင္းကင္သို႔ ထိုးတက္သြားေသာ ျဖဴျဖဴအတန္းၾကီးတစ္ခုု ေတြ႔ရသည္။

 သူေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္း နီးလာေတာ့ အဲတာ ေရေႏြးေင႔ြဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားသည္။ မၾကာမီ ေလွ်ာက္ေနေသာ သူ႔ေျခလွမ္းေတြ ရပ္သြားမိသည္။ ျမင့္တက္ေနေသာ ေတာင္ကုန္းက ခပ္ေျပေျပျပန္ျဖစ္သြားျပန္ေလျပီ။

သူ႔ေရွ႕တြင္ အခု ေရေႏြးေငြ႔မ်ားထြက္ေပၚလာရာ ေနရာကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ အဲတာ… မုဒ္ဦးတစ္ခု…။

မုဒ္ဝတြင္ တံခါးတပ္ဆင္ထားျခင္းမရွိဘဲ လိုက္ကာ ျဖဴလြလြပါးပါးေလးတစ္ထည္သာ ကာရန္ထားသည္။ ေလတဟူးဟူးတိုက္ေနေသာ္လည္း လိုက္ကာကေတာ့ ပံုမွန္ေလးသာ လႈပ္ရွားလဲ့လီသည္။

ေရေႏြးေငြ႔တို႔က မုဒ္ဦး၏ ဟိုဘက္မွ ထြက္လာေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေရပူစမ္းလား ဟိုဘက္မွာက…။ အိုး… ဒီလို ကုန္းျပင္ျမင့္မွာလည္း ေရပူစမ္းရွိတတ္သလား…။ ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာမသိပါ။

သူက ထိုမုဒ္ဦးအနား ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ တျဖည္းျဖည္းနီးနီးလာေလ… မုဒ္ဦးက ၾကီးၾကီးလာေလျဖစ္လာသည္။

သူေလွ်ာက္သြားလိုက္တာ ေျခလွမ္းဆယ္လွမ္းစာသာလိုေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ … ငါးလွမ္း…။

သံုးလွမ္း…။

ႏွစ္လွမ္း…။

 တစ္လွမ္း…။

အိုး… အခု လိုက္ကာစပင္ သူ႔ႏွာတံကိုထိေတြ႔ေနျပီ။

သူ႔လက္တစ္ဖက္က လိုက္ကာစ၏အစြန္းတစ္ဖက္ကို ကိုင္ကာ ဟိုမွာဘက္ကို ေခ်ာင္းျပဴၾကည့္လုိက္သည္။

အမ္…။

သူ႔အရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က သူကဲ႔သို႔ အျဖဴထက္ေအာက္ဝတ္ဆင္ထားျပီး အင္မတန္ၾကီးမားသည္႔ ဒယ္အိုးတစ္လံုးႏွင့္ေၾကာ္ေလွာ္ေနသည္ကိုေတြ႔ရေလသည္။ အေငြ႔ေတြက ၄င္းဒယ္အုိးထဲမွထြက္လာေနျခင္းျဖစ္သည္။

သူေမွ်ာ္လင့္ထားတာက သည္ထက္အဆတစ္ရာမက ထူးဆန္းသည့္ျမင္ကြင္းတစ္ခုကိုပါ။

 အခုေတာ့…။

 သူရယ္ခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္လာမိသည္။

 အိုး… သူစိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ့…။

သူရယ္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲမွာ… ေၾကာ္ေလွာ္ေနသည္႔ေကာင္ေလးသည္ ေယာက္မကို ဒယ္အိုးထဲ ခြမ္းကနဲျမည္ေအာင္ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ခါးကိုမန္ပါပါေထာက္ကာ သူ႔ေခ်ာင္းၾကည့္ရာေနရာသို႔ ေဒါက္ကနဲအၾကည့္မ်ားေရာက္လာေလသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္တင္ပဲ… သူအိပ္ေပ်ာ္ရာမွ ႏိုးသြားေတာ့သည္။

        အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏိုးလာသည့္အဲလ္ဘတ္ဟာ ကိုယ့္အိပ္မက္ကိုကိုယ္ျပန္ရယ္ခ်င္လာသည္။ သူအစားအေသာက္အဲေလာက္ပ်က္ခဲ့သည္လား…။

ဒါမွမဟုတ္… အစားေကာင္းအေသာက္ေကာင္းေတြ အဲေလာက္ထိ တမ္းတစြဲလန္းေနလို႔ အိပ္မက္ထဲအထိ ထည္႔မက္မိရသလား…။

ဟားဟားဟား….။

        အိပ္ရာက လူးလဲထျပီး သူနာရီၾကည့္လုိက္သည္။ အင္… ခုနစ္နာရီထိုးေတာ့မည္။ ခုနက ရယ္ခ်င္ေနသည့္စိတ္ေတြ ရုတ္ခ်ည္းပဲေပ်ာက္ဆံုးကာ ကမန္းကတန္းပင္ အိမ္အေနာက္ေဖးဘက္ရွိ မ်က္ႏွာသစ္ရာေနရာဆီသြားကာ… သြားတိုက္ေဆးကို ညွစ္ကာ ေလာေလာပ်ာပ်ာႏွင့္ သြားေကာက္တုိက္ရသည္။

တစ္ခ်က္နွစ္ခ်က္ပင္တိုက္ရေသးသည္။

ျမင္ကြင္းထဲသို႔ အိမ္ေနာက္ဘက္ပတ္ျပီးေျပးလာေသာ ၾကည္ၾကည္ဝင္ေရာက္လာသည္။ ၾကည္ၾကည္က ေဟာဟဲဆိုက္ရင္းႏွင့္ပင္… ‘အစ္ကိုေလး..အစ္ကိုေလး… ဘြားဘြားက အခုခ်က္ခ်င္း…’

ဟု စကားကိုပင္အဆံုးမသတ္ႏိုင္ခင္မွာ ရပ္လုိက္ျပီး အေမာေျဖသည္။

သူေခါင္းညိတ္ျပကာ သြားကိုခပ္ျမန္ျမန္တိုက္လိုက္သည္။

…………………………………………………………………………………………………………

ေျပာင္လက္ေတာက္ပေနေသာ ေၾကာင္လိမ္ေလွကားထစ္မ်ားမွတစ္ဆင့္ ဘြားစိ္န္က တစ္လွမ္းျပီးတစ္လွမ္း ညင္သာ ဝင့္ၾကြားစြာ ဆင္းလာသည္။

 အသက္ၾကီးၾကီးမိခင္ ေလွကားထစ္မ်ားေပၚမွ တစ္ထစ္ခ်င္းနင္းေလွ်ာက္ဆင္းလာေနသည္ျမင္ေတြ႔ၾကေသာ သားသမီးမ်ားက ထမင္းစားစားပြဲမွ လွမ္းၾကည့္ရံုကလြဲျပီး မည္သူမွ်ေျပးမထူၾကပါ။

ထူရေကာင္းမွန္းလည္းမသိၾကပါ။

သိလွ်င္လည္း ေျပးမထူရဲၾကပါ။

တည္ျငိမ္ေသာမ်က္ႏွာထားႏွင့္ ဘြားစိန္က ထမင္းစားစားပြဲကို ဆင္းလာေနရင္းကပင္ မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္ကာ လူစစ္လိုက္သည္။ အင္း…။ တစ္ေယာက္ေလွ်ာ႔ေနသည္။ 

တစ္ေယာက္ဆိုတာ မိမိ၏ေျမးေလး…။

အလိုလိုက္၍ ကေလးဆိုးဆိုးေနေသာေျမးေလး…။ ဘြားစိန္က ထူးထူးျခားျခားေျမးႏွစ္ေယာက္တြင္မွ သည္ေကာင္ေလးကို ပို၍ခ်စ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ရွာ၍မရေပ။

သူ႔ခ်စ္ေမြးပါ၍ျဖစ္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အဆိုးအသြမ္းမ်ားကို ေတာ္ရံုတန္ရံု မျမင္ခ်င္ဟန္ေဆာင္၊ မသိခ်င္ဟန္ျပဳကာ ခြင့္လႊတ္ခဲ့သည္ခ်ည္း။

သူဆိုးသည္ဆိုတာကလည္း မိုက္မိုက္ကန္းကန္းမဟုတ္…။ ကေလးတစ္ေယာက္က ဆိုးသလို၊ ကေလးတစ္ေယာက္၏ဂ်ီက်သလို စိတ္ပင္ပန္းရေသာ္လည္း ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေနေသာအဆိုးမ်ားသာျဖစ္သည္။

ေနာက္ေျမးတစ္ေယာက္ကေတာ့ မိန္းကေလးေလး။ သူကေတာ့ အျပစ္ေျပာစရာမရွိေသာ ယဥ္ေက်းလိမၼာသည့္ မိန္းကေလးျဖစ္သည္။ မိမိ၏ ဒုတိယအၾကီးဆံုးသား၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလး…။

ခက္သည္က ဘြားစိန္သည္ မိမိ၏ေမတၱာကို ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္ေဖာ္၊ သရုပ္ျပ ၊ ျမင္ေတြ႔ေစတတ္ျခင္းမရွိခဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထက္ထက္ျမက္ျမက္အမ်ိဳးသမီးဟု ယူဆ၍ ထက္ျမက္ေအာင္လည္းေနခဲ့သည္။

သည္စံအိမ္၏ အိမ္သားမ်ားအားလံုးကို မိမိအုပ္ခ်ဳပ္ဆဲ၊ မိမိ၏ အမိန္႔ေအာက္တြင္ ျပားျပားဝပ္ေနေစျမဲ…။

‘ၾကည္ၾကည္’ဟု ဘြားစိ္န္က အသံမတိုးမက်ယ္ျပဳလိုက္သည္။ ေခၚသံေနာက္တြင္ မေရွးမေႏွာင္းပင္ ‘လာျပီဘြားဘြား’ ဟူေသာထူးသံထြက္ေပၚလာကာ လူသည္လည္း လိုက္ပါထြက္ေပၚလာသည္။

ေခၚသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း အဆင္သင့္ျဖစ္ရန္ အတြင္းဘက္တစ္ေနရာမွ အဆင္သင့္ေစာင့္စားေနမွန္း သိသာလွသည္။

‘အဲလ္ဘတ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကို အခုသြားေခၚ…။ ေနာက္ငါးမိနစ္ေနလို႔ မေရာက္ရင္ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႔လို႔ပါေျပာလုိက္…’

        ထိုေျပာသံအဆံုးတြင္ ဘြားစိန္၏ခုံႏွင့္ တစ္ခံုေက်ာ္တြင္ထိုင္ရေသာ ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳသည္ တစ္ခုခုေျပာခ်င္သည့္အမူအရာေပၚလာေသာ္လည္း … မရဲတရဲေတြေဝတံု႔ဆိုင္းေနရာမွ … မလႈပ္တလႈပ္ အျဖစ္သို႔ မူလအတိုင္းျပန္လည္ေရာက္ရွိ ျငိမ္သက္သြားပါသည္။

ကာကာဆီးဆီး စကားသံထြက္မလာခဲ့ေတာ့…။

က်န္လူေတြကေတာ့ ဘာသိဘာသာပင္…။ ျမင္ေန၊ ျဖစ္ေနက်အျဖစ္အပ်က္ကို ေနသားက် အက်င့္ရကာ အေျခအေနႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္၊ထိုင္တတ္ျဖစ္ေနျပီးသားပံုေတြ ဝင္ေနသည္။

ပံုမွန္ေျခလွမ္းႏွင့္ ေလွ်ာက္လာေသာ ဘြားစိန္သည္ မိမိရဲ့ ထို္င္ျမဲေနရာ စားပြဲ၏ ထိပ္စြန္းရွိ အၾကီးဆံုးခံုတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ မိမိ၏ ဒုတိယသားျဖစ္သူ ဦးရဲသူဘက္ၾကည့္ကာ ေမးလိုက္သည္။

‘မေန႔က အစည္းအေဝးအျပီးမွာ ရွယ္ယာအသစ္ ဘယ္ေလာက္တက္လာလဲ သား’

‘ဦးထြန္းေဝတို႔ဘက္ကေတာ့ အတိအက်မသိရေသးဘူးအေမ။ ဝင္မယ္လို႔ေတာ့ စကားခင္းထားတယ္။ မင္းထင္လီမိတက္ကေတာ့ ႏွစ္ဆယ္ရာႏႈန္းတဲ့’

ဘြားစိန္က မိမိ၏အၾကံေအာင္ျမင္သည္ဟူေသာ အျပံဳးႏွင့္

‘ဒါဆို… ေနာက္အပတ္မွာ ဒီလုပ္ငန္းအသစ္ကိုစမယ္ဆိုရင္ ျပင္ပရွယ္ယာ ဘယ္ေလာက္ရွိမယ္လို႔ မင္းထင္သလဲခ်ိဳခ်ိဳ…။ ခန္႔မွန္းေျခေပါ့’

‘ငါးဆယ္နဲ႔အထက္ေတာ့ရွိလိ္မ့္မယ္အေမ’

ဘြားစိန္ကျပံဳးသည္။

‘ဒါဆို… စလို႔ရျပီေပါ့။ ဒီလုပ္ငန္းက ေသခ်ာေပါက္ကိုေအာင္ျမင္မယ့္လုပ္ငန္းပဲ။ ကိုယ္ကခ်ည္းရာႏႈန္းျပည့္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ စြန္႔စားရာက်လို႔ ရွယ္ယာေတြကမ္းလွမ္းၾကည့္တာ… အဆင္ေျပသားပဲ။

ၾကည့္ရတာ မင္းထင္တို႔အခု… ေတာ္ေတာ္အျမင္က်ယ္လာတယ္ေနာ္။ လူေတာ္ေတြတိုးလာတယ္ထင္တယ္… ဟုတ္လား’

‘ဟုတ္တယ္အေမ’

ဦးရဲသူက ေခါင္းညိတ္သည္။ ‘ဦးမင္းထင္ရဲ့သား ဗလမင္း ဆိုတာ အခုလုပ္ငန္းထဲဝင္ကူေနျပီအေမ။ လူေတာ္ေလးပါ။ သူတိုးဝင္လာတာ မၾကာေသးေပမယ့္ အခု သတင္းေတာ္ေတာ္ေမႊးေနျပီ’

ထိုအခ်ိန္တြင္ အိမ္ေဖာ္မေလးၾကည္ၾကည္ႏွင့္အတူ အဲလ္ဘတ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးဝင္လာပါသည္။ ရွည္လ်ားေသာ ေျခတံကို ပ်င္းတိပ်င္းတြဲႏွင့္ လွမ္းလ်က္ မ်က္ႏွာက သုန္မႈန္စြာ အျပံဳးအရယ္မရွိပါ။ သူ၏ သဘာဝျဖစ္လိမ့္မည္။

အဲလ္ဘတ္က ဘြားစိန္အနားေရာက္ေသာအခါ…‘ေရာက္ျပီ ဘြားဘြား’ဟု အသံျပဳသည္။ ဘြားစိန္က လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေခါင္းကို ညိတ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္ေလးက စားပြဲ၏ ဟိုဘက္ထိပ္ဆံုး… ဘြားစိန္ႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနရာတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။

ၾကည္ၾကည္က မီးဖိုေခ်ာင္မွ ထမင္းဟင္းမ်ားကို သယ္ခ်လာသည္။

‘အဲသည္ ဗလမင္းက ငါတို႔ရဲ့ေကာင္နဲ႔ အသက္ဘယ္ေလာက္ကြာလဲ’

ထိုေမးခြန္းကို ဘြားစိန္က အဲလ္ဘတ္ဘက္သို႔ေမးဆတ္ကာ ဦးရဲသူကိုေမးလိုက္သည္။

ကိုယ့္နာမည္ပါလာေသာေၾကာင့္ ေကာင္ေလးက နားစြင့္လုိက္ေသာ္လည္း အာရံုက စားပြဲေပၚေရာက္လာေသာ စားေသာက္ဖြယ္ေတြဘက္ ပိုေရာက္ရွိေနပါသည္။ ဘြားစိန္ေျပာသမွ်ကေတာ့ ဘာမွထူးျခားတာပါမည္မဟုတ္။

အေၾကာင္းအရာသာကြဲျပားမည္၊ ဆင္တူရိုးမ်ား ရွိမည္။ အဆံုးသတ္က်ေတာ့ သူမ်ားေကာင္းေၾကာင္း၊ ကိုယ့္ေျမးမေကာင္းေၾကာင္းသာ…။ အဲလိုဟု အဲလ္ဘတ္က ခံယူထားသည္။

ဦးရဲသူမေျဖခင္.. ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳက ဖာဖာေထးေထးဝင္ေျဖသည္။

‘အမ်ားၾကီးကြာပါတယ္အေမ…။ ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ကြာပါတယ္’

ဘြားစိန္ရဲ့အၾကည့္တို႔က ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳဆီသို႔ ဖ်တ္ကနဲေရာက္ရွိသြားသည္။

မ်က္ဝန္းမ်ားကလည္း ေမွးစင္းက်ဥ္းေျမာင္းသြားၾကသည္။

‘ငါးႏွစ္လားေျခာက္ႏွစ္လား ခ်ိဳခ်ိဳ..။ တိတိက်က်ေျပာစမ္း’

ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳ မ်က္လႊာခ်သြားပါသည္။ ‘ငါးႏွစ္ပါ အေမ’

အဲလ္ဘတ္၏အာရံုမ်ားက ယခု စားပြဲေပၚရွိ ထမင္းဟင္းမ်ားေပၚသို႔ လံုးလံုးက်ေရာက္သြားျပီ။ မ်က္ႏွာကလည္း ပိန္လိမ္ရႈံႈ႕မဲ့ေနျပီ။

‘သူေက်ာင္းျပီးတဲ့အထိဆိုရင္ ငါးႏွစ္မွာ ဘယ္ႏွႏွစ္ပဲ့သြားျပီလဲခ်ိဳခ်ိဳ’

‘သံုးႏွစ္ပါအေမ’

‘က်န္တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ သူက ဟိုေကာင္ေလးကို အမီလိုက္ႏိုင္ပါ့မလား’

ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳထံမွ ေျဖသံထြက္မလာပါ။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳ၏ေဘးတြင္ထိုင္ေသာ ဦးမင္းသူက စကားကိုဝင္ဖ်က္သည္။

‘သားတို႔က ဒီဟင္းေတြကို ဘယ္အထိသည္းခံျပီး ဆက္စားေနရမွာလဲအေမ…။ အေမစားဖိုမွဴးအသစ္မရွာေတာ့ဘူးလား’

‘ငါရွာျပီးျပီ…။ စိတ္ၾကိဳက္မေတြ႔ေသးဘူး’

ထိုအခါ ဦးမင္းသူ၏ေဘးတြင္ထိုင္ေသာ ဦးေအာင္သူက ‘ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကည္ၾကည့္လက္ရာထက္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲအေမ။ ျပီးေတာ့ အေမ့စိတ္ၾကိဳက္သာရွာေနရင္… မရွာနဲ႔ေတာ့အေမ။ ဒီေလာကမွာ မရွိဘူး’

‘ဒါဆို ငါဘာလုပ္ေပးရမလဲ…။ ေရာဘတ္ကို လူထြက္ခုိင္းရမွာလား’

