Feb 22nd

ငါ႔ကို နမ္းပါ...

By ina
လက္ထပ္ျပီးလဲ(လူအမ်ားမသိေအာင္လက္ထပ္ျခင္း) သူက ရည္းစားျဖစ္တုန္းကလိုပဲ ကၽႊန္ေတာ္ကိုအႏိုင္ယူ၊
စိတ္ေကာက္တတ္တုန္း....

တစ္ေန႔မွာ မိတ္ေဆြနဲ႔ခ်ိန္းထားလို႔ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ကထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ အိမ္က
ထြက္လာတုန္းက အေကာင္းပါ။ လမ္းတစ္ဝက္ေရာက္ေတာ့ သူရဲ႕ အက်င့္ဆိုးက ေဖာက္လာျပီး
ကၽႊန္ေတာ္ကိုအျပစ္ရွာေတာ့တယ္။ ကၽႊန္ေတာ္က ေအးေဆးျပီး စကားနည္းသူပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့
ကၽႊန္ေတာ္သည္းမခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူကို လမ္းေပၚမွာထားခဲ့ျပီး အိမ္ကို လွည့္ျပန္လာခဲ့တယ္။

တစ္ခါမွ ကၽႊန္ေတာ္စိတ္ဆိုးတာကို မခံဖူးတဲ့ သူက လမ္းလယ္မွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔
တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အ႐ံႈးမေပးဘဲ စိတ္ေကာက္အ႐ဲြ႔တိုက္တတ္တဲ့
သူတို႔သဘာဝကို သူ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ဆုတ္ကုိင္ထားခဲ့တယ္။

ည(၁၁)နာရီ သူအိပ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္တစ္အိမ္လံုး အေမွာင္ခ်ထားဆဲပါ။
  အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီလား?  ျပန္မလာေသးဘူးလား?ဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ သူဟာ..
လူေခၚဘဲလ္ကို မႏွိပ္ဘဲ ေသာ့ထုတ္ျပီး တံခါးဖြင့္ဖို႔ သူျပင္ေတာ့ တံခါးရြက္မွာ
စာရြက္တစ္ရြက္ ကပ္ထားတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ "ငါ့ကို မင္းေတာင္းပန္သင့္တယ္" လို႔
စာရြက္ေပၚ ေရးထားတဲ့စာကိုေတြ႔ေတာ့ သူ စိတ္တိုမိတယ္။

အိမ္ထဲဝင္ျပီး မီးဖြင့္တံခါးပိတ္ေတာ့ တံခါးရြက္ေနာက္မွာ စာရြက္တစ္ရြက္ကို
သူေတြ႔ျပန္တယ္။ "မေတာင္းပန္ခ်င္ရင္ ငါ႐ႈးဖိနပ္ကို ေျပာင္ေနေအာင္
တိုက္ေပးလည္းရတယ္" လို႔ ေရးထားတာ ေတြ႔လိုက္ျပန္ေတာ့ သူ စိတ္ပိုတိုမိျပီး
"တိုက္စရာလား" လို႔ ေအာ္မိတယ္။

ဖိနပ္ခြ်တ္ျပီး ဖိနပ္ကို စင္ေပၚတင္ေတာ့ စာရြက္တစ္ရြက္ေတြ႔ျပန္တယ္။
"တိုက္စရာလား" လို႔ ေရးထားတဲ့ စာတိုေလးကို ၾကည့္ျပီး သူမျပံဳးမိတယ္။
စိတ္ထဲမွာလည္း "ေတာင္းပန္္ရမယ္ ဟုတ္လား? တစ္ပတ္ေလာက္ ဂရုမစိုက္ဘဲပစ္ထားလိုက္မယ္။ ဘာမွတ္လဲ..." လို႔ တစ္ဆက္တည္း ေတြးလိုက္မိတယ္။

ကိုယ္လက္သန္႔စင္ဖို႔ သန္႔စင္ခန္းထဲ သူဝင္ေတာ့ မွန္ေပၚမွာ ကပ္ထားတဲ့
စာရြက္တစ္ရြက္ကို ေတြ႔ျပန္တယ္။ "ဘယ္လိုေတာင္းပန္ရမယ္ဆိုတာ မသိရင္
စာအုပ္စင္ေပၚက
စာအုပ္မွာ သဲလြန္စရွိတယ္" လို႔ ေရးထားတဲ့ စာကို ေတြ႔ျပန္တယ္။

သိခ်င္စိတ္နဲ႔ စာအုပ္စင္ရွိရာဖက္ သူ အေျပးသြားလုိက္မိတယ္။ စာအုပ္နဲ႔
ဖိထားတဲ့
စာရြက္တစ္ရြက္ကို သူ ယူၾကည့္လိုက္တယ္။ "ေနာက္ေက်ာက စာႏွစ္ေၾကာင္းကို
အသံထြက္ျပီး ရြတ္ျပပါ" လို႔ ေရးထားတာျမင္ေတာ့ စာရြက္ေနာက္ေက်ာကို သူမ
လွန္ၾကည့္လိုက္တယ္။ တီဗီြမွာအျမဲလာေနတဲ့ ေၾကာ္ျငာစာသားတစ္ေၾကာင္းကို
သူေတြ႔လိုက္တယ္။

"လတိုင္း စိတ္ညစ္ရတဲ့ ရက္ေတြရွိတာ မိန္းမသားတို႔ သဘာဝပါ"


ေၾကာ္ျငာစာသားကို ၾကည့္ျပီး သူရယ္ခ်င္မိတယ္။ ေန႔လယ္က စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ျပီး
မေခၚဘဲပစ္ထားမယ္လို႔ ေတြးထားတဲ့ အေတြးေတြလည္း ေပ်ာက္ကုန္တယ္။

ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျပီး အိပ္ရာဝင္ဖို႔ သူျပင္လိုက္တယ္။ တစ္ဖက္လွည့္ျပီး
အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ကၽႊန္ေတာ္ကို ေစာင္းငဲ့ျပီးေတာင္ မၾကည့္လိုက္မိဘူး။ မအိပ္ခင္
စာဖတ္တတ္တဲ့ သူရဲ႕အက်င့္ေၾကာင့္ ဖတ္လက္စစာအုပ္ကို သူေကာက္ယူလိုက္တယ္။
စာအုပ္ၾကားမွာ စာရြက္တစ္ရြက္ ထြက္က်လာျပန္တယ္။


"မင္းလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္။ ငါလည္း ငါ့ကိုယ္ငါ
ခ်င့္ခ်ိန္သင့္တယ္။ ငါ့ကိုမင္း အျပစ္ရွာတုန္းက လမ္းတစ္ဖက္မွာ
ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ငါေတြ႔လိုက္တယ္။ ငါ့ကို ေလွာင္ဖို႔ စဖို႔ သူတို႔က
လမ္းစလိုက္ရွာေနၾကတာ။ မင္းနဲ႔ငါ ျပိဳင္ျငင္းတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္။
ေယာက္်ားပဲကြာ... အိမ္မွာ မင္းကို ဘယ္လိုပဲခ်စ္ခ်စ္၊
ဘယ္ေလာက္ပဲေၾကာက္ေၾကာက္
အျပင္လူေရွ႕သူေရွ႕ေရာက္ရင္ မ်က္ႏွာသာေတာ့ လိုခ်င္တာေပါ့။ ဘယ္သူမဆုိ
ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ သင့္ျမတ္ခ်င္ၾကတာခ်ည္းပဲ"


စာဖတ္ျပီး သူ မွားသြားမွန္း သိလိုက္တယ္။ သူ လြန္သြားမွန္းလည္း
ေတြးမိလိုက္တယ္။ ဝမ္းနည္းတဲ့ စိတ္နဲ႔ ကၽႊန္ေတာ္ကို သူ သိုင္းဖက္ျပီး ကိုယ္ကို
ဆဲြလွည့္လိုက္ေတာ့ ကၽႊန္ေတာ္မ်က္ႏွာေပၚမွာ စာရြက္တစ္ရြက္ ကပ္ထားတာကို
ေတြ႔လိုက္ျပန္တယ္။

စာရြက္ေပၚမွာက "ငါ့ကို နမ္းပါ" တဲ့......
.............................................................................

ဟိဟိ...စိတ္ကူးေလေတြေရွာက္ေရးထားတာေနာ္။စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ရူးေနလို႔ေလ။အဲတာေၾကာင္႕ ဒီစာဖတ္ျပီးကၽႊန္ေတာ္လို ရူးမွာဆိုးလို႔ ၾကိုေျပာထားတာ။တကယ္ေတာ႔ ဒီစာေတြက ကၽႊန္ေတာ္လို အရူးမ်ားသာဖတ္ရန္ပါ။.....
(ဟားဟား..စိတ္မစိုးနဲ႔ေနာ္ ကၽႊန္ေတာ္က ေနာက္တာပါ။စိတ္စိုးရင္ ထိပ္ထိုးခံရမယ္...
တာ႔တာ...သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ.........)

                                                                  အေ၀းကခင္မင္လ်က္(ညီေလးေမာင္)
Apr 21st

ေဂးျဖိဳနည္း ... အခန္း(၃)

By Dr. Min Khant
၃။ ဂရုဏာ၊ အၾကင္နာ၊ ခ်စ္ေမတၱာ ...
ကၽြန္မ အိပ္ယာက ႏိုးလာေတာ့ တစ္ကိုယ္လုံးလည္း ကိုက္ခဲေနပါတယ္ ... ။ ဒါေပမယ့္
လမ္းေတာ့ ျပန္ေလွ်ာက္လို႕ ရေနပါျပီ ... ။ အခ်စ္က ေပးတဲ့ ဒဏ္ရာေပါ့ေလ ... ။
သည္ေန႕ ေက်ာင္းသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ရင္းနဲ႕မွ ကၽြန္မ တစ္ခုကို ဖ်က္ခနဲ
သတိရလိုက္ပါတယ္ ... ။ ဟုတ္ပါရဲ႕ ... ။ ငါ အဲ့ဒါကို ဘာလို႕ ေမ့ေနရတာပါလိမ့္ ...

ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္ဆီမွ အၾကင္နာ ေမတၱာကို ရရန္အတြက္ ထိုေယာက်္ားေလးသည္
ကၽြန္မအေပၚတြင္ ဦးစြာ သနားဂရုဏာ ရွိေနရန္လုိအပ္သည္ဟု ကၽြန္မ ယုံၾကည္မိသည္ ...
။ အိုး ... ကိုယ္က သူ႕ကို ခ်စ္ေနတာပဲ ... ။ နည္းနည္းေပါလည္း ၾကံဆရမွာေပါ့ ... ။
သူသနားဖို႕က အဓိကေလ ... ။
ကၽြန္မ ပထမႏွစ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဂ်ိဳင္းေထာက္နဲ႕ ေက်ာင္းတက္တာကို
ျမင္ခဲ့ဖူးပါတယ္ ... ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ဒါၾကီးနဲ႕ ေက်ာင္းသြားဖို႕ကေတာ့
နည္းနည္းေတာ့ ၀န္ေလးသား ... ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အဲ့ေလာက္ေတာ့
စြန္႕စားႏိုင္ရမွာေပ့ါ ... ။
ရုတ္တရက္ ဂ်ဳိင္းေထာက္က ရွာလို႕မလြယ္လွပါဘူး ... ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ပထမႏွစ္တုန္းက
သူငယ္ခ်င္းဆီက သြားငွားဖို႕ပဲ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္ ... ။ သူက အခု ေကာင္းလို႕
လမ္းေတာင္ ေလွ်ာက္ ၊ အိုး ... လမ္းေလွ်ာက္ရုံမကဘူး ... အျမီးေတာင္
နန္႕တတ္ေနပါေကာ ... ။
တစ္ရက္တည္းပါ ေနျခည္ရယ္ ... ။
မလုပ္ပါနဲ႕ဟယ္ ... နင္ေတာ့ မသိဘူး ... နင့္အစား ငါ ရွက္တယ္ ... ငါေတာင္
အဲ့ဒါၾကီးနဲ႕ ေလွ်ာက္သြားတုန္းက ေသေလာက္ေအာင္ ရွက္တာ ... ။
ငါ့မွာ အေၾကာင္း ရွိလို႕ပါဟယ္ ... ။
ဘာ အေၾကာင္းလဲ ... ။
အေသသတ္လိုက္ ... မေျပာျပဘူး ... ။
ဟုတ္တယ္ေလ ... ေျပာျပလုိက္မွေတာ့ မိ၀ါတုိ႕ေလာက္ မိုက္တာ ရွိပါဦးမလား ... ။
မိ၀ါ မိ၀ါ ... လင္လိုခ်င္ရင္ လင္လိုခ်င္တယ္လို႕ စိတ္ထဲကမွတ္ ... သိသာသိေစ
မျမင္ေစနဲ႕ေပါ့ ... ။

သည္ေန႕ေတာ့ ေက်ာင္းမွာ မိ၀ါေလာက္ ဒီဇိုင္း လန္ထြက္တာ မရွိေတာ့ဘူး ထင္ပါ့ ... ။
ဂ်ဳိင္းေထာက္က တကားကားနဲ႕ ... ။ ေနျခည့္ ဂ်ဳိင္းေထာက္က လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္က
ဂ်ဳိင္းေထာက္ဆိုေတာ့ အနည္းငယ္ ပ်က္ဆီးစ ျပဳျပီေပါ့ ... ။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ႏွာကေတာ့
သိတယ္ဟုတ္ ... ။ ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊေလ ... ။ သနားစရာ အလြန္ေကာင္းေသာ
မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႕ေပ့ါ ... ။ လင္ေသျပီးစ မ်က္ႏွာေလးဆိုလား ဘာလား ... ။ အဲ ...
ေသစရာ လင္ေတာ့ မရွိေသးပါဘူး ... ။ ဟုိ မေတာ္ရေသးတဲ့ လင္ကလည္း အလြန္ဆုံးမွ
ပန္းေသရုံေလာက္ပဲ ရွိမွာပါ ... ။
သည္ေန႕ မနက္ ဆယ္နာရီ ေက်ာ္ေနပါျပီ ... ။ အခုထိလည္း သုတရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ကို
ေတြ႕ကို မေတြ႕ေသးတာပါ ... ။ ဟူး ... သည္ေလာက္ ပါေဖာင္းမန္႕ေတြ လုပ္လာတာ ...
ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းေတာ့ အရွက္ကြဲျပီထင္ပါ့ ... ။
ကၽြန္မ စိတ္ပ်က္စ ျပဳေနပါျပီ ... ။ ဟူး ... သည္ေန႕မွ သုတရယ္ ... ။ ရုတ္တရက္
ဖုန္းျမည္လာေတာ့ ကၽြန္မ မသိတဲ့ နံပါတ္ တစ္ခုပါ ... ။ အင္း ... ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ဖုန္းကိုင္လိုက္ပါတယ္ေလ ... ။
ဟဲလို ... ဘယ္သူပါလဲ ... ေျပာပါ ... ။
ေၾသာ္ ... ၀ါျခည္လား ... ဥပါ ... ။
ကၽြန္မ ဖုန္းကို ခ်မလို လုပ္ျပီးမွ သုတနဲ႕ ပတ္သတ္ရာ ပတ္သတ္ေၾကာင္းမို႕ စိတ္ကို
ေလွ်ာ့လိုက္ရပါတယ္ ... ။
ေၾသာ္ ... ေျပာပါ ... အေရးမၾကီးရင္ ေနာက္မွ ျပန္ဆက္ပါလားေနာ္ ... အခု
လက္ခ်ာခန္းထဲမွာမို႕ ... ။
အေရးၾကီးတယ္ ၀ါျခည္ရဲ႕ ... ၀ါျခည္နဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ေတြ႕ဖို႕ေလ ... ။
ဘာ.... ။
ကၽြန္မအသံ နည္းနည္း က်ယ္သြားတယ္ ထင္ပါတယ္ ... ။ ျပီးမွ စိတ္ကို
ျပန္ေလွ်ာ့လုိက္ရပါတယ္ ... ။
ေဆာရီးေနာ္ ... ၀ါျခည္ မအားဘူး ... အဲ့လို ေတြ႕ရေလာက္ေအာင္ ... ။
ေၾသာ္ ... ဒါဆို ၀ါျခည္ သုတ ေမြးေန႕ကို ဘယ္လာႏိုင္ပါ့မလဲေနာ္ ... တုိ႕ကေတာ့
၀ါျခည္လာေစခ်င္လုိ႕ သုတကို ေျပာထားလုိက္ရတာ ... အင္းေလ ... ၀ါျခည္ မလာႏိုင္လည္း
... ။
သု ... သုတ ေမြးေန႕ ဟုတ္လား ... ဘယ္မွာလုပ္မွာလဲ ... ဘယ္အခ်ိန္လဲ ... ။
အယ္ ... ၀ါျခည္မအားဘူးဆို ... ။
အခုအားျပီ ... ဟိုမွာ ဆရာမ ထြက္သြားျပီေလ ... ၀ါျခည္လာခဲ့မွာေပါ့ ... ။
အင္း ... အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ ... ေနရာေျပာမယ္ .... အခ်ိန္ကေတာ့ အခုခ်က္ျခင္း
ထြက္လာခဲ့မွရမွာ ... ။

ဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္မမွာ သုတအတြက္ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ၀ယ္ရပါတယ္ ... ။ I love you ဆိုတဲ့
စာသားေလး ပါတဲ့ ၀က္၀ံရုပ္ေလးကို ကၽြန္မ ေရြးလိုက္ပါတယ္ ... ။ ဟုတ္တယ္ေလ ....
ကိုယ္မွ မေျပာရဲတာ ကိုယ့္အစား ၀က္၀ံရုပ္ေလးက ေျပာေစေပါ့ ... ။
တကၠစီ ငွားျပီး ခ်ဳိင္းေထာက္ၾကီးနဲ႕ပဲ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္ ... ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သည္
ဂ်ဳိင္းေထာက္ေၾကာင့္ သူ ငါ့အေပၚ ဂရုဏာ သက္ေကာင္းပါရဲ႕ ... ။
ယူတိုးပီးယား ေပၚကိုတက္ေတာ့ ကၽြန္မ ဂ်ဳိင္းေထာက္ၾကီးေထာက္ျပီး တက္ရပါတယ္ ... ။
အိုး .. ခက္လိုက္တာ ... ။
ကၽြန္မကို ေဘးက လူေတြ လာ၀ိုင္း တင္ေပးေတာ့မွပဲ ကၽြန္မ ဂ်ဳိင္းေထာက္နဲ႕
အေပၚမတက္တတ္ေသးမွန္း သိရပါတယ္ ... ။ ဟိုမွာေတာ့ ပြဲစေနျပီ ထင္ပါတယ္ ... ။
ကၽြန္မ ၀င္လာေတာ့ အားလုံးက ၀ိုင္းရယ္ၾကပါတယ္ ... ။ ဟာ ... ဘာလို႕ ရယ္ၾကတာလဲ ...

