Mar 10th

A Woody Surprise

By Alex aung

ဒီေန႕ဟာ အေတာ္လွပေသာ ေန႕ေလးတစ္ေန႕လို႕ေျပာရပါမယ္။ ေက်းငွက္ေလးေတြကလည္း က်ည္က်ည္က်ာက်ာျမည္ေၾကြးလို႕။ ေနမင္းၾကီးကလည္း လိေမၼာ္၊ အနီ ႏွင့္ အ၀ါေရာင္သစ္ရြက္ေတြကိုအလင္းတန္းေတြျဖတ္သန္းလို႕လွပေနတာမ်ား ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္ခ်စ္ အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕ေကာင္ကေလးကေတာ့  ေမာဟိုက္မႈေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေန ေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဖို႕အားသန္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး အားလပ္ခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ား မွာ စိမ္းစိုေသာ သစ္ေတာအုပ္ရယ္၊ စပါးပင္ေတြ ေကာက္ပင္ေတြယိမ္းႏြဲ႕ေနတတ္တဲ့ လယ္ကြင္းျပင္ေတြနဲ႕အတူ ေအးျမတဲ့ေရေတြစီးဆင္း ေနတတ္တဲ့စမ္းေခ်ာင္းေတြ အနီးအနားသြားကာ ေအးေအးလူလူအနားယူတတ္တဲ့အက်င့္ရွိပါတယ္။ ဆူညံရႈပ္ေထြးလွေသာ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး နဲ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ထြက္ေျပးရင္းေပါ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က ေဂဟေဗဒ (ecology) ဘာသာရပ္ကို အထူးျပဳယူျပီးေက်ာင္းတက္ေနသလို တစ္ဖက္ကလည္း သစ္ေတာမ်ားျပန္လည္စိမ္းလန္းစိုေျပဖို႕လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ဌာနတစ္ခုမွာ ေတာရိုင္းတိရိစၧာန္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ဇီ၀ေဗဒ ပညာရွင္တစ္ေယာက္ ကဲ့သို႕ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းရခဲ့ပါေသးတယ္ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ခ်စ္တဲ့သစ္ေတာအုပ္ေတြထဲမွာေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္ခ်စ္ကေလး ကေတာ့ ဆန္႕က်င္ဘက္ပါ။ ကြန္ပ်ဴတာပရိုဂရမ္မာသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး သူ႕အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ကြန္ပ်ဴတာတစ္ခုရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္ကို ၾကည့္ေနျခင္းျဖင့္ကုန္ဆံုးေစပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေမာ္နီတာတစ္ခုရဲ႕ေရွ႕၀ယ္ ေန႕တိုင္း ေန႕တိုင္း ရူးရူးမူးမူးမဟုတ္ေပမဲ့ သူဇြဲခတ္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ဆံုၾက ခ်စ္ခင္မိၾကတာကေတာ့ ေက်ာင္းမွာျဖစ္ ျပီးေတာ့ သူ႕အလုပ္ အကိုင္သဘာ၀ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ့အလုပ္ကို ရွာေဖြလုပ္ကိုင္ပိုင္ခြင့္ရျခင္းျဖင့္အဆံုးသတ္ပါတယ္။ သူဟာတကယ့္ကို ရည္မြန္ခ်ိဳသာေသာ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ နည္းနည္းေလးေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့တတ္တယ္ ဆိုရမလားဘဲ။ လတ္တေလာအျဖစ္အပ်က္ကိုေျပာရရင္ အရင္အပတ္က ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႕ဆိုတာကို ဒီေန႕မတိုင္ခင္ထိ ေမ့ေနခဲ့တယ္။ ဒါေလးေၾကာင့္ လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ ေနေရာင္ျဖာျပီးေႏြးေနတဲ့ ဒီေန႕မွာ စိမ္းလန္းတဲ့သစ္ေတာအုပ္ထဲကိုေရာက္ေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေမြးေန႕အတြက္ အထူးတလည္ မလုပ္ေပးခဲ့မိျခင္းအေပၚ ေျပရာေျပေၾကာင္းျဖစ္ေစဖို႕ သူ႕ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကိုေပးအပ္ျခင္းေပါ့ေနာ္။

 

ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တတ္တဲ့ သြားတတ္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေလးေတြက အေကြ႕အေကာက္မညီတဲ့ကၽြန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းေတြလိုပါပဲ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ တေျဖာင့္တည္းမဟုတ္ပါဘူး။ သနားစရာ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္ခ်စ္ေလးကေတာ့ ကေလးဆန္တယ္ေျပာရမလား ဒီလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းသြားမယ္ ျပီးရင္ ဒီလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းျပန္ေလွ်ာက္လာမယ္ အဆံုးသတ္ကဒါဆိုတာ မွန္းလို႕ရေနတတ္ပါတယ္။ ဒီေန႕ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့လမ္းေၾကာင္းကေတာ့ ခါတိုင္းနဲ႕မတူ စမ္းေခ်ာင္းေတြဘက္ အဆံုးမသတ္ဘဲ ေက်ာက္ဆိုင္ေက်ာက္သားေတြရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းျမင့္တစ္ခုမွာ လမ္းဆံုးပါတယ္။ ေျပျပစ္ေသာ ေျမလမ္းေလးအတိုင္းေလွ်ာက္သြားျပီးေနာက္ ေက်ာက္သားေတြနဲ႕အစပ်ိဳးကာ ေက်ာက္ဆိုင္အျပည့္ ေတာင္ကုန္းျမင့္ျမင့္ကေန တကယ့္ကို က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာၾကီးရယ္ ခပ္ေ၀းေ၀းရွဳေမွ်ာ္ခင္းေတြရယ္ အမွန္အကန္ၾကည့္ေမာမဆံုးျဖစ္ႏိုင္ခဲ့တာ။ ဟိုရႈခင္းေလးေမွ်ာ္လိုက္ သစ္ပင္ေလးေတြေငးလိုက္ ပန္းေလးေတြေမႊးလိုက္လုပ္ရင္း သြား လိုက္တာ ဘိုဘို ေခ်ာ္က်မလိုျဖစ္မွ သူ႕ကိုလွည့္ၾကည့္မိပါတယ္။

 

“အာ….ဘာမွမျဖစ္ဘူး ဟဲ အိုေက” ကၽြန္ေတာ္ အျမန္ေနာက္လွည့္ျပီးေျပးသြားမလိုလုပ္လိုက္ေတာ့ သူကရယ္က်ဲက်ဲနဲ႕ ကိုယ္ဟန္ထိန္း ရင္း အဆင္ေျပေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ သူသည္လည္း ဟိုသည္ၾကည့္ရင္း လာလိုက္တာ စီးထားတဲ့ဖိနပ္ေၾကာင့္ေကာ ေက်ာက္စရစ္မ်ား ေၾကာင့္ ေခ်ာ္က်မလိုျဖစ္ျပီး သစ္ပင္မ်ားကိုဆြဲကိုင္ကာ ကိုယ္ဟန္ထိန္းႏိုင္လိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ “ခဏနားၾကျပီး တစ္ခုခုေသာက္ၾက မလား?” ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို စကားစလိုက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္တဲ့အၾကည့္နဲ႕ၾကည့္ကာ ေခၽြးစက္ေလးေတြခိုသီေနတဲ့ သူ႕အညိဳေရာင္ ဆံႏြယ္ေတြကို သပ္တင္ရင္း သစ္ျမစ္ဆံုတစ္ခုမွာထိုင္ခ်လိုက္ကာ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ေဖ်ာ္ရည္ဘူးကိုထုတ္ေသာက္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ထို႕အတူ ေရသန္႕ဘူးေသးေလးကိုထုတ္ေသာက္လိုက္ရင္း သူ႕ေနာက္ပါးနားမွာ ထိုင္နားလိုက္ရဲ႕။

“ေနသာရဲ႕လား အိုေကလား ခ်စ္ေလး”

“အင္း….ဒီလို လမ္းေလွ်ာက္အားကစားမ်ိဳးနဲ႕ အကၽြမ္းတ၀င္မဟုတ္ေတာ့ နည္းနည္းေမာတယ္ ေဘဘီ”

 

“သိတယ္….ခ်စ္ေလး ဆက္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူးဆို ေနာက္လွည့္ျပန္ၾကမယ္ေလ” ျမင့္မားေသာ ဘ၀ေတာင္တန္းတစ္ခုေပၚကို အတူတကြ တက္ေရာက္လိုျခင္းမရွိဘဲ ျပန္လွည့္ခ်င္တဲ့ အဓိကအေၾကာင္းျပခ်က္ထဲကတစ္ခုျဖစ္ရင္း ႏွစ္ဦးသားအတူတကြ လွမ္းတဲ့ ပထမဆံုးခရီးကို ဦးမက်ိဳးခ်င္တာေတာ့အမွန္ပါ။ မၾကာခဏ ဒီလို ေအးေဆးသက္သာအနားယူခဲ့ၾကေပမယ့္ ဒီခရီးစဥ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဦးေဆာင္ေရြးခ်ယ္ ခဲ့တဲ့ အထူးသီးသန္႕ေလးျဖစ္ပါတယ္။ “အို…မဟုတ္ရပါဘူး။ ေဘဘီေျပာေတာ့ ေရာက္ကာနီးျပီဆို။ အဲ့ေနရာကိုေဘဘီအရမ္းသြားခ်င္ေန တာ ကိုသိတယ္။ လာသြားစို႕” သူေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ထရပ္လိုက္ကာ အထုပ္အခ်ိဳ႕ကိုလြယ္ရင္း ေတာင္တက္လမ္းဆီကိုေလွ်ာက္ပါေရာ။ သူ႕ကိုယ္ဟန္ပံုပန္းက က်စ္လစ္သန္မာေသာ ၾကြက္သားပိုင္ရွင္မ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႕လိုပဲပရိုဂရမ္မာအမ်ားစုဟာ ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္ကိုယ္ ဟန္ေတြပိုင္ဆိုင္ၾကတာမ်ားေပမယ့္ သူကေတာ့ အဲ့လိုမဟုတ္ အရပ္အျမင့္ ၅ေပ၁၀လက္မနဲ႕အညီ ေရကူးသမားကိုယ္ဟန္ရွိပါတယ္။ ဗိုက္သားမွာ six packs ေတြမရွိေပမယ့္ အဆီပိုလံုး၀မရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့္အၾကိဳက္ကိုယ္လံုးပိုင္ရွင္ပါေလ။  ဒါေပမဲ့ သူ႕ခမ်ာ ေတာင္တက္ သမားေတြလို သက္လံုမေကာင္းတာလား အၾကမ္းမခံတာလားမသိ သူ႕ေနာက္ဖ်ားက လိုက္ပါလာေသာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခပ္ေျပေျပတက္ သြားေသာ ေတာင္တက္လမ္းတေလ်ာက္ ေက်ာျပင္ကိုတြန္းတြန္းျပီး သြားေစကာ ေနာက္တစ္ခါေဘးကိုေလ်ာမက်ေစေရးၾကိဳးစားရပါ တယ္။

 

သစ္ပင္တစ္ပင္ေပၚက သစ္ခြပန္းေတြကို လွမ္းအေငးမွာ သူကေရွ႕ကိုနည္းနည္းေရာက္သြားပါျပီ။ သစ္ပင္ခပ္ၾကီးၾကီးရဲ႕ ပင္စည္ကို လက္ေထာက္ လိုက္ကာ သူ အသက္ကိုမွ်င္းရွဴေနေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္က ေမာေတာ့ေမာေပမဲ့ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ အေမာေျပတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူလြယ္ထားတဲ့ အိတ္ကိုလွမ္းခၽြတ္ယူလိုက္ျပီး ခါတိုင္းကၽြန္ေတာ္လာရင္ ပစၥည္းေတြဖြက္ထားေနၾက သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရဲ႕ ျခံဳနဲ႕ကြယ္ေနေသာ သစ္ကိုင္းမွာ ခ်ိတ္လိုက္ဖြက္လိုက္ပါတယ္။ အာ….သစ္ပင္ေနာက္ဘက္ကို၀င္လိုက္ေတာ့ အမႈိက္ေတြမရွိရွင္းေနတာ ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အံ့အားသင့္မိရပါရဲ႕။ ဒီလူသြားလမ္းေၾကာင္းေလးအတိုင္း လူသြားလူလာမမ်ားလွဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိေနတယ္ ေလ။ အခု ကၽြန္ေတာ္ ဖြက္ထားခဲ့တဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းအခ်ိဳ႕ကေနရာေရြ႕ေနသလို ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္တဲ့အခါသံုးတတ္တဲ့ လက္ဆဲြျခင္း တစ္ျခင္းကို သစ္ကိုင္း တစ္ကိုင္းမွာ ၾကိဳးနဲ႕အေသအခ်ာခ်ည္ေႏွာင္ထားတာကိုေတြ႕ရတယ္။ စကၠဴအညိဳေတြနဲ႕ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ထုပ္ပိုး ထားေသာပစၥည္းတစ္ခုခု ဟာ ျခင္းထဲမွာအက်အနရွိေနေလရဲ႕။ ဘယ္သူေတြကဘာအတြက္လုပ္ထားမွန္းမသိေပမဲ့ သူတို႕ေတြ အလြန္တရာေပ်ာ္ရႊင္သြားေစမယ့္ surprise တစ္ခုလုပ္ထားတာပဲျဖစ္မွာပါ။

 

ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒီျခင္းကိုၾကည့္ျပီး ေနာက္ျပန္အဆုတ္ ခဲလံုးတစ္လုံးကိုနင္းမိျပီးဟန္ခ်က္ပ်က္မလိုအလုပ္မွာ သန္မာေသာလက္ႏွစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ခါးအစံုကို ေနာက္ဖက္ကေနရစ္သိုင္းေထြးဖက္ျခင္းခံလိုက္ရရာ သန္မာေတာင့္တင္းေသာ ခ်စ္ရေသာသူရဲ႕ ရင္ခြင္္ထဲကိုေရာက္ ရွိသြားရပါတယ္။ “HAPPY BIRTHDAY ေဘဘီ” အရိပ္အျမြက္ေတာင္မျပခဲ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္နားရြက္နားကပ္ခါ ဆုမြန္ေခၽြတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ အသဲႏွလံုးေတြ အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ရပါျပီ။ ‘ေဘဘီ့ကိုၾကည့္ရတာ ခ်စ္လုပ္ေဆာင္ခ်က္က ေအာင္ျမင္သြားပံုရတယ္ ဟုတ္လား’ ကၽြန္ေတာ့္ဖာသာ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးမိရကာ စကားခြန္းတုန္႕မဆိုျငိမ္ေနစဥ္မွာပဲ သူ႕လက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရွပ္အက် ႌေအာက္ကို လက္လွ်ိဳ ၀င္ေရာက္လာျပီးေနာက္ ရင္အုပ္အစံုရယ္ ဗိုက္သားျပင္အႏွံ႕ရယ္ ခပ္ရြရြေလးပြတ္သပ္ပါတယ္။

 

“Gym ကစားေနက် အားကစားသမား အေတာ္မ်ားမ်ားက ဒီလိုေတာင္တက္ေလ့က်င့္ခန္းေလးလုပ္ဖို႕ကေတာ့ ေအးေဆး… အသင့္ ဆိုတာ သိဘူးလား ေဘဘီ? ကို႕ gym ဆရာက တာတိုအေျပးခ်န္ပီယံဗ်…ကိုတို႕ကိုေလ့က်င့္ေပးတာအျမဲ”

 

“ေအာ္….မေတြးတတ္ခဲ့ဘူးေလ …ဘယ္သိမွာလဲလို႕”

 

မထူ႕တထူ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းမ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ လည္တိုင္ေတြကို ရြရြေလးပြတ္သပ္လာသလို ကၽြန္ေတာ့္နားရြက္နားကိုလည္း စကားတိုးတိုး ကပ္ေျပာသလိုမ်ိဳး ကလိတယ္။ ေနာက္ျပီး တျပိဳင္တည္းလိုလို ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ကိုအသာပြတ္သပ္ရင္း ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြကိုေတြ႕ရွိ သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လက္ညွိဳးလက္မႏွစ္ခုသံုးကာ အသာပြတ္သပ္ပါေရာ။

 

‘အခု ကို ေဘဘီနဲ႕အတူ ဘယ္ေနရာသြားသြား ဘယ္ေလာက္ျမင့္တဲ့ေတာင္ကိုတက္တက္ လိုက္ႏိုင္ေနျပီဗ်။ ဒီမနက္ေစာေစာ ေဘဘီ အလုပ္မွာရွိေနတုန္း အေျပးေလးလာျပီ ျခင္းကိုခ်ိတ္ထားခဲ့တာေလ”

 

ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္ခံစားလာရျပီး ခ်စ္သူေလးလုပ္ေဆာင္ေပးမႈအတြက္ အရမ္းေက်နပ္ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။

“ေလသံနားေထာင္ရတာ အခုေလးတင္ပဲလုပ္ထားတဲ့အတိုင္းေနာ္ ဟြန္း”

 

“ဒါကိုရဖို႕ၾကိဳးစားထားရတာ ႏွစ္လေလာက္ၾကာတယ္ဗ်….ေဘဘီရဲ႕ တကယ့္ေမြးေန႕ မေရာက္ခင္အခ်ိန္ေလာက္က ဒီေနရာကို ကိုတို႕ ေရာက္သင့္တာ။ ဒါေပမဲ့ ေဘဘီ့အတြက္ေမြးေန႕လက္ေဆာင္က မေန႕ကထိမရေသးတာေလ”

 

“လက္ေဆာင္!!!” ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ကိုတိုးကာ စကၠဴအညိဳေရာင္နဲ႕ပတ္ထားတဲ့ဟာကိုလွမ္းယူဖို႕ၾကိဳးစားေပမဲ့ သန္မာတဲ့လက္ေမာင္းေတြက သူနဲ႕မကြားသြားေစဖို႕ ဖက္တြယ္ထားပါတယ္။ “အုိ…အခုမယူေသးနဲ႕ဦးေလကြာ….အလ်င္မလိုပါနဲ႕” သူ ကၽြန္ေတာ့္ လည္တိုင္နဲ႕နားရြက္ ေတြကို အနမ္းေခၽြတယ္။ အဲ့လိုအနမ္းေပးတာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမရိုးမရြ အရူးအမူးျဖစ္ေစတယ္ဆိုတာ သူသိတယ္ဗ်။ “ကိုတို႕ အခုလုပ္ေနဆဲ ေလ့က်င့္ခန္းေလးကို အဆံုးသတ္လိုက္ရေအာင္”

 

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕စြမ္းအင္အေပၚ အခုအံ့အားသင့္ရပါျပီ။ ခပ္မတ္မတ္ ေတာင္ေၾကာအတိုင္း မနားဘဲေတာက္ေလွ်ာက္တက္လာခဲ့တာပါ။ အခုသူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏွစ္ေယာက္တည္းကမၻာကို ေခၚသြားခ်င္ေနျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းေလးအသာခ်….ျပံဳးလည္းျပံဳးမိရ ကာ သူ႕လက္အစံုမွာ လြင့္ေမ်ာလိုက္ပါရဲ႕။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ေတြ ဗိုက္သားေတြကို ပြတ္သပ္ေနရာမွ ရွပ္အက် ႌကိုမခၽြတ္ေစပါ တယ္။ သူ႕ႏွာေခါင္း၀ကထြက္ေနေသာ ေလပူေႏြးေႏြးေလးရယ္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းသားႏုႏုေလးေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္လည္တိုင္၊နားရြက္ေတြကို ပြတ္တိုက္တာေလးေတြရယ္ကို ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္းထေနဆဲမွာ ေခၽြးေစးမ်ားျဖင့္ရႊဲစျပဳေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရွပ္အက် ႌကို ေခါင္းကေနဆြဲခၽြတ္ ကာ သစ္ပင္မွာခ်ိတ္ထားေသာ ဆြဲျခင္းေထာင္းမွာ သူခ်ိတ္ဆြဲလိုက္ပါတယ္။ သူ႕လက္အစံုဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္သားေတြကိုပြတ္သပ္ေန ရင္းမွ ေဘာင္းဘီခါးပတ္ေခါင္းကိုျဖဳတ္တယ္ျပီးေတာ့ ၾကယ္သီးေတြကိုဖယ္တယ္…ေနာက္ ဇစ္ကိုဆြဲခ်လိုက္တယ္ေလ။ အဲဒါျပီးေတာ့ သူ႕ ခႏၶာကိုယ္ထိုင္ခ်လိုက္တဲ့ေရြ႕လ်ားမႈကို ခံစားသိရွိလိုက္သလို ေဘာင္းဘီေကာ အတြင္းခံေဘာင္းဘီကိုပါ  ေတာင္တက္စီးဖိနပ္ရွိတဲ့ ေျခက်င္း၀တ္ထိ သူဆြဲခ်လိုက္တယ္။ သူ႕လက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ျခံအႏွွံ႕ပြတ္သပ္သလို ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ေနာက္ပိုင္း တင္ပါး တစ္၀ိုက္ကို အနမ္းေတြေ၀သလို လ်ာဖ်ားေလးနဲ႕တင္အကြဲေၾကာင္းထဲ လ်က္ပါေလရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ေခၽြးစို႕စျပဳေနျပီဆိုတာကို။ ဒါေပမဲ့ ခါးအစံုကိုလက္နဲ႕တင္းတင္းကိုင္ျပီး တင္ပါးေတြကိုနမ္းေနတာ အကြဲေၾကာင္းတေလ်ာက္လ်ာနဲ႕ကလိေနတာေတြကို တားျမစ္ဖို႕ ၾကိဳးစားေပမဲ့ မရပါဘူး။

 

ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာျပင္ကိုေရွ႕ကိုကိုင္းျပီး ကုန္းလိုက္ဖို႕သူ႕လက္နဲ႕အေနအထားျပင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သစ္ပင္ပင္စည္ကိုလက္နဲ႕ထိန္း ကိုင္လိုက္ကာ ခေရ၀ကိုသူရွာေတြ႕ေအာင္ျပလိုက္ပါတယ္။ ျငင္းဆန္မႈေတြမလုပ္ႏိုင္ဘဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ညည္းညဴတာနဲ႕ မိန္႕မူးသာ ယာသံေလးေတြကို သူ႕အနမ္း သူ႕အလ်က္အျပဳအတိုင္း အသံျပဳႏိုင္ပါရဲ႕။ လွ်ာအဖ်ားကိုမာေအာင္ေတာင့္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ထဲတိုး၀င္ ကလိခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕လွ်ာခပ္မာမာေလးတစ္ခုလုံုး တိုး၀င္သြားေအာင္ ေနာက္ျပန္ဖိသြင္းတာကို မရည္ရြယ္ဘဲလုပ္မိပါတယ္။ အာ…. သူ႕လက္တစ္ဖက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို အားရပါးရဆုပ္ကိုင္ကာ ေရွ႕တိုးေႏွာက္ငွင္ကစားေနေသးတာပါပဲ။ တျဖည္းျဖည္းမာသထက္ မာလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို သူအားရပါးရဆုပ္ကိုင္ကစားသလို ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ကိုလည္း သူ အားရပါးရလွ်ာနဲ႕ကလိပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ ရာႏႈန္းျပည့္မိုးေမွ်ာ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခေရ၀ကိုကလိေနတာကိုရပ္ကာ သူရွိရာဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူေစပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘိုဘို႕ကိုေတြ႕ဆံုခ်ိန္မွာ သူ လူပ်ိဳစစ္တစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ဆံုေတြ႕ျပီး လအနည္းငယ္အၾကာမွာေတာ့ porn star တစ္ေယာက္ရဲ႕ deep throat လုပ္ႏိုင္စြမ္းမ်ိဳးရွိလာသလို ကၽြမ္းက်င္မႈကလည္း တကယ္အလန္းစားေပါ့ေနာ္။ သူ႕အာခံတြင္းထဲသို႕တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို မ်ိဳခ်လိုက္ ျပန္လႊတ္လိုက္ အၾကိမ္အေတာ္မ်ားမ်ားလုပ္ျပီးေနာက္ ပူေႏြးစိုစြတ္ေနတဲ့ သူ႕လွ်ာၾကီးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေရႊဥ ေတြကို ထိုးေမႊပါေတာ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲထိပ္ေပါက္၀ေလးကိုလွ်ာဖ်ားနဲ႕ထိုးကလိတတ္သလို ကြမ္းသီးေခါင္းတစ္ခုလံုး ကို အခုပဲသုက္ရည္ေတြပန္းထြက္ေတာ့မယ့္အတိုင္း ခပ္ျပင္းျပင္းစုပ္မႈတ္တတ္တာသူ႕အက်င့္။ သစ္ပင္ၾကီးရဲ႕ အကိုင္းအခ်ိဳ႕ကိုဆြဲျပဳ ထားရင္း သူ႕ရဲ႕ကၽြမ္းက်င္လွတဲ့့ blow job မွာေမ်ာပါရင္း ကၽြန္ေတာ့္မွာညည္းညဴေနမိရပါတယ္။ အာ…..အ လံုး၀မထိန္းႏိုင္ ထိပ္၀အထိ တက္လာမယ့္ခံစားမႈရလာခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ သူ႕ဦးေခါင္းကိုထိန္းကိုင္လိုက္ရင္း ေအာက္ကိုထိုင္ခ်လိုက္ကာ သူ႕ကိုဆြဲဖက္လိုက္ တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လွ်ာမ်ားဟာ ႏႈတ္ခမ္းလႊာမ်ားၾကား လႈပ္ရွားမိၾကသလို ကၽြန္ေတာ့္လက္မ်ားကေတာ့ သူ၀တ္ထား တဲ့ ရွပ္အက် ႌကို ေခၽြးရႊဲေနတဲ့ သူ႕ကိုယ္လံုးၾကီးကေနဆြဲခၽြတ္လိုက္ေရာ။ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာက ေခၽြးစိမ့္ထြက္မႈနဲ႕အတူ လြင့္ပ်ံ႕လာတဲ့ ကိုယ္သင္းနံ႕ေမႊးေမႊးဟာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို အရူးအမူးျဖစ္ေစတာေၾကာင့္ သူ႕လည္တိုင္ကို အသာငံုခဲမိရပါတယ္။ သူ႕လည္တိုင္ သူ႕ကိုယ္အႏွံ႕ မနာမက်င္ ခပ္ဖြဖြကိုက္ခဲတာကို သူကလည္းသေဘာက်ေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ပါ။

 

 

သူ႕လက္အစံုဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္လံုးကို လြတ္ထြက္သြားမွာကိုစိုးရိမ္သလိုမ်ိဳးဖက္တြယ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကေတာ့ သူ႕ကိုယ္ ေအာက္ပိုင္းသို႕ေရြ႕ကာ ၀တ္ထားေသာ ေဘာင္းဘီခါးပတ္ေတြ၊ ေဘာင္းဘီတိုေတြကို အလ်င္အျမန္ပဲဆြဲခၽြတ္ပစ္လိုက္ေရာ။ သူ႕ပါးျပင္ သူ႕လည္တိုင္ သူ႕ရင္အုပ္ေတြကို အနမ္းေခၽြရင္း ကၽြန္ေတာ္ေအာက္ကိုေလ်ာခ်ထိုင္လိုက္ကာ သူ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီအကုန္ ရွဴးဖိနပ္ နဲ႕ထိတဲ့အထိ ဆြဲခ်ပစ္လိုက္တယ္ေလ။ အိုး…..လွလိုက္တာ….သူ႕ငပဲဟာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ဖူးသမွ်ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္လွတာပါ။ ဆိုဒ္က ဒင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္နဲ႕ အလံုးအ၀န္းကလည္း တကယ္ရွားတယ္ သခြားသီးတစ္လံုးလိုပဲ။ သူ႕ငပဲအလယ္ပိုင္းေလးက ေရာင္ေရာင္ေလး ခံုးသလိုမို႕ အဲ့တာကိုအသံုးခ်ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ prostate ကိုထိေအာင္ ဘယ္လိုသြင္းမယ္လုပ္မယ္ဆိုတာ အၾကိမ္တိုင္းသိပါတယ္။ ငပဲထိပ္ ပိုင္းေလးဟာလည္းး အရည္ၾကည္ေလးေတြစို႕ေနတာေၾကာင့္ အေရာင္ေတာက္ေနျပီး ကြမ္းသီးေခါင္းေအာက္က ေမးသိုင္းၾကိဳးေလးကို ကၽြန္ေတာ္လွ်ာဖ်ားနဲ႕ပင့္တင္ေပးတိုင္း ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္ဗ်။ လံုး၀န္းေသာ သူ႕ငပဲေခါင္းကို ႏႈတ္ခမ္းလႊာထဲသြင္းလိုက္ျပီးေနာက္ အားရပါးရ စုပ္ျပဳမိသလို သူ႕ေရႊဥေတြကိုလည္း လက္ဖ၀ါးေလးနဲ႕အသာပြတ္သပ္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပြတ္သပ္သမွ် လႈပ္ရွားသမွ်သူသေဘာက် တတ္တာေၾကာင့္ သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ အားခံတြင္းထဲေရာက္ႏိုင္သမွ်ေရာက္ေအာင္ထည့္သြင္းလိုက္ရင္း ဆီးစပ္ကအေမႊးႏုမ်ားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ႏွာတံအထိ တိုးကပ္ပစ္လိုက္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ္အသက္ရွဴသြင္း ရွဴထုတ္လိုက္တိုင္းရတတ္တဲ့ သူ႕ေခၽြးနံ႕နဲ႕ကိုယ္နံ႕မ်ားဟာ ခံတြင္းထဲ တိုး၀င္ တိုးထြက္ေနတဲ့ ငပဲနဲ႕အတူ တို႕တို႕ထိထိပါ။

 

သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ညည္းညဴသံေတြထြက္လာသလို ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ေကာက္ေကာက္ေကြးေကြးထဲ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြကိုထိုးသြင္းကာ ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေခါင္းေလးတလႈပ္လႈပ္နဲ႕ သူ႕ငပဲကို ပါးစပ္ထဲအသြင္းအထုတ္ခပ္စိပ္စိပ္လုပ္ရင္း ေရႊဥ ေတြပါမက်န္ကစားပစ္တာပါပဲ။ အနံ႕အသက္ဆိုးမဟုတ္ေသာ သူ႕ေရႊဥကရတဲ့ ခပ္သင္းသင္းကိုယ္နံ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုပိုမိုတက္မက္ ေစသလားမသိ gym ကအျပန္ သူေရခ်ိဳးျပီးခ်ိန္ တဘက္နဲ႕ေျခာက္ေသြ႕ေအာင္သုတ္ခ်ိန္ဆို ဖက္ျပဳတဲ့ျပီးနမ္းပစ္လိုက္တာ ေပါင္ေတြေကာ ဆီးစပ္ေကာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေရႊဥတစ္လံုးစီကို ႏွစ္ခမ္းလႊာေတြထဲအသာညွပ္ကာ ခပ္ဖိဖိဆြဲလိုက္လႊတ္လိုက္ကစားတယ္ လွ်ာေတြနဲ႕ ရစ္၀ိုက္ကာ စုပ္မ်ိဳပါတယ္။ မသိမသာ သူ႕မ်က္ႏွာကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ မ်က္၀န္းေတြကိုေမွးမွိတ္ကာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုဖိကိုက္ထားတာ ျမင္ရပါရဲ႕။ ဒီလိုလုပ္တဲ့အခ်ိန္ေလးဟာ သူအၾကိဳက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ blow job လုပ္ေပးခ်ိန္ေလးထဲက တစ္ခုေပါ့။ ေရႊဥေတြကို ဖြဖြကိုက္တယ္ ဆြဲတယ္ လွ်ာနဲ႕ရစ္ေမႊျပီး စုပ္တယ္ ဘယ္လိုလုပ္လုပ္ သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက နာက်င္မႈမဟုတ္တဲ့ ေအာ္ညည္းမႈေတြကေတာ့ ထြက္လာျမဲပါ။ ဒီတစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ သူ႕ေအာ္ညည္းသံဟာ ခပ္တိုးတိုးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ပတ္၀န္းက်င္က ေတာင္ယံေတြကိုရိုက္ခတ္တဲ့ျပီး ပဲ့တင္သံအျဖစ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ေပၚထြက္လာပါတယ္။ သူ ဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ဖို႕ နည္းလာျပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာသိတာေၾကာင့္ ေရႊဥေတြကိုလႊတ္လိုက္ကာ ငပဲကိုပဲျပန္လည္ငံုခဲလိုက္ပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္သစ္ပင္ကို အားျပဳခါးကိုကိုင္းကာ သူ႕ကိုတင္ပါးေတြအပိုင္မေပး ခင္ ေျခာက္ေသြ႕ေနတဲ့ငပဲကို တံေတြးရႊဲရႊဲေပးလိုက္တဲ့သေဘာပါဗ်။ ေက်ာင္းကဘြဲ႕ကိုယ္စီရျပီးေနာက္ပိုင္း သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ လိင္ဆက္ဆံ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ အသက္အရြယ္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာကိုမွ ေနာက္ျပန္မလွည့္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အုတ္နံရံကိုရင္အပ္ထား ျပီး သူ႕ငပဲကိုေနာက္ကေန တဆံုးထည့္ကာ မေဆာင့္ဘဲဖိေမႊေနေသာဖီလင္ကိုျပန္ျပီး သတိရမိပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ့္ ခေရ၀ႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားဟာ သူ႕ငပဲကိုဖ်စ္ညွစ္ျပီးသကာလ အဆံုးထိတိုင္မ်ိဳခ်လိုက္ပါတယ္ ခပ္ေျဖးေျဖးေပါ့။ တစ္ေခ်ာင္းလံုး အဆံုးတိုင္ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ သူတစ္ခ်က္ေတာ့ ျပန္ဆြဲထုတ္ျပီး အဆံုးထိဖိကပ္လိုက္ကာ သူ႕လက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္နဲ႕ ႏို႕သီး ေခါင္းေတြကို လက္နဲ႕ဖ်စ္ရင္း စတင္လႈပ္ရွားပါေတာ့တယ္။ အခုလုပ္ေနတဲ့ အေနအထား position ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕အၾကိဳက္ျဖစ္တဲ့ ပံုစံအေနအထားမဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေျခေထာက္ေတြမွာ အ၀တ္ေတြနဲကတြဲေလ်ာင္းတြယ္ျငိေနတာေၾကာင့္ အျခားပုံစံကိုေျပာင္း လဲလိုက္ဖို႕မလြယ္ကူပါဘူး။ သူ႕ငပဲၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ထဲ အဆင္ေျပေျပ အထုတ္အသြင္းလုပ္ႏိုင္စျပဳခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ငပဲကိုယ္ ကိုင္ကာစတင္လက္ကစားျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ငပဲဟာ ထိပ္ပိုင္းေလးဟာ လံုး၀န္းေနျပီး ကိုယ္ထည္၀င္လာျပီဆိုရင္ ျပည့္သြားတဲ့ခံစားခ်က္ ေကာင္းကိုခံစားရပါေရာ။ တကယ္ေကာင္းတဲ့ဖီလင္….အာ…ျပည့္ေနတာပဲ။ လြန္ခဲ့ေသာအခြန္ကာလက ဆံုးရႈံးေနရေသာ ခံစားခ်က္ေတြ အကုန္သည္ သူ႕ငပဲၾကီးတစ္ခုလံုး ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ထဲ၀င္သြားလိုက္တာနဲ႕ ျပီးျပည့္စံုသလြားသလိုခံစားရပါတယ္။ အာ….လူသူလည္း ရွင္း….ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုစိုက္စရာမလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ကဲလို႕ရေနတဲ့ သစ္ေတာထဲမွာ ခ်စ္သူေလးရဲ႕ ေနာက္ဘက္ကေနျပဳစုေန တာကို ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္သဗ်။ ဒါဟာ လံုး၀အသစ္ပါပဲ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား မေတာ္တဆျမင္သြားရင္ဆိုတဲ့စိတ္ေလးေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားေနရသလို  ကမၻာၾကီးတစ္ခုလံုး တုန္ခါေနသလို ခါရမ္းေနရတာမ်ား ခ်ာခ်ာလည္။ နည္းနည္းေလးေတာ့ သူ႕အားစိုက္မႈကို ထိန္းႏိုင္ပါ့မလား ေဘာင္းဘီေတြနဲ႕ေျခခ်ဳပ္မိေနတဲ့ေျခေထာက္ေတြကို ဟန္ခ်က္ထိန္းႏိုင္ပါ့မလား ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္မိေပမယ့္ သူ ေကာင္းေကာင္းကိုလႈပ္ရွားႏိုင္ပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးႏွစ္ဖက္ကိုဖမ္းထိန္းကိုင္လိုက္ ရင္အုပ္ကေန နည္းနည္းေလးခၽြန္ေနတဲ့ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြကို သူဆြဲညွစ္လိုက္ကလိ ေနသလို သူမွီတဲ့ ေက်ာျပင္ကိုလည္း မက္မက္ေမာေမာ အနမ္းေပးေသးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုင္တြယ္အားျပဳေနတဲ့ သစ္ပင္ရဲ႕ ပင္စည္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေခ်ာေမြ႕ေနျပီး သစ္ေခါက္ၾကမ္းၾကမ္းေတြမရွိတဲ့အပင္မ်ိဳးျဖစ္ေနေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါထိမိတဲ့ ဆံပင္ေတြမျငိသလို နဖူးလည္းမရွေတာ့ဘူးေပါ့။ ျမန္လိုက္ ေႏွးလိုက္ အရွိန္ကို လိုသလိုသံုးေနတဲ့ ခ်စ္သူေလးရဲ႕ ကစားမႈဟာ ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ထဲက prostate ကိုထိထိမိမိတိုးေ၀ွ႕ေနတာ တကယ္အံ့ၾသရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခါးအစံုကို လက္ႏွစ္ဖက္ နဲ႕ထိန္းကိုင္ထားတာ ဖ်စ္ညွစ္မႈကိုခံစားလာရသလို ခပ္ျပင္းျပင္းေဆာင့္ခ်က္ေတြဟာ အတြင္းထဲထိပိုပိုနစ္၀င္လာေရာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လည္း သူ႕ခပ္ျပင္းျပင္းေဆာင့္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ပါးစပ္ကို ခပ္ဟဟလုပ္ကာ အသက္ျပင္းျပင္းရွဴရႈိက္ရသလို ကၽြန္ေတာ့္ G-spot ကုိ အခ်က္တိုင္းလိုထိခတ္ေနတာေၾကာင့္ မၾကာခင္ ဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ခံစားလာရပါတယ္။ ‘ျပီး…..ျပီးေတာ့မယ္ ခ်စ္..အ…အ…ျပီးေတာ့မယ္’  ကၽြန္ေတာ္ အငမ္းမရအသက္ရွဴရႈိက္မိပါျပီ။ သူအေနာက္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကိုေဆာင့္-ိုးေနသလို သူ႕လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုလွမ္းကိုင္ကာ စည္းခ်က္အတိုင္းကစားေပးပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ေရႊဥေတြဟာ ေပါင္ျခံကို ေျပးကပ္ဖို႕ ျပင္ေနသလို ေျခေခ်ာင္းေလးေတြ ေကြးေကာက္စျပဳကာ တင္ပါးေတြကိုေနာက္ကိုပိုပိုပစ္ျပီး အားနဲ႕တန္ျပန္လႈပ္ရွားျဖစ္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ သူ႕ကိုယ္ေလး တဆတ္ဆတ္ခါသြားတာ ခံစားမိရကာ သူ႕ကိုယ္ထဲက သုက္ရည္ေတြပန္းထုတ္လိုက္တာကို သိလိုက္ပါ တယ္။ ပူေႏြးတဲ့သူ႕သုက္ရည္ေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္တြင္းပန္းထည့္လိုက္တဲ့ျဖစ္စဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း အဆံုးစြန္ျပီးေျမာက္သြားေစ ေရာ။ သူ႕လက္ဖ၀ါးအႏွံ႕နဲ႕ သစ္ပင္ေျခရင္းေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္သုက္ရည္ေတြစိုရႊဲကုန္တယ္။ သာယာမိန္႕မူးမႈနဲ႕ ေနာက္ဆံုးတစ္စက္ကို ပန္းထုတ္အျပီးမွ သူ႕လက္ကိုင္ထားတာကိုလႊတ္တယ္ဗ်။