‘အဲတာေကာင္းတယ္ဘြားဘြား’ဟု အဲလ္ဘတ္က ဝင္ေထာက္ခံသည္။

မိမိစကားဘယ္ေရာက္သြားသလဲသတိထားမိပံုမရ။

ဦးေအာင္သူႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ အဲလ္ဘတ္မ်က္ေစာင္းထိုးတြင္ထိုင္ေသာ သီရိမိုးက အစ္ကိုျဖစ္သူကို စားပြဲေအာက္မွေန၍ ေျခေထာက္ႏွင့္လွမ္းကန္သည္။

အဲလ္ဘတ္က ႏႈတ္ခမ္းေထာ္ျပလိုက္သည္။ သီရိမိုးက လက္သီးဆုပ္ျပသည္။

‘အဲတာ ဆိုလည္း သားတို႔ အျပင္မွာထြက္စားလို႔ရတာပဲအေမ..။ အေမသာခြင့္ျပဳရင္…’

ဘြားစိန္က သက္ျပင္းခ်သည္။ ဇြန္းခက္ရင္းကိုလည္း ပန္းကန္ေပၚခ်ျပီး ဦးေအာင္သူကို ၾကည့္သည္။

‘အစားတစ္လုပ္အတြက္နဲ႔ ဒီအိမ္ရဲ့အစဥ္အလာကိုမင္းက ခ်ိဳးေဖာက္ခ်င္တယ္ေပါ့…’

‘သမီးသူငယ္ခ်င္းရဲ့ေဒၚေလးတစ္ေယာက္က ဟင္းခ်က္ေတာ္တယ္တဲ့ ဘြားဘြား။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဝင္လုပ္ေနတယ္။ ဘြားဘြားလခ ပိုေပးရင္ရႏိုင္တယ္’

သီရိမိုးက ဘြားစိန္ကိုသတင္းေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္ႏွာရံႈ႕မဲ့ကာ လက္တြင္ကိုင္ထားေသာ ခက္ရင္း စားပြဲေအာက္လြတ္က်သြားသည္။ ‘ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…’

‘ကိုကိုမီးကို ခံုေအာက္ကေန လွမ္းလွမ္းျပီးကန္ေနတယ္ဘြားဘြား’

‘ေအာင္မာ’

အဲလ္ဘတ္က အသံျပဲၾကီးႏွင့္ထေအာ္သည္။

‘အဘြားေျမးက သားကိုအရင္ကန္တာ…။ ငရဲအုိးခ်ိဳးကပ္မယ့္ မိန္းကေလးပဲ ဘြားဘြားေျမးက’

‘ေတာ္ၾကစမ္းပါ။ ရန္ျဖစ္တာကို ဘြားဘြားမၾကိဳက္ဘူးလို႔ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲ…။ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတယ္။ တည့္ေအာင္မေနဘူး…။ စားဖုိမွဴးကိစၥကေတာ့ ငါလည္း ထပ္မရွာႏိုင္ဘူး။ နင္တို႔ေကာင္းေကာင္းစားခ်င္သပဆိုရင္ ကိုယ့္အစြမ္းနဲ႔ကိုယ္ရွာလာၾက။ မိန္းကေလးေတာ့ လက္မခံဘူး…။

ငါ့သားေတြ ၊ ေျမးေတြကိုစိတ္မခ်ဘူး…။ ေယာက္်ားဆိုရင္ ရမယ္။ အဲတာဆို ဒီမွာ အိပ္ဖို႔အဆင္ေျပသြားမယ္…ေတာ္ျပီ…။ ဒီအေၾကာင္းကိုဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့…’

ထိုစဥ္… သီရိမိုး၏ဇြန္းေပၚက ၾကက္သားဖတ္ ပန္းကန္ေပၚျပန္က်သြားသည္။ အဲလ္ဘတ္က လွမ္းကန္ထည့္လိုက္၍ျဖစ္သည္။

သီရိမိုး၏ ေနႏွင့္ဦးဆိုသည့္ျခိ္မ္းေခ်ာက္သည့္အၾကည့္ကို ဂရုမစိုက္ဘဲ… ဟန္ႏွင့္ပန္ႏွင့္ ထမင္းျပန္စားေနလိုက္သည္။ အျပင္ေရာက္မွ ဆိုင္မွာဝေအာင္ဝယ္စားလိုက္မည္ဟုလည္း ေတးထားလိုက္သည္။

ဟင္း… ၾကက္သားကလည္း… ေပ်ာ့ျပဲေနျပီ။ အရသာက ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ႏွင့္…။

……………………………………………………………………………………………

(၃)

သူ႔မ်က္ဝန္း

ေကာင္ေလးက ဆိုင္ကယ္ကို ျဖည္းျဖည္းသာ ေမာင္းေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စကားမေျပာျဖစ္ၾက။ မၾကာမီ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းတံခါးေအာက္မွ ျဖတ္ေမာင္းဝင္သြားၾကသည္။

အင္းေလ…။ မီမွာပါ…။ မမီရင္ ရာသက္ပန္ေတာ့ ကေလာ္ဆဲျပီ။ အင္မတန္ လူလွသေလာက္ ပါးစပ္ၾကမ္းသည့္ေကာင္မေလး…။

ေက်ာင္းအဝင္ဝမွ မိန္းအထိ လမ္းကေလးသည္ ရွည္လ်ားေျဖာင့္တန္းလွသည္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက ျဖည္းျဖည္းသာေမာင္းသည္။

အင္း… ေႏွးတာမွ တမင္ပင္ ရြဲ႕ေနသလားထင္ရေလာက္ေအာင္ ေႏွးေႏွးလာသည္။ ထိုစဥ္ အေနာက္ဘက္မွ က်ယ္ေလာင္ေသာ ဟြန္းတီးသံႏွင့္အတူ အျပာနက္ေရာင္ကားလွလွေလးတစ္စင္းဟူးကနဲျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။ ကားေပၚတြင္ ေနကာမ်က္မွန္အနက္ႏွင့္ေက်ာ႔ေမာ့ေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။

တမင္တကာ အနားေရာက္မွ ဟြန္းတီးကာ ပြတ္ကာသီကာ ကပ္ေမာင္းသြားသည္ပဲ…။

‘ေသခ်င္းဆိုးေလး’

ဟု ကြ်န္ေတာ္ မတိုးမက်ယ္ဆဲဆိုပစ္လုိက္သည္။ ေရွ႕ေကာင္ေလးက အံ့ၾသစြာရယ္သည္။

‘အစ္ကိုက ဆဲတတ္တယ္ေနာ္…’ တဲ့…။

ေအာ္…လူပဲမဆဲတတ္ဘူးလို႔ရယ္ရွိမလား…။ မဆဲခ်င္တာပဲရွိမည္။

ဆိုင္ကယ္မ်ားရပ္နားရာေနရာသို႔ေရာက္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ ခုနက အျပာေရာင္ကားေလးကို ဟိုးေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ရပ္ထားသည္ကိုေတြ႔သည္။ ေမာင္းသည့္လူကုိေတာ့ မေတြ႔ရေတာ့..။

ကြ်န္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္ဟု သူ႔ကိုေျပာသင့္သလား…။

ဟင့္အင္း…။ မေျပာပါဘူး…။ သူကအတင္းေခၚလို႔…လိုက္ရတာပဲ…။

သို႔ေသာ္ ‘အစ္ကို….ခဏ’

ဟူေသာ ေခၚသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြ ရပ္လုိက္ရျပန္သည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ေကာင္ေလးက ေနာက္တစ္မ်ိဳးရစ္ျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာတြင္ စိတ္ညစ္သည့္အမူအရာမေပၚေအာင္ၾကိဳးစားဖံုးဖိကာ သူ႔ဘက္ကို ျပန္လွည့္လုိက္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ခံစားခ်က္ကို ဖံုးဖိသိုဝွက္ရာမွာ အင္မတန္ပါရမီနည္းပါသည္။ အထူးသျဖင့္ အခုလို ေလာေနသည့္အခါတြင္ေပါ့…။

ေကာင္ေလးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ဖတ္မိသြားသည္။ အဟဲဟု သူရယ္ကာ လက္ညိႈးႏွင့္နားထင္ကို တစ္ခ်က္နွစ္ခ်က္ကုတ္သည္။ ဟူး….။

စိတ္တိုေနသည့္ၾကားထဲကပင္ ကြ်န္ေတာ္က သူခ်စ္စရာေကာင္းေနတာကို သတိထားမိသြားရျပန္ပါသတဲ့…။

‘ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႔မွေက်ာင္းစတက္တယ္အစ္ကို…။ အဂၤလိပ္စာအခန္းဘယ္မွာလဲဆိုတာ မသိဘူး။ အစ္ကုိကြ်န္ေတာ္နဲ႔အေဖာ္လိုက္ေပးေနာ္။ တစ္ေယာက္တည္းမို႔ပါ’

ကဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမည္လဲ…။ ဟင့္အင္း…။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေမြးေန႔ရွိတယ္။ ငါေလာေနတယ္။ မနက္ရွစ္နာမွာခ်ိန္းထားတာ အခု ရွစ္နာရီ ငါးမိနစ္ရွိျပီ..။မရေတာ့ဘူး..။ အဲလိုေျပာလိုက္ရမည္လား…။

‘ရပါတယ္…။ လာေလ…။ လမ္းၾကံဳပါတယ္’

ေကာင္ေလး၏ေျခလွမ္းတန္႔သြားသည္။ ႏႈတ္မွလည္း အာ…အစ္ကိုကလည္းဗ်ာ ဟုလည္း စိတ္မေကာင္းသလိုထြက္သြားသည္။

အျပံဳးလည္း အနည္းငယ္ပံုပ်က္သြားသည္။ အို… ဟုတ္သားပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္းရိုင္းသြားပါသည္။

တကယ္က ရုပ္ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေခ်ာေခ်ာေကာင္ေလးေတြနဲ႔ဆို ကြ်န္ေတာ္က သိပ္ေပါင္းသင္းလို႔အဆင္မေျပ။ လြယ္လင့္တကူေပ်ာ္ဝင္ႏွစ္ျမဳပ္သြားတာမ်ိဳးမျဖစ္ခ်င္၍ ကြ်န္ေတာ္က တံတိုင္းတစ္ခုျခားျပီး သတိထား ဆက္ဆံတတ္သည္။ ၾကာေတာ့လည္း လူက အက်င့္ပါေနျပီ။

ေဆာရီးပါေကာင္ေလး..။ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုခုေတာ့ ျပန္ေျပာလိုက္မွပါ။

‘ဟ လမ္းၾကံဳေနတာကို မၾကံဳဘူးလို႔ လိမ္ေျပာရမွာလား’

ကြ်န္ေတာ္ေခ်ာ္လဲေရာထို္င္ပစ္လိုက္မွန္း… သူရိပ္မိသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါသည္။

‘ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ’

သူ႔မ်က္ႏွာၾကည္လင္သြားျပန္ျပီ။ ေတာ္ေတာ္ ျဖဴတဲ့အျဖဴထည္ေလးပါလား။ အူတူတူမဟုတ္ေပမယ့္၊ အတတလည္းမဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါမွာ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ကေလး သူန,သြားတတ္ပါသည္။ အဲတာေလးကလည္း တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ဆြဲငင္အားရွိေနျပန္သည္။

ဘုရားေရ…။ ဒီေကာင္ေလးကို ဘာလို႔ကြ်န္ေတာ္က သိပ္ျပီးအေကာင္းျမင္ေနရတာလဲ…။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာၾကည့္တုိက္ဘက္သြားသည့္လမ္းကို စေလွ်ာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က စျပီးသူ႔ကို ေမးခြန္းတစ္ခုပစ္ေပးလိုက္သည္။

‘မင္းငါ့ေမဂ်ာကို ဘယ္လုိသိလဲ…။ အဲ..ျပီးေတာ့ ငါ့နာမည္သံလြင္ဆိုတာေရာ ဘယ္လိုသိလဲ’

ေကာင္ေလးက ေခါင္းကုတ္ကာ ခပ္ငံု႔ငံု႔ရယ္သည္။ အကၤ်ီလက္ႏွစ္ဘက္ထဲ လက္ထည့္ထားသည့္သူ႔ဟန္ပန္က မင္းသားပါပဲ…။ အင္း… အသက္ငယ္လြန္းေသးသည့္မင္းသားေပါ့..။

ျပီးေတာ့လည္း သူကြ်န္ေတာ့္ထက္ ေလးလက္မေလာက္အရပ္ပိုျမင့္ထြက္ေနတာကို စိတ္ပ်က္စြာသတိထားမိရျပန္သည္။

‘အဲလိုမွ မေျပာရင္… အစ္ကိုလိုက္လာမွာ မဟုတ္လို႔ပါဗ်’

‘ေအာ္…။ ေအးပါ…။ ဟုတ္ပါျပီ။ ဘယ္လိုသိလဲဆိုတာ အရင္ေျပာစမ္းပါ’

သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခပ္ငံု႔ငံု႔ေလးငဲ့ေစာင္းၾကည့္သည္။ မ်က္ေတာင္ခပ္စင္းစင္းရွည္ရွည္ၾကားထဲက မ်က္ဝန္းနက္နက္ေတြဟာ တစ္ခုခုသိုဝွက္ထားသလိုရယ္…။

‘မေျပာလို႔မရဘူးလားအစ္ကို…’…

ေအာ္..ခက္ပါလား..။ သူလုပ္မွပဲ ပိုေတာင္ သိခ်င္လာရျပီ။

‘ဒါေလးေျပာတာ မင္းက ဘာျဖစ္သြားမွာမို႔လို႔လဲဟ..။ မင္းအေၾကာင္းတစ္ခုခုရွိလို႔ ငါ့ကိုသိထားတယ္လို႔ပဲငါယူဆတယ္။ အဲတာဘာလဲ ဆိုတာ ငါသိခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္။ ဒါပဲေလကြာ..’

‘အင္း…ဟုတ္…’

သူက အင္း ဆိုတာကိုသံရွည္ဆြဲကာ ဟုတ္ ဆိုတာက် တိုတုိျပတ္ျပတ္ေျပာသည္။  ဘယ္လိုစကားေျပာပံုမွန္းလည္းမသိပါ။

‘ကြ်န္ေတာ္ ရဲရဲနဲ႔သိတယ္’

လွမ္းေနတဲ့ကြ်န္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြ ရပ္သြားျပီး သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။ ရဲရဲဆိုတာ ရဲထြတ္ကို ေျပာတာေပါ့။ ဟုတ္လား။

အင္းေလ..။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သိတဲ့ ရဲရဲဆိုတာ ဘယ္ႏွေယာက္မ်ားရွိလို႔လဲ…။

ဒါေပမယ့္..ေသခ်ာေအာင္ေမးလိုက္မွပါ။

‘ရဲထြတ္ကိုေျပာတာလား’

သူေခါင္းခါလိုက္ဖို႔ မေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္ သူေခါင္းညိတ္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့လည္းကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြသက္သာမသြားပါ။ ဖ်တ္ကနဲကြ်န္ေတာ့္ဘက္ ခုိးၾကည့္ျပီး သူက ဘာမွမျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္လိုက္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ .. . နီရဲစျပဳလာတဲ့ သူ႔ႏွာဖ်ားေလးႏွင့္ နားရြက္ႏွစ္ဖက္က သူမတည္မျငိမ္ျဖစ္ေနမွန္း…တိုင္တန္းေနၾကပါသည္။

  ကြ်န္ေတာ္လည္းစိတ္လႈပ္ရွားပါသည္။ ေပ်ာ္သည့္ဘက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စိတ္ညစ္ညဴးသည့္ဘက္တိမ္းပါသည္။ တိုက္ဆိုင္သည္ဆိုလည္း သိပ္စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းသည့္တိုက္ဆိုင္မႈျဖစ္ပါသည္။

ရဲထြတ္ေခၚ ရဲရဲသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ဟိုမိုဟု ဝန္ခံကာ ခင္ခင္မင္မင္        ဆက္ဆံစကားေျပာေသာ အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းသံုးေလးေယာက္ထဲမွ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

ရဲထြတ္ကိုေတာ့ ပိုပိုသာသာခင္မင္မိသည္။ သူႏွင့္စကားေျပာရသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သည္။ ရဲရဲက တစ္ဖက္သားႏွင့္စကားေျပာလွ်င္ ဘယ္ေသာအခါမွ အျငင္းအခံုမလုပ္တတ္။ လိုက္ေလ်ာ ခဲ့သည္ခ်ည္း…။

ကြ်န္ေတာ္ရဲရဲ၏ ဓါတ္ပံုျမင္ဖူးသည္။ ေနေလာင္းထားေသာ ဝက္ျခံအနည္းငယ္ႏွင့္ သာမန္လူငယ္တစ္ေယာက္၏ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရုပ္ရည္ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဓါတ္ပံုပို႔ရတာ တစ္မ်ိဳးေလးဟု ခံစားမိသျဖင့္ facebook လိပ္စာေတာ့ ေျပာျပထားပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္လုပ္သမွ် သြားသမွ်ေတြကို facebook ေပၚတင္ေနက်မို႔ ရဲရဲကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေတာ္ေလး သိေနျပီျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ေလးနွင့္ရဲရဲ သိသည္..ဆုိတာမ်ိဳးက ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ…။ ဒီေကာင္ေလးလည္း ဟိုမိုပဲလား…။

တကယ္တမ္းဝန္ခံရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ရုပ္ရည္ဟာ facebook မွာတစ္ခ်က္ေလာက္ျမင္ဖူးရံုႏွင့္၊ နာမည္ႏွင့္ ေမဂ်ာကို တစ္ခါမွ်ၾကားဖူးရံုႏွင့္ လမ္းတြင္ ေတြ႔လုိက္သည္ႏွင့္ တန္းသိရွိမွတ္မိေစႏိုင္သည့္အဆင့္တြင္မရွိပါ။


ဒီေကာင္ေလးက ..မွတ္မိသည္ဆိုေတာ့…။ မွတ္မိသည္လည္း ထားပါဦး…။ တကူးတက… လမ္းၾကံဳမလိုက္လိုက္ေအာင္ ေခၚတာကေတာ့…။ ေအာ္… အေတြးမ်ားေနျပန္ျပီ။

ေတြ႔လား…။ လူေခ်ာေလးေတြႏွင့္ ပတ္သက္မိျပီဆို ကြ်န္ေတာ္က အဲလိုပင္အေတြးမ်ားမိတတ္သည္။ အဲတာေၾကာင့္ တတ္ႏို္င္သမွ်ေတာ့ ေရွာင္က်ဥ္ခဲ့တာခ်ည္း။

‘ထားလိုက္ပါေတာ့ကြာ’

ကြ်န္ေတာ္ မြန္းၾကပ္လာသည့္ေလထုကို ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းလိုက္ပါသည္။

‘ဘာျဖစ္လို႔လဲအစ္ကုိ…။ အစ္ကိုရဲရဲကို စိတ္ဆိုးသြားသလား’

‘ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဟုတ္ျပီလား..။ အဲသည္အေၾကာင္းဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့..။ ေကာင္းလား..’

