Apr 9th

“ အၿဖည့္ခံ ... ”

By Phone Thin Gar

အၾကီးၾကီးခ်စ္ခဲ့လို႕..

အၾကီးၾကီးၿပိဳလဲခဲ့ရသူပါ

တိတ္တဆိတ္ ငါ့မ်က္ရည္ေတြကုိ

ေအာ္ဟစ္ေဖာက္သြန္ခ်ပစ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္

ပါးစပ္ကိုလက္နွင့္ပိတ္

အသံမထြက္ေအာင္ၾကိတ္ငိုေနခဲ့တာ

မငး္သိမွာစိုးလို႕ပါခ်စ္သူ....

မၿမင္ေစခ်င္ပါဘူး....

မၾကားလည္းမၾကားေစခ်င္္ပါဘူး...

ဒီအသံ

ဒီၿမင္ကြင္းေတြက

မင္းေလွ်ာက္မယ့္လမ္းမွာ

ဆူးေၿငာင့္ခလုပ္ေတြေလ...

လမ္းၿဖဴးၿဖဴးမွာ

သက္သက္သာသာေလွ်ာက္ပါခ်စ္သူ....

ေၿမာင္းကိုေတြ႕ရင္ ေက်ာခင္းေပးပါ့မယ္

ဆူးေတာေတြ႕ရင္

နွလံုးသားကိုခင္းေပးပါ့မယ္

ဖြဖြရြရြနင္းမသြားပါနဲ႕

ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို

အပူပင္မရွိ ခုန္ေပါက္ၿပီးမင္း...

နင္းေၿခသြားလိုက္စမ္းပါ

မင္းအတြက္ငါ...

တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာေလး

အၿဖည့္ခံေပးလိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ

ငါေက်နပ္ပါၿပီ...

မင္း...နင္းေၿခသြားလိုက္စမ္းပါ...

မင္း...ဖဲ့ေၿခြသြားလိုက္စမ္းပါ...

လမ္းၿဖဴးၿဖဴးကေလွ်ာက္သြားခဲ့တဲ့မင္း...

အေ၀းေရာက္ေတာ့မွ

နာလာတဲ့ငါ့ရင္ဘတ္ေၾကာင့္

ေယာင္ယမ္းၿပီးငါငံု႕ၾကည့္လိုက္တယ္...

ေၾသာ္...ေသြးေတြတစ္စက္စက္ထြက္လို႕ပါလား....။။

                                                                                        နွလံုးသားထဲက လက္တစ္ဖက္ၿဖင့္

                                                                                                      ဘုန္းသဂၤါ

Apr 9th

မလြမ္းျခင္းသၾကၤန္

By vampire

မလြမ္းျခင္းသၾကၤန္

 

အိပ္မက္ထဲအထိ စူးစိုက္

ရူးမိုက္မိုက္ April ေလတစ္သိုက္က

ငါ့အရိႈက္ကို လက္ျပန္တစ္ခ်က္ရိုက္ေတာ့

အငိုက္မိခဲ့တဲ့  ငါ့ႏွလံုးသား

ပိေတာက္စိုက္စရာ ဥယ်ာဥ္ရွားပါးခဲ့ရတယ္။


တစ္ႏွစ္ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ႏွစ္

တစ္ပြင့္ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ပြင့္

ဘယ္လိုပဲ ႏွစ္သစ္ေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ပြင့္ပါေစ

ငါကေတာ့ မ်က္လံုးကို ဇြတ္မွိတ္၊ အံကိုၾကိတ္ျပီး

မဆိုင္သလို ေနပစ္တတ္ခဲ့ေလရဲ႕..။


ျမဴဆြယ္တတ္တဲ့ အတိတ္ရဲ႕ေနာက္

ငါ့ရဲ႕စိတ္ေတြ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္

လိုက္သြားတုန္းက

ႏွစ္ပိုင္းကြဲသြားတဲ့ ငါ့ခႏ ၶာ

 

၀ိညာဥ္ေတြက ေရေတြစိုရႊဲေနခဲ့သေလာက္

ငါ့မွာေတာ့ ေရဓါတ္ခမ္းေျခာက္

အသက္ေပ်ာက္လုမတတ္ေပါ့။

ဂုဏ္သိက ၡာကို ခုတံုးလုပ္

အိပ္မက္အတုတစ္ခု ငါကိုယ္တုိင္ထုလုပ္ခဲ့ျပီးမွေတာ့

မဏ ၰပ္ေပၚက Rock သီခ်င္းတစ္ပုဒ္

ျပီးေတာ့…

ခပ္စုတ္စုတ္ ဂ်စ္ကားတစ္စင္းနဲ႔အတူ

ခပ္ထူထူ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက

ငါ့သည္းေျခကို ႏႈတ္ယူသြားခဲ့တာ ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္

တရားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ…

မင္းတိုက္စားခဲ့လို႔..။

ငါလည္း……..။

တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္အိုခဲ့ရျပီ

တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ျပိဳခဲ့ရျပီ

စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ..

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့

ဒီႏွစ္မင္းကို ငါမၾကိဳေတာ့ဘူးဆိုတာ

မင္းသိေစခ်င္တယ္…သၾကၤန္။

 

ေ၀ဖန္အၾကံေပးခ်က္မ်ားအားၾကိဳဆိုပါသည္။

kingvampire.mdy@gmail.com

Apr 8th

ပိ​ေ​တာက္တစ္ခ​က​္ ၏ လြ​မ​္း​ပံု​ျ​ပ​င​္..................

By မိုးစက္
သ​ၾ​ကၤန္နား​နီး​လာ​ေ​တာ့ ပိ​ေ​တာက္ပ​င​္ေ​ပ​ၚ​မွာ ပိ​ေ​တာက္ပ​န​္းေ​တြ​က အဖူး​ေ​တြ ေ​ဝေ​ဝ​ဆာ⁠ဆာ​နဲ့ အလွ​ဆ​င​္ေ​န​ၾ​က​တာ​ေ​ပါ့............ဒီ​လို​နဲ့​ပဲ သ​ၾ​ကၤန္အ​ၾ​ကိ​ဳ​မိုး​ေ​လး​က စျ​ပီး​ေ​တာ့ က်​လာ​ပါ​ေ​ရာ​လား...............

အင​္း.................မိုး​ရြာ​လာ​ရ​င​္ေ​တာ့ ပိ​ေ​တာ​က​္ေ​တြ ပြ​င​့္ေ​တာ့​မွာ........ေ​အး​ေ​လ.........ဒီ​ပိ​ေ​တာ​က​္ေ​တြ ပြ​င​့္​မွ​ပဲ ငါ​တို့ သားအမိ​အတြ​က​္ ဝ​မ​္း​စာ​ရွာ​ရ လြယ္မွာ​ပဲ​ေ​လ..............ဒီ​လို​နဲ့​ပဲ တ​စ​္ေ​န့​ကုန္သြား​တာ​ကို ထို​င​္ေ​ငး​ၾ​က​ည​့္​ရ​င​္း........မိုး​သ​ၾ​ကၤ​န​္ တ​စ​္ေ​ယာ​က​္ ေ​တြး​မိ​ေ​တြး​ရာ ေ​တြး​ေ​န​တု​န​္း.............သူ့​မိ​ခ​င​္ ေ​ဒ​ၚ​ခင္တ​င​့္ တ​စ​္ေ​ယာ​က​္ က သူ့​သား​ကို ၾ​က​ည​့္​ရ​င​္း.............မ်က္ရ​ည​္ေ​တြ ရစ္ဝဲ​လာ​ေ​လ​သ​ည​္...............“ငါ​သား​ကို ငါ​မေ​သ​ခ​င​္ေ​တာ့ အျ​ဖစ္မွ​န​္ေ​တြ ဖြ​င​့္ေျ​ပာ​ျ​ပ​သြား​မွာ​ပါ” ဟု................စိတ္ထဲ​မွာ​ေ​တြး​ေ​နေ​လ​သ​ည​္...................

ေ​နာက္တ​စ​္ေ​န့​မ​နက္မွာ​ပဲ မေ​န့​က ရြာ​ထား​တဲ့ သ​ၾ​ကၤန္မိုး​ေျ​ပး​ေ​လး​ေ​ၾ​ကာ​င​့္ ပိ​ေ​တာက္တို့​က လွလွ​ပ⁠ပ​နဲ့ ေ​ဝ​ဆာ​စြာ ဖူး​ပြ​င​့္​ရ​င​္း...............သူ​တို့ အလွ​ကို ဂုဏ္ယူ​ေ​န​ၾ​ကေ​လ​သ​ည​္.............မိုး​သ​ၾ​ကၤန္တ​စ​္ေ​ယာ​က​္ေ​တာ့ ဒီ​ေ​န့ မန​က​္ေ​စာ​ေ​စာ​ထျ​ပီး​ေ​တာ့..................သူ​တို့ အိ​မ​္ေ​ရွ့​က ပိ​ေ​တာက္ပင္ကို ေ​မာ့​ၾ​က​ည​့္ျ​ပီး.............ဝ​မ​္း​သာ​အားရ အိမ္ထေ​ျ​ပး​ဝင္သြား​ကာ..........ေ​ဘာ​င​္း​ဘီတို​ကို ဝတ္လ်​က​္ ပိ​ေ​တာ​က​္ ပ​င​္ေ​ပ​ၚ​သို့​တက္ကာ........ပိ​ေ​တာ​က​္ ပ​န​္းေ​တြ​ကို ခူး​ျ​ပီး​ေ​တာ့...............အတန္အ​သ​င​့္ အစ​ည​္းေ​လး​ေ​တြ စ​ည​္း​ကာ...............ဗ​န​္း​ထဲ ထ​ည​့္​စီ​ေ​န​စ​ဥ​္.............သူ​၏​မိ​ခင္က အိမ္ထဲ​မွာ ထြက္လာ​သ​ည​္........................

“သား​ရ​ယ​္....................သား​ကို ၾ​က​ည​့္ျ​ပီး​ေ​တာ့ အေ​မ စိတ္မေ​ကာ​င​္း​ဘူး​ကြ​ယ​္...............”

“ဘာ​လို့​လဲ အေ​မ​ရ​ယ​္................သား​က ဘာ​ျ​ဖ​စ​္ေ​န​လို့​လဲ ဗ်..............အေ​မက​လ​ည​္း ဗ်ာ...................ဘာ​မွ စိတ္မေ​ကာ​င​္း မျ​ဖစ္နဲ့ ဟု​တ​္ျ​ပီလား.............အေ​မသာ ကို​ယ​့္က်​န​္း​မာ​ေ​ရး​ကို ဂရု​စို​က​္...............ေ​နာ​္............”

“အ​င​​္း​​ပါ သား​ရ​ယ​​္...............​အ​ေ​​မက ငါ့​သား​​ေ​​လ ပညာ​ကို ကျော​င​​္းျ​​ပီး​​ေ​​အာ​င​​္ ​မ​သ​င​​္​နိုင်​တာ​ကို​ပဲ စိတ်​မ​ေ​​ကာ​င​​္းျ​​ဖ​စ်​တာ​ပါ ကွ​ယ​​္................​အဲ​ဒါ အ​ေ​​မ​မ​ေ​​ကာ​င​​္း​​လို့​ပါ​ကွ​ယ​​္....................​ဟ​င​​့္...........​အဟ​င​​့္................”

“အာ..................​အ​ေ​​မက​လ​ည​​္း ​ဘာ​​ျ​​ဖ​စ်​လဲ ကျော​င​​္းျ​​ပီး​​ေ​​အာ​င​​္ ​မ​တ​က​​္​နို​င​​္ေ​​ပ​မ​ယ​​့္ ​သား​မှာ အ​ေ​​မ​ေ​​ပး​တဲ့ အ​သ​က​​္..............ျ​​ပီး​​ေ​​တာ့ သား​က စာ​ကို​ ေ​​ရး​တ⁠တ​​္ ​ဖတ်​တ​တ​​္​နိုင်​တ​ယ​​္ေ​​လ ဗျာ..........​အ​ေ​​မ​ရ​ယ​​္.............​အဲ​ဒီ​အ​တွ​က​​္  ​ဘာ​မှ စိတ်​မ​ေ​​ကာ​င​​္း​​မ​ျ​​ဖ​စ်​နဲ့ အ​ေ​​မ့​ကျ​န​​္း​​မာ​​ေ​​ရး​ကို​သာ ဂရု​စိုက်​ပါ​လို့ သား​​ေျ​​ပာ​​ျ​​ပီး​​ျ​​ပီ​​ေ​​လ ဗျာ.............​ဟု​တ​​္ျ​​ပီလား...........”

“အင​္း​ပါ သား​ရ​ယ​္.........................”

“ကဲ အေ​မ သား​ေစ်း​ေ​ရာ​င​္း​သြား​လို​က​္​ဦး​မ​ယ​္ေ​နာ​္....................အေ​မ ဘာ​မွ မ​လုပ္ထား​နဲ့​ေ​နာ​္..............သား​ျ​ပန္လာ​မွ လုပ္မ​ယ​္................ဟု​တ​္ျ​ပီလား............အိမ္မွာ ေ​အး​ေ​အး​ေ​ဆး​ေ​ဆး​နဲ့ ပုတီး​ကို ကို​င​္ျ​ပီး​ေ​တာ့ တရား​မွ​တ​္ေ​န ဟု​တ​္ျ​ပီလား................ကဲ အေ​မ...........အခ်ိန္ရွိ​တု​န​္း သား​သြား​ေ​ရာ​င​္း​လို​က​္​ဦး​မ​ယ​္ ေ​နာ​္..............သား​သြား​ျ​ပီ................”

ရပ်​ကွက်​ထဲ​က သူ​​ေ​​ဋ္ဌ​ျ​​ခံ​ဝ​န​​္း​​ထဲ​မှာ သူ​ငယ်​ချ​င​​္း​နှ​စ​​္ေ​​ယာ​က​​္ ​ထို​င​​္ျ​​ပီး​​ေ​​တာ့ စကား​​ေျ​​ပာ​​ေ​​န​​ၾ​​က​တ​ယ​​္..............

“ေ​ဟ့​ေ​ကာ​င​္...................အတာ..........မ​င​္း​အခု သ​ၾ​ကၤန္မွာ ဘာ​လုပ္ဖို့ အစီ​အစဥ္ရွိ​လဲ ကြ......................”

“ငါ့ကို ေျ​ပာ​တာ​လား.............ဂိ​မာန​္...........”

“ေ​​အး​​ေ​​လ​ကွာ................​ဒီ​နား​မှာ​က မ​င​​္း​​နဲ့ ငါ ​နှ​စ​​္ေ​​ယာ​က်​ထဲ​ပဲ ရှိ​တာ​ကို မ​င​​္း​​ကို မ​ေ​ျ​​ပာ​လို့ ငါ​က ဘယ​​္ေ​​ကာ​င​​့္​​ကို သွား​​ေျ​​ပာ​ရ​မှာ​လဲ ကွ....................”

“ေ​ၾ​သာ​္................ငါ​လ​ည​္း ဘာ​မွ ေ​တာ့ မ​ရွိ​ပါ​ဘူး​ကြာ..........မ​င​္းေ​ကာ ဘာ​အစီ​အစဥ္ရွိ​လဲ​ကြ...................”

ဂိ​မာန်​က တစ်​ချက်​စ​ဥ​​္း​​စား​​ျ​​ပီး ရယ်​လိုက်​သ​ည​​္.......................
“ဟီး...............​ငါ့​မှာ​လ​ည​​္း ​မ​ရှိ​ဘူး​ကွ...................”

“ေ​​သာ​က​​္ေ​​ကာ​င​​္.................​ငါ့ကို​​ေ​​တာ့​ ေ​​မး​​ျ​​ပီး..............​သူ့​မှာ​​ေ​​တာ့ ဘာ​အ​စီ​အစဉ်​မှ မ​ရှိ​ဘူး​...................ေ​​ကာ​င​​္း​​ကွာ................”

ဂိ​မာန်​နဲ့ အတာ​ဆို​တဲ့​ ေ​​ကာ​င​​္ေ​​လး ​နှ​စ​​္ေ​​ယာ​က်​က ငယ်​စဉ်​က​တ​ည​​္း​​က အတူတူ​ ေ​​ပါ​င​​္း​​လာ​တဲ့ သူ​ငယ်​ချ​င​​္းေ​​တွ​ ျ​​ဖ​စ်​သ​လို​..............ေျ​​ပာ​မ​နာ ဆို​မ​နာ​ ေ​​တွ​လ​ည​​္း ျ​​ဖ​စ​​္​ၾ​​က​သ​ည​​္.................​ဂိ​မာန်​က အသား​​ျ​​ဖူ​​ျ​​ဖူ အရ​ပ​​္ ျ​​မ​င​​့္ျ​​မ​င​​့္ ေ​​ဘာ​​္​​ဒီကျ​စ်​ကျ​စ​​္​နှ​င​​့္ ​မိ​န​​္း​​မ​ချော ချော​​ေ​​မာ​လှ​ပ​သူ တ​စ​​္ေ​​ယာ​က​​္ျ​​ဖ​စ်​ကာ မိ​ဘ​ေ​​တွ​က​လ​ည​​္း ​ချ​မ​​္း​​သာ​​ၾ​​က​သ​လို အတာ​က​ေ​​တာ့ ညိ​​ဳ​​ညိ​​ဳ​​စို​စို​န​​ွ​​င​​့္ ေ​​ထာ​င​​္ေ​​ထာ​င​​္ေ​​မာ​င​​္းေ​​မာ​င​​္း ျ​​ဖ​စ်​သ​လို..............​ဂိ​မာန​​့္​​လို​ပဲ ချ​မ​​္း​​သာ​​ေ​​သာ မိသား​စု​မှ​ ေ​​မွး​ဖွား​လာ​သူ တ​စ​​္ေ​​ယာ​က​​္ ျ​​ဖ​စ်​သ​ည​​္..................​သူ​တို့​န​​ွ​​စ​​္​​ဦး​စ​လုံး​၏ တူ​ညီ​ချက်​က​ေ​​တာ့ နှ​စ​​္​​ဦး​စ​လုံး​က တ​စ​​္​​ဦး​တ​ည​​္းေ​​သာ သား​​ေ​​တွ​​ျ​​ဖ​စ်​ကာ မိ​ဘ​ေ​​တွ​က အလို​လိုက်​ထား​​ၾ​​က​သူ​​ေ​​တွ​ ျ​​ဖ​စ်​သ​ည​​္.............​ဒီ​လို​နဲ့ သူ​တို ​နှ​စ​​္ေ​​ယာ​က​​္ ေျ​​ပာ​ရင်​နဲ့​ပဲ............​ဂိ​မာန်​က

“အတာ​.................ေ​​ဟ့​​ေ​​ကာ​င​​္..............​ငါ ပိ​​ေ​​တာ​က်​ပ​န​​္း​​လိုချင်​တယ်​ကွာ...........​အဲ​ဒါ ငါ့ကို တက်​ခူး​​ေ​​ပး​ကွာ...................”

“ဟ.................ဂိ​မာန​္........မ​င​္း​က​လ​ည​္း​ကြာ..............ဘာ​လို့ အခု​မွ အရူး​ထ​ရ​တာ​လဲ ကြ.............”

“မ​သိ​ဘူး​ကွာ....................​မ​င​​္း​​ငါ​လို ချင်​တာ​ကို ခူး​​ေ​​ပး​ကွာ...........”

“ငါ​က အျ​မ​င​့္ေ​ၾ​ကာက္တယ္ကြ......................ဘယ္လို​လုပ္ရ​မ​လဲ............မ​တက္ရဲ​ဘူး.............”

“မ​သိ​ဘူး​ကွာ..................​ငါ​လိုချင်​တာ​ပဲ သိ​တ​ယ​​္.........................”
အဲ​လို​ပါ​ပဲ ​ဂိ​မာန်​ဆို​တဲ့​ ေ​​ကာ​င​​္​ချော​​ေ​​လး​ဟာ................​သူ​လို​တာ​ကို ဇွတ်​အ​တ​င​​္း....................ေ​​တာ​င​​္း​​ဆို​တတ်​တာ​ပဲ..................
အဲ​ဒီ​အချိန်​မှာ မိုး​သ​​ၾ​​င်္က​န်​ဆို​တဲ့​ ေ​​ကာ​င​​္ေ​​လး​က ပိ​​ေ​​တာ​က်​ပ​န​​္း​​ဗ​န​​္း​​ကို ရွ​က​​္ျ​​ပီး​​ေ​​တာ့ ဈေး​​ေ​​ရာ​င​​္း​​လာ​တဲ့ အချိန်​နဲ့ တိုး​သွား​​ေ​​တာ့..............​အတာ​က.........

“ေ​န​ဦး................ဂိ​မာန​္.............ငါ မ​င​္း​လိုခ်င္တာ​ကို ရေ​အာ​င​္ လု​ပ​္ေ​ပး​မ​ယ​္...........ဟု​တ​္ျ​ပီလား...........ခ​ဏေ​စာ​င​့္................”

“ေ​ဟာ​ဒီ​က ပိ​ေ​တာက္ပ​န​္း ေ​မႊ​းေ​မႊ​းေ​လး​ေ​တြ ရ​မ​ယ​္ ဗ်ိ​ဳ့...................ဝ​ယ​္​ၾ​က​ဦး​မ​လား............တစ္စီး​မွ ၅​၀ ထဲ​ရယ္ပါ.................”

“ေ​​ဟ့.................​ပိ​​ေ​​တာ​က်​ပ​န​​္း​​သ​ယ​​္ ေ​​ကာ​င​​္ေ​​လး.......................​လာ​ပါ​ဦး................”

“လာ​ပါ​ျ​ပီ ခင္ဗ်..................”ဆို​ျ​ပီး​ေ​တာ့ မိုး​သ​ၾ​ကၤန္က ဝ​မ​္း​သာ အားရ​နဲ့ ေျ​ပး​သြား​ေ​လ​သ​ည​္.....................

“ပိ​​ေ​​တာ​က်​ပ​န​​္း ​ဘယ​​္​နှ​စ​ည​​္း ​ယူ​မ​လဲ ခင်​ဗျ...............​တစ်​စ​ည​​္း​​မှ ၅​၀​တ​ည​​္း​​ရယ်​ပါ  ဗျာ............”

“အတာ...............ငါ​က လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္မွ လိုခ်င္တာ​ေ​နာ​္...............အၾ​ကာ​ေ​တြ​ကို မ​လိုခ်င္ဘူး...............”

“အယ​္..............မ​ၾ​ကာ​ပါ​ဘူးဗ်ာ.................အခု မ​နက္က​မွ ခူး​ျ​ပီး​ေ​တာ့ ေ​ရာ​င​္း​တာ​ပါ ဗ်ာ................”

ဟုတ္ပါ​သ​ည​္..................ပိ​ေ​တာက္ပ​န​္းေ​လး​ေ​တြ​က လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္မွ​န​္း ၾ​က​ည​့္​ရံုႏ​ွ​င​့္ သိ​ပါ​သ​ည​္..............တ​ကယ္လို လွလွ​ပ​ပေ​လး​ေ​တြ​ပါ.............သို့​ေ​ပ​မ​ယ​့္ အတာ​ကို ညစ္ခ်င္တာ​ရ​ယ​္.............ျ​ပီး​ေ​တာ့ ပိ​ေ​တာက္ပ​န​္ူ​သ​ည​္ ေ​ကာ​င​္ေ​လး​ကို​လ​ည​္း စခ်င္တာ​ရ​ယ​္ေ​ၾ​ကာ​င​့္ ဂိ​မာန္က ရယ္ခ်စ္စိတ္ကို ထိ​န​္း​ကာ

“ငါ​က အပ​င​္ေ​ပ​ၚ​က တန​္း​ခူး​ျ​ပီး​သား​ပဲ လိုခ်င္တာ.............ကြာ................”

“ဂိ​မာန​​္...............​မ​င​​္း ​မ​ရစ်​နဲ့​ကွာ.............​ဒါ​​ေ​​တွ​က​လ​ည​​္း ​လတ်ဆတ်​တာ​ပဲ ကွ​...........ျ​​မင်​တာ​နဲ့ သိ​ပါ​တယ်​ကွာ...............”ဟု  အတာ​က စိတ်​မ​ရှည်​သံ​န​​ွ​​င​​့္ေျ​​ပာ​လိုက်​သ​ည​​္................
ဒါ​ကို ပ​န​္း​သ​ည​္ေ​ကာ​င​္ေ​လး​က

“ဒီ​လို​လုပ္ပါ့​လား.............ဒီ​က​အစ္ကို​လ​ည​္း အဆ​င​္ေျ​ပ​သြား​ေ​အာ​င​္ က​ၽြ​န​္ေ​တာ​္ အပ​င​္ေ​ပ​ၚ​တ​က​္ျ​ပီး ခူး​ေ​ပး​မ​ယ​္ေ​လ.....................”ဟု​ဆို​ကာ.............အပ​င​္ေ​ပ​ၚ​သို့ အလွ်င္အျ​မန္ပ​င​္ တက္သြား​ကာ..............အခ​က​္ လွလွ​ၾ​ကီး​ေ​တြ​ကို ခူး​ျ​ပီး​ေ​တာ့ ေ​အာက္က ေ​ကာ​င​္ေခ်ာ​ေ​လး​ဆီ​ကို ပ​စ​္ေ​ပး​လိုက္သ​ည​္...............ျ​ပီး​မွ ေ​အာက္သို့​ဆ​င​္း​ကာ

“ကဲ ဘယ်​လို​လဲ ကျေ​နပ်​လား​ကွ.........”

“အင​္း ေက်​နပ္ပါ​တယ္ကြာ..................ငါ့​နာ​မည္လ​ည​္း မွတ္ထား​ေ​နာ​္..............ဂိ​မာန္တဲ့................သူ​ကေ​တာ့ အတာ ေ​ပါ့​ကြာ...................ဒါ​နဲ့ မ​င​္း​နာ​မည္ကေ​ကာ.................”

“ငါ့​နာ​မည္က မိုး​သ​ၾ​ကၤ​န​္ ကြ.................ဟို​ဘ​က​္ ရပ္ကြက္မွာ​ေ​န​တ​ယ​္................ငါ့​မွာ​က အေ​မ​ပဲ ရွိ​ေ​တာ့​တာ​ကြ...................”

“ေ​ၾ​သာ​္..............ဟုတ္လား...................အင​္း​ပါ...............ဒါ​နဲ့ ပ​န​္း​ဖိုး​ယူ​သြား​ဦး​ေ​လ​ကြာ...................”

“ရ​ပါ​တ​ယ​္ ကြာ..................သူ​ငယ္ခ်​င​္းျ​ဖစ္တဲ့ အထိ​မ​္း​အမွတ္နဲ့ ယူ​ပါ​ဘူး​ကြာ...........ကဲ ငါ​သြား​ျ​ပီ​ကြာ................ေ​နာက္မွ ေ​တြ့​ၾ​က​တာ​ေ​ပါ့ ေ​နာ​္...................”ဟု..............ေျ​ပာ​တု​န​္း.........ဂိ​မာန​့္​အေ​မေ​ရာက္လာ​ကာ......

“ဘယ္ကေ​ကာ​င​္ေ​လး​လဲ..................သြား.............အိမ္ထဲ​ကို ဘာ​ဝင္လုပ္တာ​လဲ........ဟ​င​္.............”

“အန္တီ..................က​ၽြ​န​္ေ​တာ​့္​ကို ေ​ကာ​င​္ေ​လး​လို့ မေ​ျ​ပာ​ပါ​နဲ့ က​ၽြ​န​္ေ​တာ​့္​မွာ နာမ​ည​္ ရွိ​တ​ယ​္ ဗ်.....................”

“ေ​အာင္မ​ယ​္....................ဒ​င​္း​ကမ်ား  ငါ့ကို ေျ​ပာ​ရ​တ​ယ​္ ရွိ​ေ​သး​တ​ယ​္.............သြား....ငါ့​အိမ္ထဲ​က ထြက္သြား​စ​မ​္း...............”ဟု​ဆို​ကာ မိုး​သ​ၾ​ကၤန္ကို ေ​မာ​င​္း​ထု​တ​္ျ​ပီး................သူ့​သား​ဘက္လွ​ည​့္​ကာ

“သား.................ဘာ​လု​ပ​္ေ​န​တာ​လဲ ဒီ​မွာ အိမ္ထဲ​ကို ဝ​င​္ အခု.............”ဟု ဆို​ကာ ျ​ခံ​တံခါး​ကို ပိ​တ​္ျ​ပီး​ေ​တာ့ အိမ္ထျ​ကို ဝင္သြား​သ​ည​္...............

ေ​နာက္ရ​က​္ေ​တြ​မွာ မိုး​သ​ၾ​ကၤန္သ​ည​္...............သူႏ​ွ​င​့္ေ​တြ့​ခဲ့​ေ​သာ ေ​ကာ​င​္ေခ်ာ​ေ​လး...........ဂိ​မာန​့္​အေ​ၾ​ကာ​င​္း​ကို ေ​တြး​မိ​သ​ည​္..........
 ဒီ​လို​နဲ့ ေက်ာ​င​္းေ​တြ​ဖြ​င​့္​တဲ့ အခ်ိန္ကို​ေ​ရာ​က​္ေ​တာ့ မိုး​သ​ၾ​ကၤန္က ကား​လ​မ​္းမ်ာ ပ​န​္းေ​တြေ​ရာ​င​္းေ​နရ​င​္း...............ဂိ​မာန္တို့ ကား​နဲ့ ေ​တြ့​ကာ ဂိ​မာန္က

“ဟာ................​မ​​္ုး​​သ​​ၾ​​င်္က​န​​္................​မ​င​​္း ​ကျော​င​​္း​​မ​တက်​ဘူး​လား..............​ကွ”

“အ​င​​္း............​ငါ​က ကျော​င​​္း​​ထွက်​လိုက်​တာ​​ေ​​လ​ကွာ..................​အိမ်​က အဆင်​မ​ေ​ျ​​ပ​ေ​​တာ့ ဒီ​လို​ပဲ ကျ​ရာ လု​ပ​​္ျ​​ပီး​​ေ​​တာ့ ဝ​မ​​္း​​စာ​ရှာ​​ေ​​နရ​တာ​ပဲ​​ေ​​လ............​ဒါ​နဲ့ မ​င​​္း​​တို့ ကျော​င​​္း​​သွား​မ​လို့​လား​ကွ................”