 

သစ္ပင္ကို ခဏေခါင္းနဲ႕ေမွးမွီျငိမ္သက္ အသက္ရွဴေနစဥ္မွာေတာ့ သူ႕ငပဲကိုအသာအယာေျဖးေျဖးဆြဲထုတ္လိုက္ရင္း တင္ပါးႏွစ္ဖက္ကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႕ ျငင္ျငင္သာသာနမ္းလိုက္တာကို ခံစားရပါတယ္။ “ဟိုက္…ဟီးဟီး….ထားလိုက္ပါ ေဘဘီ့ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ေပါ့” ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ျပံဳးမိျပီး သူ႕ဘက္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းမွာ သုက္ရည္ေတြေပးလူးေနတာျမင္လိုက္ရေပမယ့္ ႏွစ္ဦးသား ႏုညံ့ေသာမိန္႕မူးေသာ အနမ္းပန္းေတြေ၀ျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြကို အနမ္းေပးျပီးေနာက္ သူ႕ေဘာင္းဘီ ကိုေျခခ်င္း၀တ္ကေနဆြဲမယူျပီး၀တ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဘာင္းဘီေတြကိုဆြဲမ၀တ္ဆင္လိုက္ျပီးေနာက္ အက်ႌေတြကိုရွာၾကည့္ေရာ။ သူ႕ဘက္ကိုျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သားရဲ႕အက်ႌေတြရယ္ စကၠဴအညိဳနဲ႕ပတ္ထားတဲ့အထုတ္ကိုလွမ္းကိုင္ထား တာေတြ႕ရပါတယ္။ “ဒါေလးကို စကၠဴနဲ႕ထုပ္ထားမိတာ ေတာ္ေသးတယ္ ေဘဘီ” သူက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႕ေျပာတယ္ဗ်။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို ေတာ့ စကၠဴစေတြအေပၚမွာ လက္ဖ၀ါးရာအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္သုက္ရည္ေတြေတြ႕ရေလရဲ႕။ သူလွမ္းေပးတဲ့အဲ့ဒီပစၥည္းကိုယူလိုက္ရင္း “ဒီစကၠဴေတြကို သိမ္းထားရေတာ့မယ္နဲ႕တူတယ္ ခ်စ္” လို႕ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ပါးျပင္မွာ ပါးခ်ိဳင့္ေတြေပၚတဲ့အထိျပံဳးကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူထပ္နမ္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စကၠဴနဲ႕ထုပ္ထားတာကိုယူျပီး “ဒါဘာၾကီးလဲဟင္ ခ်စ္?”လို႕ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ျခင္းေထာင္းကိုယူထားရင္း အေျဖေပးပါရဲ႕။ “ဒီျပည္နယ္တစ္ခုလံုးရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းေတြ လူေတြသြားလာလို႕ရတဲ့ေနရာေတြကို ညႊန္ထားတဲ့ အေကာင္းဆံုးစာအုပ္ၾကီးေပါ့” ဘယ္လိုမွထိန္းမထားႏိုင္စြာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္လိုလက္ရျပံဳးမိရပါတယ္ ႏွစ္ကိုယ္သား ေနရာအႏွံ႕ ေျခဆန္႕ႏိုင္ေတာ့မယ့္သေဘာေပါ့ေလ။

 ‘ဒီေနရာေလးေဘးမွာ ၾကယ္ပြင့္ေလးေရးမွတ္ဖို႕မေမ့နဲ႕ဦးေနာ္’လို႕ အထုပ္အပိုးေတြနဲ႕ေရွ႕ဆက္ေျခလွမ္းစဥ္မွာ သူေလးကသတိတရ ေျပာပါရဲ႕။ အင္း….ဒီပံုအတိုင္းဆိုရင္ စာအုပ္ေပၚမွာ မၾကာခင္ ၾကယ္ပြင့္မ်ားစြာေပၚထြန္းလာဦးမယ့္သေဘာေပါ့  ဟုတ္လား။

 

‘ေဘဘီ…..ေဘဘီ ေျဖးေျဖးသြားပါကြ….ခ်စ္…ေမာတယ္’

Alex Aung (9 March 2015)

 

Mar 10th

ပီတိ = အေတြး

By Alex aung

ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ေသာ အိမ္မွာ ရန္ကုန္ - အင္းစိန္လမ္းမၾကီး၏ အတြင္းဘက္ ေခ်ာင္ခပ္က်က် ရပ္ကြက္ကေလးတစ္ခုတြင္ျဖစ္ျပီး ျမိဳ႕ထဲသြားလိုေသာအခါမ်ားတြင္ေတာ့ ေပတစ္ရာလမ္းမၾကီးသို႕ ဘတ္စ္ကားထြက္စီးရန္အတြက္ ေျမနီလမ္းကေလးအတိုင္း ဆယ့္ငါးမိနစ္ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္မွ် လမ္းေလွ်ာက္ရပါေသးတယ္။

အဲ့ဒါေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ အခ်ိန္မီ သြားၾကည့္လိုေသာအခါမ်ားတြင္ အိမ္မွ ေပတစ္ရာ လမ္းမၾကီးအထိ လမ္းေလွ်ာက္ရာတြင္ ကုန္မည့္ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ခန္႕အျပင္ စည္းကမ္းမ၇ွိ ရပ္ခ်င္တိုင္း ရပ္၊ လူေစာင့္ခ်င္တိုင္း ေစာင့္တတ္သည့္ ဘတ္စ္ကားမ်ားေပၚ၌ ကုန္မည့္ အခ်ိန္ကိုပါ ထည့္သြင့္ ခန္႕မွန္းျခင္းျဖင့္ အနည္းဆံုး တစ္နာရီနီးပါးမွ် ၾကိဳတင္ ထြက္ရေလ့ရွိပါတယ္။

တစ္ေန႕က ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကို စိတ္ပါလက္ပါ ေရးေနမိရာက “ေရွ႕ေဆာင္” ရုပ္ရွင္ရံု၌ ၁၂နာရီခြဲပြဲၾကည့္ရန္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ ခ်ိန္းဆိုထားသည္ကို အခ်ိန္ကပ္မွ သတိရမိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကပင္ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္မ်ား ၀ယ္ျပီး ရံုမွေစာင့္ေနမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ မိမိရဲ႕ ၀တၱရားေပါ့ေလ်ာ့မႈအတြက္ အားနာ၍မဆံုးႏိုင္ေအာင္ ရွိပါေရာ။

ခ်က္ခ်င္းပင္ အ၀တ္အစား ကမန္းကတန္းလဲျပီး အိမ္မွထြက္ခဲ့ရာတြင္ အခ်ိန္မွာ ၁၂နာရီတိတိရွိေနေလျပီ။ ၁၂ နာရီမခြဲမီ ရုပ္ရွင္ရံု အေရာက္ သြားရပါမယ္။ အခါတိုင္း တစ္နာရီနီးပါး ၾကိဳတင္ ထြက္ရေလ့ရွိေသာ လမ္းခရီးကို နာရီ၀က္အတြင္း အလုအယက္ ခရီးႏွင္ ရမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျမနီလမ္းကေလးအတိုင္း ေျခကုန္သုတ္ခဲ့မိပါေတာ့တယ္။

သို႕ အလ်င္အျမန္ေလွ်ာက္လာခဲ့စဥ္ လမ္းေပၚမွာ တုတ္ကေလး တစ္ေခ်ာင္း ေထာက္ကာ ေထာက္ကာ ျဖည္းျဖည္းကေလး ေလွ်ာက္လ်က္ရွိေသာ အဘြားအိုၾကီး တစ္ေယာက္ အဲ….ငယ္စဥ္ကတည္းက ဆန္႕က်င္ဘက္လိင္အသြင္၀တ္ဆင္ခဲ့ျပီး အသက္ၾကီးလာတဲ့ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ကို အမွတ္မထင္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က အေရးၾကီးသုတ္ပ်ာ ေလွ်ာက္ေနသေလာက္ အဘြားအိုမွာေတာ့ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို အႏိုင္လွမ္းျပီး လုပ္လီလုပ္လဲ့၊ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႕ ေလွ်ာက္ေနရွာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထို အဘြားအိုအား တစ္ခ်က္မွ်လည္ျပန္ငဲ့ၾကည့္ကာ ကိုယ့္လမ္းခရီးကိုယ္ ဆက္လက္ သုတ္ေျခတင္ခဲ့ပါေတာ့သည္ေလ။

ထိုအခါိုက္ ရန္ကုန္ မိုးသည္ ျဗဳန္းကနဲ ဖြဲဖြဲကေလး ရြာခ်လိုက္ေတာ့ရာ လက္ထဲတြင္ ပါလာေသာ ဖဲထီးကို ဖြင့္ေဆာင္းလိုက္မိပါတယ္။ မိုးေရေတာ့ လံုးသြားျပီ။ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ အေရာက္ဆက္ေလွ်ာက္ရဦးမွာေပါ့။

မိုးကေလးတဖြဲဖြဲတြင္ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ရန္ အားခဲလိုက္မိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရွ႕သို႕ ဆက္ျပီး ေျခလွမ္းရမည့္အစား ေနာက္သို႕ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။

အဘြားအိုၾကီးတြင္ ေဆာင္းစရာ၊ မိုးစရာ ထီးမပါသျဖင့္ မိုးေရမွ ခိုလႈံစရာ သစ္ပင္အရိပ္အာ၀ါသ အကာအကြယ္ တစ္စံုတစ္ရာကို ရွာေဖြေနပံုရပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ လမ္းကေလး တေလွ်ာက္လံုးမွာ အဘြားအို မိုးခိုရန္ ေနရာတစ္ခုတေလမွ မေတြ႕ရပါဘူး။ အဘြားအိုခမ်ာ မိုးေရထဲ၌ ခိုကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနရွာေတာ့သည္ပဲ။

မိုးသည္လည္း တဖြဲဖြဲရြာေနရာက တစ္စတစ္စ သည္းလာေလျပီ။ ၾကာလွ်င္ အဘြားအိုတစ္ကိုယ္လံုး ရႊဲရႊဲစိုလ်က္၊ စုတ္ျပတ္ညစ္ေထးေသာ အ၀တ္အစားမ်ားေအာက္မွ အရိုးျပိဳင္းျပိဳင္း ကိုယ္ခႏၶာကေလး ေရစိုတြင္ေပၚလာရေခ်ေတာ့မည္။ မိုးကစိုစို၊ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးႏွင့္ အေအးမိျပီး ဖ်ားနာလို႕ရွိရင္ -

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ ရုတ္တရက္ သနားၾကင္နာစိတ္ကေလးမ်ား ယိုဖိတ္လာရာက အဘြားအိုအား ေျပးျပီး ထီးမိုးေပးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုဘယ္လိုျမင္ၾကမလည္း ဘာမ်ားေ၀ဖန္ပစ္တင္ၾကမလဲ အေတြးေလးခို၀င္မိသလို ရုပ္ရွင္ရံုေအာက္မွာ လက္မွတ္ႏွစ္ေစာင္ကို ကိုင္ရင္း ေယာင္လည္လည္ႏွင့္ စိတ္ပ်က္ ေဒါသထြက္ေနရွာမည့္ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္လာမိေသာအခါ အဘြားအို အေပၚ၀ယ္ ထားရွိမိေသာ ေစတနာမွာ တြန္႕ဆုတ္သြားျပန္ပါတယ္။

အဘြားၾကီး နံေဘးနားက ထီးမိုး၍ လိုက္ရမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူက လုပ္လီလုပ္လဲ့၊ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႕ တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္ေနပံုမ်ိဳးနဲ႕ အနည္းဆံုး မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ခန္႕ၾကာမွ လမ္းထိပ္သို႕ေရာက္ေတာ့မည္။ နာရီၾကည့္လိုက္မိေတာ့လည္း ၁၂နာရီထိုးျပီးလို႕ ဆယ္မိနစ္ေက်ာ္ေနျပီ…။

“အို ရႈပ္ပါတယ္ေလ၊ ငါ့ရင္ထဲက ေစတနာပ်က္သြားတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ အေသအခ်ာ ခ်ိန္းထားတဲ့ကိစၥက ရွိေနေတာ့ ဘယ့္ႏွယ့္ တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ရုပ္ရွင္ရံုကို ၁၂နာရီခြဲ မေရာက္ႏိုင္လို႕ရွိရင္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကို ဒုကၡေပးရာလည္း ေရာက္မယ္၊ ကတိဖ်က္ရာ လည္းေရာက္မယ္။ အခုပဲ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က်ေနျပီ။ ကိုယ့္ကိစၥနဲ႕ကိုယ္ အခ်ိန္မီဖို႕က အေရးၾကီးပါတယ္ေလ”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ ဆက္ေလွ်ာက္ပါရဲ႕။ သို႕ေသာ္လည္း ေျခလွမ္း သံုးေလးလွမ္းမွ်တြင္ ေနာက္ဘက္သို႕ လွည့္ၾကည့္မိျပန္ပါတယ္။

အဘြားအိုၾကီးကား တုတ္ကေလး ေထာက္ကာ ေထာက္ကာ၊ ခါးကေလး ကုန္းကုန္း - ကုန္းကုန္းနဲ႕ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္ေနျမဲပင္။ တစ္ခါ တစ္ခါတြင္ တုတ္ကေလးေထာက္ျပီး ခဏနားကာ သူ႕နဖူးရႈံ႕ရႈံ႕တြတြၾကီးေပၚမွ မိုးေရ မိုးစက္မ်ားကို အရိုးျပိဳင္းျပိဳင္းထေသာ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားျဖင့္ သပ္၍ သပ္၍ ခ်တတ္ျပန္ပါရဲ႕။ မၾကာမၾကာလည္း ‘မိုးမင္းၾကီးရယ္ တိတ္ေတာ္မူပါေတာ့’ဟု ေတာင္းပန္ တိုးလွ်ိဳးေနဘိသကဲ့သို႕ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနသည္ကိုေတြ႕ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ လ်စ္လ်ဴမရႈႏိုင္ေတာ့ပါ။ မၾကာေသးခင္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္အားလံုးသည္ မိုးေရထဲ ေမ်ာပါ လြင့္စဥ္သြားခဲ့ေလျပီ။ ရုပ္ရွင္ရံုေအာက္တြင္ ေယာင္လည္လည္နဲ႕ ေစာင့္ေနမည့္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္တကြ သူနဲ႕ခ်ိန္းဆိုထားသည့္ ကတိကိုလည္း ဂရုမစိုက္အားေတာ့ျပီ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း အဘြားအိုၾကီး ရွိရာကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပးမိျပီးေနာက္ သူ၏ပိန္ခ်ဳံးေသးသြယ္လွေသာ ကိုယ္ခႏၶာကေလးကို ထီးျဖင့္ မိုးကာေပးလိုက္ကာ -

‘ဘြားဘြား…….ဘြားဘြား မိုးေတြ သည္းလာျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္နားတိုး၊ ကၽြန္ေတာ္ ထီးမိုးေပးပါမယ္’ ဟု လႈိက္လွဲေသာ အသံျဖင့္ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။

အဘြားအိုၾကီးလည္း ေစာေစာက ကၽြန္ေတာ္ သူ႕နံေဘးနားမွ ျဖတ္ေက်ာ္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္ကိုပင္ သတိျပဳလိုက္မိဟန္ မတူ။ ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕နံေဘးနား ေရာက္လာျပီး ထီးမိုးေပးလိုက္ေသာ အခါတြင္မွ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ေမာ္ၾကည့္ရင္း -

“အမယ္ေလး ငါ့ေျမးရယ္၊ ဘုန္းၾကီးလို႕ သက္ရွည္ပါေစကြယ္၊ ဘုန္းၾကီးလို႕ သက္ရွည္ပါေစ” ဟု တုန္ယင္ လႈိက္လွဲေသာ အသံၾကီးျဖင့္ ဆုေတာင္းပတၳနာ ျပဳေနရွာေရာ။

ထိုအခိုက္အတန္႕ကေလး၀ယ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘာကိုမွ် သတိမရေတာ့ဘဲ အဘြားအိုၾကီးရဲ႕ ဆုေတာင္းသံတြင္သာ နစ္မြန္းၾကည္ႏူး လ်က္ ရွိေတာ့သည္ဟုဆိုရပါမယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ မိမိ ဆံုးျဖတ္ ျပဳမူလိုက္ေသာေဆာင္ရြက္ခ်က္အတြက္ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ ပီတိတစိမ့္စိမ့္ ျဖာေ၀ေနမိပါေတာ့တယ္ ခင္ဗ်ာ။

Alex Aung (4 March 2015)

စာၾကြင္း ။   ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္သေဘာက်ေသာ စာေရးဆရာၾကီးတစ္ဦးရဲ႕ ေရးဟန္ကို အတုခိုးေရးဖြဲ႕ထားေၾကာင္း ရိုးရိုးသားသား၀န္ခံပါ တယ္ခင္ဗ်။

Feb 26th

Bigboy Curious

By Alex aung

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သားဟာ အင္တာနက္ အြန္လိုင္းေပၚက အျပာေရာင္ Website တစ္ခုမွာ အသင္း၀င္ေတြအေနႏွင့္ ဆံုဆည္း ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္က ဘာၾကိဳက္တယ္ တစ္ေယာက္က ဘာမၾကိဳက္ဘူး မိတ္ဆက္ၾကျပီးေနာက္မွာေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚကေန ေက်နပ္စဖြယ္ cyber fucks သေဘာအျပာေရာင္စကားလံုးေတြနဲ႕ ႏွစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေျပာဆိုဘူးၾကပါရဲ႕။ အျခားသူေတြလို ဘယ္ ဖက္ရွင္ကေတာ့ မိုက္တယ္ေနာ္တို႕ ဘယ္ေမာ္ဒယ္လ္ကေတာ့ အလန္းစားတို႕ blur blur ေတြမေျပာျဖစ္ၾကဘဲ လိင္ကိစၥပဲဦးတည္ ေျပာဆိုျဖစ္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။ သူ႕ရဲ႕ နာမည္ေျပာင္ကေတာ့ Bigboy ျဖစ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကေတာ့ Viper ျဖစ္ပါတယ္။ အသြင္အျပင္ေတြ အၾကိဳက္အလိုက္ေတြ စကားလံုးေတြအရ သူသည္ bottom အျဖစ္ေနရတာ ၾကိဳက္စျပဳေနျပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိ သလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အလြန္႕ကိုအစဥ္ေျပတဲ့ကိစၥေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာႏိုင္တာကေတာ့ သူ႕အေနနဲ႕လိင္စိတ္ခံစားမႈမွာ အနည္းငယ္ေတာ့ အရွက္သည္းျပီး ခ်ီတံုခ်တံုႏိုင္လြန္းတယ္ဆိုတာေလ။ တစ္လနည္းပါးကာလအတြင္း အြန္လိုင္းေပၚကေနသာ ႏွစ္ေယာက္သား ပလူးေနၾကတယ္ အျပင္မွာ လက္ေတြ႕ ဒိတ္ၾကဖို႕ေတြ႕ၾကဖို႕ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ အခြင့္အေရးမရခဲ့ၾကပါဘူး။

 

Web sites ေပၚက သူ႕ Profile မွာေတာ့ အေတာ္ အေရာင္အေသြးစံုလင္လွပါတယ္။ ပန္းခ်ီေမဂ်ာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသတဲ့။ သူ႕လိင္စိတ္တိမ္းညႊတ္မႈက Bisexual ျဖစ္ျပီးေတာ့ သူေန ထိုင္တဲ့ေနရာက ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္နဲ႕ အနည္းငယ္ေတာ့လွမ္းပါတယ္။

[Viper] ျမိဳင္သာယာျမိဳ႕မွာပဲလို႕ ေနရပ္လိပ္စာေရးထားတယ္, bb? ေျမာက္ပိုင္း, ေတာင္ပိုင္း, အလယ္ပိုင္း?

[Bigboy] အလယ္ပိုင္း။

[Viper] Ah, profile ကေျပာတာေတာ့ မင္းက ပန္းခ်ီပညာကိုေလ့လာေနတဲ့ေက်ာင္းသားတဲ့။ ဘယ္ ism ကိုအားသန္ေနလဲအခု?

[Bigboy] အဲလိုေတာ့မေရြးခ်ယ္မိေသးဘူးဗ်, လတ္တေလာေတာ့ Realism ဘက္ကိုေဇာင္းေပးဆြဲျဖစ္ေနတယ္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခ ရွဳခင္းေတြအမ်ားစုေပါ့ေနာ္။

[Viper] Nude Art ေတြကိုေကာ သရုပ္ေဖာ္ဆြဲသင့္တယ္ေနာ့။

(Pause)

[Viper] ဟိုဟာေလ ကၽြန္ေတာ္က ခႏၶာကိုယ္ေကာက္ေၾကာင္းလွတာေတြကိုသေဘာက်ေတာ့ ေကာက္ေၾကာင္းလွတဲ့လူေတြရဲ႕ ပံုေတြကို သိမ္းထားတဲ့အက်င့္ရွိလို႕ေမးၾကည့္တာပါဗ်။

(Pause)

[Bigboy] စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသားပဲ။

[Viper] ဟုတ္တယ္, စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္ဗ်။ စိတ္၀င္စားတယ္ ဟုတ္?

(Pause)

[Viper] ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနတဲ့တိုက္ရဲ႕ ေျမေအာက္ခန္းကိုၾကည့္ခ်င္တယ္လို႕ ခင္ဗ်ားေျပာခဲ့ဘူးတယ္ေနာ္?

 


(Pause သံုးမိနစ္ေလာက္ျဖစ္သြားျပီးေနာက္ Bigboy တစ္ေယာက္ signed off လုပ္သြားတယ္chattingကို)

 

ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ၾကာျပီးေနာက္ chat room ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္အေတာ္ၾကာရွိေနခ်ိန္ သူတက္လာျပီးေနာက္ သူနဲ႕သီးသန္႕ စကားေျပာဖို႕ private chat လုပ္ဖို႕ဖိတ္ေခၚလာတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအဆက္အသြယ္လည္းမလုပ္ အတန္ၾကာျငိမ္သက္ေနျပီးမွ ထူးထူးဆန္းဆန္းဆိုေတာ့ ေတြးရျပီေပါ့။ သူေျပာတဲ့စကားေတြကလည္း မထိတထိျငိတိတိ။

[Bigboy] ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဆာက္အအံုေတြက ေရွးပံုစံတိုက္ေတြမ်ားတယ္။ အေပၚမွာက လူသြားစၾကႍေတြဆိုေတာ့ ျမင္ေနရတာ။

[Viper] မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလိုခ်င္တာ တစ္ခုခုရွိကိုရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႕ရပ္ကြပ္ဖက္ကိုလာဖို႕ပဲလိုတယ္ေလ က်န္တာက ညွိလို႕ရပါတယ္ဗ်။

 

 

 

သူ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ sign off လုပ္သြားခဲ့ျပန္ပါျပီ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း chat room ထဲကိုေနာက္ေန႕ညေနခင္းအထိ မ၀င္ဘဲ ပစ္ထားလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီည သန္းေခါင္ယံလည္းေရာက္ေရာက္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမက္ေဆ့စ္ပို႕ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္တဲ့ရပ္ကြက္ရွိ ရာ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းဘက္ကို ရံုးပိတ္ရက္ စေနတနဂၤေႏြတစ္ရက္ရက္မွာလာမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဲ့လူကို ေဆးထိုးပစ္လိုက္တယ္။ သူေျပာတဲ့ ရက္သတၱပါတ္အတြင္း ဘာမွလုပ္လို႕မရေသးေၾကာင္း ခရီးသြားစရာရွိေၾကာင္း အေၾကာင္းျပလိုက္ တာေလ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဘာမွလုပ္စရာမရွိဘူးရယ္။ တကယ္တမ္း သူစိတ္၀င္စားတယ္ဆိုရင္ သူ႕ဖာသာသူပြင့္ပြင့္လင္းလင္းစကား ေျပာသင့္တယ္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေတြ႕ဖို႕ပိုၾကိဳစားစီစဥ္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတြ႕ဆံုဖို႕ သေဘာ တူခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ တိုက္နဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေလာက္မွာရွိတဲ့ ေဂးဘားတစ္ခုကိုလာခဲ့ဖို႕ ဘားနာမည္ကိုညြန္းျပီး အဲ…ဘာဘား ဆိုတာေျပာျပီးျပီးခ်င္း sign off လုပ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။

 

 

 

ေတြ႕ဆံုၾကဖို႕ ေျပာဆိုၾကတဲ့ညမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သားေရေဘာင္းဘီခပ္ၾကပ္ၾကပ္ ၊ ဗိုက္ၾကြက္သားေတြကို ထင္လင္းျမင္သာေစမယ့္ ဇာစြပ္က်ယ္သေဘာ ရွပ္လက္တိုတစ္ထည္ကို ၀တ္ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ abs ကိုေကာင္းေကာင္းျပသႏိုင္သလို ေတာင့္တင္းတဲ့ ေပါင္တံေတြကိုလည္း ျမင္သာေစႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။ ညနက္ပိုင္းအေမွာင္ရိပ္ထဲ အလံုးစံုျပသဖို႕မျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့ ညေနခင္းေလး၀ယ္ အေတာ္ လန္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ေတာ့ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

 

 

 

Surprise, Surprise ေတာ္ေတာ္အံ့အားသင့္ဖြယ္ပါပဲ။ သူသည္လည္း ပိုင္ဆိုင္တဲ့ပစၥည္းကို လူတကာသြားေရက်ေအာင္ျပေနပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ဘားထဲ ၀င္တာနဲ႕ျမင္ရတာ ထင္းကနဲေလ။ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့လူ က်စ္လစ္ေသာ ေတာင့္တင္းေသာ ကိုယ္ခႏၶာပိုင္ ဆိုင္ထားျပီး မ်က္ႏွာကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆြဲေဆာင္မႈျပင္းထန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ အလန္႕တၾကားျဖစ္ေနပံုရပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုလက္ေ၀့ယမ္းျပလိုက္ေတာ့ မွ မ်က္အိမ္က်ယ္က်ယ္သူ႕မ်က္၀န္းေတြက လက္ကနဲျဖစ္သြားပါတယ္။ ျမင္ေနရသမွ်ေတာ့ မေက်နပ္တဲ့ပံုဟန္မရွိ ပံုမွန္ထက္အသက္ခပ္ျပင္းျပင္းရွဴရႈိက္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အသြင္အျပင္ကိုသာေတြ႕ရေလျခင္းပါ။

 

 

 

သူ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနတဲ့ခံုနားကို လွမ္းလာျပီးေနာက္ အတူယွဥ္ထိုင္လိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္သူထင္တယ္ သူကေတာ့ ဘယ္သူပါဆိုတဲ့ မိတ္ဆက္ျခင္းေလးေတြအစပ်ိဳးျပီးေနာက္ ဟိုဟိုသည္သည္ အေၾကာင္းအရာမဲ့စကားေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ စကားေျပာတဲ့ အခ်ိန္ကေလးေတြၾကာ ေသာက္ထားတဲ့ သူရာရည္ေလးေတြေၾကာင့္ ရီေ၀ေ၀ေလးေတြျဖစ္လာခ်ိန္မွာ သူ႕ၾကည့္ရတာ အရွိန္ရ ရထား တစ္စင္းလိုျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ တစ္ေယာက္တည္းျပန္ခ်င္ျပန္ေတာ့ေလ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မျပန္ ေသးဘူးလို႕ စကားေတာက္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူ႕ေမးေၾကာၾကီးေတြ တင္းလာျပီး မျပန္ေသးပါဘူးလို႕ဆိုပါတယ္။ သူ႕ဘ၀က လိင္ကိစၥနဲ႕ပါတ္သက္ရင္ အေတာ္အပ်င္းထူဖို႕ေကာင္းလာတဲ့အေၾကာင္း တသိမ့္သိမ့္ခံစားရတဲ့ ဖီလင္မ်ိဳးကို ေပးခ်င္ရခ်င္လာေနျပီလို႕ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလာေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ အဲ့လိုဖီလင္မ်ိဳးရဖို႕လုပ္ေပးႏိုင္စြမ္းပါတယ္ ျပီးေတာ့ သူ႕အေနနဲ႕ ေရွ႕ဆက္ဘာ လုပ္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ဘယ္လိုဆြဲၾကမယ္ဆိုတာ မေတြးေတာမိခဲ့ေသးဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕မီးစဥ္ၾကည့္ကမလားလို႕ေျပာလိုက္ တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ဘယ္ေနရာကိုသြားၾကမယ္ ဘာလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ေကာင္းမွာလို႕။ သူ တံေတြးကို ခက္ခက္ခဲခဲမ်ိဳခ်လိုက္ပံုေပၚတယ္ဗ်။ ျပီးမွ သူကေမးတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့တိုက္ရဲ႕ ေျမေအာက္ထပ္ကို လိုက္ျပမယ္ဆိုတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္ ဒီအခ်ိန္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေလလို႕ ကၽြန္ေတာ္စကားထပ္ဆိုလိုက္ျပန္ေတာ့ သနားေတာင္သနားမိပါရဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာ၀ယ္ ေသာင္းၾကမ္းေနတဲ့ စိတ္ကို သိကၡာမပ်က္ေအာင္အတင္းထိန္းလိုက္ရပံုေပၚပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕ကို ဒီည ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က ဂိုေထာင္အခန္းထဲ ေသခ်ာေပါက္လိုက္ခ်င္မွာပါလို႕ေျပာခ်င္ေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ၾကိဳးေတြဘာေတြနဲ႕ ခ်ီေႏွာင္တာတို႕ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းရိုက္ႏွက္တာ တို႕ကိုလုပ္ရင္ေကာ .ၾကိဳက္သလားေသြးတိုးစမ္းၾကည့္ျပန္ေတာ့ အေမးစကားဆိုကာရွိေသး သူ႕ေပါင္ၾကားကငပဲက အင္းဆိုျပီး ေခါင္းဆတ္ျပတာ ကိုင္မိတဲ့ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ လန္႕သြားမိတယ္ဗ်။

 

ယာဥ္ရပ္နားရာမွ အထြက္ ကၽြန္ေတာ့္ Harley ဆိုင္ကယ္ေပၚ ေနာက္ကအသာတက္တယ္။ ဆိုင္ကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕စတင္ထြက္ ခြာလာေတာ့ သူ႕လက္ေတြက အစေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပခံုး ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္လံုးကိုသိုင္းဖက္တယ္။ ဆိုင္ကယ္အေစာင္းအတိမ္းအလုပ္ မွာေတာ့ သူ႕ကိုယ္ၾကီးကိုေရွ႕တိုးကပ္လာတာေၾကာင့္ ေတာင့္တင္းတဲ့သူ႕ေပါင္တံေတြ ေနာက္ျပီး သူ႕ရင္အုပ္က အေမႊးႏုေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိကပါးရိကပါးလုပ္လာသလိုပဲ။ ႏွစ္ေယာက္သား ေလထဲပ်ံ၀ဲေနၾကျပီး အရွိန္ရလာေတာ့ သူ႕အသက္ရွဴသံေတြေျပာင္းလဲ လာပံုရယ္ တင္သားေတြနဲ႕ မထိတထိျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ေပါင္ၾကားက ေျမြေဟာင္ေခါင္းေထာင္ထလာတာကို ခံစားမိပါတယ္။ သူ မသိမသာ ေထာင္ထေနတဲ့ ေျမြေဟာက္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ေနာက္ပိုင္းနဲ႕ လာလာပြတ္တယ္ ခင္ဗ်။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမိဳ႕ထဲလမ္းေတြကိုျဖတ္သန္းေမာင္းႏွင္လာၾကျပီးတဲ့ေနာက္ အနည္းငယ္ေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေတာင္ကုန္းေက်ာက္တန္း ေလးေတြရွိတတ္ေသာ ျမိဳ႕စြန္ဧရိယာဘက္ကိုဦးတည္လိုက္ၾကပါတယ္။ အထပ္သံုးထပ္ကို ႏွစ္ထပ္ဘန္ဂလိုပံုေဆာက္ထားေသာ ကား ရယ္ ဆိုင္ကယ္ေတြရယ္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိထည့္လို႕ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ရဲ႕ ကားဂိုေထာင္ေရွ႕ေရာက္ဖို႕ ၀င္းတံခါးကို ေအာ္တိုစနစ္ ခလုပ္ကိုႏွိပ္လို႕ဖြင့္၀င္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အျပင္ကလံုး၀ဖြင့္မရေတာ့ေအာင္ ပိတ္လိုက္ကာ  ဂိုေထာင္ထဲကိုတန္းျပီးေမာင္း၀င္လိုက္ ပါတယ္။ တံခါးေတြအေတာ္မ်ားမ်ားက Remote System နဲ႕ဆိုေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေပၚကေန အသာအယာေလး ဟန္မပ်က္ေပါ့။ ဂိုေထာင္ အလယ္ေလာက္ထိ ေမာင္း၀င္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဦးေခါင္းထက္၀ယ္ စက္ရံုသံုးမီးေခ်ာင္းေတြလို အလင္းတန္းက ခပ္လင္းလင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္လိုက္တဲ့ေနရာနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ အားကစားစက္ဘီးတစ္စီးက အသင့္၊ Swiss Ball တစ္လံုး၊ Yoga ဖ်ာတစ္ခ်ပ္က ကပိုကရို။ အားကစားပစၥည္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနေသးတာက ကၽြန္ေတာ့္၀ါသနာလို႕ဆိုရမယ္ေလ။ က်စ္လစ္ေတာင့္တင္းေသာ ကိုယ္ခႏၶာပံုရိပ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ပဲမဟုတ္လား။ Bigboy လို႕ပဲကၽြန္ေတာ္ေခၚျဖစ္ေနတဲ့ ငနဲက ဟိုသည္ၾကည့္ျပီးေနာက္ အားကစား စက္ဘီးေပၚတက္လို႕ အသာအယာနင္းၾကည့္တယ္ သေဘာက်ေနဟန္တူပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ ဂိုေထာင္အေနာက္ဘက္ အိပ္ခန္းအေသး ေလးထဲက အ၀တ္တစ္စံုရယ္ သားေရလက္ပတ္ ေျခပတ္ေတြကို ယူလာလိုက္ပါတယ္။

