Feb 22nd

“ေရြးခ်ယ္မႈအေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္း”

By ☆★♥Have A Nice Day!♥★☆
ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကြ်ႏု္ပ္ အၾကမ္းအားျဖင့္ သံုးမ်ိဳးခြဲျခားထားပါတယ္။
   ထိုအရာမ်ားမွာ
   (၁) သူမ်ားက သတ္မွတ္ေပးေသာ ေရြးခ်ယ္မႈ
   (၂) သူတစ္ပါး လႈံေဆာ္မႈေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္မႈ ႏွင့္
   (၃) ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္မႈတို႔ပင္ ျဖစ္သည္။

 
   ပထမအခ်က္ျဖစ္ေသာ သူမ်ားက သတ္မွတ္ေပးေသာ ေရြးခ်ယ္မႈအေၾကာင္း ရွင္းျပရလွ်င္ ယခုေခတ္ လူငယ္မ်ား အမ်ားအားျဖင့္ အက်ံဳး၀င္ေပသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ မိဘမ်ားသည္ သူတို႔၏ သားသမီးမ်ားအား ေအာင္ျမင္ေစလိုစိတ္ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ားကို ၾကိဳတင္သတ္မွတ္ေပးတတ္သည္။ ထိုအခါ လူငယ္မ်ားမွာ ကိုယ့္၀ါသနာက ဘာမွန္းမသိ မိဘလမ္းေၾကာင္းေပးရာကိုသာ ေလွ်ာက္ၾကရေပေတာ့သည္။
   သာဓကျပရလွ်င္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲတြင္ အမွတ္အေကာင္းဆံုးျဖင့္ေအာင္ေသာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားအား ဆရာ၀န္လိုင္းခ်ည္းဘဲ သြပ္သြင္းေစျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အသင့္အတင့္အမွတ္နဲ႔ ေအာင္ေသာသူမားမ်ားအား ႏိုင္ငံျခားထြက္ အလုပ္ လုပ္ခိုင္းေစျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း ေတြ႕ႏိုင္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဆရာ၀န္မ်ားနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားျပန္မ်ား ယခုေခတ္တြင္ ေပါမ်ားလာရသည္။
  ထိုသူတို႔၏  ဘ၀ကို ေတြးၾကည့္လွ်င္ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ခံရေသာ စက္ရုပ္သေဘာမ်ိဳးဆန္ေပသည္။ မိဘတို႔ ၾကိဳးဆြဲရ ကရေသာ ရုပ္ေသးရုပ္မ်ားမ်ားသာသာပင္။ ထိုသူတို႔သည္ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တကယ္တမ္း ခ်ရမည္ဆိုပါက ေ၀ခြဲမရစိတ္ျဖင့္ အမွားမ်ားႏိုင္ေပသည္။မိဘတို႔ သတ္မွတ္ထားေသာ ပံုစံခြက္အတိုင္း ရွင္သန္ရေသာေၾကာင့္ အေရးေပၚကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ရာ၌ ေနာက္လိုက္မ်ားျဖင့္သာ အသံုး၀င္ႏိုင္ေပ၏။
 
   ဒုတိယအခ်က္ျဖစ္ေသာ သူတစ္ပါး လႈံေဆာ္မႈေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္မႈအေၾကာင္း ရွင္းျပရလွ်င္ စိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့လြန္းသူမ်ားႏွင့္ ပို၍ သက္ဆိုင္ေပသည္။ ထိုသူတို႔အား တစ္ပါးသူက “ဘာေလးလုပ္ရင္ေကာင္းတယ္” ဟု ေျပာၾကားပါက ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္ညီသည္ မကိုက္ညီသူကို မစဥ္းစားဘဲ လိုက္လုပ္တတ္ၾကေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္။ ကိုယ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ လုပ္လိုက္ေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေၾကာင့္ အမွားမ်ားမွာကို အေၾကာက္ၾကီး ေတြးေၾကာက္သူမ်ားထဲတြင္လည္း ထိုသူတို႔ ပါ၀င္သည္။
   အမ်ားအားျဖင့္ ထိုသူတို႔မွာ တျခားသူ လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ျမင္သြားတာ ေတြ႕လွ်င္ ကိုယ့္၀ါသနာႏွင့္ လုပ္ငန္းကြ်မ္းက်င္မႈ  မွာ ထိုအလုပ္ႏွင့္မကိုက္ညီေသာ္လည္း အားက်စိတ္ျဖင့္ ေရြးခ်ယ္တတ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသူတို႔အား သူတစ္ပါး လႈံေဆာ္မႈေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္သူမ်ားဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။ ထိုသူတို႔မွာလည္း ဆံုျဖတ္ခ်က္ခ်ေသာ ကိစၥမ်ားတြင္ ေနာက္လိုက္မ်ားျဖင့္သာ အမ်ားဆံုးေတြ႕ႏိုင္ေပသည္။
 
   ေနာက္ဆံုးအခ်က္ျဖစ္ေသာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္မႈအေၾကာင္း ရွင္းျပရလွ်င္ ယေန႔ခတ္ အႏုပညာနယ္ပယ္၌ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ႏိုင္ေပသည္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ၀ါသနာပါရာ ေရြးခ်ယ္မႈအျဖစ္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေလွ်ာက္လွမ္းသူအမ်ားစုမွာ အႏုပညာၾကယ္ပြင့္မ်ားျဖစ္လာၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ပညာရွင္ အမ်ားစုမွာလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ားေၾကာင့္ပင္ ေအာင္ျမင္သူမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္သာ။
   သို႔ေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕လူငယ္မ်ားကေတာ့ မိဘပံုစံခ်ရာ လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားရင္း လမ္းတစ္၀က္ေရာက္မွ ကိုယ့္၀ါသနာကို သတိထားမိျပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္မႈကို ျပဳလုပ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဘ၀လမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းလဲသြားသူမ်ားလည္း ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ရုပ္ရွင္အႏုပညာရွင္၊ ဆရာ၀န္စာေရးဆရာ၊ ဆရာ၀န္အဆိုေတာ္ စသည္ျဖင့္ ေတြ႕ႏိုင္ၾကေပသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ေရြးခ်ယ္မႈ ဆိုသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စိတ္က ဒြိဟျဖစ္လို႔ မရပါ။
 
   ထိုင္ခံုႏွစ္လံုး ရွိရာ၌ တစ္ခံုပိုင္ႏိုင္စြာ ေရြးခ်ယ္မွ ထိုင္ခြင့္ရႏိုင္မည္။ ဟိုထိုင္ခံု ၊ ဒီထိုင္ခံုဟု ေရြးခ်ယ္မျပီးမခ်င္း ထိုင္ခြင့္ရွိမည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္မႈျဖင့္ အနာဂတ္ ေကာင္းမ်ားကို လူငယ္မ်ားပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစဟု ရည္ရြယ္၍ ေရြးခ်ယ္မႈအေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္းကို ေရးသားလိုက္ရပါသည္။
 
ေစပိုင္ထြဋ္(ပုသိမ္)
(၂၀၁၁ ဒီဇင္ဘာ/ သရပါ ရသစာေပမဂၢဇင္း)

Source : http://www.edinooyin.com/profiles/blogs/4347155:BlogPost:4798694
Feb 22nd

နွလံုးသားဝိညာဥ္္

By Song Do Mo

နွလံုးသားဝိညာဥ္္

 

ဒီဇင္ဘာ(၁)

နွလံုးသားေႏြးေထြးမႈအတြက္..

အိမ္မက္ပင္ၿဖစ္ပါေစ………….

ေလေၿပပင္ၿဖစ္ပါေစ…………..

၀ိညာဥ္ေလးပင္ၿဖစ္ပါေစ…………..

ေပးစြမ္းနိုင္မည္ဆိုပါက……..

အားကိုးစြာလက္ခံပါမည္။…..

+++

 

လြမ္းသူ ဤေနရာတြင္ေနေနရသည္မွာ ႀကာၿမင့္ေသာအခ်ိန္ကာလတစ္ခုပင္ရွိေနေလၿပီ။ တစ္ပက္တြင္သံုးခါေလးခါဆို

သလို အေမလာ၍အတူေနေပးေသာ္လည္း မလံုေလာက္ဟုထင္မိသည္။ မည္မွ်ပင္လူမ်ားေပါမ်ားစြာရွိၿပီး ဆူညံေနပါ

ေသာ္လည္း လြမ္းသူအတြက္ေတာ့ အထီးက်န္လွပါသည္။

*..ေမာင္ေလး ေဆးေသာက္ရေအာင္ေနာ္..*

လြမ္းသူကုတင္ေပၚတြင္ထိုင္ေနရင္း စဥ္းစားေနေသာအေတြးမ်ား ရပ္တန္႔သြားခဲ့သည္။ မ်က္လံုးထဲတြင္ေပၚလာေသာ

အရာမွာ ေရခြက္ေလးတစ္ခြက္နွင့္ ေဆးလံုးေလးမ်ားထည့္ထားေသာ ပန္းကန္ေသးေသးေလး တစ္လံုးပင္ၿဖစ္သည္။

*..မေသာက္ခ်င္ဘူး..*

*..မေသာက္ရင္ ဆရာႀကီးဆူမွာေပါ့ တုတ္နဲ႔လာရုိတ္မွာ မေႀကာက္ဘူးလား..*

လြမ္းသူ ေခတၱခဏစဥ္းစားလိုက္သည္။ မွန္ေတာ့မွန္ေပသည္ ဤေနရာမွာမည္သူမွ ေၿပာနိုင္မည္မဟုတ္ အေမလည္း

အၿမဲမရွိေန တစ္ခါမဟုတ္တစ္ခါလာရိုတ္လွ်င္ အရိုးတၿခား အသားတၿခားပင္ၿဖစ္နိုင္သည္။

*..အင္း..ေသာက္မယ္..ေပး..*

ေဆးလံုးေလးမ်ားအား ပါးစပ္ထဲသို႔ထဲလိုက္ၿပီး ေရခြက္ထဲမွေရမ်ားအား တစ္ခ်က္တည္းၿဖစ္အၿပီးေသာက္ခ်လိုက္သည္။

*..အုိ.. လိမၼာလိုက္တာ ကဲ..ေမာင္ေလးလိမၼာလို႔ မမကသႀကားလံုးေကၽြးမယ္ေနာ္..*

အကၤ်ီအၿဖဴေရာင္ လံုခ်ည္အနီေရာင္၀တ္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အားသႀကားလံုးေလးနွစ္လံုးေပးေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္သူေပးသည့္သႀကားလံုး စားေနသည္မွာမနည္းေတာ့ေပ။ အၿမဲတမ္းဆိုသလိုပင္ သူတိုက္ေသာေဆးေသာက္

အၿပီးတြင္ ေခါင္းေလးလာကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္သည္မွာလဲ အက်င့္တစ္ခုအတိုင္းၿဖစ္ေနၿပီ။

ကၽြန္ေတာ့္ကို အေမတို႔ ဤေနရာမွာ အဘယ့္ေႀကာင့္လာေရာက္ထားသည္ကိုေကာင္းေကာင္းမသိပါ။

ဤေနရာေရာက္သည့္ ေန႔မွစ၍ ေဆးမ်ားေသာက္ေနရသည္။ အၿမဲလိုလိုပင္ အက်ီရွည္ရွည္အၿဖဴေရာင္ကုတ္၀တ္ထား

ေသာသူတို႔၏ လာေရာက္လက္တို႔ေခါင္းတို႔အား ကိုင္မႈကိုခံရတတ္ေပသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဤေနရာမွ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္လြတ္နိုင္ပါမည္နည္း။ အထီးက်န္ဆန္ေသာဘ၀တြင္မည္သူမွေနခ်င္မည္

မဟုတ္.. တစ္ေယာက္တည္းၿဖတ္သန္းရေသာေန႔မ်ားကုန္ဆံုးခ်င္ေလၿပီ။

ဤေနရာမွ မသြားနိုင္လွ်င္ေသာ္လည္း ေကာင္းမြန္ေသာအေဖာ္တစ္ေယာက္တစ္ေလေတာ့ရခ်င္သည္။

အခ်ိန္မ်ားအား အထီးက်န္ဆန္စြာမၿဖတ္သန္းခ်င္။ မကုန္ဆံုးခ်င္။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေလာကႀကီးသည္ မ်က္နွာသာမေပးသည္မ်ားလား ။

ဘုရားသခင္သည္ပင္ မသိရွိ၍လား။ မသိေတာ့ေပ။ ဆုေတာင္းသည့္ရက္မ်ားမွာလည္း မေရတြက္နိုင္ေတာ့ၿပီ။

မ်က္ရည္မ်ားက်ခဲ့ရေသာ ရက္မ်ားမွာလဲ မေရတြက္နိုင္ေတာ့ေပ။

အၿမန္သာလြတ္ေၿမာက္ခ်င္လွပါသည္။

တစ္ေယာက္တည္းဆုေတာင္းလွ်င္မၿပည့္ပါက အမ်ားဆုေတာင္းလွ်င္ၿပည့္နိုင္သည္ဆိုသည္ကို ႀကားဖူးပါသည္။

မွန္ပါ၏ အားလံုးကုိအကူအညီေတာင္းႀကည့္ရမည္။ ကၽြန္ေတာ့္အထီးက်န္မႈမ်ားပေပ်ာက္ေအာင္။

 

ဤေန႔ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးမ်ား ဖြင့္ေၿပာရေပေတာ့မည္။ အခန္းထဲတြင္ အေမနွင့္က်န္တဲ့ ေတြ႔ဖူးၿမင္ဖူးေသာ အက်ီအၿဖဴ

ေရာင္ပိုင္ရွင္မ်ားရွိေနေလသည္။

*..မာမီ.. သားကိုတစ္ခုကူညီ..*

အေမမွာကၽြန္ေတာ့္အားၿပံဳးၿပလိုက္သည္။

*..ေၿပာေလသား..*

ထို႔ေနာက္ က်န္ေသာအၿဖဴေရာင္၀တ္ထားေသာ သူမ်ားအားႀကည့္ကာ..

*.. ကၽြန္ေတာ့္ကို ကူညီေနာ္..*

အားလံုးမွာ ေခါင္းညိတ္လိုက္ႀကသည္။

*..သားရဲ႕ အထီးက်န္ဆန္ေနတဲ့ခံစားမႈ ေပ်ာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပး..*

အေမမ်က္နွာ သိသိသာသာမဲ့သြားပါသည္။ ထို႔ေနာက္အေမဆီမွရိႈက္သံေလး ထြက္ေပၚလာခ့ဲသည္။

ထို႔ေနာက္အေမသည္ၿပံဳးၿပရင္း..

*..ေအးပါကြယ္ ေအးပါ.. သားအတြက္ေမေမတို႔ဆုေတာင္းမယ္ေနာ္… သားအတြက္ေလ.. သားအတြက္ေမေမတို႔ ဘုရား

ေက်ာင္းသြားၿပီးဆုေတာင္းေပးမယ္သိလား.. စိတ္မပူနဲ႔ ေနာက္ဆိုသားတစ္ေယာက္ေနရမွာမဟုတ္ဘူး.. သားလိုခ်င္တဲ့

ခ်စ္တဲ့သူေလးေရာက္လာမွာပါကြယ္..ေနာ္..ေနာ္..*

ကၽြန္ေတာ္အေမ့ကိုႀကည့္ကာ ရယ္ၿပလိုက္သည္။ က်န္ေသာသူမ်ားမွာလည္း အၿပံဳးမ်ားၿဖင့္ ေ၀ဆာေနေလသည္။

*.ေဒါက္တာ.. အေရးေပၚလူနာရွိတယ္.. နာမည္ကလေရာင္တဲ့ အၿမန္အေရးႀကီးလို႔ေဒါက္တာ..*

ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿပံဳးေပ်ာ္ေနရင္းပင္ အၿဖဴေရာင္နဲ႔အနီေရာင္ေလး၀တ္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးမွာ ေဒါက္တာဆိုေသာ

သူအားလာေရာက္ေၿပာဆိုေသာစကားၿဖစ္ေလသည္။

*.ကဲ..အန္ကယ္သြားဦးမယ္ေနာ္ သားလြမ္းသူ.. သားၿဖစ္ခ်င္တာေတြၿဖစ္လာမွာပါ..*

ကၽြန္ေတာ္ေဒါက္တာဆိုေသာသူအား ေအးေဆးစြာပင္ၿပံဳးၿပလိုက္ပါသည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီဇင္ဘာ(၂)

 

အလြန္သာယာလွေသာေန႔တစ္ေနၿဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကုတင္ေပၚတြင္ထိုင္ကာ အၿပင္မွရႈခင္းမ်ားအားႀကည့္ရင္း စိတ္

ကူးလိုက္မိသည္။

တိမ္မ်ားကင္းစင္ကာ ႀကည္လင္လွေသာေကာင္းကင္ႀကီး ၊ စိမ္းလဲ့လွေသာၿမက္ခင္းၿပင္ ၊ ေရာင္စံုဖူးပြင့္ေနေသာပန္းပြင့္မ်ား၊

ႀကည္နူးဖြယ္ ေဆ့ာကစားေနက်သူမ်ား ၊

ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားရင္းပင္ အခန္းပက္ပက္လည္ႀကည့္လိုက္ရာ မည္သူမွမရွိ..

ေဒါက္……..

အေနာက္ဘက္မွအသံတစ္ခုႀကား၍ လွည့္ႀကည့္လိုက္ရာ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းတံခါးအားကြယ္၍ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရပ္

ေနေလသည္။ ထို႔ေနာက္အၿပင္ဘက္အားေခ်ာင္းႀကည့္ေနေလသည္။

*..ဒီမွာ..ဒီမွာ. ဒါကၽြန္ေတာ့္အခန္းဗ်ာ့..*

*..ရႈး…*

ကၽြန္ေတာ့္အသံႀကား၍ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္သို႔လွည့္ကာ လက္ညိဳးၿဖင့္နွတ္ခမ္းအားတဲ့ၿပီး တိုးတိုးေနရန္ ဟန္ၿဖစ္ေၿပာဆိုလိုက္

သည္။

သူ၏ပံုစံမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတိုင္းပင္ အေပၚေအာက္အၿဖဴေရာင္အက်ီ ေဘာင္းဘီ၀တ္ထားေလသည္။ ဆံပင္မွာေတာ့ေရႊ၀ါ

ေရာင္ေလးၿဖစ္သည္။ မ်က္လံုးမ်ား၀ိုင္းစက္ၿပီးဆူးရွကာ..၊ နွတ္ခမ္းမ်ားမွာ ေသးငယ္ကာနီရဲေနသည္ ။

*..မင္းကဒီအခန္းကလား..*

သူလွည့္၍ေမးလိုက္ေသာေႀကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းေလးတစ္ခ်က္ညိတ္လိုက္သည္။

*..၀ွား… မင္းအခန္းက မိုက္သားပဲ ..*

သူသည္ကၽြန္ေတာ့ဆီလမ္းေလွ်ာက္လာကာ ေၿပာေနရင္းပင္ ကုတင္ေပၚတြင္ထိုင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အားသူသည္ခါးကုိင္း

ညႊန္႕လိုက္သည္။

*..မင္းတို႔က ခ်မ္းသာလား..*

တစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္အနီးကပ္သြားကာ ေမးလိုက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္တံေတြးတစ္ခ်က္ၿမိဳခ်မိပါသည္။

*..မဟုတ္ပါဘူး.. အေမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္နွစ္ေယာက္တည္းမို႔လို႔ အေမကၿပင္ဆင္ေပးထားတာ..*

သူၿပန္လည္ကာ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။

*..ေအာ္….*

သူသည္ညာဘက္လက္အား ကၽြန္ေတာ္ဆီသို႔ဆန္႔ထြက္လိုက္သည္။

*..ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ရေအာင္..*

*..ဗ်ာ…*

*..သူငယ္ခ်င္းလုပ္ရေအာင္လို႔ေၿပာတာေလ …*

ထို႔ေနာက္ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိတ္ကာ ညာဘက္လက္ကေလးအားဆြဲ၍ နွတ္ဆက္လိုက္ေတာ့သည္။

ဆုေတာင္းမ်ားၿပည့္ခဲ့ပါၿပီလား…..