ေကာင္ေလးက ဟုတ္ကဲ့ဟုျပန္ေျဖသည္။

ေရွ႕တြင္ ရာသက္ပန္တို႔ အုပ္စုကို လွမ္းျမင္ေနရျပီ။ သူတို႔က စမ္းသီတာ အေဆာင္ ၅ အနားရွိ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုရပ္ေစာင့္ေနၾကသည္။

သူတို႔အနားေရာက္သြားေတာ့ ရာသက္ပန္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ရန္မေတြ႔အားပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေဘးက ေကာင္ေလးဆီအာရံုေရာက္ေနသည္။ အင္း… ။ သူမွမဟုတ္ပါ။ က်န္သည့္လူေတြလည္း ေကာင္ေလးဆီမွာပါ…။

‘ဧည့္သည္ပါလာလို႔ဟ။ လာေလ… တစ္ခါတည္းသြားၾကမယ္။ သူ႔ကိုလည္း… အဂၤလိပ္စာအခန္းျပမလို႔… လမ္းၾကံဳတာပဲ’

အားလံုးက ေကာင္ေလးကိုရယ္ျပၾကသည္။ အဂၤလိပ္စာ အခန္းဆီ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္အုပ္ေရာက္သြားေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္အုပ္ ဝိုးဟု အသံျပဳၾကသည္။ အင္း… ကြ်န္ေတာ္တို႔အုပ္စုက ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလး သံုးေယာက္ေတာင္ပါသည္ကိုး…။

ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးမ်ားက အလုပ္ရႈပ္သြားၾကပါသည္။ မ်က္လံုးမ်ားက ေကာင္ေလးဆီ ဝဲဝဲလာၾကသည္။ ခင္မင္လိုသည့္အၾကည့္မ်ား…။

ထိုစဥ္ အေနာက္မွေန၍ ကြ်န္ေတာ့္ပုခံုးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဝင္တိုက္မိတာ ခံလိုက္ရသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေပမယ့္ အဲတာ … ဟိုကားအျပာေမာင္းသည့္ေကာင္ေလးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တန္းကနဲသိသည္။ ရုပ္ကိုက…

‘ေဆာရီး…’

ေျပာရင္း ေကာင္ေလးက ေနကာမ်က္မွန္ကို နဖူးေပၚပင့္တင္သည္။ အိုး…

ကြ်န္ေတာ္ ဓါတ္လိုက္သြားပါသည္။ စူးရွလြန္းတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးဒဏ္ကိုကြ်န္ေတာ္မခံႏိုင္။

သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ေနရာတြင္ ျမင္ဖူးသလို တအံ့တၾသၾကည့္သည္။ ပါးစပ္မွလည္း ဒယ္အိုး… ဟု လႊတ္ကနဲထြက္သည္။

ကြ်န္ေတာ္နားၾကားလြဲတာျဖစ္မွာပါ…။ ဘာမွလည္း မဆိုင္တာပဲေလ…။ ဒယ္အိုးက ဘယ္ကလာတာတုန္း…။ေနာ္…။

အခု ေကာင္မေလးေတြ အလုပ္ရႈပ္သြားၾကပါသည္။ သူတို႔မ်က္ႏွာတြင္လည္း သနားကရုဏာသက္ဖြယ္… မည္သူ႔ကိုပဲေပးရမလဲဆုိတာ ေဝခဲြမရျဖစ္ေနၾကပံုႏွင့္…။

ကြ်န္ေတာ္က ေဘးကေကာင္ေလးကို ‘ဒီအခန္းပဲ ’ဟုေျပာျပီး… ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေနာက္ကေန လိုက္လာၾကပါလိမ့္မည္။ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာသံုးေယာက္ ျပန္ထြက္သြား၍ ေကာင္ေလးေတြ ဝ္ိုးဟု အသံျပဳၾကျပန္သည္။

ကြ်န္ေတာ္လွည့္မၾကည့္ဘဲ သိေနတာ တစ္ခုရွိေသးသည္။ အဲတာ ဟိုေနကာမ်က္မွန္ႏွင့္ေကာင္ေလး…ကြ်န္ေတာ့္ကို ေငးရင္းက်န္ခဲ့မယ္ဆိုတာေပါ့…။

ဟူး… ရင္ခုန္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့အၾကည့္…။

ကြ်န္ေတာ္သူ႔အသိတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔တူေနလို႔ထင္ပါရဲ့…။ ေနပါဦး..။ ဒယ္အိုးႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ စာလံုးေတြဘာရွိသလဲ….။

 

 

(အပိုင္း (၃) ေမွ်ာ္..)

ခင္တဲ့ Mario

mario.maurer.siam@gmail.com

Sep 23rd

ေယာက္်ားေလးပာတဲ့ဗ်ာ

By Eros


“သိၾကားမင္းႀကီးဖန္ဆင္းထားတာမဟုတ္ရေပါင္ဗ်ာ။  Surgeon ႀကီးေတြရဲ႕ လက္ရာပါ။ ဂုဏ္ယူေလာက္ပါေပ႔။ အဲဒါ ေယာကၤ်ားေလးတဲ႔ ။”
Oct 7th

ေက်ာင္းသားငယ္ကို လိင္တူ ဆက္ဆံရန္ ဖ်ားေယာင္းသည္ဟု ျပည္ၿမိဳ႔ နယ္မွ ေက်ာင္းဆရာ စြပ္စြဲခံရ

By SSP
ျပည္ၿမိဳ႕၊ ၀က္ထီးကန္တိုက္နယ္ အေျခခံပညာမူလတန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာ
င္းမွ ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးသည္ ကိုးႏွစ္အရြယ္ စတုတ္ၳတန္းေက်ာင္းသားတစ္ဦးကို လိင္တူဆက္ဆံရန္ ဖ်ားေယာင္းသည္ဟု စြပ္စြဲကာ ေက်ာင္းသား မိဘမ်ားက ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴး႐ံုးသို႔တိုင္ၾကားထားသည္။

“ေက်ာင္းသားမိဘနဲ႔ ေက်ာင္းေကာ္မတီ၀င္ေတြ လာၾကတယ္။ ႐ံုးအေနနဲ႔ ခံ၀န္လက္မွတ္ထိုးေပးထားတဲ့ အစီအစဥ္ ေလာက္နဲ႔ မေက်နပ္ႏိုင္ဘူး။ ဆရာႀကီးကို ဒီေက်ာင္းက ေျပာင္းေပးဖို႔ပါ ႏႈတ္နဲ႔ တိုင္သြားတယ္”ဟု အဆိုပါ အေျခခံ မူလတန္းေက်ာင္း၏ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက မဇ္ၥ်ိမကို ေျပာသည္။

တိုင္ၾကားခံရသူ ေက်ာင္းဆရာမွာ ၀န္ထမ္းလုပ္သက္၂၂ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းဆရာႏွင့္ ေက်ာင္းသားတို႔ ေက်ာင္း အိမ္သာအတြင္းအတူ ရွိေနသည္ဟု စြပ္စြဲကာ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ား က တိုင္ၾကားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ““ေဘာင္းဘီ ၀တ္ထားရင္ ေဘာင္းဘီေမွ်ာ့ႀကိဳးကုိ ျဖည္ၿပီး ဆရာႀကီးက အတင္းႏႈိက္တဲ့ အေၾကာင္း ကေလးက ေျပာတယ္။ ကေလးက ေမးလို႔ မရဘူး။ ငိုဘဲငိုေနတယ္” ဟု ေက်ာင္းသား မိဘက ေျပာသည္။

ေက်ာင္းသားမိဘမ်ား၏ တိုင္ၾကားမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပည္ၿမိဳ႕နယ္ လက္ေထာက္ပညာေရးမွဴး ဦးႏိုင္ေအာင္ထြန္းသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းရာတြင္ စြပ္စြဲခံရသူ ေက်ာင္းဆရာႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ ရွိသည္ဟု ျပန္လည္ေျဖၾကားသည္။ စြပ္စြဲခံရသူ ေက်ာင္းဆရာကမူ အဆိုပါကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ျငင္းဆိုထားသည္။

မဇ္ၥ်ိမ သတင္းကေနေတြ႔လုိ႔ ေဖၚျပေပးတာပါ...
ခုသေလာ ဟုိမုိနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့သတင္းေတြ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေဖၚျပလာတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႔ရပါတယ္။။။ Prison break မင္းသားေတာင္မွာ သူ႔ကုိသူ ဟုိမုိပါလုိ႔ အတိအလင္းေၾကျငာၿပီး လိင္တူလႈပ္ရွားမႈမွာ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ေနတယ္လုိ႔ သတင္းထဲမွာ ဖတ္ရပါတယ္...
Feb 6th

ေမတၱာႏွင့္ ယွဥ္ေသာ (အပိုင္း -၂)

By Nyo Lynn Khit
ရဲႏိုင္ထြန္း တစ္ေယာက္ ကားေမာင္းရင္းနဲ႔ စဥ္းစားမိတယ္... စိတ္ေတြက ခိုင္ခန္႔ဆီမွာ က်န္ခ့ဲတယ္...။

ခိုင္ခန္႔ နဲ႔ သူ အသက္ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္မွာ ေႏြသင္တန္းတစ္ခုမွာ ဆံုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ခ့ဲၾကတယ္..။ အိမ္ခ်င္းကလည္း သိပ္မေဝးေတာ့ တတြဲတြဲေနရင္ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း.. အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ခ့ဲၾကတယ္..။ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ေဖာ္ေတြလို သေဘာထားခ့ဲၾကတယ္..။ ရည္းစားထားၾကေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ကူညီခ့ဲၾကတယ္...။ ရည္းစားနဲ႔ကြဲတိုင္းလည္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အားေပးခ့ဲၾကတယ္..။ ေနာက္ေတာ့ ခိုင္ခန္႔ ႏိုင္ငံျခား မသြားခင္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ အလိုမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းထက္ ပိုတ့ဲ သံေယာဇဥ္ရွိေနတယ္ဆိုတာ ဝန္ခံခ့ဲၾကတယ္..။ ငယ္ငယ္ကတည္းက တူတူသြား တူတူစား ေနခ့ဲတ့ဲ သူငယ္ခ်င္းေတြမို႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို မိသားစုေတြက အရမ္းခ်စ္ၾကတ့့ဲ သူငယ္ခ်င္း ေတြ အျဖစ္ကလြဲလို႔ ဘာမွ အေထြအထူး သေဘာမထားခ့ဲၾကဘူး..။ ၿပီးေတာ့ မိသားစု ႏွစ္ခုလည္း သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ရင္းႏွီးခ့ဲၾကတယ္..။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေက်ာင္းတက္တာက အစ အစစ အရာရာ တူတူ တိုင္ပင္ခ့ဲၾကတယ္..။

ရဲႏိုင္ထြန္း သက္ျပင္းခ်မိတယ္..။ ၃ ႏွစ္လံုးလံုး ခြဲေနခ့ဲရတ့ဲ သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္သူ ျပန္ေရာက္လာတာ ဝမ္းသာေပမယ့္ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အတြက္ အေျပာင္းအလဲ တစ္ခု ရွိေနခ့ဲတယ္ဆိုတာကို သူ ခိုင္ခန္႔ကို ဘယ္လို ေျပာရပါ့မလဲ..။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး အတြက္ ႏွစ္ဖက္ မိသားစုက အစီအစဥ္ေတြ ရွိေနၿပီးသားဆိုတာကို ခိုင္ခန္႔ တစ္ေယာက္ သိခ့ဲရင္............။

------------------------------------------------

ခိုင္ခန္႔ ႏိုးလာေတာ့ ညေန ေစာင္းေနၿပီ..။ အခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ အေမ့ကို ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေတြ႕လိုက္တယ္..။ ညီေလးနဲ႔ ညီမေလးက ျခံထဲမွာ ၾကက္ေတာင္႐ိုက္ေနၾကတယ္..။

“ေဟာ.. သားႀကီးေတာင္ ႏိုးလာၿပီ..။ သား. ေရခ်ိဳးလိုက္ဦး...။ လဘက္ရည္ေသာက္မယ္ မဟုတ္လား..။ အေမ ျပင္လုိုက္မယ္..။ ကိုရဲဲ ညေန ထမင္းစားခ်ိန္ ေရာက္မယ္လို႔ ခုနက ဖုန္းဆက္တယ္..။ သား အေဖလည္း ေတာ္ၾကာေရာက္မယ္..။ သားေရခ်ိဳးၿပီးရင္ သားပစၥည္းေတြ ေနရာခ်တာေပါ့..။ ”

ခိုင္ခန္႔ မိခင္. ေဒၚမိမိခင္ ေျပာေျပာဆိုဆို မီးဖိုခန္းထဲ ဝင္သြားတယ္.. ခိုင္ခန္႔လည္း အခန္းထဲ ျပန္ဝင္ၿပီး ဗီ႐ိုထဲက သဘက္သြားယူလိုက္တယ္..။ ဗီ႐ိုထဲမွာလည္း သူမသြားခင္က အတိုင္း အားလံုးရွိေနတယ္..။ သဘက္ကေတာ့ အေမတို႔ ျပန္လဲထားေပးတာထင္တယ္..။ ခိုင္ခန္႔တို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာရမယ္..။ အေဖက အလုပ္ႀကိဳးစားသလို အိမ္အတြက္ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးတယ္..။ အေမကလည္း အိမ္ေထာင္ထိန္းေတာ္သလို သားသမီး ေတြအတြက္ သိတတ္တ့ဲ မိခင္တစ္ေယာက္ပါ..။ မိဘႏွစ္ပါးလံုးက သားသမီး ၃ ေယာက္လံုးကို ဆိုဆံုးမတတ္သလို ေနရာတကာ ဝင္မပါပဲ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခြင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးထားတယ္..။ ေျပာရရင္ ဒီမိုကေရစီရွိတ့ဲ မိသားစုေပါ့..။

ခိုင္ခန္႔ ေရပန္းေအာက္ကို ဝင္လိုက္တယ္..။ ရန္ကုန္က ေရေအး ကိုယ္ေပၚက်လာေတာ့ လန္းဆန္းသြားတယ္..။ ေရခ်ိဳးရင္းနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္မိတယ္..။ အေမ ကၽြန္ေတာ္ သံုးေနၾက ဆပ္ျပာနဲ႔ တျခား အသံုးအေဆာင္ေတြ အားလံုး ျပင္ထားတာပဲ...။ ဒီေရခ်ိဳးခန္းက ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပဲ သံုးတာေလ..။ ေျပာရရင္ေတာ့ အိမ္ေအာက္ထပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ပိုင္တယ္..။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္ခန္းက အိမ္ေအာက္ထပ္မွာေလ..။ က်န္တ့ဲ အိမ္သားေတြက အိမ္ေပၚထပ္မွာ ေနၾကတာေလ..။ မခ်ိဳနဲ႔ ဦးေမာင္တို႔ လင္မယားက ျခံထဲက သူတို႔ အေဆာင္ေလးမွာ ေနၾကတယ္..။ ဒီေတာ့ အိမ္ေအာက္ထပ္က ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ႀကိဳက္မင္းမူတ့ဲ ေနရာေပါ့..။

ေရခ်ိဳးၿပီးထြက္လာေတာ့ အေမ ႏွပ္ထားတ့ဲ လဘက္ေျခာက္နံ႔ေလးက လူကို ပိုလန္းသြားေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တယ္..။ အဝတ္အစားကိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ျဖစ္ေအာင္ တီရွပ္နဲ႔ ေဘာင္းဘီ တိုပဲ ဝတ္လိုက္တယ္.။ ထမင္းစားခန္းခန္းဘက္ကို ဝင္လာေတာ့ အေမက လဘက္ရည္နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ေျခာက္ ျပင္ထားေပးတယ္..။ စားပြဲမွာ ထိုင္လိုက္ေတာ့ အငယ္ႏွစ္ေယာက္လည္း ဝင္လာၾကတယ္..။ ဒီအခ်ိန္က ညေန လဘက္ရည္ခ်ိန္ေလ..။ သားအမိေလးေယာက္ေနရာယူလိုက္ေတာ့ မေတြ႕ရတာ ၃ ႏွစ္ရွိေနၿပီျဖစ္တ့ဲ မိသားစု ျမင္ကြင္းေလးကို ျပန္ျမင္လိုက္ရတယ္..။

“ကိုႀကီး.. ညီမေလး အတြက္ ဘာပါလာလဲ လု႔ိ.. မနက္ကလည္း ညီမေလးကို ျပန္မေျဖဘူး.... တခါတည္း သူ႔ ကုိရဲ နဲ႔ပဲ အခန္းထဲမွာ တိုးတိုး လုပ္ေနေတာ့တာပဲ...။”

“ပါလာပါတယ္ ညီမေလးရယ္.. ကိုႀကီး ညီမေလးႀကိဳက္တာေတြ ဝယ္ခ့ဲတယ္ ဟုတ္ၿပီလား.. ၿပီးရင္ ကိုႀကီး အထုတ္ေတြ ျဖည္ရင္ ေပးမယ္ေလ..”

“ ညီေလးဖို႔ေရာ ဘာပါလာလဲ.. ”

“ပါ, ပါတယ္ ငါ့ညီရာ.. ”

“ကဲ ကဲ ေမာင္ႏွမေတြ လဘက္ရည္ေသာက္ၿပီး လုပ္စရာ ရွိတာ လုပ္ရမယ္..”

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လဘက္ရည္ေသာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းဘက္ ထြက္လာခ့ဲၾကတယ္..။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ အထုတ္ေတြကို ျဖည္ၾကတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ကပဲ လက္ေဆာင္ေတြ အထုတ္ထဲက ရွာၿပီး ေပးလိုက္တယ္..။

ညီမေလးနဲ႔ ညီေလး အတြက္ ေက်ာင္းမွာ သံုးဖို႔ နားၾကပ္ တစ္ေယာက္ တစ္ေခ်ာင္း.. (ေဆးေက်ာင္းတက္ေနၾကတာေလ..).၊ ၿပီးေတာ့ ညီမေလးအတြက္ ဖန္စီ ၾကိဳးေလးတစ္ကံုး ညီေလးအတြက္ နာရီ တစ္လံုး.. အေမနဲ႔ အေဖအတြက္လည္း နာရီ တစ္စံုဝယ္ခ့ဲတယ္..။ အေမ့အတြက္ သီးသန္႔အျဖစ္.. Lancome ေရေမႊးတစ္ပုလင္း..။ သူတို႔ ၿပီးေတာ့ မခ်ိဳနဲ႔ ဦးေမာင္တို႔ လင္မယားအတြက္ လက္ေဆာင္ေတြကိုလည္း ေပးလိုက္တယ္..။

လက္ေဆာင္ေတြ ေဝျခမ္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်တယ္..။ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ သူတို႔အတြက္ ရၿပီးၿပီးဆိုေတာ့ ထြက္သြားၾကၿပီ..။ အေမကပဲ ကၽြန္ေတာ့ကို ကူၿပီး ပစၥည္းေတြ သိမ္းေပးတယ္ေလ..။ သိပ္မမ်ားပါဘူး..။ အက်ီ`ၤ ေသတၱာ ႏွစ္လံုးနဲ႔ ဖိနပ္ အိတ္ တစ္လံုးပဲေလ..။ ဖိနပ္က အားလံုးေပါင္း ၈ ရံ..။ ဒါေတာင္ မ်ားေနမွာ စိုးလို႔ ထားခ့ဲတာ...။

ကၽြန္ေတာ့္ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်ၿပီးေတာ့ ညေန ၆ နာရီခြဲေနၿပီ...။ အေမလည္း အေဖျပန္လာခါနီးၿပီမို႔ ညေနစာအတြက္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ထြက္သြားတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခန္းထဲမွာေနခ့ဲၿပီး laptop နဲ႔ သီခ်င္းနားေထာင္ေနလိုက္တယ္..။ ခဏၾကာေတာ့ တံခါးေခါက္သံၾကားလို႔ တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ သူ... ကိုရဲ..။

“ဘာေတြ ေတြးၿပီး ျငိမ့္ေနတာလဲ..”