‘ဒီမွာ အ၀တ္ေတြအကုန္ခၽြတ္လိုက္ျပီး ဒါေတြ၀တ္လိုက္ပါ’ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္ရိုက္ပဲ သူ႕ကိုအမိန္႔ေပးတဲ့ေလသံနဲ႕ညႊန္ၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္လုပ္မယ့္ လိုအင္ရွိေနသူမို႕ပါ။

 

 

 

အ၀တ္ေတြကို တစ္လႊာျခင္း တစ္လႊာျခင္းသူခၽြတ္ေနရတာကို ကၽြန္ေတာ္ တကယ္သေဘာက်တယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ေအာက္ပိုင္း အ၀တ္ေတြကို ခြာမွ ဘာေၾကာင့္ Bigboy လို႕နာမည္ေပးထားမွန္းသေဘာေပါက္ရပါတယ္။ သူ႕၀တ္စံုအသစ္က မသိရင္ အေရျပားေနာက္ တစ္ထပ္စြပ္ထားသလားထင္ရမယ့္ အသားကပ္ အားကစား၀တ္စံုပါ။ ရင္အုပ္ လက္ေမာင္း ေပါင္တံေတြနဲ႕အျပိဳင္ ေပါင္ခြဆံုကေန ေရွ႕ကို ေငါထြက္ေနတဲ့ငပဲၾကီးကလည္း အေ၀းကေနၾကည့္ ျမင္ႏိုင္၏။ လဲ၀တ္လိုက္ရတဲ့ အ၀တ္သစ္အေပၚ သူေတာ္ေတာ္ေက်နပ္ေနပံုရပါတယ္ ေငါေနတဲ့ သူ႕ငပဲကို မသိမသာ လက္နဲ႕ဖိလိုက္ျပန္လႊတ္လိုက္ မေနတတ္မထိုင္တတ္ပံုဟန္ကလည္းေပၚေနပါတယ္။

 

‘ဒီကိုလာခဲ့ပါ၊ ခံုေစာင္းေပၚမွာ ထိုင္ျပီးလက္ေတြကိုေျမွာက္ထားလိုက္’ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ဆိုင္ကယ္နဲ႕မလွမ္းမကမ္းက Incline ဆြဲတဲ့ခံု ေစာင္းမွာထိုင္ဖို႕ အမိန္႕ေပးလိုက္တာပါ။

ခံုမွာထိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာသမွ် လိုက္နာေနေသာ သေကာင့္သားရဲ႕ အမိန္႕နာခံတတ္မႈကို ကၽြန္ေတာ္အံ့အားသင့္ရသလို စိတ္ထဲက ေက်နပ္စိတ္နဲ႕အတူ ေဘာင္းဘီထဲက ညီဘြားကလည္း ေထာင္းကနဲမတ္လာေတာ့တယ္။ သူ႕ရင္အုပ္ေတြကို ပြတ္သပ္၊ ႏို႕သီးေခါင္း ေလးေတြကို လက္နဲ႕ plucking လုပ္၊ ခပ္ပါးပါးေဘာင္းဘီေအာက္မွာ ရုန္းၾကြေနတဲ့ သူ႕တင္ပါးေတြကို ဖ်စ္ညွစ္လိုက္ရင္း အေျမွာက္ တစ္လက္လို႕ ခ်ိန္တြယ္ေနတဲ့ အတံၾကီးကိုလည္း မသိမသာပြတ္သပ္လိုက္ပါေသးရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ အားမရေတာဘူး အဲ့ဒါေၾကာင့္ အစီအစဥ္ေျပာင္းကာ ဂိုေထာင္ထဲက အိပ္ခန္းငယ္ေလးထဲကို ေခၚသြားလိုက္တယ္။ ခုတင္ေျခရင္းနား မလွမ္းမကမ္းကနံရံမွာရွိေသာ ခ်ိန္းၾကိဳးကိုယူ သူ႕ေဘာင္းဘီကို ဆြဲျဖဲလိုက္တဲ့ေနာက္ Bigboyရဲ႕ ေျခလက္ေတြရွိ သားေရလက္ပတ္က ကြင္းေတြကို ခ်ိန္းၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ဆက္ျပီး ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႕လက္ေတြကို ခႏၶာကိုယ္ေရွ႕ပိုင္းေရာက္ေအာင္ဆြဲမယူႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ခ်ိန္းၾကိဳးအတိုေလး ကိုေတာ့ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ိတ္ေပးထားလိုက္တယ္ ခပ္ျမန္ျမန္ထြက္ေျပးလို႕မရေတာ့ဘူးေပါ့။ လတ္တေလာေတာ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အက်ဥ္းသားျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။

 

 

 

ျပဴးက်ယ္စျပဳတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လုုပ္သမွ် သူလိုက္ၾကည့္ပါတယ္ ပါးစပ္ကေတာ့ အသံမျပဳပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ထားတဲ့အ၀တ္ေတြကို ကိုယ့္ဖာသာစခၽြတ္ပါတယ္ ခပ္ေျဖးေျဖးေပါ့။ ေဘာင္းဘီကိုခၽြတ္တယ္ ျပီးေတာ့ အေပၚက၀တ္ထားတဲ့ အက်ႌကို လည္းခၽြတ္တယ္ တစ္ကိုယ္လံုး၀ယ္ သားေရ boot ဖိနပ္ကလြဲလို႕ဘာမွမရွိေတာ့ဘူးေလ။ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕ တက္တူးခပ္မ်ားမ်ား၊ ျပီးေတာ့ ခ်က္ရယ္ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြရယ္ သတၳဳကြင္းေလးေတြကိုေဖာက္ျပီးတပ္ထားတာ ငပဲေခါင္းေတာင္နာမွာစိုးလို႕မတပ္ဘဲေနတယ္။ အာ…ဘာမွလုပ္စရာမလိုေသးဘူး အခုလိုလုပ္ေနတာနဲ႕တင္ ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ၾကားက ဒံုးပ်ံကမိုးေပၚေထာင္ေနပါျပီ။ သူ႕ငပဲသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတိုင္း တျဖည္းျဖည္းမတ္လာတာကိုျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ငပဲက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ပိုၾကီးသလို ပိုျပီးေတာ့လည္းတုတ္ တယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရင္အုပ္ေတြရယ္ ဗိုက္သားေတြရယ္ ေပါင္ၾကြက္သားေတြကို အတန္ငယ္ဖ်စ္ညွစ္ျပီး ပြတ္သပ္လိုက္ေတာ့ ငနဲရဲ႕ အသက္ရွဴသံဟာ ျမန္ဆန္လာသလို သူ႕ငပဲက ဟိုသည္လႈပ္ရွားလာပါရဲ႕။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ့္လက္ဆြဲ Nikon ကင္မရာေလးသြားယူတဲ့ျပီး သူ႕ဓာတ္ပံုကိုအမွတ္တရသေဘာ ေထာင့္ေပါင္းစံုကေန မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါ တယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ Share မလုပ္ပါဘူး သူ႕ကိုေတာ့ Share ပါ့မယ္ဆိုတဲ့ ကတိနဲ႕ရိုက္ယူရတာပါ။ အစကေတာ့ သူ အတင္းျငင္းဆန္ မယ္ထင္ထားတာ။ ဒါေပမဲ့ သူ……သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို လွ်ာနဲ႕သရပ္တယ္…ကၽြန္ေတာ္ျပဳမူသမွ်ကို အသာငမ္းငမ္းတပ္မက္စျပဳလာဟန္ ျပပါတယ္။ တကယ့္ Tempo ျမင့္လာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဗီဒီယိုနဲ႕မွတ္တမ္းတင္မလားလို႕။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္ ဘီရိုအံဆြဲထဲက ေခ်ာဆီဘူးၾကီးကို သြားယူလိုက္ျပီး လက္တစ္ဖက္က သူ႕ခေရတ၀ိုက္ရႊဲေအာင္လုပ္ျပီး ပြတ္သပ္ကစားသလို အျခားလက္တစ္ဖက္ကေတာ့ အားရစရာ သူ႕ငပဲကိုပြတ္သပ္ကစားပါတယ္။ အျခားသူေတြတုန္းကလို ပြတ္သပ္ႏိွဳးဆြစရာသိပ္မလိုဘဲ ကၽြန္ေတာ့္အတို႕အထိမွာပဲ သူ႕ေျခေခ်ာင္းေတြေကြးေကာက္စျပဳပါရဲ႕။ တင္သားဆိုင္ေတြကို ပြတ္သပ္ရတာ သူ႕ငပဲကိုဆုပ္ကိုင္ရတာ အေတာ့္ကို အားရ၀မ္းသာရွိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာကိုေနာက္တစ္ၾကိမ္လွမ္းကိုင္ အခန္းမီးကို အေမွာင္ခ် သူနဲ႕မနီးမေ၀းမွာ စားပြဲတင္မီးေလးကို မလင္းတလင္းေလးထြန္းျပီး Bigboy ရဲ႕ မာေတာင့္ေနတဲ့လိင္တံကို အသားေပးျမင္ရမယ့္ ဓာတ္ပံုေတြကို ဖန္းတီး ရယူလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အခန္းမီးကိုျပန္ဖြင့္ ဗီဒီယိုကင္မရာေတြကို မတူတဲ့ေနရာခ်ိန္တြယ္တပ္ဆင္လိုက္ပါတယ္ မတူတဲ့ျမင္ကြင္း ေတြကေန မလြတ္တမ္းရိုက္ခ်က္အျပည့္ရယူႏိုင္တာေပါ့။ အလင္းအေမွာင္ခ်ိန္ျပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ညီေဇာ္ပဲထားပါေတာ့ လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြမွာ ခ်ိန္းၾကိဳးေတြတြဲခ်ိတ္ထားတာေၾကာင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မလႈပ္ရွားႏိုင္တဲ့ သူရပ္ေနေသာ အခန္းနံရံနားကိုသြားကာ သူ႕ကို အေနအထားေျပာင္းဖို႕ ခပ္တိုးတိုးညႊန္ၾကားလိုက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းအိပ္လို႕ရမယ့္ အေပၚထပ္ ဧည့္ခန္းမွာ မထားခ်င္လို႕ယူလာတဲ့ ဆိုဖာခံုရွည္ရဲ႕ လက္ရန္းေပၚမွာ သူ႕ခပ္ထြားထြားတင္ေတြကိုတင္ကာ လွဲအိပ္ခ်လိုက္ပါေရာ။ ခပ္ကားကား မလုပ္ႏိုင္လို႕ ခပ္ေကြးေကြးမထားတဲ့ သူ႕ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အသာထိန္းကိုင္လိုက္ရင္း သူ႕တင္သားဆိုင္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အသာဖိညွစ္ခ်ိန္မွာ ဗီဒီယိုကင္မရာေတြက စတင္လႈပ္ရွားပါျပီ။ ေတာ္ေတာ္ႏုညံ့တဲ့အသားဆိုင္ေတြပါပဲ အာ…..သူ႕ခေရ၀ကို ေခ်ာဆီေတြသုပ္လိမ္းရင္း တြင္းႏႈိက္မိသလို လက္တစ္ဖက္ကလည္း ကိုယ့္ငပဲကိုကိုင္ကာ ဆြရပါတယ္ မာသထက္မာေအာင္ေပါ့။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္ ညီေဇာ္ကို ဘာလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ သူ နည္းနည္းတုန္႕ဆိုင္းတဲ့ေလသံနဲ႕ဖိတ္ေခၚပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မ်က္၀န္းေတြမွာေတာ့ ေက်နပ္လြန္းလို႕ေတာက္ပေနသလို ဆာေလာင္ေနတဲ့အေရာင္ေတြလဲ့ေနတာေသခ်ာတယ္။ တင္သားေတြကိုေရာ သူ႕ေရႊဥေတြကိုေရာ ေခ်ာဆီေတြနဲ႕ ပြတ္သပ္လိုက္ ခေရ၀ကို လက္ညွိဳးေလးနဲ႕ထိုးထိုးကလိလိုက္ ၅မိနစ္လိုက္ ဆြပါရဲ႕။ခပ္ဟဟ ျဖစ္စျပဳတဲ့ တင္ပါးေတြကို အသာျဖဲကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ကြန္ဒြန္တစ္ခုစြပ္ရင္း တြင္းေအာင္းလိုက္ပါတယ္။ တကယ့္ ခပ္ေျဖးေျဖးေလးသြင္းေပမယ့္ သူ႕ခေရ၀အကုန္ျပည့္သြားပါေရာ။ ပြတ္သပ္တာေရာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ စသြင္းခ်ိန္မွာေရာ သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက မိန္႕မိန္႕မူးမူးအသံေတြထြက္လာသလို တဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းခံစားလာရတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားခံစားမႈကလည္း တကယ္လန္းတယ္။ လွပလံုး၀န္းတဲ့ တင္သားပံုရိပ္ေတြကို သေဘာက်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္လိုခ်င္တာကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့လူလို ျဖစ္ေနရေရာ။

 

လိင္တံ အဆံုးထိ တစ္ခ်က္ဖိသြင္းလိုက္ ကြမ္းသီးေခါင္းထိတဖန္ျပန္ထုတ္လိုက္ လုပ္လိုက္တိုင္း နင့္ကနဲနင့္ကနဲျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ကစားပစ္လိုက္တယ္။ “-င္က အရမ္းမိုက္တာပဲကြာ ၾကပ္ေနတာပဲ၊ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြကလည္း လွ်ာနဲ႕ကလိရတာ အရမ္းမိုက္တယ္ ရဲေနတာပဲ၊ မင္း မ်က္လံုးေတြ မ်က္ျဖဴလန္တဲ့အထိ ေဆာင့္-ိုးပစ္မွာ တကယ္…ေဆာင့္-ိုးမွာ အာ” ကၽြန္ေတာ္ အင္တာနက္အြန္လိုင္းေပၚ ၀ယ္ cyber fuck လုပ္စဥ္တုန္းကစကားလံုးေတြအတိုင္းသံုးႏႈံးေျပာဆိုကာ လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒီလိုေျပာဆိုလိုက္ျခင္းျဖင့္ သူ႕ကိုႏႈိးဆြရာ ေသြးဆူေအာင္လုပ္ရာမွာ အရာေရာက္လြန္းပါရဲ႕။

“မင္း ငါ့ကို ေသာက္ရမ္းလိုခ်င္ေနတာဆို….အခု chat room ထဲမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး အ…အ….ငါ့-ီးကို မင္း-င္ထဲအဆံုးထည့္ထားခ်င္တာ ဆို။ အခုအဆံုးထိေဆာင့္ထည့္ေနျပီ….အာ…ျပီးေတာ့ ျပန္ဆြဲထုတ္တယ္ကြာ…..ေဆာင့္ရတာ အားမရဘူးကြာ….မင္းေကာ အားရရဲ႕လား? မင္း…..ငါ့ကိုေစာင့္ေနတာ တစ္ပါတ္ေလာက္ရွိျပီ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား? မင္းကို ေသာက္ရမ္းေအာ္ေအာင္လုပ္ဦးမွာ…ေအာ္စမ္းကြာ..ကဲ ေအာ္စမ္း…..မင္း…..ငါ့အျပင္ အျခားဘဲတစ္ေပြနဲ႕ ေတြ႕ဖူးလား…..မေတြ႕ဖူးေသးဘူးမဟုတ္လား အာ”

 

သူ႕ရဲ႕ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း တုန္႕ျပန္သံက အေတာ့္ကို မွိန္ေဖ်ာ့ေနေလရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ နစ္ေမ်ာေနတယ္ဆိုတာ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာရဲ႕ တုန္႕ျပန္မႈ၊ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ အဆက္မျပတ္ေဆာင့္သြင္းလိုက္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ေဆာင္ မႈေတြမွာ ေအာ္ညည္းလိုက္ေသာ လႈိက္ေမာသံေတြဟာ နာက်င္မႈနဲ႕သာယာမႈေရာယွက္ေနမယ္ထင္ပါတယ္။

 

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သူ႕တင္ၾကြက္သားေတြနဲ႕ ညွစ္ကာ ညွစ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲသူ႕ခေရ၀ထဲအတင္းမတိုး၀င္ေအာင္ထိန္းေသးတယ္။ အဲ့လိုသူလုပ္တဲ့အခါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အရွိန္ကိုနည္းနည္းေလွ်ာ့ အဆံုးထိတစ္ခ်က္ဖိ အကုန္လံုးအျပင္ကိုဆြဲထုတ္လုပ္ကာ သူ႕ prostate ကိုထိေအာင္ ထိုးထိုးေကာ္ေပးျဖစ္ရဲ႕။ညီေဇာ္ခမ်ာ ေခါင္းကို အသာေမာ့ သာယာမိန္႕မူးစြာ ေအာ္ညည္းတာေပါ့ေနာ္။ သူစိတ္ကူးထားတဲ့ သာယာမႈကို ကၽြန္ေတာ္က ျဖည့္စြမ္းေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။

 

 

 

သူ႕ညည္းသံသိပ္မျပင္းေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ၾကိဳက္ ခပ္သြက္သြက္ျပန္လည္ေဆာင့္သြင္းပါတယ္ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ …..သူ႕ေပါင္တံေတြကို ပခံုးထမ္းထားရင္းက အသာလႊတ္လိုက္ကာ ေဘးေစာင္း ပုစြန္ေကြးအိပ္ခိုင္းလိုက္ရင္း ေဘးကေန အလိုက္သင့္ေနကာ ငပဲကုိျပန္ထည့္ရပါတယ္။ ရွည္လ်ားတဲ့ငပဲဟာ ေဆာင့္သြင္းခ်က္ေၾကာင့္ ေကြးညႊတ္သလိုျဖစ္ရင္း သူ႕ prostate ကို ပိုပိုသာသာထိမိတယ္ထင္ပါတယ္ ညီေဇာ္မ်က္၀န္းေတြဟာ ေမွးမွိတ္လို႕။ ရင္အုပ္ေတာင့္ေတာင့္ေပၚက မာေနတဲ့ သူ႕ႏို႕သီးေခါင္းေလး ေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အသာအယာလွ်ာနဲ႕ေ၀့၀ိုက္သလို သြားေလးနဲ႕လည္း မသိမသာဖြဖြကိုက္တာလည္းလုပ္တယ္။ အိုး….သူ ခေရၾကြက္သားေတြကို သံုးေလးခ်က္မက ညွစ္ျပဳလာခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္လိုမွန္းမသိ မထိန္းႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ သူ႕တင္ပါးကို တစ္ခ်က္ ပုတ္ခပ္သတိေပးကာ အရင္ ထရပ္ရင္း ငပဲကို ျမန္ျမန္ဆြဲထုတ္ ကြန္ဒံုးကို အသာဆြဲခၽြတ္ သုက္ရည္ေတြကို ေလထဲ၀ဲပ်ံသြားေအာင္ ပန္း ထုတ္ပစ္လိုက္တာ ညီေဇာ့္ ရင္အုပ္ေတြ ဗိုက္သားေတြျပီးေတာ့ ဆိုဖာေပၚမွာေကာရႊဲကုန္ေရာ။ ကင္မရာသံုးခုအတြက္ ရိုက္ခ်က္ေကာင္း ေကာင္းရမည့္ေျခရာေတြ။

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထရပ္လိုက္ကာ ကင္မရာေတြကို ပိတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဆိုဖာရွိရာကိုျပန္လာျပီး တဘက္ေဟာင္း တစ္ခုနဲ႕ ညီေဇာ့္ကိုယ္ေပၚရွိသုက္ရည္ေတြအကုန္ သုတ္သင္ရွင္းလင္းေပးလိုက္တယ္ေပါ့။ လုပ္သမွ်အားလံုး ကၽြန္ေတာ္ဘာအသံမွမျပဳ ဘဲ တိတ္တဆိတ္သာလုပ္ေဆာင္ေနရာမွာ ညီေဇာ္ရဲ႕ သက္ျပင္းေမာရယ္ ညည္းညဴသံအခ်ိဳ႕ရယ္ လက္ျပန္တုပ္ထားတဲ့ ခ်ိန္းၾကိဳးမ်ားရဲ႕ ေရြ႕လ်ားသံမ်ားရယ္သာၾကားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမေျပာေသးေတာ့ သူ ဘာမွလႈပ္ရွားမႈမရွိ အိပ္မက္ထဲကအတိုင္းအျပင္မွာ လက္ေတြ႕ခံစားေနတဲ့အာရံုမ်ားမွာသာ မိန္႕မူးေနပံုေပၚပါတယ္။

ဂိုေထာင္၀န္းက်င္အႏွံ႕ သုက္ရည္အနံ႕မ်ားေထာင္းကနဲ ထသြားသလို ညီေဇာ္မ်က္၀န္းေတြက ေ၀့၀ိုက္ေနတုန္းရွိေသးတယ္ ဖြင့္ဟျခင္း ေတာင္မလုပ္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕အနားမွာ ခဏ၀င္ထိုက္လိုက္ကာ အားျပန္ျဖည့္ေနလိုက္တယ္။

 

 

 

မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာျပန္ေတာ့ ညီေဇာ့္ကိုယ္လံုးကို ျပန္ျပီးေနရာခ်ကာ ရာဘာကြင္းတစ္ခုကိုယူ သူ႕လိင္တံအရင္းမွာစည္းၾကပ္ေပးလိုက္ ပါတယ္။ ဒါဟာ သူ႕လိင္တံျပန္လည္မာေတာင့္လာဖို႕ အေထာက္အကူျဖစ္ပါေရာ။ ျပန္လည္မာေတာင့္လာတာေသခ်ာေသာအခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဗီဒီယိုကင္မရာေတြကို ျပန္ထဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕မ်က္၀န္းေတြပြင့္ဟလာကာ ကၽြန္ေတာ္လုပ္သမွ်ကို အစာ ငမ္းေနတဲ့ ေကာင္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္လို ေလွ်ာက္ၾကည့္ပါရဲ႕။ မေပ်ာ့တေပ်ာ့ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုလည္းၾကည့္တယ္ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း နိမ့္ျမင့္ျဖစ္သြားတဲ့ တင္သားဆိုင္ေတြကိုေရာသူငမ္းတယ္ ေနာက္ေတာ့ မထူတထု ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို နမ္းလို ဟန္ျဖင့္ၾကည့္တယ္ဗ်။ ကင္မရာေတြေသခ်ာျပီလားၾကည့္လိုက္ျပီးေနာက္ သူ႕အတြက္ စပါယ္ရွယ္ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကိုကၽြန္ေတာ္ ဆိုဖာေဘး ခုံအံဆြဲထဲက ယူလိုက္ပါတယ္။

ရာဘာသားႏႈတ္ခမ္းသားေတြ လည္မ်ိဳလိုျပြန္ေတြကို လွ်ပ္စစ္ဓာတ္နဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ၾကိမ္ႏႈန္းနိမ့္လွ်ပ္စစ္ စီးဆင္းေနျပီး ဘက္ထရီသံုးျဖစ္ကာ တရား၀င္မွတ္ပံုတင္ထားေသာ အရာပါ။ အရွိန္အနိမ့္ျမင့္ညွိလို႕ရတယ္ဆိုေပမယ့္ မသံုးတတ္ရင္ နာက်င္မႈေပးႏိုင္တဲ့ပစၥည္းဆိုပါေတာ့။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာရဲ႕တုန္႕ျပန္ခ်က္ကဘာလဲဆိုေတာ့ နည္းနည္းေလးလႈပ္ရွားတာနဲ႕ ေခၽြးစို႕တတ္တာပါ။  အဲဒါကလဲ အခု ကင္မရာနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ေတာ့ အေတာ္ျဖစ္သြားတယ္။ ညီေဇာ္ကေတာ့ ecstasy ေသာက္ထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ ကၽြန္ေတာ္လုပ္သမွ်အတိုင္း စီးေမ်ာ ေနတာပါ ျငင္းဆိုမႈတစ္ခုမွကို မလုပ္ပါဘူး။ ကဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခဏေနကေျပာထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးနဲ႕ သူ႕လည္တိုင္၊ သူ႕ရင္အုပ္ တစ္၀ိုက္ႏွင့္ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြ၊ နံၾကားတေလ်ာက္၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ဗိုက္ၾကြက္သားျပင္တေလ်ာက္၊ခ်က္ေပါက္ေလး၊ ဆီးစပ္တစ္၀ိုက္၊ ေပါင္ျခံတစ္၀ိုက္၊ လိင္တံႏွင့္ေရႊဥ စတာေတြကိုနမ္းတယ္။ လွ်ပ္စစ္ၾကိမ္ႏႈန္းနိမ့္တယ္ဆိုေပမယ့္ ထိမွန္း တို႕မွန္းသိသာတယ္ဆိုေတာ့ ေက်နပ္မႈနဲ႕အတူ နာက်င္မႈေရာေထြးေနမလားဘဲ။ ညီေဇာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ၾကိမ္တို႕လိုက္တိုင္း သူ႕ငပဲရွိရာကိုျပန္ကိုင္ခ်င္တဲ့ ဟန္ျပတာေၾကာင့္ လက္ႏွစ္ဖက္က သံၾကိဳးကိုျဖဳတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ႏုည့ံလွတဲ့ သူ႕ေပါင္အတြင္းပိုင္းေနရာေတြ၊ တင္သားဆုိင္ေတြ၊ သူ႕ေရႊဥေတြ၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ခေရ၀ကို တကယ့္ခပ္ရြရြေလး ပြတ္သပ္နမ္းရႈံ႕ေပး တို႕ထိကလိေပးပါရဲ႕။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္တို႕လိုက္တိုင္း ညီေဇာ္ သူ႕ငပဲသူကိုင္ကာ လက္ကစားသလို ႏႈတ္ဖ်ားကလည္း အားရပါးရေအာ္ညည္းပါတယ္။

 

ညီေဇာ္ လက္တစ္ဖက္ကို ေဘးကိုေရြ႕လိုက္ေတာ့ ထိပ္အေရျပားမျဖတ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုသူထိမိကိုင္မိသြားတယ္။ ဒီေတာ့ သူအားရပါးရဆုပ္ကိုင္ကာ ကစားပါေရာ။ ခဏေနက တို႕ထိေနတဲ့ ပါးစပ္ႏွင့္လည္မ်ိဳပါ ရာဘာတုအရုပ္ေလးကိုေဘးနားခ်ထားလိုက္ျပီး လိင္တံအတုထိပ္မွာတပ္ထားတဲ့ vibrator ကိုယူလိုက္ပါတယ္။ ခလုပ္ေလးကိုႏွိပ္လိုက္ေတာ့ လည္ပတ္လိုက္ ေရွ႕တိုးေႏွာက္ငွင္ျဖစ္လိုက္ လႈပ္ရွားလာပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာဆီအနည္းငယ္ကို ညီေဇာ့္ခေရ၀မွာဆြတ္ေပးလိုက္ျပီးေနာက္ တြန္႕လိမ္လႈပ္ရွားေနတဲ့ လိင္တံအတု ထိပ္ပိုင္းေလးနဲ႕ ကလိလိုက္ပါတယ္။ အဆံုးထိမသြင္းဘဲ ထိပ္ပိုင္းေလးပဲသြင္းကာ လႈပ္ရွားေစေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ညည္းညဴသံေတြ တမိန္႕တမူးထြက္လာသလို သူဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲသည္လည္း ျပန္လည္မာေတာင့္လာပါတယ္။ အိုး…..fuck…..စိတ္ေတြ ေသာက္ရမ္းျပန္ထန္လာျပီ။ သူ႕ေအာ္ညည္းသံဟာ ဘယ္လိုေဆးမ်ားထည့္ထားပါလိမ့္။ သြားစမ္းဟာ…..သူ႕ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ခ်ိန္းၾကိဳးကိုပါျဖဳတ္ပစ္လိုက္တယ္။

 

 

 

လြတ္လပ္သြားတဲ့ သူ႕ေျခႏွစ္ဖက္ကို ဆိုဖာအစြန္းကဆြဲခ်လိုက္ကာ သူ႕ကိုၾကမ္းျပင္ေကာ္ေဇာမွာ လွဲေလ်ာင္းေစလိုက္ပါတယ္။ ထိုးေမႊထားတဲ့ လိင္တံအတုဒဏ္ေၾကာင့္ ခပ္ဟဟျဖစ္ေနတဲ့ ခေရ၀ကိုျမင္ရတဲ့ခဏ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွဆက္ျပီး ႏႈိးဆြမႈဆက္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ကြန္ဒံုးတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ့္ငပဲမွာစြပ္လိုက္ရင္း manually သြင္းဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေလးဘက္ေထာက္ခိုင္းလိုက္ကာေနာက္ကေန စကၠန္႕မဆိုင္းအဆံုးထိကိုအရွိန္နဲ႕ေလ်ာကနဲသြင္းပစ္တာ ေက်ာေကာ့ေအာ္ညည္းတဲ့ သူ႕ကို မညွာေတာ့ဘဲ ဆက္တိုက္ေဆာင့္-ိုးပါေရာ။ လက္ေတြကေတာ့ သူ႕ရင္အုပ္ေတြကို လွမ္းညွစ္သလို တင္ပါးေတြကိုလည္း တဖမ္းဖမ္းျမည္ေအာင္ရိုက္ခတ္လိုက္တာေပါ့။ ခဏေနက ေႏွးေနတဲ့ေရအလ်ဥ္ဟာ ေရတံခြန္တစ္ခုလိုပဲ တဟုန္ထိုးစီးဆင္းျပီေပါ့။ ေျခာက္လက္မနဲ႕ ငါးစိတ္ေလာက္ရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲဟာ သူ႕ခေရဂူထဲကိုတြင္းေအာင္းတာမ်ား တေဖာင္းေဖာင္းပါပဲ။ သူ အေတြ႕အၾကံဳ သိပ္မရွိဘူးဆိုတာ ဟုတ္မွဟုတ္ပါ့မလား အေပးအျပဳ အေအာ္အညည္းေတြဟာ တကယ့္ကို တစ္ဖက္သားကိုစိတ္ၾကြေစပါတယ္။

 

 

 

သိပ္ကိုမိန္႕မူးေနပါျပီ ကင္မရာေတြ ခ်ိန္ထားတာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး ရိုက္ခ်င္သလိုရိုက္ ဘယ္လိုျမင္ကြင္းေတြျဖစ္ေနမလဲ မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပံုစံမ်ိဳးစံု ႏွစ္ေယာက္သားလႈပ္ရွားၾကတာမ်ား အေနအထားဘယ္လိုဆိုတာ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ပထမတစ္ၾကိမ္ျပီးထားတာဆိုေတာ့ အခုစိတ္ၾကိဳက္ဆြဲလို႕ရေနတယ္ေလ။ အခုေနာက္ဆံုးအေျခအေနကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ေဇာ္ေပၚမွာ ပက္လက္ျဖစ္ေနျပီး သူကေတာ့ အေပၚကတက္ထိုင္ကာ Cowboy တစ္ေယာက္ ျမင္းစီးသလို ဒုန္းဆိုင္းစီးေနပါရဲ႕ဗ်ာ။ ကုတင္ေပၚမ်ားလုပ္မိရင္ က်ိဳးက်ေလာက္ပါတယ္။ “Whooeee!!! Ride`em, Cowboy!”