“အင​္း..............ဟုတ္တ​ယ​္ ေက်ာ​င​္း​သြား​မ​လို့​ေ​လ.............မ​င​္း​အတြ​က​္ ငါ စိတ္မေ​ကာ​င​္း​ပါ​ဘူး​ကြာ..................”ဟု​ဆို​ကာ ဂိ​မာန္တ​စ​္ေ​ယာ​က​္ မိုး​သ​ၾ​ကၤ​န​္ အတြ​က​္ စိတ္မေ​ကာ​င​္းျ​ဖစ္သြား​ေ​လ​သ​ည​္............ဂိ​မာန္ဆို​တာ​က​လ​ည​္း................သူ တိတိ​တ​ခိုး စိတ္ဝင္စား​ေ​နေသာ သူ​တ​စ​္ေ​ယာ​က​္ မ​ဟုတ္ပါ​လား................

“ေ​ၾ​သာ​္...............ဒါ​နဲ့ ေ​ရာ့ မ​င​္း​တို့​ကား​မွာ ခ်ိတ္ဖို့ ငါ စံ​ပယ္ပ​န​္းေ​ပး​လိုက္မ​ယ​္............ေ​ရာ့...........ယူ​သြား.............”

“အာ........ေ​န​ပါ​ေ​စကြာ............ရ​ပါ​တ​ယ​္ မ​င​္းေ​ရာ​ာ​င​္းေ​န​တာ​ကို...............”

“ယူ​ပါ​ကြာ............ငါ​က ပိုက္ဆံ မခ်​မ​္း​သာ​ေ​ပ​မ​ယ​့္ ေ​စ​တ​နာ​ေ​တာ့ ခ်​မ​္း​သာ​ပါ​တယ္ကြာ...........”ဆို​ျ​ပီး ေ​ပး​ေ​တာ့ ဂိ​မာန္က ယူ​ျ​ပီး​ေ​တာ့ “ငါ​သြား​ျ​ပီး” ဟု​ေျ​ပာ​ကာ ကား​ေ​လး ထြက္သြား​တာ​ကို မိုး​သ​ၾ​ကၤန္က ေ​ငး​ၾ​က​ည​့္ျ​ပီး​ေ​တာ့ က်န္ခဲ့​ေ​လ​သ​ည​္..................

ဒီ​လို​နဲ့ မိုး​သ​ၾ​ကၤန္ရ​ယ​္................ဂိ​မာန္ရ​ယ​္..............အတာ​ရ​ယ​္............သူ​ငယ္ခ်​င​္း ျ​ဖစ္သြား​ကာ.........
ေ​​နာ​က​​္​နှ​စ​​္ ​သ​​ၾ​​င်္က​န်​ပ​င​​္ ေ​​ရာ​က်​လို့ လာ​ပါ​​ျ​​ပီ.............
သူ​တို့ သုံး​ဦး​သ​ည​​္ ​ပိ​​ေ​​တာ​က်​ပ​င​​္ေ​​အာ​က်​သို့ ချိန်​ထား​ကာ မိုး​သ​​ၾ​​င်္က​န်​က​ေ​​တာ့​ ၾ​​ကိ​​ဳေ​​ရာ​က​​္​နှ​င​​့္ျ​​ပီး​​ေ​​တာ့ ပိ​​ေ​​တာ​က်​ပ​င​​္ေ​​ပ​​ၚ​​သို့​တ​က​​္ာ............​ကျန်​သူ​ငယ်​ချ​င​​္း ​နှ​စ​​္ေ​​ယာ​က​​္ ​အလာ​ကို​ ေ​​စာ​င​​့္ေ​​န​သ​ည​​္..........​ဒီ​လို​နဲ့...........





                                                                                                 ဆက်ရန်..............
                    


                                     ဆက်လက်​ကြိ​​ဳး​​စား​သွား​ပါ​မ​ည​​္.............

 


                                                                                                                by     မိုး​စ​က​္
Apr 8th

ေတြ႕ဆံုပတ္သက္ခဲ့ျပီးေနာက္

By Alex aung

ကိုယ့္စိတ္ကူးထဲမွာ အျမဲစိတ္ကူးယဥ္ေတာင့္တမိခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသား ဒါမွမဟုတ္ ခဏတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႕ဆံုခ်င္ ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသား တစ္ေယာက္ (ျပပြဲအခမ္းအနား၊ သစ္တစ္ပင္ေအာက္၊ chat room ထဲမွာ ဒါမွမဟုတ္ sauna တစ္ခုမွာ ဆံုခဲ့ရေသာသူ) ကို အမွန္တကယ္ ပတ္သက္ရ ေတြ႕ဆံုခြင့္ရခဲ့ရင္ ဘယ္လိုမ်ား ျပဳမူမိမွာပါလိမ့္။ တကယ္လို႕မ်ား လိင္ကိစၥကို ေက်နပ္ဖြယ္ပတ္သက္မႈ သူနဲ႕ရရွိခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ေရာ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုမ်ား သေဘာထားမိမွာပါလိမ့္။ ကဲ ဒီမွာ သူနဲ႕ ပတ္သက္ခြင့္ရခဲ့ျပီးရင္ ျပင္ဆင္ထားရမယ့္ စိတ္ေနစိတ္ထား သေဘာ ထားေလးေတြ။

(1) Keep it Clean

Sex က ညစ္ပတ္ရႈပ္ပြမႈကိုျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ Towel ရွိေနရင္ေတာ့ အေတာ္အသံုးက်တာ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ဖို႕ ေလ။ တကယ္လို႕ လိင္ ဆက္ဆံပတ္သက္မိခဲ့ရင္ ေျပာပါတယ္။

လူအားလံုးကိုေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး.....ကိုယ့္အိမ္မွာပဲ ညဦးပိုင္းက ဆက္ဆံခဲ့တယ္ထားဦး ခေရ၀က သုတ္ရည္ရဲ႕အနံ႕ဟာ မနက္စာစား သံုးခ်ိန္ထိတိုင္ ရေနႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေရခ်ိဳးသင့္သလို သူ႕ကိုလည္း ေရခ်ိဳးသန္႕စင္ဖို႕ တိုက္တြန္းသင့္ပါတယ္။ တကယ္လို႕မ်ား ကိုယ္က public sex လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ရွဴးထုပ္ေလးေတြ nana pack ေလးေတြက အသံုးတည့္လွပါတယ္ သန္႕စင္ဖို႕။

(2) The Exit

Gay Men ေတြရဲ႕စိတ္ဟာ တစ္ခါတေလ ထူးဆန္းပါတယ္။ ကိုယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္လို႕ လိင္ဆက္ဆံပတ္သက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေတာ္တဆ ပတ္သက္မိ တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိစၥျပီးေျမာက္သြားခ်ိန္မွာ ဆက္ဆံဖက္ကို လံုး၀ သည္းမခံႏိုင္ေအာင္ ရြံသြားတာမ်ိဳး၊ အခုပဲ မပတ္သက္ခ်င္ ေတာ့တဲ့စိတ္မ်ိဳး ထြက္ေျပးသြားခ်င္တာမ်ိဳး တစ္ခါတေလ ျဖစ္ေပၚမိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ရုိင္းရာလည္းမက်ေအာင္ ေကာင္းမြန္ျပီး ေျမာက္မယ့္ နည္းလမ္းတစ္ခုကို စဥ္းစားအသံုးခ်သင့္ပါတယ္။ sauna , Locker room ေတြမွာ ျဖစ္ပ်က္ပတ္သက္မိတာဆိုရင္ေတာ့ လြယ္တာေပါ့ေနာ္။ သူ႕ အိမ္ကိုလိုက္ သြားျပီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခက္ျပီေပါ့။

ရုံးခန္းလို ဒါမွမဟုတ္ ဟိုတယ္အခန္းမွာျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕ကားထဲမွာ ႏုတ္စ္စာရြက္ေလးနဲ႕ ပတ္သက္ခဲ့မႈအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါ ေၾကာင္း၊ အလုပ္တစ္ခုကို သတိရလို႕ ျပန္သြားႏွင့္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေရးထားခဲ့သင့္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႕အိမ္ကျပန္ခဲ့တာဆိုရင္ေတာ့ ဖုန္း မက္ေဆ့စ္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ပို႕ထားခဲ့သင့္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆို သူ႕အတြက္ တစ္ခုခုေတာ့ သိခ်င္မွာပဲမဟုတ္လား ႏွစ္ဦးသား ပတ္သက္မႈ အတြက္။

(3) Don't Expect Brekkie

အမ်ိဳးစံုၾကိဳးခုန္မလုပ္သင့္ပါဘူး ေတြ႕ဆံုဖို႕ခ်ိန္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္ဦးသားပတ္သက္မႈအေနအထား ေနရာ ေဒသေတြကိုေလ။ လိင္ဆက္ဆံ ဖို႕ တစ္ၾကိမ္ေလးပဲခ်ိန္းတာျဖစ္ျဖစ္ ၊ တစ္ခုခု ပတ္သက္ဖို႕ ခ်ိန္းၾက ေတြ႕ဆံုၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုတစ္မ်ိဳး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး ေျပာဆို ေျပာင္းလဲေနတတ္တာ မ်ိဳး မလုပ္သင့္ပါဘူး။

သူသည္လည္း အလုပ္တစ္ခုခု ရွိမယ္၊ ဘ၀တစ္ခုရွိမယ္၊ ၾကိဳက္တာမၾကိဳက္တာရွိ ေနႏိုင္တယ္ေလ။ ႏွစ္ဦးသား မေတြ႕ခင္က ေျပာဆို ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့အတိုင္း ျပဳမူလုပ္ ေဆာင္သင့္တာေပါ့။ ( မေတြ႕ခင္ကေတာ့ ေဘာ့ပ္ေနေပးပါ့မယ္၊ ၾကိဳက္သလို အဆင္ေျပတဲ့ေနရာ စသျဖင့္ ဘာညာ ဘာညာေတြေျပာျပီး ေတြ႕ဆံုေတာ့မွာ ဒီအခန္းမၾကိဳက္ပါဘူး ဒီဟိုတယ္က ဘာျဖစ္တယ္ စသျဖင့္)

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ေျပာင္းလဲခ်င္တာလည္း မျဖစ္သင့္သလို သူ႕ဘက္က ေျပာတုန္းကတစ္မ်ိဳး အခုတစ္မ်ိဳး ဆိုရင္ မလိုက္ေလ်ာ ေမ်ာမပါ သင့္ပါ။

(4) Just The Once, Thanks

One-night stands ဆိုတာ အေၾကာင္းျပခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ခဏတာလိုအပ္ခ်က္အတြက္ ေတြ႕ဆံုျခင္းေပါ့။ မၾကာခဏ ဒီလို ဇာတ္ခင္းေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူမႈဆက္ဆံေရးအပိုင္းမွာ ကသိကေအာက္ ျဖစ္မႈေတြ တိုးပြားလာႏိုင္ပါတယ္။

မယုံႏိုင္ဖြယ္ရာ ကိုယ့္အတြက္ a good one နဲ႕ေတြ႕ဆံုပတ္သက္ရတယ္ဆိုရင္ သူနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး တိုးတက္ဖို႕ၾကိဳးစားသင့္ သလို ပါတနာတစ္ေယာက္အျဖစ္ အဆင့္တက္ဖို႕ေလ့လာသင့္ပါတယ္။ အရာရာ သူနဲ႕အဆင္ေျပေနတယ္ဆိုရင္ မေကာင္းဘူးလား။

(5) The Contact Number Thing

သူနဲ႕ ဆက္သြယ္ဖို႕ အခ်က္အလက္အစံုရွိတယ္ဆိုရင္လည္း သီးသန္႕ေရးမွတ္ထားတာမ်ိဳး လုပ္သင့္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ သူနဲ႕ ျပန္လည္ပတ္သက္ခ်င္စိတ္ျပင္းျပေနမိတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေပါ့။ ညက သူနဲ႕ပတ္သက္ခဲ့တယ္ မျပည့္ခင္မွာ သူ႕ေမးလ္ inbox ထဲကို message တစ္ခုျဖည့္ထားသင့္ပါရဲ႕။ ေတြ႕ဆံုခဲ့တဲ့ မေန႕ညက ၊ အရင္အပတ္က၊ ပတ္သက္မိခဲ့စဥ္က ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ခဲ့ရေၾကာင္း အားရခဲ့ေၾကာင္းေတြကိုေရးျပီး။

သူသည္လည္း သေဘာထားတိုက္ဆိုင္သည္ဆိုပါစို႕ ျပန္စာေတြမနည္းမေနာ လာႏိုင္ျပီး ေနာက္တစ္ၾကိမ္အတြက္ ႏွစ္လိုဖြယ္ တုန္႕ျပန္မႈ ေတြလုပ္လာပါလိမ့္မယ္။

(ဟမ္းဖုန္းရွိရင္လည္း မက္ေဆ့စ္ပို႕သင့္တာေပါ့ေနာ္...)

(6) Silence = No

ႏွစ္ဦးသားပတ္သက္ျပီး သံုးရက္ေျမာက္တဲ့အထိ SMS ပို႕တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ Mail Message ပို႕တာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိမိလုပ္ခဲ့တာကို ျပန္မေျဖခဲ့ မတုန္႕ျပန္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ တုန္႕ျပန္ဖို႕ အရိပ္အေယာင္မျပခဲ့ရင္ ဆက္ပို႕တာမ်ိဳး အီးေမးလ္ဆက္ပို႕ေနတာမ်ိဳး မလုပ္ပဲ သူဘာေၾကာင့္ မတုန္႕ ျပန္တယ္ဆိုတာကို နားလည္ေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္သင့္ပါတယ္။ အဲဒါကို မသိသားဆိုးရြားစြာ ဆက္လုပ္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႕ဘက္က မလို လားဖြယ္ မက္ေဆ့စ္ေတြ၊ တုန္႕ျပန္မႈေတြ ျပဳလုပ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းစြာ တိုက္ရိုက္ဆက္သြယ္ပါ၊ ျပဳမူဆက္ဆံေျပာ ဆိုပါ။ ဖုန္းမက္ေဆ့စ္ပို႕တာ ေမးလ္ပို႕တာေတြဟာ ႏွစ္ဦးသားၾကား ဆက္ဆံေရးမွာ လိုအပ္တဲ့ အေျခအေနတစ္ခုျဖစ္တည္လာျပီဆိုမွ ျပဳလုပ္သင့္ပါတယ္။ (အရည္မရအဖတ္မရ က်ဴတဲ့ မက္ေဆ့စ္မ်ိဳးလို စာေတြလို အေၾကာင္းအရာေတြကိုဆိုလိုပါတယ္။)

(7) Meeting In Public

ကိုယ္နဲ႕အတြင္းက်က် ပတ္သက္ခဲ့သူနဲ႕ အျပင္တစ္ေနရာရာမွာ ေတြ႕ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့ သင့္အေနနဲ႕ ဘယ္လိုျပဳမူမလဲ? ဘာလုပ္မလဲ ? ဘာပဲလုပ္သည္ျဖစ္ပါေစ နည္းနည္းေတာ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားသင့္တယ္ ႏွစ္ဦးသားၾကားပတ္သက္ခဲ့မႈကို။ သူ႕မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြပါလာႏိုင္ တယ္၊ ရည္းစား မိဘေမာင္ဖြားေတြ ဇနီးမယားေတြ ပါလာႏိုင္တယ္။ ကိုယ္လည္းပဲ ပါလာႏိုင္တယ္မဟုတ္လား အေဖာ္တစ္ေယာက္ ေယာက္။ သူတို႕ေတြကို လ်စ္လွ်ဴမရႈသင့္ပါ။

မ်က္လံုးျခင္းဆံု မ်က္ခံုးပင့္ျပတာမ်ိဳး၊ လက္ေ၀ွ႕ယမ္းျပတာ Hello Hi ႏႈတ္ဆက္တာမ်ိဳးေလာက္ပဲ လုပ္သင့္ပါရဲ႕။

(8) Blowing His Chat Room Cover

Chat Room မွာ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့ သူ႕ကို ျဖစ္ျပီးသားကိစၥေတြ ျပန္ႏူးေနတာမ်ိဳး၊ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာကို သိေအာင္လုပ္ေန တာမ်ိဳးေတြ လုပ္မေနသင့္ပါဘူး။ အဲဒါက အိပ္ယာတြင္း ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ကိစၥေလ။ ကိုယ္က သူနဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာ အရမ္းေကာင္းမြန္တဲ့ ဆိုဦး ေတာ့ ေပၚမွာ ေလေပြေမႊ႕မေနသင့္ပါဘူးေလ။ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးchat အျပင္မွာျပန္ေတြ႕ဖို႕ ၾကိဳးစား ျပီးရင္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူး ၾကဖို႕ လုပ္ေဆာင္သင့္ၾကပါတယ္။

(9) Maintain the Mystery

ကိုယ့္ လိင္ကိစၥပတ္သက္မႈေတြအေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ေ၀မွ်တယ္ဆိုတာ ေကာင္းမြန္တဲ့အခ်က္တစ္ခုေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ပါတနာနဲ႕ ပတ္သက္ခဲ့တာေတြကို မၾကာခဏေျပာဆိုျပေနမယ္ဆိုရင္ သတင္းအေျမာက္အျမားေပးေနတာနဲ႕တူျပီး သူ႕အတြက္ ႏွစ္လိုစိတ္ေတြ ေတာင့္တစိတ္ေတြ ပတ္သက္ခ်င္စိတ္ေတြ စသျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ cock size, တစ္ခုခု ဆံုးရႈံးမႈေတြျဖစ္ေစမယ့္ အခ်က္ေတြလိုမ်ိဳးေတြကို ေျပာျပတယ္ဆိုရင္ လည္း သင့္သူငယ္ခ်င္းကို ေတြးဆခ်က္ေတြ တစ္ခ်ိဳ႕အာသီသေတြကို ေပးေနတာနဲ႕ တူပါတယ္။

(10) Thanks

ႏွစ္ဦးသား ဆက္ဆံပတ္သက္ခဲ့က်တဲ့အျဖစ္ဟာ အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ခဲ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်နပ္စရာေကာင္းလြန္းေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အလြန္စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတာ ကသိကေအာက္ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အျပစ္ဆိုစရာ မရွိေလာက္ေအာင္ ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပတ္သက္ခဲ့သူကို ေက်းဇူုးဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာကိုေျပာရမွာပါ။ သူက ေတာ့ပ္အျဖစ္ေနခဲ့တာ ကိုယ္က ေဘာ့ပ္အျဖစ္ေနခဲ့ရတာ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ကေတာ့ပ္အျဖစ္ေနခဲ့ရတာ သူကေဘာ့ပ္ေနခဲ့ရတာဆိုရင္ေတာင္မွာ ေက်းဇူးစကားေလးဆိုသင့္ပါတယ္။ သူသည္လည္း လူတစ္ေယာက္ျဖစ္သလို သင္သည္လည္း လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ မေမ့သင့္ပါဘူး။

ေျပာခဲ့တဲ့အခ်က္အားလံုးကို ျခံဳငံုၾကည့္ရင္ေတာ့ ႏွစ္ဦးသားၾကား ႏွစ္လိုဖြယ္ရာအခ်က္ေတြ ပဲရွိေနေစခ်င္တာ၊ ကိုယ္နဲ႕ပတ္သက္မိသူတိုင္း စိတ္ကသိကေအာက္မျဖစ္ရေအာင္ျပဳမူေစခ်င္တာ၊ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ပတ္သက္ၾကမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္နာမည္ၾကားတာနဲ႕ အေကာင္းျမင္ေအာင္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြပါ၀င္တာကိုသိႏိုင္ပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစေနာ္.....

Alex Aung (27-8-2010)

Ref: Q Magazine

စာၾကြင္း   ။ Dating ကိစၥဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းမို႕ သတိတရျပန္တင္လိုက္ ပါတယ္။

Apr 5th

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၇) ဇာတ္သိမ္းပိုင္း

By lovealone

 

အေရွ႕ပိုင္းမဖတ္ရေသးသူမ်ား ေအာက္ပါလင့္မ်ားတြင္ ဖတ္ရႈႏိုင္ၾကပါသည္။ linkကိုclick၍မရပါက copyလုပ္ၿပီး URL barတြင္ pasteလုပ္ကာရိုက္ထည့္လိုက္ပါ။

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၁)

 

http://www.mlgbts.com/magazine/read/--------------------_5640.html

 

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၂)

 

http://www.mlgbts.com/magazine/read/-_5649.html

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၃)

 

http://www.mlgbts.com/magazine/read/-_5765.html

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၄)

 

http://www.mlgbts.com/magazine/read/-_5804.html

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၅)

 

http://www.mlgbts.com/magazine/read/-_6022.html

 

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၆)

http://www.mlgbts.com/magazine/read/-_6165.html

 

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၇)

 

 

 

 

 

    မနက္မိုးလင္းကာစျဖစ္၍ ကမၻာၾကီးတစ္ခုလံုးသည္ ၿငိမ္သက္ေနရာမွ ႏိုးထစျပဳလာသည္။ ေဆာင္းတြင္းျဖစ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း ေနမပြင့္ေသးသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အေအးဓာတ္တို႔သည္ စိမ့္ကာစိမ့္ကာအကဲပိုေနေလသည္။ စိုစြတ္ေသာမိုးႏွင္းေလးမ်ားကလည္ ေလတေခြ႕တြင္ေဝ့ကာေဝ့ကာ ပါလာတတ္သည္။ ညမိုးမ်ားျဖန္းပက္ထားေသာေၾကာင့္ လမ္းေဘးတြင္ေပါက္ေနေသာ ျမက္ပင္မ်ားသည္လည္းေကာင္း ခိုေတြနားတတ္သည့္ ဓာတ္တိုင္မွဓာတ္ၾကိဳးမ်ားသည္လည္းေကာင္း မိုးဥမိုးစက္ေလးေတြ တြဲလည္းခိုကာ စိုစြတ္ေနေလသည္။

 

      မံႈဝါးဝါးျဖစ္ေနေသာ မ်က္လံုးေတြျဖင့္ ဂီတေကာင္းကင္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ျပာအံု႔အံု႔ျဖစ္ေနသည့္ေကာင္းကင္ၾကီးတြင္ လြင့္ေျမာေနသည့္ တိမ္ေငြ႕ ျဖဴျဖဴတစ္ခ်ိဳ႕မွ လြဲ၍က်န္တာဘာမွမရွိပါ။ အေအးဓာတ္ပိုစိမ့္လာသည္ႏွင့္အမွ် သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးထံုက်င္ေအးကိုက္လာသည္။ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြလည္း ေျခာက္ကပ္ေနေသာေသြးစီးေၾကာင္းေတြျဖင့္ ေတာင့္တင္းေအးခဲေနသည္။  တစ္ညလံုးမအိပ္ထားသည့္ သူ႕မ်က္လံုးေတြသည္လည္း မ်က္ခြံမ်ားေလးလံကာ အားအင္ဆုတ္ယုတ္ေနေလသည္။ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းသားေတြလည္း ကြဲရွကာေျခာက္ကပ္ တင္းမာေနသည္။

 

      ၿခံတခါးေရွ႕အေရာက္တြင္ သူေျခစံုရပ္လိုက္သည္။ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို သူမသယ္ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ အားအင္ေတြခ်ီ႕နဲ႔ေန၏။ ေအးစက္ၿပီးစိုစြတ္ေနသည့္ သံဘာဂ်ာတခါးမၾကီးကိုကိုင္ကာ ေခတၱမွ်ၿငိမ္သက္ေနေသးသည္။ အသက္ရႈလိုက္တိုင္း   ရႈလိုက္တိုင္း ပါးစပ္ထဲမွအခိုးအေငြ႕ ေတြထြက္လာကာ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းေန၏။ သူအားယူလိုက္ၿပီး သံတံခါးေပါက္ေတြကို ကိုင္၍လူေခၚဘဲတပ္ထားသည့္  ေနရာေရာက္ေအာင္တစ္လွမ္းခ်င္းသြားေနသည္။ ဘဲခလုတ္ကိုလက္ျဖင့္စမ္းမိေသာအခါ အားထည့္ၿပီးအသားကုန္ ဖိခ်လိုက္သည္။

 

"တီ..................."

 

 

    ဘဲသံကအဆက္မျပက္ထြက္လာသည္။ သူမ်က္လံုးေတြကိုမွိတ္ထားမိ၏။ လက္ကိုမလႊတ္ပဲ ဖိထားေသာေၾကာင့္ ဘဲသံစူးစူးၾကီးကိုနားထဲတြင္ ၾကားေနရသည္။ ထို႔ေနာက္ဖိထားေသာ သူ႕လက္ေတြကိုလႊတ္ခ်လိုက္၏။ လူေျခသံသံေတြသူ႕ဆီလွမ္းလာေနသည္ကို သူၾကားေနရသည္။ ထို႔အတူနားထဲတြင္လည္း စကားေျပာသံတစ္ခ်ိဳ႕ကို ေဝေဝဝါးဝါးၾကားေနရသည္။

 

"အကိုၾကီးေရ...........ဂီတေလးျပန္လာၿပီ"

 

"ဟုတ္လား သူ႕ကိုတခါးဖြင့္ေပးလိုက္ပါဦး မၿငိမ္းရယ္"

 

"အမယ္ေလး......အကိုၾကီးရယ္ လာပါဦး ဂီတေလးကိုလာၾကည့္ပါဦး။ ဂီတ......ဂီတသားေလး  အန္တီေခၚေနတယ္ေလ ဂီတ......."

 

"ဂီတ......ညီေလး ဘာေတြျဖစ္လာတာလဲ။ တစ္ညလံုးလဲျပန္မလာဘူး....ဟင္........မင္းတစ္ကိုယ္လံုး မိုးေရေတြရႊဲေနပါလား။  ဘယ္ေတြသြားၿပီးဘာေတြျဖစ္လာတာလဲ လက္မွာလည္းေသြးေတြနဲ႔.......ဂီတ..........ဂီတ အကိုေခၚေနတယ္ေလ ဂီတ...."

 

"အကိုၾကီးရယ္လုပ္ပါဦး  ဂီတ.....ေခၚလို႔မရေတာ့ဘူး။"

 

  သူ႕မ်က္လံုးေတြကို ျဖည္းညွင္းစြာဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ မႈန္ဝါးေနေသာလူပံုသဏၭာန္ႏွစ္ခုကို ေတြ႔ရ၏။ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြမွ ေျခာက္ကပ္စြာ အားထည့္ၿပီးစကားေျပာၾကည့္လိုက္သည္။

 

"အကို......."

 

 ထို႔ေနာက္ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ေခတၱမွ်ၿငိမ္သက္မဲေမွာင္သြားပါေတာ့သည္။

 

 

                                                                                                                                 ***********

 

မလွပေသာ အေတြးစေတြ သူ႕အေတြးထဲ  တဝဲဝဲတလည္လည္ျဖင့္ ရစ္သီေနေလသည္။ သူရင္ထဲတြင္လည္း ေတာမီးေလာင္ေနသလို အပူစေတြအရွိန္ျပင္းျပင္းျဖင့္ တဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေနသည္။ သူစဥ္းစား၍မရခဲ့ပါ မိမိကိုယ္ကိုတို႔ထိၾကည့္သည္။ ေသခ်ာသည္ အိမ္မက္မဟုတ္ပါ။ သည္လိုအမွန္တစ္ကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ေပါ့ ။ ေတြးရင္းၾကက္သီးေတြတဖ်န္းဖ်န္းထလာသည္။ ပါးျပင္ေတြပူေႏြးလာ၏။ ေလကၾကီးကိုသူက နားမလည္သည္လား သို႔မဟုတ္ေလာကၾကီးကပဲ သူ႕ကိုနားမလည္သည္လား။ ေသခ်ာသည္က သူသည္လည္းေလာကၾကီးကေမြးဖြားထားေသာ လူသားတစ္ဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေလာကၾကီးကိုနားလည္ေအာင္ၾကိဳးစားရေပမည္။

 

   အၾကမ္းပန္းကန္လံုးေလးထဲတြင္ လက္ဖက္ေျခာက္ဖတ္ေလးေတြ ဝါက်င့္က်င့္ေရေႏြးေရာင္ထဲတြင္ အထက္မွေအာက္သို႔ ေဝ့လည္ေဝ့လည္ျဖစ္ေနသည္ကို သူစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ထို႔ေနာက္သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ကာ ေခါင္းကိုတြင္တြင္ခါေအာင္ရမ္းပစ္လိုက္သည္။ သူ႕စိတ္ေတြဂဏာမၿငိမ္ျဖစ္ေနသည္လား။ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သူ႕စိတ္ေတြေဆာက္တည္ရာမရ အထိန္းကြပ္မဲ့ ေလလြင့္ေနပါသည္။ ဖမ္းဆုပ္လို႔မရတဲ့ အခိုးအေငြ႕ေတြလို ေျခမၿငိမ္ျဖစ္ေနသည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ လြင့္ေျမာေနသည့္သူ႕စိတ္ေတြကို ဖမ္းၿပီးေသတၱာထဲထည့္ကာ ေသာ့ခတ္ထားလိုက္ခ်င္သည္။

 

  သူသည္ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါ၏။ ယခုေတာ့ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာက္က သူ႕ကိုခ်စ္စကားေျပာတာသူခံလိုက္ရသည္။ သူ႕ဘဝတြင္ထို႔သို႔ျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု သူမေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါ။ "မုန္တိုင္း မင္းကိုငါခ်စ္တယ္" ထိုစကားသံသည္ သူ႕နားထဲတြင္ပဲ့တင္သံေတြလို ထပ္ခါထပ္တလဲလဲၾကားေယာင္ေန၏။ အဘယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိ ထိုစကားသံကိုၾကားေယာင္မိတိုင္း သူ႕ႏွလံုးသားေနရာက ဆစ္ကနဲဆစ္ကနဲစူးေအာင့္သြားသည္။ ျမဴခိုးေတြေဝေနသည့္ ေတာင္ကဘမ္းယံေတြၾကား ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲျဖင့္ေျပးလႊားေနရသလို ေျခာက္ကပ္ထိတ္လန္႔  ေမာပန္းေနသည္။ ရင္ေမာသည္ဆိုတာ ဒါကိုေျပာတာျဖစ္မည္။ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းရွိ အပူေတြကိုစုေပါင္းကာ ခပ္ေငႊ႕ေငႊ႕သက္ျပင္းတစ္ပုဒ္ အျဖစ္ျပင္ပသို႔ေထြးမႈတ္ပစ္လိုက္သည္။

 

"အဲ့ဒါ နတ္ကသိုင္းရႈေနတာ...."