ဟဲ့ ... နင္ေျပာတဲ့ နင့္ေကာင္မေလးဆိုတာ ၀ါျခည္လား ... ။
ရုတ္တရက္ ၾကားလိုက္တဲ့ စကားေၾကာင့္ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္သြားမိပါတယ္ ... ။
ဟြန္း လြန္လိုက္တာ ... ။ ကၽြန္မ ဥကို ၀ါးစားေတာ့မယ္ မ်က္လုံးေတြနဲ႕
ၾကည့္မိလိုက္ပါတယ္ ... ။
သည္ေတာ့မွ ဥလည္း စကားျပန္လႊဲပါတယ္ ... ။
ငါက ငါၾကိဳက္တဲ့ ေကာင္မေလးလို႕ ေျပာတာပါဟ ... ၀ါျခည့္ဘက္က ဘာမွ မဟုတ္ေသးပါဘူး
... ။

ကၽြန္မ ၀က္၀ံရုပ္ေလးကို တယုတယ ကိုင္ျပီး သုတကို ေပးလိုက္ပါတယ္ ... ။ သုတ
မ်က္လုံးမွာ ခံစားမွု အရိပ္အေယာင္ကို ကၽြန္မ ရွာၾကည့္လိုက္ပါတယ္ ... ။ အို ...
ဘာဆို ဘာမွကို မရွိတာပါ ... ။


ကၽြန္ေတာ္ ၀ါျခည္ေပးတဲ့ အရုပ္ေလးကို လွမ္းယူလိုက္ပါတယ္ ... ။ ဟင္း ... သူ႕ကို
ကၽြန္ေတာ္ မဖိတ္ခ်င္ပါဘူး ... ။ ဒါေပမယ့္ ဥမၼာနဲ႕က ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ေလးတည္းက
သူငယ္ခ်င္းေတြေလ ... ။ ဥမၼာနဲ႕ ပတ္သတ္ရာ ပတ္သတ္ေၾကာင္းမို႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း
မျငင္းသာေတာ့ပါဘူး ... ။
သူ ငါ့ကို မၾကိဳက္တာေတာ့ ေသခ်ာမွာပါ ... ။ ဟုတ္တယ္ေလ ... ။ သူ ၾကိဳက္လည္း ငါနဲ႕
ဘာဆိုဘာမွကို ဘာလို႕ မရတဲ့ အေျခအေနၾကီးကို ... ။

သည္တေလာ ကိုကို ငါ့အေပၚကို စိမ္းကားေနသလိုပဲ ... ။ ငါေလ ... သူ႕ကို အျမဲတမ္း
အရိပ္လို ၾကည့္ေနခဲ့သူဆိုေတာ့ သူ နည္းနည္း ေျပာင္းလဲသြားတာနဲ႕ စိတ္က အလိုလို
သိေနတယ္ ... ။
သည္ေန႕လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႕ကို ကိုကို စိတ္မပါသလိုပဲ ... ။ တခ်ိန္လုံး
နာရီကို တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ... ။ ေသေတာင္ေသခ်င္တယ္ ... ။
ကိုကိုရယ္ ... ကၽြန္ေတာ့္ကို နည္းနည္းေလး ပို ဂရုစိုက္မယ္ဆို
သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္ ... ။
ကိုကို ... ကၽြန္ေတာ္ ကိုကို႕ လက္ေဆာင္ကို အျမတ္တႏိုးသိမ္းထားပါ့မယ္ ... ။
ရပါတယ္ ...  သည္လိုပဲ ေရေမႊး မင္းၾကိဳက္တတ္မယ္ထင္လို႕ ၀ယ္လာေပးတာပါ ...
ဘယ္ေလာက္ပဲ သိမ္းသိမ္းေလ ... ေရေမႊးဆိုတာ သုံးျပီး တစ္ေန႕ၾကရင္ ကုန္သြားမွာပါပဲ
... ။
ကိုကို ေျပာတာ ဘာအဓိပါယ္လဲ ... ညီ နားမလည္ဘူး ... ။
အင္း ... တစ္ေန႕ေန႕ေတာ့ မင္းသိမွာပါ ... ။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေန႕လည္စာကို ယူတိုးပီးယားမွာပဲ စားၾကပါတယ္ ... ။ ကိုကို
အခ်ဳိးေတြ ေျပာင္းသြားမွန္းလုံး၀ သိသာေနပါတယ္ ... ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရင္ကလိုလဲ
ဟင္းေတြ မထည့္ေပးေတာ့ပါဘူး ... ။ ထမင္းစားေနရင္းလည္း မခြံ႕ေကၽြးေတာ့ပါဘူး ... ။
ကိုကိုရယ္ ... အဲ့ေလာက္ေတာ့ မရက္စက္ပါနဲ႕ဗ်ာ ... ။ ကိုကို မသိမသာေလး
ေျပာင္းလဲရင္ေတာင္ ညီက သိေနသူပါ ... ။
ကိုကို ... ေနာက္ႏွစ္ပတ္ဆို ကိုကို႕ေမြးေန႕ေနာ္ ... ေမြးေန႕မွာ
ဘာလက္ေဆာင္လိုခ်င္လဲ ...
ကိုကို ကၽြန္ေတာ့္ကို အၾကာၾကီး ၾကည့္ေနပါတယ္ ... ။
ကိုကို႕မ်က္ႏွာပ်က္ေနမွန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္ ... ။
ညီ ... အစ္ကို တစ္ခု ေတာင္းဆိုမယ္ေနာ္ ... ညီ့ကို အစ္ကို ခ်စ္သူ
သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး အတတ္ႏိုင္ဆုံး ခ်စ္ခဲ့တယ္ ... ။
ဟုတ္ပါတယ္ ... ။
အစ္ကို ညီ့ကို ေပးခဲ့တဲ့ အခ်စ္ေတြ အကုန္လုံးကို ေမြးေန႕လက္ေဆာင္အျဖစ္ ညီ
ျပန္ေပးႏုိင္မလားညီ ... ။
ဗ်ာ ... ။
ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုမွ မၾကားႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ...။
အစ္ကို ခ်ိန္းထားတာ ရွိလို႕ ျပန္ျပီညီ ... ။
သြားပါျပီ ... ။ အားလုံး ပ်က္စီးကုန္ပါဘီ .. ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ
တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ဘူးတဲ့ ကိုကို ... အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်န္ျပီး
ထြက္သြားခဲ့ပါျပီ ... ။
ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သတ္လိုက္တာနဲ႕တူတူပါပဲ ကိုကိုရယ္ .... ။

မုိးေတြ အရမ္းရြာေနပါတယ္ ... ။ သုတ တစ္ေယာက္တည္း ယူတိုးပီးယား အေပၚကို
တက္ေနပါတယ္ ... ။ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ျပန္ကုန္ၾကပါျပီ ... ။ သုတ ငိုေနတာလား
... ။ ဘုရားဘုရား ... ။ ငါစိတ္မခ်ဘူး ... သုတရယ္ ... နင့္အေနာက္က လုိက္ခဲ့ပါရေစ
... ။
သုတ ကၽြန္မ ေျခေထာက္ကို ေမးေဖာ္မရပါဘူး ... ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါကို ကၽြန္မ
ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပါဘူး ... ။ သုတရယ္ ... နင္ အနီးဆုံးမွာ ရွိေနတဲ့ ငါ့ကို ဘာလို႕
ေမ့ထားရတာလဲကြယ္ ... ။
ဆက္ပါဦးမည္ ... (မင္းခန္႕ႏိုင္)
 
May 25th

လမ္းၾကား သရဲ

By DAN

Remark: Shared from forwarded mail.

 

သူရဲ မေၾကာက္ဘူး... ဆိုသူမ်ားအတြက္

 

လမ္းၾကား သရဲ

 

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၅)ႏွစ္ေလာက္က အေရွ႕ေတာင္အာရွရဲ႕ အတုိးတက္ဆုံး

Nov 1st

ႏြဲ ့ဆိုးဗိုလ္က ေက်းဇူးပါတဲ့

By Loverboy

ႏြဲ ့ဆိုးဗိုလ္က ေက်းဇူးပါတဲ့ဲ့

 

တစ္သက္နဲ ့တစ္ကိုယ္ ပထမဦးဆုံး ေရးဖြဲ ့ဘူးတဲ့ အခန္းဆက္ ဇာတ္လမ္း

ႏြဲ ့ဆိုးဗိုလ္ အပိုင္း (၁) မွ အပိုင္း (၃၁) အထိကို (၃ လ တာ ကာလအတြင္း) တစုိက္မတ္မတ္ ဖတ္ရႈခဲ့ႀကတဲ့ သူေတြ အားလုံး ..

အစအဆုံး မဟုတ္သည့္တိုင္ တစ္ပိုင္းတစ္စ အပိုင္းအစ ဖတ္မိသြားသူေတြ အားလုံး ..

မေတာ္တဆ အမွတ္တမဲ့ ဖတ္မိသြားသူေတြ အားလုံး ..

ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သည္းညည္းခံ ဖတ္လိုုက္မိသူေတြ အားလုံး ..

စိတ္ရွည္ရွည္ၿဖင့္ အားေပး ေစာင့္ဖတ္ေနသူေတြ အားလုံး အားလုံး ကို

လႈိက္ဖုိလႈိက္လွဲ ေက်းဇူးဥပကာရ တင္ရွိပါတယ္။

 

အထူးသၿဖင့္ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ ့

သုံးသပ္ ေ၀ဖန္ ေထာက္ရႈ .. အႀကံေကာင္း ဉာဏ္ေကာင္းမ်ား ၿပဳခဲ့ႀကတဲ့ ..

Comments မ်ား ေပးခဲ့ႀကတဲ့ ..

(အကၡရာစဥ္အတိုင္း)

ကိုႀကြက္ၿပာ , ကိုၿငိမ္းခ်မ္း , စြာစိ (ပိပိစိန္) , ကိုစုိင္းေက်ာ္စြာ , ကိုစုိင္းေသြးစက္ (Boyzon) , ဘီးလင္းေမာင္ေလး , မဟာမိုခေလး , ကိုေမာင္ , ကိုမိုးေဇကို , မုတ္သုန္မိုး ,  ကိုတီေလး , ကိုေနမခ , ကိုအူ၀ဲ , Ah!.Monster.in.law, Alex, Alex Min Alex, Ayemyo, Crystal 09, Death Bringer, Emperor of Monster, Fighter, Free Bird Lampard, Gaylover, Guy2010, Kiss Me Quick, Koko, Lampard, Lion, Lola, Love Me, Lu Lu, Mark Hileton, Mr. Melody, Monthai 25, Nyein Chann, Piter, PP, Romance, Romancer (ေခမာရ႗္) , Royal Jelly’s ေမာင္ , Shanti, Shao Shi, Soa Sai Kun, Su Myat, Sun Shine, Taka$hi, Tiger, တို ့နဲ ့..

 

ႏြဲ ့ဆိုးဗိုလ္ ဇာတ္လမ္းကို ပိုၿပီး အသက္၀င္ ခံစားလို ့ရသြားေအာင္

မူရင္း Theme Song ၿဖစ္တဲ့ ‘ႏြဲ ့ဆိုးပ်ိဳ’ ေတးသီခ်င္းကို ဟန္မူသြယ္သြယ္ ဆုိထားက်ပံုေလးေတြကို

MHS Videos ကမွာ တင္ဆက္ေပးထားႀကတဲ့

Alex Min Alex, Lampard နဲ ့Lion တို ့တေတြနဲ ့..

 

MHS က တာ၀န္က် Moderators ကိုကို မမ မ်ား အားလုံးတို ့ကို ..

သားေတာ္ေမာင္ မင္းလြင္ၿမဴႏွင္း .. ရင္တြင္းမွ အစဥ္ထာ၀ရ အထင္ကရ ေက်းဇူးတင္လ်က္ပါ .. .. .. .

 

Gtalk မွ မိတ္ဆက္လာသူေတြအေပၚ..  အေႀကာင္းေႀကာင္းေတြေႀကာင့္ .. ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ .. လက္သင့္ခံ တုန္ ့ၿပန္ႏုိင္စြမ္းအား မရွိခဲ့တာကိုလည္း ..

သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ နားလည္ေပးေစလိုေႀကာင္း .. ခယ၀န္ခ် ေတာင္းပန္ပါရေစ ..

 

ႏြဲ ့ဆုိးဗိုလ္ သည္ သို ့တည္းမဟုတ္ Loverboy သည္

မၿမင္ရေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ အတြက္ ..

မၿမင္ဘူးေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ အတြက္ ..

ၿမင္ဘို ့ရာ မၿဖစ္ႏုိင္ပါေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ အားလုံး အတြက္ ပါ။

 

 

ဆင့္ကာဆင့္ကာ ေက်းဇူးတင္ၿခင္း မ်ားစြာၿဖင့္ ..

 

ႏြဲ ့ဆိုးဗိုလ္ မင္းလြင္ၿမဴႏွင္း a.k.a Loverboy

AUKTMQSRYYWRa4.jpg

loverboy04july@gmail.com

Jan 23rd

perfomance (3)

By PRINCE TAKASHI SARKO

No persons deserve your tears and who deserve your tears them wont make you cry.

ဘယ္သူမွ မင္းရဲ့မ်က္ရည္ေတြၾကေလာက္ေအာင္ မထိုက္တန္ဘူး တကယ္တန္း မ်က္ရည္ၾကသင့္ေစဖို႕ ထိုက္တန္တဲ့သူေတြကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မင္းကို ငိုေအာင္မလုပ္ဘူး

 

It's amazing how someone can break your heart

And you can still love him with all the little pieces.

အံ့ဩစရာပဲ  တစ္စုံတစ္ေယာက္က မင္းအသဲကိုခြဲသြားတာေတာင္မွ

မင္းက ဒီကြဲအက္ေနတဲ့အစိတ္အပိုင္းေတြနဲ႕ေတာင္ သူ႕ကိုခ်စ္ႏိႈင္ေနေသးတယ္

 

 

 I wish you’ve never been so sweet, I wish you weren’t too special, I wish you never became my world. The problem is you are. I wish I didn’t know you and I wish I didn’t love you. The problem is I do.

မင္းကို သိပ္ျပီး မခ်ိဳျမိန္ေစဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္။ မင္းကို သိပ္ျပီး အေရးမပါလာေစဖို႕ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္။ မင္းကို ငါ့အတြက္ ကမၻာတစ္ခု ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္မလာေစျခင္ခဲ့ဘူး။ မင္းကို မသိေစျခင္ခဲ့ဘူး ငါကိုယ္တိုင္လည္း မခ်စ္လိုခဲ့ဘူး။ ျပသနာက အားလုံးကိုငါျပဳလုပ္ေနမိတယ္။

 

The worst thing about loving you was watching you love someone else.

မင္းကိုခ်စ္မိတဲ့အတြက္ အဆိုးဝါးဆုံး ခံစားရတဲ့ အပိုင္းကေလ ငါခ်စ္တဲ့မင္းက တစ္ျခားသူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ေနတာကို  ေငးေမာၾကည့္ေနရတာပဲ

 

A million words would not bring you back, I know because I tried,

Neither would a million tears, I know because I cried.

စကားလုံးေပါင္းမ်ားစြာကလည္း မင္းကို ငါ့ဆီျပန္လာေစဖို႕ မစြမ္းေဆာင္ႏိႈင္မွန္း က်ိဳးစားျပီးလို႕ သိခဲ့သလို

  ငါငိုေႂကြးခဲ့ျပီးမွ ဒီၾကခဲ့တဲ့မ်က္ရည္စက္ေတြကလည္း ထို႕အတူ မစြမ္းေဆာင္ႏိႈင္မွန္း သိခဲ့ပါတယ္

 

Sometimes it’s hard to love someone because you’re so afraid of losing them.

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ဆုံးရွုံးသြားမွာ စိုးရိမ္တဲ့စိတ္နဲ႕ ခ်စ္ဖို႕ကိုေတာင္မွ ေၾကာက္သြားရဲ့

 

  How do I say goodbye to someone I never had? 

မပိုင္ဆိုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုႏႈတ္ဆက္စကားေျပာရမလည္း

 

 

 You are LOVE MAKER , HEART BREAKER , DREAM TAKER, TEARS GIVER , HOPE KILLER . I am so scare of you. Please stay away from me....! BY the way i miss you .