 

 

 

သူက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္ခ်ေနတာဆိုေတာ့ သူ႕ေပါင္ျခံက ငပဲထြားထြားၾကီးကလည္း တရမ္းရမ္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္သားေတြကို ရိုက္ခတ္ေနသလို….အာ….သူ႕ခါးအဆံုကိုလွမ္းကိုင္ထိန္းေပးရင္း ခဏျငိမ္ခိုင္းလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္ေအာက္ကေန အဆတ္မျပတ္ေကာ့ ျပီး စက္ေသနတ္ပစ္သလိုေဆာင့္ပစ္လိုက္ပါတယ္ ခဏေပါ့။

 

 

 

အရွိန္နည္းနည္းေလ်ာ့ျဖစ္တဲ့ခဏ သူက သူ႕ငပဲသူကိုင္ကာ လက္ကစားသလို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ေပါင္တံေတြကိုထိန္းကိုင္ထားရင္ ေအာက္ကေန ေမႊပါတယ္။ ေမႊေနရင္းမွ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ပင့္ထိုးလိုက္စဥ္မွာေတာ့ ညီေဇာ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူးထင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္သား ေတြ ရင္အုပ္ေတြေပၚသာမက မ်က္ႏွာရွိရာကို တရွိန္ထိုး သုက္ရည္ေတြပန္းထုတ္ေတာ့တာ မနည္းေရွာင္လိုက္ရပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္နဲ႕တို႕ သလို ဒိုးဒိုးဒန္႕ဒန္႕သူျဖစ္သြားျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲသူေမွာက္ခ်ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္အႏွံ႕ နဖူးေတြ ျပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို အားရ ပါးရနမ္းတယ္ေပါ့။ ခပ္ျပင္းျပင္း ညွစ္ဆုပ္လိုက္တဲ့ သူ႕ခေရၾကြက္သားမ်ားေၾကာင့္ အထုတ္အသြင္းေႏွးေႏွးလုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို အျပင္ ဆြဲထုတ္လိုက္ကာ ကြန္ဒံုးကိုခၽြတ္ရင္း ခပ္သြက္သြက္လက္ကစားျပီးေနာက္ အေပၚကေမွာက္အိပ္ေနေသာ သူ႕ဆီးစပ္တစ္၀ိုက္ကို ပူေႏြးေနေအာင္ ပန္းထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္ သုက္ရည္ေတြ။ ေနာက္ေတာ့ ေခၽြးရႊဲေနတဲ့ သူ႕လည္တိုင္အႏွံ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ႏႈတ္ခမ္း သားေတြနဲ႕ တရိႈက္မက္မက္နမ္းလိုက္တယ္ ခင္ဗ်။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား ဖက္တြယ္လ်က္အေနအထားျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျငိမ္သက္မိန္႕မူးသာယာေနၾကတာ မိနစ္အေတာ္မ်ား မ်ားၾကာပါတယ္။

 

 

 

“ကဲ…..Cyber fucking လုပ္တာနဲ႕အျပင္မွာ လက္ေတြ႕လုပ္တာ ဘယ္ဟာပိုေကာင္းလဲ ပိုၾကိဳက္လဲဟင္?” လို႕သူ႕နားရြက္နား ခပ္တိုးတိုး ကပ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“Amazing. ငါ့ကို မင္းအိမ္ရဲ႕ေျမေအာက္ခန္းထဲမွာ ဘာေတြရွိတယ္ အခုျပမလား…ျပပါလားကြ” သူ ခြထားတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္တံေတြထဲ က ထရပ္အ၀တ္ေတြ၀တ္ရင္း သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာင္းဆိုတယ္။

 

အင္…..သူ အခုအခ်ိန္ထိ မေၾကာက္မရြံ႕ ေျမေအာက္ခန္းကို သြားခ်င္ေနေသးတာပဲ။ စေနာက္တဲ့သေဘာနဲ႕ သူ႕ကိုဘာေတြရွိတယ္ ဆိုတာ ေျပာျပခဲ့တာကို သူစူးစမ္းခ်င္ေနေသးတာ။ အဟား…..ေရွ႕ကလူေတြရဲ႕သြားရာလမ္းကို သူေလွ်ာက္ခ်င္ေနတဲ့သေဘာေပါ့။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာေတြပိတ္၊ အိမ္ေရွ႕မီးခပ္မွိန္မွိန္ကိုသာထြန္း၊ ေျမေအာက္ခန္း ရွိရာဘက္ကို သူ႕ကိုေခၚသြားလိုက္တယ္။ ဟင္းဟင္း… ရင္ေတြျပန္ခုန္လာျပီ ဟား ဟား……။

 

 

 

“ဂ်ိမ္း”

 

 

 

Alex Aung (24 Feb 2015)

 

စာၾကြင္း           ။ မေရးတာလည္းၾကာ ေရးတတ္သလိုေလးေရးထားတာေၾကာင့္ သည္းခံဖတ္ေပးၾကပါလို႕ေနာ္။

 

Feb 18th

သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘယ္လိုေျပာရမယ္

By Alex aung

(How to Come Out to Your Friends)

‘လူဟူသည္ လူမႈသတၱ၀ါ (social animal) ျဖစ္သည္’ဟု ဆိုေလ့ရွိၾကပါတယ္။

 

လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ စာဖတ္သူ အေနျဖင့္ မိမိအရင္ရွိႏွင့္ေနတဲ့ အျခားလူမ်ားၾကားတြင္ ေမြးဖြားကာ ၄င္းတို႕မွာ ရွိႏွင့္ေသာ ဘာသာစကား၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာ၊ မ်ိဳးႏြယ္စရိုက္၊ ေဒသစရိုက္ စသည္မ်ားကို ထိေတြ႕မွတ္သားရင္း ၾကီးျပင္းၾက ရပါတယ္။

 

ဒါေၾကာင့္ ကနဦးအစမွာ မိမိေမြးဖြားၾကီးျပင္းရာ ပတ္၀န္းက်င္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အယူအဆမ်ား၊ ထံုးဓေလ့ အစဥ္အလာမ်ားကိုပင္ အမွန္မ်ား၊ စံမ်ားအျဖစ္ ခံယူတတ္ၾကျပီး တျဖည္းျဖည္း အျခားေသာ လူမႈ၀န္းက်င္မ်ား၊ မတူေသာ လူမ်ိဳးအ၀န္းအ၀ိုင္းမ်ား၊ ေရျခားေျမျခား ေဒသမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ထိသိကၽြမ္းရသည့္အခါတြင္မွ မိမိယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ သူ႕ယဥ္ေက်းမႈ မတူကြဲျပားပံု၊ မိမိ လူမ်ိဳးဓေလ့စရိုက္ႏွင့္ သူ႕လူမ်ိဳး ဓေလ့စရိုက္ မတူကြဲျပားပံု၊ သူ႕ျမိဳ႕ျပရပ္ရြာစနစ္ သူ႕ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရးစနစ္ႏွင့္ မိမိရပ္ရြာစနစ္ မိမိႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရးစနစ္ မတူကြဲျပားပံု စသည္တို႕ကို ေတြ႕ျမင္ကာ ထိုမွဆက္ကာ လူအားလံုးတို႕မွာ တူညီစြာရွိတတ္သည့္ ေယဘုယ်သဘာ၀မ်ား ၊ လူမ်ိဳး-ဘာသာ-ေဒသ အလိုက္ သီးျခားစီရွိတတ္သည့္ မတူကြဲျပားေသာ လူမႈလကၡဏာမ်ားကို တျဖည္းျဖည္းခြဲျခားရိပ္စားမိလာရတတ္ပါတယ္။

 

ကဲဟုတ္ပါျပီ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းထဲ၀ယ္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနထိုင္ၾကတာ ဘဘာ၀ တစ္ခုဆိုတာ ေျပာျပီးပါျပီ။ ကနဦးအစပိုင္းမွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းရာ ပတ္၀န္းက်င္ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အယူအဆမ်ား၊ ထံုးဓေလ့ အစဥ္ အလာမ်ားကိုပဲ အမွန္မ်ား၊ စံမ်ားအျဖစ္ လူအမ်ားစုက ခံယူတတ္ၾကတယ္ဆိုတာကိုလည္း ထပ္ေလာင္းေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ အဆိုပါလူအမ်ားစု ထိေတြ႕ခံစားျဖစ္တည္ေနၾကတဲ့ လိင္စိတ္တိမ္းညႊတ္မႈကိစၥရပ္ေတြသည္ သမရိုးက်ျမင္ေနၾက အသြင္ တစ္ခုအျဖစ္ ေဆာင္ေနျပီး အခုစာေရးသူေျပာျပမယ့္ လိင္စိတ္တိမ္းညႊတ္မႈကြဲျပားတဲ့ကိစၥ ဖြင့္ဟေျပာဆိုျခင္းျပဳလုပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အေပါင္းအသင္း က႑၀ယ္ အႏႈတ္လကၡဏာတစ္ရပ္အသြင္ေဆာင္မလား သို႕မဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအားလံုးကိုဆံုးရႈံး ရမည္ဆိုေသာ စိုးရိမ္မႈမ်ား စာဖတ္သူခံစားမိေတာ့မွာပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စာေရးသူေျပာခဲ့သလိုပါပဲ မိမိ လတ္တေလာရွင္သန္ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ အ၀န္းအ၀ိုင္း မွာရွိတဲ့ လူအမ်ားစုက ကိုယ္ဖြင့္ဟေျပာဆိုလိုက္တဲ့ လိင္မႈကိစၥတိမ္းညႊတ္မႈ အေၾကာင္းအရာအေပၚ မွားယြင္းမႈတစ္ရပ္အသြင္ အဦးဆံုး ရႈျမင္ၾကမွာ ေသခ်ာသေလာက္မို႕ျဖစ္ပါတယ္။

 

အခု စာဖတ္သူဖတ္ရမည့္ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ အဆိုပါအေျခအေနေတြအေပၚ ဘယ္လိုဆိုတာ ျခံဳငံုသံုးသပ္ဖို႕၊ ဖြင့္ဟေျပာဆိုဖို႕ နည္းလမ္း သို႕မဟုတ္ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ မိမိျဖစ္တည္ေနတဲ့ဘ၀တစ္ခုအေပၚ စြန္႕ခြာခ်င္ေနတဲ့ စိတ္အေျခအေနျဖစ္ေနျခင္း ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္သူ ေနထိုင္ရွင္သန္ရာ လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႕ ဆက္ႏြယ္မႈမရွိျပတ္ေတာက္ေနမိျခင္းကိစၥရပ္ေတြအေပၚ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္သင့္တယ္ ဆိုတဲ့ နည္းလမ္းအခ်ိဳ႕ကို အၾကံဥာဏ္ေပး ေထာက္ျပသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူအေနနဲ႕ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ဖြင့္ဟေျပာဆိုျခင္းဆိုတဲ့ကိစၥဟာ အခက္အခဲဆံုး ျပႆနာတစ္ရပ္ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏိုင္သလို အဲ့လိုဖြင့္ဟေျပာဆိုျခင္းဟာ အမွားတစ္ခု လို႕လဲထင္ျမင္ေနမွာပါ။ စာေရးသူေထာက္ျပမႈေလးေတြက စာဖတ္သူအျမင္မ်ား အေကာင္းဘက္ကိုေျပာင္းလာေစမယ္ထင္ပါတယ္ေနာ္။

 

 

 

(၁) ကိုယ့္အေျခအေနနဲ႕ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္

 

 

 

စာဖတ္သူကို မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ လက္ခံျပီးသူမ်ား သို႕မဟုတ္ စာဖတ္သူရဲ႕ရင္းႏွီးေသာပတ္၀န္းက်င္မွမဟုတ္ေသာ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕ ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္သူ ဖြင့္ဟမယ့္ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုအတြက္ အၾကီးမားဆံုးေသာ အေၾကာင္းရင္းတစ္ရပ္ျဖစ္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ အေၾကာင္းကို ဖြင့္ဟေျပာဆိုရမယ့္ လူေတြဟာ အနည္းဆံုးေတာ့ စာဖတ္သူ႕ေျပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ႏႈတ္လံုစိတ္ခ်ရတဲ့သူ ျပီးေတာ့ ဖြင့္ဟေျပာဆိုသင့္ေသာသူမ်ားသာျဖစ္ရပါမယ္။ ကိုယ့္မိဘေမာင္ဖြား ပတ္၀န္းက်င္ကို ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်မယ့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြကို စာဖတ္သူက ဖြင့္ဟေျပာဆိုမိတယ္ဆိုရင္ စာဖတ္သူ႕မိဘ အသိုင္းအ၀ိုင္းမ်ားရဲ႕ အႏုတ္လကၡဏာေဆာင္မယ့္ တုန္႕ျပန္ခ်က္ေတြ(ဥပမာ - အိမ္ကေန ကန္ထုတ္ခံရတာ၊ ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆက္ဆံ ပစ္ပါယ္ခံရတာ စသျဖင့္)ၾကံဳလာရႏိုင္တယ္ဆိုတာေၾကာင့္အနည္းငယ္ေတာ့ ျဖည္းျဖည္းေလးေလးႏွင့္ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ျပီးမွ ဖြင့္ဟ ရပါမယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆို စာဖတ္သူက မိဘအသိုင္းအ၀ိုင္းကို မွီခိုေနရတုန္းအေျခအေနျဖစ္ေနခဲ့တာေၾကာင့္ပါ။ ဒီေရြးပိုင္ခြင့္က ေတာ္ေတာ္ ဆိုးတာ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းကိစၥျပီးဆံုးသြားျပီ သို႕မဟုတ္ ကိုယ့္ဘာသာအမွီအခိုကင္းကင္းေနႏိုင္ျပီဆိုေသာ ေနာက္ဆံုးအေျခ အေနမွာေတာ့ ဘာအေၾကာင္းအရာကိုမွ အလြန္အကၽြံစိုးရိမ္ေနစရာမလိုေတာ့ဘူး ကိုယ္ေျပာသမွ် ကိုယ့္မိဘဆီျပန္ေရာက္ႏိုင္ေပမယ့္ ဖြင့္ေျပာခ်င္လည္း ေျပာႏိုင္ျပီေပါ့။

 

 

 

(၂) အေကာင္းမတုန္႕ျပန္ရင္ မဖြင့္ဟသင့္

 

 

 

ကိုယ္ဖြင့္ဟမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြက အေကာင္းလကၡာေဆာင္မယ့္တုန္႕ျပန္မႈေတြ ျပန္မရႏိုင္ဘူးလို႕ စာဖတ္သူအေနနဲ႕ သိေနတယ္ဆိုရင္ သူတို႕ကို ဖြင့္ဟေျပာဆိုျခင္းမျပဳလုပ္ပါနဲ႕။ သူတို႕ကိုဖြင့္ဟေနမယ့္အစား ကိုယ့္ျဖစ္တည္မႈအေပၚ အရွိအတိုင္းလက္ခံျပီး အရာရာေဖးမေထာက္ကူတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအသစ္တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ရွာျပီး ဖြင့္ဟရမွာေပါ့။ ကိုယ့္အေပၚ အရာရာအႏုတ္ လကၡဏာေဆာင္တဲ့ ဆိုးရြားတဲ့ ဆက္ဆံမႈေတြ ဒါမွမဟုတ္ စာဖတ္သူေျပာသမွ် ဆိတ္ဆိတ္ေန မတုန္႕ျပန္ျခင္းေတြစတဲ့ တုန္႕ျပန္ခ်က္ေတြ ကိုေပးေတာ့မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနရျပီး စိတ္ဆင္းရဲေနရမယ့္အစား အသိအျမင္က်ယ္၀န္းတဲ့/ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးေကာင္းမြန္စြာ လက္ခံတတ္ေသာ အေပါင္းအသင္းအုပ္စုတစ္ခုကိုထပ္မံမိတ္ဖြဲ႕ျပီး ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေနလိုက္ျခင္းျဖင့္ စာဖတ္သူအရင္က သိခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံမွရရွိမယ့္ စိတ္ဓာတ္က်ေစေသာ ဆက္ဆံမႈေတြ မရရွိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

 

 

 

 (၃) ဖြင့္ဟဖို႕ အဆင္ေျပတယ္ဆိုေပမယ့္ စိတ္သိပ္မလႈပ္ရွားနဲ႕

 

 

 

ကိုယ့္ျဖစ္တည္မႈ ကိုယ္ဘာဆိုတာ ဖြင့္ဟေျပာဆိုျခင္းကို လက္ခံေပးတယ္ နားလည္ေပးတယ္ဆိုတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း/အေျခအေန ေကာင္းတစ္ရပ္ စာဖတ္သူရရွိေနျပီဆိုရင္ အေျခခံအက်ဆံုးျပင္ဆင္မႈကေတာ့ အလြန္စိတ္လႈပ္ရွားေနတာမ်ိဳးမျဖစ္ဘဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လိုက္ဖို႕ျဖစ္ပါတယ္။ကိုယ့္ရည္းစားျဖစ္မယ့္သူနဲ႕ ပထမဆံုးအၾကိမ္ခ်ိန္းဆိုေတြ႕ဆံုၾကဖို႕ အခ်ိန္၊ေနရာ၊၀တ္စားဆင္ယင္ပံုအဆံုးၾကိဳတင္ စီမံမိတတ္ၾကသလိုပါပဲ ကိုယ့္ရဲ႕လိင္စိတ္တိမ္းညႊတ္မႈကိစၥကို ဖြင့္ဟေျပာဆိုမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ သို႕မဟုတ္ အုပ္စုေတြအတြက္ လည္း ျဗံဳးကနဲ အံ့အားတသင့္မျဖစ္ေစတဲ့ပံုစံတစ္ခုလုပ္သင့္ပါတယ္ခင္ဗ်။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အမ်ိဳးသားသူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ေတာ္ ေတာ္ စဥ္းစားျပင္ဆင္ထားရပါမယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆိုရင္ေတာ့ စာဖတ္သူဖြင့္ဟေျပာဆိုမယ့္ကိစၥနဲ႕ပတ္သက္ျပီး စာဖတ္သူကလည္း စိတ္လႈပ္ရွား သူတို႕ကလည္း ၾကားရတဲ့သတင္းအေပၚ စိတ္ခံစားမႈေရာင္စံုနဲ႕တုန္႕ျပန္ၾကမယ္ဆိုတာ ျဖစ္ရင္းစြဲမို႕ပါ။ ပံုမွန္ ေတြ႕ဆံုေနက် သြားလာေနက် စကားလက္ဆံုက်ေနက် အခ်ိန္ေနရာတစ္ခုခုမွာ ဖြင့္ဟေျပာမယ္ဆိုရင္ေကာ အဆင္ေျပမေျပ စာဖတ္သူအေနနဲ႕ အလားတူ ဆံုးျဖတ္ျပင္ဆင္ရပါမယ္။

 

 

 

 (၄) မလိုလားတဲ့တုန္႕ျပန္ခ်က္မ်ားအေပၚ

 

အလြန္အမင္း ပုဂၢိဳလ္ေရးအရခင္တြယ္မိသူမ်ားက ကိုယ့္အေပၚ မလိုလားေသာတုန္႕ျပန္ခ်က္မ်ားေပးလာတဲ့အေပၚ လက္ခံျပီး စိတ္ဓာတ္ က်သြားလို႕မျဖစ္ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ေသာ လူပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ အစဦးပိုင္းမွာေတာ့ စာဖတ္သူဖြင့္ဟေျပာဆိုတဲ့ကိစၥအေပၚ သေဘာတူေၾကာင္း ကတိေပးေနျခင္း သို႕မဟုတ္ လက္ခံေနေသာ အသြင္ျမင္ရေပမယ့္ အႏုတ္လကၡဏာေဆာင္ေသာ တုန္႕ျပန္မႈေပးႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ခံစားမေနပါနဲ႕။ စာဖတ္သူ႕ ပထမဦးစားေပး ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရမယ့္ တန္ဖိုးၾကီး လူသားမ်ားဆိုတဲ့ေနရာအတြက္ သူတို႕ေတြက မဟုတ္တာ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ ။ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ အႏုတ္လကၡာေဆာင္တဲ့အေတြးခံစားခ်က္ေတြနဲ႕၀န္းရံမိေနျခင္း သို႕မဟုတ္ anti – gay ေဂးဆန္႕က်င္ေရးသေဘာရွိတဲ့လူမ်ား စာဖတ္သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်ားျပားေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျငင္းပယ္တဲ့ သတင္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ သဘာ၀မက်ဘူးဆိုတဲ့ သေဘာေတြကို အဆံုးသတ္အေနနဲ႕ ႏွလုံးသြင္းမိေနျခင္း သို႕မဟုတ္  စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းျခင္းဆိုေသာကိစၥရပ္စီ ဦးတည္သြားမွာလည္း ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီလိုမျဖစ္ရေအာင္ဆိုလွ်င္ေတာ့ စာဖတ္သူရဲ႕ျဖစ္တည္မႈ စာဖတ္သူဘာျဖစ္တယ္ ဘယ္သူဆိုတာလက္ခံတတ္တဲ့ အျပဳသေဘာဆန္ေသာ စိတ္ဓာတ္ပိုင္ရွင္ သူငယ္ခ်င္း မ်ားအေပၚ အာရံုစိုက္လိုက္ဖို႕ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားဟာ စာဖတ္သူကဖြင့္ဟေသာ လိင္စိတ္တိမ္းညႊတ္မႈလိုမ်ိဳး နည္းနည္း အကဲဆတ္တဲ့ ကိစၥရပ္ေတြနဲ႕ပါတ္သက္ျပီး အေတြ႕အၾကံဳရွိတတ္ေတာ့ သူတို႕ရဲ႕ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈအတိုင္းအတာ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ ဆိုတာသိရလြယ္ပါ တယ္။ ဒီေတာ့ စာဖတ္သူအေနႏွင့္ ဘယ္သူေတြဟာ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ႏွင့္ ပထမေနရာထား ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ ရမယ္ဆိုတာ သိႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။

 

 (၅) စိတ္ထဲမွာထား

 

မိသားစု ပတ္၀န္းက်င္ အေပါင္းအသင္းမ်ားစြာေတြထဲမွာ ရွိတတ္ၾကတဲ့ လိင္တူျခင္းၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ားထဲမွ စုန္းျပဴးအခ်ိဳ႕ရဲ႕ အေၾကာင္း စာဖတ္သူရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားသိျမင္ေနၾကတဲ့အေပၚ အတိုက္အခံလုပ္ေျပာမေနဘဲ စိတ္ထဲမွာပဲထားလိုက္ပါ။ လူအေပၚမွာပဲ မူတည္ေနျပီး လိင္တူၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူ ေဂးျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ဆိုတာ မဟုတ္ေၾကာင္း သူတို႕ေတြသိဖို႕အခ်ိန္အတိုင္း အတာတစ္ခုေပး စံနမူနာျဖစ္ေနထိုင္ျပလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။

 

 (၆) အျပဳသေဘာေဆာင္သူမ်ားကို ဆက္လက္ေပါင္းသင္း

 

စာဖတ္သူလိုမ်ိဳး လိင္စိတ္ကြဲျပားသူေတြအေပၚ အျပဳသေဘာေဆာင္အေထာက္အကူေပးတတ္ေသာ သူမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ မ်ားအျဖစ္ ဆက္လက္ေပါင္းသင္းႏိုင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ LGBT အဖြဲ႕အစည္းမ်ား သို႕မဟုတ္ အုပ္စုမ်ားမွာ ေပါင္းစည္းပါ၀င္လႈပ္ရွား ခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း စာဖတ္သူအေနနဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပဲ ပူးေပါင္းလိုက္ပါေနာ္။ ဒါဟာ မိမိစိတ္ကို အျပဳသေဘာေဆာင္စိတ္ေတြ တိုးပြား ေစျပီး စိတ္ဓာတ္က်ေသာခံစားမႈမ်ား နည္းပါးသြားႏိုင္လို႕ပါပဲ။

 

ေျပာစရာ အခ်ိဳ႕ (Tips)

 

-       တကယ္လို႕ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ စာဖတ္သူရဲ႕ျဖစ္တည္ျခင္း (ေဂးျဖစ္ျခင္း)အေပၚ လက္မခံဘူး သို႕မဟုတ္ အျခား ၾကံဳဆံုရတဲ့အေျခအေနဆိုးမ်ားရင္ဆိုင္ရတဲ့အခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ဖို႕ျခင္းမျပဳလုပ္ပါနဲ႕။ လက္သင့္ခံျခင္း သို႕မဟုတ္ လက္မခံျခင္းဆိုတာ သူတို႕မေရြးခ်ယ္တဲ့ ပုစၧာတစ္ရပ္သာျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီအခိုက္အတန္႕ေလးဟာ လိင္တူျခင္း ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ားကို မုန္းတီးသူ (Homophobic)ဟုတ္မဟုတ္ စာဖတ္သူအေနႏွင့္ေလ့လာႏိုင္တဲ့အခ်ိန္လည္းျဖစ္ႏိုင္သလို သူတို႕ရႈေထာင့္ ကေနၾကည့္လွ်င္ စာဖတ္သူရဲ႕ ဖြင့္ဟေျပာဆိုျခင္းကိစၥရပ္ဟာ ေျခာက္လွန္႕သည့္အသြင္ေဆာင္သြားျခင္း ျဖစ္မျဖစ္ ဆိုတာလည္း သိႏိုင္တယ္ေလ။

 

-       အကယ္၍ စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေသခ်ာသလိုခံစားရတယ္ သို႕မဟုတ္ စာဖတ္သူရဲ႕ လိင္မႈလကၡဏာရပ္နဲ႕ပတ္သက္ျပီး အငံု႕စိတ္၀င္ေနဆဲဆိုပါက အျခားေသာလူပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ႕ ျငင္းပယ္တဲ့ တုံ႕ျပန္ခ်က္မ်ားစြာကို ညံ့ဖ်င္းစြာလက္ခံလိုက္တဲ့သေဘာျဖစ္ေနပါမယ္။ ဘယ္အရာကိုပဲလုပ္လုပ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားျခင္းဆိုတာေတြ တိုးပြားလာေစမယ့္အရာေတြကို ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။ ကိုယ့္အသက္အရြယ္၀န္းက်င္ရွိ LGBTs လူပုဂၢိဳလ္မ်ားအေနျဖင့္ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ဘယ္လို ေကာင္းမြန္ေသာခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ရပ္တည္ေနသလဲဆိုတာ ေလ့လာၾကည့္ပါ။ သူတို႕ေတြရဲ႕ ဂုဏ္ယူဖြယ္ အမူအက်င့္၊အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းပညာတတ္ေျမာက္မႈ၊ဂုဏ္သိကၡာပိုင္းဆိုင္ရာ စတာေတြကို လက္ေတြ႕က်င့္သံုးျခင္းျဖင့္ စာဖတ္သူရဲ႕ စံျပပုဂၢိဳလ္မ်ားသဖြယ္ ကူညီလမ္းျပေပးသြားပါလိမ့္မယ္။ အခ်ိဳ႕ေသာ အစိုးရမဟုတ္ေသာအဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွာေတာ့ LGBTs ေတြအတြက္ အသင္းအဖြဲ႕ေလးေတြ၊သင္တန္းေလးေတြစီစဥ္ေပးထား တတ္တာေၾကာင့္ စာဖတ္သူအေနနဲ႕ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အဲ့လို club ေလးေတြရွိရင္ျဖင့္ သြားေရာက္ပူးေပါင္းကာ ေလ့လာ က်င့္ေဆာင္ၾကည့္ပါလားလို႕။

 

-       ကိုယ့္ရဲ႕လိင္စိတ္တိမ္းညႊတ္မႈကိစၥရပ္လိုမ်ိဳး လူ႕အခြင့္အေရးပိုင္းဆိုင္ရာေတြကို အေသးစိတ္တြယ္ကပ္မေနတတ္တဲ့ နားလည္ ေပးတတ္ေသာ အလုပ္ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ဖို႕ရယ္ အဲ့လိုပတ္၀န္းက်င္မွာလုပ္ကိုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိရုရွိခဲ့ ရင္ျဖင့္ စာဖတ္သူ႕စိတ္ထဲက ဖြင့္ဟခ်င္တာေတြကို သူတို႕နဲ႕စတင္ဖို႕ၾကိဳးစားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ထူးထူးျခားျခားဒါကို အထူးတလည္ ေျပာေနရျခင္းက ကိုယ့္ရဲ႕ျဖစ္တည္မႈ ကိုယ့္ရဲ႕ဘ၀အမွန္ကို နားလည္ေပးတတ္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားကို ေပါင္းသင္းခြင့္ရတဲ့အခါမွာ ဒီလိုပါလားဆိုတာ ခံစားမိေစခ်င္တဲ့ေစတနာေၾကာင့္ပါ။

 

သတိေပးခ်က္မ်ား (Warnings)

 

-       စာဖတ္သူရဲ႕ ဖြင့္ဟ၀န္ခံျခင္းျဖစ္စဥ္မွာ ရလဒ္ဆိုးရြားေနတယ္ ျပီးေတာ့/သို႕မဟုတ္ ကိုယ့္အေျခအေနကိုၾကည့္ကာ စိတ္ဓာတ္က် ေသာခံစားမႈေတြရရွိေနရတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လိုလူမ်ိဳးေတြကို အေထာက္အကူေပးႏုိင္တဲ့ ကုထံုးပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီကို ရယူၾကည့္ဖို႕ အၾကံဥာဏ္ေပးပါရေစ။ ဒါဟာ ေပ်ာ့ညံ့ျခင္း အားနည္းခ်က္တစ္ခုရဲ႕ သေကၤတတစ္ရပ္မဟုတ္ပါဘူး။ အခုအခ်ိန္ ကိုယ္ျဖတ္သန္းေနရတဲ့အခက္အခဲ စိတ္အေျခအေန ၾကံဳဆံုရတဲ့ျပႆနာေတြနဲ႕ပတ္သက္ျပီး  ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ ပရိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီ အၾကံဥာဏ္ေကာင္းေတြရယူျပီးျဖတ္သန္းဖို႕ဆိုတာ အေရးပါပါတယ္။

 

-       တကယ္လို႕ စာဖတ္သူဟာ လိင္တူျခင္းၾကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ားကို မုန္းတီးသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ေနထိုင္ေနရတယ္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဒါဟာ ဒီအ၀န္းအ၀ိုင္းကေန ေရြ႕ဖို႕ အေသအခ်ာလႈပ္ရွားဖို႕ အေကာင္းဆံုးစိတ္၀င္စားစရာတစ္ရပ္ပါပဲ။ စာဖတ္သူ အေနျဖင့္ ကိုယ့္ကို ျငင္းပယ္ ရန္လိုေသာ အႏုတ္သေဘာေဆာင္တဲ့ လူမႈပတ္၀န္းက်င္တစ္ရပ္၀န္းရံကာေနထိုင္လိုစိတ္ ရွိမယ္ မထင္ဘူးေနာ္ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ (ကိုယ္ငွားေနတဲ့ တိုက္ခန္းပတ္လည္က အခန္းေတြ၊အိမ္ေတြ၊အခန္းေဖာ္ေတြ စသျဖင့္)။

 

 

Alex Aung (18 Feb 2015)

 

 

စာၾကြင္း။                  ဒီစာစုေလးကိုေရးသားရာမွာ အခ်ိဳ႕ေသာစာသားေတြကိုေတာ့ ဆရာေဖျမင့္ရဲ႕စာအုပ္က ရယူထားသလို www.wikihow.com ကေနလည္း မွီးျငမ္းေရးသားထားပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူအုပ္စုတစ္ခုခုကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အတြင္းေရး တစ္ခုကို ဖြင့္ဟဖို႕ဆိုတာ ၾကံဳဆံုရတဲ့အေျခအေနက ထပ္တူမျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ ပွ်မ္းမွ်သေဘာေလးသာေရးျဖစ္ထားျခင္းကို နားလည္ေပးေစ လိုပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

 

Feb 10th

Feeling Our Love Flow

By Alex aung

ကၽြန္ေတာ္ ….ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာေလးမွာ ရွိေနခ်င္ရံုေလးသက္သက္ ဆိုတဲ့ ဖီလင္ကို ခံစားေနရပါတယ္။ ဥကၠာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအရသာ ကိုမွ်ေ၀ခဲ့ၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြမ်ားစြာပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးေစတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္မ်ားစြာကို အမွတ္ရေနေစတဲ့ေနရာေလး။ ၾကည္ႏူးမႈေတြေ၀မွ်ခဲ့ၾကတယ္၊ ၀မ္းနည္းမႈေတြကို အခ်င္းခ်င္းေဖးမခဲ့ၾကတယ္၊ ေရွ႕လာမယ့္ အနာဂါတ္ကာလေတြအတြက္ တုိင္ပင္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္တမ္းတေစပါေသာေနရာေလးပါ။ အခုေတာ့ သူက သူက ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါျပီ မေန႕ညက ေကာင္းကင္တစ္ခြင္ရဲရဲနီေနတဲ့ မုန္တိုင္းၾကီးလို အခုေတာ့အခ်ိန္နဲ႕အတူ မွိန္ေဖ်ာ့ေ၀းကြာသြားျပီေလ။

 

ဒါေပမဲ့ အျမဲတမ္း ထာ၀ရ မတည္ျမဲဘဲ ေ၀၀ါးသြားမယ့္ အခ်စ္စိတ္ ခံစားခ်က္ေတြမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ ခေရပန္းေလးေတြလို တစိမ့္စိမ့္ေမႊးၾကဴ ေနလည္း ရနံ႕ေလးကမျပယ္ ခပ္သင္းသင္းနဲ႕ေမႊးပ်ံ႕ေနတဲ့ အခ်စ္ရနံ႕ေလးေတြ၊ ပန္းေသြးေရာင္ ႏွင္းဆီေရာင္ ဘယ္လိုရည္ညႊန္းရမလဲ မသိတဲ့ အခ်စ္ျခည္ထည္ေတြနဲ႕ လြန္းထိုးယက္လုပ္ထားတဲ့ ျခံဳထည္ေတြနဲ႕ ေထြးဖက္ခဲ့ၾကတဲ့ ၾကည္ႏူးရင္ခုန္ တိမ္းမူးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခႏၶာကိုယ္ေတြရဲ႕ ထိခတ္ခဲ့ၾကခ်ိန္မ်ားရဲ႕ ပူေႏြးမႈမ်ားကို အခုအခ်ိန္ထိ ကိုယ္ စိတ္ ခႏၶာေတြထဲ အနက္ရႈိင္းဆံုး စူးနစ္၀င္ေရာက္ေနစဲဆိုရင္ လြန္တယ္ေျပာၾကမလား။ လွပေကာင္းမြန္ေသာ အခ်ိန္ေလးေတြကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ပါတယ္။

 

အခု မတ္မတ္ရပ္ေနမိေသာ ကမ္းေျခသဲေသာင္ေပၚ၀ယ္ မ်က္စိေတြကို ေမွးမွိတ္လိုက္စဥ္တိုင္း ဟိုသည္ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ေက်ာက္ေဆာင္ မ်ားထဲက ခပ္ေသးေသးေက်ာက္ေဆာင္တစ္ခုမွာ သူရပ္ေနပံုကို မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ ပံုေဖာ္မွန္းဆလို႕ရေနပါရဲ႕။ လႈိင္းလံုးၾကီးေတြရိုက္ခတ္ လာတိုင္း ေဟးကနဲ ေအာ္ေအာ္တတ္တဲ့ ဥကၠာ၊ ညေနခင္း ဘယ္သူမွေရမကူးေတာ့ခ်ိန္ ကမ္းစပ္မွာ ဟန္ေရးတျပျပနဲ႕လမ္းေလွ်ာက္တတ္ ျပီး အလင္းေရာင္သိပ္မရွိတတ္တဲ့ သဲျပင္ေပၚဆင္းခဲ့ဖို႕ ‘ေဟး… Teddy ရုပ္ကေလး….လာခဲ့ပါကြ…ေအးေဆးေပါ့….ျပီးမွ ညစာသြားစားၾက မယ္ေလ’ လို႕ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားေစတဲ့ သူ႕အသံခပ္ခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႕ေခၚတတ္တာကိုလည္း ၾကားေယာင္မိေနတယ္။

 

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ရင္ခုန္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္မ်ားပါလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဥကၠာအတြက္ဆိုရင္ အရာရာတိုင္းျဖစ္ခ်င္ ေနခဲ့သူပါ။ ေဟာ….ဟိုမွာ ရပ္ေနတာ သူမ်ားလား? သူ႕အေငြ႕အသက္ေတြကို ခံစားရရွိေနသလိုပဲ… ခပ္သိပ္သိပ္တိုက္ခတ္လာေသာ ေလႏုေအးေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ကို သူ႕ဆံႏြယ္ေတြနဲ႕ပြတ္သပ္ေနဆဲအတိုင္း ခံစားရရွိေနသလိုပဲ…အာ ဆားနံ႕သင္းတဲ့ေလကို ရွဴရႈိက္ရတာေလးကလည္း သူ႕ရင္ခြင္အႏွံ႕ လွ်ာနဲ႕တို႕ထိစဥ္တုန္းကအတိုင္းပါပဲေလ။ သတိရမိေသးတယ္ ကၽြန္ေတာ္၀တ္ထားတဲ့ ဂ်င္း ေဘာင္းဘီကို သူဆြဲခၽြတ္တာမရလို႕ ႏွစ္ေယာက္သား ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ရယ္ေမာၾကတာ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေတာင္ၾကာမလားဘဲ။ သူ ကမူးရူးထိုးဆန္တာေလးက တစ္ခါတေလ အရမ္းခ်စ္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ တည္းခိုၾကတန္းအခန္းထဲ၀ယ္ ဘယ္သူမွမျမင္ဆိုျပီး အတြင္းခံ ေလးေတြနဲ႕ ဟိုသည္သြားလာစားေသာက္ေနၾကရင္း ရုတ္တရက္လူလာလို႕ အေပၚ၀တ္ထယူကာမွ ေဘာင္းဘီေလ်ာက်တဲ့အျဖစ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေတာ္ရင္ခုန္ဖို႕ေကာင္းခဲ့ပါရဲ႕။ အနက္ေရာင္ပိုးသား ေဘာင္းဘီေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေပၚကေနျမင္ေနရတဲ့ သူ႕ငပဲေကာက္ ေၾကာင္းၾကီးက အေျမွာင္းလိုက္ခုန္းခုန္းထေနခဲ့တာေၾကာင့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူပစၥည္းျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ခါတေလေတာ့ လန္႕မိသားပါ။

 

အိုး….သူ႕ရင္ခြင္ထဲကို အသာလွဲေလ်ာင္းရင္း ရင္ဘတ္ေပၚကအေမႊးႏုေလးေတြကို တို႕ထိကစား ဗိုက္သားေပၚက မွဲ႕ေလးတစ္ခုကို အသာခိုးနမ္း တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနတဲ့ သူ႕ရင္ခုန္သံ ကဆုန္ဆိုင္းေျပးေနတာကိုနားေထာင္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို အရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္။ အျပင္ပန္းအရၾကည့္ရင္ သူေျပာသမွ်ေန သူဆိုသမွ်လိုက္ေလ်ာ အစပိုင္းမွာ မာန္မပါဘူးထင္ရေပမယ့္ သူ႕အျပဳအစုေတြၾကားလြင့္ေမ်ာ ကာ စိတ္မုန္တိုင္းထန္လာရပံုမ်ား သူေတာင္ တားျမစ္ယူရတဲ့အထိအရိုင္းဆန္လြန္းလွပါတယ္။ ကိုယ္ဟန္လွလွနဲ႕ ေႏြးေထြးလွတဲ့ သူ႕ရင္ခြင္အစံုဟာ ပုိးသားေဘာင္းဘီတို အနက္ေလးေၾကာင့္ မ၀ံ့မရဲ ခို၀င္ရတဲ့ေနရာေလးျဖစ္ခဲ့ရတာ အခုအခ်ိန္ျပန္စဥ္းစားမိရခ်ိန္တိုင္း အခုတိုင္ တသိမ့္သိမ့္ ရင္တုန္မိပါရဲ႕ေလ။