 

"မဟုတ္ဘူး ဝင္ေလထြက္ေလနဲ႔ ဝိပတ္ႆနာတရားမွတ္ေနတာေနမွာ"

 

"ကြ်တ္စ္ ကြ်တ္စ္ ကြ်တ္စ္ ငါကေတာ့ဒီေကာင္ေခ်ာင္သြားၿပီလို႔ပဲထင္တယ္။ သူ႕ပံုစံကိုေသခ်ာၾကည့္ ဆံပင္ကလည္းအိပ္ယာထကတည္းက ၿဖီးထားတဲ့ပံုမေပၚဘူး၊ အၤက်ီကလည္း ပိုသီဘတ္သီနဲ႔၊ ဖိနပ္ကိုလည္းၾကည့္ ကြ်ဲတစ္ဖက္ႏြားတစ္ဖက္။ ေနာက္ၿပီး........"

 

"ေနာက္ၿပီး ဘာျဖစ္လဲ....."

 

 ရုတ္တရက္သူ႕အေမးေၾကာင့္ ထက္ေအာင္ပါးစပ္ပိတ္သြားသည္။ ခင္ေမာင္ၿငိမ္းကလည္း သူ၏ပါဝါထူမ်က္မွန္ၾကီးကိုပင့္တင္လိုက္ၿပီး စပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္ေနသည္။ စာေမးပြဲနီးေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ သူအိမ္တြင္စာက်က္ရန္လုပ္ေနစဥ္ ဒီေကာင္ေတြေရာက္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေရာက္ကတည္းက သူ႕ပံုစံကိုၾကည့္ၿပီးတီးတိုးေဝဖန္ေန သည္မွာနားေတြမခံႏိုင္ေလာက္ ေအာင္ပင္နားၿငီးလာသည္။

 

"ေျဖးေျဖးေျပာပါမုန္တိုင္းရာ ရန္သူၾကီးေတြက်ေနတာပဲ မင္းကလည္း"

 

"ဟုတ္သားပဲ မင္းဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ ငါတို႔ကိုေျပာျပပါလား။ ဒါမွငါတို႔လည္းမင္းေဝဒနာေတြကို မွ်ေဝခံစားေပးလို႔ရမွာေပါ့ ဟုတ္ဖူးလား"

 

 

   ခင္ေမာင္ၿငိမ္းၿပီးေတာ့  ထက္ေအာင္ကလည္း ထံုစံအတိုင္းေလေၾကာရွည္ရွည္ျဖင့္ ဝင္ၿပီးေျပာသည္။ တင္းမာေနေသာ သူ႕မ်က္ႏွာကို အသာေျဖခ်လိုက္၏။ သူတို႔ေျပာသည္ကလည္းမမွားပါ။ သူေျပာျပလိုက္လွ်င္ေကာင္းမလား။ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဒီေကာင္ေတြသူ႕ကို ဝိုင္းဟားၾကလိမ့္မည္။ မျဖစ္ဘူး မျဖစ္ဘူး။

 

"ဘာလည္းမုန္တိုင္း ေဆာင္းကမင္းကို ျပန္ေပါင္းထုပ္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္လို႔လား"

 

"သြားစမ္းပါ ငၿငိမ္းရာ အဲ့ဒီသစၥာမရွိ ေငြျမင္ရင္ငမ္းငမ္းတက္ေနတဲ့ မိန္းမအေၾကာင္းမေျပာစမ္းပါနဲ႔ နားခါးတယ္။"

 

"ဒါျဖင့္မင္းက ဘာေတြကိုဘယ္လို ခံစားေနတာလဲ။ အခုတေလာမင္းမ်က္ႏွာၾကီးကိုၾကည့္ရတာ ေမ်ာက္အိုၾကီးက်ေနတာပဲ သုန္သုန္မႈံမႈံနဲ႔။ ေက်ာင္းမွာလည္း အခန္းေတြမွားဝင္လို႔ဝင္ တစ္ေယာက္ထဲလည္းစကားေတြ ေျပာလို႔ေျပာနဲ႔ မင္းကိုသိပ္မသကၤာတာနဲ႔ ငါတို႔ဒီေန႔မင္းအိမ္ကိုလာၾကည့္တာ ေတာ္ၾကာအိမ္မွာတစ္ေယာက္ထဲ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ တစ္ခုခုျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔"

 

  သူ႕ကိုခင္ေမာင္ၿငိမ္းနဲ႔ ထက္ေအာင္ကစိတ္ဝင္စားစြာၾကည့္ေနၾကသည္။ ကိုယ့္ဝမ္းနာကိုယ္သာသိတဲ့ သူဘယ္လိုေျပာရမွာပါလိမ့္။ ခက္ေတာ့ခက္ေနပါၿပီ။

 

"မုန္တိုင္း မင္းအေျဖကိုေစာင့္ေနတာ ငါတို႔မ်က္ႏွာမွာ ပင့္ကူမွ်င္ေတြတက္ေတာ့မယ္။ ေျဖေလကြာ"

 

"ဟို.....ငါစဥ္းစားေနတာပါကြာ"

 

"ဘာကိုလည္း စဥ္းစားတာေလးက အဲ့သေလာက္ျဖစ္စရာလိုလို႔လား။ ငါတို႔က အလကား ေၾကာင္ေရခ်ိဳးကတံုးသန္းရွာ လုပ္ၿပီးမင္းကိုေမးေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ရွင္းရွင္းေျပာ။"

 

"ေအးပါကြာ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ခဏေလာက္ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး နားေထာင္ ငါေျပာျပမယ္။"

 

   သူ႕စကားဆံုးေတာ့ ႏွစ္ေကာင္လံုးၿငိမ္သြားၾကသည္။ သူအျဖစ္အပ်က္ေတြကို အစကေနအဆံုး ထိခေရေစ့တြင္းက် ဇာတ္လံုးေပၚေအာင္ေျပာျပလိုက္သည္။ ႏွစ္ေကာင္လံုးမ်က္လံုးေတြက အေရာင္ေတြဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေနၿပီး သူေျပာသည္ကို မ်က္စိမမွိတ္မ်က္ေတာင္မခတ္ျဖင့္ နားေထာင္ေနၾကသည္။ သူေျပာလို႔ၿပီးသြားေတာ့ ႏွစ္ေကာင္လံုးေက်ာက္ရုပ္ေတြလို ၿငိမ္သက္သြားၾကသည္။ ပါးစပ္ေတြအေဟာင္းသားျဖင့္ အသက္မွရႈၾကေသးရဲ႕လားမသိပါ။

"အဲ့ဒါပဲ ၿပီးၿပီ။ ဒီေလာက္ဆိုမင္းတို႔ သေဘာေပါက္ေလာက္ေရာေပါ့။"

 

"မုန္တိုင္း......"

 

"မင္းရဲ႕ေဂးဒရမ္မာ ဇာတ္လမ္းကို နားေထာင္ရတာ မ်က္ရည္က်ခ်င္လာၿပီ။ ဒီလိုဆိုဂီတကမင္းကိုေတာ္ေတာ္ ခ်စ္တာပဲ သနားပါတယ္ကြာ"

 

"မုန္တိုင္း ထက္ေအာင္ေျပာတာ ဟုတ္သလိုလိုပဲ။ ေယာက်ာ္းနဲ႔မိန္းကေလး ခ်စ္တာကိုမွအခ်စ္စစ္လို႔ေခၚတာမဟုတ္ဘူး ငါလည္းကမၻာေက်ာ္ ေဂးအခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြၾကည့္ခဲ့ဖူးတယ္။ Broke Back Mountain လိုဇာတ္ကားမ်ိဳးေတြေပါ့။ သိပ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ငါကငါကိုယ္တိုင္ေဂးမဟုတ္ေပမယ့္ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ပါေသးတယ္"

 

    သူ႕ေခါင္းေတြေနာက္က်ိသြားျပန္သည္။ ဒီေကာင္ေတြ ကသူ႔ထက္ပင္ပိုသိပိုတတ္ေနၾကသည္။

 

"ေနၾကပါဦးကြာ မင္းတို႔ေျပာသလို ဂီတကငါ့ကိုတစ္ကယ္ခ်စ္တယ္ပဲထားဦး ငါကသူ႕ကိုယ္ဘယ္လို ျပန္ခ်စ္ရမွာလဲ။ မင္းတို႔ပဲစဥ္းစားၾကည့္ေလ ျဖစ္မွမျဖစ္ႏိုင္တာ။ ငါေၾကာင့္တစ္စံုတစ္ေယာက္ ထိခိုက္နစ္္နာသြားတာမ်ိဳးလဲ ငါမလိုလားဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ငါသူ႕ကို ေက်ာင္းမွာရွာၾကည့္ေသးတယ္ ဒါေပမယ့္မေတြ႕ေတာ့ဘူးကြ ငါလည္းရူးခ်င္သလိုလိုျဖစ္ေနတယ္။"

 

"ေအးေလ မင္းစိတ္ကေသခ်ာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ မင္းသူ႔ကိုနားလည္ေအာင္ရွင္းျပေပါ့။ လူ႔စိတ္ဆိုတာေျပာရခက္တယ္ မုန္တိုင္းရ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကိုယ့္ရဲ႕အမွန္တစ္ကယ္ လိုခ်င္ေတာင္းတမႈ လိုအပ္ေနမႈကို သိစိတ္နဲ႔တားျမစ္ထားေပမဲ့ မသိစိတ္က လိုအပ္ေနတယ္ဆိုတာကို ကိုယ့္ကိုယ္္ကိုမသိၾကဘူးကြ။ စိတ္အတည္တက် မျဖစ္ေသးဘဲနဲ႔ေတာ့ ဇြတ္မလုပ္ေစခ်င္ဘူး ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မွားမွန္းသိတဲ့အခ်ိန္က်မွ ျပန္ျပင္ဖို႔အခြင့္အေရး မရေတာ့ရင္ ပိုၿပီးခံစားရလိမ့္မယ္။ မင္းေျပာပံုနဲ႔ မင္းျဖစ္ေနတဲ့ပံုစံကို ငါေလ့လာၾကည့္ရမယ္ဆိုရင္ မုန္တိုင္း မင္းစိတ္ထဲမွာဂီတရွိေနတယ္ မင္းသိလား"

 

"မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး ထက္ေအာင္ရာ မင္းကေလေပါက္ကရေျပာရမယ္ဆို ႏွစ္ေယာက္မရွိဘူး။ ဂီတကိုသနားရင္ မင္းယူလိုက္"

 

"လူတစ္ခ်ိဳ႕က ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္သိရဲ႕သားနဲ႔ ညာတတ္ၾကတယ္မုန္တိုင္း။ အဲ့ဒီထဲမွာမင္းလည္းပါေနတယ္ ဒါေပမယ့္တပ္အပ္ၾကီးေတာ့ ငါမေျပာလိုပါဘူး မင္းစိတ္ကိုမင္းပဲအသိဆံုးေလ။ ေနာက္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အေျခအေနရယ္အခ်ိန္အခါရယ္က ရွိေသးေတာ့ မင္းသာသူ႔ကိုမခ်စ္ဘူးဆိုရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့ကြာ။ ငါတို႔လိုနားလည္တဲ့လူဆိုတာကလည္း  တစ္ရာမွာဆယ္ေယာက္ျပည့္ဖို႔မေသခ်ာဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါေတြက အဓိကျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး မင္းသာမင္းကိုမင္းဘာဆိုတာ သိဖို႔လိုတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕gayေတြက်ေတာ့  ကိုယ့္ကိုယ္ကို gayမွန္းမသိပဲ straight လို႔ထင္ေနၾကတာေတြရွိတယ္္။english  လိုဆိုရင္ေတာ့ closet gay လို႔ေခၚတယ္။ မင္းကိုငါက closet gay လို႔စြပ္စြဲေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ ေျပာတာ။"

 

"ထက္ေအာင္ မင္းစကားေတြနားေထာင္ရတာ ေခါင္းေတြမူးလိုက္တာကြာ။ "

 

"ငါက NGO အဖြဲ႕ေတြမွာ လုပ္အားေပးဝင္လုပ္ဖူးတယ္ေလကြာ အဲ့ဒါေၾကာင့္ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္သိေနတာ။ အခုခ်ိန္မွာမင္းစိတ္ေတြ သိပ္ရႈပ္ေထြးေနတယ္မုန္တိုင္း။ မင္းကိုဖိအားေပးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး စာေမးပြဲလည္းလကုန္ရင္ ေျဖရေတာ့မယ္ သိပ္ၿပီးစိတ္ရႈပ္မခံနဲ႔ေပါ့ကြာ"

 

   ခင္ေမာင္ၿငိမ္းက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စကားေတြကို နားေထာင္ၿပီးေခါင္းတစ္ညိတ္ညိတ္ လုပ္ေနသည္။  ထက္ေအာင္ႏွင့္ ခင္ေမာင္ၿငိမ္းကိုသူေတြေဝစြာ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဒီေကာင္ေတြသူ႔ကိုဘယ္လို ထင္ကုန္ၾကၿပီေတာ့သူမသိပါ။ ခက္သည္က သူ႕စိတ္ေတြကိုပင္ သူကိုယ္တိုင္နားမလည္ေနျခင္းပင္။ သူသည္မိမိကိုယ္ကို gay မွန္းမသိသည့္ closet gay တစ္ေယာက္တဲ့လား။ သူတို႔ေျပာသလို သူတစ္ကယ္ပဲျဖစ္ေနၿပီလား။ သူစိတ္ေတြဂေယာက္ဂယက္ ျဖစ္လာသည္။ သူတစ္ခုခုကိုစိုးရိမ္ လာသည္။ သူ႕အေတြးထဲတြင္ ဘာမွန္းမသိေသာ အေၾကာင္းအရာေတြ ရစ္ကာဝဲကာျဖင့္ ပတ္လည္ရႈပ္ေနသည္။

 

"ထက္ေအာင္ မုန္တိုင္းကိုၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ညစ္ေနတဲ့ပံုပဲ။ ငါတို႔လစ္ရေအာင္ သူ႕ဖာသာတစ္ေယာက္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆးေနပါေစ"

 

"ေအး မုန္တိုင္းငါတို႔သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ဘာမွစိတ္ညစ္စရာေတြေတြးမေနနဲ႔ေတာ့။ စာကိုပဲတတ္ႏိုင္သေလာက္ အာရံုစိုက္ေပါ့ကြာ။"

 

"ေအးပါကြာ မင္းတို႔ငါ့အေပၚမွာ အခုလိုေစတနာထားတာ ငါအရမ္းဝမ္းသာပါတယ္။ ငါမင္းတို႔ကို အိမ္ေရွ႕ထိ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေနာ္"

 

   အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ထက္ေအာင္ႏွင့္ခင္ေမာင္ၿငိမ္းက သူ႕ကိုလက္ျပႏႈတ္ဆက္ၿပီးျပန္သြားၾကသည္။ သူရင္ထဲတြင္ေမာပန္းလစ္ဟာကာ က်န္ခဲ့သည္။ မင္း ငါ့ကို ရင္ေမာေအာင္လုပ္ေနၿပီ ဂီတရယ္........

 

 

 

                                                                                                                                                     **********

 

   နံရံေပၚရွိတိုင္ကပ္နာရီသံသည္ တစ္ခ်က္ခ်က္ျဖင့္ အခန္းထဲတြင္လြင့္ျပယ္ေနသည္။  စကၠန္ ့တံေလး ေရြ႕၍ေရြ႕၍ သြားသည္ကို ဂီတစူးစိုက္စြာၾကည့္ေနမိသည္။ ထို႔အတူ လက္ဖ်န္တြင္ခ်ိတ္ထားေသာ ေဆးထိုးအပ္ဆီသို႔ ေဆးပုလင္းမွေဆးရည္မ်ား တစ္စက္ခ်င္းတစ္ဆက္ခ်င္းက်လာသည္ကိုလည္း ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ တိတ္ဆိတ္ျခင္းအတိၿပီးလွ်က္ အပ္က်သံမွ်ပင္ၾကားရေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ကပ္ေနသည္။ ျပတင္းေပါက္ရွိ ခန္းဆီးစေလးကေတာ့ ျပင္ပမွေလတစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ တဖ်တ္ဖ်တ္လူးခပ္ေနသည္။ သည္လိုေျခာက္ကပ္ေနမႈမ်ိဳးကို သူနဲနဲမွသေဘာမက် ဘဝင္မေတြ႕ပါ။

 

    တြယ္တက္စရာ ျမက္တစ္ပင္သာရွိသည့္ ေတာင္တက္လမ္းကို သူေရြးခ်ယ္မိခဲ့သည္က မွားမ်ားမွားယြင္းသြားေလၿပီလား။ သူရင္ထဲတြင္ ဒဏ္ရာမိုးေတြ တစ္စိမ့္စိမ့္ရြာသြန္းခဲ့သည္။ မာေက်ာေနတဲ့ေက်ာက္သားနံရံေတြေပၚ တြယ္တက္ေနရသလို ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းပင္ပန္းစြာ သူထိုမိုးစက္ေတြကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္။ ယခုေတာ့သူသည္ ဘုတ္တစ္ေကာင္လို တစ္အီအီေအာ္ျမည္ရမည္လား ခ်ိုဳးတစ္ေကာင္လို တစ္ကူးကူးဟုေအာ္ျမည္ရမည္လား မသိေတာ့ပါ။ ဥပကၡာျပဳျခင္းခံရသည့္ လိပ္ျပာငယ္ေလးတစ္ေကာင္လို သူအားငယ္စြာ စိုးရြံ႕ေၾကာက္လန္႔ေန၏။

 

 

    မဆံုးႏိုင္ျခင္း သကၤတေတြၾကားထဲမွာ အရာရာဟာၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။ အသစ္ျပန္စလို႔မရေတာ့သလို ဇာတ္သိမ္းလည္းမလွခဲ့ပါ။ ကံၾကမၼာကိုယ္တိုင္က ဇာတ္ဆရာလုပ္ေသာဤဇာတ္လမ္းတြင္ သူသည္လည္းရုပ္ေသးရုပ္တစ္ရုပ္ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္ခဲ့သည္။  ေလာကၾကီး၏ ၾကိဳးဆြဲရာကခဲ့ရသည့္သူ အခုေတာ့အရုပ္ၾကိဳးျပက္ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူေရွ႕တြင္ဆက္ေလွ်ာက္စရာ လမ္းလည္းမျမင္ေတာ့ပါ အရာရာသည္ ေဝေဝဝါးဝါးျဖင့္ ျမဴေတြလိုဖမ္းဆုပ္မရ လြင့္ျပယ္သြားသည္။ သူဘာလုပ္ရမည္နည္း သူ႕ဘဝ၏အနာဂတ္ၾကီးသည္ အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့ေခ်။ ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေနသည့္ သူ႕ႏွလံုးသားကိုလည္း ေဝဒနာေတြဆက္မေပးရက္ေတာ့ပါ။ ခါးသီးျခင္းေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ့အခ်စ္ ေပါက္ကြဲသံေတြကိုသာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္အသံေတြျဖင့္ ဖုံးအုပ္ဟန္ေဆာင္ထားတဲ့အခ်စ္ ေၾကကြဲျခင္းအႏွပညာလက္ရာေျမာက္စြာ ပံုေဖာ္ထုဆစ္ထားသည့္အခ်စ္ အဆိပ္ပန္းတစ္ပင္လိုအညႊန္႔ေတြတလူလူတက္ေနသည့္အခ်စ္  ဤမွ်ေလာက္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာအခ်စ္သည္ သူ႕ဘဝတစ္ခုလံုးကို ဝါးၿမိဳစားေသာက္ပစ္ခဲ့သည္။

 

   ထို႔ေၾကာင့္ သူအခ်စ္ကိုမုန္းသည္။ ခါးခါးသီးသီးမုန္းသည္။ နာနာက်ည္းက်ည္းမုန္းသည္။ ေသြးထြက္ေအာင္မုန္းသည္။ မုန္းသည္ဆိုေသာစကားထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာမုန္းသည္။ သူ႕ဘဝထဲမွ အခ်စ္ကိုအိပ္ယာလိပ္ျဖင့္ အၿပီးအပိုင္ေမာင္းထုတ္ပစ္လိုက္ၿပီ ျဖစ္သည္။ စိမ္းစိမ္းကားကားၾကီးကို ႏွင္ခ်ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႕ဘဝ၏ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းစကို သူလိုက္ရွာရမည္။ ဤအဓိပၸါယ္မရွိေသာ အခ်စ္ႏြံထဲတြင္ အဘယ္ေၾကာင့္မိမိဘဝကို အနစ္မြန္းခံရပါမည္နည္း။

 

   ညစ္ေပေနသည့္ သူ႕ႏွလံုးသားကို ေလွ်ာ္ဖြပ္သန္႔စင္ပစ္ရမည္။ ဟုတ္သည္ ေနာက္ထပ္ဘယ္နည္းဘယ္ပံုမ်ိဳးႏွင့္မွ အစြန္းအထင္းမခံေတာ့ပါ။ အလြမ္းေတြကိုေသာက္သံုး ဒဏ္ရာမိုးစက္ေပၚက တိမ္တိုက္ခါးေတြႏွင့္ေဆာ့ကစားခဲ့သည့္သူ အၾကင္ေတြကိုေထြးပိုက္ ဆူးပန္းခင္းေမႊ႕ယာေပၚမွာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့သူ သစ္စိမ္းရနံ႔မုဒိတာကို သုခဟုထင္ကာ ျမင္းလုပ္စီးခဲ့သည့္သူ ယခုေတာ့လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အေတာင္တစ္စံုသူ႕ဆီမွာ ရွိေနခဲ့ၿပီ။ သူလြတ္ေျမာက္ေတာ့မည္ သူပ်ံသန္းေတာ့မည္ အခ်စ္နဲ႔ေဝးတဲ့ကမၻာ အလြမ္းမရွိတဲ့ေနရပ္ ပူေလာင္ျခင္းကင္းမဲ့တဲ့ ေဒသသစ္တစ္ခုဆီ သူသြားပါေတာ့မည္။

 

                                             

                                     ************

 

    လွပေသာတံတားၾကီးေပၚတြင္ ျဖစ္သည္။ တံတာၾကီးသည္ၾကိဳးတံတားၾကီးျဖစ္ကာ ဟိုဖက္ကမ္းႏွင့္သည္ဖက္ကမ္းကို ခိုင္ခန္႔ေတာင့္တင္းသည့္ ဧရာမသံမဏိၾကိဳးၾကီးေတြျဖင့္ သြယ္တန္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ တံတားၾကီးသည္ အနီေရာင္ျဖစ္သည္။ စူးရွရွေနေရာင္ေအာက္တြင္ တံတားၾကီးသည္လွပေနသလို ခပ္ေဝးေဝးမွ စိမ္းအုပ္အုပ္သစ္ေတာၾကီးသည္လည္း အရြက္အခက္စံုေသာ ပင္စည္ထြားထြားသစ္ပင္ၾကီးေတြ ျဖင့္သာယာလွပေနသည္။ ထိုတံတားၾကီးေပၚတြင္ ေလေအးေလးေတြတျဖဴးျဖဴး တိုက္ခတ္လွ်က္ရွိသည္။

 

"မုန္တိုင္း ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဟိုဖက္ကမ္းကိုေရာက္တာနဲ႔ လြတ္ေျမာက္ၿပီကြ။ အဲ့ဒီေနရာေလးကို  အခ်စ္ရဲ႕အျခားတစ္ဖက္က လြတ္ေျမာက္ျခင္းနယ္ေျမလို႔ေခၚတယ္။ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီေနရာေလးကိုေရာက္သြားၿပီဆိုတာနဲ႔ ငါတို႔ေတြၿငိမ္းခ်မ္းသြားၿပီကြ။"

 

    စကားေတြတတြတ္တြတ္ေျပာေနေသာ ဂီတကိုသူတစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း ၿပံဳးလိုက္သည္။ အခ်စ္ရဲ႕အျခားတစ္ဖက္က လြတ္ေျမာက္ျခင္းေနေျမတဲ့။ ထိုေနရာေလးကို ယခုသူႏွင့္ဂီတ အတူတူသြားၾကမည္ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေႏြးေထြးေသာႏွလံုးသားျဖင့္ သူတို႔လက္ေတြ ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲတြဲထားၾကသည္။

 

"ဂီတရာ ငါသိပ္ေပ်ာ္တာပဲ။ ငါ့ဘဝမွာေလ တစ္ခါမွဒီလိုေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳး မရခဲ့ဖူးဘူး။ ငါမင္းကိုသိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္"

 

"မုန္းတိုင္းကလည္း မင္းနဲ႔ငါနဲ႔က ခ်စ္သူေတြေလ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳး မေျပာပါနဲ႔ သိပ္ၿပီးသူစိမ္းဆန္လြန္းရာက်တယ္"

 

 

    ဘုရားဘုရား ဂီတႏွင့္သူက ခ်စ္သူေတြတဲ့လား။ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါလိမ့္။ သူစဥ္းစားၾကည့္သည္။ သို႔ေပမယ့္ အေျဖကမရ။ ေနာက္ဆံုးစဥ္းစားလို႔မရသည့္ အခါတြင္ေတာ့ သူဆက္ၿပီးမစဥ္းစားေတာ့ပါ။ ခ်စ္သူေတြဆိုေတာ့လည္း ခ်စ္သူေတြေပါ့ သူလည္းဂီတကို ခ်စ္သည္ပဲေလ။ ရုတ္တရက္ေတြေဝသြားျပန္သည္။ သူဂီတကို ခ်စ္သည္တဲ့ ဘယ္တုန္းကမ်ား ခ်စ္ခဲ့သည္ပါလိမ့္။ သူစိတ္က ဘာလို႔မ်ားခ်စ္သည္ဟု ေတြးလိုက္မိပါလိမ့္။ သူေခါင္းရႈပ္သြားျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ေကာင္းကင္ၾကီးကို သူေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

 

   အလို.........မိုးေတြမဲေမွာင္လို႔ပါလား။ ေစာေစာကေနပြင့္ေနသည္ မဟုတ္ပါလား။ ယခုေတာ့ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးသည္ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလိုမဲေမွာင္ သြားခဲ့သည္။ သူအရမ္းအံၾသလြန္း၍ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြား၏။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို သူလွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေလေတြသည္ မုန္တိုင္းအေသးစားေလးလို တဟူးဟူးတိုက္ခတ္ရာမွ တစ္စတစ္စပိုမိုျပင္းထန္လာသည္။ နက္ေမွာင္ေနေသာ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ မိုးခ်ိမ္းသံေတြျမည္ဟီးလားသည္။ လွ်ပ္စီးေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္လာသည္။   

 

"ဂ်ိမ္း..........ဂ်ိမ္း...........ဂ်ိမ္း.........."

 

"ေဝါ..............."

 

 မိုးေတြသည္းထန္စြာရြာသြန္းလာသည္။ သူအမွတ္တမဲ့ နေဘးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဂီတသူ႔အနားမွာမရွိေတာ့။ ဂီတဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ သူလွည့္ပတ္ၿပီးရွာၾကည့္သည္။ မေတြ႕။ မိုးစက္ေတြေျမျပင္ေပၚသို႔ တစ္စတစ္စပိုမိုမ်ားျပားစြာ က်ဆင္းလာသည္။ သူ႕ဆံပင္ေတြလည္းမိုးေရေတြ ရဲႊေနေခ်ၿပီ။ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ ျပာႏွမ္းလာသည္။ သူတစ္ကိုယ္လံုးလည္း ရဲႊရဲႊစိုေနေလၿပီ။ မိုးေတြကေတာ့ သည္းသည္းထန္ထန္ ရြာေနဆဲပင္။

 

"ဂီတ.........."

 

"ဂီတ.........မင္းဘယ္မွာလဲ"

 

 

   သူအာေခါင္ျခစ္၍ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။ သူ႕အသံေတြသည္ တစ္ေတာလံုးတစ္ေတာင္လံုး တစ္ေလာကလံုးကို ဟိန္းထြက္ကာ ပဲ့တင္သံေတြဆက္တိုက္ ထြက္လာသည္။ ခဏၾကာေတာ့ အသံေတြတိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ဂီတဆီမွ မည္သည္႔ျပန္ထူးသံမွမၾကားရပါ။ သူ႕စိတ္ေတြပူေလာင္လာသည္။ ဂီတကိုစိုးရိမ္လာ၏။ သူတံတားၾကီးေပၚသို႔ ဟိုပတ္ေျပးသည္ပတ္ေျပးျဖင့္ ရွာၾကည့္သည္။ မေတြ႕။

 

"ဂီတ...................."

 

"ဂ်ိမ္း.................ဂ်ိမ္း"

 

"ဂီတ................................"

 

   မည္သည့္ျပန္ထူးသံမွ် မၾကားရေခ်။ သူတစ္ေယာက္ထဲ ခ်ာခ်ာလည္ရင္းဂီတကို ရွာေဖြေနမိသည္။ သူ႕ရင္ထဲတြင္လည္းေမာဟိုက္ကာ ဝမ္းနည္းလာသည္။ သူ႕ပါးျပင္တြင္ မ်က္ရည္ေတြစီးက်လာသည္။ သူစို႔နင့္ေၾကကြဲစြာ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုမ်က္ႏွာေပၚသို႔ အုပ္ရင္းငိုေၾကြးေနမိသည္။ ထိုအခိုက္........

 

"မုန္တိုင္း.............."

 

 ဟင္ ............ဒါ ........ဒါ.......... ဂီတအသံပဲ။

 

"ဂီတ........... ဂီတ.......... မင္းဘယ္မွာလဲ"

 

"မုန္တိုင္း .........ငါဒီမွာ ငါ့ကိုကယ္ပါဦး.......... မုန္တိုင္း........"