မင္းက အခ်စ္ေတြကိုျပဴလုပ္ခဲ့သူ အသဲကိုခြဲခဲ့သူ အိမ္မက္ေတြကို သယ္ေဆာင္သြားသူ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို သတ္ျဖတ္သြားတဲ့သူ  ။ မင္းကိုမွတ္သြားျပီ။ ေက်းဇူးျပဴျပီး ကိုယ္နဲ႕ေဝးေဝးေနေပးပါ။ စကားမစပ္ ငါမင္းကိုသတိေတြရေနမိေသးရဲ့။

 

 Don’t make someone your everything you have. Cuz when they are gone, you have nothing

တစ္စုံတစ္ဦးကို မင္းမွာရွိတဲ့အရာအားလုံး မျဖစ္ေစနဲ႕ မင္းမွာ ဘယ္အရာမွ မရွိေတာ့ဘူး မင္းသူ႕ကိုဆုံးရွုံးသြားရင္ေပါ့

 

 

 sometime you have to forgive the people who hurt you most cause you still need that person in your life.

တစ္ခ်ိဳ႕ေသာအခ်ိန္ေတြမွာေပါ့ မင္းကိုထိခိုက္အနာက်င္ေစဆုံးသူတစ္ဦးကိုလည္း မင္းဘဝထဲမွာ သူ႕ကိုအလိုရွိေနေသးတဲ့အတြက္ မင္းခြင့္လႊတ္ရအံုးမယ္

 

If someone would ask me what a beautiful life means, I would lean my head on your shoulder, hold you close to me and answer with a smile, Like this.

တကယ္လို႕ တစ္စုံတစ္ေယာက္က  လွပတဲ့ဘဝဟာဘာလည္း??လို႕ေမးခဲ့ရင္ေပါ့ ။ ငါမင္းကိုမွီျပီး ငါမင္းကိုဖက္ထားျပီး ျပဳံးျပဳံးေလးနဲ႕ေျဖလိုက္မယ္ "ဒါပါပဲ ခင္ဗ်ာ" လို႕

 

Each time I miss you, a star falls down from the sky. So, if you looked up at the sky and found it dark with no stars, it is all your fault. You made me miss you too much

ငါမင္းကိုလြမ္းတဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာေပါ့ ေကာင္းကင္ကၾကယ္တစ္ပြင့္ ေႂကြၾကသြားရဲ့ ။ မင္းေကာင္းကင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္ခဲ့လို႕ ၾကယ္ေတြမရွိပဲအရမ္းေမွာင္မိုက္ေနခဲ့ရင္ အျပစ္မေျပာနဲ႕ေနာ္ မင္းရဲ့အမွားေတြပဲ ။ မင္းကိုယ့္ကိုလြမ္းေအာင္လုပ္ခဲ့လို႕ေလ။

 

UNCLE TAKA

tarkarshi.sarko@gmail.com





    https://fbcdn-sphotos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash4/378867_355771244449066_100000485815116_1402974_111010207_n.jpg
Dec 4th

ကိုၾကီးေျပာမယ္ ညီေလးနားေထာင္ (အပိုင္း သံုး)

By Alex aung

ပါးစပ္ဆိုတာ အစားအေသာက္စားဖို႕၊ ဂါထာမႏၱာန္ အမြန္အျမတ္ဘုရားစာေတြရြတ္ဆိုဖို႕၊ ျပီးေတာ့ မိမိရဲ႕ဘုန္းကံသည္ အာခံတြင္းမွာ တည္သည္ဆိုသူမ်ားအတြက္ အထြဋ္အျမတ္ထားရာ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးရဲ႕အစိတ္အပိုင္းအဂၤါတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းသားႏုႏုေလး ေတြ ထိခတ္ရံုေလးနမ္းတာ၊ အာသာဆႏၵျပင္းျပစြာ နမ္းတာေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္ရာ အစိတ္အပိုင္းလို႕လဲဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ မိမိ ကိုယ္တြင္းကို အစားအေသာက္၊ ေရ၊ေဆးေတြသာမကာ တစ္ခုခုကိုသြပ္သြင္းတဲ့ေနရာျဖစ္ပါတယ္။

 

ဒီတစ္ခါေျပာျပခ်င္တာက အဆိုပါ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ပါးစပ္အာခံတြင္းကိုအသံုးျပဳျပီး လိင္မႈကိစၥျပဳလုပ္ျခင္းအေၾကာင္း အေလးေပးေျပာ လိုျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူတို႕ အာရံုထဲျမင္ေယာင္ၾကည့္ဖို႕ ဥပမာေလးတစ္ခုေျပာျပမယ္ ေရခဲေခ်ာင္းကိုသိတယ္ဟုတ္ အရသာတစ္ခု ခုထည့္သြင္းထားတဲ့ ေရခဲေခ်ာင္းကိုေလ။ အဲဒါေလးကို ငံုစုပ္ျပီး စားေသာက္တဲ့ ေရခဲေခ်ာင္းစားသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားမႈကဘယ္လိုမ်ား ပါလိမ့္။

 

ဘီယာကိုေတာ့ အမ်ိဳးသားေရာ အမ်ိဳးသမီးေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ဟိုမိုမ်ားေရာ ေသာက္တတ္ၾကတယ္ဆိုတာ အသိပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ မၾကိဳက္ တတ္သူမ်ားကေတာ့ ဘီယာဆိုတာ ႏြားတစ္ေကာင္ရဲ႕ေသးနဲ႕တူပါသတဲ့။ ဘီယာၾကိဳက္သူ မ်ားကဘီယာေသာက္ မၾကိဳက္သူမ်ားက ႏြားေသးလို႕ထင္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေလာကမွာလဲ ပါးစပ္ကိုသံုးျပီး လိင္ဆက္ဆံၾကျခင္းဟာလည္း ထိုနည္းအတိုင္းထင္ျမင္စရာပါ။

 

အခုအခ်ိန္ထိ ကုသႏိုင္မယ့္ေဆးမရွိေသးတဲ့ ေအ့စ္ေရာဂါဟာ ပါးစပ္နဲ႕လိင္ဆက္ဆံမႈျပဳသူမ်ားမွာလည္း ကူးစက္ႏိုင္ေျခရွိတယ္ဆိုတာ သတိထားရပါမယ္။ သြားတိုက္တံနဲ႕မသိမသာထိမိလို႕ ပြန္းပဲ႕ေနတာေလးေတြ၊ လွ်ာကြဲတာ၊ အရိုးကိုက္မိလို႕ျပတ္ရွထားတာ စတဲ့ တစ္ခုခုေသာအေျခအေနမွာ သတိမထားမိခင္ေလး HIV ပိုးရွိသူရဲ႕ သုက္ရည္၊ေသြးပါးစပ္ထဲေရာက္ရွိမိပါက တစ္ခါဆိုတစ္ခါ ေရာဂါကူးစက္ႏိုင္ေျခရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲလံုျခံဳစိတ္ခ်ရမႈအေျခအေနကိုမခံစားရတဲ့အခ်ိန္မွာ ပါးစပ္ကိုသံုးျပဳလိင္မႈကိစၥ ျပဳလုပ္မယ္ဆိုရင္ ကြန္ဒံုးေလးကို စြပ္ေပးျပီးမွျပဳလုပ္လိုက္ၾကပါလို႕ေျပာခ်င္ပါရဲ႕ေနာ္။

 

စာဖတ္သူ ညီေလးတို႕လည္းသိမယ္ထင္တဲ့ ဘန္းစကား(ကီး)ကိုအသံုးျပဳျပီးေရးသားသြားပါ့မယ္ စာေရးရာမွာမေထာက္ဘဲ ဖတ္သူလည္း သိမယ္ထင္လို႕ပါပဲ။

 

ပါးစပ္သံုးျပီးလိင္မႈကိစၥျပဳလုပ္ျခင္း (Oral Sex)

လူတစ္ေယာက္ဟာ သူတစ္ပါးကိုကီးေပးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတစ္ပါးက ကီးေပးတာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ ျပဳလုပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ့ ၾကဖူးတာၾကီးပါပဲ။ ကီးတဲ့ကိစၥဟာက စအို၀ကိုသံုးျပီးလိင္ဆက္ဆံတဲ့ကိစၥလို ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္တာ ေနရာေရြးတာ ပံုစံအေနအထားက ဘယ္လိုမွဆိုတာေတြ သိပ္မလိုပဲ ကိစၥျပီးေျမာက္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တာၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္အေလးေပးေျပာသြားမွာက အကီးခံသူမ်ားအတြက္ မဟုတ္ဘဲ ကီးေပးတဲ့သူေတြအတြက္ အေရးပါမယ့္ အခ်က္သံုးခ်က္ပါ။ အဲဒါေတြကေတာ့ -

 

(၁) ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း (Control)

(၂) သက္ေသာင့္သက္သာရွိျခင္း (Comfort)

(၃) တုန္႕ျပန္ခ်က္ (Feedback!)

 

(၁) ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း (Control)

အားလံုးမေျပာခင္ ပထမဆံုးေျပာခ်င္တာက သူတစ္ပါးကို အေကာင္းမြန္ဆုံးကီးေပးႏိုင္ဖို႕ဆိုရင္ ကိုယ့္မွာ အေတြ႕အၾကံဳနည္းနည္းရွိေပ မယ့္လို႕ ကီးေပးတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္မွာ သင့္အေနနဲ႕ နည္းနည္းေလးထိန္းခ်ဳပ္မႈရွိဖို႕လိုပါတယ္။ ကိုယ္လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္ အသက္တစ္ခ်က္ ရွဴဖို႕ ရပ္တန္႕ႏိုင့္မယ္၊ ကိုယ္ ကီးေပးတဲ့ အရွိန္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္မယ့္ေထာင့္ေတြကို စဥ္းစားျပီးရင္ ကိုယ့္ပါတနာကို အိပ္ယာတစ္ခုေပၚ လွဲအိပ္ မလား၊ ကုလားထိုင္တစ္လံုးေပၚမွာထိုင္မလား သို႕မဟုတ္ အလားတူအေနအထားတစ္ခုခုကို အဆင္ေျပမလားေမးၾကည့္လိုက္ပါ။

 

(၂) သက္ေသာင့္သက္သာရွိျခင္း (Comfort)

ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းနဲ႕ သက္ေသာင့္သက္သာအေနအထားတစ္ခုေရာက္ျပီဆိုရင္ ပါတနာရဲ႕လိင္တံ ႏွင့္ ကိုယ့္လည္မ်ိဳအဆင္ေျပေစမယ့္ ေထာင့္အေနအထားရဖို႕ၾကိဳးစားပါ။ တကယ္လို႕ သူ႕လိင္တံက အေပၚကို နည္းနည္းေကာ့တက္ေနတယ္ဆိုရင္ သင့္အေနနဲ႕ကေတာ့ 69 position ေလးက အဆင္ေျပမယ္ထင္ပါတယ္။ (ဒါက သူ႔ေပါင္ႏွင့္ ကိုယ့္ဦးေခါင္းရွိရာဘက္ကိုခြထားတဲ့အေနအထားျဖစ္ျပီးေတာ့ သူ႕ဟာက ဘယ္ဘက္ကိုေကာက္လား ညာဘက္ကိုယိမ္းသလား သေဘာက်အထုတ္အသြင္းအဆင္ေျပေစတာကိုးေနာ္)

 

ကီးတဲ့အေနအထားမွာလည္း သူ႕အတြက္ အဆင္ေျပေျပသက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ဖို႕ၾကီးပဲမစဥ္းစားဘဲ ကိုယ့္အေနနဲ႕ေကာ သက္ေသာင့္ သက္သာျဖစ္ရဲ႕လား ထည့္သြင္းစဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ သင့္လက္ႏွင့္ သူ႕လိင္တံအရင္းနားကို ခိုင္ခိုင္မာမာဆုပ္ကိုင္ထားရ ပါမယ္။ သူ႕ ပစၥည္းက အေတာ္တုတ္တယ္ဆိုရင္ လက္မႏွင့္ လက္သန္း၊လက္သူၾကြယ္ သံုးေခ်ာင္းႏွင့္ထိန္းရံုသေဘာ အသာညွပ္ကိုင္ ရမွာေပါ့ေနာ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ လက္သီးဆုပ္ကိုအတင္းၾကပ္ၾကပ္ဖ်စ္ညွစ္ကိုယ္တြယ္တာမ်ိဳးမလုပ္ရပါဘူး။

 

ေနာက္တစ္ခါ သူ႕လိင္တံကို ကိုယ့္အာခံတြင္းထဲတစ္ၾကိမ္သြင္းတိုင္း သြင္းတိုင္း အသက္ပံုမွန္ရွဴသြင္းရွဴထုတ္လုပ္ျဖစ္ရဲ႕လား သတိထား သင့္ပါတယ္။ အသက္ကိုပံုမွန္ ရွဴသြင္းရွဴထုတ္ဖို႕အဆင္မေျပဘူးဆိုရင္ သင့္အတြက္ ဒီကိစၥဟာ သက္ေသာင့္သက္သာမျဖစ္ဘဲ ၀န္ထုပ္ ၀န္ပိုးအသြင္ျဖစ္ေစႏိုင္ပါရဲ႕။

 

အလားတူ သူ႕အတြက္လည္း အဆင္ေျပေျပ သက္ေသာင့္သက္သာႏွင့္ ခံစားမႈအရွိန္ျမင့္ေစဖို႕ ျပဳလုပ္ရာမွာ မေမ့သင့္တဲ့ ခပ္ရိုးရိုး စည္းမ်ဥ္းေလးႏွစ္ခု ရွိေနပါတယ္။

 

No teeth - ႏႈတ္ခမ္းေတြကို သြားေတြအေပၚဖုန္းထားတဲ့သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ သြားေတြႏွင့္ထိခတ္တဲ့အေနအထားမ်ိဳးႏွင့္ ခပ္ျပင္းျပင္း စုပ္မ်ိဳတာဟာ အကီးခံသူအတြက္ သာယာမႈမျဖစ္ေစဘဲ နာက်င္မႈကိုသာျဖစ္ေစတတ္ပါတယ္။ ပါးစပ္ထဲကို ခပ္ျပင္းျပင္းအထုတ္အသြင္း လုပ္စုပ္မ်ိဳတာ၊ 

 

လက္ႏွင့္အတင္းဖ်စ္ညွစ္ကိုင္တြယ္ထားတာမ်ိဳးေတြဟာလည္း ေရွာင္ၾကဥ္သင့္တဲ့အရာပါ။

Sensitive - လိင္တံအေရျပားတင္းၾကပ္ေနတဲ့သူ၊ ပြန္းရွထားသူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ျပႆနာရွာတဲ့အခ်ိန္ပါပဲ။ သိပ္မလိုအပ္ဘဲ ပြတ္တိုက္ကိုင္တြယ္တာမ်ိဳးကို သူတို႕ၾကာၾကာမခံစားႏုိင္ၾကပါဘူး။ ဒါကိုေတာ့ သတိထားၾကည့္ျပီးကိုင္တြယ္ရမယ့္ အရာျဖစ္ပါတယ္။

 

(၃) တုန္႕ျပန္ခ်က္ (Feedback!)

တုန္႕ျပန္ခ်က္ တုန္႕ျပန္မႈေပးတာ လက္ခံတာက အလြယ္ကူဆံုး အစိတ္အပိုင္းေလးတစ္ခုပါ။ သင့္ပါတနာကို ေျပာလိုက္တာ သို႕မဟုတ္ သင့္ပါတနာရဲ႕ေျပာၾကားခ်က္ကိုနားေထာင္လိုက္ရံုပဲမဟုတ္လား။ သင္ ညည္းေငြ႕လာတာ သို႕မဟုတ္ ႏြမ္းလ်လာတယ္ဆိုရင္ သူ႕ကို သိေစလိုက္ပါ။ ျပီးေတာ့ သင္လုပ္ေဆာင္ခ်က္က သူ႕အတြက္ေကာင္းမြန္ရဲ႕လားဆိုတာကိုလည္း ေမးျမန္းသင့္ပါေၾကာင္း။

 

လည္မ်ိဳထဲထိ….. (Deep Throat……Gagging)

သင့္ပါတနာရဲ႕ လိင္တံကို လည္မ်ိဳေနာက္ပိုင္းလမ္းေၾကာင္းထဲထိ ထည့္သြင္းခြင့္ျပဳတာကို Deep Throat လုပ္ေနျခင္းလို႕ေခၚပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕လိင္တံေခါင္းကို သင့္ လွ်ာအရင္းပိုင္းႏွင့္ လည္မ်ိဳေနာက္ပိုင္းထဲထိ ဖိသြင္းတဲ့အားရယ္ ေလ်ာသြင္းေလ်ာ၀င္တဲ့ခံစားခ်က္ရယ္ေတြ ဟာ သူ႕အတြက္ ေလဟာနယ္ထဲေမ်ာေစတဲ့ခံစားမႈေတြျဖစ္တည္ေစမွာပါ။ သင့္အေနနဲ႕ အေလ့အက်င့္မရွိေသးဘူးဆိုရင္ သည့္လည္မ်ိဳ ဟာ သေဘာသဘာ၀အတိုင္း သင့္အဆုတ္ထဲတစ္ခုခုမ၀င္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ျပန္ပိတ္ဖို႕အလိုလိုၾကိဳးစားပါလိမ့္မယ္ - gagging။ သီးသလိုလို ျဖစ္တဲ့ Gagging ဆိုတာဟာ သင့္လည္မ်ိဳထဲတစ္ခုခုပိတ္ဆို႕တဲ့အခါ အသက္ရွဴခြင့္ရဖို႕လုပ္ေဆာင္တဲ့သာမန္တုန္႕ျပန္မႈေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သင့္အေနနဲ႕သိပ္ျပီးမစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္မျဖစ္ပါနဲ႕။ တစ္ျခားအရာေတြလိုပါပဲ Practice makes Perfect! 