………….

*..မင္းနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ…*

*..ဗ်ာ.. လြမ္းသူလို႔ေခၚပါတယ္..*

*..ေအာ္.. လွသားပဲ ငါ့နာမည္မွတ္ထား လေရာင္တဲ့.. လၿပည့္ညမွာေမြးလို႔.. ဒါနဲ႔မင္းဘယ္နွခုနွစ္ေမြးတာလဲ..*

*..၁၉၉၃ ..*

*..ဟင္..ငါလည္းအဲ့နွစ္ပဲ.. မင္းကဘယ္လပိုင္းေမြးတာလဲ..*

*..မတ္လပိုင္းမွာေမြးတာ..*

*..ဟားဟား.. ငါ့ထက္ငယ္တယ္ ငါက ဇန္န၀ါရီေမြးတာ..အဲ့ေတာ့ ငါ့ကိုအကိုလို႔ေခၚ..*

*..ဗ်ာ.. နွစ္လတည္းႀကီးတာေလ..*

*..နွစ္လလည္းႀကီးတာပဲ အကိုလို႔ေခၚ ငါကညီလို႔ေခၚမယ္..*

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္တစ္ခါမွမေခၚဖူးေသာ အသံုးအနွုန္းပါ။ ေခၚရမည္ကိုတြန္႔ေနခဲ့မိသည္မွာ အမွန္ပါ။

*..ဒါနဲ႔.. အခန္းထဲကို ဘာလို႔၀င္လာတာလဲ..*

*.. လာပုန္းတာ..ဟီ..*

*..အမ္..*

*..ဟုတ္တယ္ ေဆးအတင္းေသာက္ခိုင္းလို႔ေလ တေန႔တေန႔ စားတာနဲ႔မညီမွ်ဘူး ေဆးေသာက္ေနရတာ ေသေတာ့မယ္..

အဲ့ဒါေႀကာင့္ ဘယ္သူမွမၿမင္ေအာင္ပုန္းမလို႔..*

ေဒါက္..ေဒါက္…

အခန္းတံခါးေခါက္သံနွစ္ခ်က္ႀကားရၿပီး အၿမဲလာ၍ေဆးတိုက္ေသာ အၿဖဴအနီ၀တ္ထားေသာအမ်ိဳးသမီး၀င္လာေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္လေရာင္အားသတိရ၍ ေဘးနားသို႔ႀကည့္လိုက္ရာ မရွိေတာ့ေပ။

*..ဟင္..*

*..ေဆးေသာက္ရေအာင္ေနာ္ ေမာင္ေလး..*

*..ေအာ္..ဟုတ္..*

ကၽြန္ေတာ္ေဆးသာေသာက္ေနရသည္ လေရာင္ရုတ္တရက္ေပ်ာက္၍ မသိမသာမ်က္လံုးကစားကာ လိုက္ရွာေနမိသည္။

*..ဘယ္သူ႔ကိုရွာေနတာလဲ ေမာင္ေလး..*

*..ဗ်ာ..ေအာ္.. ဟုတ္ဘူး.. ေမေမမလာေသးဘူးလား..ႀကည့္ေနတာ..*

*..ေအာ္..ဒီေန႔ အန္တီလာတဲ့ေန႔မဟုတ္ဘူးေလ.. မနက္ၿဖန္မွလာမွာ..*

*..ေအာ္..အင္း ဟုတ္သားပဲ.. *

*..ကဲ ေဆးေသာက္ၿပီးၿပီ ဆိုေတာ့နားလိုက္ဦးေနာ္..*

ကၽြန္ေတာ္ကုတင္ေပၚတြင္လဲကာ ေစာင္ၿခံဳလိုက္ေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္လေရာင္မည္သည့္ေနရာသို႔ေရာက္သြားေနသည္ကို စဥ္းစားရင္းမ်က္လံုးမ်ားေလးလံလာခဲ့ေလသည္။

*..ဟိတ္..*

ရုတ္တရက္ပင္ ကုတင္ေအာက္မွအသံတစ္သံထြက္ေပၚလာသည္။ သိပ္မႀကာလိုက္ပါ လေရာင္သည္ကုတင္ေအာက္မွ

ထြက္လာခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္လေရာင္အားႀကည့္၍ ရယ္ၿပလိုက္သည္။

*..ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲလို႔.. စဥ္းစားေနတာ..*

လေရာင္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အားၿပန္လည္ကာ သူ႔၏ေသးငယ္လွေသာနွတ္ခမ္းေလးမ်ားၿဖင့္ၿပံဳးၿပေလသည္။ ထို႔ေနာက္

ကၽြန္ေတာ့္အားႀကည့္ကာ..

*..ညီအိပ္ခ်င္ေနတာလား..*

ညီ.. ဆိုေသာစကားလံုးေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲသို႔ေႏြးေထြးသြားေစသည္မွာ အမွန္ပါ။ ညီအကိုေမာင္နွမမရွိခဲ့ေသာ

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အၿမဲလိုခ်င္ေနမိသည္မွာ အကိုဆိုေသာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆိုလွ်င္အမွားနိုင္ပါ။

*..အင္း.. ေဆးေသာက္ၿပီးရင္အိပ္ခ်င္တာ အၿမဲတမ္းပဲ..*

*..ဒါဆို.အိပ္ေတာ့ေလ အကိုၿပန္ေတာ့မယ္..*

*..အင္း..တာ့တာေနာ္.. *

လေရာင္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အားလက္ၿပကာ လွည့္ထြက္သြားေလသည္။

*..အကို..*

အကိုဆိုေသာ အသံေႀကာင့္လေရာင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္သို႔လွည့္ႀကည့္လိုက္ေလသည္။

*.. ေနာက္လည္း လာခဲ့သိလား..*

ကၽြန္ေတာ့္၏ဖိတ္ေခၚမႈသည္ ခက္ေႀကာင္ေႀကာင္နိုင္ပါေသာ္လည္း လေရာင္မွာ ရယ္ၿပကာေခါင္းညိတ္ၿပေလသည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီဇင္ဘာ(၃)

 

*..ညီေလးေနေကာင္းလား..*

ရယ္သံသဲ့သဲ့ေလးၿဖစ္ေပၚထြက္လာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တံခါး၀ကိုႀကည့္လိုက္ရာ လေရာင္မွာမတ္တပ္ရပ္ေနေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္သူ႔အား အၿပံဳးေလးၿဖင့္ႀကိဳဆိုလိုက္ပါသည္။

*..ထမင္းစားပါဦး အကို..*

*..ေတာ္ၿပီ.. အကိုကထမင္းမႀကိဳက္ဘူး..*

*..အမ္.. ထမင္းဆိုတာမႀကိဳက္လဲစားရတယ္ေလ.. ဒါမွအသက္ရွင္မွာေလ မာမီဆိုရင္တေန႔ကိုထမင္းသံုးခါေလာက္စား

တာ.. *

*..ထမင္းစားတယ္ဆိုတာ တာ၀န္တစ္ခုလိုလူေတြကလုပ္ေနက်တာပါ ထမင္းမစားပဲ ထမင္းေနရာတၿခားဟာေတြ စားလဲ

အသက္ရွင္ေနက်တာပဲ အပိုေတြ..*

သူမ်ားေတြထက္အနည္းငယ္ထူးၿခားေသာ လေရာင္အားအံ့ႀသမိသည္မွာ အမွန္ပင္ၿဖစ္ပါသည္။

*..အကို႔ကို ေနာက္ေန႔မာမီတို႔နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္သိလား.. *

*..ဟာ.. မေတြ႔ခ်င္ပါဘူး..*

*..ဘာလို႔လဲ.. မာမီတို႔ေတြ႔ရင္ပိုေတာင္ေပ်ာ္ဦးမယ္ လြမ္းသူကအၿမဲအေဖာ္တစ္ေယာက္ရပါေစလို႔ဆုေတာင္းေနတာေလ…

မာမီတို႔ကအကိုနဲ႔ ခင္တယ္ဆိုတာသိရင္ပိုၿပီးေတာင္ ၀မ္းသာဦးမွာ..*

*..မေတြ႔ခ်င္ပါဘူး.. ေတာ္ႀကာအကိုကကိုယ့္အခန္းထဲမွာ ကိုယ္မေနပဲ သူမ်ားအခန္းကိုလာေနတယ္ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္မွာ

ေပါ့..*

လေရာင္ေၿပာသည္မွာ ၿဖစ္ေတာ့ၿဖစ္နိုင္ေပသည္။ လေရာင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပင္ တစ္ေယာက္တည္းအခန္းထဲတြင္ေန

ခိုင္းပါလိမ့္မည္။

*..ညီ.. အေပၚဆံုးထပ္ကိုေရာက္ဖူးလား..*

*..ဟင့္အင္း..*

*..တစ္ခါမွမသြားဖူးဘူးလား..*

*..အခန္းထဲကဘယ္သူမွမထြက္ခိုင္းဘုူးေလ.. ထြက္ရင္ဆရာမေတြကဆူလိမ့္မယ္တဲ့ မာမီကလည္းဆူမွာ..*

*..အဲ့ဒါေတြအလကားေၿပာေနက်တာ မေရာက္ဖူးရင္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ ခိုးထြက္ႀကမယ္..*

*..ခိုးထြက္မယ္ ဟုတ္လား..*

ကၽြန္ေတာ့္စကားမဆံုးလိုက္ပါ။ လေရာင္သည္ကၽြန္ေတာ့္လက္အား ကိုင္လ်က္တံခါးနားသို႔ အေၿပးေလးကပ္လိုက္ေလ

သည္။.. ထို႔ေနာက္ကၽြန္ေတာ့အား စေတြ႔သည့္ေန႔ကလိုပင္ တိုးတိုးေနရပ္ လက္ဟန္ၿဖစ္ၿပေလသည္။

*..အကို.. တၿခားလူေတြေတြ႔သြားမယ္..*

ကၽြန္ေတာ္ေၿပာလိုက္ေသာအသံေႀကာင့္ လေရာင္မွာမ်က္လံုးေလးတစ္ဖက္မွိတ္ၿပေလသည္။ သိပ္မႀကာလိုက္ပါ လေရာင္

ဆြဲေခၚရာေနာက္သုိ႔ လွ်င္ၿမန္ေသာေၿခလွမ္းေလးမ်ားၿဖင့္ လိုက္ပါသြားခဲ့ေလသည္။

*..ဟူးးးးးးးးးးးး..*

လေရာင္၏ေအာ္သံသည္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးအားဖံုးလႊမ္းသြားသည္ဟုထင္လိုက္မိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသည့္ထက္ပင္ အံ့ႀသစရာေကာင္းလွပါသည္။ အၿပာေရာင္မိုးသားမ်ား၏ေအာက္တြင္ ေရာင္စံုပန္း

ကေလးမ်ား စိမ္းလန္းလ်က္ရွိေသာၿမက္ပင္မ်ားနွင့္ သစ္ပင္စိမ္းစိမ္းကေလးမ်ား လႈပ္ရွားသြားလာေနႀကသူမ်ား…..

စိမ္းလန္းေသာ သစ္ပင္ေလးမ်ားႀကားမွတိုးေ၀ွ႕တိုက္ခတ္လာေသာ ေလေကာင္းေလသန္႔ေလးမ်ားသည္ အၿမင္အာရံု..

အႀကားအာရံု.. အနံ႔အာရံုမ်ားသို႔ ထိုးေဖါက္၀င္ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။

*..အကို…*

*..ဟင္..ေၿပာေလ…*

*..ေက်းဇူးပဲ..*

ကၽြန္ေတာ့္၏စကားလံုးေလးအၿပီးတြင္ လေရာင္ဆီမွခ်ိဳၿမလွေသာ အၿပံဳးေလးတစ္ခုေမြးဖြားလာခဲ့ေလသည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီဇင္ဘာ(၄)

 

ယေန႔လည္း လေရာင္အားကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္ေနမိသည္ဟု ၀န္ခံလွ်င္အမွားနိုင္ပါ။ သို႔ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားၿပီးသည့္

အခ်ိန္ထိလေရာင္မွာ မေရာက္လာေသးပါ။ ေမွ်ာ္ေနမိေသာကၽြန္ေတာ္ မိမိကုိယ္ကိုပင္ရွက္လာခဲ့မိေလသည္။

ေန႔လည္ဘက္သို႔ေရာက္လာၿပီ ၿဖစ္၍ထပ္မေစာင့္ေတာ့ဟု ဆံုးၿဖတ္လိုက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကုတင္ေပၚသို႔ တက္ကာအိပ္

ရန္ၿပင္ဆင္လိုက္သည္။

*..ညီ. ေစာင့္ရတာႀကာသြားၿပီလား..*

ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးလိုက္မိပါသည္။ လေရာင္၏အသံပါ.. ဟုတ္ပါသည္ေမွ်ာ္လင့္ေနသည့္အတိုင္းပင္ လေရာင္ေရာက္ရွိလာခဲ့

ေလၿပီ။

*..အကိုဒီေန႔ေနာက္က်လိုက္တာ.*

*…ဟုတ္တယ္ညီ ကိစၥေလးတစ္ခဏရွိလို႔ေလ ၿပီးေတာ့ ညီေစာင့္ေနမွန္းမသိလို႔..*

ကၽြန္ေတာ္မာနမ်ားမထားနိုင္ပါ။ မဟုတ္ဟုလည္းမၿငင္းခ်င္ပါ။

*..ညီကဘယ္ေတာ့လာမလဲ ေစာင့္ေနခဲ့တာ..*

*..အကိုလည္းလာမလို႔ပဲ ဒီအၿပင္သြားရတာအရမ္းေ၀းေတာ့ေလ ေနာက္က်ေနတာ..*

*..ဘယ္ကိုသြားေနရတာလဲ..*

*..ဒီလိုပဲ ေအာ္.ဒီေန႔ဘာလုပ္ႀကမလဲ..*

*..ဘယ္ကိုခိုးထြက္ခ်င္ေသးလို႔လဲ…*

*..ခိုးမထြက္ေတာ့ဘူးေလ.. ေတာ္ႀကာမိသြားရင္ ေနာက္သြားလို႔မရပဲေနလိမ့္မယ္.. ပံုေလးေတြဆြဲႀကမယ္..*

*..ဟင္.. ပံုမဆြဲတတ္ဘူး..*

*..ေလွ်ာက္ဆြဲေပါ့.. အကိုကဆြဲနိုင္သေလာက္ဆြဲေပးမယ္.. ဟုတ္ၿပီလား..*

ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းညိတ္ခဲ့မိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔A4စာရြက္လြတ္ေလးမ်ားေပၚတြင္ ရွိရာခဲတံေလးမ်ားၿဖင့္ပံုေလးမ်ားစတင္ဆြဲလိုက္ပါသည္။

*..ဒီမွာအကိုနဲ႔ညီနဲ႔ပံု..ဟိဟိ..*

ကၽြန္ေတာ့္၏စာရြက္ေပၚတြင္ စက္၀ိုင္းေလးတစ္ခု၀ိုင္းကာ ေအာက္မွတိုတ္ေခ်ာင္းေလးမ်ားကို ငါးေခ်ာင္းေလာက္ ကိုလက္

မ်ားေၿခေထာက္မ်ားကိုယ္လံုးမ်ား ဆြဲထားသည့္ပံုေလးအား အကို႔ကိုၿပလိုက္သည္။

*..ဟား.. အရမ္းပိန္ေနတာပဲ ဒါဆိုထမင္းအမ်ားႀကီးစားရေတာ့မယ္..*

*..ဟားဟား.. ဒီမွာေနာက္တစ္ပံု မာမီ၀ယ္ေပးေနႀကပန္းသီးတစ္လံုး…ဟီ..*

*.. အဲ့ဒါပန္းသီးမွမဟုတ္တာ.. ဖင္ေၿပာင္ႀကီး..ဟားဟား..*

*..အာ… အကိုညစ္ပက္တယ္..*

*..ဖင္ေၿပာင္ႀကီးမို႔လို႔ ဖင္ေၿပာင္ႀကီးလုိ႔ေၿပာတာ ဖင္ေၿပာင္ႀကီးဆြဲထားတာကို..*

*..ဟာ..ေတာ္ေတာ့ကြာ မေၿပာနဲ႔ေတာ့..ဟိဟိဟိ..*

*..ညီ ဒီမွာႀကည့္ညီပံုေလး.*

အကိုၿပေသာစာရြက္ေလးအား ယူ၍ႀကည့္ရာ ေအဖိုးစာရြက္အၿပည့္ ခဲတံေလးၿဖင့္ ခံၿခစ္ကာကၽြန္ေတာ္မ်က္နွာပံုေလးအား

ဆြဲထားေလသည္။

*..ဟာ.. အကိုကအရမ္းေတာ္တာဘဲ.. ပန္းခ်ီသင္တန္းတက္ထားတာလား..*

အကိုမွာေခါင္းေလးအားခါရမ္းၿပီး..

*.. မတက္ပါဘူး ဒီအတိုင္း၀ါသနာပါလို႔ေလ့လာၿပီး ေလွ်ာက္ဆြဲရင္းကေန တတ္လာတာ အဲ့ေလာက္လဲမေတာ္ပါဘူး..

ကေလးကစားတာေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္..*

*..ဟာ.. ဒီေလာက္လွတာကို.. ဒီပံုညီ့ကိုေပးလိုက္ေနာ္သိလား…*

*..မေပးပါဘူး.. အကိုယူသြားမွာေလ.. ညီ့ပံုဘဲ ဘာလို႔ကိုယ္ပံုကိုကိုယ္ႀကည့္ေနမွာလဲ ဟုတ္ဘူးလား..*

*..အမ္..အဲ့ဒါညီ့ပံုေလ.. အမွတ္တရသိမ္းထားမလို႔..*

*..မေပးနိုင္ပါဘူး.. လိုခ်င္ရင္ေနာက္တစ္ေခါက္မွေပးမယ္..*

*..မရဘူးကြာ..ညီသိမ္းထားမယ္ ေပး..….*

*.ကဲ အဲ့တာဆိုလည္းယူေစဗ်ာ.. ေသခ်ာေတာ့သိမ္းထားေနာ္..*

ကၽြန္ေတာ္လည္း မည္သူမွမကိုင္နိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ယာေအာက္သို႔ထိုးထည့္လိုက္သည္။

*..အင္း.. ဒါနဲ႔ညီ.. အကိုၿပန္ေတာ့မယ္..*

*..အေစာႀကီးပဲရွိေသးတယ္.. ဘာၿဖစ္လို႔လဲ…*

*..ေအာ္.. အိမ္ကလူေတြနဲ႔ေတြ႔စရာရွိလို႔….*

*..ဟုတ္လား.. ေအာ္..ညီလဲဒီေန႔မာမီလာမွာ.. မနက္ၿဖန္လာခဲ့ေလအကို ..*

*..အင္း..*

ၿပံဳးကာ(အင္း) ဆိုေသာစကားလံုးေလးေၿပာေပမဲ့။ လေရာင္၏မ်က္နွာညွိဳးငယ္ကာ တစ္ခုခုအားစိုးရိမ္ေနသည့္ ပံုစံၿဖစ္ေန

ေလသည္။ထို႔ေနာက္လေရာင္သည္ ၿပန္ရန္တံခါး၀နားအေရာက္တြင္..

*..ညီ..*

*..အင္း.. ေၿပာအကို..*

*.မနက္ၿဖန္မွ အကိုမလာခဲ့ရင္ .. မနက္ၿဖန္ကေနစၿပီး ခုနွစ္ရက္ေၿမာက္တဲ့ေနမွာ အကိုၿပန္လာခဲ့မယ္. ညီဒီအခန္းထဲမွာပဲ

ေစာင့္ေနေနာ္..*

လေရာင္မည္သည့္ အေႀကာင္းအားဦးတည္၍ေၿပာဆိုခ်င္သည္မသိပါ။ သို႔ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးၿပကာ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္

ထို႔ေနာက္လေရာင္မွာေအးေဆးစြာပင္ ထြက္သြားေလသည္။ လေရာင္၏ပံုရိပ္ကိုႀကည့္၍ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာတစ္ခုခုၿဖစ္ေန

သည္ဟုထင္ရေပမဲ့ အဘယ္ေႀကာင့္ဆိုသည္ကုိ မသိရွိလိုက္ပါ။ လေရာင္ထြက္သြားသည့္တိုင္ေအာင္ပင္ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစား

စရာေလးမ်ားၿပည့္ေနခဲ့မိေလသည္။

*..သားေရ.. အယ္.သားကပံုဆြဲေနတာပဲ ပ်င္းေနလို႔လား..*

စဥ္းစားေနရင္းပင္ အေနာက္ဘက္မွအေမ့အသံႀကား၍ လွည့္ႀကည့္လိုက္သည္။

*..အင္း..မာမီ.. ဒီေန႔ေစာသားပဲ..*

*..မေစာပါဘူးသားရယ္ ေနာက္က်ေနတာပါ.. ဒါနဲ႔သားေနေကာင္းတယ္မလား..*

*..အင္း..*

*..သား ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ မ်က္နွာလဲသိပ္မေကာင္းဘူး မာမီ့ကိုေၿပာၿပေလ..*

မိဘဆိုသည္မွာသားသမီးအေႀကာင္းကိုအသိဆံုးလူမဟုတ္ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုၿဖစ္ေနသည္ကို အေမသိေနသည္မွာ

အဆန္းအႀကယ္ေတာ့မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ေၿပာၿပတိုင္ပင္ဖို႔ဆိုသည္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ရင္ေလးစရာေပတည္း.။

*..မာမီ.. သားမွာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္သိလား..*

အေမမ်က္နွာမွာခ်က္ခ်င္းပင္ အံ့ႀသမႈပံုရိပ္ေၿပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။

*..သူငယ္ခ်င္းဟုတ္လား.. ဘယ္သူလဲ…*

*..လေရာင္တဲ့သားတို႔ဒီမွာပဲေတြ႔တာ..*

*.ဒီမွာ…လေရာင္..ဟုတ္လား..*

*..အင္း..မာမီ..*

*..အဲ့အေႀကာင္းဘယ္သူသိေသးလဲ..တၿခားလူေတြမသိဘူးလား..*

*..မသိဘူးမာမီ..သူကသားအခန္းထဲခိုးလာတာ..*

အေမ့မ်က္နွာပ်က္သြားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္သိသိသာသာသိလိုက္ရပါသည္။

*..သားခဏေလးေနာ္.. မာမီသားအတြက္မုန္႔သြား၀ယ္လိုက္ဦးမယ္..*

*..မာမီ.. တၿခားသူေတြကိုမေၿပာနဲ႔ေနာ္ သူဒုကၡေရာက္ေနဦးမယ္..*

အေမမွာကၽြန္ေတာ့္အား ၿဖည္းညွင္းစြာေခါင္းေလးညိတ္ၿပလိုက္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္အဖို႔လေရာင္ထြက္သြားကတည္း

စိတ္ထဲတြင္ ေလးလံေနသည္မွာအမွန္ပင္ၿဖစ္ေလသည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီဇင္ဘာ(၅)

 

သာယာလွကာႀကည္လင္ေသာေန႔ေလးတစ္ေန႔ၿဖစ္ပါသည္။ ေလေအးေလးမ်ားသည္ တစ္ခါတစ္ရံကၽြန္ေတာ့္အေနာက္မွ

ေအးၿမစြာတိုတ္ခတ္ေနေလသည္။ ေနေရာင္ၿခည္သည္လည္း ေႏြးေထြးမႈရရန္ ေပးေနသည့္အလား ေတာက္ပေနေလသည္

သို႔ေသာ္ကၽြန္ေတာ္မလန္းဆန္းပါ။ အဘယ့္ေႀကာင့္ဆိုေသာ္ လေရာင္မလာေသးပါ။

ကၽြန္ေတာ္မနက္ေစာေစာထကာေစာင့္ေနခဲ့ပါေသာ္လည္း ယခုေန႔လည္ခင္းတိုင္သည္အထိေရာက္မလာေသးပါ။.

….ေဒါက္…..

တံခါးပြင့္သြားသည့္အသံေလးတစ္ခ်က္သည္ ကၽြန္ေတာ္နားထဲသို႔တိုး၀င္လာခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္လိုက္မိသည္။လေရာင္

လာခဲ့ေလၿပီ၊ဆိုေသာအေတြးၿဖစ္ တံခါးဆီသို႔အႀကည့္ေလးမ်ားေရာက္သြားခဲ့သည္။

*..သားေနေကာင္းလား..*

အမွန္တကယ္မွာလေရာင္မဟုတ္ပါ။ အေမနဲ႔ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ားသာၿဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ကာ မ်က္နွာ

ညွိဳးသြားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တာ၀န္အရေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္သည္။

*..သားကိုတစ္ခုေမးစရာရွိလို႔… လေရာင္ဆိုတာ သားသူငယ္ခ်င္းလား..*

ကၽြန္ေတာ့္အံ့ႀသကာ အေမ့ဆီအႀကည့္မ်ားခ်က္ခ်င္းေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။

*..သား.မာမီကိုစိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္ ေၿပာသင့္တယ္ထင္လို႔မာမီေၿပာလိုက္တာ.. သားမသိေသးတာေတြရွိေသးတယ္..*

*..ဟုတ္တယ္သား လေရာင္ဆိုတာ အန္ကယ္တို႔နဲ႔လည္းသိတယ္.. သူကအေၿခအေနအရမ္းဆိုးတဲ့သူတစ္ေယာက္ပဲ..*

*..သူ..မဆိုးပါဘူး.. ကၽြန္ေတာ္ဆီကိုေတာင္ အၿမဲလိုလိုလာခဲ့ေသးတာပဲ..*

*..သားဆီကိုသူလာတယ္ဟုတ္လား..*

*..ဟုတ္တယ္ေလ.. ဘာလို႔လဲမေန႔ကေတာင္လာေသးတယ္..*

အေမမွာမ်က္ရည္မ်ားက်ဆင္းလာေလသည္။ မည္သည့္အတြက္ေႀကာင့္ အေမငိုရသည္ကုိကၽြန္ေတာ္မသိရွိပါ။

*..သားရယ္…*

*..မာမီ.. သား..သားဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး.. မာမီဘာလို႔ငိုတာလဲ..*

*..သား.. လြမ္းသူ..လေရာင္ဆိုတာ.. အေရးေပၚအခန္းထဲမွာ ဘယ္လိုမွမလႈပ္နိုင္ပဲကုတင္ေပၚမွာ လဲေလွာင္းေနရတဲ့သူ

တစ္ေယာက္ပဲ..*

Dr.U Thun Naing ဆိုသည့္နာမည္ကဒ္ၿပားေလးတပ္ထားေသာသူေၿပာသည့္ စကားလံုးမ်ားကိုကၽြန္ေတာ္နားမလည္းပါ။

*..အန္ကယ္ဘာေၿပာတာလဲ..*

*..ဟုတ္တယ္သား.. လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးရက္ေလာက္က မွတ္မွတ္ရရေၿပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီဇင္ဘာ 1ရက္ေန႔က အေရးေပၚခြဲစိတ္

ခန္းထဲကို ေရာက္လာတဲ့အေရးေပၚလူနာလေရာင္ဆိုတာပဲ.. ၿပီးေတာ့ အဲ့ေန႔ကစၿပီး.. ဦးေနွာက္ေသြးယိုစိမ့္မႈ တစ္ၿခားဒဏ္

ရာၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ေတြေႀကာင့္ အခန္းနဲ႔ကုတင္ေပၚမွာပဲ မလႈပ္မယွက္ေနေနရတဲ့သူ..ၿပီးေတာ့..ၿပီးေတာ့.. 2ရက္ေန႔မွာ

အေၿခအေနမေကာင္းေတာ့ပဲ ဆုံးသြားၿပီသား.. အခုဆိုရင္လေရာင္ဆိုတဲ့ကေလးဟာ ေကာင္းရာမြန္ရာကိုေရာက္ေနပါၿပီ

သားလြမ္းသူ.. တကယ္ေတာ့သားေၿပာတဲ့လေရာင္ဆိုတဲ့ကေလးဟာ တကယ္မရွိပါဘူး..*

ကၽြန္ေတာ္ကုတင္လက္တန္းအားကိုင္ရင္း ရင္ဘက္ထဲမွနာႀကင္စြာ စို႔နစ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ဆရာ၀န္အားႀကည့္ကာ..

*..အန္ကယ္တို႔ လူမွားတာပါ.. လေရာင္..လေရာင္ကတကယ္ရွိတယ္.. သား.သားနဲ႔အတူတူရွိခဲ့တာပဲ.. အန္ကယ္တို႔ေၿပာ

တဲ့လေရာင္ဆုိတဲ့ကေလးက ကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ပဲေနပါလိမ့္မယ္.. သား..သားေၿပာတဲ့ လေရာင္က သားထက္

ေတာင္လပိုင္းေလးႀကီးေသးတယ္ သားကေတာင္..သူ႔ကို..သူ႔ကို အကိုလို႔ေခၚရတာ.. အန္ကယ္တို႔မာမီတို႔လူမွားတာ

ေနပါလိမ့္မယ္..*

ကၽြန္ေတာ္အတြက္လံုး၀မၿဖစ္နိုင္ေသာအေႀကာင္းအရာ တစ္ခုပင္မဟုတ္ပါလား.. ။ ကၽြန္ေတာ့္အားေနာက္ထက္မေတြ႔ေစ

ရန္ ဤကဲ့သို႔လုပ္ႀကံ၍ေၿပာဆိုေနႀကၿခင္းသာၿဖစ္နိုင္ေပလိမ့္မည္။

*..မာမီ.. မာမီတို႔လူမွားေနတာ.. ဒါမွမဟုတ္.. ဒါမွမဟုတ္..မာမီသားကို သူ႔နဲ႔မေတြ႔ေစခ်င္လို႔လား.. သားတို႔ကဘာမွမၿဖစ္

ပါဘူး..ဟို..ေဆ့ာတယ္..ကစားတယ္ဒီေလာက္ပဲေလ.. သားတို႔ ဒီက..ေဆးေတြလဲမွန္မွန္ေသာက္က်တာပဲ..*

*..သားရယ္.. ေတာ္ပါေတာ့သားရယ္… မာမီ…မာမီ့ကိုစိတ္မေကာင္းေအာင္မလုပ္ပါနဲ႔..*

*..ေအာ္.. အန္ကယ္တို႔မယံုရင္ သားမွာ.. သူဆြဲထားတဲ့ ပံုေလးရွိတယ္.. သား..သားရဲ႔ပံုတူကိုဆြဲထားတာ မေန႔ကပဲဆြဲထား

တာ..သား..သားၿပမယ္ေနာ္..*

ကၽြန္ေတာ္..လေရာင္ဆြဲထားေသာပံုေလးအား ၿပရန္ကုတင္ေအာက္မွ ထိုးသြင္းထားေသာ စာရြက္ေလးအား ယူရန္ နွိဳက္

လိုက္သည္။

*..ဟင္…*

သို႔ေသာ္ ကုတင္ေအာက္တြင္မည္သည့္စာရြက္မွမရွိပါ။ မၿဖစ္နိုင္.. ကၽြန္ေတာ္မေန႔ကအေသအခ်ာပင္ထားထားသည္

မဟုတ္ပါလား။ ကၽြန္ေတာ္..မေတြ႔ေတြ႔ေအာင္ ေမြ႔ယာမ်ားအားလွန္ကာ ရွာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ပံုဆြဲထားေသာစာရြက္

ေလးအားမေတြ႔ခဲ့ေပ။ ကၽြန္ေတာ္ဇြဲမေလွ်ာ့ပါ.. လေရာင္ဆိုေသာအကိုမွာ တကယ္ရွိခဲ့တာပဲ ဆိုသည့္အေတြးၿဖစ္ထပ္မံ

ရွာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသည့္အတိုင္းပင္ ၿဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ လေရာင္တကယ္ရွိသည္. အဘယ္ေႀကာင့္ဆို

ေသာ္ ေအဖိုးစာရြက္ေလးတစ္ရြက္ရွာေတြ႔ခဲ့ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္ ဤစာရြက္မွာ မေန႔ကလေရာင္ဆြဲထားေသာ

စာရြက္ေလးသာၿဖစ္ေပလိမ့္မည္။

*..ဒီမွာ. လေရာင္ဆြဲေပးထားတဲ့ သားပံုၿမင္လား..ေတြ႔လား.. အန္ကယ္တို႔လိမ္ေၿပာေနတာသားကို..*

ကၽြန္ေတာ္စာရြက္ေလးအား ဆရာ၀န္နွင့္အေမ့ေရွ႕တြင္ေထာင္ၿပလိုက္သည္။

*..သားရယ္..ေတာ္ပါေတာ့ မာမီကိုထပ္မေၿပာပါနဲ႔ေတာ့သားရယ္..*

သို႔ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသည့္အတိုင္းမၿဖစ္လာခဲ့ပါ။ စာရြက္ေပၚတြင္မည္သည့္ပန္းခ်ီပံုေလးမွ်မရွိပါ။

*..သား..လြမ္းသူစိတ္ေလွ်ာ့ထားပါသားရယ္.. သားၿမင္ေနထင္ေနေတြ႔ေနတဲ့ လေရာင္ဆိုတာဟာ တကယ္ေတာ့ သားစိတ္

ထဲမွာပဲ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေလးတစ္ခုပါသားရယ္ တကယ္မရွိခဲ့ပါဘူး.. သားမွတ္မိလား..သားအန္ကယ္တို႔နဲ႔

အတူတူ ဆုေတာင္းတဲ့ေန႔ကေလ.. ဆုေတာင္းလို႔အၿပီးမွာပဲ အန္ကယ့္ကိုအေရးေပၚလူနာဆိုၿပီးလာေခၚခဲ့တယ္ေလ…

ၿပီးေတာ့နာမည္ကိုလဲ အန္ကယ္တို႔ေၿပာခ့ဲတယ္ေလ..လေရာင္ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့… အဲ့တုန္းကသားစိတ္ထဲဆြဲမွတ္သြားတာ

ေနပါလိမ့္မယ္သား.. တကယ္ေတာ့လေရာင္ဆိုတာ သားထင္သလို သားနဲ႔အတူတူေဆာ့ကစားနိုင္.ပံုေတြဆြဲနိုင္…..

စကားေတြေၿပာနိုင္တဲ့သူမဟုတ္ပါဘူး…သားစိတ္ေတြကိုၿပန္ၿပီး ေလွ်ာ့ခ်ထားပါသားရယ္..*

ကၽြန္ေတာ္အသားမ်ားတုန္လႈပ္ကာ ရင္ဘက္ထဲမွစတင္နာႀကင္လာခဲ့သည္။ မ်က္၀န္းထဲလွလည္းမ်က္ရည္မ်ားစီးဆင္း

လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ကၽြန္ေတာ္ ေလာကႀကီးကိုမသိရွိေတာ့ပါ။ ေလာကႀကီးသည္အေမွာင္အတိသာၿဖစ္သြားခဲ့ေပေတာ့

သည္။..

……………………………………………………………………….

*..သား..သတိရလာၿပီလား.. ေဆးေသာက္လိုက္ေနာ္.. ၿပီးရင္ေအးေဆးၿပန္အိပ္..*

ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လည္သတိရလာခဲ့ပါၿပီ။

တကယ္ပင္ လေရာင္ဆိုသည္မွာရွိခဲ့ပါသည္လား..။သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္သည္သာ ရူးေနခဲ့မိပါသည္လား…။

ဤသို႔မဟုတ္ဆိုလ်င္ လေရာင္မွာမည္သူမွမသိေအာင္ တမင္ၿပဳလုပ္ထားပါသည္လား….။

ထိုသို႔မဟုတ္ဆိုလ်င္ အားလံုးေသာသူမ်ားကလိမ္ေနခဲ့သည္လား….။

ကၽြန္ေတာ္သာ.. စိတ္ထဲတြင္ဆြဲမွတ္ေန၍လား….

သို႔မဟုတ္………------

ကၽြန္ေတာ္သာ……..------

သို႔မဟုတ္…….----------

ကၽြန္ေတာ္သာ…-------

သို႔မဟုတ္…..----

ကၽြန္ေတာ္သာ…..----

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီဇင္ဘာ(၁၁)

 

ဤေန႔ေနသာေသာေန႔တစ္ေန႔ၿဖစ္ပါသည္။ ေဆာင္းရာသီ၏ ေလေအးေလးသည္ သစ္ပင္ေလးမ်ားအားေက်ာ္လႊားကာ..