 

   အသံေတြက ပဲ့တင္ထပ္ကာ ေနရာတိုင္းဆီမွၾကားေနရသည္။ သူေျပးလႊားရင္း ဂီတအသံလာရာကို ရွာေဖြေနသည္။ မိုးေတြကလည္း သည္းသည္ထက္ပိုသည္းလာသည္။

 

"မုန္တိုင္း ငါ့ကိုကယ္ပါဦး"

 

"ဟင္........ ဂီတ ငါလာၿပီ ခဏေလး"

 

  ေတြ႔ပါၿပီ။ သူဂီတကိုေတြ႕လိုက္ရပါၿပီ။ ဂီတသည္ တံတားေဘာင္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ခိုတြဲေနကာ ေအာက္ရွိ ေျခာက္ၾကီးထဲသို႔က်လုဆဲဆဲ တန္းလန္းၾကီးျဖစ္ေနသည္။ ဂီတ၏ခႏၶာကိုယ္ ေအာက္ပိုင္းသည္ ေလထဲတြင္ဝဲေနေလသည္။ ေအာက္ရွိေျခာက္ကမ္းပါးၾကီးမွာလည္း မေကာင္းဆိုးဝါးၾကီးတစ္ေကာင္ ပါးစပ္ကိုအဆင္သင့္ဟထားသလို ဂီတကိုဝါးမ်ိဳရန္ အဆင္သင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနေလသည္။ သူဂီတနားကို အေလာတၾကီးေျပးသြားလိုက္သည္။

 

"ဂီတ မင္းလက္တစ္ဖက္ကို အသာေလးၾကြၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုေပး။ ငါဒီကေန မင္းကိုဆြဲၿပီးတင္မယ္"

 

    ဂီတသည္ သူခိုင္းသည့္အတိုင္း လက္တစ္ဖက္ၾကြလာေလသည္။ က်န္လက္တစ္ဖက္ကေတာ့ တံတားေဘာင္ကိုကိုင္ထားသည္။သူအနားရွိသံေဘာင္ကို အားျပဳဆြဲကိုင္ထားရင္း က်န္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ဂီတလက္ကိုလွမ္းဆြဲလိုက္သည္။ မိသည္။ သို႔ေသာ္ဂီတလက္မွာ ေခြ်းေတြျဖင့္ေခ်ာ္ေနသျဖင့္ ဖမ္းဆုပ္မိေသာ္လည္း ဆြဲတင္ဖို႔ရန္ခက္ခဲေနသည္။

 

 

"ဂီတ........အားတင္းထားေနာ္ ရေတာ့မယ္"

 

   သူဂီတလက္ကို အတင္းဆြဲကာတင္သည္။ ဂီတက တံတားေဘာင္ကို ဆြဲထားေသာက်န္လက္တစ္ဖက္ကို လႊတ္ကာ လက္ႏွစ္ဖက္လံုးျဖင့္သူ႕ကို ဖမ္းဆုပ္လိုက္သည္။ သူရွိသမွ်အားအင္ေတြ ျဖစ္ညွစ္ၿပီးဂီတကို ဆြဲတင္သည္။ သို႔ေသာ္ ဂီတခႏၶာကိုယ္ၾကီးသည္ အေပၚသို႔အနည္းငယ္သာ တက္လာသည္။  သူေခြ်းေတြ တၿပိဳက္ၿပိဳက္က်လာသည္။ ရင္ေတြလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္လာသည္။ ေလတြမိုးေတြကလည္း သူ႕မ်က္ႏွာကို ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းရိုက္ခတ္ေန၏။

 

    ထိုစဥ္သူ႔ကိုဆုပ္ကိုင္ထားေသာ ဂီတ၏လက္ေတြသည္ တျဖည္းျဖည္း ေခ်ာ္ကာေအာက္သို႔ေလ်ာ့က်လာသည္။ သူ႕လက္ေတြသည္ အေၾကာေတြ ျပက္ထြက္ေတာ့မည့္အလား နာက်င္လာသည္။ သူဂီတကိုငံု႔ၾကည့္လိုက္သည္။ ဂီတသည္ ေလထဲတြင္ဝဲေနေလသည္။ ဂီတ၏ေအာက္တြင္ ေခ်ာက္ၾကီးက ေက်ာစိမ့္ဖြယ္ရာ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည္။

 

"မုန္တိုင္း မင္းလက္ေတြအရမ္းနာေနၿပီမိုလား။ ငါ့ကိုလႊတ္လိုက္ေတာ့ မုန္တိုင္း"

 

"ဂီတ မင္းရူးေနလား ဘာလို႔လႊတ္ရမွာလဲ။ ငါမင္းကိုမရ ရေအာင္ဆြဲတင္မယ္"

 

"မုန္တိုင္း ၾကာရင္မင္းလက္ေတြ ျပက္ထြက္ကုန္လိမ့္မယ္။ ငါ့ကိုလႊတ္လိုက္ေတာ့။"

 

"မလႊတ္ဘူး လံုးဝမလႊတ္ဘူး ျပက္ရံုမကလို႔ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းကိုငါရေအာင္ကယ္မယ္။"

 

"မင္းမလႊတ္ရင္ ငါလႊတ္ရလိမ့္မယ္ မုန္တိုင္း"

 

"ဂီတ မင္းရူးေနလား။ ဟာ..........ဂီတ မလုပ္နဲ႔ေနာ္  ဂီတ............"

 

  ဂီတကသူ႔ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္လက္ေတြကို လႊတ္လိုက္သည္။ သူအတင္းဖမ္းဆုပ္ထားေပမယ့္ ဂီတ၏ လက္ေတြကိုမမိေတာ့။ ဂီတသည္ေလထဲတြင္ လြင့္ေျမာသြားသည္။ ဂီ၏ခႏၶာကိုယ္ၾကီးသည္ ေလထဲတြင္ျခာျခာလည္ေနသည္။ သူ႕မ်က္လံုးေတြဝိုင္းစက္သြားသည္။ ဂီတသည္ တျဖည္းျဖည္းေခ်ာက္နက္ၾကီးထဲသို႔ က်ကာစံုးစံုးျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။

 

"ဂီတ..........................................."

 

 

   ကမၻာေျမၾကီးသည္ အိုထိန္းစက္ကဲ့သို႔ သြက္သြက္ခါေအာင္ျခာျခာလည္လာသည္။ သူ႕ေခါင္းေတြမူးေနာက္လာသည္။ အာရံုေတြရႈပ္ေထြးကာ ျပားပန္းခတ္လာသည္။ အျမင္ေတြေဝဝါးလာ၏။ ရင္ေတြစူးေအာင့္ကာ ေလထဲတြင္လြင့္ေျမာေနသလို ေအးစက္ေနသည္။ သူသည္ေလထဲတြင္ ပ်ံသန္းေနပါသည္။ထို႔ေနာက္ ကမၻာၾကီး၏အျပင္ဖက္ထိ ထိုးေဖာက္သြားသည္။ သူမ်က္လံုးထဲတြင္ ျမင္ကြင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ျမင္ေယာင္လာျပန္၏။ ဘာေတြမွန္းသူမသိပါ။ ရႈပ္ေထြးေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္သူသည္ ေတာင္ကုန္းေတြေပၚတြင္ေျပးလႊားေနျပန္သည္။ ပင္လယ္ေရျပင္ထက္မွ လိႈင္းလံုးမ်ားသည္ အလိပ္လိုက္အလိပ္လိုက္တက္လာကာ သူ႕ကိုေရာထိုေတာင္တန္းေတြကိုပါ လႊမ္းျခံဳဖံုးအုပ္သြားသည္။

 

   သူသည္ မိုးမ်ားသည္းထန္စြာရြာသြန္းေနေသာ ညတြင္ တကၠစီတစ္စီးကိုလွမ္းတားလိုက္သည္။

 

"ဟို......ကားၾကံဳလိုက္ခ်င္လို႔ပါ တာေမြထိပါပဲ။ ကားခလဲေပးပါ့မယ္ မိုးေတြအရမ္းရြာေနလို႔ပါ။"

 

"မရဘုူး တျခားကားရွာငွားပါ"

 

"ျမန္မာလူမ်ိဳး အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ ကူညီပါကြာေနာ္"

 

"ဦးေလၾကီးျမန္ျမန္ေမာင္းပါ ေနာက္က်ေနၿပီ"

 

ထို႔ေနာက္ထိုျမင္ကြင္းေတြသည္ အေငြ႕ ျပန္ကာေပ်ာက္ကြယ္သြားျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္သူႏွင့္ဂီတ သူအိမ္ထဲတြင္ေရာက္ေနၾကသည္။

 

 

"အား..............."

 

"ေဟ့ေကာင္.......... ဂီတဘာျဖစ္တာလဲ"

 

"မုန္တိုင္း.......... လာပါဦး စူးတယ္ စူးတယ္................ အား.........."

 

"ဟာ....ငါကုတင္ေပၚမွာ ၾကယ္သီးတုပ္ရင္း အပ္ၾကီးခ်ထားတာ။ မင္းတက္ထိုင္ လိုက္ျပီနဲ႔တူတယ္"

 

 

ထို႔ေနာက္စကားသံေပါင္းမ်ားစြာကို သူၾကားလာရသည္။

 

"ရပါတယ္ စကားမစပ္ မင္းတင္ပါးၾကီးက ျဖဴၿပီးႏုေနတာပဲေနာ္ ဟိဟိ"

 

"မင္းသြားေတာ့ ဂီတ ငါမင္းကို ရင္မဆိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူး    မင္း ......မင္း  မင္းကေဂးပဲ ဂီတ"

 

"မုန္တိုင္း   ငါ....ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

 

"ေတာ္ၿပီ  မင္းသြားေတာ့ကြာ .............. ေတာက္ "

 

"တိတ္စမ္းမုန္တိုင္း နင္ဟာေလ ငါ့ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာၿပီးေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္ကိုစြဲလမ္းေနတယ္။ နင္ငါ့ကိုမခ်စ္ဘူး။ နင္ညာတယ္။ နင္ဟာသစၥာမရွိတဲ့ေကာင္"

 

"ေဆာင္း......... ေဆာင္း.......... မဟုတ္ဘူးေဆာင္း........ ေမာင္ရွင္းျပပါရေစ"

 

"ဘာကိုရွင္းျပမွာလဲ ဘာမွရွင္းစရာမလိုဘူး။ သစၥာမရွိတဲ့နင္လိုေကာင္စားမ်ိဳးကို အရွင္ထားမယ္မ်ားထင္ေနလား ဟင္းဟင္း"

 

 

"အဟတ္.....ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာကိုေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ ေဒၚေဆာင္းႏွင္းျမဴ။ အခုလိုေျပာလိုက္တဲ့ အတြက္မ်ား ဝမ္းနည္းသြားလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ေနသလား။ မင္းလိုသစၥာမရွိတဲ့မိန္းမ တစ္ေယာက္အတြက္ ငါ့မွာက်စရာမ်က္ရည္မရွိဘူးေဆာင္း။ မင္းဟာမိန္းမယုတ္ မိန္းမညံ့ ငါမင္းကိုမုန္းတယ္............"

 

 

"ငါ့ကိုနားမလည္တာထက္ မင္းကိုမင္းနားမလည္ျဖစ္ေနတာပါ။ မင္းသာမင္းကိုယ္မင္း နားလည္သြားရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲ မုန္တိုင္း။ ငါကေတာ့ေလာကၾကီးကို ရိုးရိုးေလးနဲ႔ရွင္းရွင္းေလးပဲျမင္တယ္။ ကမၻာေပၚမွာလူသားေတြ  တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးခ်စ္ၾကတယ္။ ခ်စ္တာအျပစ္မဟုတ္တဲ့ အတြက္သူတို႔မွာ အျပစ္မရွိဘူး လြတ္လပ္စြာခ်စ္ခြင့္ရွိသင့္တယ္။ အခ်စ္ဟာ လွ်ပ္စစ္မီးမဟုတ္တဲ့ အတြက္အဖိုေတြအမေတြ မရွိဘူး။ အခ်စ္ဟာအခ်စ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အခ်စ္နဲ႔အခ်စ္ကိုခ်စ္လို႔ရတယ္။ အခ်စ္မွာဘာကန္႔သတ္ခ်က္မွ မရွိတဲ့အတြက္ အခ်စ္ဟာလြတ္လပ္ေနတယ္။ အခ်စ္မွာအခ်စ္ပဲရွိတယ္ အခ်စ္မွာအျပစ္မရွိပါဘူး မုန္တိုင္း။"

 

 

 

"ဂီတ မင္းစကားေတြက သိပ္ၿပီးအေႏွာင့္အသြားမလြတ္သလိုပဲ။ မင္းကငါ့ကိုပါဆြဲထည့္ေနတဲ့ သေဘာလား"

 

"မင္းက မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ေသခ်ာတယ္ေပါ့"

 

"ဂီတ မင္း........မင္း "

 

"မုန္တိုင္း မသိရင္မွတ္ထား ေျမြေျမြခ်င္းေျချမင္တယ္တဲ့ကြ။ ဟား .....ဟား.....ဟား.......ဟား"

 

 

"ဂီတ မင္းကိုယ္ေတြ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနတယ္။ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြလည္း ေအးစက္ေနတာပဲ။ မင္းဖ်ားေနၿပီ ဂီတ"

 

"မုန္တိုင္း မုန္တိုင္း.......ငါ......ခ်မ္းတယ္"

 

"မငိုပါနဲ႔ကြာ....... မင္းကလည္းေယာက်ာ္းမဟုတ္တဲ့အတိုင္းပဲ။ မင္းငိုေတာ့ငါ့ရင္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ မငိုနဲ႔ေတာ့ကြာ.....ငါျပန္လာခဲ့မယ္ ခဏေလးပဲေစာင့္ ဟုတ္ၿပီလား"

 

"မင္းကေတာ့အသည္းအသန္ပဲ ဂီတရာ ။ ငါကေတာ့ေခြ်းျပန္ေနၿပီ မင္းခ်မ္းေနေသးရင္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ေစာင္ထဲကိုငါပါဝင္ၿပီးၿခံဳေပးမယ္။ လူေငႊ႔နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ မင္းအခ်မ္းေပါ့သြားမွာပါ။"

 

 

"မုန္တိုင္း မင္းငါ့ကိုမသိခင္ကတည္းက ငါမင္းကိုသိေနခဲ့တယ္။ ငါမင္းကိုရင္းႏွီးခြင့္ရေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔ငါမဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။နဂိုကတည္းက ခတ္ထန္ေနတဲ့ငါ့စိတ္ေတြေၾကာင့္ ငါ့ရဲ႕ဆႏၵေတြကိုဖံုးကြယ္ထားသလိုျဖစ္ၿပီး မင္းကိုငါေမာက္ေမာက္မာမာဆက္ဆံမိသြားတယ္ ဒါေပမယ့္ကံအားေလွ်ာ္စြာနဲ႔ မင္းနဲ႔ငါရင္းနီးခြင့္ရခဲ့တယ္။ မင္းသိရဲ႕လားမုန္တိုင္း ငါစိတ္ညစ္တဲ့အခါတိုင္း အထီးက်န္တဲ့အခါတိုင္း မင္းသီခ်င္းဆိုတာကိုလာၾကည့္ေနတတ္တယ္။ မင္းမသိေအာင္ ဒီႏွင္းဆီအျဖဴေတြကို မင္းဆီပို႔ပို႔ေပးေနမိတယ္။ အရင္ကေတာ့ မရည္ရြယ္ပဲလုပ္ခဲ့မိေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ငါ့ႏွလံုးသားက စကားေျပာလာတယ္။ မုန္တိုင္း ငါမင္းကိုခ်စ္တယ္.........ဒီႏွင္းဆီပန္းေလးနဲ႔ ငါမင္းကိုခ်စ္ခြင့္ပန္ပါတယ္ မုန္တိုင္း။ ငါမင္းကို အရမ္းခ်စ္....ပါတယ္" 

 

 

"ဂီတ.......ဂီတ.......မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဟုတ္တယ္ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥပဲ။ ငါ.......ငါ.......ေဂးမဟုတ္ဘူး ငါေဂးမဟုတ္ဘူးဂီတရယ္ ငါမင္းကိုဘယ္လိုလုပ္ခ်စ္မွာလဲ။ မင္းရူးေနၿပီဂီတ မင္းရူးေနၿပီ............"

 

"မုန္တိုင္း မင္းငါ့အေပၚမွာ နည္းနည္းေလးမွစိတ္ခံစားမႈ မရိွဘူးလားမုန္တိုင္းရယ္။ မင္းကိုမင္း မညာပါနဲ႔ မင္းငါ့ကိုခ်စ္ပါတယ္ ငါသိတယ္ မင္းငါ့ကိုခ်စ္ပါတယ္………… ဟုတ္တယ္မိုလားဟင္"

 

"မဟုတ္ဘူး……..ငါမင္းကိုမခ်စ္ဘူး မင္းရူးေနၿပီဂီတရဲ႕ မင္းဟာအရူးပဲ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကိုေျပာေနတယ္ ဟား…ဟား……ဟား ….မင္းရူးသြားၿပီဂီတ မင္းသိရဲ႕လား……. မင္းရူးသြားၿပီ။"

 

"မုန္တိုင္းရယ္."

 

 

  စကားသံေတြတိတ္ဆိတ္သြားသည္။ သူ႕မ်က္လံုးထဲတြင္ အေမွာင္ထုၾကီးသာ ၾကီးစိုးထားသည္။ ထို႔အတူ ရင္ေတြလိႈက္ေမာ တုန္ရီေနသည္။ ခြန္အားမရွိေတာ့သလို သူေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်ေနသည္။ သူ႕စိတ္ေတြ တစ္စထက္တစ္ပိုမို မြန္းသိပ္ၾကပ္ျငပ္လာသည္။ သူအသက္ရႈ၍မရေတာ့။ ဟုတ္သည္ သူအသက္ရႈ၍မရေတာ့ပါ။ သူ႕အဆုတ္ၾကီးသည္ ေလရႈရႈိက္ခြင့္မရေသာအခါ တင္းသထက္တင္းလာသည္။ ေလတင္းေနသည့္ပူေဖာင္းၾကီး ေပါက္ခံနီးေနသလို သူခႏၶာကိုယ္ၾကီးသည္ ေပါက္ကြဲသြားေတာ့မည္လား သူမသိေတာ့။ သူအေမွာင္ထဲတြင္ မြန္းၾကပ္မႈ ဒဏ္ကိုမခံႏိုင္ေတာ့သည့္ အဆံုးရွိသမွ်အားကိုး ထည့္၍ရုန္းပစ္လိုက္သည္။

 

"ဝုန္း......................"

 

 

  ပတ္ဝန္းက်င္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ မနက္မိုးလင္းေနေခ်ၿပီ။ အခန္းထဲတြင္ အလင္းေရာင္သိပ္မဝင္ေသး သျဖင့္အနည္းငယ္ေမွာင္ေနေသးသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာတြင္လည္း ေခြ်းေတြစို႔ေနသည္။ သည္လိုဆိုသူအိမ္မက္ မက္ေနသည္ေပါ့။ ေတာ္ပါေသးသည္။ အိမ္မက္အေၾကာင္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိသည္။ ဘာေတြမွန္းမသိပါ ရႈပ္႐ႈပ္ခတ္ေနသည္။ သူထိုအိမ္မက္ကို ၾကိမ္ဆဲပစ္လိုက္သည္။ မုန္းလည္းမုန္းသည္။ အျမင္ကပ္သည္။

 

 

                                                                                                                                                     **********

 

ဘတ္စ္ကားျပတင္းေပါက္မွ ျပင္ပရႈခင္းေတြကိုသူေငးၾကည့္ေနမိသည္။ အျပင္ဘက္တြင္ မီးေရာင္စံုလူေရာင္စံု လႈပ္ရွားသြားလာေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ညျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘတ္စ္ကားမွအတြင္းမီးထြန္းထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူၾကည့္ေနေသာ ျပတင္းေပါက္မွန္ခ်ပ္ထဲတြင္ သူ႕မ်က္ႏွာေလးကိုပါေရာၿပီး ျမင္ေနရသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အိပ္ကပ္ထဲမွ ပိုက္ဆံအိတ္ကိုထုတ္ကာ ဇစ္ကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္အထဲမွ လိုင္စင္ဓာတ္ပံုေလးတစ္ပံုထြက္လာ၏။ သူထိုဓာတ္ပံုေလးကိုကိုင္ကာ မ်က္ႏွာနားသို႔အနီးကပ္တိုးကာ ယူၾကည့္လိုက္သည္။ ဂီတ၏ဓာတ္ပံုေလးျဖစ္သည္။ သူ႕အိမ္ကိုဂီတ စေရာက္သည့္ေန႔က ထြက္က်န္ခဲ့တာျဖစ္မည္ထင္သည္။ ေနာက္ေန႔သူတံျဗက္စည္းလွည္းေတာ့ ေကာက္ေတြ႕သည္။

 

   ဘဝသည္ ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းေတြျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ အသိုက္ငယ္ေလးတစ္ခုလား သို႔မဟုတ္ အညတရႏွလံုးသားကို အခ်စ္ေတြျဖင့္အစာသြတ္ထားသည့္ စာဘူးေတာင္းငယ္ေလတစ္ခုေပးလား။ သူစဥ္းစားၾကည့္သည္။  လူေတြအားလံုးအခ်စ္ေၾကာင့္ ရူးၾကသည္။ ဒီစိတ္ႏွင့္စား ဒီစိတ္ႏွင့္သြား ဒီစိတ္ႏွင့္အသက္ရွင္ေနၾကသည္ လားမသိပါ။ သူကိုယ္တိုင္လည္း တိတိက်က်ေတာ့နားမလည္ခဲ့ပါ။ အေဝးသို႔ေရာက္ေနေသာ အၾကည့္ေတြကိုျပန္ရုပ္ ကာကားထဲသို႔ေျပာင္းလိုက္၏။

 

 

ကားေပၚတြင္ လူသိပ္မရွိေတာ့ေခ်။ ညမိုးခ်ဳပ္ေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သြားသူလာသူနည္းပါးသြားသည္ထင္သည္။ ဂီတဓာတ္ပံုကို ပိုက္ဆံအိတ္ထဲျပန္ထည့္ထားလိုက္ရင္း သူစဥ္းစားၾကည့္သည္။ ဂီတႏွင့္သူမေတြ႕သည္မွာ ယခုဆိုဆယ္ရက္ေက်ာ္သြားၿပီျဖစ္သည္။ သူ႕ရင္ထဲတြင္လြမ္းသလိုလို ဂီတကိုေတြ႕ခ်င္သလိုလို   ဘာလိုလိုညာလိုလိုျဖင့္မသည္းကြဲပါ။ ဂီတေနေရာေကာင္းရဲ႕လားမသိပါ။ သူႏွင့္ေနာက္ဆံုးေတြ႕သည့္ညက မိုးရာၾကီးထဲတြင္ အၾကာၾကီးေနခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။ ထိုညက သူဂီတအေပၚသိပ္ၿပီးရက္စက္လြန္းရာ က်သြားသည္လားမသိပါ။ ေတြးရင္းသူဂီတကို စိုးရိမ္လာျပန္သည္ ဘုရားဘုရား ထိုညကသူဂီတကို တြန္းလွဲပစ္ခဲ့ေသးသည္။ ဂီတ တစ္ခုခုမ်ားျဖစ္...........ဟာ။

 

မုန္တိုင္းမင္းစိတ္ထဲမွာ ဂီတရွိေနတယ္။ မင္းသူ႔ကိုလြမ္းေနတယ္မိုလား။ ဒါဆိုရင္ေသခ်ာတယ္ မင္းသူ႔ကိုခ်စ္ေနၿပီ။ မင္းသူ႔ကိုခ်စ္ေနၿပီ မုန္တိုင္း။

 

မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ မင္းမွာမိန္းကေလးရည္းစားရွိခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ မင္းေမ့ေနၿပီလား။ မင္းကဘယ္လိုလုပ္ ေယာက်ာ္းေလးတစ္ေယာကိုခ်စ္တယ္ ဆိုတာျဖစ္ႏိုင္မွာလည္း။

 

မုန္တိုင္းအခ်စ္ဆိုတာ အဖိုအမ မေရြးဘူးခ်စ္လို႔ရတယ္။ အဖိုအမဆိုတာ တစ္ကယ္ေတာ့သဘာဝၾကီးရဲ႕ ကန္႔သတ္ခ်က္တစ္ခုပါပဲ။ တစ္ကယ္ေတာ့ အားလံုးဟာလူသားေတြခ်ည္းပါပဲ။ လူသားအခ်င္းခ်င္းခ်စ္တာ အျပစ္မွမဟုတ္တာ။

 

မုန္တိုင္းေယာက်ာ္းအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္တယ္ဆိုတာေဂးေတြရဲ႕ အလုပ္ကြ။ မင္းကေဂးမွမဟုတ္တာ ကိုယ့္ကိုကိုနားလည္စမ္းပါ။ ေယာက်ာ္းအခ်င္းခ်င္းခ်စ္ရင္ မင္းကိုလူေတြက ဘာေျပာၾကမယ္ထင္သလဲ။ မင္းကိုဝိုင္းဟားၾကလိမ့္မယ္ မုန္တိုင္းရဲ႕။ မင္းအဲဒီဒဏ္ေတြကို ခံႏိုင္လို႔လား။

 

မုန္တိုင္းပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ ကဲ့ရဲ႕ ခုႏွစ္ရက္ ခ်ီးမြန္းခုႏွစ္ရက္တဲ့။ အခ်ိန္တန္ရင္ေလကုန္ၿပီး ပါးစပ္ေတြပိတ္သြားၾကလိမ့္မယ္။ မင္းတစ္ကယ္ပဲ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူကို ခ်စ္လွ်က္နဲ႔ စြန္႔လႊတ္ေတာ့မလို႔လား။ မင္းစြန္႔လႊတ္ႏိုင္လို႔လား။ ဂီတမရွိဘဲမင္းေနႏိုင္လို႔လား။ မင္းအခုေတာင္သူ႔ကိုလြမ္းေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။

 

မုန္တိုင္းေရ သူမ်ားေယာင္လို႔လိုက္ေယာင္ အေမာင္ေတာင္မွန္းေျမာက္မွန္းမသိတဲ့။ မင္းလည္းအဲ့လိုျဖစ္ေနဦးမယ္။ မျဖစ္ႏိုင္တာကို သိပ္ၿပီးစိတ္ကူးမယဥ္ စမ္းပါနဲ႔။ ဘဝကိုအဓိပၸါယ္ရွိရွိလက္ေတြ႕ က်က်ေနစမ္းပါ။ လူဆိုတာကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္ဆံုးပဲ။ မင္းျမဲျမဲမွတ္ထား။

 

ေနာင္တဆိုတာ ေနာင္မွရတာတဲ့ မုန္တိုင္း။ ဘဝမွာအဆံုးအျဖတ္မမွားဖို႔က အေရးၾကီးဆံုးပဲ။ အခ်ိန္မွီေသးတယ္ မင္းဂီတကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာသင့္တယ္။ မင္းသူ႔ကိုခ်စ္ေနတယ္ မုန္တိုင္း။ မင္းကိုမင္းမညာနဲ႔။

 

မဟုတ္ဘူးမင္းေဂးမဟုတ္ဘူး မုန္တိုင္း။ မင္းသူ႔ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။

 

မင္းသူ႔ကိုခ်စ္ေနတယ္မုန္တိုင္း။

 

မဟုတ္ဘူးမုန္တိုင္း မင္းေဂးမဟုတ္ဘူး။

 

မင္းသူ႔ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာသင့္တယ္။

 

မေျပာနဲ႔မုန္တိုင္း အဓိပၸါယ္မရွိတာေတြ။

 

မင္းဂီတကိုခ်စ္မိေနၿပီ။

 

မဟုတ္ဘူး။ မင္းသူ႔ကိုမခ်စ္ပါဘူး။

 

ဟုတ္တယ္။

 

မဟုတ္ဘူး။

 

ဟုတ္တယ္။

 

မဟုတ္ဘူး။

 

ဟုတ္တယ္။

 

"ေကာင္ေလးဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆံုးၿပီလို႔ မင္းကိုေျပာေနတာ သံုးခါေတာင္ရွိၿပီ"

 

"ဗ်ာ"

 

"ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆံုးၿပီ ကားေပၚကဆင္းလို႔ရၿပီ"

 

"ဪ ဟုတ္ကဲ့။ ကြ်န္ေတာ္တာေမြမွာ ဆင္းမွာေလအကို တာေမြကိုေရာက္ၿပီလား။"

 

"ဟာ ဒီေကာင္ေလးကေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔။ တာေမြက ေက်ာ္ခဲ့ၿပီကြ။ အခုဆူးေလေတာင္ေရာက္ေနၿပီ။ မိုးလည္းခ်ဴပ္ၿပီ။ ဂိတ္လည္းဆံုးၿပီ။ မင္းလည္းကားေပၚကဆင္းေတာ့။ ငါတို႔လည္းကားသိမ္းေတာ့မယ္"

 

  သူပတ္ဝန္းက်င္ကိုအကဲ ခတ္ၾကည့္သည္။ ဟုတ္သည္။ ကားေပၚမွာ လူတစ္ေယာက္မွမရွိေတာ့။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက သူဆင္းမည့္မွတ္တိုင္ကို ေက်ာ္သြားသည္မသိပါ။ ကားစပယ္ရာကို စပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္ျပျပီး ကားေပၚမွဆင္းလာခဲ့သည္။ မတက္ႏိုင္ေတာ့ တကၠစီငွါးၿပီးေတာ့ပဲ အိမ္ျပန္ရေတာ့မည္။ အေနာက္မွ ကားစပယ္ရာက သူ႔ကိုတီးတိုးေျပာဆိုသံၾကားလိုက္ရသည္။

 

"ေဂါက္ေနလားမသိပါဘူး" တဲ့။

 

                                                                                                                                            **********

 

 

စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္.........

 

   ေက်ာင္းဝန္းအတြင္း တြင္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား ဟိုတစ္စုသည္တစ္စု စုၿပံဳေနၾကသည္။ ေက်ာင္းဝရံတာကိုမွီေနရင္း စကားေျပာေနၾကသူမ်ားလည္း  ရွိသလို သစ္ပင္ေအာက္တြင္အဖြဲ႕က်ေနၾကသူမ်ား လည္းရွိသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေက်ာင္းcanteen တြင္ထိုင္ရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းေနၾကသည္။ ၄င္းတို႔အားလံုးသည္ စာေမးပြဲေျဖရမည့္အခ်ိန္ကိုေစာင့္ဆိုင္းေနၾက ျခင္းျဖစ္သည္။

 

 

"မုန္တိုင္း အဆင္ေျပပါတယ္ေနာ္"

 

"ေျပပါတယ္ "

 

"မင္းကိုၾကည့္ရတာ ဂနာမၿငိမ္သလိုပဲ"

 

စားပြဲဝိုင္းနားတြင္ ပတ္ၿပီးေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနေသာ မုန္တိုင္းကိုထက္ေအာင္က အျမင္ကပ္သည့္မ်က္ႏွာျဖင့္ေမးသည္။

 

"စာေျဖခန္းထဲမွာ အၾကာၾကီး ထိုင္ရမွာမိုလို႔ အေညာင္းအညာေျပေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာပါ။ ငါေအးေဆးပါ ။"

 

"ေအး ေအး ၿပီးေရာ"

 

"အင္း"

 

"မုန္တိုင္း "

 

"ဟင္"

 

"မင္းဘာေတြရြတ္ေနတာလဲ မင္းပါးစပ္ကိုၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုရြတ္ေနသလိုပဲ"

 

"ဟို......ဟိုဒင္း စာ.......စာ ေမ့သြားမွာစိုးလို႔ပါကြာ"

 

"ဟုတ္လို႔လား"

 

"ဟုတ္ပါတယ္ဆိုေနကြာ"

 

"ေနပါဦး မင္းမ်က္လံုးေတြက ဘာကိုရွာေနတာလဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ က်ီးကန္းေတာင္ေမွာက္နဲ႔"

 

"ဟို.....ခင္..ခင္ေမာင္ၿငိမ္းေလကြာ ငၿငိမ္း.....ငၿငိမ္း ဒီေကာင္မလာေသးလို႔ေလ"

 

"လာပါလိမ့္မယ္။ အခုမွအေစာၾကီးရွိေသးတယ္ ။ကဲကဲ လက္ဖက္ရည္ေတြေအးကုန္ေတာ့မယ္ လာေသာက္ေခ်။"

 

"အင္း"

 

မုန္တိုင္း စားပြဲခုံ တြင္ျပန္ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး မွာကတည္းကနဲနဲမွမတို႔ရေသးသည့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို  ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးျဖင့္တို႔ၾကည့္လိုက္သည္။

 

"မုန္တိုင္း"

 

"ဘာလဲကြာ......."