 

ကဲပါ…သတိရေနဖို႕က သင့္အေနနဲ႕ Deep Throat လုပ္ေဆာင္ဖို႕ ယံုၾကည္မႈမရွိဘူး သို႕မဟုတ္ သက္ေသာင့္သက္သာမျဖစ္ဘူးလို႕ ခံစားရရင္ ျငင္းဆန္လို႕ရတယ္ဆိုတာေလးေပါ့ေနာ္။

 

Alex Aung (28 October 2012)

 

ဆက္ရန္ရွိေသးသည္………

Apr 8th

မိုးညအိပ္မက္

By ina

မိုးေမွာင္လည္းက် ညဥ္႔ေမွာင္လည္းက်ေသာ မိုးတစ္ညတြင္ ျဖစ္သည္။မိုးသက္ေလ တဟူးဟူး တို က္ခတ္ေနခိုက္ ခန္းဆီးစမ်ား ပရမ္းပတာ လြင္႔ပါးေနေသာ ျပတင္းေပါက္အနီး စာေရးခံုတြင္ သူသည္ ထိုင္ ေန၏။တစ္စံုတစ္ခုသို႔ သဲသဲမဲမဲအာရံုစိုက္ေနသည္လည္း ျဖစ္၏။ေဆး၀ယ္ရန္ တြက္ေနသည္လား ေဆး ကုခ ေငြတြက္ေနသည္လားမသိ။ထိုစဥ္ လူေခၚေခါင္းေလာင္းသံ ခပ္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ကို ၾကားရသည္။မ၀ံမရဲသံ မ်ိဳး။ သူသည္ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွ ေသာ႔အထပ္ထပ္ခတ္ထားေသာ တံခါးမ်ားကို တစ္ခ်ပ္ခ်င္း ဆြဲဖြင္႔လိုက္၏ သည္တြင္ ညဥ္႕အေမွာင္ထုေအာက္၌ လူမြဲတစ္ေယာက္ကို ရပ္လ်က္ေတြ႔ရ၏။မိုးေရတို႔သည္ ထိုသူ႕ ကိုယ္ ေပၚမွ တစ္စက္တစ္စက္ က်လ်က္ရိွ၏။အ၀တ္အစားေၾကာင္႔ေလာ၊မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ သိမ္ငယ္မူေၾကာင္႔ေလာ မသိ။သူ၏ ဆင္းရဲမြဲေတလွေသာ အဆင္႔အတန္းမွာ သိသာလွ၏။လူမြဲသည္ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္သည္ႏွင္႔ တတြ တ္တြတ္စကားေတြဆိုသည္။အားလံုးေရာေထြးေျပာေန၏။ပိုက္ဆံမရိွတာလည္း ပါသည္။သားငယ္ဖ်ားေန တာလည္းပါသည္။ဆင္းရဲတာကိုလည္း ေျပာျပန္သည္။သူသည္ ေခတၱမွ် နားေထာင္လ်က္ အိမ္ထဲသို႔ ျပန္ ၀င္လာခဲ႔သည္။သူ ျပန္ထြက္လာေတာ႔ သူႏွင္႔အတူ ပါေနက် ေဆးအိတ္ကို ဆြဲလာခဲ႔သည္။ ကဲ….သြားရေအာင္ ဟု သူကပင္ ေရွ႕ေဆာင္ထြက္ခဲ႔သည္။မိုးေလထဲတြင္ သူတို႔သည္ ခ်ဳံၾကိဳခ်ံဳၾကား လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေလးတစ္ခုတြင္ ရိွသည္႔ ကေရာ ္ကမည္ တဲငယ္ေလးတစ္ခုသို႔ ေရာက္ရိွလာ၏။သူ၏ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ေျခာက္ႏွစ္ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ကို ေပြ႕ပိုက္လ်က္ အိပ္ငိုက္ ေနေသာ မိန္းမတစ္ဦးကို ေတြ႔ရသည္။ထိုမိန္းမသည္ သူ႔ကို ဖ်တ္ခနဲ မ်က္လံုးဖြင္႔ၾကည္႔ကာေနရွာေလသည္။ အလင္းေရာင္သည္ တဲအတြင္း၌ ေ၀႔၀ိုက္ကာ ေခတၱမွ် ျဖာက်သြားစဥ္ အ၀တ္အစားမရိွ အခင္းအျခံုမရိွ ပိုး လို႔ပက္လက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ကေလးငယ္ႏွစ္ဦးကို ေတြ႔ရျပန္၏။တစ္ေယာက္၏ လက္တစ္ဖက္က အျခာ းတစ္ေယာက္၏လည္ပင္းထက္တြင္ တင္လ်က္ရိွေန၏။ေျမအိုးငယ္တစ္လံုးသည္လည္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ ၏ ေျခရင္းတြင္ ေဆာ႔ကန္မိဟန္ျဖင္႔ ေမွာက္လ်က္ရိွေန၏။ျပင္းထန္ေသာမိုးသက္ေလၾကားတြင္ တဲငယ္ သည္ လွဳပ္ယမ္းလ်က္ရိွ၏။ပက္သြင္းေသာ မိုးေရေၾကာင္႔ပင္လား။သူ႕ကိုယ္တြင္လည္း မိုးေရတို႔ျဖင္႔ ထိပါး စိုရြဲစ ျပဳလာေပသည္။သူသည္ သူ႔ေဆးအိတ္ကို အလ်င္အျမန္ ျပင္ေလသည္။.ၾကံဳလွီေနေသာ မိခင္မွာ အာဟာရခ်ိဳ႕တဲ႔လ်က္ ေရာဂါပိုးေပါင္းစံုတို႔၏ ေသာင္းက်န္မူေအာက္တြင္ အားအင္ေဖ်ာ႔ေတာ႔ ႏြမ္းပါး၍ ပင္ ေနေပျပီ။ကေလးအာဟာရ မျပည္႔စံုရသည္႔အထဲ ၀မ္းေလ်ာ႔ ၀မ္းပ်က္ ေက်ာက္ကပ္ေယာင္တို႔ ထပ္ဆင္႔ လ်က္ အသက္မီးစာပင္ ကုန္လုလု။သို႔ေသာ္ သူသည္ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အေနျဖင္႔ ကူညီနိုင္သမွ်ကို အ စြမ္းကုန္ ၾကိုးစားကူညီလိုက္သည္။သူ တာ၀န္ေက်ေပမဲ႔ ဆရာ၀န္ မကယ္နိုင္ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးဟုသိမိ ျပီ။သူ ျပန္ရန္ ျပင္သည္႔အခါ ထိုေယာက်ာၤးသည္ မ်က္ရည္လည္၀ိုင္းလ်က္ ေက်းဇူးစကား ဆိုရွာသည္။သူ႔ အဖို႔ ထိေရာက္စြာ အကူအညီမေပးနိုင္ခဲ႔သည္ကို သူတို႔မသိရွာၾကေပ။သို႔ေသာ္ သူတို႔၏ စိတ္ဓါတ္ကို ကုစား ေပးရာေတာ႔ ေရာက္ပါသည္ဟု ထင္မိသည္။ဆရာ၀န္သည္ သူတို႔က်မ္းမာေရးအတြက္ အခ်ိန္မေရြး အသင္႔ ရိွေနေၾကာင္း ေပၚလြင္ပါသည္ဟု ထင္မိသည္။ထိုစဥ္ သူဆင္းရဲမိန္းမသည္ ထရံၾကားမွ တစ္စံုတစ္ခုကို ႏွိဳက္ယူလ်က္ သူ႔ထံသို႔ ရိုက်ိဳးစြာ လက္လွမ္းေပးေလသည္။ေငြစကၠဴတစ္ရြက္။သူသည္ ထိုေငြကို လက္ ကာျပလ်က္ တဲငယ္အတြင္းမွ ထြက္ခဲ႔သည္။အျပင္ဘက္တြင္ မိုးေသာက္ေနပါပေကာ။ ဆ၇ာ၀န္ တင္႔ေဇာ္ ရုတ္တရက္ လန္႔နိုးလာေသာအခါ တကယ္ပင္ အျပင္ဘက္တြင္ မိုးစင္စင္လင္းေနျပီ။ သူသည္ သူစိမ္းတစ္ရံဆံတစ္ဦးပမာ အခန္းတစ္ခုလံုးကို လွည္႔ပတ္ၾကည္႔ရွဳမိ၏။သူ သူ႔အခန္းထဲက ခုတင္ေပၚတြင္ ရိွေနသည္႔အျဖစ္ကို မယံုနိုင္သလို ျဖစ္ေနသည္။သို႔ေပမယ္႔ အနည္းငယ္ ေစာင္႔ငဲ႔ၾကည္႔ရံုျဖင္႔ အိပ္ရာဖံုးမွ ဇာနားရွည္ကို ေတြ႔ေနနိုင္သည္။သူသည္ ခုတင္ေပၚတြင္ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႔ျခင္း အ မွန္ပင္။သူ၏ ဖိနိပ္တစ္ဖက္ မခ်ြတ္ရေသးေသာ ေျခေထာက္မ်ား ခုတင္ေစာင္းမွ စြန္းထြက္ေနသည္။ရုတ္တ ရက္ နိုးလာရေသာ ဒဏ္ေၾကာင္႔လားမသိ။သူသည္ ေမာဟိုက္ေနေလသည္။လက္ေခ်ာင္းထိပ္ဖ်ားမွ ေသြး ေၾကာေလးမ်ား ဒိတ္ဒိတ္တိုးေနသည္ကိုပင္ သူ ခံစားသိရိွေနရသည္။ႏွလံုးခုန္ျမန္လွသည္။ ရုတ္တရက္ ထလိုက္လွ်င္ မိုက္မူးေတာ႔မည္႔မို႔ ေခါင္းကို သာသာျဖည္းျဖည္း ေစာင္းငဲ႔ယူရ၏။တစ္ ခန္းလံုး အျမင္ကို ေစာင္းေစာင္းငဲ႔ငဲ႔ျမင္ရသည္။ခုတင္ေစာင္းတြင္ တင္ရံုေလးတင္ေနေသာ လည္စည္းၾကိဳး က တန္းလန္းက်ေနသည္။ခုတင္ေဘးစားပြဲတြင္ နားၾကပ္ေလးက သူ႔ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ထုတ္ယူခ်ထား သည္႔အတိုင္း ေခြေနသည္။သူ႔ကိုယ္သူ ေကာင္းစြာျမင္ရေအာင္ ေခါင္းထူလာနိုင္သည္။သူသည္ မေန႔က ေဆးရံုတာ၀န္ခ်ိန္ျပီး၍ ေဆးခန္းသံုးခန္းကို ဆက္တုိက္ လိုက္ထိုင္ခဲ႔သည္႔ အ၀တ္အစားႏွင္႔ပင္ ရိွေသးသည္။ ထိုညက ညဥ္႕တစ္နာရီခြဲခန္႔မွ အိမ္သို႔ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္စြာ ျပန္ေရာက္လာခဲ႔သည္။လည္စည္းႏွင္႔ ဖိနပ္တစ္ ဖက္သာ ခ်ြတ္နိုင္လ်က္ ခုတင္ထက္တြင္ ကန္႔လန္႔လဲက်၊ အိပ္ေမာက်သြားခဲ႔ျခင္းပင္။သူ၏ က်န္ဖိနပ္ဖစ္ဖက္ ႏွင္႔ေျခအိတ္မ်ားကို ခ်ြတ္လာေပးမည္႔ အိမ္သူသက္ထားကလည္း အေ၀းဆီမွာ။သူက႔ဲ သို႔ပင္ ဘြဲ႔တစ္ခု ထပ္ မံဆြတ္ခူးရန္ နိုင္ငံျခားတြင္ ေရာက္ရိွေနခဲ႔သည္။သူကေတာ႔ ဇနီးသည္အတြက္ပါ အလုပ္ပိုလုပ္ရင္း က်န္ရစ္ ေလသည္.။မနက္(၆)နာရီမွစ၍ ေဆးခန္းထိုင္ ေနာက္ေဆးရံုသြား ေဆးရံုကအျပန္ ေဆးခန္း၀င္။သူ႔မွာ အ ခ်ိန္ျပည္႔ ႏြမ္းလ်ေနရ၏။အားလပ္ခြင္႔ဟု၍ သူ႔တြင္ မေမ်ာ္လင္႔နိုင္ေပ။တစ္ခါတုန္းက သူ႔ေဆးရံုမွ စစၥတာတစ္ ဦးႏွင္႔ေဆးေက်ာင္းသားတစ္ဦးတို႔ စကားရင္ႏွီး ေျပာဆိုသံ အမွတ္မထင္ ၾကားခဲ႔ဖူးသည္။ ဆရာ၀န္ဆိုတာ အလိုလိုကမွ ပင္ပန္းျပီးသားပဲ ေငြေနာက္ကို တကယ္လိုက္မိျပီဆိုရင္ေတာ႔ သူ႔မွာ စားခ်ိန္၊အိပ္ခ်ိန္၊နားခ်ိန္ ဆိုတာ မရိွေတာ႔ေအာင္ပါပဲ။ မွန္ကန္လွသည္။သူလည္း ပင္ပန္းလွေပသည္။သို႔ေသာ္ ေငြတို႔ အဆီးအတားမရိွ ၀င္လာေနသည္။ ပင္ပန္းမူကို ေငြႏွင္႔စက္ေနဆဲ။တစ္ညတြင္ ေခ်ြးတျဖိဳင္ျဖိုင္က်ရေသာ သည္အိပ္မက္ကို မက္မိျခင္းပါပဲ။အိပ္ မက္တို႔ထံုးစံကို သည္အိပ္မက္က ဆန္႕က်န္ေနခဲ႔သည္။လြယ္လြယ္ကူကူ ေမ႔ေပ်ာက္နိုင္ျခင္း မရိွေပ။အျဖစ္ အပ်က္မ်ားက ထင္ရွားလြန္းူလွသည္။သူ႔ကိုယ္သူ ေဆးေက်ာင္းသားဘ၀က ေမ်ာ္လင္႔ခဲ႔ေသာ ဆရာ၀န္ အသြင္မ်ိဳးႏွင္႔ အိပ္မက္တြင္ ေတြ႔ရေလသည္။ရွက္ရြံေၾကကြဲျခင္းတို႔ျဖင္႔ သူတုန္လွဳပ္ရသည္။တစ္စံုတစ္ ေယာက္ကို ေတာင္းပန္ဖို႔ လိုေနသလို ခံစားရသည္။အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါဘူးဟု စိတ္တစ္ခု ေဖ်ာင္းဖ် ေနသည္။အိပ္မက္ထဲတြင္ မိုးသဲသဲ၌ ဆင္းရဲသား လူနာေနာက္သို႔ သူသည္ တစ္စံုတစ္ရာ မေမးစမ္းဘဲ လိုက္ပါသြားခဲ႔သည္။သူ ဆရာ၀န္ပီသခဲ႔သည္။မိုးေတြစိုရြဲေသာ သူ႔အသြင္ကို သူျပန္၍ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ သူ၏ စိတ္ရင္းမွန္က အိမ္မက္ထဲကလိုပင္ ျဖဴစင္သည္ မဟုတ္လား။သူ႔ကိုယ္သူ အားလံုး၏ ဆရာ၀န္ ျပည္ သူ႔ဆရာ၀န္အျဖစ္မ်ိဳးႏွင္႔ အိပ္မက္မက္ဖူးခဲ႔ျပီ။ထိုစဥ္ ဆရာ၀န္တင္႔ေဇာ္သည္ သူျပဳေနက်အတိုင္း ေဘာင္းဘီ အိတ္အတြင္းသားကို ႏွိဳက္ယူခါလိုက္ရာ ေငြ တစ္ေထာင္တန္ ႏြမ္းႏြမ္းတစ္ရြက္က ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေခြေခြ ထြက္ က်လာ၏။ ညေနခင္းက အိမ္တစ္အိမ္မွ အေစအပါးျဖစ္တန္တူေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံ ဗိုက္ပူနံကားႏွင္႔ အဖ်ားတက္ ေနေသာ သားငယ္ကို လာျပစဥ္က ေယာက်ာၤးလုပ္သူေပးခဲ႔ေသာ ေဆးကုခေငြ။ သတ္မွတ္ႏွဳန္းထက္ ေလ်ာ႔နည္းေသာ္လည္း စီးကရက္ဖိုးရ နည္းလားဟု သူလက္ခံခဲ႔ေသာ ေငြ…….. ……….