ေနေရာင္၏ေႏြးေထြးမႈတို႔ကိုယူေဆာင္ကာ ေႏြးေထြးစြာတိုတ္ခတ္ေနေလသည္။ ထိုေလေႏြးေလမ်ားသည္ ၿဖည္းညွဳင္းစြာ

ပင္ခန္းစီးလိုက္ကာမ်ား ကာထားေသာအခန္းေလးတစ္ခန္းထဲသို႔ မသိမသာတိုး၀င္လ်က္ရွိေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္ေလေလးမ်ားတိုတ္ေနေသာ တံခါးေလးကာပိတ္လိုက္သည္။ ေလေအးတုိတ္လ်င္ေနမေကာင္းေသာသူအတြတ္

မေကာင္းဘူးမဟုတ္ပါလား..။

ထို႔ေနာက္ကၽြန္ေတာ္နံရံမ်ားအားႀကည့္လိုက္သည္။ နံရံမ်ားတြင္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ခိုင္းထားသည္မွာမႀကာေသး၍

သန္႔ေနေပသည္။ စားပြဲေပၚတြင္လည္းသစ္သီိးေလးမ်ားစားစရာေလးမ်ားၿပည့္ေနေလသည္။ ဤသည္မွာလည္း

ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တိုင္ပင္ အေမနဲ႔မွာကာၿပင္ဆင္ထားသည္မဟုတ္ပါလား..။ ကၽြန္ေတာ္အခန္းပက္ပက္လည္အားႀကည့္ကာ

မည္သည္လိုသည္ကိုလွည့္ပက္ႀကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ကုတင္ေအာက္သို႔အႀကည့္ေလးမ်ားေရာက္သြားခဲ့သည္။

×..ဟင္.. ကုတင္ေအာက္မွာ အမႈိက္ေလးေတြပါလား.. ဒါေတြရွင္းထားရမွာပဲ ေတာ္ႀကာအကိုလာလို႔ ပုန္းေနရင္ အမႈိက္

ေတြနဲ႔ညစ္ပက္ေနမယ္..×

စိတ္ထဲတြင္တစ္ကိုယ္တည္း တီးတိုးရြတ္ကာ ကုတင္ေအာက္မွအမႈိက္ေလးမ်ားအား ေကာက္ကာအမႈိက္ပံုးထဲသို႔ထည့္

လိုက္သည္။

ဤေန႔မွာ ဒီဇင္ဘာ၁၁ရက္ေန႔ပင္ၿဖစ္သည္..။ အကိုေၿပာသြားခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား.. ခုနွစ္ရက္ေၿမာက္ေသာေန႔ၿပန္လာ

ခဲ့မည္ဆိုသည္ပင္ၿဖစ္သည္။ ဤေန႔သည္အကိုေၿပာေသာခုနွစ္ရက္ေၿမာက္ေသာေန႔ပါ။ အကိုလာမည္ဆိုလွ်င္တစ္နည္း

မဟုတ္တစ္နည္းၿဖင့္လာပါလိမ့္မည္။ အေမတို႔ေဒါက္တာတုိ႔တားဆီးထားလွ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဆီေရာက္ေအာင္လာပါ

လိမ့္မည္။ ထုိ႔ေႀကာင့္ အကိုေၿပာခဲ့သည့္အတိုင္းပင္ ကၽြန္ေတာ္ဤအခန္းထဲမွ တစ္ဖ၀ါးမွမခြါကာ ေစာင့္ေနရေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ္ထိုင္၍သာ ေစာင့္ေနလိုက္ေပသည္။

ညေနခင္းသို႔ တၿဖည္းၿဖည္းေရာက္ရွိလာခဲ့ေပသည္။ အကိုမွာေရာက္၍မလာေသးေပ။

ကၽြန္ေတာ္မ်က္ရည္ေလးမ်ား ၀ဲကာမ်က္၀န္းထဲတြင္ ၿပည့္လွ်ံလာခဲ့သည္။

*..အကိုရယ္.. ဒီအတိုင္းညီ့ကိုထားခဲ့ေတာ့မွာလား.. ညီ..ညီ..အကိုရွိတာကိုယံုတယ္ အကိုတကယ္လည္းညီ့ဆီလာမယ္လို႔

ညီယံုတယ္..ၿပီးေတာ့..ၿပီးေတ့ာ..ညီ…ညီ.. အကို႔ကို……………ခ်စ္တယ္..*

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းထဲမွ ၿပည့္လွ်ံေနေသာမ်က္ရည္မ်ား က်ဆင္းလာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ငိုလိုက္ပါေတ့ာသည္။

ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနရင္းပင္ မ်က္လံုးမ်ားမွိတ္ကာ ငိုခ်လိုက္ပါေတာ့သည္။

*..ညီ…*

ခ်ိဳၿမိန္လွေသာအသံေလးတစ္ခု ကၽြန္ေတာ့္အႀကားအာရံုထဲတိုး၀င္လာပါသည္။

ထို႔အတူပင္ နူးညံ့ေသာအထိအေတြ႔ေလးတစ္ခု ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးေလးမ်ားေပၚသို႔က်ေရာက္လာခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဤအသံနွင့္ ဤအထိအေတြ႔ေလးကို မေမ့နိုင္ေအာင္ပင္ မွတ္မိပါသည္။ အကိုပင္ၿဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုးေလးမ်ား တၿဖည္းၿဖည္းခ်င္းဖြင့္ႀကည့္လိုက္ပါေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပင္ မ်က္ရည္မ်ားပိုမိုၿပည့္လွ်ံကာ က်ဆင္းလာခဲ့ေလၿပီ။ အကိုပါ..အကိုမွအကိုပါ။ လေရာင္ဆိုေသာ

ကၽြန္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ရေသာ အကိုပါ။ ယခုကၽြန္ေတာ္ေရွ႕သို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ေရာက္လာခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးေလးအား..

နူးညံ့ကာေအးစက္ေနေသာသူ႔လက္ကေလးမ်ားၿဖစ္ ၿဖည္းညွင္းစြာကိုင္ထားၿပီ.. ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အမွန္ပင္

ၿဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။

ေဆာင္းညေနခင္း၏ေလေအးေလမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔နွစ္ေယာက္စလံုးကိုတိုးေ၀ွ႕စြာတိုတ္ခတ္ေနပါၿပီ။..

ကၽြန္ေတာ္အကို႔မ်က္နွာေလးအားႀကည့္လိုက္ပါသည္။ အကိုမွာခ်စ္စရာေကာင္းေသာ နွတ္ခမ္းေလးၿဖင့္ တည္ၿငိမ္စြာ

ကၽြန္ေတာ့္အားၿပံဳးၿပလ်က္ရွိေပသည္။

ကၽြန္ေတာ့္အကို႔အား ၿဖည္းၿဖည္းေလးပင္ ေႏြးေထြးေသာ အနမ္းေလးတစ္ခုဖန္ဆင္းလိုက္ေတာ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ေရာက္ေနသည္မွာ အကိုပါ..အကိုလေရာင္ပါ။။။။

အကိုလေရာင္ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ေရာက္ေနပါၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာလေရာင္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ထပ္မံေရာက္ရွိလာပါၿပီ။

လေရာင္ဆိုေသာ အကိုေရာက္ရွိလာသည္ကို ကၽြန္ေတာ့္နည္းတူပင္ အေမတို႔ၿမင္ပါမည္လား…။

သို႔ေသာ္မည္သည့္အေႀကာင္းပင္ ၿဖစ္ပါေစ..ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္အမွန္ပင္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ပါၿပီ…….။

အကုိတကယ္ရွိသည္ၿဖစ္ေစ..မရွိသည္ၿဖစ္ေစ.. အကိုေၿပာခ့ဲသည့္အတိုင္းၿပန္လာသည္ၿဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္၀မ္းသာပါသည္။

 

 

အကိုသာရွိေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ေႏြးေထြးပါသည္။ ထိုေႏြးေထြးမႈသည္ အိမ္မက္ၿဖစ္ပါေစ.. ေလေၿပၿဖစ္ပါေစ ၀ိညာဥ္ၿဖစ္ပါေစ

ကၽြန္ေတာ္၀မ္းသာအားကိုးစြာလက္ခံပါမည္။ ဤသည္မွာနွလံုးသား၏ ခ်စ္ၿခင္းသာၿဖစ္ေပသည္။

နွလံုးသားေႏြးေထြးမႈအတြက္..

အိမ္မက္ပင္ၿဖစ္ပါေစ………….

ေလေၿပပင္ၿဖစ္ပါေစ…………..

၀ိညာဥ္ေလးပင္ၿဖစ္ပါေစ…………..

ေပးစြမ္းနိုင္မည္ဆိုပါက……..

အားကိုးစြာလက္ခံပါမည္။…..

……………………….။  

 

#########

ၿပီးပါၿပီ။

(အခ်စ္ေႀကာင့္အၿပစ္ရွိႀကသည္။)                            

ေဆာင္းထက္ေ၀--ဆက္လက္ႀကိဳးစားလ်က္။

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Feb 21st

စိတ္တည္ျငိမ္ ရင့္က်က္ခ်င္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ပါ...

By ☆★♥Have A Nice Day!♥★☆
စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္ခ်င္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခဲ့မိေသာ ဘေလာ့ေလးအားျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းျဖစ္ပါတယ္ဗ်ာ.....
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္ဖို႔ကိုအမ်ားႀကီးႀကိဳးစားရအံုးမယ္......

 
 * စိတ္တည္ျငိမ္ ရင့္က်က္ျခင္း၏ လကၡဏာမ်ား*
 
စိတ္ဓာတ္ ရင့္က်က္ျခင္းႏွင့္ စိတ္တည္ျငိမ္ျခင္းတုိ႔သည္ တသေဘာတည္းေဆာင္၏။ စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္မွသာ စိတ္တည္ျငိမ္ႏုိင္၏။
စိတ္တည္ျငိမ္လာေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ျခင္းသည္ စိတ္ဓာတ္ရင့္ က်က္ေအာင္ျပဳလုပ္ျခင္းႏွင့္ တူေလသည္။
ေလာကတြင္မည္သူတစ္ဦးတေယာက္မွ် ရာႏႈန္းျပည့္စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္သည္ဟူ၍ မရွိေၾကာင္းစိတ္ပညာရွင္ ္မ်ားက တင္ျပၾက၏။ မည္သို႔ပင္ေအာင္ျမင္ ထူးခြ်န္ ေက်ာ္ၾကားေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ၾကေစကာမႈ ျပင္ပအသြင္သ႑န္တြင္ စိတ္ဓာတ္ အလြန္ရင့္က်က္တည္ျငိမ္ဟန္ ရွိေသာ္လည္း ႏႈိက္ႏႈိက္ခြ်တ္ခြ်တ္ ေလ့လာၾကည့္ပါက အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ မရင့္က်က္ေသာ ဟန္ပန္ေလးမ်ား ကို ေတြ႕ရတတ္ေပသည္။
မည္သို႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမႈ လူငယ္တုိင္းတတ္ႏုိင္သမွ် စိတ္ဓာတ္တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ေနျခင္းသည္ စိတ္ခ်မ္းသာေရး၊ ကိုယ္က်န္းမာေရး၊ ဘ၀တေစ္လွ်ာက္လံုး အဆင္ေျပေရးအတြက္ အေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္ေလ သည္။
 

 
*****စိတ္တည္ျငိမ္ ရင့္က်က္ျခင္း၏ လကၡဏာမ်ား********
 
စိတ္ဓာတ္တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ျခင္း၏ အရည္အေသြးလကၡဏာမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတုိင္းပင္ျဖစ္ပါ သည္။
၁။ မိမိကိုယ္မိမိလြတ္လပ္စြာ တာ၀န္ယူတတ္ျဖင္း၊ အမွီအခို ကင္းစြာေနထုိင္လုိစိတ္ ရွိျခင္း၊
ကိုယ့္ေျခ ေထာက္ေပၚကိုယ္ ရပ္တည္ႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားျခင္း၊ မိမိကိုယ္မိမိ အားကိုးတတ္ျခင္း။
၂။ မိမိ၏ ကိုယ္က်ိဳး “အတၱဟိတ” ထက္ လူအမ်ားစု၏ အက်ိဳးကို ဦးစားေပးတတ္ျခင္း၊ “အမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္ ကိုယ္အက်ိဳးေအာင္” ဟူသည့္ ခံယူခ်က္ရွိျခင္း။ ရယူလုိစိတ္ထက္ ေပးကမ္းလုိေသာ စိတ္မ်ား ထားရွိျပီး အတၱဆန္ေသာ ျပိဳင္ဆုိင္မႈမွ ေရွာင္ရွားေလ့ရွိျခင္း။
၃။ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာနထန္ျခင္း၊ မုန္းတီးျခင္း၊ ေထာင္လႊားေမာ္ၾကြားျခင္း၊ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ ျခင္း၊ တယူသန္လုပ္တတ္ျခင္း စသည္တုိ႔ကို ဖယ္ရွားျပီး ၾကင္နာသနားျခင္း၊ ေမတၱာထားျခင္း၊ ခ်စ္ခင္ယူယျခင္း၊ သည္းခံတတ္ျခင္းစသည့္ စိတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနတတ္ျခင္း။
၄။ ျပင္ပေလာကတြင္ ျဖစ္ေနေသာ လက္ေတြ႕အရွိႏွင့္ စိတ္ကူးယဥ္အသိကို ခြဲျခားသိႏုိင္ျခင္း။
၅။ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနအရပ္ရပ္အလုိက္ အရွိကိုအရွိအတုိင္း လက္ခံျပီး ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြ က်င့္ၾကံေနထုိင္တတ္ၾကျခင္း၊ အံ့၀င္ခြင္က်ျဖစ္ေစႏုိင္ျခင္း။
၆။ ျပႆနာတရပ္ေပၚလာလွ်င္ စိတ္အေျပာင္းအလဲ မျမန္ဆန္ပဲ ေခါင္းေအးေအးထားျပီး ဆံုးျဖတ္တတ္ ျခင္း၊ က်ိဳးေၾကာင္းဆင္ျခင္တတ္ျခင္း၊ မွန္ကန္သည့္အတုိင္း ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ေသာသတၱိရွိျခင္း။
၇။ အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္၍ အရာရာကို ၾကိဳးစားေဆာင္ရြက္ေသာ္လည္း အဆိုးဆံုးဒဏ္ကို ရင္ဆုိင္၀ံ့ ျခင္း၊ ခံႏုိင္ရည္ရွိျခင္း။ ၈။ မိမိစိတ္ကို မိမိ ထိန္းခ်ဳပ္သင့္သည့္အခါမ်ားတြင္ ေကာင္းမြန္ုႏိုင္နင္းစြာ ထိန္းသိမ္းခ်ဳပ္တည္းႏုိင္ျခင္း၊ စိတ္လုိက္မာန္ပါ တဇြတ္ထိုး မျပဳလုပ္တတ္ျခင္း။
 

 
*****စိတ္တည္ျငိမ္ရင့္က်က္လာေစရန္*****
 
စိတ္တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ျခင္း၏ အရည္အေသြးမ်ားကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂဃဏေလ့လာၾကည့္ပါက ကြ်ႏ္ုပ္တုိ႕၏ စိတ္တြင္ မရင့္က်က္မႈကေလးမ်ားရွိေနေၾကာင္းကို ေတြ႕ရေပမည္။
ဤကဲ့သို႔ ျဖျစ္ေနရသည္မွာ ကြ်ႏ္ုပ္တုိ႔၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဖန္တီးမႈ၏ ရလဒ္သာလွ်င္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တုိ႔သည္ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး စိတ္မတည္ျငိမ္မရင့္က်က္ျခင္းမ်ားကိုသာ အတုျမင္ အတတ္သင္ခဲ့ရေလသည္။ စိတ္ဓာတ္တည္ျငိမ္ရင့္က်က္လာေစရန္နည္းလမး္မ်ားကို ေလ့လာ ႏုိင္မည့္ အခြင့္အလမ္းမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳေလ့မရွိၾကေပ။
သို႔ေသာ္ လူတုိင္းလူတုိင္းစိတ္တည္ျငိမ္ရင့္က်က္လာေစရန္ မိမိစိတ္ကိုမိမိ ျပဳျပင္ဖန္တီးႏုိင္ၾကပါသည္။
 
စိတ္တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ျခင္း၏ အရည္အေသြးမ်ားကိုရရွိေစ၇န္ မိမိအသိစိတ္ျဖင့္ ထိန္းခ်ဳဳပ္ ေလ့က်င့္ႏုိင္ပါသည္။
ျပႆနာတရပ္ရပ္ႏွင့္ ရင္ဆုိင္လာလွ်င္ ပူပန္ျခင္း၊ ေၾကာက္ရႊံ႕ျခင္း၊ ေသာကဗ်ာပါဒမ်ားျခင္း၊ ခံႏုိင္ရည္သတၱိ ရွိျခင္း၊ မွန္ကန္စြာ ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ျခင္း၊ ဥေပကၡာျပဳတတ္ျခင္းစသည့္စိတ္မ်ားျဖင့္ အစားထုိးရေပမည္။
သာယာမႈ၊ တည္ျငိမ္ေအးခ်မး္မႈအတြက္ သာသာယာယာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေျပာဆုိေနထိုင္တတ္ရန္ ေလ့က်င့္ပါ။ ရုိးရိုးသားသား ဘ၀ကို ႏွစ္ျခိဳက္ပါ။
မိမိစိတ္ပါ၀င္စားရာေကာင္းမြန္ေသာ လုပ္ငန္းရပ္တခုခုကို အာရုံစိုက္၍ လုပ္ကိုင္ပါ။
ေလာကဓံတရားရွစ္ပါး ကို အျပံဳးမပ်က္ရင္ဆုိင္ႏုိင္ေသာ သတၱိလည္းရွိရေပမည္။
 