ေျပာေျပာဆိုဆို သူကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲကို ဝင္လာတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အခန္းတံခါးကို ေလာ့ခ်ၿပီး သူေနာက္လိုက္လာခ့ဲတယ္..။ သူ စာၾကည့္စားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စားပြဲေဘးက ကုတင္ေပၚမွာ လွဲအိပ္လိုက္တယ္..။

“ခိုင္ခန္႔... ဒီ ၃ ႏွစ္မွာ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းမွာေနာ္.. ေက်ာင္းလည္းတက္.. အလုပ္လည္းလုပ္ဆိုေတာ့..”

“ဒီလိုပါပဲကြာ.. ငါ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ရမယ္ဆို ဘာပဲ လုပ္လုပ္ အဆင္ေျပေအာင္ ငါလုပ္တယ္..။ မင္းသိပါတယ္..”

“ေအးပါကြာ.. မင္းထြက္သြားတ့ဲေန႔က ငါ လိုက္မလို႔ႏိုင္တာကို နားလည္ေပးပါကြာ..။ မင္းထြက္သြားတ့ဲေန႕ကတည္းက ငါ အေဖာ္ဆိုတာလည္း မရွိေတာ့သလို တိုင္ပင္ေဖာ္လည္း မ့ဲသြားခ့ဲတာ.. ခု ငါ အရမ္းေပ်ာ္တယ္သိလား... ငါ့မွာ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္...။ မင္း ဖုန္းဆက္တိုင္း ငါ ရင္ေတြ ခုန္ခ့ဲသလို မင္းပိုက္ဆံ ကုန္မွာစိုးလို႔ အမ်ားႀကီး မေျပာႏုိင္ခ့ဲဘူး..။ ဒီေန႔ည မင္းနဲ႔ အတူေနရင္ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာၾကမယ္..။ မနက္ျဖန္ ငါ အလုပ္မသြားဘူး..။ အိမ္ကိုလည္း ေျပာခ့ဲတယ္....”

“မင္း တကယ္ေျပာတာေနာ္.. ၿပီးမွ ကိစၥရွိလို႔ ဆိုၿပီး ထျပန္လို႔ကေတာ့ အေတြ႕ပဲ..”

“ေအးပါကြာ.. ခုခ်ိန္ကစၿပီ ဒီ တလလံုး ငါ့ကို မင္းပိုုင္တယ္.. ေက်နပ္ၿပီလား..”

သူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ေနရာမွ ဝင္လွဲလိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ခါးကို ဖက္ထားလိုက္တယ္..။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၾကင္နာမႈေတြျပည့္ေနတ့ဲ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနခ့ဲၾကတယ္..။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲကို ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းထည့္ၿပီး ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနေနလိုက္တယ္..။ သူရဲ႕ ႏူးည့ံတ့ဲ ႏႈတ္ခမ္း အစံု ကၽြန္ေတာ့္ နဖူးေပၚက်လာတယ္..။

“ခိုင္ခန္႔ရယ္..........”

သူ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို တိုးတိုးေလး ညီးလိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားလိုက္တယ္..။

“ကိုႀကီး အေဖ ျပန္ေရာက္ၿပီ.. ”

တံခါးေခါက္သံနဲ႔ အတူ ညီမေလးရဲ႕ အသံၾကားလိုက္ရတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကုတင္ေပၚကေန ထလိုက္ၾကတယ္..။ အခန္းတံခါးဖြင့္ခါနီး သူ႔ပါးကို ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းနားတုိးေပးလိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ အလုိက္သိစြာနဲ႔ အနမ္းတပြင့္ ေျခြေပးလိုက္တယ္.။

အခန္းျပင္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေပၚထပ္ကို တက္လာခ့ဲတယ္..။ အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ၿပီး..

“သားႀကီး... မင္း အဆင္ေျပရဲ႕လားကြ.. ခရီးေဝးက ျပန္ခ့ဲေတာ့ အိမ္ကို ေတာ္ေတာ္ လြမ္းမွာပဲကြာ.. ငါ့သားျပန္လာေတာ့ အေဖ အားရွိၿပီ... အေဖ့ အလုပ္ေတြ မင္း ဝင္လုပ္ေတာ့မယ္ေပါ့..။”

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာဘဲ ျပံဳးေနလိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေအာက္ဘက္ ျပန္ဆင္းလာေတာ့ ကိုရဲကို ထမင္းစားခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အငယ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ စကားေကာင္းေနတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထမင္းစားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္.. ခဏေနေတာ့ မခ်ိဳ ထမင္းပြဲျပင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဝုိင္းကူၿပီး ျပင္ဆင္ေျပလိုက္တယ္..။ အေဖနဲ႔ အေမ အိမ္ေပၚထပ္က ဆင္းလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေနရာယူလိုက္တယ္..။ အေဖက အိမ္ဦးခန္းေနရာဘက္မွာထိုင္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္က ထံုးစံ အတိုင္း အေဖ့ညာဘက္မွာ ထုိင္တယ္..။ အေမက အေဖ့ဘယ္ဘက္မွာ ထိုင္တယ္... ညီေလးက အရင္က ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ ထိုင္ေပမယ့္ ခု ကိုရဲရွိေနလို႔ စားပြဲထိပ္မွာ ထိုင္တယ္.. ညီမေလးကေတာ့ အေမ့ေဘးမွာပဲ..။

ထမင္းစားေသာက္ရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ စကားဆက္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္..။

“သားႀကီး.. ဟိုမွာ အဆင္ေျပရဲ႕လား...”
“ဟုတ္ ေျပပါတယ္ အေဖ.. ”
“မင္း သင္ခ်င္တ့ဲ ပညာလည္း သင္ခ့ဲၿပီးၿပီဆိုေတာ့ အေဖ့ ကုမၸဏီမွာ မင္း လုပ္ႏိုင္ၿပီထင္တယ္..။”
“အေဖ.. သား ဟိုကိုပဲ ျပန္သြားမွာ.. ဟိုမွာလည္း အစစ အရာရာ အေျခက်ေနၿပီေလ..။ ၿပီးေတာ့ အလုပ္မွာလည္း အရာရွိျဖစ္ေနၿပီဆိုေတာ့ သား ဟိုကိုပဲ ျပန္သြားခ်င္တယ္..”
“သားႀကီး.. အိမ္က အေျခအေနကိုလည္း မင္းသိပါတယ္.. မင္းညီနဲ႔ ညီမက ခုေက်ာင္းတက္ေနတုန္းေလ. အေဖ လူယံုတစ္ေယာက္ လိုတယ္.. အေဖ့ကို ကူူညီၿပီး ကုမၸဏီမွာ ဦးစီးေပးမယ့္သူ လိုတယ္..။ မင္း ျပန္လာမယ္ဆိုလို႔ အေဖ အားတက္သြားတာ.. ေအးေလ.. စဥ္းစားေပါ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိပါေသးတယ္..။ ဒါနဲ႔ မင္း ဘယ္ေလာက္ေနမွာလဲ သားၾကီး..”

“တစ္လ အေဖ..”

“ေအာ္ ငါ့သားက ၃ ႏွစ္ခြဲသြားၿပီး ျပန္လာေတာ့လည္း တစ္လပဲ ေနမယ္ဆိုေတာ့ အလည္သက္သက္လာတာပဲေပါ့..”

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိ..။ အေဖ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတာေတာ့ သိသာပါသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထမင္းစားပြဲေလး တိတ္ဆိတ္သြားတယ္..။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမ အိမ္ေပၚထပ္ ျပန္တက္သြားတယ္..။ ညီေလးနဲ႔ ညီမေလးလည္း စာလုပ္စရာရွိတာမို႔ သူတို႔လည္း သူတို႔ အခန္းေတြဆီ ဝင္သြားၾကတယ္..။ ခဏၾကာေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမ ဘုရားရွိခိုးသံၾကားလိုက္ရတယ္...။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုရဲလည္း အေညာင္းေျပလမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ အျပင္ထြက္ခ့ဲၾကတယ္..။

လမ္းေလးက ညဘက္မို႔ ပိုၿပီးဆိတ္ၿငိမ္ေနတယ္.. လမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကိုင္းရင္း ေလွ်ာက္လာခ့ဲၾကတယ္..။

“ခိုင္ခန္႔.. မင္း တကယ္ ျပန္သြားမွာလား..”
“ေအးေလ.. ငါ မနက္က ေျပာတယ္ေလ.. ျပန္သြားမွာပါဆို..”

ကိုရဲ ဘာမွ ျပန္မေျပာ.. လမ္းကေလးကလည္း တိတ္ဆိတ္ေနတာ ပိုးေကာင္ေလးေတြ ေအာ္သံကလြဲလို႔ ဘာမွ မၾကားရ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းထိပ္က ပန္းျခံေထာင့္က ခံုတန္းေလးတစ္ခုမွာ ထိုင္လိုက္ၾကတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ပုခံုးကို ေခါင္းတင္ၿပီး မီွလိုက္တယ္..။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို ျပန္ဖက္ထားလိုက္တယ္..။

“ခိုင္ခန္႔ရယ္..”
“ေျပာေလ ကိုရဲ...”
“....................”
“ကိုရဲ မင္းမွာ ဘာေျပာစရာရွိေနလဲ.. ေျပာစရာ တခုခု ရွိေနတယ္ထင္တယ္..”
“ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ..”
“ဘာမွ မဟုတ္ရင္ တိတ္တိတ္ေန..”

ေနာက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တယ္..။ ဘာမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ၾကဘဲ ထိုင္ေနလိုက္ၾကတယ္..။

-----------------------
Jul 19th

ေၾကြေပမယ့္..ေ၀ေနဆဲပန္းတစ္ပြင့္

By Power

  General Aung San.jpg

  ငယ္စဥ္အခ်ိန္ စကားတီတီတာတာနဲ႔ စပ္စုတတ္ခါစအခ်ိန္က တပ္ထဲကရုပ္ရွင္ရံုရဲ႕ ပိတ္ကားတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္က အေဖ့ရဲ႕ပံုကိုျမင္ေတာ့ ေမေမ့ကိုေမးခဲ့ဖူးတယ္…ေမေမ ဒါသားတို႔တပ္က တပ္မွဴးရဲ႕ပံုလား လုိ႔… ေမေမက ျပန္ေျဖခဲ့တယ္… ဒါ တပ္မွဴးရဲ႕ပံုမဟုတ္ဘူးတဲ့ ေမေမတို႔အားလံုးရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္တဲ့… ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္… ေမေမကလည္း သူကသားကို တစ္ခါမွမုန္႔မ၀ယ္ေကြ်းဖူးပါဘူး…ဘာလုိ႔သားရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္ရမွာလည္းလုိ႔ဆုိေတာ့ ေမေမကျပံဳးျပီး ေမေမတုိ႔အားလံုးရဲ႕ သူရဲေကာင္း.. ထာ၀ရေခါင္း ေဆာင္မလုိ႔ ေက်းဇူးရွင္ေပါ့သားရဲ႕တဲ့…

ေက်ာင္းေနေတာ့ ေမေမေပးတဲ့ မုန္႔ဖိုး ငါးျပားေစ့ ဆယ္ျပားေစ့..တစ္မတ္ေစ့ေလးေတြမွာ အေဖ့ရဲ႕ပံုကို ျမင္ေတာ့…ေမေမ သားကို ဒီလူၾကီးပံုေတြနဲ႔ပို္က္ဆံေတြပဲေပးေနတယ္… တျခားပံုပါတဲ့ပိုက္ဆံေပးဆုိျပီး တျခားပံုပါတဲ့ပိုက္ဆံဆုိရင္ မုန္္႔ဖိုးပိုရမလားဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ ေမးျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္… ေမေမက ဒီလူၾကီးရဲ႕ တန္ဖိုးက ျဖတ္မရေအာင္ၾကီးမားလို႔ သားေလး သူ႔ပံုပါတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ မုန္႔ေတြ၀ယ္စားလုိ႔ရတာေပါ့တဲ့….

ညေနပိုင္း မိသားစုလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတဲ့ တပ္ထဲကပန္းျခံထဲက ထုိင္ေနတဲ့ အေဖ့ေၾကးရုပ္ထုၾကီး ကိုေတြ႔ေတာ့ ေမးျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္…ေမေမ.. ဒီလူၾကီးပံုက ေနရာတကာမွာပဲေနာ္… သူကဘယ္သူလည္း ေမေမဆုိေတာ့… ေမေမက သားေလးတစ္ေန႔သိလာမွာေပါ့တဲ့… သူ႔ရဲ႕ေက်းဇူး…သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုးေတြကို သားေလး နားလည္လာမွာပါတဲ့…. ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္.. ဘာေတြမွန္းမသိပါဘူးေမေမရယ္ သား ေဆာ့လိုက္ဦးမယ္ဆုိျပီး အေဖ့ေၾကးရုပ္ထုေပၚတက္ျပီး အေဖ့ေပါင္ေပၚမွာတက္ေဆာ့ခဲ့ဖူးတယ္.. ေနာက္ပိုင္း အကိုေတြေဘာလံုးကန္တဲ့အခါ အေဖ့ေပါင္ေပၚကေနထုိင္ျပီး ၾကည့္ခဲ့သလို တခါေလမွာ လည္း အေဖ့ေပါင္ေပၚထုိင္ျပီး အေဖ့ရဲ႕ရင္ခြင္ကိုမွီျပီး ႏွစ္ႏွစ္ျခဳိက္ျခဳိက္အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့တယ္ေနာ္… အသိဥာဏ္ဘာမွမဖြံ႕ျဖဳိးေသးတဲ့ အဲအရြယ္ကေလးတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ အေဖ့ရဲ႕ရင္ေငြ႕နဲ႔ ေႏြး ေထြးလံုျခံဳေစခဲ့ပါတယ္အေဖ…

အတန္းေတြ တစ္တန္းျပီး တစ္တန္းၾကီးလာေလ…အေဖ့ရဲ႕ေက်းဇူးကိုပိုျပီးသိလာေလပါပဲ

အေဖ… ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီေျမၾကီးေပၚမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနရခြင့္ရေနတာက အေဖ့ရဲ႕ေခြ်းေတြ ေၾကာင့္ပါ… ဒီေရကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေသာက္သံုးေနခြင့္ရေနတာက အေဖ့ရဲ႕ ေသြးေတြေၾကာင့္ပါ … တန္ဖိုးမျဖတ္နုိင္တဲ့ အေဖ့ရဲ႕သားတုိ႔အေပၚထားခဲ့တဲ့ ေစတနာ..ေမတာတာ တရားေတြေၾကာင့္ ဒီလိုေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းခြင့္ရေနတာဆုိတာ သိခဲ့ရပါျပီ..

          ဒီေန႔လမ္းထိမ္၀မွာ ေတာင္းေနတဲ့ကေလးကို ခါတုိင္းေပးေနက်အတုိင္း ၅၀ တန္ထုတ္ေပးေတာ့ ကေလးက အကိုၾကီးကလည္း ျခေသၤ့ပံုပါတဲ့ ပိုက္ဆံေတြခ်ည္ပဲအျမဲ ေပးတယ္တဲ့… တျခားပံုပါတဲ့ဟာ ေျပာင္းေပးပါလားဆုိေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အျဖစ္ကိုျပန္ျမင္ျပီး ျပံဳး မိတယ္…. ေမေမေရ…သားေမးခဲ့တုန္းက ေမေမက ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာနဲ႔ ေျဖနုိင္ခဲ့ေပမယ့္ ..ခုသား ဘယ္လိုမ်ဳိးျပန္ေျဖရမွာလည္းေမေမ…. အဲအခ်ိန္မွာပဲ ေဘးနားကျဖတ္သြားတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကေလးအုပ္စုထဲက တစ္ေယာက္က ဟဲ့ ဟုိမွာဟုိအလံတုိင္က အလံၾကီးက်ေနတယ္…တစ္၀က္ၾကီးျဖစ္ေနတယ္တဲ့ေလ… တျခားသူ႔အေဖာ္ေတြကလည္း ေအးေလေနာ္.. ဟုတ္ပတဲ့..အလံျပဳတ္က်ေနတာ မသိၾကဘူးလားမသိဘူးတဲ့ေလ.. ေ၀့တက္လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ပုတ္ခတ္ရင္း လွည့္ထြက္လာခဲ့လုိက္မိတယ္… ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက အျမဲတမ္းေဆာင္ထားတဲ့ ကိုယ္အျမတ္တနုိးသိမ္းထားတာေလးကို ယူလုိက္မိတယ္… လက္ထဲမွာပါ လာတာက အေဖ့ပံုရိုက္ႏွိပ္ထားတဲ့ တစ္က်ပ္ေစ့ေလး…. အေဖက ျပံဳးျပီးၾကည့္ေနတယ္ေနာ္…အေဖ့ရဲ႕ တန္ဖုိးကိုသိခြင့္ရခဲ့တဲ့သူေတြေကာ အေဖ့ရဲ႕တန္ဖိုးကို သိခြင့္မရခဲ့တဲ့သူေတြေကာ အားလံုးကို အေဖက ဒီလုိအျပံဳးမ်ဳိးနဲ႔ပဲ ၾကည့္ျပီး နာလည္ခြင့္လႊတ္ေပးေနမယ္ဆုိတာ သားယံုပါတယ္အေဖ….

 ေဟာ မိုးေတြရြာလာျပီအေဖ… ရြာမွာေပါ့အေဖရယ္…ဒီေန႔က မုိးျဖဳိင္ျဖဳိင္သြန္းခဲ့တဲ့… မ်က္ရည္ေတြသြန္ခဲ့ရတဲ့ ဇူလုိင္ ၁၉ ေလ….. အေဖနဲ႔အတူ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးေတြ အားလံုးအတြက္ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ေသြးေျမက်ခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေလးတစ္ေန႔…. အားလံုးရဲ႕ရင္ထဲက အာဇာနည္ေန႔ပါပဲအေဖရယ္….. အေဖဟာ အခ်ိန္မတန္ေသးပဲ ေၾကြခဲ့ေပမယ့္ သားရင္ထဲမွာေတာ့ အျမဲေ၀ေနဆဲပန္းတစ္ပြင့္ပါပဲအေဖ..