အေ၀းက ညီေလးေမာင္

Nov 2nd

ၾကယ္စင္ကုိဖမ္းေသာလက္တစ္စုံ..၈

By jinjar
ၾကယ္စင္ေမာင္ကုိေစာင့္ရင္း..သန္းထုိက္မိမိအၿဖစ္ကုိဆင္ခ်င္သုံးသပ္ေနမိသည္။
မိမိၾကယ္စင္ေမာင္အား..ႏွစ္သက္တာမည္သုိ ့ေသာ္အမ်ဳိးစားလည္း..ၾကဳိက္တာ
လား..ခ်စ္တာလား..၊ ၾကဳိက္တာဆုိလွ်င္ၾကယ္စင္ေမာင္၏ရုပ္ရည္ကုိလား..
စိတ္ကုိလား...စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့..ဘာမွမေရရာ..အေၿဖကမရွိ...ခ်စ္တယ္ဆုိ
တာကုိေတာ့သန္းထုိက္ဘာမွမေၿပာတတ္...ကုိင္တြယ္ၿပီးလည္းၿပလုိ ့မရေခ် ။
အေၾကာင္းၿပခ်က္ဘာမွမရွိပဲ...ရင္ေတြခုန္ေနသည္၊ ေတြ ့ၿမင္ေနရလည္း...ေက်နပ္
သည္။ အၿမဲတမ္းလည္းေတြ ့ၿမင္ခ်င္ေနသည္ဆုိတာေတာ့သန္းထုိက္စိတ္ကခံစား
လုိ ့ရသည္။ မၿဖစ္သင့္ဘူးလုိ ့ဦးေႏွာက္ကတားပင္မဲ့ ႏွလုံးသားကလက္ခံေနသည္။
သန္းထုိက္ေတြး ရင္းၿဖစ္ၾကယ္စင္ေမာင္ကုိေစာင့္ေနသည္က ရင္ေမာလာသည္ ။
“ေဟာ....ကားတစ္စီးေတာ့လာၿပီး..ပါလာပါေစဗ်ာ”..သန္းထုိက္စိတ္ထဲကပင္ဆုေတာင္း
ေနရၿပီး...ေအာ္ရင္ေမာရပါလား။
သန္းထုိက္ဆုေတာင္းၿပည့္ခဲ့ပါသည္။ ၾကယ္စင္ေမာင္ကားေပၚကဆင္းလာတာေတြ ့လုိက္၏၊
“ၾကယ္စင္ေမာင္...ေဟ့ေကာင္”
“ဟင္...”
ၾကယ္စင္ေမာင္ကားေပၚကဆင္းေတာ့မိမိနာမည္ကုိေခၚသံၾကား၍ၾကည့္လုိက္ေတာ့သန္းထုိက္
ကုိအံ့ၾသစြာေတြ ့လုိက္ရသည္။
“ဟဲဟဲ..”
“မင္း ဘယ္ကၿပန္လာတာလည္း”
“ငါဒီနားကုိ၀ယ္စရာရွိလုိ ့လာတာ..မင္းကုိေတြ ့လုိ ့..မင္းကလည္းတစ္ကုိယ္လုံးရြွဲေနတာပဲ..
မုိးတိတ္ေအာင္ေတာ့မခုိေနဘူး”
“အင္း..သင္းတန္းဆင္းတုန္းကမုိးကနည္းေသးတယ္..ကားဂိတ္ေရာက္ခါနီးမွမုိးမိသြားတာ”
“ေအာ္....ေရာ့”
သန္းထုိက္အပုိယူလာတဲ့ထီးကုိေပးလုိက္ပါသည္။ ၾကယ္စင္ေမာင္သန္းထုိက္ကုိမသကၤာသလုိ
ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွယူလုိက္ၿပီး။
“ငါကုိလာၾကဳိတာလား”
“မဟုတ္ပါဘူး..လမ္းၾကဳံလုိ ့ယူလာေပးတာ”
ၾကယ္စင္ေမာင္လည္းဘာမွေတာ့ၿပန္မေၿပာေတာ့ပဲ..အတူတူလမ္းထဲကုိ၀င္လာပါေတာ့သည္။
ကုိစန္း၀င္းတုိ့ ဆုိင္ေရွ့ေရာက္ေတာ့သန္းထုိက္မိမိကုိယ္ကုိမလုံပဲ..ထီးနဲ့ကာကားၿဖတ္ေလ်ာက္
လာသည္။ အိမ္သုိ ့ေရာက္ေတာ့
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ငါကုိလာၾကဳိလုိ ့”
“မင္းကုိလာၾကဳိတာမဟုတ္ပါဘူး”
“ဘယ္လုိပဲၿဖစ္ၿဖစ္ပါ..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
“ရပါတယ္...မင္းေနမေကာင္းၿဖစ္ေနအုံးမယ္ေရၿမန္ၿမန္ခ်ဳိးလုိက္..မနက္ကအန္တီမာလာခ်က္
ထားတဲ့ဟင္းကုိ..ငါၿပန္ေႏွြးလုိက္အုံးမယ္..ၿပီးရင္ထမင္းစားၾကတာေပါ့”
“အင္း..”
ၾကယ္စင္ေမာင္လည္း..အခန္းထဲ၀င္သြားေတာ့မွသန္းထုိက္..ေနာက္အခန္းထဲသုိ ့၀င္ၿပီးဟင္းေတြ
ေႏြွးေနလုိက္သည္။ ရင္ထဲမွာလည္းေပ်ာ္ရြွင္ေနသည္။ ၾကည္းႏူးေနသည္လုိ ့ေၿပာလ်ွင္ပုိမွန္မည္ေလာ။
သန္းထုိက္နဲ့ၾကယ္စင္ေမာင္..ထမင္းကုိလက္စုံစားၾကသည္။ ၾကယ္စင္ေမာင္ေတာ့မည္သုိ ့ေနမည္မသိ
သန္းထုိက္ကေတာ့ေပ်ာ္ရြွင္ေနသည္။
ထမင္းစားၿပီးၾကေတာ့ႏွစ္ေယာက္သား..video ေတြတူတူထုိင္ၾကည့္ေတာ့လည္းသန္းထုိက္ေပ်ာ္ရြင္ေနသည္
သန္းထုိက္ရင္ထဲမွာပန္းေတြပြင့္ေနၿပီး၊ ေလာကၾကီးကလည္းသာယာေနလုိက္တာ၊ မုိးေတြမည္းေမွာင္ေနပင္
မယ့္..သန္းထုိက္ရင္ထဲမွာေတာ့ၾကယ္စင္ေတြလင္းေနသည္။ ေပ်ာ္ရြင္မူ့ကေတာ့ေၿပာမၿပတတ္ေအာင္ပါပဲ၊
ၾကယ္စင္ေမာင္အိပ္ယာေစာေစာ၀င္သြားေတာ့ သန္းထုိက္တစ္ေယာက္တည္းဧည့္ခန္းမွာထုိင္ေနရင္း..
ကဗ်ာေကာက္ေရး..ေနလုိက္သည္။ ကဗ်ာေရေနတုန္း..ဘာမွမဆုိင္ပဲေဘးအိမ္ကအပ်ဳိၾကီးကုိၿမင္ေယာင္မိ
ေသးသည္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ေလရူးေလလည္းမလာႏုိင္ေတာ့ုလုိ ့ထင္ရတာပဲေလ။
အခ်စ္
အသည္းတစ္ လ်လ်နဲ ့
တစ္စ.ခ်င္..တုိးလုိ ့လာတာ
မင္းေၿခလွမ္းလာ..
ငါကုိၿမဴဘုိ ့အတြက္
လက္တစ္စုံလွမ္းလုိ ့
ထြက္ခဲ့တာလား
မလြွတ္တမ္းသာ..ငါကုိင္လုိ ့
အၿမဲတမ္း...ခ်စ္ပရေစ...ခ်စ္သူ။
***
ကဗ်ာေလးကုိၾကည္းႏူးစြာၾကည့္ေနတုံး...အသံတစ္ခုခုၾကားသံထင္မလုိ ့သန္းထုိက္နားစြင့္ၾကည့္မိေတာ့
“ဟင္း..ဟင္း.”
ညီးသံတစ္ခုၾကားလုိက္တာသန္းထုိက္ဆံပင္မ်ားပင္ေထာင္သြားသည္။ ဒီအခ်ိန္ၾကီးညီးသံကလန္ ့မိသြား
သည္။ ေနာက္..သန္းထုိက္ၾကယ္စင္ေမာင္ကုိသတိရၿပီး..သူအခန္းေရွ့ကုိသြားကာနားစြင့္ၾကည့္မိသည္။
“ဟင္း...ဟင္း”
ၾကယ္စင္ေမာင္အခန္းဆီမွထြက္လာေသာအသံ၊ သန္းထုိက္စုိးရီမ္သြားေတာ့သည္။
“ၾကယ္စင္ေမာင္...ၾကယ္စင္ေမာင္”
ၿပန္ထူးသံမၾကားသည့္အဆုံးၾကယ္စင္ေမာင္အခန္းထဲသန္းထုိက္၀င္သြားလုိက္ေတာ့သည္။ ၾကယ္စင္ေမာင္
ေလာ့မခ်ထား၍လည္းသူ၀င္လုိ ့ရခဲ့သည္။ ၾကယ္စင္ေမာင္ကေတာ့ကုတင္ေပၚမွာေကြးေနကာညီးလုိ ့ေနသည္။
သန္းထုိက္စိတ္ပူကာ...နွဖူးကုိစမ္းလုိက္ေတာ့..
“ဟာ...ကုိယ္ေတြတစ္အားပူေနတာပဲ”
သန္းထုိက္..စုိးရိမ္ပူပန္စြာနဲ ့တတ္သမ်ွမွတ္သမွ်ေလနဲ့ ၾကယ္စင္ေမာင္အားၿပဳစုေပးေနေတာ့သည္။ ေရေအး
ကပ္ေပးရ..ေဆးတုိက္ရႏွင့္..သန္းထုိက္ပင္းပန္တယ္လုိ ့ေတာင္မထင္...ၿပဳစုလုိ ့ေပးေနသည္။
******
မ်က္နာကုိေနၿခည္ႏုနုလာထိေတာ့ၾကယ္စင္ေမာင္ႏုိးလာသည္။ ကုိယ္ကုိလြန့္လုိက္ေတာ့ ႏွဖူးေပၚကအ၀တ္ဖတ္
ကၿပဳတ္က်သြားသည္..မိမိလက္ကုိလည္းတစ္ေယာက္ေယာက္ကုိင္ထားတာသိေနသည္ၿဖစ္၍ေ ဘးကုိၾကည့္
 လုိက္ေတာ့ သန္းထုိက္..မိမိကုတင္ေဘာင္ေပၚမွာ..အိပ္ေနသည္။ သန္းထုိက္ ကုတင္ေအာက္မွထုိင္၍..မ်က္နာ
ကကုတင္ေပၚတင္ကာအိပ္ေနသည္။ မိမိလက္ကုိလည္းကုိင္ထားသည္။ သန္းထုိက္မ်ကနာေလးကုိအနီးကပ္
ၿမင္ရေတာ့ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္လုိအၿပစ္ကင္းစင္စြာအိပ္ေနသည္။ ၾကည့္ရတာ..တစ္ည
လုံးသူကုိၿပဳစုေပးေနပုံရသည္။ ၾကယ္စင္ေမာင္သန္းထုိက္ႏုိးမည္စုိ၍.ညိမ္ညိမ္ေန..ၾကည့္ေနပါသည္။ သန္းထုိက္
လူးလြန္ ့လာတာေတြ ့လုိက္၍ၾကယ္စင္ေမာင္ေရာင္ယမ္းကမ်က္လုံးကုိခ်က္ၿခင္းပိတ္လုိက္ပါသည္။ သန္းထုိက္
ႏုိးလာတာကုိသူသိလုိက္သည္။ သန္းထုိက္လက္ကသူႏွဖူးကုိလာစမ္းေတာ့..ၾကယ္စင္ေမာင္ဆက္ၿပီးအိပ္ခ်င္
ေယာင္မေဆာင္ေတာ့ပဲ မ်က္လုံးကုိဖြင့္လုိက္ပါေတာ့သည္။
“ႏူိးၿပီးလား”
“အင္း”
“ညကဘာလုိ ့မေၿပာတာလည္း..ဖ်ားခ်င္ေနတယ္လုိ ့”
“အားနာလုိ ့”
“မဟုတ္တာပဲ..မင္းကလည္း..ေတာ္ေသးတာေပါ့ခုေတာ့အဖ်ားမရွိေတာ့ဘူး..ေဆးခန္းေတာ့သြားရမွာပဲ”
“ရပါတယ္..ေပ်ာက္ေနၿပီးပဲ”
“ဒါေပမယ့္ေတာ့..သြားမွေကာင္းမယ္ေလ..”
ၾကယ္စင္ေမာင္..သန္းထုိက္ကုိေခါင္းညိမ့္ၿပလုိက္ပါေတာ့သည္။

ဆက္ရန္
jinjar
Oct 2nd

မ်က္ရည္ေတာင္လည္ခဲ့မိပါသည္

By အလင္းေရာင္ေစတမန္

“အားလံုးဘဲ ျပီးဆံုးပါျပီခင္ဗ်ာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး လိုက္ေလ်ာေပးခဲ့ပါတယ္ ေနာက္မ်ားမွဘဲဆက္ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့ ဒီေန႔ေတာ့ဒီေလာက္ပါဘဲ”

အလြန္တရာ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွေသာ အျငင္းအခံုမ်ား ႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနျပီး ဘာမွတိတိက်က် ခိုင္ခိုင္မာမာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မရခဲ့တဲ့ အေရးၾကီးလွေသာ အစည္းေ၀းၾကီးတခုပာာ ရန္ကုန္ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး၏ အလြန္

ခမ္းနားလွေသာ ေနရာတခုတြင္ ျပီးဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ဘယ္လိုမွမတတ္ႏိုင္ ရႏိုင္သေလာက္ၾကိဳးစားေပးခဲ့ပါေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ရတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္ အလင္းေရာင္ေစတမန္ပာာ စိတ္ပ်က္စြာျဖင့္အျပန္လမ္းမွာ

ေလွ်ာက္လွမ္းလာရင္း ေတာ္ေတာ္ရင္းေလးမိေနပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကေတာ့ ကားမ်ား လူမ်ားႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေနျပီး က်ရာတာ၀န္အသီးသီးကို ထမး္ေဆာင္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ဒါနဲ႔ဘဲက်ေနာ္ ပာာ လိုင္းကားစီးဖို႔ ဆူးေလကို လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ဆူးေလ ကေန က်ေနာ္စိတ္ကူးထဲ ဘာျဖစ္တယ္မသိ ကုန္ေစ်းတန္းကိုလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ျပန္တယ္။လမ္းတေလွ်ာက္လံုးလဲ အေတြးမ်ားစြာႏွင့္ေပါ့ဗ်ာ။ဒီလိုနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းကုန္ေစ်းတန္းမွတ္တိုင္ကိုေရာက္ခဲ့တယ္။လမ္းတေလွ်ာက္လံုးပာာလည္းအင္မတန္မွရွင္းလင္းေနျပီးေလွ်ာက္ရတာအဆင္ေျပတာေပါ့။အဲဒီခံစားမႈနဲ႔ျပိဳင္တူျဖစ္လာတဲ့ခံစားခ်က္ကေတာတေန႔လုပ္မွတေန႔စားရတဲ့ဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ဘ၀။လမ္းေဘးေစ်းသည္ပေပ်ာက္ေရးဆိုျပီး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြပာာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ထိေရာက္မႈရွိမလဲ ဆိုတာကေတာ့ေစာင့္ၾကည့္ရမွာေပါ့။

                           လိုင္းကားေတြကလည္းအမ်ိဳးစံုလွပါတယ္။တစီးျပီးတစီးရပ္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ႔သာမန္ျပည္သူမ်ားႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းမ်ားကလည္းတက္လိုက္ဆင္းလိုက္ျဖင့္ဘ၀တိုက္ပြဲကို၀င္ေနၾကပါတယ္။က်ေနာ္စဥ္းစားမိတယ္။စည္းကမ္းရွိၾကပါ ဆိုတဲ့ စကားအဲဒီစကားက အင္မတန္ကေကာင္းပါတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီရဲ႕အနက္က ပိုေလးနက္ပါတယ္စည္းကမ္းပာာ လူတေယာက္ရဲ႕ တန္ဘိုးပါ။က်ေနာ္တို႔ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီး တပ္မေတာ္၏ဖခင္ရင္း ျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ စကားတခုကိုလည္း သြားျပီးေတာ့အမွတ္ရမိတယ္ “ခင္ဗ်ားတို႔လြတ္လပ္ေရးကိုလိုခ်င္ရင္လြတ္လပ္ေရးကိုရႏိုင္မယ့္စည္းကမ္းေတြရွိၾကပါ။လြတ္လပ္တဲ့လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ထိုက္တန္တဲ့စိတ္ဓါတ္ေတြထားၾကပါတဲ့” အဲဒီစကားက

                                                       အလြန္တန္ဘိုးရွိတယ္ဗ်။အဂၤလိပ္ လက္ထက္က ဗမာျပည္သူေတြပာာ ထိုက္တန္တဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈ ထိုက္တန္တဲ့ရရွိမႈ႕ ေအာက္မွာဆိုေတာစည္းကမ္းပ်က္ရင္ ဘယ္ေကာင္းမလဲဒါကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေထာက္ျပတာ။အခု က်ေနာ္တို႔မွာက လမ္းမွာအမိႈက္မပစ္ပါနဲ႔ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြေရးထားတယ္ျပီးေတာ့ လမ္းေတြမွာ အမႈိက္ပံုးေတြေတာ့ မထားေပးဘူး။လမ္းကူးရင္မီးနီမွာကူးပါဆိုျပီး မီးပြိဳင့္ေတြပ်က္ေနရင္ ဒီအတိုင္းထား ထားတယ္။စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ ေျပာရ ရင္ေတာ့အမ်ားၾကီးပါ။ အဲဒီေတာ့ စည္းကမ္းဆိုတာကိုရွိေစခ်င္ရင္ အဲဒီ စည္းကမ္းကိုလိုက္နာႏိုင္