 
******ဘ၀ႏွင့္ပတ္သတ္သည့္ စစ္မွန္ေသာ ခံယူခ်က္******
 
စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္၍ အရြယ္ေရာက္ျပီးသူတဦးတြင္ ဘ၀ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ စစ္မွန္ေသာ ခံယူခ်က္မ်ား လည္းရွိေပမည္၊
၄င္းတုိ႔မွာ ေအာက္ပါအတုိင္းျဖစ္ပါသည္။
၁။ သဘာ၀ျဖစ္ရပ္မ်ား၏ ေၾကာင္းက်ိဳး ဆက္သြယ္မႈကို နားလည္ႏုိင္စြမ္းရွိရမည္။ မိမိ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်တုိ႔သည္အေၾကာင္းႏွင့္ အက်ိဳးဆက္စပ္နားလည္သေဘာေပါက္တတ္ၾကရေပမည္။
၂။ မိမိ၏ အရည္အခ်င္းကြ်မး္က်င္မႈႏွင့္ စိတ္ပါ၀င္စားမႈအလုိက္ မိမိႏွင့္ အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္မည့္ စစ္မွန္ေသာ ဘ၀ပန္းတုိင္ကိုထားရွိရမည္။ ၄င္းျပင္ မည္သည့္အရာကိုမဆုိစိတ္ကူးဆႏၵရွိရုံမွ်ျဖင့္ မျပီးပဲ လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္မွ အေကာင္အထည္ေပၚေအာင္ျမင္တတ္ေၾကာ္ငး သေဘာေပါက္ရမည္။
၃။ အခ်ိန္ကိုစနစ္တက် အသံုးခ်တတ္ရမည္။ ဘ၀တုိက္ပြဲတြင္ ေအာင္ပြဲအဆင့္ဆင့္ ခံယူ ရရွိေနသူမ်ားသည္ အခ်ိန္ကို စနစ္တက်အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်တတ္သူမ်ားျဖစ္ၾက၏။
၄။ အရာရာကို ဓမၼဓိဌာန္က်က် ရူျမင္ဆင္ျခင္တတ္ရေပမည္။ အျခားသူမ်ား၏ အားနည္းခ်က္ ေပ်ာ့ညံ႕ ခ်က္ကို ရူျမင္တတ္သကဲ့သုိ႔ မိမိ၏ အားနည္းခ်က္ကို လည္း သိျမင္နားလည္တတ္ရေပမည္။ ေ၀ဖန္တတ္ ရေပမည္။ ထုိ႔အတူေ၀ဖန္ခံႏုိင္ရမည္။
၅။ ေလာကဓံလႈိင္းဂယက္၏ ရုိက္ပုတ္ခ်က္ဒဏ္ကိုလည္း ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ရင္ဆုိင္ရတတ္ေပမည္။
 
စိတ္ဓာတ္တည္ျငိမ္ရင့္က်က္မႈသည္ သင္၏စိတ္က်နး္မာေရး၊ ကိုယ္က်န္းမာေရးႏွင့္ ၾကီးပြားေအာင္ျမင္ တိုးတက္ေရး တုိ႔တြင္ အဓိကက်ေသာ အခန္းက႑ တရပ္မွ ပါ၀င္ေန၏။
သို႔ျဖစ္ရာသင္သည္သင္၏စိတ္ဓာတ္ကို ယခုအေျခအေနထက္ပိုမုိ တည္ျငိမ္ရင့္က်က္လာေစရန္ ယခုပင္စတင္၍ ၾကိဳးစားျပဳျပင္လုိက္ ျခင္းျဖင့္ ထူးျခားေသာ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားကို ခံစားရရွိႏုိင္မည္ျဖစ္ေလသည္။


Source :
http://sindecafe.com (ေတာသူမေလး၏ဘေလာ့မွကူးယူေဖာ္ျပသည္။)
Feb 21st

အတိတ္ေန႕ရက္မ်ား

By ေရႊေသြးေလး

ဒီလိုသာရက္စက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္    ဗလာၿဖစ္ေနတဲ့ငါ့အသည္းကို

အခ်စ္ေတြၿဖစ္တည္လာေအာင္    မင္းဘာလို႕လုပ္ခဲ့တာလဲ

ငါလိုခ်င္တာက   မင္းဆီက     ေႏြးေထြးတဲ့အခ်စ္ပါ

ရက္စက္ေအးခဲတဲ့      ဥေပကၡာေတြမဟုတ္ဘူး

အရာရာတိုင္းကို မင္းသေဘာက်ၿဖစ္ေအာင္ေနထိုင္ေနရတဲ့ဘ၀ကို

ငါပင္ပန္းေနပါၿပီ...။

ဒါေပမယ့္    မင္းငါ့ကိုႏွစ္သိမ့္မႈမေပးခဲ့ဘူးေနာ္

ငါမရွိလည္းမင္းဘ၀က    ေအးေဆးပဲလို႕

ရက္ရက္စက္စက္    ေၿပာထြက္ရက္ခဲ့တယ္...။

ငါ့စိတ္ထိခိုက္ခဲ့ရေပမယ့္   မနာၾကည္းႏိုင္ပါဘူးကြာ

ငါကမင္းမ၇ွိပဲ   မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ

(အဲ့ေလာက္ေတာင္ ရူးသြပ္ေနတဲ့ ငတံုးတစ္ေယာက္ေပါ့)

မင္းရက္စက္မႈဒဏ္ကိုမခံႏိုင္တဲ့ ငါ့အသည္းလည္း

အခုဆို   အက္ေၾကာင္းေတြထေနခဲ့ပါၿပီ...။

ႏွလံုးေသြးေတြ   တစစ္စစ္က်ဆင္းေနေပမယ့္

မင္းကိုခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႕   ငါတင္းခံေနရတာပါ

ၿဖစ္ႏိုင္ရင္   အရင္အခ်ိန္ေတြၿပန္ရခ်င္တယ္    အခ်စ္ရယ္...။

အရင္လိုေႏြးေထြးမႈေတြ   အရင္လိုအနမ္းေတြ

အရင္ကအၿဖစ္အပ်က္ေတြကို    ငါတမ္းတမိတယ္...။

ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ အတိတ္ကေန႕ရက္ေတြကို   အသစ္တဖန္

ၿပန္လည္ဖန္းတီးၾကစို႕လားကြာ

အရင္ေန႕ေလးေတြကို  ငါလြမ္းေနမိလို႕ပါ...။

Feb 21st

အခ်စ္ခါး အပိုင္း(၄)

By lovealone
       
               ညမီးေရာင္ေအာက္တြင္ မုန္တိုင္းေခါင္းေလးကို သူေမာ့ေစလိုက္သည္။ မုန္တိုင္းကား အမူးလြန္ၿပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ ထင္သည္။ သူမုန္တိုင္း၏မ်က္ႏွာေလးကိုသာ တစ္စိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိသည္။ မုန္တိုင္း၏ ပါးျပင္ေလးကိုပြတ္သပ္ရင္း သူ႕စိတ္ထဲအတိုင္းမသိတဲ့ ၾကည္ႏူးမွဳေတြ တစိမ့္စိမ့္ဝင္ေရာက္လာသည္ ထင္သည္။ ေစာေစာက ေမာဟိုက္မွဳေတြ ေလထဲမွာမႈန္ဝါးေပ်ာက္ကြယ္ သြားသည္။

 

 

 

    မုန္တိုင္း၏ပါးျပင္ေလးကိုပြတ္သပ္ရင္း စိတ္ထဲမရိုးမရြျဖစ္လာသည္။ မုန္တိုင္း၏ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြက လေရာင္ေအာက္တြင္ စိုစြတ္ေနကာ ရႊန္းလဲ့ေနသည္။  သူတံေတြးတစ္ခ်က္မ်ိဳခ်လိုက္ ျပီးမုန္တိုင္း ႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ယူလိုက္သည္။ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို တျဖည္းျဖည္းေရွ႕တိုးလိုက္ၿပီး မုန္တိုင္းႏွင့္ႏွာေခါင္းခ်င္း ထိခါနီးတြင္ရပ္တန္႔လိုက္ကာ.... ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့ၿပီး နမ္းရိႈက္လိုက္သည္။ စိုႏုေနေသာ မုန္တိုင္း၏ ႏႈတ္ခမ္းသားႏွင့္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းသားတို႔ ထိေတြ႔လိုက္ေသာအခါ ႏူးညံ့တဲ့ အရသာသစ္တစ္မိ်ဳးကိုခံစား လိုက္ရသည္။

 

အနမ္းတစ္ပြင့္၏အရသာသည္ ပန္းတစ္ပြင့္၏ ဝတ္ရည္လိုပင္ ခ်ိဳျမိန္ေနမွန္း သူသိလိုက္ရသည္။ ရင္ခုန္သံရထားၾကီး ျဖတ္သန္းခုတ္ေမာင္းၿပီးသြားမွ ေလထဲတြင္ လြင့္သြားေသာ သစ္ရြက္ေျခာက္အမိႈက္စေလးလို သူလူးလိမ့္သာယာေနမိသည္။ အနမ္းေရယာဥ္ေက်ာမွာ စီးေျမာနစ္မြန္းေနရင္း ကမၻာၾကီးႏွင့္ေလာကၾကီးတစ္ခွလံုးကို ေမ့ေျမာေနရာမွ ခမ္းေဝးေဝးမွ ေခြးေဟာင္သံ သဲ့သဲ့ေၾကာင့္ သတိျပန္ဝင္လာၿပီး မုန္တိုင္းႏွင့္ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ခြာလိုက္သည္။ ခပ္စီးစီးႏႈတ္ခမ္းသား ႏွစ္ခုကခြာလိုက္မွ ေစးကပ္ကပ္ႏွင့္တြဲ၍ကြာ သြားေတာ့သည္။

 

 

   မုန္တိုင္းကား ကေလးတစ္ေယာက္လို ပင္အျပစ္ကင္းစြာ ဆက္လက္အိပ္ေမာက်ေနဆဲပင္။ နဖူးေအာက္ရွိမ်က္ခံုးရိုးတစ္ေလွ်ာက္ႏွင့္ ႏွာတံတစ္ဝိုက္တြင္ ဝဲက်ေနေသာ မုန္တိုင္း၏ဆံပင္ေတြကို ယုယစြာသပ္တင္ေပး လိုက္ရင္း သက္ျပင္းခတ္ဖြဖြခ်မိ၏။ မင္းသာအရုပ္တစ္ရုပ္ ဆိုရင္ေလငါ ၾကိဳက္ေဈးေပးၿပီး ဝယ္လိုက္ၿပီ မုန္တိုင္း ။မင္းသိပ္ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ မင္းေၾကာင့္ငါ့ႏွလံုးသားေတြ အနယ္ထၿပီး ရိုင္နဲ႔နဲ႔ နဲ႔အရည္ေပ်ာ္ၿပီး ေျခလွမ္းေတြမခိုင္ေတာ့ဘူး မင္းသိရဲ႕လား။ ငါတစ္ကယ္ပဲ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ ေသြးစုပ္ဖုတ္္ေကာင္ တစ္ေကာင္လို မင္းဆီကအခ်စ္ေတြကို ငံ့လင့္ေနမိၿပီ။ ငါ့ႏွလံုးသားနရံေတြရဲ႕ ေနရာလပ္မက်န္ေအာင္  မင္းကသိမ္းက်ံဳးေနရာယူထား မွေတာ့ ငါ့မွာရံုးမရေအာင္ ေျခက်င္းတုပ္ထားသလို ေခ်ာင္ပိတ္မိေနၿပီ မုန္တိုင္းရယ္။

 

 

   ညလသာသာတြင္ သူမုန္တိုင္းကို ဆက္ျပီးကုန္းပိုးရင္းေလွ်ာက္လာ ခဲ့သည္။ ကတၱာရာလမ္းမၾကီး  တစ္ခု၏အိပ္ယာဝင္ခ်ိန္သည္ ေပါ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လို သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္မေကာင္းဘဲ ညွင္းသိုးသိုးျဖင့္ မလႈပ္မရပ္ ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလွ်က္ရွိသည္။ လမ္းရွိတိုက္တာ အေဆာက္အဦးမားကလည္း လေရာင္ေဖြးေဖြးေအာက္တြင္ အိပ္ေမာက်ေနၾကသည္။ သူေခါင္းငိုက္စိုက္ေလွ်ာက္လာရင္းမွ  အနည္းငယ္ေမာ့လိုက္သည္။ ေကာင္းကင္တစ္ခြင္တြင္ တိမ္ညိဳမဲမ်ား ကင္းစင္လွ်က္ရွိၿပီး လမင္းၾကီးသည္ ဖရဲသီးစိတ္ကို  ကိုက္ထားသလိုေကြးေနသည္။

 

 

   မုန္တိုင္း၏ခံႏၶာကိုယ္က အရြယ္ေရာက္ၿပီးသား ေယာက်ၤားပ်ိဳတစ္ေယာက္၏ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္အညီ အေလးခ်ိန္ေတာ္ေတာ္စီးသည္။ ေလးေလးပင္ပင္ဘာမွ မမခဲ့ဖူးသည့္သူ႔အတြက္ေတာ့ ေနာက္ေန႔ေရာက္လွ်င္ ခါးနာၿပီးအနည္းဆံုးေတာ့ ထြန္းေရႊဝါလိမ္းရေလာက္မည္ ထင္သည္။ သူတျဖည္းျဖည္းေလွ်ာက္လာရင္း  မုန္တိုင္း၏အိမ္လမ္းခ်ိဳးထဲသို႔ေကြ႔ဝင္လိုက္သည္။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေသာ္ မုုန္တိုင္း၏  ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲမွ ေသာ့ကိုယူကာ အိမ္တံခါးကိုဖြင့္လိုက္သည္။

 

"ကြ်ီ......."

 

 

     တံခါးေပါက္သို႔  မုန္တိုင္းကိုတြဲၿပီး အိမ္ထဲဝင္လာၾကသည္။ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ မုန္တိုင္းခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို  ကုတင္ေပၚသို႔ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ဟူး  မင္းတုန္းကေတာ့ငါ့ကိုဘယ္လို ပိုးလာလည္းေတာ့မသိဘူး မုန္တိုင္းေရ ငါကေတာ့မင္းကိုပိုးလာတာ ေတာ္ေတာ္ဟိုက္သြားၿပီ။ မုန္တိုင္းကေတာ့ သူေျပာသည္ကို ၾကားမည္မထင္ ကုတင္ေပၚတြင္ ပက္လက္ၾကီးတခူးခူးတေခါေခါ ႏွင့္အိပ္ေပ်ာ္ေန၏။

 

 

"အင္း ဒီေကာင္က ဘိုးဖိနပ္ၾကီးနဲ႔ ဒီအတိုင္းသိပ္လို႔ မျဖစ္ဘူးထင္တယ္။ "

 

 

  သူကုတင္ေပၚသို႔ ျပန္တက္ကာ မႈန္တိုင္းေျခရင္းတြင္ ထိုင္လိုက္သည္။ ဘိုးဖိနပ္ၾကိဳးေတြကို ျဖည္လိုက္ကာ ဖိနပ္ကို ေျခေထာက္မွကြ်တ္ေအာင္ ခြ်တ္ေပးလိုက္သည္။ အထဲတြင္ေျခအိတ္ ကရွိေသးသည္ဆက္ခြ်တ္ရေပဦးမည္။ မုန္တိုင္းေဘာင္းဘီစကို ေျခသလံုးမွေန၍ အထက္သို႔နည္းနည္းဆြဲတင္ လိုက္ေတာ့ ေျခသလံုးေမႊးေတြျဖင့္ ျဖဴႏုေနသည့္ မုန္တိုင္းေျခေထာက္ကိုေတြ႔ရသည္။ သူေျခအိတ္စကို အရင္းမွဆြဲလိုက္ျပီး ေျခေထာက္မွကြ်တ္ေအာင္ ဆြဲခြ်တ္ေပးလိုက္၏။ မုန္တိုင္းကိုေျခအိတ္ ခြ်တ္ေပးၿပီးေသာအခါ ကုတင္ေပၚတြင္ ကန္႔လန္႔ျဖတ္အေနအထားမွ ျပန္တည့္ေပးရန္ သူမုန္တိုင္းကို ထူလိုက္ၿပီး မႏိုင့္တႏိုင့္ျဖင့္မကာ ေခါင္းဦးေပၚသို႔  ေခါင္းခ်ေပးလိုက္သည္။

 

 

   ထို႔ေနာက္ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ေရဆာသလိုလို ျဖစ္လာသျဖင့္ ေရေသာက္ရန္ မုန္တိုင္းဆီမွခြာကာ ကုတင္ေအာက္သို႔ဆင္းရန္ အားယူျပီးကိုယ္ကိုျပင္လိုက္သည္။ ထိုအခိုက္မုန္တိုင္းက သူ႕လက္ကိုျပန္ဆြဲကာ ရင္ခြင္ထဲသို႔ဆြဲသြင္းလိုက္ၿပီး ေျခေထာက္ၾကီးျဖင့္အားရပါးရခြကာ ႏႈတ္မွပလံုးပေထြး စကားသံေတြထြက္လာသည္။

 

"ခ်စ္တယ္ ....ခ်စ္တယ္ကြာ" "ေမာင့္ကိုထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္ ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေဆာင္းရယ္"

 

"........     ........"

 

"ေဆာင္းရယ္  ေမာင့္ကိုထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္.."

 

     မုန္တိုင္းရယ္ မင္းေကာင္မေလးကို တမ္းတေနတာလား။ မင္းဘာေတြခံစားေနရတာလဲကြာ။ ။ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ မင္းဒီေန႔အမ်ားၾကီးေသာက္တာကိုး ။ မင္းမွာေကာင္မေလးရွိမွန္းသိေနလည္း ငါမင္းကိုခ်စ္ေနမိျပီ။ တားဆီးထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့လို႔ပါကြာ။ ငါ့ကိုခြင့္လႊတ္ပါမုန္တိုင္း ငါေလမင္းကို သိပ္ခ်စ္ေနမိၿပီ  ငါဘာဆက္လုပ္သင့္လဲ မုန္တိုင္းရယ္......