 

သူ႕နာမည္ေလးကို ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္လိုက္တိုင္း ရင္ဘတ္ထဲ၀ယ္ က်ားတစ္ေကာင္ဟိန္းေဟာက္လိုက္သလိုဟိန္းသြားပံုမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ေနပါတယ္။ ေရအိမ္တက္ခ်င္လို႕ ေၾကြကမုတ္ေပၚထိုင္ ကိစၥျပီးခ်ိန္ ေရပန္းနဲ႕ထိုးေဆးလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခေရ၀တြင္သာမက အတြင္းထဲကပါ ကလိကလိျဖစ္လာမိပါရဲ႕။ မို႕မို႕ေမာက္ေမာက္နဲ႕ အတြင္းခံ၀တ္ထားတာေတာင္လွ်ံက်ေနတာ မိန္းကေလးေတြထက္ေတာင္မိုက္ေသးတယ္ဆိုတဲ့ ဥကၠာ့ေျပာစကားရယ္ ႏုညံ့စြာပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္မႈေတြကို သတိရမိပါတယ္။ ကိုယ့္လက္နဲ႕ကိုယ္ အသာပြတ္သပ္ေဆးေၾကာမိျပန္ေတာ့ ပူေႏြးတဲ့လွ်ာၾကီးကိုအျပားလိုက္ထားကာ တျပတ္ျပတ္မည္ေအာင္ လွ်ာမုန္တိုင္းေမႊေပးခဲ့တဲ့အရသာကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သီးမ်ားေတာင္ထတဲ့အထိ တမ္းတရပါျပီ။ လွ်ာကိုထိပ္ဖ်ားေလးမွာစု ခေရ၀အတြင္း ပိုင္းထဲ ထိုးထိုးထည့္ကာ ကလိတာကိုေရာ အားမရေတာ့လို႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႕ ႏႈိက္ျပဳခ်င္လာရင္သံုးတတ္တဲ့ ေခ်ာဆီရဲ႕ စြဲမက္ဖြယ္ရနံ႕ ခ်ိဳအီအီကိုေရာ လိုခ်င္လာျပန္တယ္။ အိုး….အ…အ လံုး၀န္းတဲ့ထိပ္ဖူး အရင္းအဖ်ား တညီတည္းတုတ္တဲ့ စတီးလိုမာတဲ့ သူ႕ညီဘြား ခပ္ေျဖေျဖးတိုး၀င္ တိုးထြက္တာကိုလဲ လိုအပ္ေနျပီကြာ။ ပင္လယ္ေလညွင္းအနံ႕လို ဆားငံနံ႕သင္းတဲ့ အရသာခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ေလးကို လွ်ာနဲ႕တို႕ထိ အရသာခံခ်င္လိုက္တာ…အိုး…ကၽြန္ေတာ့္တင္ပါးေတြ ဖ်ဥ္းကနဲယားယံသြားမိတာမ်ား တင္သားဆိုင္ေတြေကာ ေရႊဥေတြေကာ ျပီးေတာ့ ငပဲကိုေရာ ဥကၠာဆံႏြယ္ေတြနဲ႕ပြတ္တိုက္သြားမိသလိုျဖစ္သြားတာေလ။ ေခ်ာေမြ႕ေသာ ခပ္တြဲတြဲျဖစ္ေနေသာ သူ႕ရဲ႕ေရႊဥေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာျပင္နား၀ယ္ ရႈံ႕ပြ ရႈံ႕ပြျဖစ္ေနတတ္တာကို သူ႕ငပဲေအာက္ေျခရင္းကို ကၽြန္ေတာ္ လွ်ာနဲ႕သရပ္လိုက္ တိုင္း ျဖစ္တတ္တာကို တမ္းတမိေစတယ္။

 

‘အိုး…ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းခဲ့လဲ ေဘဘီရယ္’ ၀င္း၀ါေနတဲ့ သူ႕တင္သားဆိုင္ေတြကို ကိုင္တြယ္လိုက္တိုင္း စိတ္ထဲမွာ ေရျမဳပ္ေမြ႕ယာတစ္ခုေပၚလက္ေထာက္လိုက္ရသလိုပဲ အိေထြး ေထြးျဖစ္ေနတတ္တာ၊ အင္း……တင္ႏွစ္မႊာကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ စံုကိုင္ျပီး အသာျဖဲလိုက္တိုင္း ပန္းေသြးေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ သူ႕ခေရ၀ ေလးက လာပါ လွ်က္ပါလွည့္လို႕ဖိတ္ေခၚေနသလိုျဖစ္တတ္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ လွ်ာမုန္တိုင္းေမႊတဲ့နည္းလမ္းအတိုင္း သူျပန္လုပ္ေပးခ်ိန္ ေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေလဟာနယ္ထဲ ပစ္ပစ္က်သလိုခံစားရတာ အိုး….အခုေတာင္ ရင္ဘတ္ထဲက တထိတ္ထိတ္ ခုန္ေနတဲ့ ႏွလံုးခုန္သံေတြက ေထာက္ခံေနတတ္တယ္။ ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ လံုး၀န္းရွည္လ်ားတဲ့ သူ႕ငပဲၾကီး ကၽြန္ေတာ့္တင္သားဆိုင္ေတြၾကား တိုး၀င္လာ တဲ့ ခံစားခ်က္က ၀င္စက ခပ္ေအာင့္ေအာင့္ဆိုေပမယ့္ ေခ်ာဆီအျမဲသံုးတတ္တဲ့အတြက္ ရင္ထဲဟာတာတာျဖစ္ေအာင္ကို ေဆာင့္ခ်က္ေတြ ကိုငံ့လင့္ေစပါရဲ႕။ တစ္ခါ တစ္ခါမ်ား ေဘးက တည္းခိုေနတဲ့လူေတြၾကားသြားမွာ မစိုးရိမ္မိဘဲ ပါးစပ္ထဲက လႊတ္ကနဲ ေအာ္သံေတြထြက္ ထြက္သြားမိတဲ့အထိ ျပင္းထန္တဲ့ေဆာင့္ခ်က္ေတြပါ။ အခန္းထဲက ညစာစားပြဲ မေဟာ္ဂနီေရာင္ကၽြန္းစားပြဲၾကီးေပၚ ေမွာက္ခိုင္းလိုက္ ေရခ်ိဳးခန္းၾကမ္းျပင္ေပၚကို ေလးဘက္ေထာက္ခိုင္းလိုက္နဲ႕ အေနအထားမ်ိဳးစံုမွာ အလိုက္သင့္ ကၽြမ္းက်င္စြာ ထိုးသြင္းလိုက္တဲ့ သူ႕ပစၥည္းၾကီးဟာ ကၽြန္ေတာ့္တင္သားဆိုင္ေတြကိုျဖတ္သန္းလို႕ ခေရ၀ထဲတိုး၀င္လာတာမ်ား အရမ္းမိုက္တဲ့ဆိုဒ္ပါပဲ။

 

အခ်ိန္ေကာင္း ေနရာေကာင္းတစ္ခုမွာ ေတြ႕ဆံုေအာင္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးရဲ႕ ေမြးေန႕ပြဲေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႕ေျပာရပါမယ္။ ေတာက္ပေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးရဲ႕ ညေနခင္းေမြးေန႕ပြဲမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္ျဖစ္ေနတဲ့ ဥကၠာဆိုတဲ့ ေကာင္ကေလး သူ႕ကားပ်က္သြားလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကားနဲ႕ေခၚသြားေပးဖို႕ၾကံဳဆံုလာတဲ့အခ်ိန္အခိုက္အတန္႕ဟာ တကယ့္ ၾကယ္ေရာင္စံုတဲ့ညျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကားကို စီးလာခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္လံုးလိုလို ရယ္ေမာစရာစကားေလးေတြနဲ႕ စကားၾကြယ္တတ္တဲ့ ဥကၠာဟာ တကယ့္ကိုစကားေျပာေကာင္းသူပါ။

 

အာ….ဥကၠာရဲ႕ ဒံုးပ်ံထိပ္ဖူးကေန ေနာက္ဆံုးတစ္စက္က်တဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းသားေတြ လွ်ာဖ်ားေလးေတြနဲ႕ရစ္သိုင္းစုပ္ျပဳမိတိုင္း ဘယ္လုိအနံ႕အသက္ ဆိုးဆိုးရြားရြားကိုမွမရခဲ့စဖူး။ တစ္ကိုယ္ေရသန္႕ရွင္းမႈအားေကာင္းသူမို႕လား ဒါမွမဟုတ္ က်န္းမာေရးလိုက္စားသူ မို႕လား အို…မသိေတာ့ပါဘူး ေခၽြးနံ႕ေလးကိုက ရင္ခုန္တိမ္းမူးေစတာပါပဲ။ ေလရူးသုန္သုန္တိုက္ခတ္ေနခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေထြးဖက္ထားခ်ိန္ လက္ကေလးေတြ ယွက္ႏြယ္ထားခ်ိန္ ပါးေလးေတြကို ေမႊးၾကဴက်ခ်ိန္ေတြကို ၾကည္ႏူးခဲ့ၾကသလို ေတာက္ေတာက္ပပ ေႏြရာသီေန႕လယ္ခင္းေတြမွာ တိရစၧာန္ေတြလို အရိုင္းအစိုင္း လိင္ဆက္ဆံခဲ့ၾကခ်ိန္မ်ားကို တမ္းတမိတာ မလြန္ဘူးထင္ပါရဲ႕။

 

 ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ သူက သြားျပီ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ထြက္ခြာသြားပါျပီ။ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိတာ ဒါမွမဟုတ္ ဖရိုဖရဲ ကၽြတ္က်ဲသြားတဲ့ rhyme ေတြလိုပဲ ေမွးမွိန္သြားပါေရာ။ ဒါေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္ ဘာေၾကာင့္ ဘ၀ဆိုတာ တစ္ခါတေလမွာ အေျဖာင့္အတိုင္းေလွ်ာက္လွမ္းခြင့္ မရပါလိမ့္?

 

Shit!!! ပင္လယ္ေလေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆံႏြယ္ေတြကို ခပ္ျပင္းျပင္း တိုးခတ္သြားတာကို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္၀န္းေတြကို အသာေမွးမွိတ္လိုက္ကာ ေမးေၾကာေတြတင္းျပီး လည္ပင္းေသြးေၾကာအခ်ိဳ႕ေထာင္သြားတဲ့အထိ အံၾကိတ္မိပါရဲ႕။ ဒီေနရာကိုေရာက္ရွိေန တာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္သလိုခံစားေနရတယ္။ တစ္စံုတစ္ခု…..တစ္စံုတစ္ရာ ဒီအ၀န္းအက်င္တစ္၀ိုက္မွာ ခိုေအာင္း…. ကၽြန္ေတာ့္ အနီးအနားမွာ…..အာ….ကၽြန္ေတာ့္ နားရြက္ေတြကို ေလေႏြးေႏြးနဲ႕မႈတ္လိုက္သလား….လည္တိုင္အႏွံ႔ကို လက္ဖ၀ါးႏုႏုနဲ႕ ပြတ္သပ္လိုက္သလား? ဒါ ဒါ မင္းပဲ ဥကၠာ….ဒီလိုလုပ္တတ္တာ မင္းတစ္ေယာက္ပဲရွိခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ပတ္၀န္းက်င္အႏွံ႕ေ၀့၀ိုက္ရွာေဖြၾကည့္မိျပန္ေတာ့ တစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ ရွိမေနခဲ့ပါဘူး။

 

မိနစ္အနည္းငယ္ေလာက္ေတာ့ ဟိုသည္ရွာၾကည့္မိရျပီး ေနာက္တစ္ေနရာမွာ ေျပာင္းေရႊ႕ရွာေဖြ႕ၾကည့္ျပန္တယ္။ ညေနေစာင္း၀ယ္ တစ္ေယာက္မွ ကမ္းေျခအနီးအနားမွာမရွိ။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြဟာ ေၾကာက္လန္႕စိတ္မ၀င္ဘဲ ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးမႈေတြ တိုးလာပါရဲ႕။ အိုး…..ပင္လယ္ေလညွင္းနဲ႕အတူ ရလိုက္တဲ့ ကိုယ္သင္းနံ႕အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ အလြန္တရာျငိမ္းခ်မ္းသြားရတယ္ဆိုရင္ ယံုႏိုင္ ၾကပါ့မလား ကၽြန္ေတာ့္ႏွာေခါင္း၀၀ယ္ ေ၀့၀ဲေနျပီ။ ဟာ ဟ ေရွ႕ကသဲျပင္ေပၚမွာ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ မရွိတတ္တဲ့ တရုပ္စကားပန္းပြင့္ေလး ေတြက ေျခရာခံလိုက္ဖို႕ သဲလြန္စေပးထားတယ္။ မွားယြင္းစရာ မရွိဘူး သူပဲ ဥကၠာ…..အား။ ရုတ္တရက္ ေလထဲေျမာက္ကနဲျဖစ္သြားရ ကာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ၾကီး ပင္လယ္ေရျပင္ေပၚ ျဗန္းကနဲက်သြားရပါျပီ။ ဥကၠာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ျပန္လည္ဆံုေတြ႕မိၾကျပီ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ခြဲထုတ္ဖို႕မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါေလ။ မ်က္လွည့္ဆန္တဲ့ ခရီးတိုတစ္ခုရဲ႕အလြန္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ၾကတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕အိပ္မက္ေတြရွိရာေနရာတိုင္းကို ကူးခတ္ေတာ့မယ္၊ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕သြားခ်င္တဲ့ ပန္းတိုင္ရွိရာကို ေျခလွမ္းၾက မယ္။

 

အခု ေျခတစ္လွမ္း တစ္လွမ္း လွမ္းလိုက္တဲ့ သဲျပင္ေပၚကေျခရာေတြနဲ႕အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အခ်စ္စိတ္ ခံစားခ်က္ေတြဟာ….

 

‘အရမ္းခ်စ္တယ္ ေဘဘီ’

 

‘ပိုျပီ….ကိုယ္ကပိုခ်စ္တာ’

 

‘မဟုတ္ပါ….ဒီက ပိုခ်စ္တာ ဟာ ဟ’

 

‘အား….မလုပ္နဲ႕ ဟိဟိ’

 

 

Alex Aung (27 Jan 2015

Feb 8th

အခ်စ္ဆန္းေၾကာင့္ ေသဆုေတာင္းခဲ့သူ (ဇာတ္သိမ္း)

By Alex aung

အိမ္သစ္ ထူေထာင္၍ တင့္တင့္တယ္တယ္ ရွိလွသျဖင့္ အျမေရာ ေမာင္ခင္ေအာင္ပါ အလြန္၀မ္းသာေနဆဲ တေန႕မွာ ေမာင္ခင္ေအာင္ သည္ ပုလင္းကေလးတလံုးထဲမွ အရည္ကေလးမ်ားကို ေရႏွင့္စပ္ျပီး အျမကိုလည္းတိုက္သည္။ သူလည္း အေတာ္မ်ားမ်ားေသာက္သည္။ ထို႕ေနာက္ အခန္းထဲတြင္ ႏွစ္ေယာက္သား ေပ်ာ္ျမဴးျပီး သတ္ပုတ္လံုးဖက္ ကစားေနမိၾကသည္။ မည္သို႕ပင္ တအားလံုေစကာမူ၊ အျမ သည္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို မႏိုင္၊ အရွဳံးေပးရသည္ခ်ည္းျဖစ္၏။ ၃ျပန္ ၄ျပန္ လံုးေထြးျပီး၍ မတ္တပ္ျပန္ရပ္ေသာအခါ အျမသည္ ေမာလွျပီ “ေတာ္ပါေတာ့ ေမာင္ခင္ေအာင္” ဟုေတာင္းပန္ေသာ္လည္း မရ၊ တခ်ီ ဖက္လံုးျပန္ေခ်ျပီ။ ေပြ႕သည္၊ဖက္သည္၊နမ္းသည္၊ လံုးသည္။ ဤအခ်ီလဲက်ခါနီး ေမာင္ခင္ေအာင္က အျမ၏ထမီစကို တက္နင္းမိရာ ထမီကၽြတ္က်သြား၏။ ဤေနရာတြင္ အျမ အလြန္ရွက္သြားသည္။ ထမီျပန္၍ ဆြဲတင္လိုက္ကာ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ လံုးေထြးကစားျခင္းကို ဆက္လက္ လက္ခံ တြန္းလွန္ရျပန္သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ အိေျႏၵပ်က္ မသြားေသာေၾကာင့္ အျမ ၀မ္းသာရသည္။

 

ေန႕လယ္က ကစားလြန္၍ ညအိပ္ရာ၀င္ၾကေသာအခါ၊ ခပ္ေစာေစာ အိပ္ေပ်ာ္ၾကသည္။ တေရးႏိုးေသာ္ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ စိတ္၌ အျခားအခ်ိန္မ်ားတြင္ မိန္းမရွာမ်ားကို ေတြ႕ခဲ့သည္လည္း ရွိခဲ့သည္က တေၾကာင္း၊ ေန႕ခင္းက အျမထမီကၽြတ္သြားရာတြင္ ရုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရေသာ ပစၥည္းပစၥယေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ အေတြ႕အၾကံဳအရာတြင္ မညြန္႕ညြန္႕ႏွင့္ကြာျခား ျခားနားသည္က တေၾကာင္း ဤအက်ိဳးအေၾကာင္းေပါင္း မ်ိဳးစံုကို စုေပါင္းျပီး နဖူးေပၚလက္တင္ကာေတြးေတာ စဥ္းစားေနမိသည္။ ခဏၾကာေသာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ အျမ၏ ထမီကိုလွန္၍ ၾကည့္ေလေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ ထမီလွန္ျပီး ၾကည့္သည္ကို အျမသိလိုက္သည္။ သို႕ရာတြင္ ဖံုးဖိကြယ္ကာ ရန္ ေနာက္က်ေနျပီျဖစ္သျဖင့္ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနလိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ အျမသည္ ျပန္၍ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့။ လူေခ်ာ လူလွ ေမာင္ခင္ေအာင္ကေလးသည္ တကယ္အစစ္ မိန္းမႏွင့္ အိမ္ေထာင္မျပဳရဘဲ မိမိေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ေနသည္ဟု ေတြးေတာမိကာ မ်ည္ရည္မ်ား ေတြေတြက်လာေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို မိန္းကေလး တဦးဦးႏွင့္ တကယ္ေပးစားလိုက္သည္ကပင္ ေကာင္းပါ သည္ဟု ဆက္၍ေတြးလိုက္ျပန္ရာ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို မိမိမခြဲႏိုင္။ ေသမွပင္ ခြဲ၍ရမည္ဆိုသည္ကို သိေလေသာေၾကာင့္ ဤစိတ္ကူးကိုလည္း ဇက္တံု႕လိုက္ရသည္။

 

နံနက္မိုးလင္းေသာ္လည္း ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အိေျႏၵမပ်က္ ခါတိုင္းလိုပင္ရွိသည္။ သူ႕ရုပ္လံုးေပၚ၍ သူ႕အေၾကာင္း သိသြားျပီျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ သူ႕အေပၚတြင္ စိတ္ပ်က္ေခ်ျပီလားဟု အျမက အကဲခတ္သည္။ သို႕ရာတြင္ ဘာတခုမွ မထူးျခား။

 

“ငါက ေနာက္ ၁၀ႏွစ္ဆိုရင္ ပါးေရနားေရေတြ တြန္႕ကုန္ေတာ့မွာ ေမာင္ခင္ေအာင္” ဟု အျမက ဆိုလိုက္သည္။

 

“အို ဘာျဖစ္သလဲဗ်ာ ကိုယ္ထင္ ကုတင္ေရႊနန္းေပါ့ဗ်” ဟု ေမာင္ခင္ေအာင္က ျပန္၍ေျပာသည္။

 

အျမသည္ ဤစကားေၾကာင့္ ၀မ္းသာရသည္။ သို႕ရာတြင္ မျပတ္သားလွေသးေသာေၾကာင့္ -

 

“မင္း ငါ့ကို မရြံဘူးလား၊ အေၾကာင္းစံုသိလာေတာ့ မစက္ဆုပ္ဘူးလား”ဟု ခပ္ပြင့္ပြင့္ပင္ ေမးလိုက္သည္။

 

“အို ဘာျဖစ္ေသးသလဲဗ်ာ၊ သူမ်ားေတြသာ မသိပါေစနဲ႕။ သာေတာင္ ေကာင္းေသး။ ဒါမွ ကေလးဗုစုေတြ မရမွာ၊ ဒါမွ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနရမွာ” ဟု ခပ္သြက္သြက္ျပန္ေျဖေလသည္။

 

ဤအေျဖသည္ အျမ အဘို႕ သိန္းဆုပင္ျဖစ္သည္။ တသက္လံုးပင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းေနထိုင္ရလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္မိသည္။

 

ဇနီးေမာင္ႏွံ ၂ေယာက္သည္ ၂ဦးစလံုးပင္ သားေရဘိနပ္၊ သားေရေသတၱာခ်ဳပ္ အလုပ္မ်ားကို ၾကိဳးစား၍ လုပ္ၾကရာ။ ေၾကြးမ်ားေက်သည့္ အျပင္သံုးခ်င္တိုင္းသံုးၾကျပီးသည့္ေနာက္ ၁၉၄၇ခု ႏွစ္လယ္ေလာက္တြင္ ေငြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စုေဆာင္းမိၾကေပျပီ။ ထိုအခ်ိန္အထိ အျမႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕ တဦးေပၚတဦး သစၥာျမဲ၍ စံုတြဲျဖဳတ္သည္ဟု မရွိ၊ ရုပ္ရွင္သြားလည္း အတူတူ၊ ဘုရားသြားလည္း တတြဲတြဲ၊ တကယ့္ဖိုမအတိုင္း မကြဲမကြာ စြဲျမဲေနၾကေပသည္။

x           x           x

 

မေျဖာင့္ျဖဴးေသာ ေလာကတြင္ မေျဖာင့္ျဖဴးမႈ ကေလးသည္ စ၍ေပၚလာသည္။ တေန႕ေသာ္ ၆ႏွစ္ရြယ္ခန္႕ရွိ ကေလးငယ္ ေယာက္်ားကေလး တေယာက္သည္ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ေဘာင္းဘီကေလး၀တ္ကာ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕ အိမ္ေရွ႕သို႕ေရာက္လာသည္။ သူ႕အိတ္ထဲတြင္လည္း စာတိုကေလးတေစာင္ပါလာသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ အျမတို႕သည္ အိမ္ေရွ႕ပိုင္း၌ ဘိနပ္ခ်ဳပ္သားေရလွီးေနၾက ခိုက္ျဖစ္ေပသည္။ ကေလးကေလးအား ဘယ္သူက ဘယ္လိုသင္ၾကား၍ လႊတ္လိုက္သည္မသိ ပါလာေသာ စာကိုေမာင္ခင္ေအာင္အား ေပးေလေတာ့သည္။ လူၾကီးတဦးဦးသည္ တေနရာရာမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ညႊန္ၾကား၍ ဤကေလးကို လႊတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပမည္။

 

ထိုစာတြင္ -

 

ကိုခင္ေအာင္ရွင့္

 

ယခုလာေသာကေလးမွာ ရွင့္ရင္ေသြး က်မ၏သားကေလး ေမာင္ညြန္႕လြင္ျဖစ္ပါသည္။ ဆီးလို႕ေတာ့ မရိုက္လိုက္ပါႏွင့္။ အရွက္ေၾကာင့္ ေတာရြာသြားျပီး ကိုယ္၀န္ကို ဖြားခဲ့၍ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ရာ ယခုဤအရြယ္အထိ ၾကီးျပင္းခဲ့ပါျပီ။ ကေလးက အေဘကို ေမးလြန္းေသာ္လည္း ကၽြန္မလိမ္လည္၍သာ ေျပာခဲ့ပါသည္။ သူမ်ား ကေလးေတြက အေဘေတြႏွင့္မို႕ သူ႕မွာ အေဘမရွိသည့္အတြက္ မ်ားစြာ မ်က္ႏွာငယ္ျပီး အထပ္ထပ္ အေဘပူဆာလြန္းလို႕ ကေလးစိတ္မထိခိုက္ရေလေအာင္ ယခုလႊတ္လိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေနာင္ကို လႊတ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ဘုရားသခင္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႕သားအမိမွာ စားရ ၀တ္ရရွိပါသည္။

 

ညြန္႕ညြန္႕

 

ဤစာကို ဖတ္၍ဆံုးသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ မ်က္ႏွာမွာ ထိကရုန္းပင္ကို လက္ႏွင့္ တို႕လိုက္ဘိသကဲ့သို႕ ညွိဳးငယ္ႏြမ္းလ် ၍ သြားသည္ကို အျမ ျမင္ရသည္။ ထို႕ေနာက္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ စာကေလးကို အသာပစ္ထားျပီး ကေလးကို ေကာက္ခ်ီကာ နမ္းရႈပ္သည္။ သူ၏ မ်က္လံုးႏွစ္သြယ္မွာ ေမခႏွင့္ ေမလိခပမာ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်၍လာသည္။ ထို႕ေနာက္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ရွဳိက္၍ ရွိဳက္၍ ငိုေလေတာ့သည္။ ၍အျဖစ္အပ်က္မ်ားမွာ အျမ မ်က္စိေအာက္တြင္ ျဖစ္ပ်က္သည္မ်ား ျဖစ္၍ တိမ္သား တိမ္လိပ္မ်ား တက္လာသည္၊ ေကာင္းကင္ၾကီး တခုလံုး ညိဳ႕မႈိင္း၍လာသည္။ ထို႕ေနာက္ သြန္ျပီး ရြာခ်လိုက္သည့္ မိုးၾကီး တမိုး၏ ေျပာင္းလဲေသာ သဘာ၀ကို ျမင္ေနရဘိသကဲ့သို႕ ရွိလွသည္။ အျမသည္ စာကိုေကာက္ယူ၍ ဖတ္လိုက္သည္။ အေၾကာင္းစံုကိုလည္း တခါတည္း သိေတာ့သည္။ “ေၾသာ္ ေမာင္ခင္ေအာင္ ေမာင္ခင္ေအာင္” ဟု အသံသဲ့သဲ့ကေလးျဖင့္ ညည္းရွာသည္။ အျမလည္း မ်က္ရည္လည္လာ သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ မိမိေၾကာင့္ ဆင္းရဲေနရွာျပီဟု ေတြးမိေတာ့သည္။

 

“မင္းတို႕ ဘယ္မွာေနသလဲ သား” ဟု ေမာင္ခင္ေအာင္က ကေလးကို ဖက္ခ်ီရင္း ေမးသည္။

 

“ေမေမက မေျပာရဘူးလို႕ မွာလိုက္တယ္ဗ်” ဟု ကေလးက ျပန္ေျဖသည္။

 

“မင္းအေမေကာ အခု ဘယ္မွာလဲ”

 

“အဲဒါလဲ မေျပာရဘူးတဲ့ဗ်”

 

“မင္း အခု ဘယ္သူနဲ႕လာသလဲ”

 

“ဒါလဲ မေျပာရဘူးတဲ့ဗ်”

ကေလးကလည္း သူ႕အေဘဆို၍ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ေမႊးလိုက္ေလသည္။ ထို႕ေနာက္ “သြားေတာ့မယ္” ဟုဆိုကာ ဆင္းေျပးေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္က ေနာက္မွ ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ လိုက္သြားသည္။ ကေလးသည္ လမ္းေထာင့္ ဘ႑ာပင္ေအာက္တြင္ ေစာင့္ေနေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆီသို႕အေရာက္ေျပးေလသည္။ ထိုအမ်ိဳးသၼီးသည္ ကေလး၏ ေနာက္မွ လိုက္လာသူကိုလည္း ေတြ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ ကေလးေရာက္လာလွ်င္ ေရာက္လာခ်င္း အသင့္ ထိုးဆိုက္လာေသာ ဘတ္စ္ကားေပၚသို႕ ကေလးကိုခ်ီကာ ခပ္သြက္သြက္ကေလး တက္သြားေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္အနီးသို႕ မေရာက္မီပင္ ဘတ္စ္ကား စပယ္ယာက “ခိုလိုး ဆရာ”ဟု ဆိုလုိက္သျဖင့္ ကားသည္ လမ္းမၾကီးအတိုင္း အေရွ႕မွ အေနာက္သို႕ ထြက္သြားေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ မညြန္႕ညြန္႕ကို ျမင္ရံုသာ ျမင္လိုက္ရ၏။ စကားတခြန္းပင္ မေျပာလိုက္ရ၊ ဘတ္စ္ကားတစီးႏွင့္ ေနာက္ကလိုက္ရန္ သတိရပါ၏။ သို႕ရာတြင္ ကေလး ဆင္းေျပး၍ အလုပ္လုပ္ အ၀တ္အစားႏွင့္ ကပ်ာကသီလိုက္ခဲ့ရသည့္ျပင္ ပိုက္ဆံလည္း တျပားမွမပါခဲ့။ သို႕ျဖစ္ရာ စစ္ရွဳံးေသာ စစ္သူၾကီးပမာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ႏွင့္ အိမ္သို႕ ျပန္လွည့္ခဲ့ရေတာ့သည္။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ အိမ္သို႕ ျပန္အလာကို ေမွ်ာ္ေနေသာ အျမသည္ ပူပံုပန္း၍ ျပန္လာသည့္ ေမာင္ခင္ေအာင္အား မ်ားစြာသနားမိသည္။ “ငါ့ေၾကာင့္ဘဲ ငါ့ေၾကာင့္ဘဲ”ဟု ရင္ထဲတြင္ ေရရြတ္မိသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အလုပ္ခြင္သို႕လည္း မ၀င္ေတာ့ဘဲ ပက္လက္ ကုလားထိုင္မွာ လွဲပစ္ေတာ့သည္။ ညစာ ထမင္းလည္း မစားေတာ့။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ားေၾကာင့္ အျမလည္း စိတ္မခ်မ္းသာႏုိင္။ ထို႕ေၾကာင့္ ညအိပ္ရာ၀င္ၾကေသာအခါ -

 

“မင္း သိပ္စိတ္ဆင္းရဲေနသလား ေမာင္ခင္ေအာင္၊ မညြန္႕ညြန္႔ကို ျပန္ေပါင္းခ်င္သလား”

 

“မမျမကလဲဗ်ာ၊ စိတ္ဆင္းရဲရတဲ့အထဲ ဒီအေၾကာင္းေတြကို မေျပာပါနဲ႕”

 

“မင္း ဒုကၡေရာက္ေနတာကို ငါၾကည့္ႏိုင္ဘူး”

 

“ကၽြန္ေတာ့္ သားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တယ္ဗ်ာ”

 

“ႏို႕ ကေလးကို ေခၚခ်င္သလား၊ ေခၚထားခ်င္ ေခၚထားေပါ့”

 

“သူ႕အေမကလဲ ထည့္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ကေလးကလဲ လိုက္မယ္ မထင္ဘူး”

 

“ဒီလိုဆို သူ႕အေမပါ ေခၚရမွာေပါ့။ ေခၚပါ၊ မင္းတို႕ကို ငါလုပ္ေကၽြးပါ့မယ္”

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ခ်စ္လွေသာေၾကာင့္ အျမ၏ ရင္ထဲတြင္ မခ်ိမဆန္႕ ခံစားေနရေသာ ေ၀ဒနာလံုးၾကီးကို ထြင္းေဖာက္ကာ ဤစကားရပ္ မ်ားသည္ သူမ၏ ႏႈတ္ဖ်ားကထြက္လာရသည္။ “ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ သူ႕ကေလးကိုခ်စ္သည္။ မညြန္႕ညြန္႕ကိုလည္း ေတြ႕လိုက္သည္။ မိမိမွာ ဣတၳိယအစစ္မဟုတ္မွန္းလည္း သူသိေနျပီ။ မိမိကလည္း သူႏွင့္ မခြဲႏိုင္၊ ထို႕ေၾကာင့္ လူကိုဆံုးဦးေတာ့ တအိမ္တည္း အတူေန ရျပီး ေမာင္ခင္ေအာင္၏ မ်က္ႏွာကေလးကို ေန႕စဥ္ျမင္ေနရလွ်င္ တခါတည္းကြဲသြားရသည္ထက္ ေတာ္ေသးသည္” ဟု ေတြးေတာကာ ေျမြမေသ တုတ္မက်ိဳး ေစ့စပ္ေရးလမ္းစဥ္ကို အျမ ခမ်ာ ခ်ရရွာသည္။ ရင္ထဲမွာကား မခ်ိမဆန္႕ ရွိလွသည္။

 

အျမ တိုက္တြန္းခ်က္အရ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ မညြန္႕ညြန္႕တို႕ သားအမိကို ေတြ႕ရွိရန္ ေန႕တိုင္း စနည္းနာထြက္သည္။ တရက္ႏွင့္ လည္းမေတြ႕ ၂ရက္ ၃ရက္ႏွင့္လည္း လမ္းစမျမင္၊ ၇ ရက္ေသာ္လည္း မရ၊ မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္အထိ ထြက္၍ရွာေနသည္မွာ တလေက်ာ္ ခဲ့ျပီ။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ႏွင့္သာ အိမ္ျပန္လာျပီး။ အျမက ဆီး၍ေမးေသာအခါ “သဲလြန္စ မရပါဘူး မမျမရာ၊ ေတြ႕ေတာ့မွာလဲ မဟုတ္ပါဘူး ထင္ပါရဲ႕”ဟု လက္ေလွ်ာ့သည့္အလား ေျပာေလ့ရွိသည္။ ထိုအခါ အျမက “ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႕ ဆိုတဲ့စကား အရွိသားဘဲကြယ္၊ ဘယ္မေတြ႕ဘဲ ရွိမလဲ၊ ေတြ႕ရမွာေပါ့၊ ၾကိဳးစားရွာပါဦး” ဟု အားေပးစကားေျပာရေသးသည္။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေန႕စဥ္ပင္ အိမ္က ထြက္ျမဲထြက္၍ ရွာျမဲရွာလ်က္ရွိသည္။ ၂လနီးပါးခန္႕ ၾကာေသာအခါ ေမာင္ခင္ေအာင္ အိမ္သို႕ တည၌ျပန္မလာ၊ ဤသို႕ မျပန္သျဖင့္ အျမ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပူမိသည္။ ေနာက္တရက္လည္း ျပန္မလာ၊ ေနာက္ ၃ ရက္လည္းျပန္မလာ။ ၇ ရက္ႏွင့္လည္း ျပန္မေရာက္။ ထို႕ေၾကာင့္ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကိုရွာရသည္။ စနည္းနာရသည္။ ဟိုဟို ဒီဒီ ေမးရျမန္းရသည္။ မညြန္႕ညြန္႕ ေနာက္လင္ႏွင့္ ေတြ႕၍ အူမ်ားပြင့္ျပီးေသျပီလားဟု ေတြးေတာ ပူပန္မိသည္။ တေယာက္တည္း အိမ္မွာ ေနရသည္ကလည္း ေျခာက္လွေသြ႕လွသျဖင့္ မေနတတ္ေအာင္ ရွိလွသည္။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ၃လႏွင့္လည္း ျပန္မေရာက္၊ ၆လအထိလည္း သူ႕သတင္း ဘာမွ်မရ။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို မေတြ႕ရသည့္ဆင္းရဲ ထက္ ၾကီးေသာဒုကၡသည္ အျမအဘို႕မရွိ။ ထို႕ေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို သတ္ေသရန္ ၾကံစည္မိ၏။ သားေရလွီးသည့္ ဓားႏွင့္ ရင္၀ကို တအားထိုးလိုက္လွ်င္ လြယ္လြယ္ကေလးႏွင့္ ေသႏိင္သည္ကို သိ၏။ ဤသို႕ ေသလိုက္ပါက ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ မိမိအေၾကာင္း ဘာမွ မသိသျဖင့္ အေၾကာင္းထူးမည္ မဟုတ္။ ေစာင့္ဦးမည္ဟု ေစာင့္၏။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ သတင္းကိုသာ ေမးေန၏။ “ေမာင္ခင္ေအာင္ အျမန္ျပန္လာပါ၊ မမစိတ္ပူေနသည္” ဟု သတင္းစာမ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာထည့္၏။ ၁၉၄၇ခုႏွစ္ ကုန္ခါနီးကထြက္သြားေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ သည္ ၁၉၄၈ခုလည္း ျပန္မလာ၊ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္မွာလည္း ျပန္မေရာက္။ တိုင္းျပည္တခုလံုးမွာလည္း ျပည္တြင္းစစ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ရႈပ္ေထြး ပြက္ေလာရိုက္ေနေပျပီ။ ဤအရႈပ္ထဲတြင္ ေသသူေတြ အလြန္ပင္ မ်ားသည္။ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္အတြက္ သာ၍ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ နည္းေပျပီ။ ေမာင္ခင္ေအာင္ မရွိေသာေလာကတြင္ မေနလိုေသာေၾကာင့္ သတ္ေသဘို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကံစည္မိသည္မွာ ၄၈ -၄၉ခုႏွစ္အတြင္း ၁၀ၾကိမ္ထက္မနည္းေပ။