မယ့္ အေနထားမ်ိဳးေတြ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ိဳးေတြ ပညာေပးမႈေတြ ျပည္သူအေပၚခ်ျပရွင္းျပမႈေတြရွိသင့္တာေပါ့။ျပီးေတာ့မွ ျမန္မာေတြစည္းကမ္းပ်က္တယ္ဘာညာ ေလွ်ာက္အာေခ်ာင္ေနလို႔ မရဘူးေလ။ စည္းကမ္းတန္ဘိုး သိေအာင္ ပညာေပးရမွာလည္း တာ၀န္တရပ္ဆိုတာေတာ့မေမ့သင့္ဘူး။ျပီးေတာ့ လိုက္နာႏိုင္မယ့္ အျခား၀န္ေဆာင္မႈေတြလည္း လိုအပ္တယ္ဆိုတာမေမ့သင့္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။

                 အဲဒါနဲ႔ဘဲ က်ေနာ္အလင္းေရာင္ေစတမန္ စီးရမယ့္ကားကလည္း မေရာက္ေသးျပန္ဘူး ဘ၀သမားေတြဆိုေတာ့ လိုင္းကားကိုဘဲစိတ္ရွည္ျပီးေစာင့္ရေတာ့တာေပါ့။အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္နားထဲကို “ပုဇြန္ထုတ္ေတြရမယ္”ဆိုတဲ့ေစ်းသည္ တေယာက္အသံေရာက္လာပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္လည္းအေနာက္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ လင္မယား2ေယာက္ ေစ်းဗန္းေလးနဲ႔ ပုဇြန္ထုတ္ေရာင္းေနတာကို ေတြလိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူတို႕ေတာ့အဖမ္းခံရေတာ့မယ္လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ဒါနဲ႔ဘဲ က်ေနာ္ၾကည့္ေနရင္း အမႈိက္လွည္းကို လက္မွာ တြန္းျပီးေလွ်ာက္လာတဲ့သားအမိ2ေယာက္ အန္တီၾကီးကစည္ပင္၀န္ထမ္းျဖစ္တယ္

ထင္တယ္ ေဘးက5ႏွစ္အရြယ္ သမီးေလးနဲ႔ က်ေနာ္စိတ္ထဲ “ေအာ္စာသင္ခန္းမွာေနရမယ့္ကေလး အခုေတာ့အေမနဲ႔ အမႈိက္လွဲတာလိုက္ေနရတယ္”လို႔ စိတ္ထဲမွာျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။စည္ပင္အန္တီၾကီးကလည္း တံျမက္စည္းအစုတ္ေလးနဲ႔ လွည္းေနရင္း သူ႕5ႏွစ္အရြယ္သမီးေလးက ခုနပုဇြန္ေရာင္းတဲ့ ေရွ႕ေလးမွာလာရပ္ၾကည့္ေနတယ္။က်ေနာ္လည္းေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားျပီးၾကည့္ ေနလိုက္တာေပါ့။ပုဇြန္ထုတ္ေရာင္းတဲ့ လင္မယား2ေယာက္ကလည္းကေလးေလး ရပ္ၾကည့္ေနတာကို သူတို႔လည္း သတိထားမိသြားတယ္။က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာ ထင္လိုက္တယ္ သူတို႔ ဒီကေလးကိုေမာင္းထုတ္မယ္ေပါ့။ခဏၾကာေတာ့က်ေနာ္ထင္တာ လံုး၀ကို

လြဲသြားတယ္။အဲဒီ ပုဇြန္ထုတ္ေရာင္းတဲ့အမက ဘာေျပာသလဲဆိုေတာ့ “သမီးေလးဘာၾကည့္ေနတာလည္းသမီးစားခ်င္လို႔လားအန္တီထည့္ေပးမယ္ေလပိုက္ဆံမေပးနဲ႔ေနာ္သမီးေလးတဲ့”က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာေတာ္ေတာ္ ပီတိျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ကေလးက ဘာျပန္ေျပာလိုက္သလဲဆိုေတာ့ “မပာုတ္ပါဘူးအန္တီသမီးမစားပါဘူးမျမင္ဖူးလို႔ၾကည့္ေနတာပါ”တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလးပာာ က်ေနာ္ရင္ထဲကို ေတာ္ေတာ္ခံစားလိုက္ေစရပါတယ္ က်ေနာ္မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္ တခ်ိဳ႕လွည္လာမိခဲ့ပါတယ္။ျပီးေတာ့ ကေလးကသူ႔အေမဆီျပန္သြားျပီးဘာေျပာလဲမသိ အဲဒါနဲ႔ဘဲသူတို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ လွည္းေလးကိုတြန္းျပီး ျပန္ထြက္ခြါသြားပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္ရင္

ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလးခံစားခဲ့ရျပီး ပုဇြန္ထုတ္ေရာင္းတဲ့အမရဲ႕ စိတ္ကိုေလးစားမိသလို ကေလးေလးကို လည္းသနားသြာမိတယ္။ကေလးက မျမင္ဖူးလို႔ပါဆိုတာကေတာ ့ပာုတ္မယ္မထင္ဘူးသူမေျပာရဲလို႔သာျဖစ္မွာပါ။ လမ္းေဘးမွာ ေစ်းေရာင္းတဲ့ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ပာာ တာ၀န္ယူေနတဲ့သူေတြ၏တာ၀န္သိတတ္မႈကြာျခား တာလည္းသြားေတြ႔ရပါတယ္။

                       အဲဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ဆက္ ေတြးေနမိတယ္ “ေအာ္..ငါတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဒီလို စားခ်င္ ေေပမယ့္မစားရတဲ့ ဘ၀ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွိေနျပီလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ငါတို႔ေတြအာပာာရ ေတြခ်ိဳ႕တဲ့ျပီး ႏွိမ့္က်ေနလည္းဆိုတာေတြးရင္း တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္အတြက္ရင္းေလးရင္း ” က်ေနာ္စီးရမယ့္ ကားေရာက္လို႔ အေျပတပိုင္းျဖင့္ကားေပၚတက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္ပာာ အဲဒီေနရာေလးမွာမက်န္ခဲ့ေပမယ့္ က်ေနာ္ရဲ႕ေလးစားတဲ့ပီတိျဖစ္ရတဲ့ စိတ္ကေလးကေတာ့ အဲဒီေနရာေလးမွာ အမွတ္ရစြာ က်န္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ။

     (မွတ္ခ်က္*** ဲဒီ ျဖစ္ရပ္ေလးပာာ က်ေနာ္အလင္းေရာင္ေစတမန္၏ (24.9.2011)ေန႔လည္1နာရီေလာက္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးပါ)

                                                                          အလင္းေရာင္ေစတမန္

                                                                                  (A.D-2011)


                                                                                                                                                                                        

 

Oct 3rd

မင္းအတြက္ဆိုရင္ ဘာမဆို (၂)

By just need somebody to love

(၂)

မိသားစုထမင္းဝိုင္း

ေလေတြ တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနသည္။ အျဖဴလြလြ ပြေယာင္းေယာင္းသူ႔ဝတ္စံုဟာ ေလထဲတြင္ တဖ်တ္ဖ်တ္ခါေနသည္။ ေကာင္းကင္က ၾကည္လင္လြန္းကာ တိမ္ဟူ၍ တမွ်င္တစပင္ ရွာေဖြစူးစိုက္ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ရန္မလြယ္။

လင္းခ်င္းေနေသာ္လည္း ပူေလာင္ျခင္းအလ်င္းမရွိသည့္ ဤကဲ့သို႔ ရာသီဥတုမ်ိဳး သူမၾကံဳဖူးပါ။

ၾကည့္ပါဦး။

 သူဟာ အင္မတန္လွတဲ့ လြင္ျပင္က်ယ္ၾကီးတစ္ခု၏ အစလား၊ အဆံုးလား၊ အလယ္တည့္တည့္လား ခန္႔မွန္းမရႏိုင္သည့္ ေနရာတြင္ ရပ္ေနသည္။ သူ႔မ်က္စိတစ္ဆံုးတြင္ မည္သည့္အရာမွ်ရွိမေန။

 လြင္ျပင္ေတြခ်ည္း…။

တစ္ခုေတာ့ သူသတိထားမိတာရွိသည္။ အဲတာက သူ႔ေရွ႕ကလြင္ျပင္ၾကီးဟာ တျဖည္းျဖည္းျမင့္တက္သြားတာပဲျဖစ္သည္။ ထိုျမင့္တက္သြားသည့္ဘက္ကို သူေလွ်ာက္သည္။ ေလွ်ာက္သည္။ ျပီးေတာ့ ေလွ်ာက္သည္။

သူေမာရမွန္းမသိ။ ေလွ်ာက္ေနခဲ့တာ အခ်ိန္မည္မွ်ၾကာခဲ့ျပီလဲဆိုတာလည္းမသိ။ ဘာမွမသိ။ ေလွ်ာက္ျမဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနမိသည္။

ခဏအၾကာတြင္ ေကာင္းကင္သို႔ ထိုးတက္သြားေသာ ျဖဴျဖဴအတန္းၾကီးတစ္ခုု ေတြ႔ရသည္။

 သူေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္း နီးလာေတာ့ အဲတာ ေရေႏြးေင႔ြဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားသည္။ မၾကာမီ ေလွ်ာက္ေနေသာ သူ႔ေျခလွမ္းေတြ ရပ္သြားမိသည္။ ျမင့္တက္ေနေသာ ေတာင္ကုန္းက ခပ္ေျပေျပျပန္ျဖစ္သြားျပန္ေလျပီ။

သူ႔ေရွ႕တြင္ အခု ေရေႏြးေငြ႔မ်ားထြက္ေပၚလာရာ ေနရာကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ အဲတာ… မုဒ္ဦးတစ္ခု…။

မုဒ္ဝတြင္ တံခါးတပ္ဆင္ထားျခင္းမရွိဘဲ လိုက္ကာ ျဖဴလြလြပါးပါးေလးတစ္ထည္သာ ကာရန္ထားသည္။ ေလတဟူးဟူးတိုက္ေနေသာ္လည္း လိုက္ကာကေတာ့ ပံုမွန္ေလးသာ လႈပ္ရွားလဲ့လီသည္။

ေရေႏြးေငြ႔တို႔က မုဒ္ဦး၏ ဟိုဘက္မွ ထြက္လာေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေရပူစမ္းလား ဟိုဘက္မွာက…။ အိုး… ဒီလို ကုန္းျပင္ျမင့္မွာလည္း ေရပူစမ္းရွိတတ္သလား…။ ကြ်န္ေတာ္ေသခ်ာမသိပါ။

သူက ထိုမုဒ္ဦးအနား ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ တျဖည္းျဖည္းနီးနီးလာေလ… မုဒ္ဦးက ၾကီးၾကီးလာေလျဖစ္လာသည္။

သူေလွ်ာက္သြားလိုက္တာ ေျခလွမ္းဆယ္လွမ္းစာသာလိုေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ … ငါးလွမ္း…။

သံုးလွမ္း…။

ႏွစ္လွမ္း…။

 တစ္လွမ္း…။

အိုး… အခု လိုက္ကာစပင္ သူ႔ႏွာတံကိုထိေတြ႔ေနျပီ။

သူ႔လက္တစ္ဖက္က လိုက္ကာစ၏အစြန္းတစ္ဖက္ကို ကိုင္ကာ ဟိုမွာဘက္ကို ေခ်ာင္းျပဴၾကည့္လုိက္သည္။

အမ္…။

သူ႔အရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က သူကဲ႔သို႔ အျဖဴထက္ေအာက္ဝတ္ဆင္ထားျပီး အင္မတန္ၾကီးမားသည္႔ ဒယ္အိုးတစ္လံုးႏွင့္ေၾကာ္ေလွာ္ေနသည္ကိုေတြ႔ရေလသည္။ အေငြ႔ေတြက ၄င္းဒယ္အုိးထဲမွထြက္လာေနျခင္းျဖစ္သည္။

သူေမွ်ာ္လင့္ထားတာက သည္ထက္အဆတစ္ရာမက ထူးဆန္းသည့္ျမင္ကြင္းတစ္ခုကိုပါ။

 အခုေတာ့…။

 သူရယ္ခ်င္စိတ္ေတြျဖစ္လာမိသည္။

 အိုး… သူစိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ့…။

သူရယ္ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲမွာ… ေၾကာ္ေလွာ္ေနသည္႔ေကာင္ေလးသည္ ေယာက္မကို ဒယ္အိုးထဲ ခြမ္းကနဲျမည္ေအာင္ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ခါးကိုမန္ပါပါေထာက္ကာ သူ႔ေခ်ာင္းၾကည့္ရာေနရာသို႔ ေဒါက္ကနဲအၾကည့္မ်ားေရာက္လာေလသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္တင္ပဲ… သူအိပ္ေပ်ာ္ရာမွ ႏိုးသြားေတာ့သည္။

        အိပ္ေပ်ာ္ရာက ႏိုးလာသည့္အဲလ္ဘတ္ဟာ ကိုယ့္အိပ္မက္ကိုကိုယ္ျပန္ရယ္ခ်င္လာသည္။ သူအစားအေသာက္အဲေလာက္ပ်က္ခဲ့သည္လား…။

ဒါမွမဟုတ္… အစားေကာင္းအေသာက္ေကာင္းေတြ အဲေလာက္ထိ တမ္းတစြဲလန္းေနလို႔ အိပ္မက္ထဲအထိ ထည္႔မက္မိရသလား…။

ဟားဟားဟား….။

        အိပ္ရာက လူးလဲထျပီး သူနာရီၾကည့္လုိက္သည္။ အင္… ခုနစ္နာရီထိုးေတာ့မည္။ ခုနက ရယ္ခ်င္ေနသည့္စိတ္ေတြ ရုတ္ခ်ည္းပဲေပ်ာက္ဆံုးကာ ကမန္းကတန္းပင္ အိမ္အေနာက္ေဖးဘက္ရွိ မ်က္ႏွာသစ္ရာေနရာဆီသြားကာ… သြားတိုက္ေဆးကို ညွစ္ကာ ေလာေလာပ်ာပ်ာႏွင့္ သြားေကာက္တုိက္ရသည္။

တစ္ခ်က္နွစ္ခ်က္ပင္တိုက္ရေသးသည္။

ျမင္ကြင္းထဲသို႔ အိမ္ေနာက္ဘက္ပတ္ျပီးေျပးလာေသာ ၾကည္ၾကည္ဝင္ေရာက္လာသည္။ ၾကည္ၾကည္က ေဟာဟဲဆိုက္ရင္းႏွင့္ပင္… ‘အစ္ကိုေလး..အစ္ကိုေလး… ဘြားဘြားက အခုခ်က္ခ်င္း…’

ဟု စကားကိုပင္အဆံုးမသတ္ႏိုင္ခင္မွာ ရပ္လုိက္ျပီး အေမာေျဖသည္။

သူေခါင္းညိတ္ျပကာ သြားကိုခပ္ျမန္ျမန္တိုက္လိုက္သည္။

…………………………………………………………………………………………………………

ေျပာင္လက္ေတာက္ပေနေသာ ေၾကာင္လိမ္ေလွကားထစ္မ်ားမွတစ္ဆင့္ ဘြားစိ္န္က တစ္လွမ္းျပီးတစ္လွမ္း ညင္သာ ဝင့္ၾကြားစြာ ဆင္းလာသည္။

 အသက္ၾကီးၾကီးမိခင္ ေလွကားထစ္မ်ားေပၚမွ တစ္ထစ္ခ်င္းနင္းေလွ်ာက္ဆင္းလာေနသည္ျမင္ေတြ႔ၾကေသာ သားသမီးမ်ားက ထမင္းစားစားပြဲမွ လွမ္းၾကည့္ရံုကလြဲျပီး မည္သူမွ်ေျပးမထူၾကပါ။

ထူရေကာင္းမွန္းလည္းမသိၾကပါ။

သိလွ်င္လည္း ေျပးမထူရဲၾကပါ။

တည္ျငိမ္ေသာမ်က္ႏွာထားႏွင့္ ဘြားစိန္က ထမင္းစားစားပြဲကို ဆင္းလာေနရင္းကပင္ မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ေဝ့ၾကည့္ကာ လူစစ္လိုက္သည္။ အင္း…။ တစ္ေယာက္ေလွ်ာ႔ေနသည္။ 

တစ္ေယာက္ဆိုတာ မိမိ၏ေျမးေလး…။

အလိုလိုက္၍ ကေလးဆိုးဆိုးေနေသာေျမးေလး…။ ဘြားစိန္က ထူးထူးျခားျခားေျမးႏွစ္ေယာက္တြင္မွ သည္ေကာင္ေလးကို ပို၍ခ်စ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ရွာ၍မရေပ။

သူ႔ခ်စ္ေမြးပါ၍ျဖစ္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔အဆိုးအသြမ္းမ်ားကို ေတာ္ရံုတန္ရံု မျမင္ခ်င္ဟန္ေဆာင္၊ မသိခ်င္ဟန္ျပဳကာ ခြင့္လႊတ္ခဲ့သည္ခ်ည္း။

သူဆိုးသည္ဆိုတာကလည္း မိုက္မိုက္ကန္းကန္းမဟုတ္…။ ကေလးတစ္ေယာက္က ဆိုးသလို၊ ကေလးတစ္ေယာက္၏ဂ်ီက်သလို စိတ္ပင္ပန္းရေသာ္လည္း ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေနေသာအဆိုးမ်ားသာျဖစ္သည္။