 

၆၄ ႏွစ္ေျမာက္အာဇာနည္ေန႔ကို ရင္ထဲမွစကားမ်ားျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳလွ်က္


ပါ၀ါ

၁၉ . ၇ . ၂၀၁၁ ( အာဇာနည္ေန႔  ညေန ၅ နာရီခြဲ )

Jun 20th

သိုင္းေလာကမွ လွည့္ကြက္မ်ား

By Phyo Thit Luu

၀တၳဳစာအုပ္ေတြကို စၿပီးေတာ့ ဖတ္တတ္စအရြယ္တုန္းက လမင္းမိုမို၊ လြန္းထားထား၊ ဂ်ဴး၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္စတဲ့ စာေရးဆရာေတြေရးတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလေတြကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ့ ေနရာေတြမွာ ကိုယ္တိုင္၀င္ခံစားရင္ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ကိုယ္ေတြက အခ်စ္ဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြလိုပဲ ခ်စ္လိုက္၊ ႀကိဳက္လိုက္၊ မိသားစုနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္ သေဘာမတူလို႔ ခိုးရာလိုက္ေျပးလိုက္၊ လင္မယားေတြျဖစ္ၿပီးေတာ့ ရန္ျဖစ္လိုက္ ျပန္ခ်စ္လုိက္နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ဇာတ္ရုပ္ေတြကေနလည္း ခံစားသရုပ္ေဖာ္ၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။

ေနာက္ထပ္အဆင့္မွာေတာ့ မင္းသိခၤတို႔ မင္းခိုက္စိုးစံတို႔ေရးတဲ့ စံုေထာက္ဆန္ဆန္၊ ဒ႑ာရီဆန္ဆန္၊ ၀ိဥာဥ္ဆန္ဆန္ ၀တၳဳေတြဖတ္ရင္းလည္း ရူးခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ အမႈေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ စံုေထာက္ႀကီး ဦးစံရွားလုိ႔ လူလည္း ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။

ၿပီးေတာ့ တဆင့္တက္ၿပီးေတာ့ သိုင္းေလာက ၀တၳဳဇာတ္လမ္းတြဲ အရွည္ႀကီးေတြကို ဖတ္ရင္းနဲ႔ သိုင္းသမားဘ၀လည္း ေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေရွာင္လင္ဂိုဏ္းေရာက္လိုက္၊ ၀ူတန္ဂိုင္းကျဖစ္လိုက္၊ မဟာနဂါးဂိုဏ္းထဲ၀င္လိုက္၊ မဟူရာနတ္ဂိုဏ္းထဲမွာ က်င္လည္လိုက္နဲ႔ သိုင္းေလာကထဲက အေမွာင္ေလာကသားေရာ အလင္းထဲက သိုင္းသမားအျဖစ္လည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ေရာက္ခဲ့ဖူးတာေပါ့။

ဆိုေတာ့ အခု ဒီမွာ က်မေျပာခ်င္တာကေတာ့ က်မရူးခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းေပါင္းစံုထဲကမွ သိုင္းေလာကအေၾကာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးဆိုပါေတာ့ေလ။ အဲဒီတုန္းက ၀တၳဳစာအုပ္ေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ ေရာက္ခဲ့တဲ့ သိုင္းေလာက ကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ ေလာကလို႔ ဆိုပါေတာ့။ အခု က်မ တကယ္ကို ေရာက္ရွိေနတဲ့ သိုင္းေလာက ကေတာ့ တကယ့္လက္ေတြ႔ျပင္ပမွာရွင့္။ သိုင္းေလာက တစ္ခုဟာ တကယ္ကိုပဲ လက္ေတြ႔ျပင္ပေလာကမွာ တည္ရွိေနခဲ့တယ္ ဆိုတာကို က်မကိုယ္တိုင္ သိုင္းေလာကသမားအျဖစ္ တကယ္၀င္ေရာက္လာခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မ သိလိုက္ရတာေပါ့။

သိုင္းေလာကအေၾကာင္းကို မေျပာခင္ က်မအေၾကာင္းကို က်မ အရင္ဆံုး မိတ္ဆက္ေပးပါရေစဦးေနာ္။ က်မလို႔ ေျပာလို႔ က်မကို စာဖတ္သူေတြက မိန္းကေလးတေယာက္ ထင္ၾကမယ္လုိ႔ က်မလံုး၀ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မကေလ မိန္းကေလးတေယာက္ မဟုတ္ပါဘူးရွင့္။ က်မက ေယာက္်ားေလး တေယာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မကေလ သူမ်ားနဲ႔နည္းနည္းေလးေတာ့ မတူဘူးရွင့္သိလား။

က်မကေလ ေယာက္်ားေလးတေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ရင္ မိန္းကေလးကို ခ်စ္ႀကိဳက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ေဘာင္ထဲမွာ မ၀င္ပဲ ေယာက္်ားေလးကိုပဲ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ စြဲလမ္းတဲ့ ေယာက္်ားေလးတေယာက္ ဆိုတာကို အရင္ဆံုးေျပာျပခ်င္တာပါ။ ၿပီးေတာ့ က်မကေလ က်မ… က်မ ဆိုၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျပာရတာေလာက္ အရသာရွိတာ၊ ပါးစပ္ေတြ႔တာ၊ စိတ္ေက်နပ္တာ မရွိဘူး သိလား။ ဆိုေတာ့ စာဖတ္ပရိသတ္ႀကီးက ေယာက္်ားခ်င္းႀကိဳက္တာ မိန္းမလ်ာေပါ့လို႔ ေတြးထင္လိုက္မွာပဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္ကိုေသခ်ာတာတစ္ခုကေလ က်မစိတ္ထဲမွာ လံုး၀မိန္းကေလးျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ မရွိပါဘူးဆိုတာကိုလည္း က်မ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ရွင့္။

ဒါက က်မရဲ့ စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္းေလး အနည္းအက်ဥ္းေပါ့ေနာ္။ ကဲ… အခု က်မေျပာျပခ်င္တဲ့ က်မတို႔ေလာကမွာ သိုင္းေလာကဆိုတာ တကယ္ရွိေနတာကို သြားရေအာင္ေနာ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြက စာအရွည္ႀကီးကို ဖတ္ရမွာ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ့သူ ရွိသလို၊ စာဖတ္ရတာ စိတ္မ၀င္စားတဲ့သူေတြလည္း ရွိေလာက္မယ္ဆိုေတာ့ က်မက အားလံုးအတြက္ သံုးသပ္ရင္း တိုတိုေလးနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးကို ေျပာျပပါမယ္ေနာ္။

က်မ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ သိုင္းေလာကထဲမွာလည္းေလ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြထဲကလိုပဲ တကယ့္ကို ဂိုဏ္းအသီးသီးရွိေနၾကတယ္သိလား။ သူတို႔မွာလည္းေလ သူတို႔ရဲ့ ဂိုဏ္းနာမည္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ရွင့္။ တခ်ိဳ႕ဂိုဏ္းေတြက လူဦးေရမ်ားစြာနဲ႔ ခိုင္ခိုင္မာမာ တည္ရွိေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ဂိုဏ္းေတြက်ေတာ့ လူဦးေရအနည္းအက်ဥ္းနဲ႔ ရွိတာလည္းရွိသလို၊ တခ်ိဳ႕ဂိုဏ္းေတြမွာ လူသံုးေယာက္ေလာက္နဲ႔ပဲ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ဂိုဏ္းေတြကိုလည္း က်မ ေတြ႔လိုက္ရတယ္သိလား။ တခ်ိဳ႕ဂိုဏ္းေတြက်ျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔က်င္လည္ရာ ေနရာေဒသကို ကိုယ္စားျပဳၿပီးေတာ့ နယ္ပိုင္ဂိုဏ္းေတြအျဖစ္လည္း ရွိၾကျပန္ေရာ။

အဲ… ေျပာရဦးမယ္ထူးျခားတာေလးကိုလည္း။ တခ်ိဳ႕ သံုးေယာက္ေလာက္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ဂိုဏ္းထဲမွာကိုက ရွိတာမွ သံုးေယာက္တည္းရယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ကြယ္မွာ တေယာက္ခ်င္းစီကေန သူ႔ဖာသာသူ တေယာက္တည္းလည္း ဂိုဏ္းရွိေနတာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေနခဲ့တယ္သိလား။ သူတို႔ေတြကဆိုရင္ တျခားဂိုဏ္းေတြေရွ႕မွာေတာ့ ဂိုဏ္းအသင္း၀င္နည္းေပမယ့္လည္း စည္းရံုးၿပီး အင္အားရွိသလိုလိုနဲ႔ ေနာက္ကြယ္မွာ သံုးေယာက္တည္းကေန စည္းလံုးမႈမရွိပဲ အခ်င္းခ်င္းေတြ သတ္ပုတ္ၿပိဳင္ဆိုင္ေနတာကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခ်မ္းသာတဲ့ဂိုဏ္းလို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္။ အင္ပါယာႀကီးမားလြန္းတယ္၊ ဂိုဏ္းသားဦးေရကို အကန္႔အသတ္နဲ႔ပဲထားတယ္၊ သူတို႔ဂိုဏ္းေတြထဲကို ဂိုဏ္း၀င္တေယာက္ျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြက မ်ားလြန္းလွသလို ဂိုဏ္း၀င္တေယာက္မွာရွိရမယ့္ အရည္အခ်င္းေတြကလည္း မ်ားလြန္းလွတယ္။ ဆိုေတာ့ အဲဒီလို ဂိုဏ္းမ်ိဳးေတြကိုဆိုရင္ ေတာ္ရံုဂိုဏ္းေတြက ေလးစားရတယ္၊ ေၾကာက္ရတယ္၊ ရိုေသျပဳရတယ္ေပါ့ရွင္။

အဲဒီထဲမွာ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြထဲကလိုပဲ မိတၦာဂိုဏ္းေတြလည္း ရွိေသးတယ္ရွင့္။ သိုင္းေလာက ဘာသာစကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေမွာင္ေလာကသားေတြေပါ့။ အေမွာင္ေလာကသားေတြျဖစ္တဲ့ မိတၦာဂိုဏ္းက လူေတြကလည္း သူတို႔ရဲ့ အယူအဆသည္သာ မွန္ကန္တယ္၊ သူတို႔အင္ပါယာ ႀကီးမားဖို႔အတြက္၊ သူတို႔ဂိုဏ္းရဲ့ နာမည္ေက်ာ္ေဇာဖို႔အတြက္၊ ဂိုဏ္းထဲမွာရွိတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ့ နာမည္ႀကီးမားၿပီးေတာ့ ၾသဇာသက္ေရာက္ဖို႔အတြက္ေတြကို လုပ္ကိုင္ေနၾကတာ တကယ့္ကိုပဲ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြထဲက အတိုင္းလိုပါပဲရွင္။

က်မကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေကာင္းတဲ့ဖက္ကပဲ ေျပာခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ လူတိုင္းက ကိုယ္သာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္တတ္ၾကသလို ကိုယ္သာထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားခ်င္တယ္၊ ကိုယ္သာအေရွ႕ဆံုးကျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ကိုယ့္အေတြးအေခၚ ကိုယ္လုပ္သည္သာ မွန္တယ္၊ ကိုယ္သာ… ကိုယ္သည္သာ ဆိုၿပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ခ်င္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။

ဆိုေတာ့ က်မလည္း ဒီမွာ ကိုယ္သာ ဆိုၿပီးေတာ့ လုပ္ပါရေစေနာ္။ သိုင္းေလာကထဲကို က်မေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မ စေရာက္ေရာက္တဲ့ ဂိုဏ္းကေတာ့ ၀တၳဳစာအုပ္ေတြထဲကလို ေရွာင္လင္ဂိုဏ္းလုိ ဆိုပါေတာ့။ မိတၦာဂိုဏ္းလိုထဲကို ေရာက္သြားတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ က်မေရာက္သြားတာ ကိုယ္က်ိဳးမၾကည့္ပဲ အမ်ားက်ိဳးကိုလိုလားတဲ့၊ တရားမွ်တမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ ၾကင္နာေဖးမမႈ၊ စာနာတတ္မႈ၊ ေမတၱာထားမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ဂိုဏ္းေပါ့။

အဲဒီဂိုဏ္းက ဂိုဏ္းအုပ္တေယာက္က ဆိုပါေတာ့။ ျပင္ပေလာကမွာ က်င္လည္ေနတဲ့ ရြာသူက်မကို သိုင္းေလာကသား အရည္အခ်င္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ သိုင္းေလာကသားေတြမွာသာ ရွိႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို ထုတ္မသံုးပဲ ဖုန္းကြယ္သို၀ွက္ထားလို႔ ကိုယ့္ရဲ့အရည္အခ်င္း အရည္အေသြးေတြကို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ဖို႔နဲ႔ တျခားသိုင္းေလာကသားေတြၾကားမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေျပာျပၿပီးေတာ့ ေခၚလာခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီဂိုဏ္းကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ က်မဟာ က်မလို သိုင္းေလာကသားေတြနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ၿပီးေတာ့ က်မလည္း သိုင္းေလာကသားတေယာက္ျဖစ္တ္ဆိုတာကို တိတိက်က် သိခဲ့ရၿပီး က်မရဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကို ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ရခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့။

၀တၳဳေတြထဲမွာဆိုရင္ သိုင္းေလာကသားေတြကို တျခားျပင္ပေလာကသားေတြက ေၾကာက္ရတယ္၊ ရိုေသရတယ္၊ သူတို႔လုပ္သမွ်ကို ခံၾကရတယ္မဟုတ္လား။ အခု က်မေတြ႔ရတဲ့ သိုင္းေလာကမွာေတာ့ အဲဒါနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြ ျဖစ္ေနတာရွင့္။ တျခားျပင္ပေလာကမွာရွိေနတဲ့ သူေတြကလည္းေလ က်မတို႔လို သိုင္းေလာကသားေတြကိုဆိုရင္ အလိုလိုေနရင္း အေၾကာင္းျပခ်င္မရွိပဲနဲ႔ မုန္းတီးတာေတြ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံတာေတြ၊ အၾကမ္းဖက္တာေတြကိုလည္း လုပ္တတ္ၾကေသးတယ္ဆိုေတာ့ က်မတို႔ သိုင္းေလာကသားေတြဟာ ကိုယ့္ခံေနရတာေတြကို ျပန္တိုက္ခိုက္ဖို႔အတြက္ ျဖစ္လာရတာပဲေပါ့။

အဲဒီမွာ က်မတို႔ဂိုဏ္းက တျခားသိုင္းေလာကဂိုဏ္းေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ကိုယ္ခံေနရတာေတြကို ရပ္တန္႔ဖို႔အတြက္ တိုင္ပင္ၾကတာေပါ့။ ဂိုဏ္းသားေတြအခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈေတြယူၾကတယ္၊ အခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးမႈေတြကေနတဆင့္ ယံုၾကည္မႈေတြကို ကိုယ့္ရဲ့ ဂိုင္းအသီးသီးက အားလံုးပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ လုပ္ေဆာင္ၾကတာေပါ့။ အဲဒီမွာ က်မတို႔ သိုင္းေလာကသားေတြအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ကိုယ္ခံပညာေတြ၊ အသိပညာေတြ၊ ေတြးေခၚစဥ္းစားမႈေတြ အပါအ၀င္ က်မတို႔ သိုင္းေလာကသားေတြ ဘာေတြကို ဘယ္လိုမ်ိဳး ခံစားေနၾကရလဲ၊ ဒါေတြျဖစ္လာေအာင္ ဘယ္သူေတြက လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာလဲ၊ ဘယ္အခ်က္ေတြက အဓိကခံစားေနၾကရတာလဲ စတဲ့ လဲေပါင္းမ်ားစြာကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီကေနမွတဆင့္ ဒီလုိမ်ိဳး အၾကမ္းဖက္ခံ၊ ခြဲျခားခံရတာေတြကို ပေပ်ာက္ၿပီးေတာ့ သူတို႔နည္းတူပဲ တန္းတူအေရးေတြကို သိုင္းေလာကသားေတြလည္း ရရွိေအာင္ဆိုၿပီးေတာ့ နည္းလမ္းေတြကို ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ နည္းလမ္းေတြ ထြက္ေပၚလာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သိုင္းေလာက ဂိုဏ္းအသီးသီးက ဂိုဏ္းေတြနဲ႔ အဲဒီဂိုဏ္းေတြထဲမွာ ပါ၀င္ေနတဲ့သူေတြက မိမိတို႔လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ က႑အသီးသီးကို တာ၀န္ကိုယ္စီယူခဲ့ၾကၿပီးေတာ့ တိုက္ခုိက္ဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကေတာ့တာေပါ့ရွင္။

ကဲ… ဒီမွာပဲ က်မတို႔ သိုင္းေလာကထဲမွာ ျပႆနာေတြ တက္ေတာ့တာပါပဲ။ က်မတို႔ သတိမမူမိလိုက္တာကေတာ့ သိုင္းေလာကထဲက ဂိုဏ္းအသီးသီးမွာ အေမွာင္ေလာက ဂိုဏ္းေတြရွိသလို၊ အလင္းေလာက ဂိုဏ္းေတြလည္း ရွိေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ တခ်ိဳ႕ဂုိဏ္းေတြကလည္းေလ လမ္းသာယာလိုက္မယ္၊ မိမိတို႔ ဂိုဏ္းရဲ့အက်ိဳး တဦးတေယာက္ခ်င္းစီရဲ့ အက်ိဳးစီးပြားျဖစ္ေစမယ့္ ဂိုဏ္းဖက္ကိုသာ လိုက္မယ္ဆိုတာေတြ ျဖစ္ေပၚလာတာပါပဲ။ ဆိုလိုတာကေတာ့ အေမွာင္ဖက္ကသာရင္ အေမွာင္ဖက္လိုက္မယ္၊ အလင္းဖက္ကသာရင္ အလင္းဖက္ကို ျပန္လိုက္မယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့ရွင့္။

အဲဒီမွာ အျပင္ေလာကနဲ႔ သိုင္းေလာက စတင္တိုက္ခိုက္ဖို႔အတြက္ လမ္းစျပင္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ဂိုဏ္းအသီးသီးမွာရွိတဲ့ ဂိုဏ္းအုပ္ေတြကေန စတင္ေတာ့တာပါပဲ။ ဂိုဏ္းအုပ္ေတြအခ်င္းခ်င္းက ဒီတိုက္ပြဲမွာ ဘယ္သို႔ေသာ ဂိုဏ္းအုပ္သည္သာ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သင့္တယ္၊ ဘယ္သူ႔ရဲ့ အမိန္႔ကိုသာ နာခံသင့္တယ္၊ ဘယ္သူသာလွ်င္ ပိုသိတယ္၊ ပိုတတ္တယ္၊ ပိုေတာ္တယ္နဲ႔ ျဖစ္ၾကေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီမွာ ဂိုဏ္းအုပ္ေတြကလည္း ကိုယ့္ေနာက္မွာလိုက္မယ့္ ဂိုဏ္းသားေတြကို အခ်င္းခ်င္းစည္းရံုးၾက၊ အႏုနည္းနဲ႔ ဆြယ္လိုက္ အၾကမ္းနည္းနဲ႔ဆြဲလိုက္၊ ဖာလိုက္ ေထးလိုက္နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု လုပ္ၾကေတာ့တာပါပဲရွင္။ ဆိုေတာ့ ဂိုဏ္းသားေတြအေနနဲ႔ကလည္း ကိုယ့္ကို မ်က္ႏွာသာေပးမယ့္သူ၊ ကိုယ့္ကိုက်ိဳးအတြက္ ပိုရွိမယ္ဆိုတဲ့ ဂိုဏ္းအုပ္ေတြေနာက္ကို အသီးသီး ပါကုန္ေတာ့တာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ က်မေတြ႔ရတာကေလ ဂိုဏ္းအုပ္ေတြက လည္တယ္ရွင့္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က်ေတာ့ မတိုက္ၾကဘူး။ သူတို႔ဂိုဏ္းသားေတြကို ၀ါဒျဖန္႔နည္းနဲ႔တဖံု၊ ဂိုဏ္းသားအခ်င္းခ်င္းကို ကိုယ္ေတြ႔တိုက္ခိုက္ေစရင္းနဲ႔တမ်ိဳး၊ သိုင္းပညာယွဥ္ၿပိဳင္ေစသလိုလိုနဲ႔ အႏိုင္နဲ႔ပိုင္း အလဲတိုက္ခိုက္ေစတဲ့ စိန္ေခၚမႈေတြနဲ႔တနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး တိုက္ၾကေတာ့တာပါပဲရွင္ရယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ေလ သိုင္းေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးက ျပင္ပေလာကလူေတြနဲ႔ မတိုက္ခိုက္ရေသးခင္ကို ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြ တိုက္ခိုက္ၾကရင္းနဲ႔ ဂိုဏ္းေတြကြဲၾက၊ ဂိုဏ္းသားအခ်င္းခ်င္းလည္း ရန္သူေတြျဖစ္ၾက၊ လစ္ရင္လစ္သလို အင္ပါရာေတြခ်ဲ႕ၾက၊ ဂိုဏ္းေတြရဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္ၾက၊ ဂုဏ္ဆာၾကေပါ့ရွင္ အဲဒီလိုေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျပင္ပေလာကသားေတြကလည္း သိုင္းေလာကသားေတြရဲ့ အႀကံအစည္ကို သိၿပီးသားျဖစ္ေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး သိုင္းေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး အုတ္အုတ္ၾကြတ္ၾကြတ္နဲ႔ ကြဲၾကၿပဲၾက ျဖစ္ကုန္တာကို ျမင္ရေတာ့ ေက်နပ္တာေပါ့။ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ရွင္။ ကိုယ္ေတြက မတိုက္ရပဲနဲ႔ သူ႔အလိုလို ကြဲၾက ၿပဲၾက ေက်ၾကကုန္ေတာ့ တိုက္ခံရမယ့္သူေတြက သူတို႔ ဘာမွေတာင္ စြမ္းအားေတြ မထုတ္သံုးလိုက္ရပဲနဲ႔ ရပ္တန္႔သြားေတာ့ ၀မ္းသာၾကတာေပါ့။