 

 

                                                                    *************

 

 

       "ေအာက္အီးအီအြတ္"

 

ၾကက္ဖတစ္ေကာင္သည္ မနက္ခင္းကို အႏွစ္အရသာျပည့္စံုေစရန္ ေထာပနာျပဳကာ ႏႈတ္ဆက္လိုက္္သည္။ နံနက္ခင္းတစ္ခု၏ ၿပီးျပည့္စံုျခင္းသည္ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ က်က္သရည္မဂၤလာ ရွိရွိဆိုက္ကပ္လာသည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုၾကက္တြန္သံကေၾကာင့္ တည္းေတာ့မဟုတ္ပါ။ သူ႕ရဲ႕မိတ္ဖက္ေတြရွိပါေသးသည္ ဥပမာဆိုရေသာ္ ေက်းငွက္သာရက ေတြ၏က်ီက်ီက်ာက်ာျမည္သံေတြ ပါမည္။ ပဲျပဳတ္သည္အေဒၚၾကီး၏ ေအာ္သံေတြလဲပါမည္။ အျခားေသာအမ်ိဳးအမည္မသိသိ နံနက္ခင္း၏အသံ ဗလံမ်ားစြာရွိပါလိမ့္မည္။ ဤသည္ကား ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ႏွင့္တူသည့္ နံနက္ခင္း၏ ဆည္းလည္းသံေလးေတြ မဟုတ္ပါလား။

 

    ဂီတမ်က္ႏွာက်က္ေပၚသို႔ မ်က္ႏွာမူထားရင္း တစ္ခ်က္သန္းေဝလိုက္သည္။ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ၾကီးကား ပံွမွန္မဟုတ္ပဲ တစ္ခုခုႏွင့္ခ်ဳပ္တည္းထားသလ ေလးလံလွ်က္ရွိသည္။ ထင္သည့္အတိုင္းပါပင္ ညကတည္းက ခြထားသည့္မုန္တိုင္းက ယခုထိ အခြမပ်က္ေသးဘဲ ဆက္ခြထားသည္။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးလည္း မုန္တိုင္း၏ရင္ခြင္ထဲတြင္သာရွိေသးသည္ ။ မုန္တိုင္း၏ႏွာမႈတ္ၿပီး အသက္ရႈလိုက္သည့္ ေလတစ္ခ်ိဳ႕က သူ႕မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ျဖတ္သန္းေန၏။

 

 

   သူေညာင္းညာေနသျဖင့္ မုန္တိုင္းကို သူ႕ကိုယ္ေပၚမွဖယ္လိုက္ကာ ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိုက္သည္။ သူ႕ေက်ာရိုးမွတစ္ဆင့္ ခါးေအာက္ပိုင္းမွာ နည္းနည္းေတာ့နာေနသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေလထဲတြင္ဆန္႔တန္းလိုက္ၿပီး အေၾကာဆန္႔လိုက္မွ ေတာင့္တင္းေနေသာ အေၾကာအခ်ဥ္ေတြ ေျပသြားသလိုရွိသည္။

 

"ႏိုးေနၿပီလား ဂီတ"

 

   အသံၾကားရာ သူငံု႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မုန္တိုင္းက မ်က္လံုးျပဴးျပဴးျဖင့္သူ႕ကို ၾကည့္ေနသည္။ မုန္တိုင္းက အပ်င္းေၾကာတစ္ခ်က္ဆြဲ လိုက္ၿပီးခါးေကာ့လိုက္သျဖင့္ ခါးမွတီရွပ္အၤက်ီစက အေပၚသို႔အနည္းငယ္တက္သြားကာ ေဘာင္းဘီခါးပါတ္ေခါင္း အထက္မွအတြင္းခံ ေဘာင္ဘီအစေလးက ေပၚလာျပီး ခ်က္ေအာက္ရွိ ဗိုက္သားျပင္အေပၚတြင္ အေမႊးေတြျဖင့္ အရစ္လိုက္ျဖစ္ေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ေအာက္အနည္းငယ္ေလွ်ာၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ထိုးထြက္ေနေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အသားမွာ မာေတာင္ေနေသာ အစိုင္အခဲတစ္ခုကို ဖံုးအုပ္ထားမွန္းသိသာသည္။

 

 "အင္း ခုေလးတင္ပဲႏိုးတာ"

 

 မုန္တိုင္းက သူၾကည့္ေနမွန္း သတိထားမိသြားသည္ ထင္သည္။ သူ႕ပစၥည္းကို လက္ျဖင့္အုပ္ကာ ကုတင္ေပၚသို႔ ငုတ္တုတ္ထထိုင္သည္။ သူ႕စိတ္ထဲ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မ်ိဳသိပ္ထားလိုက္ၿပီး

 

"မုန္တိုင္း မင္းမာစတာေဘးရွင္း လုပ္ဖို႔ေမ့ေနတာလား ။ျမင္ရေတြ႔ရတာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ဟိဟိ"

 

"ဘာ......... ေခြးေကာင္"

 

 မုန္တိုင္းက သူ႕အနားရွိ ေခါင္းအံုးကိုေကာက္ကိုင္ကာ ဂီတကိုလွမ္းရိုက္လိုက္သည္။ ဂီတက မုန္တိုင္းရိုကမုန္တိုင္းရိုက္ခ်က္ေၾကာင့္ ကုတင္ေပၚသို႔ ပက္လက္လန္ကာ လဲသြားေလသည္။ ထိုအခါ မုန္တိုင္းက လဲေနေသာဂီတ ေပၚသို႔တက္ခြကာ အနားရွိေခါင္းအံုးျဖင့္ထပ္ရိုက္သည္။

 

"ဘုန္း ....."

 

 ဂီတကေအာက္မွေန၍ရံုးသည္။ မရ။ မုန္တိုင္းက ဂီတထက္သန္ေသာေၾကာင့္ အေပၚကေန ဂီတလက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဳပ္ကာ အတင္းရံုးမရေအာင္ဖိထားေတာ့၏။ ဂီတကေအာက္မွေန၍  ရံုးမရေသာအခါ မုန္တိုင္းအနာက္ကိုၾကည့္ျပီး တစ္ခုခုကိုျမင္လိုက္ဟန္ျဖင့္

 

"မုန္တိုင္း မင္းအေနာက္မွာ....."

 

   

             ဂီတစကားသံေၾကာင့္  မုန္တိုင္းကရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားၿပီးအေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္သည္။ ဤသည္ကား မုန္တိုင္းအငိုက္မိသြားခ်င္းျဖစ္သည္။ ဂီတက အခြင့္အေရးကိုလက္လြတ္မခံပဲ အေနာက္သို႔လွည့္ေနေသာ မုန္တိုင္း၏နားသလည္ကို ေခါင္းအံုးျဖင့္ရိုက္ခ် လိုက္ကာ ေအာက္ကေနေကာ့ၿပီး မုန္တိုင္းကို ကိုယ္ေပၚမွတြန္းခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဘတျပန္က်ားတျပန္ဆိုသလို မုန္တိုင္းေပၚသို႔ တက္ကာ အထက္စီးမွ ျပန္တက္ဖိထားေလသည္။

 

 

"ဘုန္း...................."

 

"ဟာ...................."

 

"ယား.....ဟား...ဟား ............ရမလားမုန္တိုင္းရယ္"

 

 မုန္တိုင္းက ေအာက္သို႔ျပန္ ေရာက္သြားေသာအခါ  မရံုးေတာ့ပဲ ဂီတကိုၾကည့္ျပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ရယ္ေနေလသည္။

 

"မင္းအားကုန္ျပီလား ဂီတ ငါ့ကိုႏိုင္ေအာင္ ဖိထားႏိုင္လို႔လား"

 

"အဟား......... လာစမ္းပါ ဟားဟား"

 

"ယား............"

 

 

   မုန္တိုင္းက ဂီတေျပာလို႔ၿပီီးသည္ႏွင့္ ေအာက္ကေန အတင္းေကာ့ၿပီး ရံုးထဲ့လိုက္၏။ မုန္တိုင္းရံုးလိုက္သည္မွာ တစ္ဝက္ခန္႔သာၾကြလာသည္။ ဂီတကအေပၚမွ အားယူၿပီျပန္စိုက္ဖိခ်လိုက္ သျဖင့္ ျပန္လဲသြားေလသည္။ ဒုတိယတစ္ခါ မုန္တိုင္းက အားထည့္ျပီး ရံုးလိုက္သည့္အခါ ဂီတကလည္း အေပၚမွအတင္းဖိထားရင္း ႏွစ္ေယာက္သား လံုးျခည္ေထြးျခည္ျဖင့္ နပန္္းလံုးရင္း ကုတင္ေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်သြားေလသည္။

 

 

"အဟား......................   "

 

"အီး......................"

 

"ဟာ ................က်ျပီက်ျပီ...............ဘုန္း......................"

 

 

  ကုတင္ေအာက္သို႔ ေရာက္သြားေသာအခါ မုန္းတိုင္းက ေအာက္ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ပက္လက္လန္ေနျပီး ဂီတကအေပၚမွ ထပ္လ်က္ျဖစ္ေနကာ ႏွစ္စလံုးအသက္ရႈသံေတြက်ယ္ေလာင္ေနျပီး တခဏတာမွ်ျငိမ္သက္ေနၾကသည္။ ေအာက္ရွိမုန္တိုင္းက သူ႕အေပၚတြင္ဖိက်ေနေသာ ဂီတကိုၾကည့္ကာ စကားမေျပာဘဲ အၾကာၾကီးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ဂီတကလဲ ထိုနည္းတူ မုန္တိုင္းကိုေငးၾကည့္ေနသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ အၾကည့္ကဆံုေနျပီး အၾကာၾကီးဆိုင္ထားသလိုျဖစ္ေနသည္။

 

 

 

   အေပၚမွေငးၾကည့္ေနေသာ ဂီတသည္ တျဖည္းျဖည္း ေခါင္းကိုငံု႔ဆင္းလာသည္။ မုန္တိုင္းကလည္း မ်က္ေတာင္မခတ္ေတာ့ဘဲ ေက်ာက္ရုပ္ၾကီးလို  ေတာင့္တင္းၿပီးျငိမ္သက္ကာ  မမိွတ္မသံု ဂီတကိုၾကည့္ေန၏။ ဂီတ၏ဆံစေတြသည္ မုန္တိုင္း၏မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ဝဲက်ေနသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းကပ္လွ်က္ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းထိခါနီး တစ္လက္မအလိုေလာက္တြင္ ဂီတက ရပ္တန္႔လိုက္ကာ မုန္တိုင္း၏ႏႈတ္ခမ္းကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိကာနမ္းထဲ့လိုက္ေလသည္။

 

 

     ဂီတ၏ အျပဳအမူကို မုန္တိုင္းက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနျပီး ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္း မသိဘဲ ျငိမ္သက္ေန၏။ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္  ဂီတကႏႈတ္ခမ္းကိုဖိနမ္းေနရာမွ ႏႈႈတ္ခမ္းအတြင္းသားေတြကို စုပ္ယူကာ မုန္တိုင္း၏ ခံတြင္းထဲသို႔ သူ၏လွ်ာ ေႏြးေႏြးေလးကို ထိုးထဲ့လိုက္သည္။ မုန္တိုင္းသည္ ဂီတ၏အျပဳအမူေၾကာင့္ သတိျပန္ဝင္သြားၿပီး ဂီတကိုအေနာက္သို႔ တြန္းထဲ့လိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္သူပါ မတ္တတ္ထရပ္လိုက္ၿပီး......

 

 

"ဂီတ မင္း....... မင္း     ေတာက္! "

 

မုန္တိုင္းမ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းလဲသြားကာ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ထင္သည္ မ်က္ႏွာၾကီးနီျမန္းလာသည္။ ဂီတကိုလည္း အံၾသေသာမ်က္လံုးေတြျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။

 

"ငါ.....ဟို... မုန္တိုင္း ေဆာရီး.....ငါ ...ငါေလ"

 

"မင္းသြားေတာ့ ဂီတ ငါမင္းကို ရင္မဆိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူး    မင္း ......မင္း  မင္းကေဂးပဲ ဂီတ"

 

"မုန္တိုင္း   ငါ....ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္"

 

"ေတာ္ၿပီ  မင္းသြားေတာ့ကြာ .............. ေတာက္ "

 

 

   ဂီတမ်က္ဝန္းတြင္း ဝမ္းနည္းမႈတို႔ၾကီးစိုးကာ မ်က္လံုးအိမ္တြင္ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲလာသည္။ တင္းမာေနေသာ မုန္တိုင္း၏မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ရင္း မ်က္လႊာခ်ကာ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။  ထို႔ေနာက္ သူ႕ေျခလွမ္းေတြသည္ တျဖည္းျဖည္းေနာက္သို႔ ဆုတ္ကာ မုန္တိုင္းကိုေက်ာခိုင္း လိုက္ၿပီးေခါင္းငိုက္စိုက္က်ကာ  အိမ္ထဲမွထြက္ခြာလာခဲ့သည္။

 

 

      ကမၻာၾကီးတြင္ မိမိတစ္ေယာက္ထဲသာ ရွိေတာ့သလိုမ်ိဳး ဝမ္းနည္းမႈေတြက သူ႕ဆီသို႔ခ်ဥ္းနည္းဝင္ေရာက္လာသည္။ မ်က္လံုးအစပ္မွတစ္ဆင့္ ပါးျပင္ေပၚသို႔ တျဖည္းျဖည္းလိမ့္ဆင္းလာေသာ မ်က္ရည္ပူေတြကို လက္ခံုျဖင့္ခတ္ၾကမ္းၾကမ္း သုတ္ပစ္လိုက္သည္။ အေမွာင္ထုၾကီးထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသူ တစ္ဦးပမာ ဝမ္းနည္းတံုရီလွ်က္ ေၾကကြဲခ်င္းအပိုင္းအစေတြ သူ႕ႏွလံုးသားအႏွံ႔ေနရာလပ္ မက်န္ေအာင္စူးဝင္ကာ ဒဏ္ရာမ်က္ရည္တို႔သည္ တစိမ့္စိမ့္ယိုစီးလာခဲ့၏။

 

 

   ငါ့ကိုငါ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး မုန္တိုင္းရယ္။ မင္းကို စိတ္ထိခိုက္ေစသလို ျဖစ္သြားရင္ငါေတာင္းပန္ပါတယ္။ ငါ့ကို နားလည္ေပးပါကြာ။ ငါမင္းကိုသိပ္ ခ်စ္ေနမိျပီမုန္တိုင္းရယ္ အဲ့ဒီ့အတြက္ မျမိဳသိပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့   ငါ့ရဲ႕ရင္ခုန္သံ ေပါက္ကြဲမႈအတြက္ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္။ မင္းကို အရမ္းခ်စ္တယ္ မုန္တိုင္းရယ္........

 

 

 

                                                              **************

 

 

   ဂီတ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ တံခါးမၾကီးမွတစ္ဆင့္ ေလးလံေသာေျခလွမ္းေတြျဖင့္  အိမ္ထဲကိုဝင္ေရာက္လာ ခဲ့သည္။ အိမ္ထဲတြင္ သူ႕အကိုမင္းျမတ္ေမာင္က မိန္႔မိန္႔ၾကီးထိုင္လွ်က္ရွိသည္။ သူမျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ အေပၚထပ္သို႔တက္သည့္ ေလွကားဖက္သို႔ အၾကည့္လႊဲလိုက္၏။ အလုပ္မသြားေသးဘဲ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ထိုင္ေနပံုေထာက္လွ်င္ သူ႕ကိုဆူဖို႔ေစာင့္ေနတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သို႔မဟုတ္ပါက အျခားကိစၥ တစ္ခုခုေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္သည္။  သူေျခလွမ္းေတြကို ေလွကားဖက္ကိုသာ ဦးတည္လိုက္သည္။သို႔ေသာ္.....

 

"ဂီတ................."

 

 

   ေခၚသံေၾကာင့္ သူ႕ေျခလွမ္းေတြရပ္တန္႔ သြားသည္။ ေလွကားထိပ္တြင္ ေခၚတာကိုျပန္မထူးပဲ ငူငူၾကီးရပ္တန္႔ေနမိ၏။ သူကမသြားပဲရပ္တန္႔ေနေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနသည့္ သူ႕အကိုမင္းျမတ္ေမာင္က ထိုင္ရာမွထကာ သူ႕အနားသို႔ တျဖည္းျဖည္းေရာက္လာသည္။

 

"မေန႔ညက ဘယ္ကိုသြားေနတာလဲ။ တစ္ညလံုးေပ်ာက္ေနတာ စိတ္ေတြပူလိုက္ရတာ ညီေလးရာ"

 

 

  သူ႕အသက္ရႈသံေတြသည္ တျဖည္းျဖည္း ေႏွးေကြးလာသည္ ဟုထင္သည္။ တစ္ကိုယ္လံုးရွိသမွ် ခြန္အားေတြ ထုတ္ယူခံထားရသလို ခ်ိနဲ႔ေန၏။ သူသိပါသည္ ယခုအေခ်အေနမ်ိဳးတြင္ သူဟန္ေဆာင္၍ပင္မျပံဳးႏိုင္ပါ။ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ ရင့္ေရာ္ေနတဲ့ သစ္ရြက္ဝါေတြလို ေျခာက္ကပ္ညိွးႏြမ္းေနပါလိမ့္မည္။ သို႔ေပမယ့္ မတက္ႏိုင္ေတာ့ သည္မ်က္ႏွာႏွင့္ပင္ သူ႕အကိုကို ရင္ဆိုင္ရေတာ့မည္။

 

"အကို...."

 

"ညီေလး မ်က္ႏွာလဲမေကာင္းပါလား။ မ်က္လံုးေတြကလဲ ငိုထားတာလား မို႔ေနတယ္။ ညီေလးဘာေတြျဖစ္လာတာလဲ ကို႔ကိုေျပာ"

 

"ကြ်န္ေတာ္ငိုခ်င္တယ္အကို ကြ်န္ေတာ္အရမ္းဝမ္းနည္းေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကြ်န္ေတာ့္ကို အရမ္းမုန္းသြားၿပီနဲ႔တူတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အမွားလုပ္မိသြားတယ္ အခု.....အခု..သူကြ်န္ေတာ့္ကို ရင္မဆိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့"

 

"အင္း ငါ့ညီေတာင္ ခ်စ္တတ္ေနမွကိုး။ မငိုပါနဲ႔ညီေလးရယ္ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ မွန္တစ္ခ်ပ္လိုပဲ ကိုယ့္ဖက္ကစစ္မွန္ရင္ ေရာင္ျပန္ဟပ္ပါတယ္"

 

 

  အကိုလက္ေတြက သူ႕ဦးေခါင္းေပၚေရာက္လာၿပီး ညင္သာစြာပြတ္သပ္ လိုက္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္သူ႔ပခံုးကိုကိုင္ကာ ေႏြးေထြးစြာဖက္ထားသည္။ အကို႔ရဲ႕ႏွစ္သိမ့္မႈက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ဒဏ္ရာေတြကို မကုစားေပးႏိုင္ပါဘူး အကိုရယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အသည္းကြဲေနျပီဗ် အကိုရ။

 

"ေနပါဦး ငါ့ညီလိုေအးတိေအးစက္လူတစ္ေယာက္ကို မ်က္ရည္က်ေလာက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာဘယ္လို မိန္းကေလးမိ်ဳးလဲ အကိုသိခ်င္လိုက္တာ အကို႔ကို ညီ႔ခ်စ္သူကိုျပပါလား"

 

"အကို သူကကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူမဟုတ္ပါဘူး ကြ်န္ေတာ္ကသာတစ္ဖက္ ခ်စ္ေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အကိုရယ္"

 

 

  အကို႔ရဲ႕မ်က္လံုးေတြပိုလို႔ စိတ္ဝင္စားဟန္ရွိလာျပီး ေလးနက္လာသည္။ သူဘာလုပ္သင့္သလဲ ေျပာျပသင့္သလား မ်ိဳသိပ္ထားရမွာလား။ သူေျပာျပလိုက္ရင္ေရာ သူ႕အကိုက သူ႕အေပၚနားလည္မွာတဲ့လား။ ေမးခြန္းေတြတစ္ျပံဳၾကီး သူ႕ေခါင္းထဲသို႔တန္းစီ ဝင္ေရာက္လာသည္။ သူဘာလုပ္သင့္သလဲ။

 

 "ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လဲညီေလး ဆက္ေျပာေလ"

 

"သူ   သူက  မိန္းကေလး မိန္းကေလးတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး အကို"

 

"ဘယ္လို ............ဒါဆို..."