 

၁၉၅၀ခုႏွစ္ တေပါင္းလေလာက္တြင္ မိတ္ေဆြတဦးက ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕ကုိ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးစြာ သံုးခြျမိဳ႕တြင္ ေတြ႕ခဲ့ရေၾကာင္း လာေျပာ သည္။ ထိုႏွစ္ ထိုလပိုင္းေလာက္တြင္ အသြားအလာ အဆက္အသြယ္မ်ား အေတာ္အသင့္ ျပန္၍ ေကာင္းလာျပီျဖစ္ရာ၊ ထိုသတင္းရျပီး ေနာက္ တရက္တြင္ အျမသည္ အိမ္ကိုေသာ့ခတ္၊ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကိုအပ္ျပီး သံုးခြျမိဳ႕သို႕ လိုက္သြားေတာ့သည္။ သံုးခြျမိဳ႕တြင္ ျပည္တြင္း စစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ား မနည္းလွေပ။ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕ကိုမူ စရပ္ေဟာင္းၾကီး တခုထဲတြင္ အျခား ဒုကၡသည္မ်ားႏွင့္ အတူေတြ႕ရသျဖင့္ အျမရင္ထဲတြင္ ဆို႕သြားသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာ အ၀တ္တထည္ ကိုယ္တခုႏွင့္ ရွာပံုေတာ္ ထြက္သြားသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႕တြင္ အ၀တ္အစားမွ ေကာင္းေကာင္းမရွိ၊ သံုးခြသို႕ေရာက္ကတည္းက အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေန၏။ ဤစစ္ေျပးစရပ္ထဲမွာပင္ မညြန္႔ညြန္႔၏ မိခင္ၾကီး ေသဆံုးသြားသျဖင့္ လူတေယာက္ ေလွ်ာ့သြားသည္။ သို႕ရာတြင္ သူတို႕၌ သမီးကေလး တေယာက္ ေနာက္ထပ္ရေနၾကျပီ။ အခါလည္ အရြယ္ပင္ ရွိေနေပျပီ။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ အသက္ရွင္ေနမွန္းသိလ်က္ႏွင့္ ခြဲ၍ေနရန္ မ်ားစြာ ခက္ခဲ၀န္ေလးလွေသာ အျမသည္ ဘာဘုပ္ရမည္နည္း။ လင္ေရာ မယားေရာ သားေရာ သၼီးပါ အိမ္သို႕ေခၚခဲ့ဘို႕ပင္ရွိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ေခၚ၏။ မလိုက္ခ်င္ၾက။ တခုခုကိုလန္႕ျပီး စိုးရိမ္ေနၾက၏။ “ငါကဘဲ လုပ္ေကၽြးပါမယ္”စသည္ျဖင့္ အၾကိမ္ၾကိမ္ေခ်ာ့ေမာ့ေခၚမွ ရွိသမွ် ပစၥည္းမ်ားထုပ္ပိုးျပီး လိုက္ခဲ့ၾက၏။ ရန္ကုန္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕ကို အိမ္အေပၚထပ္မွာ ေနရာခ်ထားေပး၍ အျမကမူ တေယာက္တည္း ေအာက္ထပ္မွာ ေနရွာသည္။ အျမသည္ သားေရအလုပ္ကိုၾကိဳးစားလုပ္ျပီး စားျမံဳတခုလံုးအဘို႕ ဖူလံုေစသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္အတူအိပ္ျပီး တအိမ္လံုး ၂ေယာက္တည္းေနရ ေသာ ဘ၀ကား ဆံုးရႈံးခဲ့ျပီ။ သို႕ရာတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ မ်က္ႏွာကေလးကို ျမင္ေနရေသးသည့္အတြက္ မ်ားစြာ သက္သာရေပ ေသးသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို မိမိ မပိုင္ေတာ့။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ မ်က္ႏွာထားမွာလည္း မိမိအေပၚတြင္ ေရွးေရွးကကဲ့ သို႕ တျပံဳးျပဳံး တရႊင္ရႊင္ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ မရွိေတာ့။ ေရလိုက္ ငါးလိုက္အႏိုင္ႏိုင္၊ ခပ္တင္းတင္း ခပ္မာမာ ခဏခဏဆိုသကဲ့သို႕ ျဖစ္ေန၏။

 

တေန႕တြင္ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္အား အတူတြဲ၍ ဘိုင္စကုတ္ မၾကည့္ရသည္လည္း ၾကာျပီ၊ ေျပာစရာလည္း နည္းနည္းရွိ၍ သြားရ ေအာင္ဟု ေခၚရာ ေမာင္ခင္ေအာင္က မလိုက္။ ထို႕ေၾကာင့္ တေယာက္တည္းပင္ ဘိုင္စကုတ္ၾကည့္ရန္ဆိုျပီး ထြက္သြားခဲ့သည္။ သို႕ရာတြင္ ဘိုင္စကုတ္ကိုကား မေရာက္၊ တေယာက္တည္းမို႕ ၾကည့္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိ။ ထို႕ေၾကာင့္ အိမ္မွထြက္သြားျပီး၍ ၄၅မိနစ္ခန္႕ အၾကာတြင္ပင္ အိမ္သို႕ျပန္ေရာက္ လာေလေတာ့သည္။ အိမ္သို႕ အျမန္ျပန္ေရာက္လာသည္ကို ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕ လင္မယားကမသိ၊ ကေလးေတြကလည္း အိပ္ေနၾက၏။ ဤအိမ္မွာ မေနခ်င္ေၾကာင္း မညြန္႕ညြန္႕က ေမာင္ခင္ေအာင္အား အပူတိုက္ေနေသာ စကားမ်ားကို အျမ ၾကားရေလသည္။ “ရွင္မလိုက္ခ်င္ရင္ေန၊ က်မနနဲ႕ကေလးေတြခ်ည္း ဆင္းသြားမယ္” ဆိုေသာ စကားကိုလည္း အျမ ၾကားလိုက္ရ ေသးသည္။ အျမသည္ အသံေပး၍ တက္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ “ေျပာင္းဘို႕ေရြ႕ဘို႕ေတာ့ မလုပ္ၾကပါနဲ႕ကြယ္၊ မင္းတို႕ကို ရွာပံုေတာ္ၾကီးနဲ႕ ရွာခဲ့ရတာ ဗမာျပည္ တနံတလ်ားေလာက္ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ဒီအိမ္မွာဘဲ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနၾကပါ။ မမျမဘဲလုပ္ေကၽြး ပါ့မယ္”ဟုေျပာလိုက္ေလသည္။ အျမက ဤသို႕ေျပာလိုက္သည္ကို ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ဘာမွျပန္မေျပာ ျငိမ္၍သာ နားေထာင္ေန သည္။ မညြန္႕ညြန္႕ကလည္း မလႈပ္ေပ။ ေမာင္ခင္ေအာင္အဘို႕မွာမူ ေသာင္ျပင္တြင္ေပါက္ေနၾကေသာ ကိုင္းပင္ျမက္ပင္ၾကီးမ်ားကဲ့သို႕ ေလယူရာတိမ္း၍ ပါေနသည္။ မညြန္႕ညြန္႕ကိုလည္းခ်စ္၊ အျမကိုလည္း သနားသျဖင့္ ပစ္၍မသြားႏိုင္။

 

အျမသည္ မညြန္႕ညြန္႕မျမင္ခိုက္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို မီးဖိုထဲသို႕အသာေခၚသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေရွးကကဲ့သို႕ အျမအား ယုယုယယ ခါးကိုဖက္ကာ “ဘာလဲ မမျမ”ဟုေမးသည္။ “မင္းငါ့ကို တခါပစ္သြားဦးမလို႕လား၊ ငါမင္းကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ မင္းသိတယ္မဟုတ္လား” ဟု မ်က္ရည္ေတြရႊဲေနေသာ မ်က္လံုမး်ားျဖင့္ စိုက္ၾကည့္ရင္းေမးသည္။ “ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္ မမျမရယ္၊ မညြန္႕ညြန္႕က ဒီမွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူးလို႕ေျပာေနတယ္။ အဲဒီအတြက္ ခက္ေနတာပါ”

 

“ႏို႕သူမေနခ်ာင္ေတာ့ မင္းပါ လိုက္သြားမွာလား၊ သူနဲ႕ငါ့ကို ဘယ္သူ႕ပိုခ်စ္သလဲ”

 

“မမျမကိုလဲ ခ်စ္ပါတယ္၊ ခြဲျပီးလဲ မေနခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကေလး ၂ေယာက္က ရွိေသးတယ္။ သူ႕ကိုခြဲႏိုင္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကေလး ၂ေယာက္ကို မခြဲႏိုင္ဘူး မမျမရယ္”

 

“သူဆင္းသြားခ်င္ရင္ ဆင္းသြားပေစေပါ့။ ကေလး ၂ေယာက္သာေခၚထားပါ။ ငါလုပ္ေကၽြးပါ့မယ္”

 

“သူကလဲ ကေလးေတြရဲ႕ အေမျဖစ္ေနေသးတာကိုး မမျမရဲ႕၊ ဒီကိစၥဟာ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္ဗ်ာ၊ ျဗံဳးကနဲ ဆံုးျဖတ္လို႕မျဖစ္ေသးပါဘူး။ စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္မွ ျဖစ္မွာပါ”

x           x           x

 

ေနာက္ ၂ ရက္ခန္႕ၾကာေသာအခါ အျမ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ေရွ႕မွ ျဖတ္၍ ဘာမေျပာ ညာမေျပာ ႏႈတ္ပင္မဆက္ဘဲ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕ လင္မယားႏွင့္ ကေလး၂ေယာက္ပါ အထုပ္အပိုးကေလးမ်ားယူကာ အိမ္ေပၚမွဆင္းၾကေတာ့သည္။ အျမက ေမာင္ခင္ေအာင္ကို လိုက္ဆြဲကာ “ဒါ ဘယ္ကိုလဲ၊ ဘယ္သြားၾကမွာလဲ” ဟုေမးသည္။ “သူေပ်ာ္တဲ့ဆီ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ေနဦးမယ္ မမျမရယ္” ဟု ေမာင္ခင္ေအာင္က ေျပာသျဖင့္ လက္ေလွ်ာ့ကာ သြားလိုရာသြားဟု သေဘာထားလိုက္ရသည္။

 

အျမ၏ စိတ္ထဲတြင္ တေန႕ေတာ့ သူတို႕ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္လိမ့္မည္။ သူတို႕လင္မယားက အလုပ္မရွိ ကေလး ၂ေယာက္ႏွင့္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ ဟန္က်ပန္က် ၀၀လင္လင္ ရွိႏိုင္မည္မဟုတ္။ တေန႕ ဒုကၡေတြ႕လို႕ ျပန္လာမွဘဲ ငါလက္ခံထားရမွာဘဲဟု စဥ္းစားေတြးေတာရင္း ေငးကာ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့၏။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အိမ္မွ ဆင္းသြားျပီး သံုးေလးရက္ၾကာ္ေသာ္လည္း တေခါက္မွ မေရာက္လာ။ အျမမွာလည္း တကိုယ္တည္း ဟာလာ ဟင္းလင္းၾကီး ျဖစ္၍က်န္ရစ္ေတာ့သျဖင့္ အလုပ္လည္း ေကာင္းေကာင္းမလုပ္၊ ထမင္းပင္ စားမိသည့္ အခါမွ စားမိေတာ့သည္။ ၁၀ရက္ခန္႕ၾကာေသာ တေန႕တြင္ အျမသည္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ကိုယ့္ဖာသာျပဳရရွာရမည္။ ဆင္းရဲစရာေတြ ေမ့ပစ္မည္ဟုေအာက္ေမ့ကာ ေရမိုးခ်ိဳး၍မွန္ေရွ႕တြင္ အ၀တ္အစားလဲ၊ အလွအပျပဳျပင္ရင္း သီခ်င္းမ်ားပင္ ခပ္တိုးတိုး ဆိုေနမိသည္။ သီခ်င္းမ်ားမွာ သဘာ၀အတိုင္း လင္တရူး ဆန္ဆန္ သီခ်င္းကေလးမ်ား၊ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို လြမ္းသည့္ သီခ်င္းကေလးမ်ားသာျဖစ္သည္။ အလွျပင္ သီခ်င္းဆို၍ ေကာင္းတုန္းအခ်ိန္မွာပင္ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ အရိပ္သည္ မွန္ထဲတြင္ ျပံဳးျပံဳးၾကီးေပၚလာသည္။ အျမသည္ အံ့အားလည္း သင့္၏။ သေဘာလည္းက်ေနသည္။

 

ထို႕ေၾကာင့္ -

 

“ေမာင္ခင္ေအာင္ မင္းဒီအထိ ငါ့ကိုလွည့္စား ဒုကၡေပးတုန္းဘဲလား” ဟုေမးလိုက္သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္က “ထမင္းဆာလိုက္တာ မမျမရယ္” ဟုျပန္ေျပာလိုက္ေလရာ အျမသည္ မ်ားစြာ စိတ္ထိခိုက္သြားသည္။ “မြန္းလြဲခ်ိန္အထိ သူ နံနက္စာမစားရေသးဘူး” ဟု စိတ္ထဲတြင္ ဆိုမိသည္။

 

ေသေသခ်ာခ်ာ လွည့္၍ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ တကုိယ္လံုးမွာ ေရေတြမိုးေတြစိုေနသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ႏႈတ္ခမ္းမွာလည္း ျပာ၍ ကိုယ္ကလည္းတုန္ေနသည္။ သူယူသြားေသာေၾကာင့္ ေယာက္်ား၀တ္အထည္ဆို၍ ဤအိမ္တြင္ ဘာမွ မက်န္ေတာ့။ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္အား အ၀တ္ေတြခၽြတ္ခိုင္းျပီး ေစာင္ၾကီးႏွင့္ ေထြးခိုင္းလိုက္သည္။ အက်ႌႏွင့္ လံုခ်ည္ကိုမူ သူကိုယ္တိုင္ ေရညွစ္ျပီး လႊားလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ထမင္းဆိုင္သို႕သြားကာ ထမင္းႏွင့္ဟင္းမ်ား ၀ယ္ျပီး ေမာင္ခင္ေအာင္ကိုေကၽြး ေလသည္။ ဘယ္ေလာက္ဆာေနသည္ ဘယ္ႏွစ္နပ္ငတ္ေနခဲ့သည္မသိ။ မ၀ေသး၍ ေနာက္ထပ္တခါသြား၀ယ္ျပီး ေကၽြးျပန္ေတာ့လည္း ကုန္ေအာင္ပင္ စားႏိုင္ေသးသည္။ ေစာင္ပတ္ၾကီးႏွင့္ စားေနေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ အနားမွ ၾကံဳ႕ၾကံဳ႕ကေလးထိုင္ကာ ကရုဏာၾကီးလွ ေသာ အျမက -

“ေမာင္ခင္ေအာင္ မင္း အခုဘာလုပ္ေနသလဲ”

 

“ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္မရွိလို႕ခက္ေနတယ္ မမျမရဲ႕”

 

“ႏို႕ အခုဘယ္ကလာတာလဲ”

 

“အလုပ္လိုက္ရွာရင္းက ၀င္လာတာ၊ ေန႕စဥ္ဒီလိုဘဲ လိုက္ရွာေနတာဘဲ၊ ရလဲမရေသးဘူးဗ်ာ”

 

“ဒီလိုဆိုရင္လဲ မင္းေကာင္းေကာင္း ကၽြမ္းက်င္တဲ့ သားေရအလုပ္ဘဲ မမျမနဲ႕အတူ လာလုပ္ေနပါေတာ့လား။ မင္းရတဲ့ လက္ခ မင့္မိန္းမကို ေပးေပါ့။ ဒီေတာ့ သားသၼီးေတြနဲ႕ အသင့္အတင့္ ေနႏိုင္စားႏိုင္ေရာေပါ့။ မင့္လုပ္ခထဲက ငါတျပားမွ မယူပါဘူး”

 

အျမက ဤသို႕ေျပာေသာ္လည္း မညြန္႔ညြန္႕က ေမာင္ခင္ေအာင္အား ဤအိမ္တြင္ အလုပ္လာလုပ္သည္ကို မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် ၾကိဳက္မည္ မဟုတ္သည္ကို ေမာင္ခင္ေအာင္သိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အျမ၏စကားမ်ားကို ဘာမွ်မျပန္၊ ျငိမ္၍သာ နားေထာင္ေနသည္။ အျမကလည္း ဤအေၾကာင္းမ်ားကိုရိပ္မိသည္။ ညေန လံုခ်ည္ အက်ႌမ်ားေျခာက္၍ မိုးစဲသည့္အခ်ိန္တိုင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ အျမတို႕ သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာေနရေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံပမာ အားရပါးရ စကားေတြေျပာေနၾကေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ျပန္သြားေသာ အခါ လမ္းဓာတ္မီးမ်ားပင္ ထြန္းျပီးေနေလျပီ။

 

အျမသည္ ေရွးကကဲ့သို႕ အလုပ္ကို ၾကိဳးစားျပီး မလုပ္ေတာ့။ တ၀မ္း တခါးျဖစ္သျဖင့္ ဘာလုပ္စရာလိုေသးသလဲဟုလည္း ခပ္ေထြေထြ စိတ္အလိုက္ ေတြးေတာမိသည္။ ဟိုထြက္လည္ ဒီထြက္လည္၊ လည္ေနသည့္ ရက္ေတြကလည္း မနည္းေတာ့ေခ်။ ေမာင္ခင္ေအာင္လည္း ၅ ရက္တခါ၊ ၇ရက္တခါေလာက္မွ အိမ္ကိုေရာက္လာတတ္၏။ ေရာက္လာသည့္အခါလည္း စားစရာသာေတာင္းေလ့ရွိ၏။ အျမႏွင့္ေနစဥ္ က ေကာင္းေကာင္းစား၍ လြယ္လြယ္သံုးေနသူျဖစ္ေလရာ ယခုေသာ္ ရွားပါးျခင္း ဒုကၡကို အေတာ္ပင္ ခံေနရေပျပီ။ တခါတရံလည္း တေလေန၍ တေခါက္ မေရာက္ဘဲ ေနျပန္၏။ တခါတေလလည္း ေရာက္လာျပီး ညပင္အတူအိပ္သြားေသး၏။ တခါတေလလည္း ေပၚမလာဘဲေနျပန္၏။ ညအိပ္ သြားေသာရက္မ်ားမွာ ေနေရး ထိုင္ေရး စားေရးေသာက္ေရး ၀တ္ေရးတို႕ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ မညြန္႕ညြန္႕ ႏွင့္ ရန္ျဖစ္လာေသာ ေန႕ရက္မ်ား ျဖစ္ဟန္တူေလသည္။

 

သို႕ႏွင့္ ၁၉၅၂ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ဦးလ၊ တေန႕ေသာ နံနက္ခင္းတြင္ အျမသည္ ကုကၠိဳင္းလမ္းအတိုင္း ေျခလ်င္ေလ်ာက္သြားရာ ေဆာက္ေနေသာ တိုက္သစ္ၾကီး ထိပ္ဖ်ားတြင္ ေရပံုးတပံုးႏွင့္ လူငယ္တေယာက္ကို ျမင္သျဖင့္ ေငး၍ရပ္ၾကည့္ေနမိ၏။ အိမ္သို႕ေပၚမလာသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္ ေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ တူလြန္းသျဖင့္ ၾကည့္ေနမိျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေလ တူေလရွိလွသျဖင့္ အလုပ္သမားမ်ား အလုပ္နား၍ နံနက္စာ စားခ်ိန္အထိ ေစာင့္ေနသည္။ ဟုတ္သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ပင္ျဖစ္သည္။ အျခား ပန္းရံအလုပ္သမားမ်ားနည္းတူ ခ်ိဳင့္ကေလးဆြဲကာ အရိပ္တခုတြင္ထိုင္ျပီး ထမင္းစားေနသည္။ အျမသည္ ေနာက္ကျဖည္းျဖည္းသြားကာ ေမာင္ခင္ေအာင္စားေနေသာ ခ်ိဳင့္ထဲသို႕ ငံု႕ၾကည့္ေလသည္။ ပဲပုပ္ခ်က္တခြက္ႏွင့္ ဘရာေၾကာ္တခ်ပ္သာေတြ႕ရ၏။ ထိုအခါ အျမ မ်က္ရည္မဆည္ႏိုင္။ “မင္း ဒီေလာက္ဘဲ ဆင္းရဲေနသလား ေမာင္ခင္ေအာင္” ဟု ခပ္တုန္တုန္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားျဖင့္ ေမးမိသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္က ေမာ့ၾကည့္၏။ ထို႕ေနာက္ သူ႕ကိုေျပာသည္ဟုပင္ မယူဆေသာအေနမ်ိဳးျဖင့္ ငံု႕၍စားျမဲစားေနေတာ့သည္။

 

အျမအဘို႕ ဤေန႕သည္ စိတ္မခ်မ္းသာဆံုးေသာ ေန႕တေန႕ျဖစ္၏။ ယခင္အခါက ဟင္းမေကာင္းလွ်င္ ထမင္းမစားေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္၊ ဘရာေၾကာ္ကို သြားရည္စာ အျဖစ္ပင္ မစားခ်င္ေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ယခုဘရာေၾကာ္ကို ဟင္းေကာင္းလုပ္၍ စားေနရသည္။ သူ႕အသားေတြမွာလည္း ေနေလာင္၍ညိဳမဲေနျပီး ၀တ္ထားသည့္အ၀တ္မွာလည္း စစ္တပ္က ပစ္ထားခဲ့၍ အေရာင္အဆင္း မရွိေတာ့ေသာ စြပ္က်ယ္စိမ္းမ်ိဳးႏွင့္ ေဘာင္းဘီစုတ္သာ ျဖစ္သည္။ လုပ္ရသည့္အလုပ္ကလည္း အစြန္းအဖ်ားမွက်၍ ေသတတ္ေသာ အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ဤဘ၀ကို အျမ ၾကာၾကာ ၾကည့္မေနႏိုင္၊ ျမန္ျမန္ အိမ္သို႕ျပန္ခဲ့ျပီး အိမ္သို႕ေရာက္မွပင္ ေခါင္းအံုးေပၚ ေမွာက္၍ အသံထြက္ေအာင္ ငိုခ်လိုက္ေတာ့သည္။

 

ထိုေန႕ကစ၍ အျမ အိမ္ကမထြက္၊ ဘယ္မွလည္း မလည္ေတာ့၊ မိမိမွာမူ ဆီမ်ားမ်ားပါသည့္ ဟင္းေကာင္းမ်ားႏွင့္ စားေနျပီး၊ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာ မေသရံု စားေနရသည္ဟု ေတြးေတာကာ တမိႈင္မႈိင္ တေတြေတြႏွင့္ စိတ္ဆင္းရဲ၍သာ ေနရေတာ့သည္။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ ေပၚမလာသည္မွာလည္း ၾကာေပျပီ။ ယခင့္ ယခင္က ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္အတူတြဲလ်က္သြားေနက်ျဖစ္ေသာ ရုပ္ရွင္၊ ပြဲလမ္းသဘင္၊ ေပ်ာ္ပြဲ စသည့္လမ္းမၾကီးမ်ားမွာလည္း ယခုေသာ္ အျမ အဘို႕ ေျခာက္ေသြ႕လွသည္။

 

မိုးကေလး တဖြဲဖြဲရြာေနသည့္ တေန႕ေသာ ညတည ၉နာရီအခ်ိန္ခန္႕တြင္ အျမသည္ အိပ္ေတာ့မည္ဟု အိမ္တံခါးကိုပိတ္ျပီး အိမ္ထဲတြင္ ဟိုဟို ဒီဒီ တံျမက္စည္းလွဲေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တံခါးေခါက္သံ ၾကားရသျဖင့္ အေပါက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ရာ ေမာင္ခင္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။ သူ႕လက္ထဲမွာလည္း ၆လက္မခန္႕ရွိ ဓားတေခ်ာင္း ပါလာသည္။ ဤအိမ္သာ မဟုတ္ဘဲ အျခားအိမ္ တအိမ္သို႕ ဤညမ်ိဳး ဤအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ဤအတိင္းသြားပါက ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ဧကန္မုခ် ရာဇ၀တ္မႈသင့္ေပေတာ့မည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ျဖစ္ေနေသာ ေၾကာင့္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုျပီး အျမက ဖြင့္ေပးလိုက္၏။

 

အိမ္ထဲသို႕ေရာက္ေသာအခါ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ တစံုတခု အဓမၼလုပ္ရန္အတြက္ စိတ္တင္းလာသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ပင္ ရုန္႕ၾကမ္းေနသည္။

 

“မင္း ဘာျဖစ္လာတာလဲ ေမာင္ခင္ေအာင္” ဟု အျမက ေမးလိုက္သည္။

 

“ကၽြန္ေတာ္ ေငြသိပ္လိုေနတယ္ဗ်ာ၊ အလုပ္ကလဲတေန႕မွ ၃ိထဲ၀င္တယ္။ အလုပ္မဆင္းရတဲ့ေန႕ကလဲ ရွိေသးတယ္၊ အခုအိမ္မွာ စားစရာ မရွိဘူးဗ်။ ကေလးေတြကလဲ ငိုေနတယ္၊ မိန္းမကလဲ မမာဘူး”

 

“ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဖူဖူလံုလံု ေနရတဲ့ဆီမွာေတာ့ မေနၾကဘဲနဲ႕ ငါ့ကိုကန္ဆင္းသြားတဲ့ဆီအထိ ငါကလိုက္ျပီး လုပ္မေကၽြးႏိုင္ဘူး ေမာင္ခင္ေအာင္”

 

“အခု စားစရာမရွိဘူးဗ်၊ လူမမာကလဲ တဘက္”

 

“မင္းအတြက္ မင္းကေလးႏွစ္ေယာက္အတြက္ဆိုရင္ ဘာမွကိစၥမရွိဘူး၊ လာခဲ့ၾက။ မင္းရဲ႕ကေလးေတြလဲ ငါ့ကေလးေတြဘဲလို႕ သေဘာထားႏိုင္တယ္။ ငါေခါင္းနဲ႕လုပ္ေကၽြးမယ္။ မင့္မိန္းမအတြက္ ငါဘာမွ မေပးႏိုင္ဘူး၊ မင္းဘယ္ေတာ့မွ လာမေျပာနဲ႕”

 

ခ်ိဳခ်ိဳသာသာႏွင့္ရမည္ မဟုတ္ဟုသိေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အျမကို အတင္းဖက္ကာ အျမ၏လက္၀တ္လက္စားမ်ားကို လုေတာ့ သည္။ အျမလည္း ရုန္းကန္ တြန္းဖယ္သည္။ ေအာ္ကား မေအာ္။ ထို႕ေၾကာင့္ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား မသိၾက။ ပစၥည္းအသင့္ရလွ်င္ရခ်င္း ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အိမ္ျပင္သို႕ေျပးထြက္ကာ ေမွာင္ရိပ္ခို၍ ေပ်ာက္သြားေတာ့သည္။ သံေယာဇဥ္ၾကီးလွေသာ အျမသည္ မ်က္စိတဆံုး လိုက္၍ ၾကည့္ေနသည္။ ရဲႏွင့္မ်ား တိုးမိေနမလားဟုလည္း စိုးရိမ္ေနရွာသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ ေပၚမလာျပန္လွ်င္လည္း “ေမာင္ခင္ေအာင္ ေပၚမလာျပန္ဘူး ဘာမ်ားျဖစ္ေနသလဲ။ တျခားဆီမ်ား ဟိုတေန႕ညကလို လိုက္လုပ္လို႕အဘမ္းမ်ား ခံေနရသလား” စသည္ျဖင့္ အျမတေယာက္တည္းေတြး၍ ပူေနမိျပန္သည္။ “သူမလာတာ၅ရက္ရွိသြားျပီ။ ၇ ရက္ရွိသြားျပီ။ ဒီကေန႕ဆိုရင္ ၁၁ရက္ဘဲ” စသည္ျဖင့္လည္း တြက္ေနေသးသည္။ ၁၂ရက္ေျမာက္ ေန႕ခင္းနာရီျပန္ ၂ခ်က္အခ်ိန္ေလာက္တြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ေပါက္လာသည္။ သူသည္ ထမင္း၀၀ခါးလွလွႏွင့္ ရႊင္ပ်ေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္မ်ိဳးမဟုတ္ သူ႕ရုပ္သူ႕ရည္မွာလည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲေသာ ဒဏ္ေၾကာင့္ၾကံဳလွီ သည္။ အသားအေရမ်ားလည္း ညစ္ေထးလွသည္။ အ၀တ္အစားကလည္း မေျပာင္၊ မေျပာင္ရံုသာမက ညစ္ေပေနေလျပီ။ ဦးေခါင္းကို လည္း ဆီမေရာက္သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ကေလးၾကာပံုရသည္။ အျမက ဆီးျပီး -

 

“ဒါဘယ္က လာတာလဲ ေမာင္ခင္ေအာင္”ဟုေမးလိက္၏။

 

“ဒီလာတာပါဘဲဗ်ာ”

 

“ဆာလာသလား၊ ဘာစားခ်င္သလဲ”

 

“ကၽြန္ေတာ္ဆာတာ ကိစၥမရွိပါဘူးဗ်ာ”

 

“ႏို႕ဘာျဖစ္ျပန္သလဲ”

 

“အိမ္မွာ စားစရာမရွိဘူး။ မိန္းမကလဲ ေတာ္ေတာ္ျဖစ္ေနတယ္”

 

“ဒါဘဲ ေမာင္ခင္ေအာင္၊ မင့္မိန္းမအတြက္ဆိုရင္ ငါ့ဆီမလာနဲ႕။ တျပားမွ ငါမေပးႏိုင္ဘူး”

 

“ေပးဦးဗ်ာ၊ စားစရာမွ မရွိတာ။ သူကလဲ ေတာ္ေတာ္ ဖ်ားတယ္ဗ်”

 

“ေဟ့ မေပးႏိုင္ဘူး၊ မေပးႏိုင္ဘူး”

 

“မေပးလို႕ ဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆိုင္သေလာက္ဆိုင္ေသးတာ”

 

“မေပးႏုိင္ဘူးကြာ”

 

ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ စကားဆက္ မေျပာေတာ့ဘဲ ေခတၱမွ်ျငိမ္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ အတင္းပင္ အျမကိုထဖက္ကာ ခါးထဲမွ ေသတၱာေသာ့ကို လုသည္။ အျမက ရုန္းကန္ဖယ္ရွားသည္။ သို႕ရာတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္က လက္ဦးေနေလျပီ။ ျပန္လံုး၍လည္း မႏိုင္ႏိုင္၊ ေမာင္ခင္ေအာင္က ေသတၱာကို ေျပးဖြင့္ျပီး အလြယ္ေတြ႕သမွ် ေငြကိုဆုပ္ယူကာ ထြက္သြားသည္။ ေသာ့ပါယူသြားသည္။ အျမက “ေသာ့ေပးခဲ့”ဟု ခပ္တိုးတိုးပင္ေတာင္းသည္။ သူက မေပးခဲ့။ အျမကလည္း အိမ္နားနီးခ်င္းမ်ားၾကားေအာင္ ေအာ္ဟစ္၍မေျပာ၊ အိမ္နားနီးခ်င္းမ်ားကလည္း ေမာင္ခင္ေအာင္ ၀င္သည္ ထြက္သည္၊ တခါတေလ စကားမ်ားတတ္ၾကသည္၊ တခါတေလ ခ်စ္ေနတတ္ၾက သည္မ်ားကို သိေနျပီးသားျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ ဂရးမစိုက္ၾကေတာ့ေပ။

 

ေရွးနည္းအတူ ေမာင္ခင္ေအာင္ အျမထံသို႕ ေပၚမလာျပန္။ ဤတၾကိမ္တြင္ တလနီးပါးမွ် ၾကာသြားေလျပီ။ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာ အျမအဘို႕ ေမာင္ဆိုးသားဆိုးကေလးလို ျဖစ္ေနသည္။ ပစ္လည္းမပစ္ႏုိင္၊ လာလာျပီး အဓမၼလုယက္ယူငင္ေနသည္ကိုပင္ ကလိထိုးသည္ ဟု ထင္သေယာင္ျဖစ္မိသည္။ မလာျပန္လွ်င္၊ အထူးအားျဖင့္ ရက္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကာေအာင္ မလာဘဲေနလွ်င္ ေမွ်ာ္၍ေနမိသည္။ တမ္းတ၍သာ ေနမိသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ လာျပန္ျပီ။ တလ တရက္ေလ်ာ့ေသာေန႕မွာ ေရာက္၍လာသည္။ ေန႕လယ္ပိုင္းပင္ျဖစ္သည္။ ေရွးကကဲ့သို႕ပင္ ေငြေတာင္းသည္။ သူရသင့္သည္ကို ေပးပါဟုဆိုသည္။ သူ႕မိန္းမ မမာေနေၾကာင္းကို ေျပာျပန္သည္။ သူ႕မိန္းမဆို၍ အျမက တျပားမွ မေပးခ်င္။ သို႕ရာတြင္ အတင္းလုယူျပန္လွ်င္လည္း ေပးလိုက္ရသည္ခ်ည္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ “ငါ့ကိုေသာ့ေပး” ဟုေတာင္းလိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ေသာ္ ေမာင္ခင္ေအာင္ေငးေနသည္။ ေတြေနသည္။ ထို႕ေနာက္ ေသတၱာေသာ့ကို အျမလက္သို႕ ေပးလိုက္သည္။ အျမသည္ မဆိုင္းမတြ ေသတၱာကိုဖြင့္ျပီး ေငြမ်ားကို ယူကာ ၂ပံု ပံုလိုက္၏။ တပံုလွ်င္ ၅၀၀ိေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိလိမ့္မည္။ “ကဲ မင္း တပံု ငါတပံု၊ ရွိတာ ဒါအကုန္ဘဲ၊ မင္းတို႕ကို အိမ္ေပၚတင္ျပီးလဲ ငါလုပ္ေကၽြးခဲ့ျပီ၊ မင္းလာယူတာေတြကလဲ မနည္းလွ ဘူး၊ ငါအလုပ္ ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္တာလဲၾကာျပီ၊ စျပီး ျပန္လုပ္တာမွ တလေလာက္ ရွိဦးမယ္။ ကဲ မင္းေ၀စု မင္းယူသြား ေတာ့၊ မင္းမိန္းမ မမာတဲ့ အတြက္လဲ ငါဘာမွ တာ၀န္မယူႏိုင္ဘူး၊ သြားေတာ့” ဟုေျပာလိုက္သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ဆိုင္ရာေငြပံုကို ေကာက္ယူျပီးလွ်င္ ထျပန္သြားသည္။ စကားဆို၍ ဘာတခြန္းမွ ျပန္မေျပာခဲ့။

 