ေနာက္ေျမးတစ္ေယာက္ကေတာ့ မိန္းကေလးေလး။ သူကေတာ့ အျပစ္ေျပာစရာမရွိေသာ ယဥ္ေက်းလိမၼာသည့္ မိန္းကေလးျဖစ္သည္။ မိမိ၏ ဒုတိယအၾကီးဆံုးသား၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလး…။

ခက္သည္က ဘြားစိန္သည္ မိမိ၏ေမတၱာကို ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္ေဖာ္၊ သရုပ္ျပ ၊ ျမင္ေတြ႔ေစတတ္ျခင္းမရွိခဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထက္ထက္ျမက္ျမက္အမ်ိဳးသမီးဟု ယူဆ၍ ထက္ျမက္ေအာင္လည္းေနခဲ့သည္။

သည္စံအိမ္၏ အိမ္သားမ်ားအားလံုးကို မိမိအုပ္ခ်ဳပ္ဆဲ၊ မိမိ၏ အမိန္႔ေအာက္တြင္ ျပားျပားဝပ္ေနေစျမဲ…။

‘ၾကည္ၾကည္’ဟု ဘြားစိ္န္က အသံမတိုးမက်ယ္ျပဳလိုက္သည္။ ေခၚသံေနာက္တြင္ မေရွးမေႏွာင္းပင္ ‘လာျပီဘြားဘြား’ ဟူေသာထူးသံထြက္ေပၚလာကာ လူသည္လည္း လိုက္ပါထြက္ေပၚလာသည္။

ေခၚသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း အဆင္သင့္ျဖစ္ရန္ အတြင္းဘက္တစ္ေနရာမွ အဆင္သင့္ေစာင့္စားေနမွန္း သိသာလွသည္။

‘အဲလ္ဘတ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကို အခုသြားေခၚ…။ ေနာက္ငါးမိနစ္ေနလို႔ မေရာက္ရင္ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ႔လို႔ပါေျပာလုိက္…’

        ထိုေျပာသံအဆံုးတြင္ ဘြားစိန္၏ခုံႏွင့္ တစ္ခံုေက်ာ္တြင္ထိုင္ရေသာ ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳသည္ တစ္ခုခုေျပာခ်င္သည့္အမူအရာေပၚလာေသာ္လည္း … မရဲတရဲေတြေဝတံု႔ဆိုင္းေနရာမွ … မလႈပ္တလႈပ္ အျဖစ္သို႔ မူလအတိုင္းျပန္လည္ေရာက္ရွိ ျငိမ္သက္သြားပါသည္။

ကာကာဆီးဆီး စကားသံထြက္မလာခဲ့ေတာ့…။

က်န္လူေတြကေတာ့ ဘာသိဘာသာပင္…။ ျမင္ေန၊ ျဖစ္ေနက်အျဖစ္အပ်က္ကို ေနသားက် အက်င့္ရကာ အေျခအေနႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္၊ထိုင္တတ္ျဖစ္ေနျပီးသားပံုေတြ ဝင္ေနသည္။

ပံုမွန္ေျခလွမ္းႏွင့္ ေလွ်ာက္လာေသာ ဘြားစိန္သည္ မိမိရဲ့ ထို္င္ျမဲေနရာ စားပြဲ၏ ထိပ္စြန္းရွိ အၾကီးဆံုးခံုတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ မိမိ၏ ဒုတိယသားျဖစ္သူ ဦးရဲသူဘက္ၾကည့္ကာ ေမးလိုက္သည္။

‘မေန႔က အစည္းအေဝးအျပီးမွာ ရွယ္ယာအသစ္ ဘယ္ေလာက္တက္လာလဲ သား’

‘ဦးထြန္းေဝတို႔ဘက္ကေတာ့ အတိအက်မသိရေသးဘူးအေမ။ ဝင္မယ္လို႔ေတာ့ စကားခင္းထားတယ္။ မင္းထင္လီမိတက္ကေတာ့ ႏွစ္ဆယ္ရာႏႈန္းတဲ့’

ဘြားစိန္က မိမိ၏အၾကံေအာင္ျမင္သည္ဟူေသာ အျပံဳးႏွင့္

‘ဒါဆို… ေနာက္အပတ္မွာ ဒီလုပ္ငန္းအသစ္ကိုစမယ္ဆိုရင္ ျပင္ပရွယ္ယာ ဘယ္ေလာက္ရွိမယ္လို႔ မင္းထင္သလဲခ်ိဳခ်ိဳ…။ ခန္႔မွန္းေျခေပါ့’

‘ငါးဆယ္နဲ႔အထက္ေတာ့ရွိလိ္မ့္မယ္အေမ’

ဘြားစိန္ကျပံဳးသည္။

‘ဒါဆို… စလို႔ရျပီေပါ့။ ဒီလုပ္ငန္းက ေသခ်ာေပါက္ကိုေအာင္ျမင္မယ့္လုပ္ငန္းပဲ။ ကိုယ္ကခ်ည္းရာႏႈန္းျပည့္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ စြန္႔စားရာက်လို႔ ရွယ္ယာေတြကမ္းလွမ္းၾကည့္တာ… အဆင္ေျပသားပဲ။

ၾကည့္ရတာ မင္းထင္တို႔အခု… ေတာ္ေတာ္အျမင္က်ယ္လာတယ္ေနာ္။ လူေတာ္ေတြတိုးလာတယ္ထင္တယ္… ဟုတ္လား’

‘ဟုတ္တယ္အေမ’

ဦးရဲသူက ေခါင္းညိတ္သည္။ ‘ဦးမင္းထင္ရဲ့သား ဗလမင္း ဆိုတာ အခုလုပ္ငန္းထဲဝင္ကူေနျပီအေမ။ လူေတာ္ေလးပါ။ သူတိုးဝင္လာတာ မၾကာေသးေပမယ့္ အခု သတင္းေတာ္ေတာ္ေမႊးေနျပီ’

ထိုအခ်ိန္တြင္ အိမ္ေဖာ္မေလးၾကည္ၾကည္ႏွင့္အတူ အဲလ္ဘတ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးဝင္လာပါသည္။ ရွည္လ်ားေသာ ေျခတံကို ပ်င္းတိပ်င္းတြဲႏွင့္ လွမ္းလ်က္ မ်က္ႏွာက သုန္မႈန္စြာ အျပံဳးအရယ္မရွိပါ။ သူ၏ သဘာဝျဖစ္လိမ့္မည္။

အဲလ္ဘတ္က ဘြားစိန္အနားေရာက္ေသာအခါ…‘ေရာက္ျပီ ဘြားဘြား’ဟု အသံျပဳသည္။ ဘြားစိန္က လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေခါင္းကို ညိတ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္ေလးက စားပြဲ၏ ဟိုဘက္ထိပ္ဆံုး… ဘြားစိန္ႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေနရာတြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။

ၾကည္ၾကည္က မီးဖိုေခ်ာင္မွ ထမင္းဟင္းမ်ားကို သယ္ခ်လာသည္။

‘အဲသည္ ဗလမင္းက ငါတို႔ရဲ့ေကာင္နဲ႔ အသက္ဘယ္ေလာက္ကြာလဲ’

ထိုေမးခြန္းကို ဘြားစိန္က အဲလ္ဘတ္ဘက္သို႔ေမးဆတ္ကာ ဦးရဲသူကိုေမးလိုက္သည္။

ကိုယ့္နာမည္ပါလာေသာေၾကာင့္ ေကာင္ေလးက နားစြင့္လုိက္ေသာ္လည္း အာရံုက စားပြဲေပၚေရာက္လာေသာ စားေသာက္ဖြယ္ေတြဘက္ ပိုေရာက္ရွိေနပါသည္။ ဘြားစိန္ေျပာသမွ်ကေတာ့ ဘာမွထူးျခားတာပါမည္မဟုတ္။

အေၾကာင္းအရာသာကြဲျပားမည္၊ ဆင္တူရိုးမ်ား ရွိမည္။ အဆံုးသတ္က်ေတာ့ သူမ်ားေကာင္းေၾကာင္း၊ ကိုယ့္ေျမးမေကာင္းေၾကာင္းသာ…။ အဲလိုဟု အဲလ္ဘတ္က ခံယူထားသည္။

ဦးရဲသူမေျဖခင္.. ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳက ဖာဖာေထးေထးဝင္ေျဖသည္။

‘အမ်ားၾကီးကြာပါတယ္အေမ…။ ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ကြာပါတယ္’

ဘြားစိန္ရဲ့အၾကည့္တို႔က ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳဆီသို႔ ဖ်တ္ကနဲေရာက္ရွိသြားသည္။

မ်က္ဝန္းမ်ားကလည္း ေမွးစင္းက်ဥ္းေျမာင္းသြားၾကသည္။

‘ငါးႏွစ္လားေျခာက္ႏွစ္လား ခ်ိဳခ်ိဳ..။ တိတိက်က်ေျပာစမ္း’

ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳ မ်က္လႊာခ်သြားပါသည္။ ‘ငါးႏွစ္ပါ အေမ’

အဲလ္ဘတ္၏အာရံုမ်ားက ယခု စားပြဲေပၚရွိ ထမင္းဟင္းမ်ားေပၚသို႔ လံုးလံုးက်ေရာက္သြားျပီ။ မ်က္ႏွာကလည္း ပိန္လိမ္ရႈံႈ႕မဲ့ေနျပီ။

‘သူေက်ာင္းျပီးတဲ့အထိဆိုရင္ ငါးႏွစ္မွာ ဘယ္ႏွႏွစ္ပဲ့သြားျပီလဲခ်ိဳခ်ိဳ’

‘သံုးႏွစ္ပါအေမ’

‘က်န္တဲ့ႏွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ သူက ဟိုေကာင္ေလးကို အမီလိုက္ႏိုင္ပါ့မလား’

ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳထံမွ ေျဖသံထြက္မလာပါ။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဒၚလဲ့လဲ့ခ်ိဳ၏ေဘးတြင္ထိုင္ေသာ ဦးမင္းသူက စကားကိုဝင္ဖ်က္သည္။

‘သားတို႔က ဒီဟင္းေတြကို ဘယ္အထိသည္းခံျပီး ဆက္စားေနရမွာလဲအေမ…။ အေမစားဖိုမွဴးအသစ္မရွာေတာ့ဘူးလား’

‘ငါရွာျပီးျပီ…။ စိတ္ၾကိဳက္မေတြ႔ေသးဘူး’

ထိုအခါ ဦးမင္းသူ၏ေဘးတြင္ထိုင္ေသာ ဦးေအာင္သူက ‘ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကည္ၾကည့္လက္ရာထက္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲအေမ။ ျပီးေတာ့ အေမ့စိတ္ၾကိဳက္သာရွာေနရင္… မရွာနဲ႔ေတာ့အေမ။ ဒီေလာကမွာ မရွိဘူး’

‘ဒါဆို ငါဘာလုပ္ေပးရမလဲ…။ ေရာဘတ္ကို လူထြက္ခုိင္းရမွာလား’

‘အဲတာေကာင္းတယ္ဘြားဘြား’ဟု အဲလ္ဘတ္က ဝင္ေထာက္ခံသည္။

မိမိစကားဘယ္ေရာက္သြားသလဲသတိထားမိပံုမရ။

ဦးေအာင္သူႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ အဲလ္ဘတ္မ်က္ေစာင္းထိုးတြင္ထိုင္ေသာ သီရိမိုးက အစ္ကိုျဖစ္သူကို စားပြဲေအာက္မွေန၍ ေျခေထာက္ႏွင့္လွမ္းကန္သည္။

အဲလ္ဘတ္က ႏႈတ္ခမ္းေထာ္ျပလိုက္သည္။ သီရိမိုးက လက္သီးဆုပ္ျပသည္။

‘အဲတာ ဆိုလည္း သားတို႔ အျပင္မွာထြက္စားလို႔ရတာပဲအေမ..။ အေမသာခြင့္ျပဳရင္…’

ဘြားစိန္က သက္ျပင္းခ်သည္။ ဇြန္းခက္ရင္းကိုလည္း ပန္းကန္ေပၚခ်ျပီး ဦးေအာင္သူကို ၾကည့္သည္။

‘အစားတစ္လုပ္အတြက္နဲ႔ ဒီအိမ္ရဲ့အစဥ္အလာကိုမင္းက ခ်ိဳးေဖာက္ခ်င္တယ္ေပါ့…’

‘သမီးသူငယ္ခ်င္းရဲ့ေဒၚေလးတစ္ေယာက္က ဟင္းခ်က္ေတာ္တယ္တဲ့ ဘြားဘြား။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ဝင္လုပ္ေနတယ္။ ဘြားဘြားလခ ပိုေပးရင္ရႏိုင္တယ္’

သီရိမိုးက ဘြားစိန္ကိုသတင္းေပးသည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္ႏွာရံႈ႕မဲ့ကာ လက္တြင္ကိုင္ထားေသာ ခက္ရင္း စားပြဲေအာက္လြတ္က်သြားသည္။ ‘ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ…’

‘ကိုကိုမီးကို ခံုေအာက္ကေန လွမ္းလွမ္းျပီးကန္ေနတယ္ဘြားဘြား’

‘ေအာင္မာ’

အဲလ္ဘတ္က အသံျပဲၾကီးႏွင့္ထေအာ္သည္။

‘အဘြားေျမးက သားကိုအရင္ကန္တာ…။ ငရဲအုိးခ်ိဳးကပ္မယ့္ မိန္းကေလးပဲ ဘြားဘြားေျမးက’

‘ေတာ္ၾကစမ္းပါ။ ရန္ျဖစ္တာကို ဘြားဘြားမၾကိဳက္ဘူးလို႔ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲ…။ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတယ္။ တည့္ေအာင္မေနဘူး…။ စားဖုိမွဴးကိစၥကေတာ့ ငါလည္း ထပ္မရွာႏိုင္ဘူး။ နင္တို႔ေကာင္းေကာင္းစားခ်င္သပဆိုရင္ ကိုယ့္အစြမ္းနဲ႔ကိုယ္ရွာလာၾက။ မိန္းကေလးေတာ့ လက္မခံဘူး…။

ငါ့သားေတြ ၊ ေျမးေတြကိုစိတ္မခ်ဘူး…။ ေယာက္်ားဆိုရင္ ရမယ္။ အဲတာဆို ဒီမွာ အိပ္ဖို႔အဆင္ေျပသြားမယ္…ေတာ္ျပီ…။ ဒီအေၾကာင္းကိုဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့…’

ထိုစဥ္… သီရိမိုး၏ဇြန္းေပၚက ၾကက္သားဖတ္ ပန္းကန္ေပၚျပန္က်သြားသည္။ အဲလ္ဘတ္က လွမ္းကန္ထည့္လိုက္၍ျဖစ္သည္။

သီရိမိုး၏ ေနႏွင့္ဦးဆိုသည့္ျခိ္မ္းေခ်ာက္သည့္အၾကည့္ကို ဂရုမစိုက္ဘဲ… ဟန္ႏွင့္ပန္ႏွင့္ ထမင္းျပန္စားေနလိုက္သည္။ အျပင္ေရာက္မွ ဆိုင္မွာဝေအာင္ဝယ္စားလိုက္မည္ဟုလည္း ေတးထားလိုက္သည္။

ဟင္း… ၾကက္သားကလည္း… ေပ်ာ့ျပဲေနျပီ။ အရသာက ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ႏွင့္…။

……………………………………………………………………………………………

(၃)

သူ႔မ်က္ဝန္း

ေကာင္ေလးက ဆိုင္ကယ္ကို ျဖည္းျဖည္းသာ ေမာင္းေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စကားမေျပာျဖစ္ၾက။ မၾကာမီ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းတံခါးေအာက္မွ ျဖတ္ေမာင္းဝင္သြားၾကသည္။

အင္းေလ…။ မီမွာပါ…။ မမီရင္ ရာသက္ပန္ေတာ့ ကေလာ္ဆဲျပီ။ အင္မတန္ လူလွသေလာက္ ပါးစပ္ၾကမ္းသည့္ေကာင္မေလး…။

ေက်ာင္းအဝင္ဝမွ မိန္းအထိ လမ္းကေလးသည္ ရွည္လ်ားေျဖာင့္တန္းလွသည္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက ျဖည္းျဖည္းသာေမာင္းသည္။

အင္း… ေႏွးတာမွ တမင္ပင္ ရြဲ႕ေနသလားထင္ရေလာက္ေအာင္ ေႏွးေႏွးလာသည္။ ထိုစဥ္ အေနာက္ဘက္မွ က်ယ္ေလာင္ေသာ ဟြန္းတီးသံႏွင့္အတူ အျပာနက္ေရာင္ကားလွလွေလးတစ္စင္းဟူးကနဲျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။ ကားေပၚတြင္ ေနကာမ်က္မွန္အနက္ႏွင့္ေက်ာ႔ေမာ့ေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္။

တမင္တကာ အနားေရာက္မွ ဟြန္းတီးကာ ပြတ္ကာသီကာ ကပ္ေမာင္းသြားသည္ပဲ…။

‘ေသခ်င္းဆိုးေလး’

ဟု ကြ်န္ေတာ္ မတိုးမက်ယ္ဆဲဆိုပစ္လုိက္သည္။ ေရွ႕ေကာင္ေလးက အံ့ၾသစြာရယ္သည္။

‘အစ္ကိုက ဆဲတတ္တယ္ေနာ္…’ တဲ့…။

ေအာ္…လူပဲမဆဲတတ္ဘူးလို႔ရယ္ရွိမလား…။ မဆဲခ်င္တာပဲရွိမည္။

ဆိုင္ကယ္မ်ားရပ္နားရာေနရာသို႔ေရာက္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ ခုနက အျပာေရာင္ကားေလးကို ဟိုးေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ရပ္ထားသည္ကိုေတြ႔သည္။ ေမာင္းသည့္လူကုိေတာ့ မေတြ႔ရေတာ့..။