 

သည္တစ္ခါေတာ့ ဒီေကာင္နဲနဲလြန္လာၿပီဟု မုန္တိုင္းထင္သည္။

 

"ဟိုမွာ.....ငၿငိမ္းလာေနၿပီလို႔"

 

"ဒီေကာင္လာတာ ဘာထူးဆန္းလို႔လဲ"

 

"ဟင္ မင္းပဲသူမလာေသးလို႔ ေစာေစာက ေမွ်ာ္ေနတာမဟုတ္ဘူးလား"

 

"ဪ........ေအး ဟုတ္သားပဲ"

 

"မင္းစိတ္ေကာမွန္ပါေသးတယ္ေနာ္"

 

   သူထက္ေအာင္ကို တစ္ခုခုေျပာရန္ျပင္လိုက္စဥ္ ခင္ေမာင္ၿငိမ္းက အနားသို႔ေရာက္လာကာ ဝင္ထိုင္လိုက္သျဖင့္ ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲၿငိမ္ေနလိုက္သည္။

 

"မုန္တိုင္း မင္းဂီတကိုေတြ႕ေသးလား"

 

ေရာက္ေရာက္ျခင္းဆိုင္းမဆင့္ဗံုမဆင့္ ေမးလိုက္ေသာ ခင္ေမာင္ၿငိမ္းစကားေၾကာင့္ မုန္းတိုင္းေသာက္ဟန္ျပင္ေနသည့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ျပန္ခ်ထားလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ခင္ေမာင္ၿငိမ္းဖက္သို႔ စိတ္ဝင္စားစြာ ၾကည့္လိုက္၏။ သူစိတ္ဝင္စားသည့္ ဂီတဆိုသည့္နာမည္ ပါေနသည္မဟုတ္ပါလား။

 

"ဟင့္အင္း အခုတစ္ေလာမေတြ႕တာၾကာေပါ့"

 

"ေအးငါလည္းအဲ့ဒါပဲေျပာမလို႔  မေန႔က ငါက်ဴရွင္ကအျပန္မွာ ဂီတတို႔အခန္းထဲက ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ ေျပာသြားတာၾကားလိုက္တယ္ကြ ဘာတဲ့ ဂီတေက်ာင္းထြက္သြားၿပီဆိုလားပဲ။ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသြားဖို႔ ဆာကူယာတာဝါမွာ ေလယာဥ္လက္မွတ္လာဝယ္တာ ေတြ႕လိုက္တယ္တဲ့"

 

"ဘာ.......မင္းဘာေျပာလိုက္တယ္"

 

ခင္ေမာင္ၿငိမ္းစကားက သူ႕ရင္ကိုိုအျမစ္မွဆြဲႏႈတ္လိုက္သလို အသည္းခိုက္မတက္နာၾကင္သြားေစသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာသည္လည္း ဟန္ေဆာင္၍မရေအာင္ပင္ ပ်က္ယြင္းသြားေလာက္ၿပီိထင္သည္။ ခင္ေမာင္ၿငိမ္းက သူ႕ရုတ္တရက္ေျပာလိုက္သည္ကို လန္႔သြားသည္ထင္သည္ အေနာက္သို႔အနည္းငယ္ဆုတ္သြားသည္။ သူခင္ေမာင္ၿငိမ္း၏ အၤက်ီေကာ္လန္စကို လွမ္းဆြဲၿပီး အနားသို႔ဆြဲလိုက္ကာ......

 

"မင္းေျပာတာေသခ်ာလား ငၿငိမ္း ငါ့ကိုမင္းတို႔ႏွစ္ေကာင္ ဝိုင္းေနာက္မလို႔မိုလား"

 

"မုန္တိုင္း လက္.....လက္ၾကီးကိုလႊတ္ဦးေလကြာ။ "

 

"ေဆာရီး ေဆာရီး "

 

"မင္းကိုအေရးထဲေနာက္ေနရဦးမွာလားကြာ တစ္ကယ္ေျပာေနတာ တစ္ကယ္ တစ္ကယ္"

 

"ဒါဆို ဂီတႏိုင္ငံျခားသြားေတာ့မွာေပါ့"

 

"ဟုတ္မွာေပါ့"

 

သူ႕ရင္ထဲဗေလာင္ဆူသြားသည္။ ဂီတႏိုင္ငံျခားသြားေတာ့မည္တဲ့။ ေက်ာင္းလဲထြက္သြားသည္တဲ့ သူေၾကာင့္ အားလံုးသူ႕ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။ ဂီတရယ္ မင္းဘာျဖစ္လို႔ဒီလိုေတြလုပ္ရတာလဲ။ ငါကမင္းကို အဲ့သေလာက္ေတာင္ နာက်င္ေစခဲ့သလားကြာ။ ငါ့ေၾကာင့္ေတာ့ မင္းဟိုးအေဝးၾကီးကို ထြက္သြားဖို႔မလိုဘူးလို႔ငါထင္တယ္။

 

"မင္းဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ မုန္တိုင္း"

 

ထက္ေအာင္ဆီမွ စကားသံထြက္လာသျဖင့္ သူေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ထက္ေအာင္ေရာ ခင္ေမာင္ၿငိမ္းပါ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ သူ႕ကိုၾကည့္ေနၾကသည္။ သူေခါင္းရမ္းျပလိုက္သည္။

 

"ငါမသိဘူး"

 

"ခဏေနက်ရင္စာေမးပြဲေျဖရေတာ့မယ္ ဂီတကဘယ္ေန႔သြားမယ္မွန္းမသိဘူး။ ငၿငိမ္း မင္းမေမးၾကည့္ခဲ့ဘူးလား"

 

"ဟင့္အင္း မေမးခဲ့မိဘူး။ အဲ့ဒီေကာင္မေလးေတြက အရင္ကငါတို႔စလို႔ ငါတို႔နဲ႔ကြိဳင္တက္ထားဖူးတယ္ကြ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေျပာတာပဲနားေထာင္ခဲ့တယ္"

 

"ဒုကၡပါပဲ မုန္တိုင္း မင္းဘာလုပ္မယ္စိတ္ကူးလဲ"

 

"စာေမးပြဲေျဖရေတာ့မယ္ကြ ငါလည္းဘာမွမတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး"

 

"ကလင္ ကလင္ ကလင္ ကလင္"

 

သူ႕စကားေျပာလို႔မွမဆံုးေသးပါ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းထိုးသံက ျမည္လာသည္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အားလံုး ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္ကုန္ၾက၏။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းခန္းရွိရာသို႔သြားကုန္ၾကသည္။

 

"မုန္တိုင္း ေခါင္းေလာင္းထိုးေနၿပီ သြားၾကရေအာင္"

 

    ခင္ေမာင္ၿငိမ္းကေျပာလိုက္ခ်င္းျဖစ္သည္။ သူအသာေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ စာေျဖခန္းထဲသို႔ဝင္ရမွာ သူ႕ေျခေထာက္ေတြ မေရြ႕ခ်င္သလိုျဖစ္ေန၏။ ရင္ဘတ္ထဲတြင္လည္း ကတုန္ကယင္ျဖစ္ေနသည္။ သူဘာကိုလိုခ်င္ေနသည္လဲ သူလိုခ်င္ေနသည္က ဂီတမ်ားျဖစ္ေနလား သူမသိပါ။ အခုေလာေလာလတ္လတ္တြင္ေတာ့ အေျခအေနက တို႔လို႔တန္းလန္းၾကီးျဖစ္ေနသည္။ ဂီတက ဘယ္အခ်ိန္သြားမယ္မွန္းမသိ စာေမးပြဲကလည္းယခုပင္ ေျဖရေတာ့မည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့သူစိတ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီး စာေျဖခန္းထဲသို႔သာ တစိုက္မတ္မတ္ဝင္လာခဲ့ေတာ့သည္။

 

                                                                                                                                                   ***********

 

အခန္းၾကီးတစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္လွ်က္ရွိသည္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးစားပြဲကိုယ္စီတြင္ထိုင္ကာ ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။ ၿငိမ္သက္ေနသည္ဆိုေသာ္လည္း ေက်ာက္ရုပ္ကဲ့သို႔ ၿငိမ္ေနျခင္းေတာ့မဟုတ္။ စာေျဖစားပြဲေပၚတြင္ ေမးခြန္းစာရြက္ကိုၾကည့္ၿပီး အေျဖလႊာစာရြက္ထဲတြင္ စာမ်ားေရးေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရေသာ္ စာေမးပြဲေျဖေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ထိုေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားအနီးတြင္ေတာ့ အခန္းေစာင့္ဆရာတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆရာမတစ္ေယာက္က သြားလိုက္လာလိုက္ျဖင့္ ေစာင့္ၾကပ္လွ်က္ရွိသည္။

 

စာေျဖေနၾကသူမ်ားတြင္ စဥ္းစားသူကစဥ္းစား ေျဖသူကေျဖျဖင့္ ကိုယ္စီကိုယ္စီ တိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ စာေျဖစားပြဲအလယ္တန္းရွိ အေရွ႕ဘတ္သံုးခံုေျမာက္တြင္ေတာ့ မုန္တိုင္းထိုင္ေနသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ေဇာေခြ်းေတြ ျပန္လွ်က္ရွိသည္။ ေမးခြန္းစာရြက္ၾကီးကိုေထာင္ထားကာ မ်က္ႏွာကိုပုထားသည္ ယခုအခ်ိန္ထိသူ႕အေျဖလႊာ စာရြက္ထဲတြင္ စာတစ္လံုးမွ်မေရးရေသးပါ။ ေျဖဆိုခ်ိန္တစ္နာရီတိတိ ရွိၿပီျဖစ္သည္။ အခန္းေစာင့္ဆရာက တေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ရင္း သူ႕အနားသို႔ေရာက္လာျပန္သည္။ သူစိတ္အိုက္သြားျပန္၏ သူ႕အေျဖလႊာစာရြက္ကို ဆရာေတြ႕မည္စိုး၍ ေမးခြန္းစာရြက္ျဖင့္ ကဗ်ာကရာဆြဲဖံုးလိုက္သည္။ ထိုအခိုက္ အမွတ္မထင္ သူ႕တစ္ေတာင္ဆစ္ျဖင့္တိုက္မိၿပီး စားပြဲခံုေပၚရွိေဘာပင္ေလးသည္ ေအာက္သို႔ေလ်ာက်သြားေလသည္။

 

  ထိုင္ေနေသာစားပြဲမွထ၍ ေဘာပင္ရွိရာသို႔ လက္လွမ္း၍သူျပန္ေကာက္မည္အျပဳ  အခန္းေစာင့္ဆရာက လက္ဦးကာ သူ႕ကိုေကာက္ေပးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ေဘာပင္ကို စားပြဲေပၚသို႔တင္ေပးကာ အေရွ႕သို႔ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ သူဘာမွမေျပာပဲ ျပန္ထိုင္ေနလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ေမးခြန္းစာရြက္ေတြကို လွန္ေလွာၾကည့္ေနမိသည္။ သူရသည့္စာတစ္ပုဒ္မွမပါပါ။ စာမပါသည္ဆိုသည္ထက္ စာက်က္၍မရေသာေၾကာင့္ ဆိုလွ်င္ပိုမွန္လိမ့္မည္ထင္သည္။ ဟုတ္သည္။ စာက်က္ခ်ိန္ေတြတြင္ သူစာက်က္၍မရခဲ့ပါ။ စာက်က္မည္လုပ္တိုင္း သူ႕ေခါင္းထဲသို႔ ေရာက္ေရာက္လာသည္က ဂီတဟူေသာနာမည္ျဖစ္သည္။

 

   

    စာအုပ္ၾကီးကိုကိုင္ၿပီး ဂီတအေၾကာင္းသာေတြးေနခဲ့သည့္ ညေပါင္းကမေရတြတ္ႏုိင္ေတာ့။ တစ္ခါတစ္ေလတြင္ အေတြးလြန္ၿပီးဘယ္အခ်ိန္ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းပင္ကိုယ့္ကိုယ္ကို မသိလိုက္ေခ်။ ယခုဆိုလွ်င္ ဂီတမ်က္ႏွာမျမင္ရ ဂီတအသံမၾကားရသည္မွာ တစ္လပင္ရွိပါေတာ့မည္။ ဂီတကိုေက်ာင္းထဲတြင္ ႏွံ႔ႏွံ႔တက္ေအာင္သူလိုက္ရွာပါေသးသည္ မေတြ႕ပါ။ ဂီတေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဂီတသူ႕ကိုမုန္းတီးသြားၿပီလား ဂီတသူ႕ကိုနာက်ည္းသြားၿပီလားမသိပါ။ ယခုဂီတႏိုင္ငံျခားကိုထြက္သြားေတာ့မည္တဲ့။ သူနဲ႔အေဝးဆံုးေနရာသို႔ ဂီတထြက္သြားေတာ့မည္။

 

  သည္လိုဆို သူဂီတႏွင့္တစ္သက္လံုးမဟုတ္ရင္ေတာင္ ျပန္ေတြ႕ခ်င္မွေတြ႕ေတာ့မည္။ ဂီတသူ႕ကိုခြဲသြားေတာ့မည္။ သူဂီတႏွင့္ေဝးရေတာ့မည္။ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ဂီတႏွင့္ေဝးသြားမည္ကို စိုးရြံ႕ထိတ္လန္႔လာသည္။ ပူစပ္ပူေလာင္ ရင္ခုန္သံေတြျဖင့္ သူရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္လႈပ္ရွားကာ အသက္ရႈသံေတြက်ယ္ေလာင္လာသည္။ စိတ္မရွည္စြာျဖင့္ ေခါင္းကိုတဗ်င္းဗ်င္းကုတ္ပစ္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္အၾကည့္ကို အခန္းျပတင္းေပါက္ရွိ အျပင္ဘက္သို႔လႊဲလိုက္၏။ အျပင္ဘက္တြင္ေနသာလွ်က္ရွိၿပီး ေလတျဖဴးျဖဴးတိုက္လွ်က္ရွိသည္။

 

 

  ေက်ာင္းဝန္းထဲရွိ သစ္ပင္တစ္ခ်ိဳ႕သည္ ေလေအးေအးေအာက္တြင္ တအိအိဘယ္ညာယိမ္းထိုးလွ်က္ရွိသည္။ သူထိုသစ္ပင္ေတြကိုၾကည့္ေကာင္းေကာင္း ျဖင့္ၾကည့္ေနမိသည္။ထိုအခိုက္ေလေပြအေသးစားေလး တစ္ခုထိုသစ္ပင္ေတြၾကားထဲသို႔ ဝင္ေမႊ႕သြားသည္။ ေလေပြအေမႊ႕ခံလိုက္ရေသာအခါ သစ္ပင္အုပ္စုထဲမွ သစ္ရြက္ေတြသည္ ေလမွာလြင့္ကနဲျဖစ္သြားကာ ပ်ံတက္သြားၾကသည္။ သစ္ရြက္ေလးေတြသည္ ေလတြင္ေဝ့ကာ့ေဝ့ကာတက္သြားၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ဝွိက္တြင္ ျပန္႔ႏံွ႔သြားသည္။ ထိုျပန္တက္ေနေသာ သစ္ရြက္ေလးမ်ားထဲမွ သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္သည္ တေျဖးေျဖး ေလတြင္လူးလိုက္လိမ့္လိုက္ျဖင့္ ပ်ံသန္းလာရင္း သူၾကည့္ေနတုန္းမွာပင္ ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ ျဖတ္သန္းကာ စာေျဖခန္းထဲတြင္ဝဲေနသည္။ ထို႔ေနာက္တေျဖးေျဖး ကလည္ကလည္ျဖင့္ သူ႕စားပြဲခံုေပၚသို႔လာက်ေလသည္။

 

  

      သူထူးဆန္းအံ့ၾသစြာ သစ္ရြက္ေလးကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ သစ္ရြက္ေလးသည္ တစ္ပိုင္းမွာေျခာက္ေနၿပီး တစ္ပိုင္းမွာ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔အေရာင္ရွိေနေသးသည္။ သစ္ရြက္ေလးမွာ ယူကလစ္ရြက္ေလးျဖစ္သည္။ သူလက္ဖ်ားေလးျဖင့္ ေကာက္ကိုင္ကာ စိမ္ေျပနေျပၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္သစ္ရြက္ေလးကို ရႈရႈိက္ၾကည့္လိုက္သည္။ သစ္စိမ္းရနံ႔သင္းအုပ္အုပ္ေလး သူ႔ႏွာေခါင္းထဲသို႔ဝင္လာ၏။ ထိုရနံ႔ႏွင့္အတူ သူမ်က္လႊာေလးခ်ထားလိုက္သည္။ သူ႕နားထဲတြင္ စကားသံတစ္ခ်ိဳ့ၾကားေယာင္လာ သည္။

 

 

"……..ငါမင္းကိုမခ်စ္ဘူး မင္းရူးေနၿပီဂီတရဲ႕ မင္းဟာအရူးပဲ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြကိုေျပာေနတယ္ ဟား…ဟား……ဟား ….မင္းရူးသြားၿပီဂီတ မင္းသိရဲ႕လား……. မင္းရူးသြားၿပီ။"

 

သူေခါင္းကိုခါရမ္းပစ္လိုက္ ၏။ ထို႔ေနာက္ ဂီတ၏ အသံသဲ့သဲ့ေလးကိုၾကား ေယာင္လာျပန္သည္။

 

"မုန္တိုင္း.......မင္းကိုငါခ်စ္တယ္"

 

 

အား..........သူ႕ရင္ထဲစူးနင့္ကာ ေအာင့္တက္သြားသည္။ သူ႕မ်က္လံုးေတြ ျပာေဝလာသည္။ သူ႔လက္သီးေတြကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ထားမိသည္။ သူႏႈတ္မွ ဆြံအစကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ျဖင့္ထြက္လာသည္။

 

"ခ်စ္.........ခ်စ္.........ဂီတ မင္းကို.......မင္းကို......ငါခ်စ္ေနၿပီ"

 

ထို႔ေနာက္  ထိုင္ေနရာမွ သူဝုန္းကနဲထရပ္လိုက္သည္။ သူ႕မ်က္လံုးတြင္မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာၿပီျဖစ္သည္။

 

"ေက်ာင္းသား ဘာလိုအပ္လို႔လဲေျပာပါ"

 

အခန္းေစာင့္ဆရာဆီမွ အသံထြက္လာသည္။ တစ္ခန္းလံုးရွိသမွ်လူေတြ လည္းသူ႔ကိုဝိုင္းၾကည့္လာၾက၏။ သူဂရုမစိုက္ဘဲ စားပြဲခံုမွ အခန္းတံခါးေပါက္ရွိရာသို႔ွ တစ္လွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္ခဲ့သည္။

 

"ေက်ာင္းသား ကိစၥမရွိဘဲအျပင္ကိုထြက္လို႔မရပါဘူး။ ဘာလိုအပ္လို႔လဲ ဆရာတို႔ကိုေျပာပါ။"

 

သူ႕ေျခလွမ္းေတြကို မရပ္တန္႔မိေတာ့ေခ်။

 

"ေက်ာင္းသား "

 

တံခါးေပါက္ေရွ႕သို႔ေရာက္ေသာအခါ သူနေဘးကိုငဲ့ေစာင္းၾကည့္လိုက္သည္။ ထက္ေအာင္ျဖစ္သည္။ သူႏွင့္တစ္ခန္းထဲတြင္  အတူတူက်သည့္ထက္ေအာင္။ ထက္ေအာင္က သူ႕ကိုအံ့ၾသသည့္မ်က္လံုးေတြျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။ သူမ်က္ႏွာကိုၿပံဳးလိုက္သည္။

 

"ေက်းဇူးပဲထက္ေအာင္ မင္းစာကိုေကာင္းေကာင္းေျဖပါ"

 

ထက္ေအာင္က သူ႕ကိုၾကည့္ၿပီး ထိုင္ရမလို ထရမလိုျဖစ္ေနသည္။သူအားလံုးကိုေက်ာခိုင္းၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။ သူအခ်စ္ကိုရွာေဖြေတြ႕ရွိသြားၿပီေလ။

 

 

                                                                                                                                        *************

 

"ဦးေလးဒီ့ထက္နည္းနည္း ျမန္လို႔မရေတာ့ဘူးလား ကြ်န္ေတာ္အရမ္းအေရးၾကီးေနလို႔ပါဗ်ာ"

 

"ဒါအျမန္ဆံုးေမာင္းေနတာပဲ ေကာင္ေလးရ။ ၿမိဳ႕တြင္းမွာဆိုေတာ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့စံႏႈန္းအတိုင္းပဲ ေမာင္းရတယ္ အဲ့ဒီထက္ပိုေမာင္းရင္ ဒဏ္ေငြရိုက္ခံရလိမ့္မယ္"

 

"ဒုကၡပါပဲဗ်ာ "

      

 

ကားေလးသည္ ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚတြင္ တရိပ္ရိပ္ေျပးလွ်က္ရွိသည္။ သူကပဲစိတ္ေစာေနသည္လား ကားကပဲအမွန္တစ္ကယ္ေႏွးေနသည္လား မသိပါ။ ကားဆရာေမာင္းေနပံုကိုၾကည့္ၿပီး အားမလိုအားမရျဖစ္မိသည္။ သူယခုဂီတအိမ္ရွိသည့္ ဗဟန္းကိုသြားေနျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးသျဖင္ လိပ္စာအတိုင္းစမ္းတဝါးဝါးျဖင့္သာ သြားရေတာ့မည္။ ဂီတႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ သူဂီတကိုေတာင္းပန္မည္။ ၿပီးလွ်င္ဂီတကိုေခၚၿပီး သူ႕ရင္ထဲကစကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာမည္။ ေတြးလိုက္ရံုႏွင့္ပင္သူ႔ရင္ထဲ တသိမ့္သိမ့္ေႏြးေထြးသြားသည္။

 

ဂီတရယ္ငါေလအခု ငါ့ကိုယ္ငါနားလည္သြားပါၿပီ ဂီတရယ္။ ငါကိုယ္တိုင္ငါ့ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြကိုနားမလည္ခဲ့လို႔ မင္းကိုဒဏ္ရာေပးသလိုျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ေလ ငါအခု မင္းကိုေတြ႕ရင္ငါ့အမွားေတြအတြက္ ေတာင္းပန္မယ္ ၿပီးရင္မင္းကိုေျပာစရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ငါအခုခ်ိန္မွာမင္းကိုလိုအပ္ေနၿပီ ဂီတ မင္းကိုမြတ္မြတ္သိပ္သိပ္ကိုေတြ႕ခ်င္ေနၿပီ။ တစ္ခ်ိန္ကအတူေပ်ာ္ဖူးခဲ့တဲ့ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြကို ငါျပန္လိုအပ္ေနၿပီ။ ငါျပန္ေတာင္းတေနၿပီ။ ငါမင္းကို သိပ္ခ်စ္ေနမိၿပီ ဂီတရယ္။

 

"ေကာင္ေလးမင္းေျပာတာ ဒီလမ္းပဲ ေကာင္ေလး"

 

"ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး လမ္းထဲကိုဝင္လိုက္ပါ"

 

"ေအး ေအး"

 

ကားေလးသည္ စက္သံေျဖးေျဖးေလးျဖင့္ လမ္းထဲသို႔ခ်ိဳးဝင္လာသည္။ မုန္တိုင္းကားေပၚမွေန၍ အိမ္နာပါတ္ေတြကိုတစ္ခုခ်င္းစီ လိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ေလးၿခံေျမာက္တြင္ေတာ့ သူ႕မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ေတာက္သြားသည္။ ဂီတေျပာသည့္ အိမ္ကိုေတြ႕ လိုက္ရၿပီျဖစ္သည္။

 

"ဦးေလး ရပ္ ရပ္   ေရာက္ၿပီ ဒီအိမ္ပဲ"

 

ကားရပ္သည္ႏွင့္ သူကားတံခါးကိုဖြင့္ၿပီး ဆင္းလိုက္သည္။ ဂီတႏွင့္ေတြ႕ရေတာ့မည္ သူရင္ေတြခုန္လွ်က္ရွိသည္။ ၿခံေရွ႕ေရာက္သည္ႏွင့္ လူေခၚဘဲကို ႏွိပ္လိုက္၏။

 

"တီ..............တီ..............တီ"

 

ဘဲသံၾကားေတာ့ အိမ္ထဲမွမိန္းမၾကီးတစ္ဦး ကဗ်ာကရာျဖင့္ထြက္လာသည္။ ၿခံတံခါးနားေရာက္ေတာ့ သူ႕ကိုစူးစမ္းသလိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး.........

 

"ဘာကိစၥရွိလို႔လဲေကာင္ေလး"

 

"ဟို ဒါ  ဂီတသံစဥ္တို႔အိမ္လားမသိဘူးဗ်"

 

"ဟုတ္ပါတယ္"

 

"ဟုတ္ကဲ့ ဟို  ကြ်န္ေတာ္သူနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔ပါ။"

 

"ဂီတေလးမရွိဘူးကြဲ႕ ဒီမနက္ပဲႏိုင္ငံျခားကိုသြားဖို႔ ေလဆိပ္ကိုသြားတယ္ "

 

"ဗ်ာ......."