သို႕ရာတြင္ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္ တေယာက္ အလည္အပတ္ပင္ မလာျပန္ေသာအခါ “ဘာမ်ားျဖစ္ေနပါလိမ့္၊ သူကိုယ္တိုင္ပင္ မက်န္းမမာျဖစ္ေန၍ေလာ၊ သူ႕မိန္းမပင္ ဘယ္လိုျဖစ္လို႕လဲ၊ ကေလးေတြပင္ ေနမေကာင္းလို႕လား၊ အလုပ္သြားျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တခါ ထမင္းခ်က္ေနရေသးလို႕လား၊ ငါေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြေၾကာင့္ စိတ္နာၾကည္းသြားလို႕လား” စသည္ျဖင့္ “လို႕ လား”ေပါင္းမ်ားစြာ ႏွင့္ အျမ တေယာက္တည္း “လို႕ လား”ေနရွာျပန္သည္။

 

အျမ ေတာင့္တလြန္း၍ကား ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ေပမည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ ေပါက္လာေလျပီ။ ၁၉၅၂ ခုႏွစ္၊ ႏွစ္ဦးပိုင္းေန႕တေန႕ ေန႕လယ္ပိုင္းမွာ ျဖစ္သည္။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာမႈန္လွသည္။ အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ရလြန္းသျဖင့္ ဤသို႕မႈန္ ေန သံုေနျခင္းျဖစ္ရာ။ ယခုတၾကိမ္၌လည္း ဒသကခ်ိဳင္ဘို႕လာျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ျမင္ရ၍ အျမ ၀မ္းသာသည္။ သို႕ရာတြင္ တခုခု မသာမယာျဖစ္မည္ကိုမူ စိုးရိမ္သည္။

 

“ေမာင္ခင္ေအာင္ မင္း ဘယ္ကလာတာလဲ၊ အခု ဘာအလုပ္ရသလဲ”

 

“ဒီလာတာဘဲဗ်ာ၊ ဘာအလုပ္မွလဲ မရဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီလာရတာဘဲ”

 

“ဒီတခါေတာ့ ငါမတတ္ႏိုင္ဘူး ေမာင္ခင္ေအာင္”

 

“ရွိတာေပးေပါ့၊ ရွိသေလာက္ေပးေပါ့”

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ အၾကမ္းဖက္မည္ကို အျမရိပ္မိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သတိႏွင့္ေနသည္။ “ငါ့မွာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး၊ မင္းယူလို႕ကုန္ျပီ။ ငါ့ကိုသာ သတ္သြားေတာ့” ဟုဆိုလိုက္သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အျမ အနားသို႕ေျပးလာကာ ေသာ့ကိုအတင္းလုသည္။ အျမက ရုန္းကန္ေသာအခါ သူက အတင္းထိုးၾကိတ္ ဖက္လွဲသည္။ အျမ၏ လည္မ်ိဳကို ညွစ္သည္၊ ေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္သည္။

 

“တသက္လံုးျပဳစုလာတဲ့ ေက်းဇူးေတြ ဆပ္တာလား ေမာင္ခင္ေအာင္”ဟု မခံႏိုင္၍ အျမက ေအာ္ေမးလိုက္သည္။ အသံေတာ္ေတာ္ ပင္က်ယ္သြားသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကမူ ဘာမွျပန္မေျပာ၊ အၾကမ္းဖက္၍ ထိုးၾကိတ္သည္။ လုယက္ဘို႕သာ အားထုတ္သည္။ အျမတြင္ အခ်စ္စိတ္မ်ားေပ်ာက္၍ ေဒါသစိတ္မ်ား လႊမ္းသြားေပျပီ။ ထို႕ေၾကာင့္ ထရံတြင္ ညွပ္ထားေသာ သားေရလွီးဓားကို ဆြဲျပီးလွ်င္ အနီးသို႕တိုး လာေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ေပြ႕ထိုး ထိုးလိုက္ရာ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာ ေသြးအိုင္ထဲတြင္ ေခြလ်က္လဲက်သြားေတာ့သည္။ အျမလည္း ေဒါသ အေလ်ာက္ျပဳမိမွားသည္ကိုသိကာ ယူၾကံဳးမရျဖစ္ျပီးလွ်င္ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ အေလာင္းကိုမခ်ဘဲ မ်က္ႏွာခ်င္းအပ္ကာ နာရီ၀က္မွ် ငိုေနသည္။ မိမိကိုယ္ကို ဤဓားႏွင့္ပင္ သတ္ေသရန္ၾကံသည္။ သို႕ရာတြင္ အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာဆိုေသာ စကားကိုၾကားဘူးထားေသာ ေၾကာင့္ မလုပ္၀ံ့ဘဲရွိေတာ့သည္။

 

အျမတို႕အိမ္ကို အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားက ဂရုစိုက္ေလ့မရွိ။ ထို႕ေၾကာင့္ လူတေယာက္ေသသည့္ အမႈၾကီးျဖစ္သည္ကို မည္သူမွ်မသိ။ အျမအဘို႕ လူ႕ျပည္မွာ မေနခ်င္၊ ေမာင္ခင္ေအာင္ကဲ့သို႕သာ ေသခ်င္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဂတ္သို႕ကိုယ္တိုင္ သြားတိုင္လွ်င္ လူသတ္မႈႏွင့္ အမႈလုပ္ျပီး သူ႕ကို တရားသူၾကီးက သတ္ေပးလိမ့္မည္ဟု သူထင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဂတ္သို႕သြားျပီး “လူသတ္လာလို႕ ဘမ္းပါ။ ေနာက္ျပီး ျမန္ျမန္သတ္ပါ”ဟု ေျပာကာ တိုင္ခ်က္ဖြင့္သည္။ ပဌမတြင္ ရဲအရာရွိမ်ား အံ့အားသင့္ေနၾက၏။ ထို႕ေနာက္မွ အျမေျပာေသာ လိပ္စာအတိုင္း သူ႕အိမ္သို႕လိုက္သြားျပီး ေမာင္ခင္ေအာင္၏ အေလာင္းကို စစ္ေဆးရသည္။ အျမကိုမူ တကယ္ပင္ မိန္းမထင္ေသာ ေၾကာင့္ ေယာက္်ားအခ်ဳပ္သမားမ်ားႏွင့္ ခြဲ၍ခ်ဳပ္ထားလိုက္သည္။ ေထာင္ၾကီးခ်ဳပ္သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ပို႕ေသာအခါ၌ တလာစီ (တကိုယ္လံုးကို လွန္ေလွာရွာျခင္း)မွပင္ မိန္းမ မဟုတ္မွန္းသိ၍ မိန္းမေထာင္မွ ေယာက္်ားေထာင္သို႕ ေျပာင္းရသည္။ ရံုးတြင္ အျမက သူသတ္ေၾကာင္း ေျဖာင့္ခ်က္ေပးသည္။ “ေသမိန္႕ေပးပါ”ဟုလည္း ေတာင္းဆိုသည္။

 

တရားသူၾကီးကား ရက္စက္လွသည္။ အျမကို အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၀ႏွစ္သာ အျပစ္ဒဏ္ေပးလိုက္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အလြန္ေသခ်င္၍ ေသဆုေတာင္းေနေသာ အျမ တေယာက္မေသရ။ ၇ႏွစ္ေက်ာ္ အျပစ္ဒဏ္အေပးခံရသည့္ႏွစ္ၾကီးသမားမ်ားကို ပို႕ေလ့ရွိသည့္ အင္းစိန္ေထာင္ၾကီးသို႕ ရန္ကုန္ေထာင္ၾကီးခ်ဳပ္မွ အစိုးရတို႕က ပို႕လိုက္ေလသည္။

 

မိတ္ေဆြမ်ားက တရားခ်ေသာေၾကာင့္ အျမသည္ သတ္ေသဘို႕၊ အျမန္ေသရဘို႕ မၾကံစည္ေတာ့။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳကာ ေရွ႕ဘ၀တြင္ ဒုကၡေတြမၾကံဳရဘဲ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ အတူေနရဘို႕သာ ဆုေတာင္း အားထုတ္ရွာသည္။ အင္းစိန္ေထာင္ၾကီး ဘိနပ္ခ်ဳပ္သားေရရံုတြင္ အလုပ္ဆင္းေနရရာမွာ ဆ႒သဂၤါယနာတင္ ပြဲေတာ္ၾကီးကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ ေလွ်ာ့ရက္မ်ားရသျဖင့္ အျမတေယာက္ လြတ္သြားေပျပီ။

 

(ျပီးျပီ)

လူထု ဦးလွ

 

Credit: လူထုဦးလွ - ေထာင္ႏွင့္လူသား

 

စာၾကြင္း ။   ။ မူရင္းစာအုပ္တြင္ပါေသာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုအတိုင္း တတ္ႏိုင္သမွ်တူေအာင္ ကူးျပီးစာစီထားပါသည္။ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ရွိပါက စာရိုက္သူ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္သာျဖစ္ပါသည္။

 

Feb 8th

အခ်စ္ဆန္းေၾကာင့္ ေသဆုေတာင္းခဲ့သူ (ပထမပိုင္း)

By Alex aung

အျမ

 

(အသက္ ၃၀ေက်ာ္ ၄၀အတြင္း)

 

“အျမ”ကို ရန္ကုန္ေထာင္ၾကီး အတြင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္မမီလိုက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ေထာင္သို႕ အက်ဥ္းသမားတေယာက္အျဖစ္ျဖင့္ ေရာက္သြားေသာ ၁၉၅၄ခု ႏွစ္ဦးတြင္ အျမသည္ အင္းစိန္ေထာင္သို႕ ေရာက္ေနေပျပီ။ ရန္ကုန္ေထာင္ၾကီးတြင္ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ မ်ားကို အလြန္မွတ္မိေသာ လူငယ္အခ်ိဳ႕ကိုေတြ႕ရသည္။ သူတို႕အထဲတြင္ ေမာင္ေလးေမာင္မွာ တေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ တေန႕ေသာ ညေန ေဘာ့လံုးကြင္းၾကီးအတြင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ လမ္းေလဆာက္ေနၾကစဥ္ ေမာင္ေလးေမာင္ ေရာက္လာပါသည္။ ျဗိတိသွ်စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး ေခတ္ကတည္းက ရန္ကုန္ေထာင္သို႕ေရာက္ျပီး ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ ၂၀ အျပစ္ေပး ခံေနရေသာ လူငယ္ျဖစ္သျဖင့္ ေထာင္တြင္း အေၾကာင္းအရာမ်ား သူ႕ကို ေမးၾကည့္ရာ ကၽြန္ေတာ္သိလိုေသာ အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕ကို သိရွိရပါသည္။ ထို႕ေနာက္ ၂ ညေနတိုင္တိုင္ သူ႕အားဆက္၍ေျပာခိုင္းရသည္မွာ သူ၏မိတ္ေဆြ “အျမ”၏အေၾကာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

 

အျမႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕အေၾကာင္းကို ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ညေနတိုင္တုိင္ဆက္၍ေျပာခိုင္းသည္ ဆိုသည့္အေျဖ ကိုမူ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြမ်ားသည္ ေအာက္ပါထူးဆန္းေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဖတ္ျပီးေနာက္ ရရွိလာလိမ့္မည္ဟု ယူဆပါသည္။

စာေရးသူ။

 x           x           x

 

အျမသည္ လံုးၾကီးေပါက္လွ အသားျဖဴျဖဴႏွင့္ ၾကည့္၍ေျပျပစ္လွသည္။ အျမဲ ျပံဳးေနသည္။ စကားအေျပာအဆို အလြန္ ညက္ေညာသည္။ သူ႕အသက္မွာ ၂၀ေက်ာ္ ၃၀ေအာက္ဟု ထင္ရသည္။ အမွန္အားျဖင့္ေသာ္ ၃၀ေက်ာ္ ၄၀တြင္းရွိေနေခ်ျပီ။ အသားအေရ အလြန္ေကာင္း သည္။ ဆံပင္ ဆံတို မူဟန္တစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။

အျမကို ျမင္သူမ်ားထဲမွ “ေယာက္်ားပါ”ဟု ေျပာ၀ံ့သူရွိမည္မဟုတ္ေပ။ သူ၀တ္ပံုစားပံုမ်ားအရ သူသည္ မိန္းမအစစ္အခ်ိဳ႕ထက္ မိန္းမႏွင့္ တူေပသည္။ ဇာတိအားျဖင့္ ရန္ကုန္ ၾကည့္ျမင္တိုင္က ျဖစ္သည္။ သူ႕အိမ္သည္ လမ္းမၾကီး တခုေပၚတြင္ရွိသည္။ အလြန္လွေသာ မိန္းမရွာအျမ၏ အမႈအေၾကာင္းသည္ သတင္းစာတိုင္းတြင္ ေခါင္းစဥ္စာလံုးၾကီးမ်ားႏွင့္ ပါခဲ့ၾကသည္။

၁၉၅၃ခုႏွစ္၊ ဧျပီလေလာက္တြင္ ရန္ကုန္ေထာင္ၾကီးအတြင္းသို႕ အျမေရာက္လာသည္ဆို၍ ေမာင္ေလးေမာင္အပါအ၀င္ အက်ဥ္းသား အခ်ိဳ႕ သြားၾကည့္ၾကရာ၊ သူ႕အနီးတြင္ လူေတြအံုေနၾကသည္။ အေမးမ်ားကို အျမသည္ ခပ္တိုတိုပင္ ေျဖေလ့ရွိသည္။

ရက္အနည္းငယ္မွ်ၾကာေသာအခါ ဓါးျပမႈႏွင့္ ေထာင္ ၇ႏွစ္က်ေနေသာ ပ်ဥ္းမနားအပိုင္ နတ္သူရဲရြာက ေမာင္ထြန္းစီမွာ အျမႏွင့္ အခင္မင္ဆံုး မိတ္ေဆြျဖစ္လာသည္။ ေမာင္ေလးေမာင္ႏွင့္ အျမလည္း ေမာင္ထြန္းစီကိုအေၾကာင္းျပဳျပီးေနာက္ေတာ့ ခင္လာၾကသည္။ ေထာင္တြင္းတြင္ မိန္းမရွာကို ပိုးပန္းတတ္ေသာ လူသားမ်ိဳးမ်ားလည္း အျမနားသို႕ အကပ္မ်ားၾကသည္။ ေမာင္ထြန္းစီ၏ အလုပ္မွာ ဆံပင္ညွပ္အလုပ္ျဖစ္၏။ အျမ၏ အျခားမိတ္ေဆြမွာ ရန္ကုန္တေထာင္လံုးက သိသည့္ ေအာင္သန္းျဖစ္သည္။ ေအာင္သန္းသည္ ေနာက္တီး ေနာက္ေတာက္ႏွင့္ အျမ၏ ရင္ခြင္ထဲသို႕ ၀င္တိုးခ်င္တိုးသည္။ အေရာ၀င္ခြင့္အရဆံုးမွာ ေအာင္သန္းျဖစ္သည္။

တေန႕ေသာအခါ ေမာင္းထြန္းစီ၊ ေမာင္ေလးေမာင္ႏွင့္ ေအာင္သန္းတို႕က ေမးေသာေၾကာင့္ မ်က္ရည္ေတြ တရႊဲရႊဲႏွင့္ အျမက ေျပာျပသည္ မွာ …..

“အျမေတာ့ ေသခ်င္ေတာ့တာဘဲ၊ ျမန္ျမန္ မေသမွာဘဲ စိုးေနတယ္။ ဒီအမႈအတြက္ မေသရရင္ေတာ့ ခက္တာဘဲ” ဤသို႕ေျပာရင္း အျမသည္ သူ႕အက်ႌကိုခၽြတ္ျပရာ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ ရိုက္ႏွက္ထားသည့္ ဒဏ္ေတြ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ေျပာျပသည္။

x           x           x

အျမ ၁၈ႏွစ္ အရြယ္ေလာက္တြင္ အျမတို႕ အိမ္ေရွ႕လမ္းေမေပၚ၌ ကေလးကေလး တေယာက္သည္ နံနက္တိုင္း သြားလာေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကေလးမွာ သနားကမားျဖစ္ေသာ္လည္း အ၀တ္အစား ေကာင္းေကာင္း မကပ္၊ ဆင္းရဲေၾကာင္း ျမင္ရံုႏွင့္သိႏိုင္သည္။ မိုးရာသီေရာက္၍ မိုးရြာသည့္အခါ တေန႕တြင္ ဤကေလးသည္ အျမတို႕ အိမ္ေရွ႕ဘ႑ာပင္ေအာက္တြင္ မိုး၀င္ခိုေနရာမွ အျမက အိမ္ထဲ ေခၚျပီး ယုယုယယ ေမးျမန္းသည္။ မံု႕မ်ားေကၽြးသည္။ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ၆ႏွစ္ရြယ္ကေလးသည္ “နာမည္ဘယ္ႏွယ့္ ေခၚသလဲ ဘယ္မွာ ေနသလဲ” စသည့္ ေမးခြန္းမ်ားကို ေကာင္းစြာေျဖသည္။ မိဘမဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး၊ ဦးေလးတေယာက္ႏွင့္အတူ ေနရေၾကာင္း အျမသိရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အျမက လမ္းၾကံဳတိုင္း ၀င္ခဲ့ရန္ မွာထားျပီး ၀င္ခဲ့တိုင္း ပိုက္ဆံ တပဲ တပဲ မံု႕ဘိုး ေပးေလ့ရွိေလ သည္။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ေခၚ ဤကေလးသည္ အျမတို႕ အိမ္ေရွ႕က လမ္းမေပၚတြင္ ဤသို႕ သြားလာေနျခင္းမွာ အေၾကာင္းမဲ့မဟုတ္၊ ဦးေလးျဖစ္သူ မံု႕ပ်ားသလက္ သြားေရာင္းေနေသာ ေနရာသို႕ အိမ္က ခ်က္ေပးေသာ ထမင္းကို သြား၍ပို႕ေနရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ယခု အျမႏွင့္ အသိျဖစ္မွ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေန႕စဥ္ မံု႕ဘိုး တပဲ တပဲရေနေခ်ျပီ။

 

မိုးကုန္၍ ေဆာင္း၀င္လာေသာအခါ ဤကေလးသည္ သူ႕ဦးေလးအိမ္တြင္ နည္းနည္းမွ မေနခ်င္ေတာ့။ ထမင္းပို႕ျခင္း၊ ထမင္းသြားယူျခင္း အလုပ္ေလာက္သာ လုပ္ေနျပီး၊ အျခားအခ်ိန္မ်ားတြင္ “အျမ” ထံသို႕သာ လာ၍ေနေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ဦးေလးဆိုင္မွာ ေနာင္ ေသာအခါ ပိတ္လိုက္ရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္ ဤလမ္းသို႕မလာျပန္ေပ။ တေန႕ေတာ့ ေပါက္လာရာ အျမကိုယ္တိုင္ သူတို႕ အိမ္သို႕ လိုက္သြားျပီး ဤကေလးကို ေပးရန္၊ ေက်ာင္းထားပါမည္၊ အ၀တ္အစားဆင္ပါမည္ဟု တာ၀န္ယူျပီးေတာင္းသည္။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ဦးေလးအိမ္တြင္ သားအၾကီးတေယာက္က အိမ္ေထာင္ကြဲ၊ သၼီးအပ်ိဳကေလး တေယာက္ႏွင့္ လူပ်ိဳျဖန္းတေယာက္ ရွိၾကသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကေလးမွာ အပိုလိုျဖစ္ေနသည္။ ဤကေလးမွာ တအိမ္လံုး၏ ရိုက္ဖတ္၊ တအိမ္လံုး၏ အမာန္ခံဖတ္ႏွင့္ ဘယ္သူ႕မွာ ဘာအျပစ္ရွိရွိ သူ႕ေခါင္းေပၚသို႕သာ ေရာက္ေနသည္ကို အျမ ရိပ္မိ သိရွိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ပို၍ သနားေနသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ဦးေလးသည္ အျမက ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ကတိေကာင္းမ်ား ေပး၍ေတာင္းေသာအခါ ဤပိုေနေသာကေလးကို ေမြးစားဘို႕ လူၾကီးစံုရာႏွင့္ ေပးလိုက္ေတာ့သည္။ မေမြးႏုိင္သည့္တေန႕ ျပန္ပို႕ရန္လည္း အျမက ကတိျပဳသည္။

 

အျမတို႕သည္ ပိုက္ဆံၾကြယ္၀ သူမ်ားမဟုတ္၊ အေဘသည္ ယခင္က ျမဴနီစီပယ္ ေက်ာက္ၾကိတ္စက္ေမာင္းသည္။ ထို႕ေနာက္ လခနည္းလြန္း၍ မစားေလာက္ေသာေၾကာင့္ အလုပ္ကထြက္ျပီး ကုန္စိမ္းပြဲစားလုပ္သည္။ အျမက ေက်ာင္းထား ေကၽြးေမြးဆင္ေပးရမည့္ ကေလးတေယာက္ ေခၚလာျပန္ရာ အိမ္စားရိတ္က တက္လာျပန္သည္။ ဤအေၾကာင္းကို အျမသိ၍ သားေရလုပ္ငန္းျဖစ္ေသာ သားေရေသတၱာ၊ သားေရဘိနပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္သည့္ အလုပ္ရံုတရံုတြင္ သြား၍ အလုပ္လုပ္သည္။ လုပ္စတြင္ လုပ္ခမွာ တလ ၁၂ိသာရသည္။ အလြန္ပင္နည္းသည္။ ရန္ကုန္တြင္ ကေလးတေယာက္ကို ေက်ာင္းထားရေသာ စားရိတ္ကလည္းမေသး။ ေမာင္ခင္ေအာင္ ကေလးကလည္း အျခားေသာကေလးေတြ ၀တ္စားထားသည္မ်ားကို ေတြ႕ခဲ့လွ်င္ အျမကို ပူဆာေတာ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ “သား”အတြက္ အျမသည္ ေတာ္ေတာ္ပင္ စိတ္ညစ္ရ၊ တာ၀န္ ထမ္းရသည္။ လခကလည္း ၁၂ိတည္းျဖစ္၍ လိုေငြကို မကာမိ၊ သို႕ႏွင့္ မတတ္သာ၍ ဟိုက္ကုတ္ရံုးေစာင့္ တလ ၄၂ိရသည့္ ေဂၚရခါး ဒလ၀မ္ဘဟာဒူးဆိုသူႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္ရေတာ့သည္။ ေဂၚရခါး ဒလ၀မ္ကလည္း အျမကို မိန္းမရွာမွန္းသိသည္။ သို႕ေသာ္ ေၾကေၾကနပ္နပ္ပင္ ေပါင္းသင္းေနသည္။ သို႔ရာတြင္ ဘဟာဒူးႏွင့္ အျမတို႕သည္ တအိမ္တည္း အတူမေနၾက။ အိမ္ခ်င္းမွာ မလွမ္းမကမ္းျဖစ္၍ ဇနီးေမာင္ႏွံဆက္ဆံေရးမွာ ေျပျပစ္တန္သမွ် ေျပျပစ္သည္။ ဘဟာဒူး၏ အလုပ္မွာ ညဒလ၀မ္အလုပ္ျဖစ္၍ ညေနမွသြားရသည္။ တေန႕လံုးအိမ္မွာေနႏိုင္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ ကေလးက ေက်ာင္းသြားေနသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကေလး မရိပ္မိေအာင္လည္း အျမက ဘဟာဒူးကိုေျပာျပထား မွာထားသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ သူ႕အေမ လင္ရေနသည္ကို ဘာမွ မရိပ္မိ၊ ဘဟာဒူးႏွင့္ အျမတို႕ကို မိတ္ေဆြဟုပင္ ေအာက္ေမ့ေနသည္။ ဘဟာဒူးလည္း မိန္းမရျပီျဖစ္၍ မသက္သာေတာ့။ ယခင္ကဲ့သို႕ လခကေလးႏွင့္ ေအးေအးမေနႏိုင္ေတာ့။ ေန႕လယ္ပိုင္းတြင္ ေၾကးအိုးမလိုင္ (ဂလိုင္)သုတ္၊ အေရာင္တင္ျခင္းစေသာ အလုပ္မ်ိဳးမ်ားကို ေဘးေငြ၀င္ေပါက္အျဖစ္ျဖင့္ ရေအာင္လုပ္ရေပေတာ့သည္။ အျမကမူ သားေရအလုပ္ကိုပင္ လုပ္ေနသည္။ သူ႕လခမွာလည္း အေတာ္အသင့္ အလုပ္ကၽြမ္းက်င္လာေသာေၾကာင့္ အသင့္အတင့္တိုး၍ ရလာျပီ။

 

အျမ၏အလုပ္တိုက္မွာလည္း လမ္းမ သာျခားေသာေနရာတြင္ ျဖစ္၍ အလုပ္သြားသည္ဆိုေသာ္လည္း ေ၀းေ၀းသြားရန္ မလိုေပ။ ထုိမွတဆင့္ လုပ္သက္ေတာ္ေတာ္ရလာေသာအခါ အျမသည္ သူ႕အတြက္က် အလုပ္မ်ားကို သူ႕အိမ္သို႕ယူ၍ လုပ္ေလသည္။

 

အျမႏွင့္ ဘဟာဒူးသည္ ေန႕ခင္းတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ေက်ာင္းသြားေနခိုက္ ညားေနၾကေသာ လင္မယားမ်ားျဖစ္သည့္အတိုင္း၊ တေန႕၌ ခါတိုင္းကဲ့သို႕ပင္ ေန႕လယ္ပိုင္းတြင္ အိမ္ထဲမွာ အတူအိပ္ေနၾကေပသည္။ ထိုေန႕တြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေနမေကာင္းေသာေၾကာင့္ ေန႕လယ္ၾကီးေက်ာင္းမွ အိမ္ျပန္လာရာ၊ အိမ္ေရာက္၍ သူ႕မမကို လိုက္ရွာသည္တြင္ ဘဟာဒူးႏွင့္အတူ အိပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ေသာေၾကာင့္ အလြန္ ေဒါပြျပီး ဆူပြက္ေလေတာ့သည္။ ဘဟာဒူးလည္း ကိုယ္လြတ္ ထြက္ေပးရေလသည္။

 

“မမျမကလဲဗ်ာ၊ ဒီကုလားၾကီးမွ ၾကိဳက္ရသလားဗ်ာ”ဟုဆိုကာ၊ ေမာင္ခင္ေအာင္က ငိုယိုၾကိမ္းေမာင္းသည္။ “အစကေတာ့ မိတ္ေဆြဆိုျပီး၊ ခင္ဗ်ား အခုေတာ့ ဒီလုိလုပ္ေနရသလား။ ခင္ဗ်ား မေကာင္းဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားနဲ႕လဲ အတူမေနေတာ့ဘူးဗ်ာ” ဆုိျပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားမည္လုပ္ရာ၊ အျမက ဆြဲထားရသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ထမင္းေကၽြး၍လည္းမစား၊ ေခ်ာ့၍လည္းမရႏွင့္ ျဖစ္ေန၏။ တေနကုန္ဆူေနေတာ့၏။ အိမ္နားနီးခ်င္းမ်ားလည္း ဤကိစၥကို အားလံုသိကုန္ေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္က အျမကို မိန္းမရွာဟု မသိ၊ တကယ့္မိန္းမ အစစ္ဟုပင္ ထင္ေနသည္။ ညဦး ၁၀နာရီတိုင္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ မအိပ္၊ ဆူလိုက္ ရပ္လိုက္ လုပ္ေနသည္။ အျမက ေပြ႕ပိုက္ျပီး ေခ်ာ့၏။ “ေနာက္မလုပ္ပါဘူး”ဟုေခ်ာ့ေျပာေသာ္လည္း ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေခါင္းမာျမဲ မာေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အျမက မိမိ၀င္ေငြနည္းပံု၊ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ေက်ာင္းထားရျခင္း၊ စားစရိတ္စသည္တို႕အတြက္ မေလာက္ေသာေၾကာင့္ ကုလားဘဟာဒူး ကိုမလိမ့္တပတ္လုပ္ျပီး ညာေပါင္းေနရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေခ်ာ့ျပီး ဖြင့္ေျပာျပေသာအခါမွ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ စဥ္းစား ေငးငိုင္ လာျပီး၊ ကေလးငယ္ကေလးပမာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။ အျမလည္း ေမာင္ခင္ေအာင္ အိပ္ေပ်ာ္သျဖင့္ စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ ေမာေမာႏွင့္ အိပ္လိုက္ေတာ့သည္။ သန္းေကာင္ေက်ာ္အခ်ိန္တြင္ အျမ တေရးႏိုး၍ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို စမ္းလိုက္ေသာအခါ၊ မေတြ႕ေတာ့သျဖင့္မ်ားစြာ လန္႕ထိတ္သြားသည္။ အိမ္သာ ထသြားသည္ ထင္၍လိုက္ျပန္လည္း မေတြ႕၊ အိမ္ျပင္ဘက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္လည္းမေတြ႕၊ ေ၀းေ၀းလံလံ လိုက္ရွာရန္ကလည္း အခ်ိန္မေတာ္၊ ထို႕ေၾကာင့္ အျမသည္ တညလံုး အိပ္ မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေသာကႏွင့္အတူ မိုးလင္းရေတာ့သည္။ နံနက္ လင္းလွ်င္လင္းခ်င္း ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ဦးေလးအိမ္သို႕ အေျပးသြားကာ ေမာင္ခင္ေအာင္ လာ မလာ ေမးရာ ညအခ်ိန္မေတာ္ၾကီး ေရာက္လာေၾကာင္း၊ အက်ိဳးအေၾကာင္းလည္း ေမး၍မရ၊ ေခါင္းၾကီး ေအာက္စိုက္ကာ တရွဳံ႕ရွံဳ႕ႏွင့္ ငိုေနေၾကာင္း၊ ထပ္ေမးေသာအခါ “ေျပာခ်င္ဘူးဗ်ာ” ဟုေျပာေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ဦးေလးႏွင့္ အေဒၚတို႕က ဆီး၍ေျပာၾကသည္။ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္အား ေခ်ာ့ေမာ့ ေခၚရာတြင္မွ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပင္ ျပန္လိုက္ခဲ့ေလသည္။

 

ထိုေန႕မွ စ၍ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အိမ္မွမခြာေတာ့၊ ေက်ာင္းဆက္သြားပါဦးဟုေျပာ၍လည္း မေရေတာ့၊ သူ႕အစ္မၾကီး အျမအနားက မခြာေတာ့၊ အျမအလုပ္အတြက္ ဘိနပ္ခ်ဳပ္ရန္ သားေရမ်ား သြားယူသည့္ေနရာကိုလည္း ေမာင္ခင္ေအာင္ လိုက္၏။ ေရဘံုဘိုင္မွာ ေရသြားခ်ိဳးလွ်င္လည္းလိုက္၏။ ေရသြားခပ္လွ်င္လည္း လိုက္၏။ ေနာက္ေဖးသြားလွ်င္လည္း လိုက္၏။ ေရဘံုဘိုင္မွာ ေရသြားခ်ိဳးလွ်င္ လည္းလိုက္၏။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ သူ႕အစ္မကို စိတ္မခ်၊ နည္းနည္းကေလးမွ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံ၊ ဘဟာဒူးႏွင့္ အျမတို႕လည္း တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္နီးလ်က္ႏွင့္ ေ၀းေနၾကျပီ။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ရန္ေၾကာင့္ မေတြ႕ရဲၾက၊ မေတြ႕ႏိုင္ၾက၊ ခါတိုင္းကဲ့သို႕ ေန႕ပိုင္းတြင္ ေတြ႕ရန္အတြက္လည္း မျဖစ္ႏုိင္။ ညပိုင္းဆိုသည္မွာ သာ၍ေ၀း၏။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ သူ႕အစ္မ အျမကို ညတိုင္လွ်င္လည္း ခဏခဏစမ္းေန၏။ ဘဟာဒူးအိမ္နား သီသည္ကိုေတြ႕လွ်င္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ကေလာ္၍သာ ဆဲေတာ့၏။ ေတြ႕ရာႏွင့္ လွမ္း၍ပစ္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ဘဟာဒူး မကပ္ႏိုင္။ ဘဟာဒူးက ၾကားလူမ်ားအား ေငြအသင့္အတင့္ေပးကာ ေမာင္ခင္ေအာင္ ဘယ္ပံုေၾကနပ္ျပီး အျမႏွင့္သူ နီးနီးေနႏိုင္မည္ဆိုသည့္အေရးကို အျမထံသို႕လႊတ္၍ တိုင္ပင္ ေဆြးေႏြးေစ့စပ္ခိုင္း၏။ ေမာင္ခင္ေအာင္ သည္အိမ္လာ၍ အျမႏွင့္တိုးတိုး စကားေျပာသူကို သံသယျဖစ္၏။ ဤကိစၥအတြက္ နားရွင္ မ်က္စိရွင္ေနသူ ျဖစ္သည့္အတိုင္း ပါးနပ္လွ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ လာေသာ ေစ့စပ္ေရးသမားမ်ားကို “ဘာလဲ ကုလားနဲ႕ အစ္မကိစၥ လာေျပာေနတာလား၊ ခင္ဗ်ားတို႕ပါ အိမ္မလာခဲ့ၾကနဲ႕” ဟုေအာ္ေငါက္ေျပာဆိုေလ့ရွိ၏။ ဤသို႕ေျပာလိုက္သည္မွာလည္း မွန္သည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။

 

ဘဟာဒူးသည္ ခ်ဥ္းကပ္၍ မရဘဲျဖစ္ေနသျဖင့္ စိတ္အၾကီးအက်ယ္ ညစ္လာသည္။ တေန႕တျခား စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားလာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို ေပ်ာ္ေအာင္ေနမည္ဆိုျပီး အျမ ေနရာတြင္ အရက္ကို အစားထိုးေတာ့သည္။ အလုပ္ကျပန္လွ်င္လည္း အရက္မူးျပီးမွပင္ ျပန္ ေလသည္။ တေန႕ေသာည၌ အလုပ္ခြင္တြင္ ဘဟာဒူးသည္ ေရခ်ိန္လြန္သြားဟန္တူသည္။ အလုပ္ဆင္းရင္း ည ၈ နာရီခန္႕တြင္ လက္ဆြဲ မွန္အိမ္ကို ၂ပတ္၃ပတ္လွည့္ရမ္းကာ ျပဴတင္းေပါက္ကို ေပါက္လိုက္ရာ မီးဟုန္းဟုန္းထေတာက္ျပီး ကၽြန္းသား ျပဴတင္းေပါက္ ၂ခုမွာျပာက်သြားေတာ့၏။ အျခားရံုးေစာင့္မ်ားႏွင့္ အနီးအနားရွိ လူမ်ားက ၀ိုင္း၍ျငိမ္းၾကရသည္။ ဘဟာဒူးလည္း ပုလိပ္လက္မွတဆင့္ အခ်ဳပ္ခန္းထဲသို႕ေရာက္သြားေလျပီ။ ပုဒ္မ ၄၃၆ မီးရွိဳ႕မႈႏွင့္ ရံုးတင္ခံရသည္။  ပုန္ကန္မႈဆန္ဆန္ပင္ ဆြဲခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနေသးသည္။ သို႕ရာတြင္ ယခင္က သူခိုးမ်ားဘမ္းေပးခဲ့ျခင္း၊ တာ၀န္၀တၱရားမ်ား ေက်ျပြန္ျခင္း စေသာ နာမည္ေကာင္း လက္မွတ္မ်ားကို တင္ျပသျဖင့္ တၾကိမ္တခါ အရက္မူးျပီး ျဖစ္မိျခင္း ထင္ရွားေသာေၾကာင့္ဟုဆိုကာ ဒဏ္ေငြ တပ္လိုက္သည္။ ဘဟာဒူးလည္း အလုပ္ျပဳတ္ေလျပီ။ အမႈျပီး၍ ၂ရက္ခန္႕အၾကာတြင္ ဘဟာဒူးကို ဘယ္သူက ေရးေပးသည္မသိ -

 

“လူ႕ေလာက အရႈပ္အေထြးထဲမွာ အရုပ္ကေလးလို လွည့္စားႏိုင္တဲ့ အျမ၊ ဒီဘ၀ဤမွ်ေသာ ဘုရားသခင္ေပးသည့္ ဒုကၡကို ခံျပီးပါျပီ၊ ေနာက္ေနာင္ဆက္မခံရေအာင္ ဗမာျပည္မွ အိႏၵိယျပည္သို႕ျပန္ပါေတာ့မည္” စသည္ျဖင့္ စာအရွည္ၾကီးတေစာင္ အျမထံသို႕ေရာက္လာသည္။