တစ္ခုထူးျခားတာကိုလည္း က်မ သတိမူမိလိုက္ေသးတယ္သိလား။ ျပင္ပေလာကသားေတြထဲမွာလည္းေလ သိုင္းေလာကသားေတြ အခုလိုမ်ိဳး ခြဲျခားတာ၊ ဖိႏွိပ္တာ၊ အၾကမ္းဖက္တာ၊ တန္းတူအေရးေတြ မရတာေတြကို မလိုခ်င္ပဲနဲ႔ သိုင္းေလာကသားေတြကို စာနာနားလည္တဲ့ သူေတြ၊ အဲဒီကေနမွ အဖြဲ႔ေတြ ပါ၀င္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲရွင္။

အဲဒီမွာ ၀တၳဳထဲကလိုပဲ သိုင္းေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးဟာလည္း ပ်က္စီးေတာ့မယ့္ကိန္းေတြ ဆိုဒ္ေရာက္လို႔လာခဲ့ၿပီဆိုပါေတာ့။ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ သိုင္းေလာကသားေတြက ကိုယ္ေတြဆံုးရႈံးေနတဲ့ အရာေတြ၊ တန္းတူေရးေတြ၊ ကိုယ့္ေလာကသားေတြအတြက္ မပ်က္မစီးပဲနဲ႔ ဆက္လက္ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ဆိုရင္ သိုင္းေလာကသားေတြတင္မဟုတ္ပဲ အခုဏကလိုမ်ိဳး ကိုယ့္အေပၚမွာ စာနာနားလည္တဲ့ ျပင္ပေလာကသားေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းတာတို႔၊ သိုင္းေလာကသား အခ်င္းခ်င္းလည္း မိမိတို႔ရဲံ ဂိုဏ္းေတြ၊ မိမိတို႔ရဲ့ ထင္ေပၚေက်ာ္ေဇာလိုမႈ အရည္ေသြးေတြ၊ ငါ ဆိုတဲ့ အတၱေတြကို ခြာခ်ၿပီးေတာ့ကာ မိမိတို႔ရဲ့ သိုင္းေလာကတစ္ခုလံုးအတြက္ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ လုိလာၿပီေပါ့ရွင္။

ဆိုေတာ့ ဒီလိုစည္းရံုးဖို႔ဆိုရင္ က်မတို႔က သိုင္းေလာကသားေတြထဲက ဘယ္သိုင္းေလာကသားကေတာ့ျဖင့္ ဘာျဖစ္တဲ့အတြက္ ခ်န္ခဲ့မယ္လို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့။ က်မတို႔ သိုင္းေလာကသားေတြထဲမွာ အေမွာင္ေလာကထဲကလူပဲျဖစ္ျဖစ္ အလင္းထဲကလူပဲျဖစ္ျဖစ္ တေယာက္ခ်င္းစီရဲ့ စြမ္းရည္ေတြရွိေနတာကို အားလံုးသိၾကတာပဲမဟုတ္လား။ ဆိုေတာ့ က်မတို႔ သိုင္းေလာကသားေတြအခ်င္းခ်င္း ကိုယ့္ေလာကကို ကိုယ္ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ တေယာက္ခ်င္းစီရဲ့ အရည္အေသြးေတြကို ထုတ္သံုးဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီဆိုတာကို က်မလည္း ကိုယ္ခံက်င့္စဥ္ေတြကို က်င့္ရင္းကေနတဆင့္ သံုးသပ္ေနမိခဲ့တာေပါ့။

ကဲ… သိုင္းေလာကထဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို ေျပာျပလာခဲ့တာ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္လည္း ရွည္ေနခဲ့ၿပီပဲ။ ဆိုေတာ့ က်မလည္း ကိုယ့္ခံက်င့္စဥ္ေတြကို က်င့္ဖို႔အခ်ိန္တန္ၿပီ၊ ကိုယ့္ရဲ့သိုင္းကြက္ေတြကို ထပ္ဆင့္တိုးျမွင့္ဖို႔လည္း ေလ့က်င့္စဥ္ေတြ လုပ္ရဦးမယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္တခါအခြင့္ႀကံဳမွပဲ က်မတို႔ သိုင္းေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို ျပန္လည္ေျပာျပပါဦးမယ္ေနာ္။

က်မထင္ပါတယ္။ ေနာက္အခါေတြမွာ က်မေျပာျပမယ့္ သိုင္းေလာကအေၾကာင္းကေတာ့ ထူးျခားမႈေတြ၊ ေျပာင္းလဲလာမႈေတြ၊ သိုင္းေလာကသားေတြ အခ်င္းခ်င္း စည္းစည္းရံုးရံုးနဲ႔ အားလံုးပူးေပါင္းပါ၀င္ တိုက္ခဲ့ၾကလို႔ သိုင္းေလာကသားေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ တန္းတူညီစြာ ရရွိလာတာေတြ ပါ၀င္လာႏိုင္မွာပါလို႔။

ေအာ္… ေနပါဦး။ ကိုယ့္ခံက်င့္စဥ္မက်င့္ခင္ က်မ ေျပာခဲ့ရဦးမယ္။ က်မတို႔ သိုင္းေလာကသားေတြအေနနဲ႔ က်မတို႔ သိုင္းေလာကမေပ်ာက္ကြယ္ခင္ သိုင္းေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ တိမ္ေကာသြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ရခင္ ကိုယ့္ေလာကကို ကိုယ္တိုင္ကာကြယ္ျမွင့္တင္ၾကဖို႔အတြက္ ကိုယ္ေတြ တေယာက္ခ်င္းစီမွာ တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုတာပါပဲ။

ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေလာကဟာ တျခားျပင္ပေလာက ကသူေတြလိုပဲ အမ်ိဳးအစားမတူညီေပမယ့္ တန္းတူတည္ရွိေနတယ္၊ ကမၻာေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး သာယာလွပ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ကိုယ္ေတြရဲ့ သိုင္းေလာကကိုလည္း ခ်န္ထားခဲ့လို႔မရဘူး။ ဆိုေတာ့ကာ သိုင္းေလာကသားေတြအေနနဲ႔ စည္းရံုးၾကပါ၊ ပါ၀င္ၾကပါ၊ မိမိတို႔ တေယာက္ခ်င္းစီရဲ့ အရည္အေသြးေတြကို ထုတ္ေဖာ္ၾကပါဆိုတာရယ္နဲ႔ ျပင္ပေလာကမွာရွိတဲ့ သိုင္းေလာကသားေတြအေပၚမွာ စားနာနားလည္ေပးတဲ့ သူေတြကလည္း သိုင္းေလာကအတြက္ တန္းတူအေရးေတြကို တိုက္ယူတဲ့ေနရာမွာ ပူးေပါင္းပါ၀င္ေပးၾကပါလို႔ က်မ ေမတၱာျပဳလိုတာပါပဲ။

ကဲ… က်မ ကိုယ္ခံက်င့္စဥ္ေတြကို က်င့္ႀကံဖို႔အတြက္ က်မတို႔ဂိုဏ္းရဲ့ ေတာင္ေပၚကို တက္သြားၿပီဆိုေတာ့ က်မ ဒီအေတာအတြင္း က်င့္စဥ္မၿပီးခင္အထိ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပမွာ ရွိေနမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ က်မ ျပန္ေရာက္လာရင္ေတာ့ သတင္းေကာင္းမ်ား ၾကားရဖို႔အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ရင္းကေန ဒီတပတ္အတြက္ သိုင္းေလာက ဇာတ္လမ္းေလးကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲလို႔…။

 

ၿဖိဳးသစ္လူ

 

Dec 17th

နတ္ဆိုးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုျခင္း ( ၃ )

By Play boy
        ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ကိုေတာ့    အိပ္ေရးမ၀လို႔  ေၾကာင္စီစီ   ျဖစ္ေနတဲ့  မ်က္၀န္းေတြနဲ႔  ၾကိဳဆို
လိုက္တယ္
..။
မ်က္ႏွာသစ္ေနရင္း  အာရံုထဲမွာ     ဂ်စ္ကန္ကန္  ေဆာင့္ၾကြားၾကြား  မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိေတာ့
နာမည္ေတာင္  မသိေသးတဲ့  အဲဒီသေကာင့္သားေလးကို  အသံမထြက္ပဲ  က်ိန္ဆဲလိုက္တယ္..၊
ေခြးမသားေလး   ...။

      Breakfast  စားျပီးသြားေတာ့  အလုပ္မရွိတာနဲ႔  Photo  studio  ေရွ႔က  ဒန္းေလးမွာ   ထိုင္ျပီး
လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို  ဘာရယ္မဟုတ္  ေငးေနမိတယ္....။

     ေလပန္းရင္း   MDY  ရဲ႔လက္ရာ  သရက္သီးတုတ္ထိုးကိုလည္း  စားရင္း  ဇိမ္က်ေနတာေပါ့ဗ်ာ.။
ေဘးက   ေငြစားရင္း  counter  နားမွာေတာ့  ေရႊမိုက္မိုက္က  ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္  ဓာတ္ပံု
လာေရြးေနတယ္..။
       ဆိုင္နာမည္နဲ႔  လူေတြေတာ့လိုက္တယ္ဗ်....။
၀တ္စားထားတာကလည္း   လန္ျပန္ေနတာပဲ...၊  စကားလံုးရွိေသးရင္ ဒီထက္ညႊန္းခ်င္ေသးရဲ႔..။
Jean  skirt  ကေပါင္ရဲ႔  ၃ ပံုတစ္ပံုကိုပဲ  ဖံုးထားတယ္..၊
အကၤ်ီကလည္း  စြတ္က်ယ္ထက္ေတာင္  လည္က ဟိုက္ခ်င္ေသး ... ဒီၾကားထဲ  ခ်က္ကေပၚခ်င္ခ်င္
ျပီးေတာ့  အေရာင္ကလည္း  ေႏြ၇ာသီနဲ႔မလိုက္  ျပဴးျပဲရဲတြတ္လို႔...။
အမေလး....  ရိုသူမရွက္  ျမင္သူရွက္တယ္ဗ်...။

       ကိုယ့္ေဘးနားမွာ့  MKN  ကအလည္ေရာက္ေနတဲ့  ငယ္သူငယ္ခ်င္း  Shane  ကေတာ့ 
လမ္းေပၚက  တခါတေလ ျဖတ္သြားတတ္တဲ့  ေဆာ္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြကို  ငမ္းခ်င္လို႔  လည္ပင္း
တရွည္ရွည္နဲ႔  ေစာင့္ေနရတာ  သနားစရာေတာင္  ေကာင္းေနျပီ...။
အား ...အဲေကာင္က  ပိုးဟပ္ဗ်...၊  သူက  ပိုးမယ္ၾကံလိုက္   ..  သူမ်ားက ဟပ္သြားလိုက္နဲ႔
သံသရာလည္ေနတာေလ..။

      အဲလိုတည္ျငိမ္ေနတဲ့  condition  မွာ   ကိုယ့္အတြက္  ျဂိဳလ္ဆိုး၀င္လာမယ္လို႔  ဘယ္သူက
ထင္မွာလဲ...။
ျပီးေတာ့   အဲဒီ ျဂိဳလ္ဆိုး..   အဲေလ   ျဂိဳလ္သားဟာ မေန႔က  ခ်ာတိတ္ေလးျဖစ္ေနမယ္လို႔
ပိုေတာင္  မေတြးမိေသး..။
ဒါေပမယ့္   တကယ့္ကို  ျဂိဳလ္ဆိုး ၀င္လာခဲ့တယ္...။

      အဲဒီျဂိဳလ္သားေလးဟာ   KAWASAKI  ၾကီးကိုေမာင္းရင္းနဲ႔   72th   street  ေပၚကို
ေရာက္လာတယ္...။  ေျမာက္ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူထားတဲ့  ကိုယ္နဲ႔  ျမင္ကြင္းက  တည့္တည့္ပဲ..။

      ဆိုင္ေရွ႔ေရာက္ေတာ့  ကိုယ့္ကိုျမင္ေတာ့  အံ့ၾသသြားပံုပဲ.....။

     အဲဒီခဏေလးမွာ  လံုး၀မထင္မွတ္တဲ့  အျပဳအမူ ကို သူလုပ္လိုက္တယ္...။
မ်က္လံုးတစ္ဖက္က ို   မွိတ္ျပလိုက္ျပီး     သူ႔ရဲ႔  လက္တစ္ဖက္နဲ႔  ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုဆီကေန 
Fly  kiss    တစ္ပြင့္  ကိုယ္တို႔ဆီကို ပ်ံသန္းလာတယ္....၊ 
ဟင္ ....   ေပါရဲလိုက္တာ...။
ဒါေပမယ့္    သိပ္ကို စြဲမက္စရာေကာင္းတယ္   ဆိုတာကိုေတာ့  ကိုယ္မျငင္းနိုင္ဘူး...။

     အျဖစ္ေလးက  လွ်က္ျပက္သလို  ျမန္ဆန္ေနေပမယ့္  အားလံုးကို  ေၾကာင္အသြားေစတယ္...
စကၠန္႔အနည္းငယ္  အထိေပါ့..။
ကိုယ့္လက္ထဲမွာ  ကိုင္ထားတဲ့  သရက္သီးသီထားတဲ့  တုတ္တံေလးကလည္း  ပါးစပ္ကို
မေရာက္နိုင္ေတာ့ပဲ  ေအာက္ကို ရုတ္တရက္  လြတ္က်သြားတယ္....။

         ရင္ခုန္တာလား  .. ရင္တုန္တာလား...။
        အိပ္မက္လား...   တကယ္လား..။

       ကိုယ့္အျဖစ္ကို  ဘယ္သူမွ သတိမထားမိလို႔  ေတာ္ေသးတာေပါ့ ..။
ဆိုင္ေရွ႔က  သူေပ်ာက္သြားေပမယ့္  ကိုယ့္မ်က္လံုးကို   ကိုယ္မယံုခ်င္ေသးဘူး...။
ဒါ ...  တကယ္   ျဖစ္သြားတာမွ ဟုတ္ရဲ႔လား..။
အိပ္မက္ပဲ   ျဖစ္ပါေစေတာ့...။

      ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့   ေဘးနားက  ေရႊမိုက္မိုက္မေလးက  ဆိုင္ေရွ႔မ်က္ႏွာမူေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႔
ၾကံဳေတာ့ သူ႔ကိုလုပ္ျပတယ္ထင္ျပီး   ဘ၀င္တစ္ခြဲသားနဲ႔  ေျပာလိုက္ေသးတယ္...။


"    ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ၾကီးကို   ေနာက္ပိုးရူးလိုက္တာ  ...၊
    ဘယ္လိုေကာင္ေလးလဲ  မသိဘူး    ဟင္း.. ဟင္း  "


   လဲေသလိုက္ပါလား  ...  ျမင္းမရဲ႔ ..။
ငွက္ဖ်ား၀င္ေနတဲ့  အတိုင္း  ဟင္းေနလိုက္တာ...၊  ငါ ဖေနာင့္နဲ႔  ထေပါက္လိုက္ရ...။

     Shane  ကလည္း  ဘုမသိ  ဘမသိနဲ႔ 
 "   ဖြန္ေၾကာင္   "  လို႔  ကဲ့ရဲ႔လိုက္ေသးတယ္...။

     ကိုယ့္မွာေတာ့  ရယ္ရမလို   ငိုရမလို...။

   တကယ္တမ္းက်ေတာ့  အဲဒီလုပ္ရပ္ဟာ  ကိုယ့္ကိုရည္ရြယ္မွန္း  ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲသိတယ္.၊
ေျမၾကီးလက္ခတ္  မလြဲနိုင္ေအာင္  ေသခ်ာလိုက္ေသးတယ္..။
၁၀  ေရး  ၁   ေရး   ေလာင္းမလား ...။

      သူ   ကိုယ့္ေနရာကို  သိသြားျပီ  ..။

   ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ထားျပီး   အလ်င္လိုေနတဲ့  သူ႔ပံုစံကိုၾကည့္ရတာ   သင္တန္းလား...၊
က်ဴရွင္လား   တစ္ခုခုပဲ  ။ ဒါေၾကာင့္မို႔  အေႏွက္အယွက္က  ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ  ျပီးသြားရတာ..။
သူ႔ၾကည့္ရတာ  တတ္နိုင္ရင္   Photo   studio  ထဲ   ၀င္လာခ်င္ေနတဲ့ ပံုမ်ိဳး..။

    သည္လိုဆိုရင္ေတာ့    မျဖစ္ေတာ့ဘူး ..။
သူ႔ေနာက္ပါးကေန  ကပ္လိုက္လာမယ့္   ျပႆနာ  တစ္သီတစ္တန္းၾကီးကို   ေတြးမိေတာ့
ကိုယ္ရင္ေမာလာတယ္...။

ဘုရား...  ဘုရား  ဒီေန႔ကံမေကာင္းပါလား....။
ေရွ႔ဆက္  ဘယ္လို  လုပ္ရမလဲ..။

      လြန္ခဲ့တဲ့  ၅  ႏွစ္ေလာက္က  အျဖစ္အပ်က္ကို  မမွတ္မိတန္ေကာင္းပါရဲ႔လို႔   စိတ္ထဲမွာၾကိတ္
ျပီး   ဆုေတာင္းေနမိတာ  Shane  ရဲ႔စကားေၾကာင့္  ပ်က္စီးသြားေရာ...။


"   Z..  ခဏက  ေကာင္ေလးက  Chris  နဲ႔အရမ္းတူတယ္ေနာ္..၊ ညီအစ္ကိုလား   မသိဘူး .."


        ေအးေလ...     လံုး၀ကို မလွပခဲ့တဲ့  ဇာတ္လမ္းတစ္ပူဒ္မွာ  အလိုမတူပဲ  ပါ၀င္ခဲ့ရတဲ့  ကိုယ့္
အေၾကာင္းကို ကိုယ့္ရဲ႔ အခ်စ္ဆံုး  သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့  Shane  အမွတ္ရေနတာ   ကိုယ့္အတြက္
စိတ္ပ်က္စရာဆိုေပမယ့္   သဘာ၀က်သားပဲေလ ...။
စိတ္ထဲမွာ  မုန္တိုင္းထန္ေနေပမယ့္   အျပင္မွာေတာ့  ဘာမွ မျဖစ္သလိုနဲ႔..