 

"မင္းကသူ႔သူငယ္ခ်င္းလား ဂီတကဘာမွမင္းကိုေျပာမထားဘူးလား"

 

"ဟုတ္ကဲ့ ဟို အေဒၚ ေလယာဥ္က ဘယ္ႏွစ္ရီထြက္မွာလည္းဟင္ "

 

"အဲ့ဒါေတာ့အေဒၚလည္းမသိဘူးကြဲ႕  သူတို႔ထြက္သြားတာကေတာ့ သိပ္မၾကာေသးဘူး နာရီဝက္ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္"

 

"ဟုိ ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္လိုက္သြား ၾကည့္မယ္ ေက်းဇူးပဲေနာ္အေဒၚ"

 

 "ေအး ေအး ကံေကာင္းပါေစသားရယ္"

 

သူတကၠစီကားရွိရာသို႔ ခ်ာကနဲလွည့္ျပန္လာခဲ့သည္။ ကားဆရာၾကီးက သူ႕ကိုျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ၾကည့္ေနသည္။ သူကားတံခါးကို ဖြင့္ၿပီးဂ်ိမ္းကနဲပိတ္ကာ အထဲသို႔ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။

 

"ဦးေလး မဂၤလာဒံုေလဆိပ္ကိုေမာင္းပါ"

 

ကားဆရာက သူ႕အသံၾကားမွကားစက္ႏိႈးကာ ကားကိုေမာင္းေတာ့သည္။ သူရင္ေတြပူလွ်က္ရွိသည္။ ဂီတကယခုသူနဲ႔ေဝးသည့္ေနရာသို႔ ထြက္သြားရန္ၾကိဳးစားေနေခ်ၿပီ။ ဂီတသူ႔ကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးလား။ ဂီတသူ႔ကိုမုန္းမ်ားသြားၿပီလား။ သူ႔ကိုပစ္ၿပီးအေဝးကိုေရွာင္ထြက္သြားေတာ့မည္။ သူဂီတကိုလက္လႊတ္ဆံုးရံႈးရေတာ့မည္။ မျဖစ္ဘူး မျဖစ္ဘူး သူဂီတကိုဆံုးရံႈးလို႔မျဖစ္ပါ။ သူရင္ထဲတြင္ကိုဂီတကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာၾကီးကိုခ်စ္ေနမိပါၿပီ။ သူဂီတကိုဆံုးရံႈးရမည္ဆိုလွ်င္ သူရူးသြားႏိုင္ေလာက္သည္။

 

သူစိတ္ေတြဣေျႏၵမရေတာ့ စိုးရိမ္မႈေတြလိႈက္ခတ္ကာ ရင္ခုန္သံေတြေရစီးၾကမ္းေနသည္။ ရင္ထဲတြင္ဖြဲမီးလိုတျမည့္ျမည့္ေလာင္ကြ်မ္းေနသည့္ ဗ်ာပါေသာကက သူ႔ကိုရက္ရက္စက္စက္ညွင္းပန္း ႏွိပ္စက္ေနေခ်ၿပီ။ သူ႕လက္ေတြလည္း ေအးစက္ကာနားရြက္ေတြ  ပူက်စ္ေနသည္။ ရင္ဘတ္ၾကီးတစ္ခုလံုးလည္း မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ရဲရဲထေနသည့္ ထင္းစၾကီးႏွင့္အထိုးခံထားရသလို အူေတြအသည္းေတြ ျပဳတ္က်ေတာ့မည့္အလား နာက်င္ထံုတက္ကိုက္ခဲေနသည္။

 

"ဦးေလးျမန္ျမန္ေမာင္းေပးပါလားဗ်ာ အရမ္းအရမ္းကိုအေရးၾကီးေနလို႔ပါ"

 

 

"ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ ေမာင္းေပးမယ္"

 

ဖမ္းဆုပ္မရသည့္သူ႔စိတ္ေတြ မိုးတိမ္ေတြလိုလြင့္ေျမာေနသည္။ ညဥ္နက္သန္းေခါင္ယံရဲ႕ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ျခင္းမ်ိဳးက သူ႕ႏွလံုးသားကို အၾကီးအက်ယ္ညွင္းဆဲေနသည္။ ကားေလးသည္တေျဖးေျဖးျဖင့္ ျမိဳ႕ ျပင္ဘက္သို႔ေရာက္လာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ထင္းေနသည့္ေနေရာင္ေအာက္တြင္ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းၾကီးကလည္း ၾကည္ျပာေရာင္လွ်က္သန္းလ်က္ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးရွင္းလင္းေတာက္ပေနသည္။ လမ္းတစ္ဘက္တစ္ခ်က္တြင္ လူေနအိမ္တစ္ခ်ိဳ႕ က်ိဳ႕တို႔က်ဲတဲ ေလးေတြကိုျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ လြတ္ေနေသာေမေျပာင္ေျပာင္ တစ္ခ်ိဳ႕တြင္လည္း ကေလးတစ္စုစြန္လႊတ္ေနၾကသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ကားသည္ျမင္ကြင္းအားလံုးကို တစ္ခဏေရးအတြင္းမွာပင္ ရိပ္ကနဲရိပ္ကနဲျဖတ္သန္းသြားခဲ့သည္။ ထို႔အခိုက္ ကားသည္တေျဖးေျဖးေျပးေနရင္းမွ စက္သံကြဲကြဲၾကီးေပၚလာကာ ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္ျဖစ္ၿပီးလမ္းေဘးတြင္ထိုးရပ္သြားေလသည္။

 

"ဟာဦးေလး ဘာျဖစ္သြားတာလဲ"

 

"မသိဘူးေကာင္ေလး ဆင္းၾကည့္ရဦးမယ္"

 

ကားဆရာကကားေပၚမွ တံခါးဖြင့္ၿပီးဦးေအာင္ဆင္းသြားသည္။ သူလည္းအေနာက္မွလိုက္ဆင္းလိုက္သည္။ သူေအာက္ကိုေရာက္ေတာ့ ကားဆရာက ကားစက္ဖံုးကိုဖြင့္ၿပီး ဟိုႏႈိက္သည္ႏိႈက္လုပ္ေန၏။

 

"ကားက ဘာျဖစ္သြားတာလည္းဦးေလး"

 

"ဘာျဖစ္သြားမွန္းမသိလို႔ေပါ့ကြာ ဆီပိတ္တာလည္းမဟုတ္ဘူး ငါ့ကားေလးေတာ့ပ်က္ၿပီနဲ႔တူပါရဲ႕"

 

"အေရးထဲဗ်ာ ခင္ဗ်ားကားကလည္း ဒုကၡပါပဲ မွီမွမွီပါေတာ့မလားမသိဘူး"

 

"ကားကေတာ့ အခုခ်က္ခ်င္းျပင္လို႔ေကာင္းႏိုင္မယ္မထင္ဘူး ေကာင္ေလး"

 

"အဲ့ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္ေသမွာဗ် မျဖစ္ဘူးမျဖစ္ဘူး ေလဆိပ္ေရာက္ဖို႔ေတာ္ေတာ္လိုေသးလား"

 

"မလိုေတာ့ဘူး ၂ဖာလံုေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္ "

 

"ဒါဆိုကြ်န္ေတာ္ ဒီအတိုင္းပဲေျခက်င္ေျပးေတာ့မယ္။ ေရာ့ဒီမွာ ခင္ဗ်ားအတြက္ကားခ"

 

သူကားသမားၾကီးကို ပိုက္ဆံေပးခဲ့ၿပီး ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ ေနကလည္း ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေနသည္။ ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚတြင္ အားသြန္ခြန္စိုက္၍ ေျပးလာခဲ့သည္။ ေခြ်းေတြကလည္း ေနပူပူတြင္ နဖူးမွေန၍သူ႔မ်က္ႏွာေပၚစီးက်လာခဲ့သည္။ အသားေတြလည္း နီျမန္းကာစပ္လာသည္။ ေျပးရင္းေမာဟိုက္လာသျဖင့္ လမ္းေပၚတြင္ခဏ နားလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ဆက္ေျပးလာခဲ့သည္။

 

"ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္"

 

ေမာဟိုက္ေနသည့္ၾကားက အဝင္မုခ္ဦးဆိုင္းဘုတ္ၾကီးကို ၾကည့္ၿပီးသူၾကည္ႏူးစြာေရရြတ္လိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္ဂိတ္ေပါက္ဝမွေန၍ အတြင္းသို႔အေလာတၾကီးေျပးဝင္လာခဲ့သည္။ ေလဆိပ္ခန္းမၾကီးထဲတြင္ ခရီးသည္မ်ား ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ေလဆိပ္ဝန္ထမ္းမ်ားျဖင့္ျပည့္ေနသည္။ သူမ်က္လံုးေတြရွာေဖြေနသည္။ ယခုခ်ိန္ထိဂီတကိုမေတြ႕ေသးပါ။ ေလဆိပ္ခန္းမၾကီးထဲတြင္ သူအရူးတစ္ေယာက္လိုေျပးလႊားေနမိ၏။ ခရီးသည္မ်ားနားေနသည့္ waiting area သို႔ေရာက္ေသာအခါလူ တစ္ေယာက္ခ်င္း၏ မ်က္ႏွာေတြကိုသူလိုက္ၾကည့္ေနသည္။ သူၾကည့္တာခံရေသာ လူတစ္ခ်ိဳ႕က သူ႔ကိုျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ ျပန္ၾကည့္ေနၾကသည္။ waiting area တြင္ထိုင္ေနေသာလူေတြသာကုန္သြားသည္။ ဂီတကိုကား အရိပ္အေယာင္ေလးပင္မျမင္ရပါ။

 

သူ႕စိုးရိမ္စိတ္တို႔က တစ္စတစ္စငယ္ထိပ္ကိုေရာက္လာသည္။ ခန္းမၾကီးထဲတစ္ပတ္ပတ္၍ ရွာၾကည့္ျပန္သည္။ မေတြ႕။ သူအားငယ္လာသည္။ ရင္ထဲတြင္ ဂီတကိုဆံုးရံႈးရေတာ့မည္ဟူေသာ အသိစိတ္ေၾကာင့္ တရိပ္ရိပ္ေၾကကြဲလွ်က္ရွိသည္။ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးမွ ခရီးသည္မ်ားအား ပတ္စ္ပို႔စစ္ေနသည့္ ေနရာသို႔ေရာက္ေသာ္ သူေျခကုန္လက္ပန္းက်ကာ ေမာဟိုက္ၿပီးေခတၱမွ် ရပ္တန္႔ေနလိုက္သည္။ ထို႔အခိုက္ ေလဆိပ္ခန္းမအတြင္းမွ ေလယာဥ္ထြက္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ခရီးသည္မ်ားအားေၾကညာသည့္ အသံထြက္လာသည္။ ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ႕သည္ အသံၾကားသည္ႏွင့္လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ကုန္ၾကသည္။

 

 

     သူေျခေထာက္ေတြလည္းမသယ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေညာင္းကိုက္ေနသည္။ လူေတြၾကားထဲတိုးကာ ဂီတကိုဆက္ရွာၾကည့္သည္။ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြ သည္လာသည့္ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ႕က သူ႕ေရွ႕မွက ကာစီးကာစီးလုပ္ေနၾကသျဖင့္ စိတ္မရွည္စြာအတင္းတိုးထြက္လာခဲ့သည္။ ဂီတရယ္ မင္းဘယ္မွာလဲ မင္းဘယ္မွာလဲ မင္းဘယ္မွာလဲ။  သူခန္းမၾကီးထဲသို႔ ၾကည့္ရႈရွာေဖြေနရင္းတစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ သူ႕မ်က္လံုးေတြဝိုင္းစက္သြားသည္။ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေယာင္ရမ္းၿပီးဖိကိုက္ထားမိလိုက္သည္။

 

"ဂီတ................."

 

သူေျဖးညွင္းစြာေရရြတ္မိလိုက္၏။ အျဖဴေရာင္အေနာက္တိုင္းဝတ္စံုကို က်နစြာဝတ္ဆင္ထားၿပီး တစ္လွမ္းခ်င္းလမ္းေလွ်ာက္ေနေသာဂီတ။ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ေလယာဥ္ရွိရာသို႔သြယ္တန္းထားသည့္ jetbridge ထဲသို႔ခ်ိဳးေကြ႕ ၿပီးဝင္သြားသည္။ သူႏႈတ္ဆြံအေနျခင္းမွ သတိျပန္ဝင္ကာ လူေတြၾကားထဲတြင္ အက်ယ္ၾကီးေအာ္ေခၚလိုက္သည္။

 

"ဂီတ.................................................."

 

သူေအာ္သံေၾကာင့္ခရီးသည္ ေတြအားလံုးလန္႔ဖ်တ္ကာ သူ႕ကိုဝိုင္းၾကည့္လာၾကသည္။ သူဂရုစိုက္မေနေတာ့ပဲ ဂီတရွိရာသို႔ အလ်င္အျမန္ေျပးသြားလိုက္သည္။ ဂီတဝင္သြားသည့္ jetbridgeနားသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေလဆိပ္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ သူ႔ေရွ႕သို႔အေလာတၾကီးေရာက္လာသည္။

 

"သည္းခံပါ ဒီေနရာကို ခရီးစဥ္မွာလိုက္ပါမယ့္ခရီးသည္ကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွဝင္လို႔မရပါဘူးရွင္"

 

"ကြ်န္ေတာ္အရမ္းအေရးၾကီးေနလို႔ပါ လူတစ္ေယာက္ကို ရွာရံုေလးပါပဲ။ ခဏေလးပါပဲ မၾကာပါဘူး"

 

"မရပါဘူးရွင္ ေလယာဥ္ထြက္ေတာ့မွာပါ သြားခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး"

 

ထိုေလယာဥ္မယ္လိုလို စကပ္အတိုျဖင့္ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေသာအမ်ိဳးသမီးသည္ သူ႕ေရွ႕မွ လက္ႏွစ္ဘက္ကိုဆန္႔ထားၿပီးကာထားသည္။ သည္အမ်ိဳးသမီးကိုေျပာ၍မရႏိုင္ေတာ့မွန္း သူသိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ေရွာင္ၿပီးအတြင္းသို႔အတင္းတိုးဝင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအမ်ိဳးသမီးက သူလက္ကိုဆြဲထားျပန္သည္။ ႏႈတ္မွလည္းစကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာေနသည္။

 

"သည္းခံပါရွင္ သည္းခံပါ။ လံုးဝဝင္လို႔မရပါဘူး"

 

သူဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ ထိုအမ်ိဳးသမီးဆြဲထားေသာလက္ကို ခါခ်ထဲ့လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္အတြင္းသို႔ဝင္ရန္ျပင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ထိုအမ်ိဳးသမီးက အေရွ႕မွလက္တန္းၿပီးထပ္ကာထားျပန္သည္။ သူအတင္းတိုးမည္အျပဳ အေနာက္မွ လံုၿခံဳေရးႏွစ္ေယာက္ေရာက္လာကာ သူ႕ကိုလာခ်ဳပ္ၾကသည္။ သူအတင္းရံုးသည္။ မရ။

 

"ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေသေရးရွင္ေရးေလာက္အေရးၾကီးလို႔ပါဗ်ာ။ ဝင္ပါရေစဗ်ာ။"

 

"မရပါဘူး ေလယာဥ္ထြက္ဖို႔မိနစ္ပိုင္းပဲက်န္ပါေတာ့တယ္ လံုးဝဝင္လို႔မရေတာ့ပါဘူး"

 

"မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္  ခဏေလးပဲဝင္ပါရေစ။ ခဏေလးပါပဲ ကြ်န္ေတာ္တစ္ကယ္ကို အႏူးအညႊတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ လုပ္ပါဗ်ာ"

 

"ခင္ဗ်ားကိုလည္းကြ်န္ေတာ္တို႔က ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဝင္လို႔မရပါဘူး။ မဟုတ္ရင္ခင္ဗ်ားကို ဝတၱရားေႏွာင့္ယွက္မႈနဲ႔တရားစြဲရပါလိမ့္မယ္"

 

လံုၿခံဳေရးႏွစ္ေယာက္က သူ႔ကိုအတင္းတရြတ္တိုက္ကာ ဆြဲေခၚလာၾကသည္။ ေလဆိပ္တစ္ခုလံုးသူ႕ေၾကာင့္ ရံုးရင္ဆန္ခတ္ျဖစ္ကုန္ကုန္သည္။ သူရံုးေနတုန္းမွာပင္ေလယာဥ္ၾကီးသည္ အခ်က္ေပးသံမ်ားေအာ္ျမည္ကာ စတင္ေရြ႕ရွားလာၿပီျဖစ္သည္။ သူ႕မ်က္လံုးေတြျပဴးက်ယ္ဝိုင္းစက္သြားသည္။ ေလယာဥ္ထြက္ေတာ့မည္။ ေလယာဥ္ထဲတြင္ဂီတရွိေနသည္။ သူလံုျခံဳေရးႏွစ္ေယာက္ကို ေျပာမရသည့္အဆံုး မ်က္ႏွာကိုလက္သီးျဖင့္ထိုးခ်လိုက္သည္။

 

 

"ခြပ္....."

 

"အြမ့္...."

 

"ခြပ္"

 

 ထို႔ေနာက္ႏွစ္ေယာက္လံုးကိုတြန္းလွဲပစ္ကာ သူေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ ေလယာဥ္ၾကီးသည္တေျဖးေျဖးေျပးလမ္းေပၚသို႔ ေရာက္ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။ ပန္ကာမ်ားလည္းမြတ္ေနေအာင္ လည္ပတ္ေနသည္။ သူထိုေလယာဥ္ၾကီးကို တားျမစ္ရမည္။ မရ ရေအာင္တားျမစ္ရမည္။ သူေလဆိပ္ခန္းမထဲမွေျပးထြက္လာကာ ေလယာဥ္ေျပးလမ္းရွိရာသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ေျပးေနေသာေလယာဥ္ေနာက္သို႔မွီေအာင္ လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူလိုက္လို႔မမွီေတာ့ေခ်။ ေလယာဥ္ၾကီးသည္ ေလထုထဲသို႔တစ္ေျဖးေျဖးဦးေမာ့ကာ ျပန္တက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေလထုထဲမွတစ္ဆင့္တိမ္ထုထဲသို႔ တျဖည္းျဖည့္ျမင့္ကာ ျမင့္ကာ တက္သြားၿပီး ျပန္တက္သြားေလသည္။ ေလယာဥ္လမ္းမၾကီးေပၚတြင္ သူတစ္ေယာက္ထဲ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ တေျဖးေျဖးတိမ္ၾကားထဲသို႔ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ေလယာဥ္ၾကီးကိုေမာ့ၾကည့္ေနရင္း သူၿငိမ္သက္ေနမိသည္။ ေနေရာင္စူးစူးၾကီးသည္ သူ႕မ်က္လံုးကိုစူးရွေနေစကာ သူ႕ေခါင္းေတြကို မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနေစသည္။

 

 

       သူသိပ္ခ်စ္ရပါေသာ ဂီတသည္ ယခုသူ႔ကိုထားခဲ့ကာ ဟိုးအေဝၾကီးသို႔ထြက္ခြာသြားေခ်ၿပီ။ သူဘာလုပ္ရပါေတာ့မည္နည္း။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူကိုခ်စ္သည္ဟုပင္ေျပာခြင့္မရလိုက္ေသာ သူ႕အျဖစ္သည္ မည္မွ်ပင္ဆိုးဝါးလိုက္ပါသနည္း။ သြားၿပီ။ အခုေတာ့အရာအားလံုးဟာ အဖက္ဆယ္လို႔မရေအာင္ ေနာက္က်သြားၿပီ။ ယခုအခ်ိန္တြင္ သူရရွိလိုက္သည္က ေနာင္တဟူေသာ စကားလံုးႏွစ္ခုသာျဖစ္ေတာ့သည္။ ေလယာဥ္ျပန္ၾကီးသည္ တေျဖးေျဖးျမင္ကြင္းထဲမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ သူ႕ပါးျပင္တြင္မ်က္ရည္စေတြက တစ္စတစ္စလိမ့္ဆင္းလာသည္။

 

 သူနာက်င္စြာငိုေၾကြးေနမိသည္။ ယခုေတာ့သူႏွလံုးသားသည္ အရွင္လတ္လတ္ၾကီး ရင္ဘတ္ထဲမွဆြဲႏႈတ္ခံလိုက္ရေပၿပီ။ ေကာင္းကင္ၾကီးကို သူေမာ့ၾကည့္ေနမိ၏။ လြင့္ေျမာေနေသာ တိမ္ထုၾကီးသည္ သူ႕ကိုေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ေနသည္။ တဟူးဟူးတိုက္ေနေသာကြင္းျပင္ က်ယ္ၾကီးမွ ေလသံေတြႏွင့္အတူ သူ႔ရဲ႕ ရိႈက္သံတစ္ခ်ိဳ႕သည္လည္း ပတ္ဝန္းက်င္သို႔ လြင့္ျပယ္ရိုက္ခတ္သြားသည္။ သူေမးရိုးေၾကာၾကီးေတြ ေထာင္ေနေအာင္ပင္အံကိုၾကိတ္ထားလိုက္သည္။ မိမိကိုယ္ကိုယ္လည္း ကမၻာေပၚတြင္အျပစ္အရွိဆံုး လူသားတစ္ဦးအျဖစ္ထင္ေယာင္လာသည္။

 

 

ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္ကုန္ေလသည္။ သူ႕နားထဲတြင္ ဘာဆိုဘာမွပင္မၾကားရေတာ့။ ထို႔အတူသူ႕မ်က္လံုးေတြ လည္းဖြင့္ထားသည္လား ပိတ္ထားသည္လားမသိေတာ့ အျမင္အာရံုေတြ ျပာႏွမ္းေဝရီကာ တျဖည္းျဖည္းမဲနက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ၾကီး ေလထဲတြင္စိမ့္ကနဲျဖစ္သြားကာ မာေက်ာေသာ သံမန္တလင္းေပၚသို႔လဲက်သြားသည္။ ဇိုးစက္စက္နင့္ကနဲနာက်င္မႈကို ခံစားလိုက္ရသည္။ ထို႔ေနာက္သူဘာမွမသိေတာ့။ သူ႕ရဲ႕ေလာကၾကီးသည္ ေမွာင္မဲျခင္း တိတ္ဆိတ္ျခင္း ၿငိမ္သက္ျခင္းေတြ လႊမ္းၿခံဳသြားပါေတာ့သည္။

 

 

အခ်စ္ကိုဆာေလာင္ရင္း အခ်စ္ကိုငတ္မြတ္ရင္း

 

တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကုိလြမ္း

 

ျမတ္ႏိုးဖြယ္အခ်ိန္ေတြ ျမတ္ႏိုးမိဆဲ

 

အလြမ္းရယ္ အလြမ္းဆီလာခဲ့ပါေတာ့

 

ရင္ခြင္ခါးခါးတစ္ပုဒ္နဲ႔ အခ်စ္ခါးသံစဥ္တစ္ပုဒ္ကို

 

သီက်ဴးညည္းဆို လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ၾကီးေဝးခဲ့ၾက

 

ဘယ္လိုမွမေျဖရွင္းႏိုင္ပါဘူးတဲ့...........

 

အၿမဲတမ္းေနာက္က်သူ ဘူတာအိုၾကီးလို

 

ကုန္းေဘာင္ေခတ္က နာရီအိုၾကီးရယ္

 

ေလေတြဖိနပ္စီးၿပီးထြက္သြားမွေတာ့ ေသာၾကာေန႔ဟာ

 

တိမ္လႊာေတြကို ေမြးဖြားမေပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူးတဲ့

 

ေျမြေတြတြင္းဝင္ေျဖာင့္သလို ေလာကဓံတရားဟာ

 

ဂ်ပ္ခုတ္ပုဆိုးထယက္ေနေလရဲ႕

 

အဲ့ဒါကိုခ်စ္သည္ေပါ့ေလ.........

 

ေပ်ာက္ဆံုးမႈေတြမြမြတက္ ဆံုးရံႈးခဲ့ရ

 

ဒဏ္ရာေတြေဟာင္းေလာင္းေပါက္နဲ႔ ႏွလံုးသားသည္ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ရွသြား

 

ဘယ္မွာလဲ------အစရွာမရခဲ့

 

ဘယ္မွာလဲ------သဲလြန္စမေတြ႕ေတာ့

 

ဘယ္မွာလဲ------သူေပ်ာက္ဆံုးသြားၿပီ

 

ဘယ္မွာလဲ-------သူမရွိေတာ့

 

ဘယ္မွာလဲ-------ေျခရာေကာက္လို႔မရ

 

အိုး....လြင့္ေျမာေနလိုက္တာ ဟား.......ဟား........ဟား

 

ဘယ္သူ႕ကိုေမးေမး တစ္လံုးတဲဆင္တူေျဖၾကတယ္

 

မရွိေတာ့ပါဘူးတဲ့..............

 

 

                                                                                                                                                    ***********

 

(၃)ႏွစ္ခန္႔ၾကာေသာ္...........

 

 

         နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္  မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာသြန္းလွ်က္ရွိသည္။ မုန္တုိင္းမ်က္စိႏွစ္လံုးကို ျဖည္းညွင္းစြာဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႕မ်က္လံုးထဲတြင္ ပထမဦးဆံုးျမင္လိုက္ရသည္က မ်က္ႏွာက်က္ေပၚရွိ ရႈပ္ေထြးေနေသာ ပင့္ကူမွ်င္ေတြျဖစ္သည္။ တစ္မွ်င္ႏွင့္တစ္မွ်င္ ရႈပ္ရွပ္ခတ္ေနေအာင္သြယ္တန္းထားေသာ ပင့္ကူမွ်င္မ်ားသည္ အိမ္ကိုမရွင္းမလင္းပဲ သည္အတိုင္းပစ္ထားသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္ေၾကာင္းသက္ေသျပေနသည္။

 

"ဝုန္း....................   ဝုန္း"

 

"ေဝါ................"

 

အနားေတြစုတ္ေနေသာ ျပတင္းေပါက္တံခါးအပ်က္ၾကီးမွ ေလႏွင့္မိုးေရာၿပီးရိုက္ခတ္လိုက္သည့္ အခါထြက္ေပၚလာေသာ အသံျဖစ္သည္။ တံခါးမ်ားသည္အလြန္စုတ္ပ်က္သက္ေနကာ ပတၱာေတြကြ်တ္က်ခါနီးေနၿပီး သံေခ်းေတြအလိမ္းလိမ္းတက္ေနသည္။ ထိုျပတင္းေပါက္သို႔ ျပင္ပမွရြာေသာမိုးမ်ား တျဖန္းျဖန္းပက္ေလရာ ျပတင္းေပါက္အနီးတဝိုက္ရွိ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ မိုးေရေတြရဲႊရဲႊစိုေနေလသည္။ ထိုမိုးေရရဲႊေနေသာၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ တစ္ခါတစ္ခါတြင္မဲနက္ေနေသာ အိမ္ၾကြက္ၾကီးမ်ားက ျဖတ္ေျပးသြားသည္။

 

 

  ညစ္ေပေနေသာအိပ္ယာထဲတြင္ မုန္တိုင္းတစ္ခ်က္အပ်င္းေၾကာဆန္႔လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ငုတ္တုတ္ထထိုင္ကာ ေခါင္းရင္းတြင္ေထာင္ထားေသာ အရက္ပုလင္းေတြကို တစ္လံုးျခင္းစီမ မျပီးလႈပ္ၾကည့္သည္။ သူကံေကာင္းပါသည္။ သံုးလံုးေျမာက္ပုလင္းတြင္ အရက္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိေနေသးသည္။ သူထိုအရက္ပုလင္းကိုမကာ ႏႈတ္ခမ္းတြင္ေတ့လိုက္ၿပီး ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ ခါးသက္သက္အရက္၏ ျပင္းရွရွအရသာက လည္မ်ိဳမွတစ္ဆင့္ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႔ပူေႏြးၿပီးဆင္းသက္သြာ၏။

 

 

ထိုင္ရာမွထကာ ကုတင္ေျခရင္းတြင္ရွိေသာ သူ႕တာရာဖိနပ္အစုတ္ကို ျပင္စီးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္မတ္တတ္ရပ္လိုက္ၿပီး မိမိ၏အိပ္ယာကိုျပန္ၾကည့္လိုက္၏။ သူအိပ္သည့္ေမြ႕ယာၾကီးသည္ နဂိုအျဖဴေရာင္ေပ်ာက္ၿပီး မဲညစ္ညစ္အေရာင္ထေနကာ ဂ်ီးေတြအရစ္လိုက္အရစ္လိုက္တက္ေနၿပီး အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ေဆးလိပ္မီးေပါက္မ်ားျဖင့္ မသတီစရာေကာင္းလွသည္။ သူထိုအိပ္ယာၾကီးကို ၾကည့္ၿပီးတစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ေျခတစ္လွမ္းႏွစ္လွမ္း လွမ္းကာ တိုင္တြင္ကပ္ထားသည့္မွန္အကြဲစေလးကို အာေငြ႕ဟားကနဲေပးလိုက္ၿပီး လက္ျဖင့္ပြတ္သပ္ကာ ၾကည့္လိုက္သည္။ မွန္ထဲမွသူ႔ရုပ္သြင္သည္ ဆံပင္ကဖို႔ရို႕ဖားရား မႈတ္ဆိတ္ေမႊးရွည္ရွည္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးထူထူျဖင့္ အိုမင္းရင့္ေရာ္ေနသည့္ အဖိုးအိုတစ္ဦးပံုစံေပါက္ေနသည္။ သူထိုမွန္ေရွ႕မွခြာကာ အရက္ပုလင္းကိုျပန္ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္က်ိဳက္ထပ္ေမာ့ လိုက္သည္။

 

အရက္ပုလင္းကိုရင္ခြင္ထဲတြင္ပိုက္ကာ သူ႕ေျခလွမ္းေတြက ျပထင္းေပါက္ရွိရာသို႔တေရြ႕ေရြ႕သြားေနသည္။ ျပတင္းေပါက္ဆီသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေဘာင္ေပၚသို႔လက္တင္လိုက္ၿပီး ျပင္ပကိုလွမ္းေမွ်ာ္ကာၾကည့္ရင္း ေငးေနမိ၏။ မိုးေတြကေတာ့သည္းထန္စြာရြာသြန္းေနဆဲပင္။ ရင္ခြင္ထဲတြင္ပိုက္ထားေသာအရက္ပုလင္းကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္အရက္တစ္စက္မွ ထြက္က်မလာေတာ့ေခ်။ သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ပုလင္းကိုျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚ သို႔တင္ထားလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္သူ႔အၾကည့္ေတြကို မိုးေရေတြထဲတြင္ ႏွစ္ေမ်ာေနလိုက္သည္။ မိုးစက္ေတြက ေလထဲတြင္ေဝွ႔ကာ ပါလာတတ္ၿပီး သူ႔မ်က္ႏွာေပၚသို႔ လာေရာက္ထိမွန္ေလသည္။

 

 

   ထိုမိုးေတြကိုၾကည့္ရင္း သူ႕ရင္ထဲဝမ္းနည္းရိပ္တို႔ တျဖည္းျဖည္းလွ်ံတက္လာသည္။ သူမ်က္ဝန္းအိမ္မွမ်က္ရည္စ တို႔သည္တဲြလည္းခိုကာ ပါးျပင္ေပၚသို႔တျဖည္းျဖည္း လိမ့္ဆင္းလာၿပီး ေမးစိေအာက္သို႔ဝွက္ဆင္းသြားသည္။ သူ႕ရင္ထဲမွ ဒဏ္ရာေဟာင္းတို႔သည္ ရုပ္လံုးေပၚကာျပန္လည္ႏိုးၾကြလာ၏။ အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ့ေပမယ့္ မေျပာင္းလဲႏိုင္ေသးသည့္ ဆြတ္ပ်ံ႕လြမ္းေမာဖြယ္ရာ အတိတ္ကျမဴခိုးအရိပ္ေတြသည္ လည္းအေငြ႕ ျပန္ကာသူ႔အျမင္အာရံုေတြကို ရစ္သိုင္းခ်ည္ေႏွာင္လာ၏။ နင့္နင့္သီးသီး ခံစားခဲ့ရသည့္ မေမ့ႏိုင္ေသးတဲ့ ေၾကကြဲစရာသူ႔အျဖစ္ေတြကို ေတြးမိတိုင္းရင္ထဲ ယူက်ံဳးမရျဖစ္မိသည္။ ဪ.......အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ့ပါၿပီေလ။

 

ဟုတ္သည္။ ယခုသံုးႏွစ္ဆိုေသာအခ်ိန္ကာလသည္ တမဟုတ္ခ်င္းေရာက္ရွိေနေလၿပီ။ သည္သံုးႏွစ္အတြင္း သူဘာေတြျဖစ္ခဲ့ပါလိမ့္။ စဥ္းစားၾကည့္သည္။ သူ႕ဘဝၾကီးက မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ သူ႔စိတ္ဓာတ္ေတြသံုးစားလို႔မရေအာင္ ပ်က္စီးသြားခဲ့သည္။ သူ႕အေျခေနေတြအားလံုး ယိမ္းယိုင္ကာေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ ျဖစ္သြားသည္။ အခ်စ္ကိုယံုၾကည္ကိုးကြယ္မိေသာ သူသည္ ယခုေတာ့အခ်စ္ေၾကာင့္ သူ႔ဘဝၾကီးက လူတစ္ကာႏွာေခါင္းရံႈ႕ ခ်င္ၾကသည့္  အရက္သမားဟူေသာ ယစ္ထုပ္ၾကီးဘဝကို ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ခါးသီးလြန္းတဲ့ အခ်စ္ဒဏ္ရဲ႕ ရက္စက္ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈကို သူေတာင့္ၿပီးမခံႏိုင္ခဲ့။

 

   

     ေန႔စဥ္ရက္ဆက္  ငရဲတြင္းထဲသူက်ေနခဲ့သည္မွာ ယခုဆိုလွ်င္ ရာသီေတြအလီလီေျပာင္းလာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ အခ်ိန္သည္ ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ အျဖစ္အပ်က္ေတြက မေန႔တေန႔ကလိုပါပင္ ယခုခ်ိန္ထာသူ႔ရင္ထဲတြင္ ထိုကိစၥႏွင့္ပက္သက္၍ ေလာေလာလတ္လတ္ခံစားထားရသလို ပူပူေႏြးေႏြးၾကီးရွိေနဆဲပင္။ ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ ရင္နင့္ေအာင္ခ်စ္ခဲ့ရသူမို႔ ဂီတသည္ သူ႕ကိုလက္ရွိအခ်ိန္ထိတိုင္ေအာင္ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ထားေနဆဲပါပင္။ ထိုအေၾကာင္းေတြသူစဥ္းစားမိတိုင္း ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ မ်က္ရည္က်ခဲ့ရသည္ခ်ည္းသာ။