 

"ဟုတ္တယ္အကို  သူကေယာက်ၤားေလး တစ္ေယာက္ပါ။ အကို ကြ်န္ေတာ္မေကာင္းဘူး ကြ်န္ေတာ္ေလ ေယာက်ၤၤားေလးတစ္ေယာက္ကို ဘာလို႔ခ်စ္ေနမွန္းမသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္မေကာင္းဘူး အကိုရယ္"

 

"ျဖစ္ရေလ ညီေလးရယ္ အကိုစိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။ သူညီေလးကို မုန္းတယ္လို႔မေျပာေသးဘူး မဟုတ္လား ညီၾကဳိးစားလို႔ရပါေသးတယ္ ။ အခ်စ္ဆိုတာ သတၱိရွိမွ ပိုင္ဆိုင္ရတာတဲ့ညီရဲ႕။"

 

 

   အကို႔ဆီမွ ထြက္လာေသာစကား သံေတြသည္ သူ႕နားထဲသို႔  မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေအးျမစြာဝင္လာသည္။

 

"အကို ကြ်န္႔ေတာ့္ကိုမဆူဘူးလား ကြ်န္ေတာ့္ကို အျပစ္မတင္ေတာ့ဘူးလား ကြ်န္ေတာ့္မွာအျပစ္ရွိတယ္လို႔ မယူဆဘူးလား"

 

"ညီ႔မွာဘာအျပစ္ရွိလို႔ဆူရမွာလဲ ညီရယ္။ အကိုေျပာျပမယ္ နားေထာင္ေနာ္ "

 

"အင္း "

 

 

      "လူ႔စိတ္ဆိုတာ ေမြးလာကတည္းက အဖိုစိတ္နဲ႔အမစိတ္ ဆိုျပီး ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းက ေဟာ္မုန္းေျပာင္းလဲမႈ အေပၚမူတည္ျပီး စိတ္တစ္ခုက အားသာသြားေလ့ရွိတယ္။ ဆိုလိုတာက လိင္တူကိုသာယာတယ္ လိင္ကြဲကိုသာယာတယ္ လို႔ေျပာခ်င္တာ။ ဒီေတာ့ ဒီကိစၥဟာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈလို႔ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေမြးရာပါျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒီေတာ့ဒါဟာ အျပစ္တစ္ခုလို႔ ယူဆလို႔မရဘူး ညီေလး။ တစ္ကယ္တန္းေတာ့ ေျပာင္းလဲမႈသေဘာတရားေတြကို နားမလည္ေပးႏိုင္တဲ့ သူေတြမွာသာ အျပစ္ရွိတာပါ ။"

 

"အကိုေျပာေနတာေတြက အမွန္ေတြပဲလား"

 

"ဒါေပါ့ ညီရဲ႕ အရင္က အကို႔မွာအဲ့လိုသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္ေလ ဒါေၾကာင့္ အကိုကဒီအေၾကာင္းေတြကို  ဂဃဏန  သိေနတာေပါ့"

 

"ဒါဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ သြားနားေတာ့မယ္ေနာ္ အကိုရံုးသြားေသးဘူးလား"

 

"အခုပဲသြားေတာ့မယ္ သြား....... သြား နားေခ်။"

 

 

 

     သူ႕အကိုကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေလွကားထစ္မွတက္ ကာအခန္းထဲသို႔ဝင္လာခဲ့၏။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ခါးမွအေပၚ အၤက်ီကိုခြ်တ္ကာ ကုတင္ေပၚသို႔ဝဲတင္ လိုက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ေနေရာင္က ျပင္ပမွ မွန္ျပတင္းေပါက္ကိုျဖတ္သန္းကာ ဖ်ာဝင္ေနသည္။ ေနေရာင္ျခည္အလင္းတန္းထဲတြင္ အမႈန္အမႊားတစ္ခ်ိဳ႕က ေလထုႏွင့္ေရာေႏွာကာ ပ်ံႏွံ႔လွ်က္ရွိသည္။ သူျပတင္းေပါက္နားသို႔ မတ္တတ္သြားရပ္လိုက္ၿပီး လတ္ဆတ္ေသာေလကို တစ္ဝၾကီးရႈပစ္လိုက္၏။

 

 

 

     ေလႏုေအးကေလးက မ်က္ႏွာကို တဖ်တ္ဖ်တ္လာရိုက္ ခတ္ေတာ့မွ စိတ္ထဲၾကည္လင္ကာ လန္းဆန္းလာသည္။ ထိုစဥ္သူ႔ႏွာေခါင္းဝသို႔ သင္းပ်ံ႕သည့္ ရနံ႔တစ္မ်ိဳး တိုးေဝွ႔ဝင္ေရာက္လာ၏။ မိွတ္ထားေသာ သူ႕မ်က္လံုးေတြကိုဖြင့္ကာ  ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ ေအာက္သို႔ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေသာ အခါ ျခံထဲတြင္ ေမႊးရနံ႔ေတြလိႈင္လိႈင္သင္းေနသည့္ ေဖြးေဖြးလႈပ္ႏွင့္ဆီပန္းခင္းၾကီးကား ေနေရာင္ေအာက္တြင္ စိုစြတ္ေတာက္ပကာ က်က္သေရရွိစြာ လွခ်င္တိုင္းလွေနေလ၏။ ထိုးႏွင္းဆီပြင့္ေတြကိုၾကည့္ရင္း သူ႕ဘယ္ဖက္ေထာင့္က ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ေကြးညႊတ္ေနေအာင္ ျပံဳးလိုက္မိေလသည္။

 

 

                                                                    ***********

 

 

 

ညနက္အေမွာင္ၾကီးတြင္ မုန္တိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ သူေလွ်ာက္ေနေသာလမ္းကေလးသည္ သာမာန္လူသြားႏိုင္ရံုမွ်သာ က်ယ္ဝန္းပါသည္။ နေဘးတြင္ေတာ့ ျမက္ပင္ေတြခ်ည္းသာျဖစ္သည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ စမ္းတဝါးဝါးျဖင့္သူေလွ်ာက္ေနပါသည္။ ဤေနရာကို သူမသိပါ တစ္ခါမွလဲမလာဖူးပါ။ သူတစ္ခါမွမျမင္ဖူးေသာ သစ္ပင္ၾကီးေတြကိုျမင္ေနရသည္။ ထို႔အျပင္ ဝါးပင္ေတြလည္းပါသည္။ ထိုဝါးပင္ေတြက ေလတစ္ခ်က္ေဝွ႔လိုက္လွ်င္ ဘယ္ညာယိမ္းထိုးကား တဟူးဟူးတရွဲရွဲျမည္ေန၏။

 

 

   ထို႔အျပင္ေစာေစာက ထူးဆန္းသည္႔သစ္ပင္အိုၾကီးမ်ား ၏အကိုင္းအလတ္မ်ားမွ ႏြယ္ၾကီးမ်ားသည္  သြယ္တန္းကာ ေအာက္သို႔က်ေန၏။ အေဝးမွၾကည့္လွ်င္ မေကာင္းဆိုးဝါးတစ္ေကာင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေန သေယာင္ေယာင္။ မည္သည့္အရပ္မွ ေပၚထြက္လာမွန္းမသိေသာ ေရခိုးေရေငြ႕လိုလို မီးခိုးေငြ႕လိုလို ျဖဴျဖဴအေငြ႕မ်ားကလည္း ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ရစ္ဆိုင္း သုန္သိုင္းကာ ေဝဝါးေနေလ၏။ ဤေနရာသည္ မည္သည့္ေနရာပါနည္း ။ ေတာနက္ၾကီးတစ္ခုလား။ အကယ္၍ ေတာၾကီးဆိုလွ်င္ သူသည္လည္းေတာၾကီးမ်က္မဲထဲ ေရာက္ရွိေနသည္ေပါ့။

 

 

   သူသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ သည္ေတာထဲေရာက္ ေနရပါသနည္း။ သူဘယ္ကိုသြားရမည္နည္း။ ေမးခြန္းေတြအျပံဳလိုက္ ၾကီးသူ႕ေခါင္းထဲတန္းစီကာ ဝင္ေရာက္လာသည္။ သူစိတ္ရႈပ္ရႈပ္ျဖင့္ေခါင္းကို ခါရမ္းပစ္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ အေရွ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ လူရိပ္သဏၭာန္လိုလို ျဖင့္ေက်ာေပးလွ်က္မတ္တတ္ရပ္ေနသူတစ္ဦးကိုေတြ႕ရသည္။ ထိုသူသည္ အၤက်ီအနက္ေရာင္ ဝတ္ရံုရွည္ၾကီးကို ဝတ္ဆင္ထားသည္။ လူသားတစ္ဦးလား သို႔မဟုတ္နာနာဘာဝ တစ္ေကာင္လား ေတြးရင္းသူ႕လက္ေမာင္းတြင္ ၾကက္သီးေမႊးေတြေထာင္လာေလ၏။

 

 

"ေဟ့   မင္းဘယ္သူလဲ"

 

 

     သူအရဲစြန္႔ၿပီးေမးၾကည့္လိုက္သည္။ သူ႕အသံက ညနက္တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ အေမွာင္ယံထဲတြင္ ၾကည္လင္ျပက္သားစြာထြက္ေပၚလာ ပါသည္။ သို႔ေပမယ့္ထိုသူသည္ သူ႕ကိုလွည့္ပင္မၾကည့္ပါ။ သူပိုစိတ္ဝင္စားသြားသည္။ ရင္ခုန္သံမရဲတရဲ ထြက္ေပၚေနသည့္ ၾကားကသူေရွ႕ကို နည္းနည္းတိုးကပ္သြားလိုက္ ေလ၏။ အနီးကပ္ျမင္ခြင့္ရေသာအခါမွ ထိုသူ၏ ပံုသဏၭာန္က ပို၍ရုပ္လံုးပီျပင္လာကာ လက္ထဲတြင္ႏွင္းဆီ တစ္ပြင့္ကိုင္ထားေလသည္။

 

"ေဟ့ မင္းကိုေမးေနတယ္္ေလ မင္းဘယ္သူလဲ။ မင္းလက္ထဲက ႏွင္းဆီပြင့္က......."

 

 

      သူ႕စကားပင္မဆံုးေသးပါ ထိုသူသည္ ရုတ္တရက္ လွ်င္ျမန္စြာ သစ္ပင္ၾကီးေနာက္သို႔ေျပးဝင္သြားသည္။ ယခုမွသူ႕သိခ်င္စိတ္ေတြက ပိုမိုျပင္းျပလာကာ ရင္ထဲဗေလာင္ဆူျပီး ေျဗာင္းဆန္လာေလသည္။ သူအျမဲတန္း သိခ်င္ေနခဲ့သည့္ ႏွင္းဆီပိုင္ရွင္သည္ ယခုသူ႔ေရွ႕တြင္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ၾကီးျမင္ေတြ႕ လိုက္ရေပျပီ။ မည္သူမည္ဝါဆိုတာ သည့္ေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ရမည္။

 

"မေျပးနဲ႔ေလ ေနဦးေလ ဟာ............... ေဟ့ေနဦးေလ"

 

 

 

   သူေၾကာင္ရပ္မေနေတာ့ပဲ ထိုသူေနာက္ကို ေျပးလိုက္သြားလိုက္၏။ သစ္ပင္ၾကီး၏ေနာက္ကြယ္သို႔ ေရာက္ေသာအခါ လူတစ္ရပ္စာခန္႔ရွိသည့္ ျခံဳပင္ရိုင္းၾကီးေတြမွလြဲ၍ ဘာမွရွိမေနပါ။ သူတစ္ခ်က္ေတြေဝသြားသည္ သည္ျခံဳၾကီးေတြသည္ လူတစ္ေယာက္တိုး၍ မရေအာင္ပင္ ထူထပ္လွပါသည္။ အျခားဘက္သို႔ သြားရန္လမ္းလည္းမရွိပါပဲ ထိုသူသည္ မည္သို႔ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါသနည္း။ ထိုစဥ္

 

 

"အူး....ဝူး..........အူး........"

 

 

   ၾကားလိုက္ရသည့္ ေခြးအူသံၾကီးေၾကာင့္ သူေက်ာထဲစိမ့္ကနဲျဖစ္သြားကာ ၾကက္သိမ္းေတြတစ္ကိုယ္လံုး ထသြားျပန္သည္။ သူ႕ခႏၶာကိုယ္သည္ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ထင္သည္ တဆက္ဆက္တုန္ရီကာ  ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္လာသည္။ နဖူးကိုစမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဇာေခြ်းေတြကစို႔ေနသည္။ ဘုရားဘုရား မျဖစ္ဘူးမျဖစ္ဘူး ဒီေနရာမွာၾကာၾကာေနလို႔ မျဖစ္ဘူး။ သူ႕ေျခလွမ္းေတြကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ရန္ ေနာက္သို႔လွည့္လိုက္စဥ္ မဲမဲသဏၭာန္ၾကီးတစ္ခုက ေရွ႕မွမားမားၾကီးွပိတ္ရပ္ေနသျဖင့္  သူလန္႔ျဖတ္သြား၏။

 

"မုန္တိုင္း.........  နင္သစၥာမရွိဘူး။ နင္ဟာသစၥာမရွိတဲ့ေကာင္"

 

 

   ထိုသူ႕ဆီမွ အသံနက္ၾကီးက ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ကြဲအက္ေနသည္။ ေခါင္းတြင္ျခံဳထားေသာ ေခါင္းေဆာင္းၾကီးကိုခြ်တ္လိုက္ေသာအခါ ရႈပ္ေထြးေနေသာ ဆံပင္ေတြက မသတီစရာထြက္ေပၚလာသည္။ ထို႔အျပင္ထိုသူ၏ မ်က္ႏွာသည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေကာင္းေနျပီး မ်က္ေထာင့္နီၾကီးေတြျဖင့္ သူ႔ကိုစိုက္ၾကည့္ေနသည့္ ပံုက စားေတာ့ဝါးေတာ့မလိုပါပင္။

 

"မင္း မင္း ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ။ မင္းဘယ္သူလဲ"

 

"ဟင္းဟင္း ငါ့မ်က္ႏွာကိုေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။ ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ နင္သိပ္ခ်စ္တဲ့ေဆာင္းေလ"

 

"ဟင္ မင္းက ေဆာင္းလား...... ေဆာင္း......... ေဆာင္း ........ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ဒီပံုၾကီးျဖစ္...."

 

"တိတ္စမ္းမုန္တိုင္း နင္ဟာေလ ငါ့ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာၿပီးေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္ကိုစြဲလမ္းေနတယ္။ နင္ငါ့ကိုမခ်စ္ဘူး။ နင္ညာတယ္။ နင္ဟာသစၥာမရွိတဲ့ေကာင္"

 

"ေဆာင္း......... ေဆာင္း.......... မဟုတ္ဘူးေဆာင္း........ ေမာင္ရွင္းျပပါရေစ"

 

"ဘာကိုရွင္းျပမွာလဲ ဘာမွရွင္းစရာမလိုဘူး။ သစၥာမရွိတဲ့နင္လိုေကာင္စားမ်ိဳးကို အရွင္ထားမယ္မ်ားထင္ေနလား ဟင္းဟင္း"

 

 

    ေဆာင္း၏ရယ္သံေတြသည္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ျဖင့္ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ လြန္႔ျပန္လာသည္။ ေဆာင္း၏လက္ထဲတြင္ကား အသြားေျခာက္လက္မ ခန္႔ရွိေသာဓားေျမာင္ တစ္ေခ်ာင္းကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ကာ သူ႕ေရွ႕သို႔တျဖည္းျဖည္းတိုးလာသည္။ သူ႕ႏွခုန္သံေတြျမန္ကာ အသက္ရႈက်ပ္ၿပီးရင္ထဲေမာဟိုက္လာသည္။ သူ႕စိတ္ေတြ ဖိႏွိပ္ထားသလို အသက္ရႈရန္ပင္ ခက္ခဲကာ ကုလားဘုရားပြဲလွည့္သလို ရင္ထဲ တဒိန္းဒိန္းခုန္မည္ ကာ စိုးရိမ္မႈေတြ မီးဝင္းဝင္းေတာက္လာ၏။

 

 

   သူေၾကာက္ရြံ႕စြာျဖင့္ ေနာက္ဆုပ္ရင္း ဆုပ္ရင္း ေအာက္ရွိထိုးထြက္ေနသည့္ သစ္ျမစ္ကို ခလုတ္တိုက္ကာ ေျမၾကီးေပၚသို႔ ပက္လက္လန္လဲသြားေလသည္။ ေဆာင္းကား ဓားေျမာင္ၾကီးကို ရြယ္ကာ ေခါင္းၾကီးေစာင္းလ်က္ အနားသို႔တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာေလသည္။ သူေဆာင္းကို တစ္ခုခုတုန္႔ျပန္ဖို႔ ၾကိဳးစားသည္။ သို႔ေပမယ့္ သူေျခေတြလက္ေတြ လႈပ္လို႔မရေတာ့ပါ။ သူရံုးၾကည့္သည္။ မရ။ ဘုရားဘုရား သူဘာေတြျဖစ္သြာျပီလဲ။

 

 

   သူ႕နဖူးမွေခြ်းေတြသည္ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ေစးကပ္ကပ္ျဖင့္စီးက်လာ၏။ သူ႕စိတ္ေတြမြန္းက်ပ္ကာ မီးခိုးမိႈင္မိသလို မႊန္ထူလာသည္။ သူေသရေတာ့့မည္။ ဟုတ္သည္ေဆာင္းက ဓားၾကီးျဖင့္သူ႕အေပၚသို႔ ခြထိုင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ အားရပါးရဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေလထဲသို႔ေျမွာက္ကာ သူ႕ရင္ဝရွိ ႏွလံုးသားတည့္တည့္သို႔ အားျဖင့္ထိုးစိုက္ခ်လိုက္သည္။

 

 

"အား................"

 

      အားယူကာ အာေခါင္ျခစ္၍ေအာ္ ပစ္လိုက္ျပီး ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိုက္သည္။ သူ႕အေပၚတြင္ခြစီးထားေသာ ေဆာင္းလည္းမရွိေတာ့ပါ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည့္ အေျခအေနဆိုးၾကီးလည္း မရွိေတာ့ပါ။ သူ႕အနားတြင္ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ ပစၥည္းေတြသာရွိပါသည္။ သည္လိုဆိုသူ အိမ္မက္မက္ေနသည္ေပါ့ ဟူးေတာ္ပါေသးရဲ႕။ တလွပ္လွပ္ဖိုေနသည့္ ႏွလံုးခံုသံေတြက ယခုထိပင္မၿငိမ္သက္ေသးပါေခ်။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးလဲ ေခြ်းေတြျဖင့္ရႊဲနစ္ေန၏။

 

 

  ကုတင္ေပၚမွဆင္းကာ ေသာက္ေရအိုးရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီး အိုးထဲမွေရတစ္ခြက္ ခပ္ကာေသာက္လိုက္သည္။ ေအးျမျမ ေရေအးတစ္ခ်ိဳ႕ လည္မိ်ဳမွတစ္ဆင့္ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႔ စီးဆင္းသြားမွ ရင္ထဲေအးခ်မ္းသြား သလိုရွိလာသည္။ တိုင္တြင္ကပ္ထားေသာ နာရီကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေနျမင့္ေနသည္။ ေက်ာင္းသြားရေပဦးမည္။ ဟူး.......