"   ေအးကြ .... ဟုတ္တယ္ေနာ္ ၊ ငါလည္းမင္းေျပာမွ  သတိထားမိတယ္  "


     Shane   က  ကိုယ့္ကို  မယံုသကၤာတဲ့အၾကည့္နဲ႔   ၾကည့္လိုက္ေသးတယ္ ..။  မင္း ..ဘယ္ေတြ႔
မလဲ   သူငယ္ခ်င္းရာ .....၊  ဒဏ္ရာက  မ်က္၀န္းထဲမွာ   မဟုတ္ဘူး ...။  ရင္ထဲမွာကြ ..။
အခုေတာ့  အကင္းေသေနတဲ့  ဒဏ္ရာကို အဲဒီခ်ာတိတ္ေလးက  လာဆြဖို႔ၾကိဳးစားေနတာဆိုရင္
မင္းဘယ္လို  ဆံုးျဖတ္ေပးမလဲ...။
ငါေတာ့  ဦးေနွာက္ေျခာက္လြန္းလို႔   ရူးခ်င္ေနျပီ..။

   ကိုယ္ဘယ္လို  လုပ္ရမလဲကြာ.....၊  ဘယ္သူမွ မကယ္နိုင္ၾကေတာ့ဘူးလား ...။

     MKN  မွာလည္း   ကိုယ့္အတြက္  world's enemy  ၾကီးကရွိေနေတာ့  အိမ္ကိုလည္း  ျပန္မရ ..၊   ျပန္ရင္  ကမာၻပ်က္မွာ  ေသခ်ာသေလာက္ပဲ  ..။

     MDY  မွာသၾကၤန္ေပ်ာ္ခ်င္ေပမယ့္   အဲဒီ  Saturn  ေလးက  ဘာ၀င္ရႈပ္ဦးမလဲ  မသိ..။

     ေဘးက်ပ္နံက်ပ္နဲ႔  ကိုယ္ဆံုးျဖတ္ရခက္ေနခ်ိန္မွာ  ျပႆာနာကို  Shane  က  အစေဖာ္ဖို႔
ၾကိဳးစားေနျပီေလ....။  အဲဒီအခ်ိန္မွာ   Chris  ရဲ႔ ကိုယ္ပြားေလးက  ကိုယ့္ကိုလာပတ္သက္ေနရင္
သူ  အားလံုးကိုရိပ္မိသြားတာနဲ႔    ရွင္းမရတဲ့   ျပႆနာအရႈပ္ထုပ္ၾကီးက   ကိုယ့္ကို  ထြက္ေပါက္
ပိတ္ေနေစဦးမယ္...။

    ခုေလာက္နဲ႔တင္  ေတာ္ပါျပီ...၊  မွတ္ပါျပီ...၊  ေၾကာက္ပါျပီဗ်..။
   ဟူး......စိတ္ကုန္တယ္  MGY  ကို  ျပန္တာပဲ  ေကာင္းပါတယ္ေလ..။

   ဒါနဲ႔   ရွိစုမဲ့စု  ပိုက္ဆံေလးနဲပဲ  my  cousin  ၾကီးကို   ကားလက္မွတ္ျဖတ္ခိုင္းလိုက္ရေတာ့
တယ္....။အဲဒီေနာက္ေတာ့  လက္က်န္ပိုက္ဆံက   ၂  ပုလင္းေတာင္  မရွိေတာ့ဘူး..။

  ကံမေကာင္းမႈေတြဟာ  အံုလိုက္က်င္းလိုက္  လာတတ္ၾကတယ္ဆိုတာ   သိပ္မွန္တာပဲ...။
ကိုယ္က  ဘာမွ  မလုပ္ပဲနဲ႔  ေနာက္ကလိုက္လာၾကတာ..။
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း  အထုပ္အပိုးျပင္ျပီး   MDY ကေန   MGY  ကိုျပန္ေစသတည္းေပါ့..။

   ခင္ဗ်ားတို႔ေရာ  အဲလိုၾကံဳဖူးၾကသလားဗ်ာ....။

    ခုေတာ့  ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံေလး  ၁  ပဲ  ၆  ျပားနဲ႔  MGY  ရဲ႔သၾကၤန္မွာ   ပူျပင္းလွတဲ့  ေနေရာင္
ေအာက္မွာ  ငါးက်ည္းေျခာက္ပဲ  ျဖစ္ေနမလား...။
သၾကၤန္ေရထိလိုက္     ဖုန္လူးလိုက္နဲ႔  မိႈတက္ေနတဲ့  ပဲၾကီးေရခြံလို  ျဖစ္ေနမလား...။
ေနေလာင္လိုက္   ေရျဖန္းလိုက္နဲ႔   Heat  stroke  ရျပီး   မာလကီးယားပဲ  ေဂ်ာင္းရမလား...။

     အမယ္ေလး...   မေတြးရဲစရာပါလားဗ်ာ  ။                    ။



 -------------------------x   ---------   x    ----------------  x   ------------------

  A       few   memories   of    April  ,    unlucky   moments     by    Sai     Moe-Z



စာၾကြင္း။      ။   အူေၾကာင္ေၾကာင္  ဟာသဇာတ္လမ္းေလးပါ ..၊ အားေပးၾကပါဦး...။
Apr 9th

မလြမ္းျခင္းသၾကၤန္

By vampire

မလြမ္းျခင္းသၾကၤန္

 

အိပ္မက္ထဲအထိ စူးစိုက္

ရူးမိုက္မိုက္ April ေလတစ္သိုက္က

ငါ့အရိႈက္ကို လက္ျပန္တစ္ခ်က္ရိုက္ေတာ့

အငိုက္မိခဲ့တဲ့  ငါ့ႏွလံုးသား

ပိေတာက္စိုက္စရာ ဥယ်ာဥ္ရွားပါးခဲ့ရတယ္။


တစ္ႏွစ္ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ႏွစ္

တစ္ပြင့္ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ပြင့္

ဘယ္လိုပဲ ႏွစ္သစ္ေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ပြင့္ပါေစ

ငါကေတာ့ မ်က္လံုးကို ဇြတ္မွိတ္၊ အံကိုၾကိတ္ျပီး

မဆိုင္သလို ေနပစ္တတ္ခဲ့ေလရဲ႕..။


ျမဴဆြယ္တတ္တဲ့ အတိတ္ရဲ႕ေနာက္

ငါ့ရဲ႕စိတ္ေတြ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္

လိုက္သြားတုန္းက

ႏွစ္ပိုင္းကြဲသြားတဲ့ ငါ့ခႏ ၶာ

 

၀ိညာဥ္ေတြက ေရေတြစိုရႊဲေနခဲ့သေလာက္

ငါ့မွာေတာ့ ေရဓါတ္ခမ္းေျခာက္

အသက္ေပ်ာက္လုမတတ္ေပါ့။

ဂုဏ္သိက ၡာကို ခုတံုးလုပ္

အိပ္မက္အတုတစ္ခု ငါကိုယ္တုိင္ထုလုပ္ခဲ့ျပီးမွေတာ့

မဏ ၰပ္ေပၚက Rock သီခ်င္းတစ္ပုဒ္

ျပီးေတာ့…

ခပ္စုတ္စုတ္ ဂ်စ္ကားတစ္စင္းနဲ႔အတူ

ခပ္ထူထူ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက

ငါ့သည္းေျခကို ႏႈတ္ယူသြားခဲ့တာ ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္

တရားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ…

မင္းတိုက္စားခဲ့လို႔..။

ငါလည္း……..။

တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္အိုခဲ့ရျပီ

တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ျပိဳခဲ့ရျပီ

စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ..

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့

ဒီႏွစ္မင္းကို ငါမၾကိဳေတာ့ဘူးဆိုတာ

မင္းသိေစခ်င္တယ္…သၾကၤန္။

 

ေ၀ဖန္အၾကံေပးခ်က္မ်ားအားၾကိဳဆိုပါသည္။

kingvampire.mdy@gmail.com

Jan 25th

သူ႔ကိုခ်စ္မိေသာ....သူ အပိုင္း(၄)

By ေခတ္သစ္ေန
ဒီေန႔ညေနခင္းသည္ ထင္သေလာက္ေတာ့မသာယာပါ။ ထက္ေကာင္းကင္အာကာယံတြင္ တိမ္ညို၊တိမ္မိႈင္း၊ တိမ္စိုင္၊တိမ္လိပ္တို႔ အံု႔ဆိုင္းလ်က္။ ယေန႔က်မွ ေနမင္းသည္လည္း အေနာက္မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းေအာက္သို႔ ေစာလ်င္စြာခိုနားသြားပံုရသည္။ ရုတ္တရက္ လွ်ပ္တုိက္လိုက္ေသာ ေလေျပေလးက သူ႔ႏွလံုးသားကို ဆြဲကိုင္လႈပ္ရမ္းေနသလို။ သူ႔ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္ကို ညာဘက္လက္ျဖင့္ အုပ္မိုးကိုင္လ်က္ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက ေကာင္ေလးနဲ႔ခ်ိန္းဆိုထားရာေနရာသို႔ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ့သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေျခလွမ္းေတြထက္ကို ပိုေရွ႕ေရာက္ေရာက္သြားတတ္ေသာ သူ႔စိတ္ေတြကို ျပန္ျပန္ဆြဲသိမ္းရတာလည္း သူ႔အတြက္အလုပ္တစ္ခုပင္။

အခုေတာ့ ခ်ိန္းဆိုထားရာေနရာသို႔ သူေရာက္သြားခဲ့ျပီ။ ေကာင္ေလးက သူ႔ကို သမၼတရုံနားက ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္နားမွာ ေစာင့္ေနမယ္တဲ့။ သူအဲဒီကိုေရာက္သြားေတာ့ (၆)နာရီကို နည္းနည္းစြန္းေနျပီ။ ေကာင္ေလးကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား သူေဘးဘီ၀ဲယာသို႔ မ်က္လံုးေလးသက္သက္ျဖင့္ ေ၀့၀ဲျကည့္လိုက္သည္။ ေဟာ.... သူ ေတြ႕လိုက္ပါျပီ။ လမ္းဓာတ္မီးတိုင္ေအာက္မွာ ရပ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးစိမ္းေတာက္ေတာက္ေလးနဲ႔ေကာင္ေလး။ ေကာင္ေလးက သူ႔က္ိုျပံဳးလ်က္စိုက္ျကည့္ေနသည္။ ျပီးေတာ့ 'ခဏေနာ္' ဆိုတဲ့အမူအရာျဖင့္ လက္ကာျပရင္း နားထဲတြင္ညွပ္ထားေသာေဆးလိပ္ကိုထုတ္လိုက္ရင္း ေဘးနားက ကြမ္းယာဆုိင္ထဲ၀င္မီးညွိလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ဆီကို ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ေကာင္ေလး လွမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြက တည္ျငိမ္ဆဲ၊ရင့္က်က္ဆဲ၊ဟန္ခ်က္ညီဆဲ။ သူ႔မွာေတာ့ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြေအးျပီး ေျခတုန္လက္တုန္ကိုျဖစ္လို႔။

"ေဆးလိပ္ေသာက္ပါဦးလား"

ေကာင္ေလးက သူ႔အားစူးစူးရဲရဲျကည့္ရင္းေမးလိုက္သည္။ သူ ေျဖးညင္းစြာေခါင္းကိုခါရမ္းလိုက္ရင္း ေကာင္ေလးရဲ႕ အျကည့္ေတြက လြတ္ရာလြတ္ေျကာင္း သူရုန္းထြက္ေနမိသည္။

"ငါ မေသာက္တတ္ဘူး"

"ေအာ္..အင္း..ေကာင္းပါတယ္၊မေသာက္တတ္တာပဲ၊ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘယ္သြားျကမလဲ"

"မသိဘူးေလ၊ မင္းပဲ ငါ့ကိုေခၚျပီးေတာ့"

သူ႔အေျဖေျကာင့္ ေကာင္ေလးတစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ပါသည္။ သူအဲဒီအျပံဳးေတြကို မေတြ႔လိုက္ပါ။ ဘယ္ေတြ႔မလဲ။ သူ႔အျကည့္ေတြကို သူ႔ေျခလွမ္းေတြဆီပို႔ထားခဲ့တာကိုး။ ဒါေပမယ့္လည္း သူခံစားလို႔ေတာ့ရပါသည္။ ေကာင္ေလးျပံဳးလိုက္တယ္ဆိုတာကိုေပါ့။ ဒါကိုအခ်စ္လို႔ေခၚမလား...

"ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေခၚလိုက္တာပါ၊ ဒါဆိုျမိဳ႕ထဲပဲသြားျကတာေပါ့"

"မင္းက ငါ့ကိုဘာအတြက္ေခၚတာလဲ"

"ေျသာ္...ေတြ႔ခ်င္လို႔ေပါ့ဗ်။ ခင္ဗ်ားကို သတိရေနလို႔၊ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားကေရာ ဘာလို႔လာတာလဲ"

"ငါ...ငါ"

သူ စကားေတြေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဘာလို႔လာတာလဲတဲ့။ ေတာ္ေတာ္ကို စကားအက်ျပန္ေကာက္တတ္တဲ့ ေကာင္ေလးပဲ။ သူဘယ္လိုေျဖရမွန္းေတာင္မသိေတာ့။ သူ႔စိတ္ေတြက ေကာင္ေလးနဲ႔စေတြ႔ကတည္းက အရမ္းကိုလႈပ္ရွားေနခဲ့တာေလ။ေကာင္ေလးက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္ရင္း...

"ဘယ္လိုလဲ၊ခင္ဗ်ား မေျဖႏိုင္ေတာ့ဘူးမလား"

"ဘာလို႔မေျဖႏိုင္ရမွာလဲ...မင္းေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ မင္းေခၚလို႔လာတာေပါ့"

"ေအာ္...ကၽြန္ေတာ္ေခၚလို႔ ၀တၱရားအရလာတာဆိုရုံသက္သက္ပဲလား"

"အင္း၊ဟုတ္တယ္ အဲလိုပဲ"

သူေကာင္ေလးကို ဘုပိတ္ျငင္းလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူလည္းေကာင္ေလးကို အရမ္းသတိရေနခဲ့တာပါ။ အရမ္းလည္းေတြခ်င္ေနခဲ့မိတယ္။ဒါေျကာင့္ သူဘာလို႔လာတာလဲဆိုတာ သူသာအသိဆံုးပါ။

"ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ၊ ထားပါေတာ့၊ ဒါနဲ႔ခင္ဗ်ားဒီေန႔၀တ္ထားတာအရမ္းမိုက္တယ္ေနာ္၊ ေမာ္ဒယ္လ္လုပ္ပါလား၊ ခင္ဗ်ားအရပ္အေမာင္းနဲ႔ဆိုျဖစ္မွာသိလား"

"ေတာ္ပါအပိုေတြမေျပာနဲ႔၊ မင္းဘယ္သြားမလဲဆိုတာသာေျပာ"

"ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔ေလ၊ အဲဒါမနက္ကေမြးေန႔လုပ္တယ္၊ ရုံးကလူေတြကိုမုန္႔ေကၽြးတယ္၊ အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုမုန္႔ေကၽြးခ်င္လို႔ေခၚလိုက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာရွိတဲ့လူေတြကိုပဲ ေမြးေန႔မွာမုန္႔ေကၽြးတာေနာ္"

ရင္ထဲရွိတဲ့လူေတြကိုပဲ ေမြးေန႔မွာမုန္႔ေကၽြးတာတဲ့။ ေကာင္ေလးစကားေျကာင့္ အခုအခ်ိန္ ပန္းဆိုးတန္းတံတားေပၚက ကားတစ္စင္း သူ႔ကိုျဖတ္တိုက္သြားလည္း သူေသေပ်ာ္ပါတယ္။ အျကိမ္ျကိမ္အခါခါ သူဒီတံတားကိုျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီတစ္ျကိမ္ျဖတ္ေလွ်ာက္ျခင္းကေတာ့ သူ႔ဘ၀မွာအဓိပၸါယ္အရွိဆံုးပါ။ ေကာင္ေလးက သူ႔ရင္ထဲရွိတဲ့လူေတြကိုပဲ မုန္႔ေကၽြးတာတဲ့။ ဒါဆို သူ႔ကိုေကာင္ေလးက ရင္ထဲထည့္သိမ္းလိုက္ျပီလား။ သူ႔ရင္ေတြ တရဆက္ဆိုသလိုခုန္လာခဲ့သည္။ သူ႔ရင္ခုန္သံေတြကိုလည္း သူအတိုင္းသားျကားေနရသည္။ သူ႔ေဘးနားျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ လူေတြကေတာင္သူ႔ကို ကြက္ျကည့္ကြက္ျကည့္ လုပ္သြားျကသလိုပဲ။ဘာေျကာင့္လဲ။ အတိုင္းအဆမဲ့ေနတဲ့ သူ႔ရင္ခုန္သံေတြကို အဲဒီလူေတြျကားသြားလို႔မ်ားလား။ ဒါဆို သူ႔ေဘးနားတြဲေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးကေရာ သူ႔ရင္ခုန္သံေတြကိုျကားလို႔ေနမလား။ သူေကာင္ေလးကို ေငးျကည့္လိုက္သည္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ တံတားေပၚက အတားအဆီးမဲ့ ျဖတ္သန္းသြားလာေနတဲ့ ကားေတြကိုေငးျကည့္ရင္း လွမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲ။ အခုေတာ့ သူရယ္...ေကာင္ေလးရယ္...ပန္းဆိုးတန္းတံတားျကီးရယ္...ျပီးေတာ့ သူ႔အခ်စ္ေတြရယ္...

                                             ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

သူတို႔ ဆူးေလက PARISIAN  ကိုေရာက္ေတာ့ ေျခာက္နာရီခြဲေက်ာ္ေနျပီေလ။ ဒီေန႔က်မွ PARISIAN က လူရွင္းေနသလိုပင္။ ျကည့္ရတာေကာင္ေလးေမြးေန႔မို႔ ဘုရားသခင္ကလူရွင္းေပးထားသလားပင္။  တစ္ဆိုင္လံုးကိုလႊမ္းျခံဳထားေသာ အေအးဓာတ္က သူ႕ကိုမွကြက္၍ေက်ာ္သြားသလား။ ဘာေျကာင့္မ်ား သူအဲဒီေလာက္ေတာင္ပူအိုက္ေနရပါလိမ့္။ နဖူးထက္စီးက်လာေသာ ေခၽြးစက္ေလးကို တစ္ရွဴးေလးျဖင့္ အသာအယာေလးသုတ္ဖယ္လိုက္ရင္း ေကာင္ေလးအားမသိမသာခိုးျကည့္လိုက္မိသည္။ ထံုးစံအတုိင္းပါပဲ။ သူႏွစ္သက္ခဲ့ရပါတယ္ဆိုေသာ အျပံဳးေလးတစ္ပြင့္ကို ေကာင္ေလးက သူ႔ႏႈတ္ခမ္းထက္တြင္ ေဆာင္ျကဥ္းရင္း...