 

 

 ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ေႏြရပ္ေတြတြင္ သူဂီတကို သစ္ရြက္ေတြျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနသည့္ သစ္ပင္ၾကီးေအာက္တြင္ ထိုင္ေစာင့္ခဲ့သည္။ မိုးေတြသည္းထန္စြာရြာသြန္းေနသည့္ မိုးညေတြတြင္ သူသည္ဂီတကိုထီးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္တြင္ ေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ခ်မ္းၿပီး ႏွင္းပြင့္တြေဝေဝသီေနသည့္ ေဆာင္းေန႔မ်ားတြင္ေတာ့ ေအးခဲေနသည့္ေရခဲျမစ္နေဘးတြင္ သူထုိင္ကာ ဂီတကိုေစာင့္ေနခဲ့သည္။ ေစာင့္ဆိုင္းေနရင္းႏွင့္ပင္ သူအခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့သည္။ ဘဝၾကီးကိုလည္း ဂရုမစိုက္အားေတာ့ဘဲ ျဖစ္သလိုပစ္စလတ္ခတ္ ပစ္ထားလိုက္မိသည္။ ၾကာေတာ့သူ႔ဘဝၾကီးလည္း သံုးစား၍မရေတာ့ဘဲ စုတ္ျပက္သတ္သြားခဲ့သည္။ ယခုေတာ့သူသည္ အမိမဲ့သားေရနည္းငါး ပမာ ခြ်တ္ၿခံဳက်ကာ ႏံုခ်ာစုတ္ပဲ့ေနသည္။

 

 

       မိုးမ်ားသည္တေျဖးေျဖးစဲသြားေလ၏။ မိုးစဲသြားေသာအခါ ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕လမ္းမေပၚထြက္လာၾကသည္။ ေျမသင္းရနံ႔တစ္ခ်ိဳ႕ သင္းၾကိဳင္ေနၿပီး မပြင့္တစ္ပြင့္ေနေရာင္ေအာက္တြင္ သစ္က္ပင္ေပၚရွိသစ္ရြက္သစ္ မ်ား၌တြဲလည္းခိုေနသည့္ မိုးစက္မိုးဥေလးေတြက ေျမျပင္ေပၚသို႔ တေပါက္ေပါက္က်ကာဆင္းသက္ေနသည္။ ယခုသူလမ္းေပၚတြင္ေရာက္ေနသည္။ ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕က သူ႕ကိုျမင္ေသာအခါ အရူးတစ္ေယာက္ပမာ စေနာက္ေျပာင္ျပကာထြက္ေျပးသြားၾကသည္။ သို႔ေပမယ့္ သူမမႈေတာ့ပါ ဒါသူေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းေနၾက သူ႕ဘဝ၏အပိုင္းအစ တစ္ခ်ိဳ႕သာျဖစ္သည္။ ေလာေလာဆယ္ သူလိုအပ္ေနသည္က အူထဲအသည္းထဲ ရိုးတြင္းခ်င္ဆီထဲမွ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲေတာင္းတေနေသာ အရက္ပင္ျဖစ္သည္။

 

 

   အခ်စ္မရွိသည့္ေနာက္ပိုင္း အရက္သည္သူ႔အေဖာ္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အရက္ကိုသာသူေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မွီခိုအားထားေနခဲ့သည္။ ယခုေတာ့သူသည္ အရက္၏ေက်းကြ်န္တစ္ေယာက္ လံုးလံုးျဖစ္ေနေလၿပီ။ ယခုသူေျပာင္းလဲေနထိုင္ ခဲ့သည့္ ခပ္စုတ္စုတ္ရပ္ကြက္တစ္ခုမွ လမ္းထိပ္အရက္ဆိုင္ေလးဆီသို႔ ဦးတည္ကာေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သူ႕လက္ထဲတြင္လည္း အေဖာ္မြန္ ပုလင္းအလြတ္တစ္လံုးက အဆင္သင့္ပါလာသည္။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ဆိုင္ေရွ႕ ေရာက္လာသည္။ ဆိုင္ထဲမွအျမည္းေတြ ခ်က္ေနေသာမိန္းမသည္ သူ႔ကိုျမင္ေသာအခါ ႏွာေခါင္းရံႈ႕ ၿပီးမ်က္ေစာင္းထိုးသည္။ ထို႔ေနာက္ အေနာက္သို႔လွည့္ၿပီး ၄င္းေယာက်ာ္းကို

 

"ကိုမွတ္ၾကီး ေစာေစာစီးစီး က်က္သေရမရွိတဲ့ အရက္အေၾကြးယူမယ့္သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ေပၚလာၿပီ။ စိတ္ညစ္ပါတယ္ေတာ္"

 

"ေအး ဟုတ္တယ္ ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔အရက္ေရာင္းစားေနတာ အလွဴလုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး မေပးႏိုင္ဘူးလို႔တစ္ခါတည္း အျပက္ေျပာလိုက္မိန္းမ။ ေျပာလို႔မရရင္ ငါနဲ႔ေတြ႕မယ္"

 

   သူေျခအစံုကို အရပ္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ငူငူၾကီးရပ္ထားလိုက္သည္။ ထိုအခါဆိုထဲမွ မ်က္ႏွာတြင္မွဲ႔တစ္ေပါက္နဲ႔ မိန္းမကဆိုင္ထဲမွထြက္လာသည္။

 

"ဘာကိစၥလဲ "

 

"ဟို.........အရက္"

 

"ပိုက္ဆံ"

 

"ဟင္"

 

"နင္အရက္လာဝယ္တာမဟုတ္လား ပိုက္ဆံေပး ပိုက္ဆံ။"

 

"မသိန္းကလည္း ကြ်န္ေတာ္ဒီမွာအၿမဲတမ္းေသာက္ေနတာပဲကိုဗ်ာ။ ေနာက္မွေပါင္းယူေပါ့ဗ်ာ"

 

"ဟဲ့ အမယ္ေလးေလး နင့္ေနာက္မွဆိုတာၾကီးကိုေၾကာက္လြန္းလို႔။ အရင္ေၾကြးေတြေတာင္မဆပ္ဘူး နင့္ကိုငါဘယ္လိုလုပ္ေပးရမွာလည္း။ ငါတို႔လည္းမိသားစုနဲ႔ ကေလးနဲ႔ေနတာဟဲ့။ ဒါေလးနဲ႔ပဲထမင္းစားေနရတာ နင္ငါတို႔ကို အရင္းျပဳတ္ေအာင္လုပ္ေနတာလား။ ေဝးေဝးသြားေနစမ္းပါ မုန္တိုင္းရယ္"

 

"လုပ္ပါ မသိန္းရယ္တစ္ပိုင္းထဲပဲေပးဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ညေနက်ရင္ ကိုငွက္ၾကီးတို႔နဲ႔အလုပ္သြားလုပ္စရာရွိတယ္။ အဲ့ကျပန္ရင္ဆပ္မယ္ေလဗ်ာေနာ္"

 

"ေတာ္ ေတာ္ မုန္တိုင္းေစ်းဦးေတာင္မေပါက္ေသးဘူး ေစ်းဦးလန္သြားလိမ့္မယ္ မေပးႏိုင္ဘူး"

 

"မသိန္းကလည္း လုပ္ပါဗ်ာ ကြ်န္ေတာ္ေသာက္ခ်င္လို႔ ေျခေတြလက္ေတြေတာင္တုံေနၿပီဗ်။ လုပ္ပါမသိန္းရယ္"

 

"တကဲတည္းေတာ္ေသလည္းမေသႏိုင္ဘူး အံ့ပါရဲ႕ ကိုမွတ္ၾကီး ကိုမွတ္ၾကီး ရွင့္လူကိုလာေျပာေခ်။ က်ဳပ္ေတာ့မႏိုင္ဘူး။ စိတ္ဆင္းရဲပါတယ္ဟယ္ ေစာေစာစီးစီး"

 

ထိုမိန္းမသည္ ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ဆိုင္ထဲျပန္ဝင္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ဆိုင္တြင္းမွ ၄င္း၏ေယာက်ာ္းျဖစ္သူ မွတ္ၾကီးဆိုသူက ဆိုင္ေရွ႕ကိုထြက္လာသည္။

 

"မုန္တိုင္း မင္းကိုအေၾကြးမေပးေတာ့ပါဘူးလို႔ ေျပာထားတာဘယ္ႏွခါရွိေနၿပီလဲ။ နည္းနည္းမွေသာက္ရွက္မရွိဘူးလား"

 

"ကိုမွတ္ၾကီးရယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့"

 

"တိတ္စမ္းမုန္တိုင္း မရဘူး။ လံုးဝလံုးဝ မရဘူး။ ေျပာထားၿပီးသာေနာ္ ေအးၿပီးမွေတာ့ ငါ့အဆိုးလာမဆိုနဲ႔ မွတ္ၾကီးတို႔ကလုပ္ရင္ရွင္းတယ္ ေျပာရင္ျပတ္တယ္"

 

 

   မွတ္ၾကီးဆိုသူကို ေျပာ၍မရမွန္း သူသေဘာေပါက္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လွည့္ျပန္ရန္ ျပင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ဆိုင္စားေပၚတြင္ ေထာင္ထားသည့္အရက္ပုလင္းေတြက သူ႕ကိုမျပန္ႏိုင္ေအာင္ ဆြဲငင္ညိဳ႕ယူေနသည္။ သူႏႈတ္ခမ္းကိုတစ္ခ်က္ သပ္လိုက္၏။ ခံတြင္းထဲမွ ျပင္းျပေနေသာ အရက္ေသာက္ခ်င္သည့္ အာသီသ ကလည္းဘယ္လိုမွ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္၍မရမွန္း သူသိသည္။ မွတ္ၾကီးက သူျပန္ေတာ့မည္အထင္ျဖင့္ ဆိုင္ထဲသို႔ေက်ာခိုင္းဝင္ဖို႔ျပင္လိုက္သည္။ ထိုအခိုက္စားပြဲေပၚရွိ အရက္တစ္လံုးကို သူျဖတ္ကနဲယူလိုက္ကာ အဆို႔ကိုဖြင့္ၿပီးမ်က္စိမွိတ္ကာ ေမာ့ခ်လိုက္သည္။

 

"ဂလု. ဂလု ..ဂလု ...ဂလု"

 

"ဟာ .........ဒီေကာင္  "

 

"ဂလု........ ဂလု........ ဂလု"

 

"နည္းနည္းမွေသာက္ရွက္မရုိတဲ့ အေကာင္ မွတ္ၾကီးအေၾကာင္းျပရေသးတာေပါ့"

 

"ကဲကြာ"

 

"ခြပ္"

 

"ဘုန္း"

 

အရက္ေတြလည္မ်ိဳထဲ တရပ္စပ္စီးဆင္းေနခ်ိန္တြင္ ပူေႏြးေသာလက္သီးခ်က္တစ္ခု သူ႕မ်က္ႏွာေပၚက်ေရာက္လာသည္။ သူ႕လက္ထဲမွအရက္ပုလင္းသည္ ေျမၾကီးေပၚသို႔လိမ့္ဆင္းသြားကာ ပုလင္းထဲမွအရက္ေတြ တရေဟာထြက္လာေလသည္။ သူထိုအရက္ေတြကို ႏွေျမာတသစြာၾကည့္ေနမိစဥ္ ေနာက္ထပ္ကန္ခ်က္တစ္ခု သူ႕ရင္ဝကိုက်ေရာက္လာသည္။

 

"ဘုန္း"

 

"အင့္"

 

 

  နာက်င္လြန္း၍ ရင္ဘတ္ၾကီးတစ္ခုလံုးေအာင့္တက္ သြားသည္။ သူ႕အဆုတ္ေတြကြာသြားၿပီလားမသိပါ။ ႏွာေခါင္းတြင္လဲ ေသြးေတြယိုကာစီးက်လာသည္။ ေျမၾကီးေပၚေထာက္ထားသည့္ သူ႕လက္ခံုေပၚသို႔ ေသြးစက္ေတြတစ္စက္ခ်င္း က်လာ၏။ သူေခါင္းကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မွတ္ၾကီးက ပဲဟင္းေမႊသည့္ ဒန္ဇြန္းၾကီးကိုကုိင္ကာ သူ႕အနားသို႔ေရာက္လာသည္။ သူ႕ကိုရိုက္ေတာ့မည္။ သူ႕မ်က္လံုးကိုမွိတ္ထားလိုက္၏။

 

"ဘုန္း"

 

"ဘုန္း"

 

"အမယ္ေလးေသပါၿပီဗ်"

 

"ဘုန္း"

 

"အား"

 

သူမ်က္လံုးကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဒန္ဇြန္းၾကီးသည္ သူေရွ႕တြင္က်ေနသည္။ မွတ္ၾကီးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕လိုပင္မ်က္ႏွာတြင္ေသြးေတြနီေနၿပီး ေျမၾကီးေပၚတြင္တုန္းလံုးလဲေနသည္။ သူအရိုက္မခံလိုက္ရပါလား။

 

"ကိုယ့္အသားက်ေတာ့ ေတာ္ေတာ္နာတတ္တယ္ ဟုတ္လား။ ေနာက္ကိုကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေမြး ၾကားလား။ ေရာ့ဒါေဆးဖိုး"

 

ငါးေထာင္တန္ေတြအထပ္လိုက္ မွတ္ၾကီးေပၚတြင္ ျပန္႔က်ဲသြားသည္။ ေျပာင္လက္ေနေသာရႈးဖိနပ္ကို စီးထားေသာအသံပိုင္ရွင္ကို သူေမာ့မၾကည့္ရဲပါ။ ထိုအသံကိုသူရင္းရင္းနီးနီးၾကားခဲ့ ဖူးပါသည္။ ယခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ အားငယ္စိတ္ စိုးရြံ႕စိတ္ႏွင့္ ရွက္စိတ္တို႔ေပါင္းကာ ထိုအသံပိုင္ရွင္ကို သူရင္မဆိုင္ရဲေတာ့ေခ်။ ထိုသူ၏ေျခလွမ္းေတြသည္ သူ႕ထံသို႔ဦးတည္ကာ တေျဖးေျဖးေလွ်ာက္လာသည္။ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းေလွ်ာက္လိုက္တိုင္း သူအသက္ရႈသံေတြျမန္သထက္ျမန္လာ၏။ ထိုသူသည္ အနားသို႔ေရာက္ေသာအခါ ဒူးေခါင္းကိုေကြးညြတ္လိုက္ၿပီး သူ႕ေရွ႕တြင္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ထိုသူ၏  ဘယ္ဖက္လက္ကေလးသည္ တေျဖးေျဖးသူ႔ပါးျပင္နားသို႔ေရာက္လာကာ တစိမ့္စိမ့္ထြက္ေနေသာ သူ႕ႏွာေခါင္းမွေသြးစက္ေတြကို ယုယၾကင္နာစြာသုတ္ေပးသည္။ ထိုသူ၏လက္ကေလးသည္ ျဖဴဝင္းႏူးညံ့ေနကာ လက္ခံုေပၚတြင္ေမႊးညင္း ႏုကေလးေတြျဖင့္ၾကည့္လို႔ေကာင္းလွသည္။ ထိုလက္ကေလးသည္ သူအားေမးေစ့မွကိုင္ကာ ေမာ့ေစလိုက္သည္။

 

"ရွာလိုက္ရတာမုန္တိုင္းရယ္"

 

"ဂီ ........  မင္း.......... ဂီတလား"

 

"မုန္တိုင္းရယ္ "

 

သူအသံေတြကို သူမထိန္းႏိုင္ေတာ့ေခ်။ တုန္ရီကြဲအက္စြာ စကားဆိုမိသည္။ အခ်ိန္ကာလမ်ားစြာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့သည့္ သူ႕ရင္ထဲမွလမင္းေလးသည္ ယခုေတာ့သူ႔ေရွ႕ကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ၾကီးေရာက္ရွိေနေလၿပီ။ သူဝမ္းသာရမည္လား ဝမ္းနည္းရမည္လားမခြဲျခားတတ္ေတာ့။ သူ႕မ်က္ရည္ေတြကေတာ့ အတားဆီးမဲ့ တသြင္သြင္စီးက်ေနေလၿပီ။

 

"ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနတာလည္း မုန္တိုင္းရာ စံုစမ္းလိုက္ရတာ။ အခုမွပဲေတြ႕ေတာ့တယ္"

 

"ဂီတရယ္…….. ငါ ငါ………. ေလအိမ္မက္မက္ေနတာလားဟင္"

 

"အိမ္မက္မဟုတ္ဘူး တစ္ကယ္ျဖစ္ေနတာ တစ္ကယ္ တစ္ကယ္။ မင္းေတာ္ေတာ္ပုန္းႏိုင္တာပဲေနာ္ အခုမွပဲေတြ႕ရေတာ့တယ္ ဟဲဟဲ"

 

"ပုန္းတာကငါမဟုတ္ဘူးေလ မင္းေလ။ မင္းႏိုင္ငံျခားကိုထြက္သြားတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ၾကာေနၿပီလည္း"

 

"ငါသြားတာ လပိုင္းပဲၾကာတယ္ မုန္တိုင္းရ။ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ခဏေလးသြား ေနလိုက္တာေလးပါ။ ငါျပန္လာေတာ့ မင္းကမရွိေတာ့ဘူး ၿပီးေတာ့မင္းငါ့အေပၚမွာထားတဲ့ သံေယာဇဥ္ကိုလည္း မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြေျပာျပလို႔ ငါသိလိုက္ရတယ္။ ခက္တာက မင္းေပ်ာက္သြားတာပဲ။ မင္းကိုဘယ္လိုမွ စံုစမ္းလို႔မရခဲ့ဘူး။ အခုေတာင္ငါ့အလုပ္က ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ ေနမေကာင္းလို႔အိမ္ျပန္လာပို႔ေပးရင္း မင္းနဲ႔ေတြ႕တာ"

 

"ငါလည္းမင္းမရွိတဲ့ေနာက္ပိုင္း စိတ္ေတြေလလြင့္ၿပီး။ ေနရာေဟာင္းမွာမေနခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ေျပာင္းလာခဲ့တာပဲ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က......"

 

"ခ်စ္လွ်က္နဲ႔ေဝးခဲ့ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့"

 

သူဂီတကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ဂီတကသူ႕ပါးျပင္ေတြကို ညင္သာစြာကိုင္ထားသည္။ သူဂီတလက္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ဂီတဦးေခါင္းကို သူ႕အနားသို႔တိုးေစကာ နားနားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။

 

"ခ်စ္တယ္...... ဂီတ"

 

ထို႔ေနာက္ဂီတ ပါးျပင္ေလးကိုရႊတ္ကနဲနမ္းထဲ့လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ၾကည္ႏူးစြာစိုက္ၾကည့္ေနမိၾကသည္။

 

"ေဝး.................... ေဟး..................... ေတြ႔ၿပီ ေတြ႕ၿပီ သူကိုး  သူကိုး"

 

"ေအာင္မယ္ ေအာင္မယ္ ရုပ္ၾကီးက ရုပ္ၾကီးက ရွက္လို႔ေနတာလား ဟိဟိ"

 

သူေခါင္းကို အသံလာရာသို႔ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ၿပီး အံၾသဝမ္းသာသြားသည္။

 

"ထက္ေအာင္"

 

"ခင္ေမာင္ၿငိမ္း"

 

"ဒီနားမွာ ဂီတကားရပ္ထားတာေတြ႕လို႔ လာၾကည့္မိပါတယ္။ ရွက္စရာေတြျမင္ေနရပါလား ဟိဟိ"

 

"ေနပါဦးမင္းက ဂီတကားကိုအခုထိမွတ္မိေနတုန္းလား"

 

"မွတ္မိဆိုကိုယ့္အလုပ္ရွင္ကိုးကြ "

 

သူဂီတကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဂီတကၿပံဳးကာေခါင္းညိတ္ျပသည္။ ဒီေကာင္ေတြက ဂီတရဲ႕ဝန္ထမ္းေတြတဲ့လား။ထက္ေအာင္က ထံုးစံအတိုင္းေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ပုန္စံကယခုထိလုပ္ေနတံုးပင္။ ခင္ေမာင္ၿငိမ္းက အေနာက္မွေရာက္လာကာ ထက္ေအာင္ရဲ႕လက္ကိုလွမ္း ဆြဲလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အမူအယာႏြဲ႕သည့္ေလသံျဖင့္

 

"ေမာင္....... မ်ားလည္းသူတို႔ကိုအားက်ဒယ္လို႔"

 

"အားက်ဒယ္လား အားက်ရင္ေဟာဒီ့မွာေမာင္ရွိတယ္ေလ ဘာေတြပူေနတာလဲအခ်စ္ကလည္း။ အျမန္ဆံုးအိမ္ျပန္ၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္မဂၤလာေဆာင္ၾကစို႔"

 

"ဟိဟိ ဂယ္လားေမာင္"

 

"ဂယ္ေပါ့ ဂယ္ေျပာတာ"

 

"ဟား ……..ဟား………. ဟား……….. ဟား ……..ဟား………….. ဟား"

 

ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး ရယ္သံေတြျဖင့္လႊမ့္မိုးသြားေလသည္။ ထက္ေအာင္ႏွင့္ခင္ေမာင္ၿငိမ္းက ေနာက္လိုက္သျဖင့္ ဂီတသည္ၿပံဳးၿပံဳးၾကီးလုပ္ၿပီ္မုန္တိုင္းကို ေက်ာပိုးကာ အေဝးသို႔ထြက္ေျပးသြားပါေတာ့သည္။

 

ဤတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ေမာင္လပ္အလံုး ကိုယ္တိုင္ေရးသားေသာ အခ်စ္ခါးဆိုသည့္ ဇာတ္လမ္းၾကီးၿပီးဆံုးသြားၿပီ ျဖစ္ပါေၾကာင္း....

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                             ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ ၾကပါေစ

                                                                                                                                                                                                                                            lovealone:P

                                                                                                                                                                                                                                   boytheboy.sept@gmail.com

 

 

Apr 5th

မိုးရြာတဲ့တစ္ေန႔မွာ

By vampire

မိုးရြာတဲ့တစ္ေန႔မွာ

 

ယံုခဲ့မိတာေပါ့

မ်က္၀န္းေတြနဲ႔တင္ ငါက်ရံႈးခဲ့တာကိုး

နင္ေခါင္းေမာ့ျပီးမ်ားရယ္တိုင္း

တဒိတ္ဒိတ္ျမည္တမ္းလာတဲ့

ႏွလံုးသားေၾကာင့္ခက္တယ္။

``အရမ္းခ်စ္တယ္ …ရယ္´´

ေရရြတ္ရင္း ….ေရရြတ္ရင္း

မိုးရြာတဲ့တစ္ေန႔မွာ….

ဒီမ်က္ရည္က

ဘာေၾကာင့္ က်လာျပန္တာလဲ။

ငါ…မသိရပါဘူး။

ဆုပ္ကိုင္မထားႏိုင္မိလို႔

လြတ္က်သြားတဲ့ အခ်စ္က

ဘယ္ေလာက္ထိမ်ားခဲ့လဲ

ငါ…မသိလိုက္ပါဘူး။

ေျပာခြင့္မရလိုက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြက

ဘယ္ေလာက္ထိနက္ရိႈင္းခဲ့လဲ

ငါ…မသိလိုက္ပါဘူး။

ငါရူးဖူးတဲ့ မ်က္၀န္းေတြေအာက္က

ေျပးထြက္ခဲ့ခ်ိန္မွာ

ေျခလွမ္းေတြေတာင္မွားလို႔

တစ္စံုတစ္ရာျပန္ရဖို႔

ဟင့္အင္း…မဟုတ္ေသးဘူး။

``တစ္စံုတစ္ရာျပန္ေပးဖို႔´´

ေတြးေနတုန္းမွာ

စကားတစ္ခြန္း…အဲဒီျမားတစ္စင္းနဲ႔ပဲ

ငါေသဆံုးသြားတယ္

ျမားခြင္းသူေရ……

``သူစိမ္းေတြတဲ့လား´´။

 

(စိတ္ကူးထဲမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ရည္ညႊန္းပါသည္။)

kingvampire.mdy@gmail.com

 

 

Apr 4th

ဒသမင္း၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ

By အလင္းေရာင္ လမင္း @ Ra

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က တစ္ျခားကေလးငယ္မ်ားေဆာ႕တတ္သလို မေဆာ႕တတ္ပါ။ စာမဖတ္ေသာ အရြယ္တြင္ လူၾကီးမ်ားေျပာျပေသာပံုျပင္မ်ားကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ေလ႕ရွိပါသည္။ စာဖတ္တတ္ ေသာအရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ကာတြန္းမ်ား ပံုျပင္စာအုပ္မ်ားကိုဖတ္ခဲ႕ပါသည္။ စာကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ဖတ္တတ္ေသာ ငါးတန္းအရြယ္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ဇာတ္ၾကီးဆယ္ဘြဲ႕စာအုပ္ ကိုစတင္လွန္ၾကည္႕ေသာအခါ ဘီလူးရုပ္မ်ားပါ၀င္ေသာ ရာမယဏဇာတ္ကို အလြန္သေဘာက် ခဲ႕ပါသည္။ သို႕ေသာ္ လွ်ာရွည္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္မွာ ထိုဇာတ္ေတာ္ၾကီး ထဲမွအမည္မ်ားကို နားမလည္ခဲ႕ပါ။ အိမ္မွလူၾကီးမ်ားမွာလည္း အေမးအျမန္းထူေသာ ကၽြန္ေတာ္ကို စိတ္ရွည္စြာရွင္း မျပၾကပါ။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ စိတ္ေကာက္ေလေတာ႕သည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ အဖိုးက ရာမႏွင္႕ဒသဂီရိ အေၾကာင္းကို ပံုျပင္သဖြယ္ ကၽြန္ေတာ္႕ကိုေျပာျပပါေတာ႕သည္။

အဖိုးေျပာျပသည္ကို အက်ဥ္းရံုးေဖာ္ျပရလွ်င္ ဒသဂီရိသည္ ေခါင္းဆယ္လံုးရွိျပီး အလြန္ရက္စက္ တတ္ေသာဘီလူးမင္း ျဖစ္သည္။ သီတာေဒ၀ီမင္းသမီးေလး၏ ၾကင္ရာေတာ္ေရြးေလးတင္ပြဲမွာ ေလးမတင္ႏိုင္ ေသာေၾကာင္႕ ရာမမင္းသားကိုရံွဳးခဲ႕ပါသည္။ ထိုအခါ ဒသဂီရိ ဘီလူးမင္းသည္ သူ၏ညီမေတာ္ကို သမင္ေယာင္ေဆာင္ေစလွ်က္ ရာမမင္းသားကိုမ်က္စိလွည္႕ျပီး သီတာေဒ၀ီကို ရေအာင္ခိုးယူခဲ႕ပါ သည္။ ထို႕ေနာက္ရာမမင္းသားႏွင္႕ဒသဂီရိဘီလူးတုိ႕ စစ္ျဖစ္ျပီး ဒသဂီရိဘီလူး စစ္ရွံဳးျပီး မယ္သီတာ ႏွင္႕ မိမိအသက္ပါဆံုးရွံဳးခဲ႕ပါသည္။ ထိုစဥ္အခါက ကၽြန္ေတာ္သည္ ဒသဂီရိ စစ္ရွံဳးျပီး မယ္သီတာႏွင္႕ သူ၏အသက္ဆံုးရွံဳးရသည္ကို သိလွ်င္ အလြန္ေပ်ာ္မိပါသည္။ ေခါင္းဆယ္လံုးရွိေသာ အလြန္ရက္စက္တတ္ေသာ သူတစ္ပါး၏ ၾကင္ယာေတာ္ကိုခုိးယူခဲ႕ေသာ ေဒါသအလြန္ၾကီးေသာ ဒသဂီရိ ထိုဘီလူးမင္းကိုအလြန္မုန္းတီးမိသည္မွာ ငယ္စဥ္အခါထဲကျဖစ္ပါ သည္။ ထိုအေၾကာင္းရာ မ်ားသည္ အေတာ္မ်ားမ်ားေသာလူမ်ား သိထားခဲ႕သည္႕ ဒသဂီရိ ဘီလူးမင္း၏အေၾကာင္း အရာမ်ားပင္ျဖစ္ပါသည္။

ငယ္စဥ္အခါထဲက မုန္းတီးခဲ႕မွဳ႕သည္ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၏ လကၤာဒီပခ်စ္သူ ဆိုေသာ၀တၱဳကို မဖတ္မီ ေန႕အထိျဖစ္ခဲ႕ပါသည္။ လကၤာဒီပခ်စ္သူ ကုိဖတ္ျပီးေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္႕အျမင္မ်ားလံုး၀ ကိုေျပာင္းလဲသြားခဲ႕ပါသည္။