ကြ်န္ေတာ္ သြားေတာ့မယ္ဟု သူ႔ကိုေျပာသင့္သလား…။

ဟင့္အင္း…။ မေျပာပါဘူး…။ သူကအတင္းေခၚလို႔…လိုက္ရတာပဲ…။

သို႔ေသာ္ ‘အစ္ကို….ခဏ’

ဟူေသာ ေခၚသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြ ရပ္လုိက္ရျပန္သည္။ ထင္သည့္အတိုင္း ေကာင္ေလးက ေနာက္တစ္မ်ိဳးရစ္ျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာတြင္ စိတ္ညစ္သည့္အမူအရာမေပၚေအာင္ၾကိဳးစားဖံုးဖိကာ သူ႔ဘက္ကို ျပန္လွည့္လုိက္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ခံစားခ်က္ကို ဖံုးဖိသိုဝွက္ရာမွာ အင္မတန္ပါရမီနည္းပါသည္။ အထူးသျဖင့္ အခုလို ေလာေနသည့္အခါတြင္ေပါ့…။

ေကာင္ေလးကလည္း ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ဖတ္မိသြားသည္။ အဟဲဟု သူရယ္ကာ လက္ညိႈးႏွင့္နားထင္ကို တစ္ခ်က္နွစ္ခ်က္ကုတ္သည္။ ဟူး….။

စိတ္တိုေနသည့္ၾကားထဲကပင္ ကြ်န္ေတာ္က သူခ်စ္စရာေကာင္းေနတာကို သတိထားမိသြားရျပန္ပါသတဲ့…။

‘ကြ်န္ေတာ္ ဒီေန႔မွေက်ာင္းစတက္တယ္အစ္ကို…။ အဂၤလိပ္စာအခန္းဘယ္မွာလဲဆိုတာ မသိဘူး။ အစ္ကုိကြ်န္ေတာ္နဲ႔အေဖာ္လိုက္ေပးေနာ္။ တစ္ေယာက္တည္းမို႔ပါ’

ကဲ…။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာရမည္လဲ…။ ဟင့္အင္း…။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေမြးေန႔ရွိတယ္။ ငါေလာေနတယ္။ မနက္ရွစ္နာမွာခ်ိန္းထားတာ အခု ရွစ္နာရီ ငါးမိနစ္ရွိျပီ..။မရေတာ့ဘူး..။ အဲလိုေျပာလိုက္ရမည္လား…။

‘ရပါတယ္…။ လာေလ…။ လမ္းၾကံဳပါတယ္’

ေကာင္ေလး၏ေျခလွမ္းတန္႔သြားသည္။ ႏႈတ္မွလည္း အာ…အစ္ကိုကလည္းဗ်ာ ဟုလည္း စိတ္မေကာင္းသလိုထြက္သြားသည္။

အျပံဳးလည္း အနည္းငယ္ပံုပ်က္သြားသည္။ အို… ဟုတ္သားပဲ။ ကြ်န္ေတာ္နည္းနည္းရိုင္းသြားပါသည္။

တကယ္က ရုပ္ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ေခ်ာေခ်ာေကာင္ေလးေတြနဲ႔ဆို ကြ်န္ေတာ္က သိပ္ေပါင္းသင္းလို႔အဆင္မေျပ။ လြယ္လင့္တကူေပ်ာ္ဝင္ႏွစ္ျမဳပ္သြားတာမ်ိဳးမျဖစ္ခ်င္၍ ကြ်န္ေတာ္က တံတိုင္းတစ္ခုျခားျပီး သတိထား ဆက္ဆံတတ္သည္။ ၾကာေတာ့လည္း လူက အက်င့္ပါေနျပီ။

ေဆာရီးပါေကာင္ေလး..။ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခုခုေတာ့ ျပန္ေျပာလိုက္မွပါ။

‘ဟ လမ္းၾကံဳေနတာကို မၾကံဳဘူးလို႔ လိမ္ေျပာရမွာလား’

ကြ်န္ေတာ္ေခ်ာ္လဲေရာထို္င္ပစ္လိုက္မွန္း… သူရိပ္မိသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါသည္။

‘ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ’

သူ႔မ်က္ႏွာၾကည္လင္သြားျပန္ျပီ။ ေတာ္ေတာ္ ျဖဴတဲ့အျဖဴထည္ေလးပါလား။ အူတူတူမဟုတ္ေပမယ့္၊ အတတလည္းမဟုတ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါမွာ စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္ကေလး သူန,သြားတတ္ပါသည္။ အဲတာေလးကလည္း တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ဆြဲငင္အားရွိေနျပန္သည္။

ဘုရားေရ…။ ဒီေကာင္ေလးကို ဘာလို႔ကြ်န္ေတာ္က သိပ္ျပီးအေကာင္းျမင္ေနရတာလဲ…။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ စာၾကည့္တုိက္ဘက္သြားသည့္လမ္းကို စေလွ်ာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က စျပီးသူ႔ကို ေမးခြန္းတစ္ခုပစ္ေပးလိုက္သည္။

‘မင္းငါ့ေမဂ်ာကို ဘယ္လုိသိလဲ…။ အဲ..ျပီးေတာ့ ငါ့နာမည္သံလြင္ဆိုတာေရာ ဘယ္လိုသိလဲ’

ေကာင္ေလးက ေခါင္းကုတ္ကာ ခပ္ငံု႔ငံု႔ရယ္သည္။ အကၤ်ီလက္ႏွစ္ဘက္ထဲ လက္ထည့္ထားသည့္သူ႔ဟန္ပန္က မင္းသားပါပဲ…။ အင္း… အသက္ငယ္လြန္းေသးသည့္မင္းသားေပါ့..။

ျပီးေတာ့လည္း သူကြ်န္ေတာ့္ထက္ ေလးလက္မေလာက္အရပ္ပိုျမင့္ထြက္ေနတာကို စိတ္ပ်က္စြာသတိထားမိရျပန္သည္။

‘အဲလိုမွ မေျပာရင္… အစ္ကိုလိုက္လာမွာ မဟုတ္လို႔ပါဗ်’

‘ေအာ္…။ ေအးပါ…။ ဟုတ္ပါျပီ။ ဘယ္လိုသိလဲဆိုတာ အရင္ေျပာစမ္းပါ’

သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခပ္ငံု႔ငံု႔ေလးငဲ့ေစာင္းၾကည့္သည္။ မ်က္ေတာင္ခပ္စင္းစင္းရွည္ရွည္ၾကားထဲက မ်က္ဝန္းနက္နက္ေတြဟာ တစ္ခုခုသိုဝွက္ထားသလိုရယ္…။

‘မေျပာလို႔မရဘူးလားအစ္ကို…’…

ေအာ္..ခက္ပါလား..။ သူလုပ္မွပဲ ပိုေတာင္ သိခ်င္လာရျပီ။

‘ဒါေလးေျပာတာ မင္းက ဘာျဖစ္သြားမွာမို႔လို႔လဲဟ..။ မင္းအေၾကာင္းတစ္ခုခုရွိလို႔ ငါ့ကိုသိထားတယ္လို႔ပဲငါယူဆတယ္။ အဲတာဘာလဲ ဆိုတာ ငါသိခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္။ ဒါပဲေလကြာ..’

‘အင္း…ဟုတ္…’

သူက အင္း ဆိုတာကိုသံရွည္ဆြဲကာ ဟုတ္ ဆိုတာက် တိုတုိျပတ္ျပတ္ေျပာသည္။  ဘယ္လိုစကားေျပာပံုမွန္းလည္းမသိပါ။

‘ကြ်န္ေတာ္ ရဲရဲနဲ႔သိတယ္’

လွမ္းေနတဲ့ကြ်န္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြ ရပ္သြားျပီး သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။ ရဲရဲဆိုတာ ရဲထြတ္ကို ေျပာတာေပါ့။ ဟုတ္လား။

အင္းေလ..။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔သိတဲ့ ရဲရဲဆိုတာ ဘယ္ႏွေယာက္မ်ားရွိလို႔လဲ…။

ဒါေပမယ့္..ေသခ်ာေအာင္ေမးလိုက္မွပါ။

‘ရဲထြတ္ကိုေျပာတာလား’

သူေခါင္းခါလိုက္ဖို႔ မေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္ သူေခါင္းညိတ္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့လည္းကြ်န္ေတာ့္စိတ္ေတြသက္သာမသြားပါ။ ဖ်တ္ကနဲကြ်န္ေတာ့္ဘက္ ခုိးၾကည့္ျပီး သူက ဘာမွမျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္လိုက္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ .. . နီရဲစျပဳလာတဲ့ သူ႔ႏွာဖ်ားေလးႏွင့္ နားရြက္ႏွစ္ဖက္က သူမတည္မျငိမ္ျဖစ္ေနမွန္း…တိုင္တန္းေနၾကပါသည္။

  ကြ်န္ေတာ္လည္းစိတ္လႈပ္ရွားပါသည္။ ေပ်ာ္သည့္ဘက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ စိတ္ညစ္ညဴးသည့္ဘက္တိမ္းပါသည္။ တိုက္ဆိုင္သည္ဆိုလည္း သိပ္စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းသည့္တိုက္ဆိုင္မႈျဖစ္ပါသည္။

ရဲထြတ္ေခၚ ရဲရဲသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္ဟိုမိုဟု ဝန္ခံကာ ခင္ခင္မင္မင္        ဆက္ဆံစကားေျပာေသာ အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းသံုးေလးေယာက္ထဲမွ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

ရဲထြတ္ကိုေတာ့ ပိုပိုသာသာခင္မင္မိသည္။ သူႏွင့္စကားေျပာရသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သည္။ ရဲရဲက တစ္ဖက္သားႏွင့္စကားေျပာလွ်င္ ဘယ္ေသာအခါမွ အျငင္းအခံုမလုပ္တတ္။ လိုက္ေလ်ာ ခဲ့သည္ခ်ည္း…။

ကြ်န္ေတာ္ရဲရဲ၏ ဓါတ္ပံုျမင္ဖူးသည္။ ေနေလာင္းထားေသာ ဝက္ျခံအနည္းငယ္ႏွင့္ သာမန္လူငယ္တစ္ေယာက္၏ ၾကည့္ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ရုပ္ရည္ျဖစ္သည္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဓါတ္ပံုပို႔ရတာ တစ္မ်ိဳးေလးဟု ခံစားမိသျဖင့္ facebook လိပ္စာေတာ့ ေျပာျပထားပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္လုပ္သမွ် သြားသမွ်ေတြကို facebook ေပၚတင္ေနက်မို႔ ရဲရဲကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေတာ္ေလး သိေနျပီျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ေလးနွင့္ရဲရဲ သိသည္..ဆုိတာမ်ိဳးက ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ…။ ဒီေကာင္ေလးလည္း ဟိုမိုပဲလား…။

တကယ္တမ္းဝန္ခံရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ရုပ္ရည္ဟာ facebook မွာတစ္ခ်က္ေလာက္ျမင္ဖူးရံုႏွင့္၊ နာမည္ႏွင့္ ေမဂ်ာကို တစ္ခါမွ်ၾကားဖူးရံုႏွင့္ လမ္းတြင္ ေတြ႔လုိက္သည္ႏွင့္ တန္းသိရွိမွတ္မိေစႏိုင္သည့္အဆင့္တြင္မရွိပါ။


ဒီေကာင္ေလးက ..မွတ္မိသည္ဆိုေတာ့…။ မွတ္မိသည္လည္း ထားပါဦး…။ တကူးတက… လမ္းၾကံဳမလိုက္လိုက္ေအာင္ ေခၚတာကေတာ့…။ ေအာ္… အေတြးမ်ားေနျပန္ျပီ။

ေတြ႔လား…။ လူေခ်ာေလးေတြႏွင့္ ပတ္သက္မိျပီဆို ကြ်န္ေတာ္က အဲလိုပင္အေတြးမ်ားမိတတ္သည္။ အဲတာေၾကာင့္ တတ္ႏို္င္သမွ်ေတာ့ ေရွာင္က်ဥ္ခဲ့တာခ်ည္း။

‘ထားလိုက္ပါေတာ့ကြာ’

ကြ်န္ေတာ္ မြန္းၾကပ္လာသည့္ေလထုကို ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းလိုက္ပါသည္။

‘ဘာျဖစ္လို႔လဲအစ္ကုိ…။ အစ္ကိုရဲရဲကို စိတ္ဆိုးသြားသလား’

‘ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဟုတ္ျပီလား..။ အဲသည္အေၾကာင္းဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့..။ ေကာင္းလား..’

ေကာင္ေလးက ဟုတ္ကဲ့ဟုျပန္ေျဖသည္။

ေရွ႕တြင္ ရာသက္ပန္တို႔ အုပ္စုကို လွမ္းျမင္ေနရျပီ။ သူတို႔က စမ္းသီတာ အေဆာင္ ၅ အနားရွိ သစ္ပင္ေအာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္ကိုရပ္ေစာင့္ေနၾကသည္။

သူတို႔အနားေရာက္သြားေတာ့ ရာသက္ပန္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ရန္မေတြ႔အားပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေဘးက ေကာင္ေလးဆီအာရံုေရာက္ေနသည္။ အင္း… ။ သူမွမဟုတ္ပါ။ က်န္သည့္လူေတြလည္း ေကာင္ေလးဆီမွာပါ…။

‘ဧည့္သည္ပါလာလို႔ဟ။ လာေလ… တစ္ခါတည္းသြားၾကမယ္။ သူ႔ကိုလည္း… အဂၤလိပ္စာအခန္းျပမလို႔… လမ္းၾကံဳတာပဲ’

အားလံုးက ေကာင္ေလးကိုရယ္ျပၾကသည္။ အဂၤလိပ္စာ အခန္းဆီ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္အုပ္ေရာက္သြားေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္အုပ္ ဝိုးဟု အသံျပဳၾကသည္။ အင္း… ကြ်န္ေတာ္တို႔အုပ္စုက ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလး သံုးေယာက္ေတာင္ပါသည္ကိုး…။

ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးမ်ားက အလုပ္ရႈပ္သြားၾကပါသည္။ မ်က္လံုးမ်ားက ေကာင္ေလးဆီ ဝဲဝဲလာၾကသည္။ ခင္မင္လိုသည့္အၾကည့္မ်ား…။

ထိုစဥ္ အေနာက္မွေန၍ ကြ်န္ေတာ့္ပုခံုးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဝင္တိုက္မိတာ ခံလိုက္ရသည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေပမယ့္ အဲတာ … ဟိုကားအျပာေမာင္းသည့္ေကာင္ေလးဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တန္းကနဲသိသည္။ ရုပ္ကိုက…

‘ေဆာရီး…’

ေျပာရင္း ေကာင္ေလးက ေနကာမ်က္မွန္ကို နဖူးေပၚပင့္တင္သည္။ အိုး…

ကြ်န္ေတာ္ ဓါတ္လိုက္သြားပါသည္။ စူးရွလြန္းတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးဒဏ္ကိုကြ်န္ေတာ္မခံႏိုင္။

သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို တစ္ေနရာတြင္ ျမင္ဖူးသလို တအံ့တၾသၾကည့္သည္။ ပါးစပ္မွလည္း ဒယ္အိုး… ဟု လႊတ္ကနဲထြက္သည္။

ကြ်န္ေတာ္နားၾကားလြဲတာျဖစ္မွာပါ…။ ဘာမွလည္း မဆိုင္တာပဲေလ…။ ဒယ္အိုးက ဘယ္ကလာတာတုန္း…။ေနာ္…။

အခု ေကာင္မေလးေတြ အလုပ္ရႈပ္သြားၾကပါသည္။ သူတို႔မ်က္ႏွာတြင္လည္း သနားကရုဏာသက္ဖြယ္… မည္သူ႔ကိုပဲေပးရမလဲဆုိတာ ေဝခဲြမရျဖစ္ေနၾကပံုႏွင့္…။

ကြ်န္ေတာ္က ေဘးကေကာင္ေလးကို ‘ဒီအခန္းပဲ ’ဟုေျပာျပီး… ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက ေနာက္ကေန လိုက္လာၾကပါလိမ့္မည္။ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာသံုးေယာက္ ျပန္ထြက္သြား၍ ေကာင္ေလးေတြ ဝ္ိုးဟု အသံျပဳၾကျပန္သည္။

ကြ်န္ေတာ္လွည့္မၾကည့္ဘဲ သိေနတာ တစ္ခုရွိေသးသည္။ အဲတာ ဟိုေနကာမ်က္မွန္ႏွင့္ေကာင္ေလး…ကြ်န္ေတာ့္ကို ေငးရင္းက်န္ခဲ့မယ္ဆိုတာေပါ့…။

ဟူး… ရင္ခုန္စရာေကာင္းလိုက္တဲ့အၾကည့္…။

ကြ်န္ေတာ္သူ႔အသိတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔တူေနလို႔ထင္ပါရဲ့…။ ေနပါဦး..။ ဒယ္အိုးႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ စာလံုးေတြဘာရွိသလဲ….။

 

 

(အပိုင္း (၃) ေမွ်ာ္..)

ခင္တဲ့ Mario

mario.maurer.siam@gmail.com