"ဘာစားမွာလဲ အကို"

"ရပါတယ္..မင္းျကိဳက္တာမွာေလ၊ ေျသာ္ ငါ့အတြက္ carrot juice တစ္ခြက္"

"ok ရေစရမယ္"

ေျပာေျပာဆိုဆို သူလိုခ်င္တာကို ဆိုင္ကေကာင္မေလးအားမွာေနသည္။ အို... ဒီေကာင္မေလးကို ေျပာဆိုဆက္ဆံေနတာလည္း ဒီအျပံဳးေလးနဲ႔ပဲလား။ဒါကိုေတာ့ သူမႏွစ္ျမိဳ႕ပါ။ သူ႔စိတ္ေတြက်ဥ္းက်ပ္လာသလို ခံစားလာရသည္။ ဒါေျကာင့္ သူ
ေကာင္ေလးနားက ထြက္လာျပီး  ၀င္ေပါက္နားက ထိုင္ခံုေလးေတြ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။

"ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာင္ မေစာင့္ဘူး၊အေရွ႕က ေကာ့ေကာ့၊ေကာ့ေကာ့ႏွင့္ထြက္သြားတာပဲ"

ေျပာေျပာဆိုဆို ေကာင္ေလးသူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္၀င္ထုိင္လိုက္ျပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကို စားပြဲေပၚတြင္ေထာက္လ်က္ သူ႔အားျပံဳးျပီးျကည့္ေနသည္။ ေကာင္ေလးအျကည့္ေတြကေန သူေရွာင္ဖို႔ အျကိမ္ျကိမ္ျကိုးစားေသာ္လည္း ခဏခဏ ပက္ပင္းတိုးေနမိတာကေတာ့ သူလည္းမည္သို႔မွမတတ္ႏိုင္ပါ။ ျကာေတာ့ သူမခံႏိုင္ေတာ့။

"မင္း ရုပ္ကဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ၊ စပ္ျဖီးျဖီးနဲ႔ ရုပ္ကိုက"

"စပ္ျဖီးျဖီးမလုပ္ရပါဘူးဗ်ာ၊ ဒီအတိုင္းေလးျပံဳးရုံေလးျပံဳးထားတာပါ"

"ဒီအတိုင္းေလးလည္းမျပံဳးနဲ႔၊ ငါမျကိုက္ဘူး အျမင္ကတ္လြန္းလို႔"

သူေျပာမွပဲ ပိုဆိုးသြားသလိုပင္။ ေကာင္ေလး သူ႔အေျပာကို အူလိႈက္သည္းလိႈက္ရယ္ရင္း...

"ဟားဟား၊ဘယ္သူကေရာ ျကိုက္ခိုင္းေနလို႔လဲ"

ဟုတ္ပါရဲ႕။ သူ႔စကားနဲ႔သူျပန္ပတ္မိျပီ။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ အျပံဳး၊ ေကာင္ေလးရဲ႕ အျကည့္ေတြေျကာင့္ သူ႔ရင္ေတြတဆတ္ဆတ္ခုန္ေနခဲ့တာ သမၼတရုံနားကတည္းကေလ။ သူ႔အမူအရာေတြပ်က္ေနခဲ့တာ သူကိုယ္တိုင္လည္း သတိထားမိပါတယ္။အခုေတာ့ ေကာင္ေလးပါ သတ္ိထားမိသြားျပီလား။ သူရွက္လြန္းလို႔ မ်က္ႏွာေတြေတာင္ရဲတက္လာသလိုပင္။ သူရွက္ရွက္နဲ႔ ေခါင္းကေလးငံု႔လ်က္ ဖုန္းကိုသာ ကလိေနမိသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ ေကာင္ေလးကို သူခိုးျကည့္မိသည္။ ေကာင္ေလးကေတာ့ ျပံဳးျမဲ၊ ရယ္ျမဲ၊ေျပာျမဲ၊ဆိုျမဲပဲ။ ဘာေတြေျပာေနလို႔ ေျပာေနမွန္း သူလည္းမသိ။ ေကာင္ေလးေျပာတာေတြကို သူျကားတစ္၀က္၊ မျကားတစ္၀က္။ အခုအခ်ိန္မွာ သူအတိုင္းသားျကားေနရတာကေတာ့ တဒုတ္ဒုတ္ခုန္ေနတဲ့ သူ႔ရင္ခုန္သံေတြကိုပါ။ ဒါကို အခ်စ္လို႔ေခၚမလား....

                                          ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

မေျပာမဆို ရြာခ်လိုက္ေသာမိုးစက္ေတြေျကာင့္ သူအာရုံေနာက္သြားမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဒီေန႔က်မွ ထီးယူလာမိလို႔။ သူသတိေတာ့ထားမိပါတယ္။ သူတို႔ PARISIAN ကထြက္လာကတည္းက မိုးရြာေတာ့မယ္ဆိုတာေပါ့။ အခုေတာ့ တကယ္ရြာခ်လိုက္ျပီေလ။ အခုလိုမိုးရြာတဲ့အခ်ိန္ ဖေရဇာမွာ ထီးေဆာင္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာေလာက္ သူမုန္းတာမရွိေပ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဖေရဇာ ပလက္ေဖာင္းတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြ၊ လူေတြနဲ႔ ျပည့္က်ပ္ေနပါဘိ။ ဘယ္လိုလုပ္ ထီးေဆာင္းျပီးလမ္းေလွ်ာက္လို႔ အဆင္ေျပပါ့မလဲ။

"အာရုံေနာက္လိုက္တာ၊ မိုးကလည္းအခုမွရြာခ်ရတယ္လို႔"

ေျပာေျပာဆိုဆို သူထီးကိ္ုဖြင့္လိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ေကာင္ေလးကလည္း သူ႔ထီးကို အသာအယာဆြဲယူလိုက္ရင္း သူ႕ကိုပါထီးေအာက္သို႔ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။

"ကၽြန္ေတာ္ကိုင္ေပးမယ္ေလ"

"ဟင္..မင္းမွာ ထီးမပါဘူးလား"

"ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ထီးတစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ ဘယ္လိုအဆင္ေျပပါ့မလဲ၊ ႏွစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းေဆာင္းေတာ့ ပိုမေကာင္းဘူးလား"

ေကာင္ေလးက ေျပာလည္းေျပာ သူ႔ပုခံုးကိုလည္း ပိုင္စိုးပိုင္နင္းဖက္လိုက္ေသးသည္။ ေတာ္ေတာ္မလြယ္တဲ့ေကာင္ေလးပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူေက်နပ္ပါတယ္။ ေက်နပ္တယ္ဆိုတာထက္ အေက်နပ္ေတြလြန္ေနတယ္ဆိုရင္ပိုုမွန္ေပလိမ့္မည္။ အခုေတာ့ ထီးတစ္လက္ရဲ႕ေအာက္မွာ သူနဲ႔ သူခ်စ္ရတဲ့သူနဲ႔။ အျမဲခပ္ျမန္ျမန္ လမ္းေလၽွာက္တတ္ေသာ သူတစ္ေယာက္ အခုေတာ့ သူ႔ေျခလွမ္းေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးေႏွးေအာင္ ျကိုးစားေနမိျပီေလ။

"ခင္ဗ်ား အဆင္ေျပရဲ႕လား၊ ေတာ္ျကာအိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနဦးမယ္"

"ငါကရပါတယ္၊ မင္းသာအဆင္ေျပပါ့မလား၊ မင္းက ေတာင္ဥကၠလာမွာေနတာမလား"

"ကၽြန္ေတာ္က ကိစၥမရွိပါဘူး"

"ဒါနဲ႔ေနပါဦး၊ မင္းကဘယ္သြားခ်င္ေသးလို႔လဲ"

"ဘယ္မွေတာ့ မယ္မယ္ရရမရွိပါဘူး။ ဒီအတိုင္း 'ယူ' နဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လို႔"

ဟဟ...'ယူ' တဲ့လား။ အေခၚအေ၀ၚအသံုးအႏုန္းေတြက ပိုျပီးေတာ့ႏူးညံ့လာသလိုပဲ။ ျပီးေတာ့ သူနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လို႔တဲ့။ေကာင္းတယ္... ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္...ငါလည္း မင္းသာေဘးနားမွာရွိမယ္ဆိုရင္ တစ္ညလံုးမေျပာနဲ႔၊ တစ္သက္လံုးေလွ်ာက္ရလည္း ေလွ်ာက္ရပါေစ။ေလွ်ာက္ေပ်ာ္တယ္။

ဒီစကားေတြကေတာ့ သူ႔ရင္ထဲမွာပဲ သူေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြပါ။ တကယ့္ တကယ္ေတာ့ သူမေျပာရဲခဲ့ပါဘူး...

"ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုေတြ႔ခ်င္လို႔ ခင္လို႔သာဖုန္းဆက္ျပီးေခၚလိုက္ရတာ၊ ခင္ဗ်ားကေရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္ရဲ႕လား"

ျဖစ္ျပန္ျပီ။ အေခၚအေ၀ၚေတြကလည္း ခုတစ္မ်ိဳး၊ေတာ္ျကာတစ္မ်ိဳး။ ခုနကေတာ့ 'ယူ' တဲ့။ အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားတဲ့။ ဟုတ္မွာပါေလ။  hm ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ခုတစ္မ်ိဳး ေတာ္ျကာတစ္မ်ိဳးေတြပါ။ မ်ိဳးမင္းသန္႔ဆိုတဲ့ သူအပါအ၀င္ေပါ့။

"ခင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ခင္လို႔ပဲ မင္းကိုလာေတြ႔တာေပါ့"

"ေသခ်ာလို႔လားဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ရုပ္ဆိုးပါတယ္ေနာ္"

လုပ္ျပန္ျပီ။ ရုပ္ဆိုးရင္မခင္ရေတာ့ဘူးသတဲ့လား။ ျပီးေတာ့ ေကာင္ေလးက ရုပ္မဆိုးပါဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာ ေကာင္ေလးထက္ေခ်ာတဲ့ ေကာင္ေလးက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္တည္းပါ။ ရႈပ္သြားျပီလားေတာင္မသိဘူး။

"မင္းဆိုသည္မွာလည္း၊ ရွမ္းျကိုက္ရင္ ႏြားေခ်ာပါတယ္"

သြားျပန္ပဟ။ သူ႔စကား သူျပန္ႏုတ္ဖို႔ ျကိုးစားေပမယ့္ စကားကေတာ့ ကၽြံသြားခဲ့ျပီ။ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ေနတာလဲ။သူ႔အမူအရာေတြ သူ႔အေျပာအဆိုေတြက ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး တလြဲေတြကိုျဖစ္လို႔။

"ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္က ႏြား၊ ခင္ဗ်ားက ရွမး္ေပါ့။ အဲလိုလား"  ဟုေျပာျပီး ေကာင္ေလးက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္ပါတယ္။ ေကာင္ေလးရယ္သံေတြေျကာင့္ သူ ရွက္ရမ္းရမ္းရင္း ထီးေအာက္မွထြက္လိုက္မိသည္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မိုးကေတာ္ေတာ္ကို စဲသြားျပီပဲ။ ခုနတုန္းကေတာ့ ရြာလိုက္တာ။ အခုေတာ့ သူမဟုတ္ေတာ့သလိုပဲ။ မိုးနတ္မင္းလည္း သူတို႔လိုပဲ ခုတစ္မ်ိဳးေတာ္ျကာတစ္မ်ိဳးပဲ။ ျကည့္ရတာ hm ျကီးလားမသိဘူး။ဟိဟိ... ေျသာ္ မဆီမဆိုင္ သူဘာေတြေတြးေနမိပါလိမ့္.....

"ထီးထဲ၀င္ေလ၊ ဘာျဖစ္လို႔ထြက္သြားတာလဲ"

"မိုးကျဖင့္ တိတ္သြားျပီေလ၊ မင္းကလဲ"

ေျပာမွပဲ သူ႔ပါးထက္သို႔ မိုးစက္ေလးတစ္ပြင့္က လာမိတ္ဆက္သည္။

"ရြာေနပါတယ္ဗ်ာ၊ တဖြဲဖြဲေလးက်ေနတာ ခင္ဗ်ားမျမင္ဘူးလား"

"ရပါတယ္၊ အဲေလာက္ေလးကေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး"

"ကိစၥမရွိဘူးလုပ္မေနနဲ႔ ၊ ေတာ္ျကာဖ်ားလိမ့္မယ္ ထီးထဲ၀င္၊ ျပီးေတာ့မွ ထြန္းထြန္းငယ္ေျကာင့္ ဖ်ားတာဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပစ္လာတင္မေနနဲ႔"

ေျပာေျပာဆိုဆို သူ႔လက္ေမာင္းကိုဆြဲကိုင္၍ ထီးေအာက္သို႔ဆြဲသြင္းလိုက္ေသာ ေကာင္ေလးရဲ႕ အျပဳအမူေျကာင့္ သူေက်နပ္မိပါတယ္။ ဘာလိုလိုနဲ႔ သူတို႔လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တာ သိမ္ျကီးေစ်းနားေတာင္ေက်ာ္လာခဲ့ျပီပဲ။ နာရီျကည့္လိုက္ေတာ့ (ရ) နာရီေတာင္ခြဲေနျပီ။

"မင္း ဘယ္အထိေလွ်ာက္ဦးမွာလဲ၊ေတာ္ျကာ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနဦးမယ္"

"ဘာလို႔လဲ အဆင္မေျပလို႔လား၊ လသာဘက္အထိေလွ်ာက္ဦးမယ္ေလ"

"ငါကရပါတယ္... မင္းကသာ..."

"ကၽြန္ေတာ္က ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ျပန္ျဖစ္တယ္၊ ခင္ဗ်ားနဲ႔လည္း စကားေတြေျပာခ်င္ေသးလို႔"

ဒီေလာက္ေတာင္ စကားေတြေျပာလာခဲ့ျပီပဲ။ ေနာက္ဘာေတြေျပာခ်င္ေသးလို႔လဲ။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေျပာဖို႔ က်န္ေသးလို႔လား။ မဆီမဆိုင္ ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ယက္ျပီး ေတြးေနမိျပန္သည္။ အမွန္ေတာ့ ေကာင္ေလးဆီက ဒီစကားကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္မွာ အေသအခ်ာပင္။

"သေဘာပဲ။ မင္းသေဘာပဲ၊ ေျပာ ဘာေျပာခ်င္ေသးလို႔လဲ။ နားေထာင္ေပးမယ္ေလ"

ေကာင္ေလးမ်ားေျပာလားမလားလို႔ သူလမ္းေျကာင္းေပးလိုက္မိေသာ္လည္း သူေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ စကားလံုးကေတာ့ သူ႔ဆီကိုေရာက္မလာခဲ့ပါ။

"ေျသာ္...ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး၊ ခင္ဗ်ားဘယ္ေတာ့သြားမွာလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္လို႔"

"ဘာကိုလဲဟ..ငါကဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ"

"ခင္ဗ်ားပဲ သေဘၤာလိုက္မယ္ဆို၊ ဘယ္ေတာ့သြားမွာလဲ"

သူ အံ့ျသသြားမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။ သူ သေဘၤာလိုက္မယ္ဆိုတာ ေကာင္ေလးဘယ္လိုလုပ္သိသြားပါလိမ့္။

"မင္းက ဘယ္လိုသိ"

"ဟ...ခင္ဗ်ားပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟိုရက္ကေျပာခဲ့တယ္ေလ၊ ဘာလဲအဲတုန္းက ေျပာခဲ့တာေတြက အမွန္ေတြမဟုတ္ဘူးလား"

ေကာင္ေလးေျပာမွပဲ သူသတိထားမိေတာ့သည္။ ဟုတ္ပါရဲ႕။ ေမ့ေနလိုက္တာ။ သူ အဲဒီရက္က ရုံထဲမွာ ေကာင္ေလးကို သူ႔အေျကာင္းေတြ အားလံုးေျပာျပခဲ့သားပဲ။

"အမွန္ေတြပါဗ်ာ၊ ဘယ္ေတာ့ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာမသိေသးဘူး၊ ဒီႏွစ္ကုန္ေတာ့ျဖစ္ဖို႔မ်ားတယ္"

"ေျသာ္၊ ဒါဆို ဘယ္ေ၀းေတာ့မလဲ၊ အခုေတာင္ ေအာက္တိုဘာကုန္ေတာ့မယ္၊ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မေတြ႔ရေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္"

ဘာေျကာင့္မွန္းမသိ ေကာင္ေလးစကားေျကာင့္ သူ႔ရင္ေတြဆို႔နစ္လာခဲ့သည္။  မ်က္၀န္းတစ္၀ိုက္မွာ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲသီလာသလိုပဲ။ သူ သက္ျပင္းကို ခပ္တိုးတိုးေလး ခ်လိုက္မိသည္။ တကယ္လို႔မ်ား အခုအခ်ိန္ေတာင္းတဲ့ဆုသာျပည့္ရမယ္ဆို ေကာင္ေလးနဲ႔ အျမဲေတြ႔ခြင့္ရပါေစလို႔ေတာင္းမိမွာအမွန္ပါ။

"ဟိုေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလည္းဖုန္းဆက္ဦးေနာ္"

"အင္းပါ...ငါဆက္လိုက္ပါ့မယ္"

ဆို႔နစ္မႈေတြေျကာင့္ သူ႔အသံေတြထိခိုက္ကြဲရွစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။ ဒါကို ေကာင္ေလးမ်ား သတိထားမိသြားသလားေတာ့မေျပာတတ္။ သူ႔ကို ေကာင္ေလး လွည့္ျကည့္ပါသည္။ သူကေတာ့ သူ႔အျကည့္ေတြကို သူ႔ေျခလွမ္းေတြကိုသာ ပို႔ထားလိုက္မိသည္။

"ေျပာသာေျပာသာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ႏွစ္(၂)လပိုင္းေလာက္က်ရင္ သြားဖိို႔ိရွိတယ္၊ ဒူဘိုင္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္မလားလို႔၊ အခုေတာင္ အဲဒီအတြက္ try ေနတယ္ေလ"

"ေျသာ္..ေကာင္းပါတယ္၊ သြားေပါ့ ဒီမွာဆိုဘာမွထူးမွာမဟုတ္ပါဘူး"

ေျပာသာေျပာလိုက္ရတာပါ။ သူ႔ရင္ေတြနာက်င္ခံခက္လြန္းလွပါတယ္။

"ကၽြန္ေတာ္က (၃) ႏွစ္ေတာင္ျကာမွာဗ်။ သံုးႏွစ္ျကာလို႔ အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဟိုမွာပဲဆက္ေနမယ္ေပါ့၊ အဲလိုေတာ့ plan ခ်ထားတယ္"

"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ mail ခင္ဗ်ားကိုေပးထားမယ္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို mail sent လိုက္ေပါ့"

သူ ဘာမွမေျပာပဲ ေကာင္ေလးစကားကို ေခါင္းေလးငံု႔လ်က္ နားေထာင္ေနသည္။ ေကာင္ေလးက စကားလည္းဆံုးေရာ သူ႔ပုခံုးကို ခပ္ဖြဖြေလးလာဖက္သည္။ ဖြဖြေလးမွ တကယ့္ကို ဖြဖြေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔စိတ္ေတြအရမ္းကို မြန္းက်ပ္ေနသလိုပင္။ သူ အရမ္းကို ငိုခ်င္လာမိသည္။ ဒါကို မိုးနတ္မင္းကျကိုသိေနသလားပဲ။ ခုန တိတ္လုဆဲ မိုးစက္ေတြ တဖြဲဖြဲနဲ႔ က်ဆင္းလာခဲ့သည္။ ေျသာ္...မိုးရယ္... နင္လည္းခုတစ္မ်ိဳး၊ ေတာ္ျကာတစ္မ်ိဳးပါလား။ အခုေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြ ျကီးစိုးထားတဲ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ျကားမွာ တဖြဲဖြဲက်လာတဲ့ မိုးစက္ေတြရဲ႕ ေျခသံကလႊမ္းမိုးလ်က္....

                                      ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

ဆက္ရန္.............