ဒသဂီရိ သည္ဘီလူးမဟုတ္ခဲ႕သလို ေခါင္းဆယ္လံုးလဲ မရွိခဲ႕ပါ။ ပဗၺတ ေတာင္ဆယ္လံုးေပၚတြင္ မင္းမူလွ်က္ရွိေသာ ေျမြဆိုး ႏွင္႕ ျခေသၤ႕ဆိုးမ်ားကိုေအာင္ႏိုင္ခဲ႕ေသာေၾကာင္႕ ေတာင္ဆယ္လံုး၏ အရွင္သခင္ ဒသဂီရိ ဆိုေသာဘြဲ႕ထူးကို ရာ၀ဏ ဆိုေသာ လူစြမ္းေကာင္းမွ ပိုင္ဆိုင္ခဲ႕ပါသည္။ ေတာင္ဆယ္လံုးကို လြယ္လင္႕တစ္ကူ ေအာင္ျမင္ခဲ႕ျခင္း မဟုတ္ခဲ႕ေပ။ စဥ္းစားညာဏ္ လက္ရံုးအား တို႕၏ ၾကီးက်ယ္ျမင္႕ျမတ္မွဳ႕တို႕ေၾကာင္႕ ေတာင္ဆယ္လံုးတိုက္ပြဲတြင္ ေအာင္ျမင္ျပီး ျဒာ၀ီဒိယန္ မ်ိဳးႏြယ္စုတို႕၏ သက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္အျဖစ္သို႕ေရာက္ရွိခဲ႕ပါသည္။ ဒသဂီရိ ဘုရင္မငး္ျမတ္လက္ထက္တြင္ လကၤာဒီပ နယ္နိမိတ္အာဏာစက္္သည္  က်ယ္ျပန္႕လာခဲ႕သည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားသည္ ဒသဂီရိဘုရင္မင္းျမတ္၏ သစၥာေတာ္ခံနယ္သားမ်ား ျဖစ္လာသည္။ ျဒာ၀ီဒိယန္ မ်ိဳးႏြယ္စု တို႕၏ အာဏာစက္သည္ အထြတ္အထိပ္သို႕ေရာက္ရွိခဲ႕ပါ သည္။ ဒသဂီရိ ဘုရင္မင္းျမတ္သည္ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွ သီတာေဒ၀ီ မင္းသမီး၏ ေရႊရုပ္ပံုလႊာကိုျမင္ ျပီးစြဲလမ္းခဲ႕ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ ၾကင္ယာေရြးေလးတင္ပြဲသို႕ ရန္သူမ်ားရွိေသာ နယ္နိမိတ္ထဲကို တစ္ပါးထဲ သြားေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ခဲ႕ပါသည္။ အဠစႏၷာေလးေတာ္ကို ၾကြခ်ီႏိုင္ျပီး ေလးညိဳ႕ကိုမတင္ ႏိုင္ခဲ႕ေပ။ သီတာေဒ၀ီ၏  ၾကင္ယာေရြးေလးတင္ပြဲသို႕တက္ေရာက္လာခဲ႕ေသာ မည္သည္႕ဘုရင္မွ် ထိုကဲ႕သို႕လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ျခင္းမရွိခဲ႕ပါ။ ရာမမင္းသား ႏွင္႕ လကၡဏာမင္းသား တုိ႕သည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ကူညီျပီး ေလးေတာ္ကိုမ ေလးညိဳ႕ကိုတင္ျပီး ျမွားေတာ္ကိုျပစ္ႏိုင္ခဲ႕ပါ သည္။ ဒသဂီရိမင္း ေလးတင္ပြဲတြင္ ရွံဳးခဲ႕ပါသည္။

သီတာေဒ၀ီကို ခ်စ္ၾကိုက္သည္႕အတြက္ သမင္မ်ားကိုလိုသလို ခိုင္းေစႏိုင္ေသာ အစြမ္းအစရွိသည္႕ ညီမေတာ္ တရိဂမၻီ၊ ေတာေတာင္မ်ားကိုလိုသလို အသံုးခ်ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ ဦးၾကီးေတာ္မာရဇၨ တို႕၏ အကူအညီႏွင္႕ သီတာေဒ၀ီ ကိုရေအာင္ေဆာင္က်ဥ္းႏိုင္ခဲ႕သည္။ သီတာေဒ၀ီကို နန္းေတာ္တြင္ ထားေသာအခါတြင္ ဒသဂီရိမင္း သည္ လက္ဖ်ားႏွင္႕ေတာင္ မထိခဲ႕ပါ။ သက္ဦးဆံပိုင္ ဘုရင္တစ္ပါး ျဖစ္လင္႕ကစား သီတာေဒ၀ီ ကိုမတရား သိမ္းပိုက္ျခင္းမျပဳလုပ္ခဲ႕ေပ။ မယ္သီတာမင္းသမီး၏ခ်စ္ျခင္းကိုသာလိုလားခဲ႕သည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုတန္ဖိုးထားခဲ႕သည္။ ေယာက်္ား ေကာင္းတို႕တြင္ရွိအပ္ေသာ ကိုယ္က်င္႕တရားတုိ႕ ႏွင္႕ျပည္႕စံုေသာ မင္းေကာင္းမင္းျမတ္ျဖစ္ပါ သည္။

ေနာက္ဆံုး ရာမမင္းသား ႏွင္႕ ဒသဂီရိမင္းတို႕ စစ္ျဖစ္ခဲ႕ပါသည္။ ရာမမင္းသား၏ ျမွားခ်က္ထိမွန္ျပီး ဒသဂီရိမင္း နတ္ရြာစံခဲ႕ပါသည္။ ေသအံမူးမူးတြင္ မယ္သီတာကိုသူစေတြ႕ခဲ႕ေသာ စမ္းေခ်ာင္း ေလး၏ေဘးတြင္ ျမွပ္ႏွံဖို႕အမိန္႕ေပးခဲ႕ပါသည္။ သူ၏အခ်စ္မ်ားကို ေသဆံုးခ်ိန္ထိ သယ္ယူသြားခဲ႕ပါသည္။ အခ်စ္ေၾကာင္႕ဒသဂီရိမင္းသည္ကမာၻေလာကရဲ႕ရာဇ၀င္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ရက္စက္မွဳ႕ ျပယုဂ္အျဖစ္တည္တံ႔ေနပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ လကၤာဒီပခ်စ္သူ ကိုဖတ္ျပီးေသာအခါ ၀မ္းနည္းစြာခံစားရပါသည္။ ကိုခ်စ္တဲ႕လူကို ဆံုးရံွဳးခဲ႕ျပီး အသက္ႏွင္႕ ထီးနန္းကိုပါဆံုးရွံုးခဲ႕ေသာ ဒသဂီရိကို လူအမ်ားက ဘာေၾကာင္႕မုန္းတီးရသနည္း ဟုေမးခြန္းထုတ္ခဲ႕ပါသည္။ အမွန္ဆိုလွ်င္ သူသည္ မင္းေကာင္း မင္းျမတ္ျဖစ္ခဲ႕ပါသည္။ မိမိတိုင္းျပည္ႏွင္႕လူမ်ိဳးေအာင္တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပး ခဲ႕ပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတြက္အားလံုးကိုစြန္႕လြတ္ခဲ႕ပါသည္။ တကယ္တမ္းဆိုလွ်င္ ဒသဂီရိမင္းသည္ စစ္ဘုရင္ျဖစ္လင္႕ကစား ႏူးညံ႕ေသာႏွလံုးသားပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ သူ၏အခ်စ္ေၾကာင္႕အားလံုး၏ အျမင္တြင္ အဓၶမ၀ါဒီ ဗီလိန္ၾကီးျဖစ္ေနသည္မွာေတာ႕အလြန္ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလွပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္သမိုင္းအေၾကာင္းလဲသိသူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ သလိုစာေရးဆရာတစ္ေယာက္လဲမဟုတ္ပါ။ ထို႕ေၾကာင္႕ကၽြန္ေတာ္႕အျမင္မ်ားမွာ မွားခ်င္လွ်င္လဲ မွားလိမ္႕မည္။ ကၽြန္ေတာ႕စိတ္ထဲတြင္ယံုၾကည္သည္မွာေတာ႔ ဒသဂီရိမင္းသည္ မင္းေကာင္း မင္းျမတ္ျဖစ္ျပီးခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုတန္ဖိုးထားေလးစား တတ္ေသာမင္းတစ္ပါးျဖစ္သည္ ဟုသာယံု ၾကည္ မိပါသည္။ ထို႕ေနာက္ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းလိုက္သည္က မည္သူမွ် ဒသမင္း လိုမျဖစ္ၾကပါေစႏွင္႕ဟု……

အလင္းေရာင္ လမင္း @ Kyaw Kyaw

Apr 3rd

မစားျခင္ဘူးလားကြ

By ကုိကုိႏွိဳင္းမခ
ေနရာ ... စိတၱဇေဆးရံု>
  ေဆး႐ံုအုပ္.... "မနက္ျဖန္က အေရးၾကီးတဲ့ေန႔ တစ္ေန႔ေနာ္။ ဘာလို႔လဲ သိလား?
  ႏိုင္ငံေတာ္ အၾကီးအကဲ လာစစ္ေဆးလိမ့္မယ္။ လာစစ္ေဆးျပီး ငါက "အဟမ္း" လို႔
  ေခ်ာင္းဟန္႔လိုက္ရင္ မင္းတို႔အားလံုး လက္ခုပ္တီးရမယ္ ၾကားလား..
  လက္ခုပ္တီးတဲ့လူကို အသားဟင္းေကြ်းမယ္"

  ေနာက္တစ္ေန႔ ....
  ႏိုင္ငံေတာ္ အၾကီးအကဲ လာေရာက္စစ္ေဆးခဲ့သည္။ မိန္႔ခြန္းေျပာအျပီးတြင္
  ေဆးရံုအုပ္က ၾကိဳတင္မွာၾကားထားသည့္အတိုင္း ေခ်ာင္းဟန္႔လိုက္သည္ႏွင့္
  လူနာအားလံုး လက္ခုပ္တီးၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ လူနာတစ္ေယာက္က
  ႐ုတ္တရက္ေ႐ွ႕ထြက္ျပီး အၾကီးအကဲကို ပါးတစ္ခ်က္႐ိုက္လိုက္ျပီး
  ေျပာလိုက္သည္မွာက "မင္းဘာလို႔ လက္ခုပ္မတီးတာလဲ? အသားဟင္း
  မစားခ်င္ဘူးလားကြ" ဟူတည္း။

                                                                                                              ႏွိဳင္း
Apr 2nd

အခ်စ္နဲ႔ အတူရွိေနတတ္ေသာအရာ

By thar
 ခု ကြ်န္ေတာ္ ကရိန္းၾကီးတစ္ခုေပၚမွာေရာက္ေနတာပါ။

အေရွ့မလွမ္းမကမ္းမွာ ျမင္ေနရတာကေတာ့ လွပလြန္းတဲ့ ေမြးေန့ပါတီတစ္ခုပါ။

လွပလြန္းေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ႏွလံုးသားကေသြးေတြက ဒီေမြးေန့မွာ စြန္းေပေနသလုိပဲ။

ကရိန္းေပၚကေန လွမ္းျမင္ေနရတာက အက်ၤ ွီအျဖဴေလးနဲ့ ကြ်န္ေတာ္သိပ္ကို ျမတ္ႏုိးရတဲ့ ခ်စ္သူေလးပါ။

 သူ႔ေဘးမွာ ရပ္ေနတာက ကြ်န္ေတာ့ရဲ့ အခ်စ္ရဆံုးေသာ သူငယ္ခ်ငး္ပါ။

သူတုိ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကိုၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ့ရင္ဘတ္ကနာလာတယ္။

သူတုိ့ႏွစ္ေယာက္ေဘးမွာေတာ့ ဦးေအာင္ေဇာ္ပါ။

 စိတ္ကုိတင္းျပီး ကရိန္းကို ေမြးေန့ပြဲရွိတဲ့ေနရာဆီကိုေမာင္းသြားျပီး ျမင္သမွ်ေတြကို လုိက္ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တယ္ ။

လွပေနတဲ့ ေမြးေန့ပြဲေလးေတာ့ ရုတ္တရက္ ဖရုိဖရဲျဖစ္သြားတာေပါ့။

အကုန္လံုးေၾကာက္လန့္တၾကားထြက္ေျပးသြားျပီးေနာက္ ကြင္းျပင္ထဲမွာ လူသံုေယာက္ပ ဲက်န္ပါေတာ့တယ္။

 အဲဒါက ကြ်န္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ၀ီရ ကြ်န္ေတာ့ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း (အရင္တုန္းကပါ ခုေတာ့ ရန္သူေတြေပါ့) ညီေဇာ္နဲ့ ညီေဇာ့္အေဖ ဦးေအာင္ေဇာ္္ေပါ ့။

သူတုိ့သံုးေယာက္ထဲက ညီေဇာ္က ကြ်န္ေတာ့ အသဲႏွလံုးေတြ တစ္စဆီျဖစ္ေအာင္ကိုလုပ္ခဲ့ျပီး ဦးေအာင္ေဇာ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို့ မိသားစု ဘ၀ကိုဖ်က္ဆီးခဲ့တာပါ။၀ီရကေတာ့...........

"သြန္းစက္..................မင္းဘာကိုျဖစ္ခ်င္တာလဲကြာ" ညီေဇာ္ကေျပာတာပါ။

"ငါ......မင္းရဲ့ႏွလံုးသားကို ျပန္လိုခ်င္တာကြ မင္းငါ့ဆီက ဆြဲထုတ္သြားတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ့ အစားေပါ့ကြာ ျပီးေတာ့ မင္းအေဖရဲ့ အသက္ "
ကြ်န္ေတာ္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျပန္ေျပာလုိက္ေတာ့............

"ကုိသြန္းရယ္ ...............ညီ ကုိသြန္းကိုပဲ ခ်စ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ အဲလိုေတာ့ မလုပ္သင့္ပါဘူး ဒါေၾကာင့္ ကိုသြန္း အဲလိုမလုပ္ပါနဲ့ေတာ့ေနာ္" ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူဆီက အဲလိုစကားမ်ိဳးကိုၾကားရေတာ့ ႏွလံုးသားက နဲနဲေတာ့ လွဳပ္ယမ္းသြားသလုိပဲ ။

"၀ီရ............မင္း ပန္းျခံထဲမွာခ်ိန္းထားတုန္းက ညီေဇာ္ေခၚရာကို မလိုက္သြားဘဲ ငါ့ကိုေစာင့္ေနခဲ့ရင္ ခုလိုမ်ိဳးေတြျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ ခုက အခ်ိ္န္ေတြ လြန္သြားျပီကြ အတိတ္ဆိုတာ က်န္ေနခဲ့ပါျပီကြာ ျပီးေတာ့ ငါ့အေဖရဲ့ေသြးေၾကြးေတြလဲ ဆပ္ရဦးမယ္"
ေျပာေျပာဆုိဆုိနဲ့ ကြ်န္ေတာ္ အိတ္ထဲက ေသနတ္ကို ထုတ္လိုက္ပါတယ္။


=====================================================

အတိတ္


သြန္းစက္နဲ့ညီေဇာ္ဆိုတာ ညီအကိုရင္းေတြလုိကုိ ခင္ၾကတဲ့သူငယ္ခ်ငး္ေတြပါ။

အတန္းထဲမွာ သြန္းစက္ညီေဇာ္ဆိုျပီးေတာင္ နာမည္ကို တစ္လံုးထဲလိုေခၚၾကတာေလ။
 
ေက်ာင္းတက္ရင္လဲ တူတူ စားအတူ သြားအတူ လာအတူမုိ့ အမႊာပူးလိုကိုေနၾကတဲ့ သူေတြေပါ့။

 ေက်ာင္းေျပးတယ္ဆိုေတာင္ အတူတူေျပးလို့ ဆရာမကေတာင္ ၾသခ်ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ပါ။

အဲလိုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေယာက္်ားေလးေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားတယ္တဲ့ ။

ဒါေပမယ့္ ရည္းစားမ်ားလွတဲ့ ညီေဇာ္ကေတာ့ ေနရာတကာမွာ ဆရာၾကီးပဲျဖစ္သည္။

သူတို့ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ အတူတူေနေပမယ့္ သူတုိ့ၾကားထဲမွာ အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာက ၀င္ေရာက္ ေမႊေႏွာက္သြားပါတယ္။

ဒီေန့ ကြ်န္ေတာ္နဲ့ ညီေဇာ္တုိ့ အတြက္ ကံဆိုးတဲ့ေန့လို့မ်ားေျပာရမလား မသိပါဘူး ။

 ေက်ာင္းေျပးတာကို ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြအေၾကာက္ရဆံုး ဆရာ ဆရာဦးမ်ိဳးျမင့္ နဲ့မွ ၾကံဳရတယ္ေလ။

 အတန္းပုိင္ဆရာမကို တုိင္လိုက္ရာက စလို့ ရုိက္က ရုိက္ခံရေသး ျပီးေတာ့ ေနပူထဲမွာလဲ တစ္ေနကုန္ ဒူးေထာက္ထိုင္ရျပီး  အျပစ္ေပးခံရလို့။

ခုေနာက္က်မွျပန္ရေတာ့လဲ ညီေဇာ္ကိုက သူတုိ့ အိမ္က ကားနဲ့ လာၾကိဳသြားလို့ ဒီေန့ ကြ်န္ေတာ့ကို လိုက္မပို့ဘူးဗ်။

 ဒါနဲ့တစ္ေယာက္တည္း ဘစ္ကားနဲ့ပဲ ျပန္မို့ ကားေစာင့္ေနတုန္း ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ့က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ုိၾကည့္မိတယ္ဗ်။

အသားျဖဴျဖဴ ဆံပင္ ရွည္ေလးနဲ့ ခ်စ္ဖို့ေကာင္းတယ္ဗ်။

 ႏွဳတ္ခမ္းေလးေတြကလည္း နီေထြးေနျပီ ခ်စ္ဖို့ အရမ္ေကာင္းပါတယ္။

 ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္ေနရင္းနဲ့ ရုတ္တရက္ သူကကြ်န္ေတာ့္ကို ေစ့ေစ့ ၾကည့္ျပိး ကြ်န္ေတာ့ အနားကုိကပ္လာပါတယ္ ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ့ ကြ်န္ေတာ့ ႏွာေခါင္းထဲကို ဘာမွန္းေတာ့ မသိဘူး အဲဒါကို ထိုးထည့္လုိက္တယ္။

 ကြ်န္ေတာ္ ရုတ္တရက္ေၾကာင္သြားတုန္း သူကေျပာလာတယ္။

"ႏွာေခါင္းေသြးေတြ က်ေနလို့ေလ အဲဒါ..........လက္ကိုင္ပ၀ါပါ"

"ေအာ္ အင္း ညီ ေက်းဇူးပါ"

"ဟုတ္ ရပါတယ္"

"ညီက အကိုတို့အ.ထ.က(၁) ေက်ာငး္ပဲလား"

"ဟုတ္ကဲ့ ညီက ကုိးတန္းAက ညီ့နာမည္က ၀ီရပါ"

"ေအာ္ အကုိက ဆယ္တန္းDက သြန္းစက္တဲ့"

"ဟုတ္ အကို"

ဘတ္စ္ကားက လာေနျပီမုိ့ ႏွစ္ေယာက္သား စကားျပတ္သြားပါတယ္။

ဘတ္စ္ကားေပၚေရာက္ေတာ ့ သူနဲ့ စကားေတြေျပာၾကရင္း သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားတာေပါ့။

ေနာက္ရက္မွာ သူ့ရဲ့ လက္ကိုင္ပ၀ါကို ျပန္ေပးရင္း သူနဲ့ ရင္းႏွီးသထက္ ရင္းႏွီးလာတယ္။

ညီေဇာ္ကိုေတာင္ ၀ီရအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္း အသစ္ရတာေကာင္းတာေပါ့တဲ့ ။ အဲလုိေျပာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ၀ီရကိုခ်စ္မိသြားတယ္ဗ် ျမင္ျမင္ခ်င္းတုန္းကရင္း ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။

ခုတစ္ေလာေတာ့ ညီေဇာ္နဲ့ေတာင္ သိပ္မေတြ့ျဖစ္ပဲ ၀ီရနဲ့ပဲ အျမဲလိုုိလုိ တြဲျဖစ္ေနတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ၀ီရကို ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ေၾကာင္းဖြင့္ေျပာမယ္ဆုိျပီး ပန္းျခံထဲမွာ ခ်ိန္းထားလုိ့ သြားမလို့လုပ္ေနတာ ညီေဇာ္ ေရာက္လာပါတယ္။

"မငး္ကို ငါတို့အေဖက ေခၚေနတယ္ကြ သူ႔ရံုးကုိလာခဲ့တဲ့"

သူ႔အေဖက ကြ်န္ေတာ့ကို ေခၚျပီးမုန့္ဖုိးေတြဘာေတြေပးတတ္လို့ပါ။

"အင္း ငါက ခုမအားေသးဘူးကြ"

"ဘာလုိ့လဲ"

"၀ီရနဲ ပန္းျခံထဲမွာခ်ိန္းထားလို့ကြ"

"ဒါဆိုရင္ မင္းငါ့အေဖဆီအရင္သြားလုိက္ ငါက ၀ီရကို မင္းေနာက္က်မယ္လို့ ေျပာျပလိုက္မယ္ ျဖစ္လား"

"အင္းပါ ရပါတယ္ဒါဆိုေျပာလုိက္ေတာ့ေနာ္"

ညီေဇာ့္ အေဖဆီေရာက္ေတာ့ သူ႔အေဖက ထံုးစံအတုိင္း မုန့္ဖိုးေပးတာပါပဲ။

ေနာက္ေတာ့ အေလာတၾကီးနဲ့ ကြ်န္ေတာ္လဲ ၀ီရနဲ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ ေနရာကို အျမန္သြားလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀ီရလဲ မရွိသလို ညီေဇာ္လဲ မရွိပါဘူး။

 ၀ီရရဲ့ လက္ကိုင္ပ၀ါေလး(ကြ်န္ေတာ္ ႏွာေခါင္းေသြးလွ်ံတုန္းက လက္ကိုင္ပ၀ါ) ပဲရွိေနပါတယ္။

ရုတ္တရက္ ၀ီရအတြက္ စိတ္ပူသြားျပီး ကြ်န္ေတာ္ ေျဗာင္းေတာက္ေအာင္ လုိက္ရွာေနမိပါတယ္။

 ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္ ညီေဇာ္ကို ေတြ့ရဲ့လားလို့ ေမးဖို့ သူ႔ အိမ္ကိုလိုက္သြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ့ သိေနတဲ့ ညီေဇာ့္ အေမ့က
သားသူငယ္ခ်င္း သူ႔အခန္းထဲမွာ ရွိတယ္ ၀င္သြားလုိက္ လို့ေျပာပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္၀င္သြားေတာ့ ျမင္လုိက္ရတဲ့ ျမင္ကြငး္က ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဆုိးပါတယ္။

ညီေဇာ့္ ကုတင္ေပၚမွာ အ၀တ္မပါတဲ့ ၀ီရကိုေတြ့လုိက္ရပါတယ္။ ညီေဇာ္ကေတာ့ အိမ္သာထဲကေန ကြ်န္ေတာ္၀င္သြားခ်ိန္မွာ ထြက္လာပါတယ္။

ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ညီေဇာ့္ကို တစ္ခ်က္ထိုးပစ္လိုက္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္ခဲ့တယ္။

ညီေဇာ္လွမ္းေျပာတာက ငါလဲ ၀ီရကို ခ်စ္တယ္တဲ့။

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ေတြ အရမး္ကို ညစ္ေနတယ္ ။ ေသခ်င္ေလာက္တဲ့ အထိကိုျဖစ္ေနတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူေလးကို သိပ္ခ်စ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းက....................။

 ၀ီရ ကိုယ္တို္င္ကလည္း ညီေဇာ့္ဘက္ကိုပါေနလို့ျဖစ္မယ္လုိ့ေျပာျပီး ကြ်န္ေတာ္ ပုိေဒါသျဖစ္ရတယ္။

စိတ္ညစ္တာနဲ့ပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေျခဦးတည့္ရာကို သြားေနမိတယ္။

ေနာက္ဆံုးညဥ့္နက္ေတာ့ အိမ္ကိုျပန္ခဲ့ပါတယ္။

 အိမ္လဲေရာက္ေရာ ကြ်န္ေတာ့အိမ္က တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။

 ကြ်န္ေတာ့ အေဖျပန္မလာေသးဘူးလားလို့ ထင္ပါတယ္။

 ဒါေပမယ့္ ရုတ္တရက္ မီးဖြင့္လုိက္ေတာ့ အေဖလဲက်ေနတယ္။ေသြးေတြလဲ ျမင္လုိ့မေကာင္းေအာင္ကို ညစ္ပတ္ေနတယ္။


"အေဖ အေဖ "

"သား ........"

"ဘာျဖစ္တာလဲ အေဖရယ္ ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲ အေဖရယ္ "

"သား ေလာကမွာ သားမသိတာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသးပါတယ္ သားရယ္ သားတစ္ခုေတာ့ သိထားရမယ္ သားသူငယ္ခ်င္း ညီေဇာ့္ရဲ့ အေဖ ဦးေအာင္ေဇာ္က အေဖ့ကို ဘ၀ပ်က္ေအာင္လုပ္ျပီး အေဖ့ရဲ့ စည္းစိမ္ေတြကို ညာယူခဲ့တာ ျပီးေတာ့ ခုသားေပၚကို ေကာင္းခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနခဲ့တာ သားကို မေျပာဖုိ့ အေဖဆံုးျဖတ္ထားေပမယ့္ အေဖက ေလာကထဲမွာ အသက္မရွင္ႏုိင္ေတာ့ဘူးကြာ
ဒီေတာ့ အေဖ့ သားက အေဖ့အစား အေဖနဲ့ သားအေမတို့ ရဲ႔ အေမြေတြကို ျပန္ယူေပးပါကြာ......."

"အေဖ ဘာေတြေျပာေနတာလဲဗ်ာ အဲဒါက ဘာစကားေတြလဲဗ်ာ"

"သား အဲဒါ အမွန္တရားေတြပါကြာ ျပီးေတာ့ ခုလို အေဖ့ကိုျဖစ္ေအာင္လုပ္တာလဲ
ဦးေဇာ္ေအာင္ပဲ သားမယံုရင္ ဟုိမွာ ဒုိင္....ယာ........ရီ သားကို
အေဖျဖစ္ေစခ်င္တာေတြ အကုန္ေရးထားတယ္္ သား  အေဖ......သြား...သြားရေတာ့..မယ္........"

ေလသံေလးေပ်ာ့က်သြားရင္ အေဖ ငိုက္ခနဲျဖစ္သြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္သိလုိက္ပါျပီ ။တစ္ခုတည္းေသာ ကြ်န္ေတာ့ အသံက ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုထြင္းေဖာက္သြားေတာ့သည္။

ခုေတာ့လည္း အခ်ိန္ေတြ အၾကာၾကိး ေျပာင္းလဲ သြားခဲ့ျပီေလ။

 ကြ်န္ေတာ့ ရင္ထဲက ဆူပြက္ေနတဲ့ ေဒါသေသြးေတြကေတာ့ မရပ္တန့္ႏုိင္ေသး။

ခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ ေရွ့မွာ ဒူးေထာက္ေနတာ ဦးေအာင္ေဇာ္.....

။ေဘးမွာရပ္ေနတာက ညီေဇာ္နဲ့ ၀ီရပါ ။

ကြ်န္ေတာ့လက္ထဲက ေျပာင္းတုိေသနတ္ေလးကေတာ့ ဦးေအာင္ေဇာ္ရဲ့ ေခါင္းထက္မွာပါ။

ကြ်န္ေတာ့ အေဖရဲ့ ဒုိင္ယာရီစာအုပ္အရ ကြ်န္ေတာ္က ခုဆုိ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါျပီ အေဖခိုင္းတဲ့ ေနာက္ဆံုးအလုပ္ကိုလုပ္ႏုိင္ေတာ့မယ္။

ကြ်န္ေတာ့ လက္က ေသနတ္ေမာင္းကို ဆြဲလိုက္ေတာ့...........

"ငါ့ကိုေရာသတ္ပါ သြန္းစက္ရာ ငါလဲ မင္းကို ရက္စက္ခဲ့ပါတယ္ "

တဲ့။ ညီေဇာ္ေျပာတာပါ။

"စိတ္ခ်ပါ မင္းတုိ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အလြတ္မေပးပါဘူး"

ကြ်န္ေတာ့လက္ထဲမွ ေသနတ္ေမာင္းကို ကြ်န္ေတာ္........

ဒုိင္း .................ဒုိင္း

ေသနတ္သံက ႏွစ္ခ်က္ဆင့္ကာ ဟိန္းျပီးထြက္သြားသည္။

ေသနတ္သံေနာက္မွေတာ့ ၀ီရရဲ့

"ကုိညီ.............."

 ဆုိေသာ ေအာ္သံ။

အရာအားလံုးကေတာ့ ျပီးဆံုးသြားခဲ့ေလျပီ။

ကြ်န္ေတာ့ရဲ႔ၾကင္နာတတ္ေသာ ႏွလံုးသားကေတာ့ ဘယ္ဆီမွာမွန္းမသိ.......။



မိုးသားသား

lov3l3ss.hat3l3ss.boy@gmail.com

Apr 2nd

ငါမမွီေတာ႔ဘူး

By ကုိကုိႏွိဳင္းမခ
တခါက အေမရိကန္သမၼတရယ္ ၊ တရုတ္သမၼတရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဘဘၾကီးရယ္
  ထာ၀ရဘုရား သခင္ကို သြားေတြ႕ၾကသတဲ့။
  ထာ၀ရဘုရားသခင္က သင္တုိ႕သိလိုရာကို ေမးၾကပါဆိုေတာ့ တေယာက္ျပီးတေယာက္
  ေမးၾကေတာ့တာေပါ့။

  ပထမဆံုး အေမရိကန္သမၼတက ေမးတယ္။

  `ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုးကို ႏိုင္ငံေရး ၊
  စစ္ေရးအရ ျပိဳင္ဘက္မရွိ လႊမ္းမိုး ႏိုင္မွာလဲ´တဲ့။ ထာ၀ရဘုရားသခင္က
  ေခတၱခန္႕စဥ္းစားျပီး ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

  `ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းမမွီေတာ့ဘူး´တဲ့ ။ အေမရိကန္သမၼတလည္း
  ထာ၀ရဘုရားသခင္ အေျဖ ကိုၾကားျပီးေနာက္ ငိုပါေလေရာ။
  တရုပ္သမၼတကလဲ ထာ၀ရဘုရားသခင္ကုိ `ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ တရုပ္ျပည္ဟာ
  ကမာၻ႕စီးပြားေရးတစ္ခုလံုးကို လႊမ္းမိုးႏိုင္မွာလဲ´တဲ့။

  ထာ၀ရဘုရားသခင္က ခုနလိုပဲ ခနစဥ္းစားျပီး ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။
  `ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းမမွီ ေတာ့ဘူး´တဲ့ ။ တရုပ္သမၼတလဲ
  ငိုျပန္ပါေလေရာ။

  ေနာက္ဆံုး က်ဴပ္တို႕ရဲ႕ ဘဘၾကီးက အားက်မခံ ထာ၀ရဘုရားသခင္ကို ေမးလိုက္တယ္။
  သူ႕ေမးခြန္း လဲၾကားျပီးေရာ ထာ၀ရဘုရားသခင္က ငိုပါေလေရာ။ သူေမးတာက
  `ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ႏိုင္ငံမွာ မီးေတြ ေရေတြ မွန္မွာလဲ´တဲ့။

  မ်က္ရည္လည္ရႊဲၾကားက ထာ၀ရဘုရားသခင္က ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

  `ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါမမွီေတာ့ဘူးတဲ့´ .... ။