 

 

                                                                    ************

 

 

 

            ဒီေကာင္ေတြ ေက်ာင္းမလာၾကဘူးလား မသိပါ ။တစ္ေကာင္မွေပၚမလာၾကေခ်  ဒီေန႔အဖို႔ canteen တြင္သူတစ္ေယာက္ထဲသာ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ျဖစ္ေနသည္။ သူတစ္ခုခုလိုေနသလို ခံစားေနရ၏။ သူဘာလိုအပ္ေနတာလဲ တစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္မည္ သို႔ေပမယ္ ထိုတစ္ခုခုကို သူမသိပါ။ ခါတိုင္းဆိုလွ်င္ အေပါင္းအသင္းေတြႏွင့္ေတြ႕ကာ စားလိုက္ေသာက္လိုက္ စကားေျပာလိုက္ျဖင့္  ဘာကိုမွမစဥ္းစားမိ။ အခုလိုတစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနသည့္အခါမွာေတာ့ သူတစ္ခုခုလိုအပ္ေနသလိုျဖစ္ေနသည္။ ဘာျဖစ္တာပါလိမ့္။

 

 

         သက္ျပင္းပူပူေတြကို ေလထဲသို႔ေထြးမႈတ္လိုက္ကာ အာရံုရွင္းပစ္လိုက္ၿပီး စားပြဲေပၚရွိ လက္ဖက္ရည္ ခြက္ကိုလွမ္းယူၿပီး တက်ိဳက္ေမာ့လိုက္သည္။ ဖန္ခ်ိဳခ်ိဳလက္ဖက္ရည္ အရသာက လွ်ာထဲတြင္စြဲေနေလသည္။ လြယ္အိတ္ထဲရွိ ဝတၳဳစာအုပ္ကိုထုတ္ၿပီး ဖတ္ရင္ေကာင္းမလား စိတ္ကူးၾကည့္ေသးသည္။ သို႔ေပမယ့္ အခ်ည္းႏွီးသာ ဖတ္ခ်င္စိတ္မရွိ။ အင္း ငါေတာ့ ခက္ေတာ့ခက္ေနပါၿပီ။

 

 "မုန္တိုင္း"

 

   ရုတ္တရက္ေခၚသံေၾကာင့္ သူလန္႔သြားသည္။ ဒါ ဒါဟိုေကာင္ ဂီတအသံပဲ။ မင္းအသံေခြးခ်ီ သြားေတာင္မွတ္မိတယ္ ဂီတ။ သူ႕စိတ္ထဲ ျဗဳန္းကနဲ ထၿပီးဝမ္းသာသြားသည္။ သူ႕ေခါင္းကိုေမာ့ၿပီး ႏႈတ္ဆက္မည္ လုပ္ၿပီးမွ။ ဒီေကာင္ ဒီေကာင္ေဂးေကာင္ ငါ့ကိုနမ္းထားတဲ့ေကာင္။ ေမာ့မၾကည့္နဲ႔ ေမာ့မၾကည့္နဲ႔ မုန္တိုင္း ။ ဒီေကာင့္ကို ခတ္တင္းတင္းဆက္ဆံရမယ္။  ဟုတ္တယ္။

 

"ေျပာ.... ဘာကိစၥလဲ"

 

"ငါမင္းကိုေတာင္းပန္မလို႔ပါ ဟိုေန႔က မင္းကိုနမ္းမိသြားတဲ့ကိစၥ ငါ...."

 

"ေဟ့ေကာင္ တိုးတိုးေျပာစမ္း ေဘးမွာလူေတြရွိတယ္။ မင္းမရွက္ေပမယ့္ ငါရွက္တယ္။"

 

"ေအးပါ အဲ့ဒီကိစၥ ငါမင္းကိုေတာင္းပန္တယ္ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ သေဘာထားလိုက္ ငါတို႔ ခင္ခင္မင္မင္ျပန္ေနရေအာင္"

 

"ေတာ္ၿပီဂီတ မင္းကိုရင္မဆိုင္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာထားၿပီးၿပီ မင္းသြားေတာ့။"

 

"မုန္တိုင္း မင္းဘာလို႔ဒီေလာက္ထိေတာင္ ျဖစ္ေနတာလဲ ငါေတာင္းပန္ေနတာေတာင္ ဒီေလာက္ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနရလား"

 

"မသိဘူးကြာ "

 

"မုန္တိုင္း....... မင္းေကာရိုးရဲ႕လား"

 

"ဘာ......"

 

 

   သူမ်က္ႏွာကို ရဲရဲၾကီးေမာ့ၾကည့္ပစ္လိုက္သည္။ ဂီတမ်က္ႏွာကိုျမင္ေတာ့ ရင္ထဲတစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္သြားသည္။ ဂီတက သူ႕ကို မခို႔တရို႕ ျဖင့္ၾကည့္ေနသည္။ ဒီေကာင္သေဘာပါလိမ့္ အရင္ကဆို မွင္ေသေသမ်က္ႏွာနဲ႔ ဒီလိုေျပာင္စပ္စပ္မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ သူနဲ႔ငါနဲ႔ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနပါ လား။

 

 

"ေျဖးေျဖးေျပာပါ မုန္တိုင္းရာ ငါ့ကို ရန္သူၾကီးက်ေနတာပဲ"

 

"ဂီတ မင္းကိုနည္းနည္းမွၾကည့္မရ ဘူးဆိုတာ မသိေသးဘူးထင္တယ္ မင္းကိုငါေျပာထားမယ္ ငါ့မွာေကာင္မေလးရွိတယ္ ငါမင္းလိုေဂးမဟုတ္ဘူး"

 

"အဟက္  ဟုတ္သလား။ မုန္တိုင္း ငါ့လက္ကေလးကိုၾကည့္စမ္း မလွဘူးလား။ မင္းေတာင္ ပြတ္ၾကည့္ေသးတယ္ေလကြာ ေမ့ေနျပီလား"

 

"ဟင္....... မင္း ...........မင္း ေျပာေလကဲေလပါလား........ ေတာက္!  ေတာ္ၿပီ မင္းမသြားရင္ငါသြားမယ္ ဒါပဲ။"

 

"ဟား ဟား ဟား......... ရွက္သြားၿပီေဟ့"

 

"ဒီအရူးကေတာ့..........................."

 

                                                                                                                        ဆက္ရန္ရွိေသးသည္

                                                                                                                                lovealone:P

Feb 20th

သိပါေစ.....

By ေရႊေသြးေလး

ဦးေႏွာက္ကေမ့ခ်င္ေနေပမယ့္

ႏွလံုးသားကတမ္းတေနတဲ့မင္းကို

မုန္းဖို႕ႀကိဳးစားေနရတဲ့  ငါ..

မြန္းၾကပ္လို႕ေနပါၿပီ.........။

ငါဘယ္လိုရုန္းထြက္ဖို႕   ႀကိဳးစားလည္း

အတိတ္တစ္ခုရဲ႕   အရိပ္ေအာက္ကငါ

 မလႊတ္ေၿမာက္ႏိုင္ေသးပါလား.....။

အဆိပ္ခပ္ခဲ့တယ္လို႕ မစြပ္စြဲခ်င္ေပမယ့္

မင္းေၾကာင့္  အဆိပ္သင့္ခဲ့တဲ့ ငါႏွလံုးသားတစ္စံုဟာ

အရင္ကေလာက္ေတာ့ မႏူးညံ႕ေတာ့ဘူး......။

မင္းနဲ႕ေ၀းၿပီးေနာက္ ငါဘယ္ေလာက္ဆိုးသြမ္းခဲ့လဲဆိုရင္

ငါဟာငါမဟုတ္တဲ့ တၿခားသူတစ္ေယာက္ၿဖစ္သြားေလာက္ေအာင္ပါပဲ.....။

မရည္ရြယ္မိပါဘူး    ငါအသည္းေတြခြဲမိတယ္

မရည္ရြယ္မိပါဘူး   ဒုတိယေၿမာက္ငါ့လိုလူေတြကို    ဖန္တီးမိတယ္

မရည္ရြယ္မိပါဘူး   ငါကဒုတိယေၿမာက္မင္းၿဖစ္သြားခဲ့တယ္

အရာအားလံုးကို    ငါမရည္ရြယ္မိခဲ့ပါဘူး......။

ဒါေတြအားလံုးကို   ငါအဆံုးသတ္ခ်င္ေနပါၿပီ

ငါ့မာနေတြအားလံုးကိုငါ ခ၀ါခ်လိုက္ပါမယ္ကြာ..

မင္းငါ့ဆီကိုၿပန္လာပါ....။

ငါဘာကိုမွ   အမွားမလုပ္ခဲ့ေပမယ့္

မင္းသာ     ၿပန္လာမယ္ဆိုရင္

အရာရာတိုင္းဟာ  ငါ့အၿပစ္လို႕  ငါခံယူႏိုင္ပါတယ္

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့    ငါမင္းကုိအဆံုရႈံးမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး....။

ငါ့ရင္ထဲက စကားသံေတြကို မင္းၾကားႏိုင္မယ္ဆိုရင္

မင္းၿပန္လာပါကြာ

ငါေမွ်ာ္ေနမွာပါ.....၊

Feb 20th

နာက်င္္မႈ အပုိင္းအစမ်ား

By SSP

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆုိတာ

ႏွလုံးသားမွာ တြယ္ကပ္ေနၿပီး

ႏွလုံးသားကုိ ဒုကၡေပးတတ္တဲ့ ေက်းဇူးကန္းကပ္ပါးတစ္မ်ဳိးပါ..။

 

ခ်စ္မိၿပီဆုိရင္ျဖင့္

ဘ၀တစ္ခုလုံး သုံးစားမရေအာင္ တစစ ဖဲ့ေျခြလုိ႔

ေနာက္ဆုံး…. အရႈံးသမား ျဖစ္က်န္ခဲ့တဲ့အထိပဲ။

 

အခ်စ္ဦးမုိ႔ ရူးမေလာက္ ခ်စ္ခဲ့တာေတာင္

ငါ့ရင္ခြင္ကုိ အမုန္းေတြနဲ႔ သတ္

အၿပဳံးမပ်က္ ေျခမြရက္တယ္။

 

၀င္သက္ထြက္သက္ႏွင့္အမွ်

တသသခ်စ္ရင္း အရာရာ ေပးဆပ္ခဲ့ရေပမဲ့

မ်က္ရည္ဗရပြနဲ႔ ဘ၀တစ္ခုသာ

ျပန္ရခဲ့တယ္ေလ..။

 

တကယ္ပါ တစ္ခါပဲ ခ်စ္ဖူးပါတယ္

ခုထိရူးေနရတုန္း…..။

Feb 20th

၂၃ႏွစ္ၾကာ ၾကိဳတင္မဲ

By အလင္းေရာင္ေစတမန္
ညနက္ သန္းေခါင္ ေလွ်ာက္လာလမ္းမွာ
ေပတရာေအာက္ ေစးကပ္တဲ့ေသြး
စကားေတြေျပာေန ေသခ်ာနားေထာင္
စကားေတြမပာုတ္ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ
၂၃ႏွစ္အလြန္က စတင္ေၾကြးေၾကာ္ေနတာတဲ့
ဆက္ေမးလိုက္ေတာ့
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ ၾကိဳတင္မဲေပးသံေတြပါတဲ့ ဗ်ာ
       
                                                                                                NLD လူငယ္
Feb 20th

ဘယ္ေတာ႔မွ.....

By koz
ေလဆိပ္ ခရီးသည္နားေနေဆာင္မွာ ေလယာဥ္ေပၚတက္ဖို႔ ေစာင္႔ေနတုန္း မင္းရဲ႕အေၾကာင္းကိုပဲ ေတြးေနမိေပမယ္႔ မင္းနဲ႔ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္လို႔ ကိုယ္ ထင္မထားခဲ႔ပါဘူး...
ေလေၾကာင္းလိုင္း ေျမျပင္တာဝန္က်ဝန္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးေလးက ေလယာဥ္ေပၚတက္ေရာက္နိုင္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာေတာ႔ ကိုယ္လဲ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုဆဲြလို႔ ကြင္းထဲ ထြက္ခဲ႔လိုက္တယ္...
ကိုယ္ဟာ အေတြးနဲ႔ မင္းကိုျမင္ေယာင္ရင္း ေလးငါး ဆယ္လွမ္း ေလ်ွာက္အျပီးမွာေတာ႔ တကယ္ပဲ အျပင္မွာ မင္းကို ေတြ႔လိုက္ရတာပါ...
မင္းတို႔ေလေၾကာင္းလိုင္းရဲ႕ ေလယာဥ္ၾကီးကို ေနာက္ခံထားျပီး ခတ္မတ္မတ္ရပ္ေနခဲ႔တဲ႔ လူရြယ္ေလးဟာ မင္းမွ မင္းအစစ္ပါပဲ...
မင္းက မင္းရဲ႕ ယူနီေဖာင္း ပုခံုးေဒါက္ပါတဲ႔ ရွပ္အကႌ်လက္တုိအျဖဴ နက္တိုင္အနက္နဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေခ်ာေမြ႕သန္႔ျပန္႔ေနပါတယ္...
မင္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္အက်ႌအိပ္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ ေဘာပင္ေလးကို ေတြ႔လိုက္ေတာ႔ ကိုယ္႔ရင္ထဲ လိႈက္ခနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္...
အဲဒီေဘာပင္ေလးက မင္းရဲ႕တခုေသာေမြးေန႔မွာ ကိုယ္ လက္ေဆာင္ေပးခဲ႔တဲ႔ Mont Blanc Starwalker ေဘာပင္ေလးေလ...
မင္းရဲ႕ နွလံုးသားနဲ႔ အနီးဆံုးေနရာမွာ ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ေဆာင္ ေဘာပင္ေလးရွိေနဆဲပါလားဆိုျပီး ေက်နပ္ေနရမလား ကိုယ္မေဝခဲြတတ္ပါဘူး...
ခံစားခ်က္ တစံုတရာ မေပၚလြင္ပဲ ကိုယ္႔ကိုလွမ္းၾကည္႔ေနတဲ႔ မင္းရဲ႕ မ်က္နွာေခ်ာေခ်ာကိုၾကည္႔ရင္း ကိုယ္႔ရင္ထဲမွာ တုန္လႈပ္ေနတယ္...
ကိုယ္႔ရဲ႕ ဦးေနွာက္က မင္းမ်က္ဝန္းအစံုမွာ တခါကရိွခဲ႔ဖူးတဲ႔ သံေယာဇဥ္လက္က်န္ေလးမ်ား ေတြ႔ရဦးမလားရယ္လို႔ ရွာေဖြေနခ်င္ေပမယ္႔
ကိုယ္႔နွလံုးသားက ယိုစီးလာတဲ႔ နွလံုးေသြးေတြက မ်က္ရည္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလို႔ ကိုယ္႔အျမင္အာရံုကို ေဝဝါးသြားေစခဲ႔တယ္...
ကိုယ္ခ်က္ခ်င္း ေကာင္းကင္ကိုေမာ႔ၾကည္႔ရင္း မင္းေရွ႕က ဆက္ေလ်ွာက္ခဲ႔လိုက္ေတာ႔တယ္...
ကိုယ္႔မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚက်မလာဖို႔  ကိုယ္႔မ်က္ရည္ေတြကို မင္းမျမင္ေစခ်င္လို႔ ကိုယ္ ေခါင္းေမာ႔ျပီးေလ်ွာက္ခဲ႔ရတယ္ဆိုတာကိုေတာ႔
ကိုယ္ မင္းကို ဘယ္ေတာ႔မွ ေျပာျပျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး........
Feb 19th

အၾကံျပဳစာ

By johnwai
မဂၤလာပါခင္ဗ်ား

ဒီဆိုက္ထဲကို ၃ လ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။
ဗဟုသုတေတြလည္းရခဲ့သလို အသိပညာေတြလည္း တိုးပြားရပါတယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ဒီဆိုက္ထဲမွာ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးအျဖစ္ပါ၀င္ရတာကိုလည္း
၀မ္းသာပါတယ္

ဆိုက္ထဲကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့လည္း ညီအစ္ကိုအရင္းေတြလို စက်ေနာက္က်နဲ႕
ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ ရန္ျဖစ္တာမ်ဳိးလည္းမေတြ႕ရပါဘူး။

LGBT ဆိုက္ႀကီး အျမဲတည္တံ့ၿပီး ျမန္မာဟိုမိုေတြအတြက္ အက်ဳိးေဆာင္ေပးႏိုင္ေသာ
ဆိုက္တစ္ခုျဖစ္ေစဖို႕လည္း ဆုေတာင္းေပးပါတယ္

အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးျဖစ္တာေၾကာင့္မို႕လို႕ အၾကံဥာဏ္လည္းေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒီဆိုက္ထဲမွာ
ၿပိဳင္ပြဲဆိုလို႕ မေပါင္ရဲ႕ ၿပိဳင္ပြဲေလးေတြပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ၀တၳဳမေရးတတ္သူမ်ားေတြ အတြက္က်ေတာ့ ဖတ္ၿပီးဗဟုသုတယူစရာတစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဆိုက္ထဲက လူေတြလည္း တတ္တတ္ၾကြၾကြျဖစ္ေအာင္လို႕ Mr.HM လိုၿပိဳင္ပြဲမ်ဳိးေတြ၊ ဥာဏ္စမ္း ၿပိဳင္ပြဲေလးေတြ၊ ဗဟုသုတလည္းၾကြယ္ေစမယ့္ စကားထာဖြက္ၿပိဳင္ပြဲေလးေတြ အစရွိတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲေလးေတြကို က်င္းပၿပီး ဆိုက္အတြင္းက ညီအစ္ကိုမ်ား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမွဳရေအာင္ လုပ္ေပးေစခ်င္ပါတယ္။

morderator မ်ားအေနနဲ႕ အလုပ္မ်ားေစမွာသိေပမဲ့ ဒီလိုေလးလုပ္ေပးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆိုက္ထဲကို ေလ့လာခ်င္သူေတြမ်ားလာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ဟိုမိုေတြအေၾကာင္း နားလည္တဲ့လူေတြမ်ားျပားလာေစတဲ့အက်ဳိးေတြ ရမွာျဖစ္ပါတယ္။



LGBT ဆိုက္ႀကီး အျမဲေအာင္ျမင္တိုးတက္ႏိုင္ပါေစ




                                                                                                            jhonsawai@gmail.com