 

ဤစာလာေပးခ်ိန္မွာ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္ ေတာ္ေပေသးသည္။

 

ဤစာႏွင့္ သူ႕ထံတြင္ရွိေသာ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂ၊ အ၀တ္အစားႏွင့္ ေငြအခ်ိဳ႕ကို ဘဟာဒူးက ေပးပို႕လိုက္ေလသည္။ အျမသည္ ဤစာႏွင့္ ဤပစၥည္းမ်ားကို ရရွိေသာအခါမ်ားစြာ စိတ္ထိခိုက္သြားသည္။ ဘဟာဒူးဆီသို႕ထလိုက္သြားခ်င္၏။ သို႔ရာတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ သိလွ်င္ မီးေတာက္မည္၊ ဒုကၡျဖစ္မည္၊ ထို႕ေၾကာင့္ မ်က္ရည္မ်ား သုတ္ကာ အိေျႏၵဆည္ေနရသည္။ ဤကိစၥမ်ားျဖစ္ျပီးေနာက္ ဘဟာဒူးကို ယေန႕တိုင္ မျမင္ရေတာ့ေပ။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ကေလးသည္ ဤလမ်ား အတြင္း၌ပင္ တေန႕တျခား ၾကီးထြားလာကာ လွ၍လွ၍ လာသည္ကို အျမသည္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ သာေနသည္။ အျမသည္အလုပ္လုပ္ရေသာေၾကာင့္ မည္မွ်ပင္ ေမာေမာ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ မ်က္ႏွာကေလးကို ျမင္ရလွ်င္ တခါတည္း အေမာေျပသြားေတာ့သည္။ မိခင္ၾကီးတေယာက္က တဦးတည္းေသာ သားကေလးကို ခ်စ္ေနဘိသကဲ့သို႕၊ ႏြားမၾကီးသည္ ႏြားသားငယ္ကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံဘိသကဲ့သို႕ပင္ ျဖစ္သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာလည္း လက္၀တ္လက္စား၊ အ၀တ္အစားမ်ားဘက္က လိုေလေသးမရွိ၊ သူေဌးသားမ်ားပင္ သူ႕ထက္ သာေကာင္းမွ သာေပမည္။ တစတစႏွင့္ သူ႕ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္မွာလည္း သူ႕အစ္မၾကီး အျမႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္းရွိလာေပျပီ။ သူ႕ဦးေလးမ်ားႏွင့္သာ ေနလွ်င္ ဤကဲ့သို႕ေသာ ဘ၀အဆင့္အတန္းမ်ိဳး ေရာက္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ တီတီတာတာႏွင့္ မၾကာမၾကာ သူ႕အစ္မ အျမကို ေျပာျပေလ့ ရွိျပန္ရာ၊ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ပို၍ခ်စ္ရျပန္သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ ႏွာေစး ေခ်ာင္းဆိုးကေလးမွ်ျဖစ္သည္ကိုပင္ အျမသည္ အသည္းအသန္ မမာ မက်န္းျဖစ္ေနရွာသည့္ လူမမာပမာ ယုယုယယ ေပြ႕ေပြ႕ပိုက္ပိုက္ ျပဳစုရွာသည္။

 

အျမသည္ သားေရအလုပ္တြင္ ကၽြမ္းက်င္သည္ထက္ ကၽြမ္းက်င္၍ လာသည္။ သားေရလုပ္ငန္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေလယာဥ္ပ်ံဘိနပ္၊ ပန္းရွဴးဘိနပ္၊ သားေရေသတၱာ၊ သားေရ လက္ဆြဲအိတ္မွစျပီး၊ မည္သည့္အလုပ္မ်ိဳးကိုမဆို လုပ္ႏိုင္သည္။ သားေရကို အျမသည္ စကၠဴပမာ ႏိုင္ေနသည္။ ေကာင္းစြာကိုင္ႏိုင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လစဥ္၀င္ေငြမွာလည္း တလလွ်င္ ၅၀ိေက်ာ္ ၆၀ိနီးပါးမွ် ရွိေနေပျပီ။ ဘဟာဒူးထံမွ ရလိုက္ေသာ ေငြေၾကးပစၥည္းမ်ားႏွင့္ မိမိစုေဆာင္းေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုေပါင္းျပီး တိုးပြားေအာင္ လုပ္ထားသျဖင့္လည္း ေငြရင္းမွာ တိုးပြားလ်က္ရွိေပသည္။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္ လူပ်ိဳေပါက္ကေလးျဖစ္လာေသာေၾကာင့္ အျခားအပ်ိဳေပါက္ကေလးမ်ားက စကားစျမည္ေျပာၾက ဆိုၾကသည္ကိုပင္ အျမ စိတ္ထဲ၌ သေဘာမက်၊ မၾကိဳက္ခ်င္။ အခ်ိဳ႕ခပ္ၾကီးၾကီး အရြယ္မ်ားက “မမျမ ေမာင္ခင္ေအာင္ၾကီးလာရင္ က်မနဲ႕ေပးစားေနာ္” ဟုက်ီစားေျပာၾကလွ်င္လည္း အျမသည္ သေဘာမက်၊ မခ်ိျပံဳးသာျပံဳးရသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ခါတိုင္းထက္ပို၍ ဂရုစိုက္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္ဟုလည္းျမင္ကာ ပို၍ ဂရုစိုက္ေတာ့သည္။

 

တေန႕ေသာအခါ အလုပ္အကိုင္မ်ား လုပ္ေနရင္းက အျမ၏ညာဘက္ ခ်ိဳင္းေအာက္တြင္ ကိႏၷရာနာၾကီး တလံုးေပါက္လာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အလုပ္မွ ခြင့္၁၀ရက္ယူရာ၊ ေမာင္ခင္ေအာင္က ခြင့္မယူပါႏွင့္၊ အလုပ္ေတြကို သူလုပ္မည္ဟုဆိုသည္။ “မင္းလုပ္တတ္လို႕လား” ဟုေမးရာ “လုပ္တတ္တယ္” ဟုဆိုသည္။ သို႕ရာတြင္ အျမသည္ ခြင့္၅ရက္ကိုမူ နားရက္ယူလိုက္သည္။ ဤသို႕ အျမ ေနမေကာင္းျဖစ္ေသာအခါ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေရေႏြးၾကပ္ထုပ္ ထိုးေပးျခင္းမွစ၍ သူေနမေကာင္းသည့္အခါ အျမက ျပဳစုသည္ႏွင့္မျခား ကိုယ္ဖိ ရင္ဖိ ျပဳစုရွာသည္။ အျမ အိပ္ေပ်ာ္ေသာအခါမွ ေလယာဥ္ပ်ံဘိနပ္ကေလးမ်ားကို သြားလုပ္ေနသည္။ ဘယ္အခါက လုပ္တတ္ေနသည္မသိ။ ယခင္က အျမ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ အနီးတြင္ လာထိုင္ၾကည့္ျပီး ဟိုဒင္း ၀င္လွီး ဒီဒင္း၀င္ျဖတ္လုပ္ဘူးသည္ေလာက္သာ ရွိခဲ့ဘူးသည္။ ယခုမူ အျမလက္ရာႏွင့္မျခား သူ႕လက္ရာမ်ားမွာ ေကာင္းလွေပသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အျမ၏ စိတ္ထဲတြင္ “အားကိုးရမည့္ သားေကာင္း တေယာက္ေပဘဲ”ဟုအားတက္မိသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ေမတၱာဓာတ္ေၾကာင့္ပင္ ေလာမေျပာတတ္။ ခ်ိဳင္းၾကားမွ အနာသည္လည္း ၅ရက္အတြင္းမွာပင္ အနာၾကီးျဖစ္မလာဘဲ ျပန္ျပီး ခ်ပ္သြားေတာ့သည္။ (ဤအေၾကာင္းမ်ားကို ျပန္ေျပာရင္း အျမသည္ ငိုရွာသည္။)

 

တိုးတိုးေဖာ္တိုင္ပင္ဘက္ဆိုလွ်င္လည္း အျမအဘို႕ ေမာင္ခင္ေအာင္ တေယာက္သာ အားကိုးစရာရွိသည္။ ယခင္ကမူ ေနမႈ စားမႈ ၀တ္မႈ အတြက္ေလာက္သာ ဂရုစိုက္ရသည္။ ယခုမူ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ အိမ္ေထာင္ေရး အတြက္လည္း စိတ္၀င္စားလာရသည္။ “ေမာင္ခင္ေအာင္ မင္းဘယ္ေတာ့ မိန္းမယူမလဲ၊ ၾကိဳက္တဲ့လူေတြ႕ေနပလား” ဟု အျမကေမးလိုက္ေသာအခါ ေမာင္ခင္ေအာင္က “မမ လူ႕ျပည္မွာရွိေနသမွ် ကၽြန္ေတာ္မိန္းမ မယူဘူးဗ်”ဟု ခ်စ္စဖြယ္ျပန္၍ေျပာသည္။ အျမ အသဲထဲတြင္စြဲသြားေအာင္ပင္ ေျပာတတ္ရွာသည္။ (အျမသည္ ဤအေၾကာင္းမ်ားကို ေျပာျပရင္း မ်က္ရည္ မဆည္ႏိုင္ပါ။) ဤစကားမ်ိဳးကို ၾကားရေသာအခါ အျမအဘို႕ လူ႕ေလာကမွာ နတ္ျပည္တမွ် သာယာစိုေျပသည္ထင္၏။ သူ၏သားကေလးကို “ဒါမ်ိဳးေျပာဦးဟ”ဟု ဆိုျပီး ဖက္ကာ ဖက္ကာ နမ္းေတာ့သည္။

 

ခ်ိဳင္းအနာေပ်ာက္သြားသျဖင့္ ၀မ္းသာေနရာမွ ၁၅ရက္ခန္႕ၾကာေသာအခါ ထိုေနရာမွပင္အက်ိတ္ ၂ခုျပဴးလ်က္ ေပၚလာျပန္ေခ်သည္။ အျမအဘို႕ ဤအနာ၂လံုးသည္ အကုသိုလ္ ၂လံုး ၀င္လာျခင္းပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ အျမ ေနမေကာင္း၍လာေရာက္ ေမးျမန္းၾကသည့္ အထဲတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ ရြယ္တူတန္းတူေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါေပရာ၊ အျမ၏ စိတ္ထဲ၌ ေရာဂါအနာကတမ်ိဳး၊ စိတ္မခ်၍ မခ်မ္းသာျဖစ္ရသည္ကတမ်ိဳးႏွင့္ ေ၀ဒနာ ၂မ်ိဳးခံစားေနရေပသည္။အခ်ိဳ႕က ကိႏၷရာနာဟုေျပာၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က ေမြးကၽြတ္နာပါဟုဆိုၾက သည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အိပ္ရာထဲပက္လက္ျဖစ္ကာ လက္ေမာင္းႏွစ္ခု ေနာက္ပစ္ျပီးေနရသည့္ အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္လာေခ်သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာ လူမမာ အဘို႕ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြး ျပဳစုရသည္ကတမ်ိဳး၊ ဧည့္သည္မ်ားကို အထိုက္အေလ်ာက္ ၀တ္ျပဳရသည္ကတမ်ိဳး ႏွင့္ ပင္ပန္းလ်က္ရွိသည္။ ဧည့္သည္မ်ားက အျမကို ေဆးရံုတက္လွ်င္ေကာင္းမည္ဟု အၾကံေပးၾကသည္။ အျမက ေမာင္ခင္ေအာင္ကို စိတ္မခ်သည့္အတြက္ မတက္ခ်င္။ အနာကလည္း တေန႕တျခားဆိုးလာရာ၊ ေမာင္ခင္ေအာင္ကပင္ “မမ ေဆးရံုမွာ ကုမွဘဲ ျမန္ျမန္သက္သာလိမ့္မယ္ထင္တယ္” ဟုေျပာေလေတာ့သည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာလည္း လူမမာအိပ္သေလာက္သာ အိပ္ရသည္။ လူမမာႏိုးလွ်င္ ႏိုးရ၍ ေအာ္ေနလွ်င္လည္း အနားမွာ ရွိရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လူမမာ သာမက လူေကာင္းပါလဲရဦးမလိုျဖစ္ေနေပေတာ့ သည္။ ဤအေျခအေနကို ျမင္သျဖင့္ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို စိတ္မခ်ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားထဲမွ မွာၾကားစရာမ်ားကို အထပ္ထပ္ မွာျပီးလွ်င္ ေဆးရံုသို႕ ပို႕ခိုင္းရရွာသည္။

 

အလြန္သာယာ စည္ကားသည့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးမွာ အျမအဘို႕ နတ္ျပည္ႏွင့္မတူ၊ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ တေန႕လ့ုး တညလံုးခြဲေနၾကရျပီး ညေန ၄နာရီမွ ၆နာရီအထိသာ ေတြ႕ဆံုၾကရသျဖင့္ ငရဲျပည္ အသူရကာယ္ႏွင့္ တူသည္ဟုပင္ ထင္မိသည္။ ညေန ၄နာရီထိုး၍ ေဆးရံု တံခါးၾကီးဖြင့္လွ်င္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေရွ႕ဆံုးက တက္၍လာေပျပီ။ ေရာက္လွ်င္ အျမအနားတြင္ထိုင္ျပီး ေ၀ဒနာအေျခအေနေမးကာ ယုယသည္။ အိမ္သို႕လာျပီး “အျမ ဘယ္လို ေနေသးသလဲ” စသည္ျဖင့္ ေမးၾကသူမ်ား၊ အျခား ဧည့္သည္ မည္သူ မည္၀ါလာ၍ မည္သည့္စကားမ်ား ေျပာသြားသည္မ်ားကို ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ သူ၏အစ္မ အျမအား စံုေစ့ေအာင္ပင္ ေျပာျပေလ့ရွိသည္။ သူ၏ သားကေလးရိုးသားပံု၊ လိမၼာပံုကိုၾကည့္ကာ အျမသည္မ်ားစြာ ပီတိျဖစ္ရေတာ့သည္။

 

သၾကၤန္မက်မီ ၇ ရက္ခန္႕တြင္ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္အား “ငါ ေဆးရံုတက္ေနရတုန္း မင္းအိမ္မွာမ်ား ေကာင္းေကာင္းေနရဲ႕လား ေမာင္ခင္ေအာင္” ဟု အကဲခတ္ေမးခြန္းကိုေမးရင္း မ်က္ႏွာကို အကဲခတ္ၾကည့္ရာ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ မည္သို႕မွ်မျဖစ္၊ ေအးေဆးစြာ ႏွင့္ပင္ “မမျမကလဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္ပူေနတာခ်ည္းဘဲကိုး၊ မမျမ ေဆးရံုတက္ျပီး ၂ရက္ ၃ရက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကိုေသာ့ခတ္ျပီး ဦးေလးတို႕အိမ္မွာ သြားေနတယ္ဗ်။ အိမ္ကို တေန႕တေခါက္ ၂ေခါက္ေလာက္ေတာ့ သြားၾကည့္တာဘဲ၊ မယံုရင္ မမျမေဆးရံုကဆင္းလာေတာ့ ဦးေလးတို႕ကို ေမးၾကည့္ပါလား” ဟု ခပ္တည္တည္ပင္ ျပန္ေျပာလိုက္ေလသည္။ ထို႕ေနာက္ ေမာင္ခင္ေအာင္က ဆက္၍ “ဦးေလးတို႕အိမ္မွာ ေနရတာလဲ စိတ္ညစ္လွပါျပီဗ်ာ”ဟု ၾကဴၾကဴပါေအာင္ငိုေတာ့သျဖင့္ အျမက “ဘာျဖစ္လို႕လဲ၊ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ေမာင္ခင္ေအာင္၊ ဘယ္သူက ဆိုးလို႕လဲ” စသည္ျဖင့္ အေမာတေကာ ေမးေသာအခါမွ “ဟိုဟာကေလး ေခ်ာ့ေတာင္း၊ ဒီဟာကေလးေခ်ာ့ေတာင္းနဲ႕ အခု ေတာ္ေတာ္ကုန္ေနျပီဗ်၊ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕အိမ္မွာေတာင္ ထမင္းမစားေတာ့ဘဲ ဆိုင္မွာစားေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီ” ဟု ငိုယိုကာ ဆက္လက္ေျပာေလသည္။ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကိုျပဳံးျပဳံးၾကီးၾကည့္ကာ ေခ်ာ့ေမာ့၍ “ကိစၥမရွိပါဘူးကြာ ပစၥည္းဆိုတာ ရွာရင္ ရတာေပါ့၊ ကဲ ဦးေလးတို႕ဆီဘဲ ျပန္ေခ်။ေကာင္းေကာင္းေနပါ” ေျပာဆိုေခ်ာ့ေမာ့၍ လႊတ္လိုက္ရသည္။

 

သၾကၤန္အၾကိဳေန႕ နံနက္ေစာေစာစီးစီး အျမပင္ အိပ္ရာမွ မထမီ ေမာင္ခင္ေအာင္ ေဆးရံုသိုက ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ အျမအံ့အားသင့္ ေနသည္။ ခါတိုင္းဆိုလွ်င္ ညေန ၄နာရီမွလာသည္။ ယေန႕ေစာလြန္းလွသည္၊ ဆန္းလြန္းလွသည္။ သူ၏ လက္ထဲမွာလည္း ပိေတာက္ပြင့္ ေတြေ၀၍ျမိဳင္ေနသည္။ “နင္ ဘယ္လိုလုပ္ လာသလဲ”ဟု ေမးေသာအခါ “ဆရာမ မညြန္႕ညြန္႕နဲ႕အတူလိုက္လာတယ္”ဟုေျပာရာ အျမသည္ ဆရာမ မညြန္႕ညြန္႕ဆူသူကို မသိ၍ ခပ္ေငးေငးကေလးျဖစ္သြားသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္က “ဆရာမ မညြန္႕ညြန္႕ဟာ သိပ္သေဘာေကာင္းတာဘဲဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႕ေမာင္ကေလးနဲ႕တူလို႕ဆိုျပီး သိပ္ဂရုစိုက္တာဘဲဗ်” စသျဖင့္ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း သေဘာက်စြာ ေျပာေနသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ ဤသို႕ရႊင္လန္းသည္ကို အျမမျမင္ေတြ႕ရသည္မွာၾကာျပီ။ မညြန္႕ညြန္႕သေဘာေကာင္း ေၾကာင္း ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အပ္ေၾကာင္းထပ္သကဲ့ မၾကာခဏေျပာေနရာ၊ အျမအဘို႕ ဂရုစိုက္စရာျဖစ္၍လာသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ေျပာျပခ်က္အရ မညြန္႕ညြန္႕ဆိုသူမွာ သူနာျပဳအတတ္သင္ ေဆးစပ္ဆရာမကေလးျဖစ္ေၾကာင္းသိရ၏။ ဤသို႕သိရ ေသာအခါ အျမမွာ ပို၍စိတ္၀င္စားရျပန္သည္။ “သူ႕ေမာင္ကေလးႏွင့္တူလို႕” ဆိုေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ေျပာေသာ စကားတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ရိုးရိုးသားသားေျပာျပျခင္း ျဖစ္မည္မွန္ေသာ္လည္း၊ ဆရာမကေလး မညြန္႕ညြန္႕ကမူ ရိုးမည္မဟုတ္ဟု အျမ ေတြးေတာမိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မိမိအနာ ျမန္ျမန္ေပ်ာက္၍ ေဆးရံုမွ ျမန္ျမန္ဆင္းရမွပင္ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေဆးရံုသို႕လာရင္း ေန႕စဥ္ ေတြ႕ေနေသာ ဤဆရာမကေလး လက္မွ လြတ္ႏိုင္မည္ဟု ေတြးေတာကာ ေဆးရံုမွ ဆင္းရေရးကိုသာ စိတ္ေစာလ်က္ရွိေတာ့သည္။

 

ထိုေန႕ကစ၍ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေဆးရံုသို႕ နံနက္ေစာေစာ ေစာေစာေရာက္လာျပီး မိုးခ်ဳပ္မွပင္ျပန္ေတာ့သည္။ “ဒီလို မမျမဆီ တေနကုန္လာေနႏိုင္ျပီး ညအိပ္မွသာ တကြဲစီ ခြဲအိပ္ရတာ ဆရာမ မညြန္႕ညြန္႕ေက်းဇူးဘဲ မမျမရဲ႕” ဟု ေမာင္ခင္ေအာင္က ၀မ္းသာအားရေျပာေနျပန္သည္။ “မမျမ ၀မ္းမသာဘူးလား” ဟုေမးေနျပန္ေသးရာ အျမသည္ သူ႕အေမးကိုမေျဖႏိုင္ေသး၊ “သူတို႕ခ်င္း သိေနၾကတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကာျပီလဲမသိဘူး” ဟုေတြးေတာ စိတ္ပူေနမိေပသည္။ အျမအဘို႕ သူ႕သားကေလးငယ္စဥ္ကမွ ၾကီးလာေစခ်င္သည္။ “ငါ့သားကေလး လူလားေျမာက္ပါေစေတာ့” ဟုေအာက္ေမ့ေတာင့္တမိသည္။ ယခုၾကီးလာဤ ေသာကမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ရေသာအခါ ျပန္၍ငယ္ေစခ်င္သည္။ ၆ႏွစ္သား ၇ႏွစ္သားအရြယ္ ျပန္ျဖစ္လွ်င္ အေကာင္းဆံုးဘဲဟု ေတာင့္တမိသည္။

 

တေန႕ညေနေဆးရံုပိတ္ခါနီးအခ်ိန္တြင္ ဆရာမကေလး မညြန္႔ညြန္႔သည္ အျမအနားရွိ ေမာင္ခင္ေအာင္ဆီသို႕ လာေနရာ ေမာင္ခင္ေအာင္က “ဆရာမ မညြန္႔ညြန္႔ဆိုတာ ဟိုကလာေနတာဘဲ”ဟု အျမကိုျပသည္။ မညြန္႔ညြန္႔အနီးသို႕ ေရာက္လာေသာအခါ သူ႕အစ္မႏွင့္မိတ္ဆက္ေပးသည္။ မညြန္႕ညြန္႔က လူမမာလည္းေမးသည္။ “မင္းဘယ္အခ်ိန္ျပန္မွာလဲ” ဟု ေမာင္ခင္ေအာင္ကိုလည္း ေမးသည္။ ဆရာမ မညြန္႕ညြန္႕ဆိုသူမွာ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေသာ္ ေမာင္ခင္ေအာင္ထက္ အသက္ ၂ႏွစ္ ၃ႏွစ္ေလာက္သာၾကီး ေပဦးမည္။ အျမ မည္သို႕စိတ္ခ်ႏိုင္မည္နည္း။

 

နံနက္မိုးလင္းလွ်င္ ေရာက္လာ၊ ဆရာ၀န္မ်ားလွည့္လည္ၾကည့္ရႈ႕သည့္အခ်ိန္တြင္ သြားပုန္းေန၊ ထို႕ေနာက္ အျမနားျပန္လာ၊ ေန႕ခင္း အျမ အိပ္ေပ်ာ္ခ်ိန္တြင္ ဆရာမကေလးႏွင့္ သြားေန၊ တခါတရံလည္း “ပ်င္းတယ္ဗ်ာ၊ ဆရာမဆီ ခဏသြားဦးမယ္” ဆိုျပီးထသြား၊ ဤကဲ့သို႕ ေမာင္ခင္ေအာင္ေဆးရံုတြင္ ၀င္ထြက္သြားလာေနသည္မွာ တလေက်ာ္ခန္႕ၾကာခဲ့ေပျပီ။ အျမအဘို႕ ကိႏၷရာနာထက္ ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ကိစၥကိုပို၍ စိတ္ပူစရာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အနာသက္သာလာေသာအခါ ဆင္းခြင့္ေတာင္း၍ အျမန္ဆံုးဆင္းခဲ့ေတာ့သည္။ ေဆးရံုမွ ဆင္းလွ်င္ဆင္းခ်င္း အျမႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕သည္ အိမ္ကိုတန္းမျပန္ေသးဘဲ ဦးေလးမ်ားအိမ္သို႕ သြားၾကရာ၊ ဦးေလးႏွင့္ အေဒၚတို႕က ေမာင္ခင္ေအာင္ အိမ္သို႕မလာသည္မွာ တလနီးပါးရွိေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သြား၍ ဘယ္လာေနမွန္းမသိေၾကာင္းႏွင့္ ဆီး၍တိုင္ၾကသည္။ ထိုစကားမ်ားကိုၾကားရေသာအခါ အျမသည္ ဦးေလးမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ေမာင္ခင္ေအာင္ကိုလက္ဆြဲကာ အိမ္သို႕ အျမန္ျပန္ေလသည္။

 

အိမ္သို႕ ေမာင္ခင္ေအာင္ ျပန္မေရာက္သည္မွာ အေတာ္အတန္ၾကာေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေၾကးေခ်းတက္ေနေသာ ေၾကးေသာ့ခေလာက္ ကေလးက သက္ေသခံေနေလသည္။ တံခါးတြင္ ခတ္ထားေသာ ေၾကးေသာ့ခေလာက္ကေလးကို အေတာ္ပင္ ဖြင့္ယူရသည္။ “ေမာင္ခင္ေအာင္ မင္း အိမ္ျပန္မေရာက္တာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ရွိေနျပီလဲ၊ ဘယ္မွာ သြားအိပ္ေနသလဲ”ဟု ေမးသည္ကို ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ဘာမွမေျဖေသး၊ အိမ္ထဲသို႕ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း တံခါးကြယ္တြင္ အျမကို တအားဖက္၍ နမ္းပါေတာ့သည္။

 

ထို႕ေနာက္မွ “ဆရာမ မညြန္႕ညြန္႕တို႕အိမ္မွာ သြားအိပ္ေနတယ္”ဟုေျဖရင္း တခါထပ္၍ ေမႊးေနျပန္သည္။

 

တအိမ္လံုးမွာ ဖံုေတြ အလိမ္းလိမ္းျဖစ္ေနသည္။ အျမ၀ယ္ထားေသာ ၾကက္သြန္ဥမ်ားမွာလည္း အျမိတ္ထြက္ေနၾကျပီ။ မန္က်ည္းသီးေတြလည္း မႈိတက္ေနျပီ။ ေသာက္ေရအိုးထဲတြင္လည္း ပိုးေတြက်၍ တအိမ္လံုး ျဖစ္ခ်င္တိုင္း ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

 

စင္စစ္အားျဖင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာ လူရည္သန္႕ လူေခ်ာကေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေတြ႕ျမင္သူမွန္သမွ်၏ ခ်စ္ခင္ျခင္းကို ခံရေပရာ၊ ဤျပႆနာေပၚေပါက္လာသည္မွာ ဆန္းေတာ့ မဆန္းလွေပ။

 

အျမအဘို႕ ဤေနရာတြင္ သ၀န္တိုသည္ဟု ေျပာလွ်င္လည္းခံရေပမည္။ သို႕ရာတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ႏွေျမာသည္ကလြဲ၍ အျခား ေထြထူးေသာစိတ္မရွိ။ ထို႕ေၾကာင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္အား ခပ္စပ္စပ္ကေလး တခ်က္ ရိုက္လိုက္သည္။ အျခားေနရာကိုမဟုတ္၊ ပါးကိုပင္ ျဖစ္သည္။ ပါးနပ္ေသာ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကား လူပ်ိဳအစစ္မဟုတ္ေတာ့ ဟူ၍ အမူအရာ အရပ္ရပ္ကို ေထာက္ထားျပီး ေကာင္းစြာ အကဲခတ္မိသည္။ အရိုက္ခံရေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ငိုလည္းမငို၊ အျမကိုေငး၍ၾကည့္ေနသည္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ေသာ သူ၏ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းသည္ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနသည္။ ဘာေျပာေတာ့မလိုလို၊ ညာေျပာေတာ့မလိုလိုႏွင့္ ဘာမွလည္း မေျပာႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနသည္။

 

အိမ္သို႕ျပန္ေရာက္ေသာ ထိုေန႕ညတြင္ ေလေတြ မိုးေတြက်လာသည္။ ကြဲကြာေနေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ အျမတို႕သည္ အတူျပန္ေနရ သည့္ ဤေန႕ညအဘို႕ ေကာင္းစြာအိပ္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ ခါတိုင္းလိုပင္ အိပ္ရာထဲသို႕၀င္ၾကသည္။ ေလတြ မိုးေတြ က်လာေသာ အခါ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အျမ အနားသို႕ တိုး၍ကပ္လာသည္။ ပို၍ ကပ္လာသည္။ အျမကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ဖက္ထားလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ဟိုဆြဲဒီဆြဲ ဆြဲသည္။ ဖက္၍နမ္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းကို စုတ္သည္။ ဟိုႏွယ္ဒီႏွယ္လုပ္သည္။ ယခင့္ယခင္ကႏွင့္မတူ။ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ တမူေျပာင္း၍ ေဖာက္ျပန္ေနေခ်ျပီ။ ခ်စ္ေသာ အျမသည္ သည္းခံ၍ ေနသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ ဤသို႕ျဖစ္ေန လုပ္ေနသည္ကို သားဆိုးကေလးလိုလို သားလိမၼာကေလးလိုလို ေတြးေတာမိသည္။ အေတာ္ကေလး ၾကာေသာအခါ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ေမာျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

 

အျမကား အိပ္မေပ်ာ္ ေခါင္းရႈပ္ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းေသာ ဆရာမေလး မညြန္႕ညြန္႕အေၾကာင္းကိုလည္း မေတြးေတာေတာ့။ သို႕ရာတြင္ အျမအိပ္၍မရ၊ မိုးလင္းသည္အထိ တေရးမွ မေပ်ာ္။ တညလံုး ေတြးေတာသည့္အထဲမွ ေငြမ်ားမ်ားရဘို႕၊ ေငြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရလွ်င္ ရန္ကုန္မွာမေနေတာ့ဘဲ ေမာင္ခင္ေအာင္ကိုလက္ဆြဲျပီး တျမိဳ႕တရြာသို႕ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ရန္ စဥ္းစားမိေပသည္။

 

အျမသည္ ေနေကာင္းလွ်င္ေကာင္းခ်င္း သားေရ အလုပ္ကိုပင္ ျပန္လုပ္သည္။ သို႕ရာတြင္ ဤသားေရ အလုပ္ျဖင့္ေငြမ်ားမ်ားမရႏိုင္၊ ျမန္ျမန္မရႏိုင္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဖဲရိုက္၊ ဖဲဒိုင္ခံ၊ ကိုးမီး၀ိုင္း လက္ခံ၊ ရဲအမႈထမ္းမ်ားလာလွ်င္ ေငြေပးလိုက္ စသည္ျဖင့္ ေငြျမန္ျမန္ရႏိုင္သည့္ လမ္းစဥ္အတိုင္းလုပ္ရာ မိုးကုန္၍ ေဆာင္းေပါက္ေသာအခါ ေငြ ၆၀၀၀ိခန္႕ စုမိလာခဲ့ေလသည္။ ဤရက္ လမ်ားအတြင္း ေမာင္ခင္ေအာင္ကား သြားလာလည္ပတ္ေနသည္ကသာ မ်ားသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ဘယ္လည္ဘယ္သြားသလဲဟူ၍လည္း မေမး၊ ျဖစ္ျပီးကိစၥ ျဖစ္ပေစေတာ့၊ ေငြမ်ားမ်ားရ၍ ရပ္ေ၀းျမိဳ႕ကိုထြက္သြားႏိုင္ဘို႕က အေရးၾကီးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေငြကိုသာ အရရွာေတာ့သည္။

 

စစ္ရိပ္ စစ္ေငြ႕ေတြက သန္းလာေလျပီ။ ရန္ကုန္ကို ဂ်ပန္ကဗံုးခ်ေတာ့မည္ ဟူေသာ ေကာဠဟလ သတင္းေတြလည္း ျဖစ္လွျပီ။ တေန႕ေသာ္ ေလယာဥ္ပ်ံသံေတြၾကားျပီး ဂ်ပန္မ်ားက ရန္ကုန္တျမိဳ႕လံုး အၾကီးအက်ယ္ ဗံုးၾကဲေတာ့သည္။ ျမိဳ႕သူ ျမိဳ႕သားမ်ားလည္း ေျပးလႊား ေျပာင္းေရႊ႕ၾကသည္။ ႏိုင္သမွ် ပစၥည္း ပစၥယမ်ားကိုယူကာ အျမႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕လည္း ကြမ္းျခံဘူတာၾကီးသို႕ ေျပးေတာ့ သည္။ မႏၱေလးသို႕ထြက္ေသာ လူစီးစာပို႕ရထားၾကီးသည္ သူတို႕ သားအမိႏွင့္ ဒုကၡသည္မ်ားကို မႏိုင့္တႏိုင္ႏွင့္ အထက္ပိုင္းသို႕ သယ္ယူ ခဲ့ေလသည္။ မႏၱေလးသို႕ေရာက္ေသာအခါ သားအမိသည္ စစ္ကိုင္းဘက္သို႕ ကူးသြားျပီး ေရႊဘံုသာေက်ာင္းအနီးတြင္ ေနရာထိုင္ခင္းရရွိ သျဖင့္ ေနထိုင္ စတဲခ်ၾကေလသည္။ မ်ားမၾကာမီပင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကို ဂ်ပန္သိမ္းသည္ဟု ၾကားၾကရသည္။ မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္းႏွင့္ စစ္ကိုင္းေခ်ာင္တြင္ စစ္ေျပးဧည့္သည္မ်ားႏွင့္ ျပည့္က်ပ္ေနေတာ့သည္။

 

ရန္ကုန္မွ ထြက္လာရကတည္းက အျမ စိတ္မွာၾကည္လင္၀မ္းသာေနသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာမူ မ်က္ႏွာမေကာင္း၊ ရထားေပၚမွာလည္း တမိႈင္မႈိင္၊ စစ္ကိုင္းေရာက္ေတာ့လည္း တငိုင္ငိုင္၊ မစားႏုိင္မေသာက္ႏိုင္ႏွင့္ လြမ္းနာက်ေနေပသည္။ သၼီးရည္းစားထက္ပိုသြားခဲ့ျပီျဖစ္ ေသာ မညြန္႕ညြန္႕ကိုသာ စြဲလမ္းတမ္းတေနေတာ့သည္။ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္၏အျဖစ္ကို ၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းမိ။ “မညြန္႕ညြန္႕မွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနျပီဗ်” ဟု ေမာင္ခင္ေအာင္က ေျပာျပသည္တြင္ အျမသည္ တမ်ိဳးပို၍ စိတ္ မခ်မ္းသာျဖစ္ရသည္။

 

ဤၾကားထဲမွ ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ အေတြ႕မ်ားကိုအေလ့ပါစလူငယ္ပီပီ သူ႕မမအျမအား “မညြန္႕ညြန္႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ပစ္ပါျပီဗ်ာ။ ခုေနဆို ပိုက္အတြက္ အရွက္ကာကြယ္ဘို႕ ေယာက္်ားယူေနျပီလားမွ မေျပာတတ္တာ။ တေယာက္နဲ႕ တေယာက္လဲ ဒီစစ္ၾကီးေၾကာင့္ ေတြ႕ၾကေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ကိုစိတ္ထဲက ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ပါျပီ။ ေမ့ပစ္လိက္ပါျပီ။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ တခါထဲအျပီးယူမလို႕ဘဲဗ်။ မမျမကို သနားလို႕”ဟုေျပာေလသည္။ ထိမွတ္ဆင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္က “မထူးပါဘူး မမျမရယ္ ဒီရပ္ဒီရြာမွာ ဘယ္သူမွလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ကဲ့ရဲ႕မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မမျမနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ဘဲ မညြန္႔ညြန္႕နဲ႕ ေနသလိုေနလိုက္ၾကပါစို႕” ဟုပူဆာျပန္သည္။

 

“မညြန္႕ညြန္႕ကို ကၽြန္ေတာ္တခါထဲ အျပီးယူမလို႕၊ မမျမကို သနားလို႕” ဆိုေသာ စကားကေလးသည္ သစၥာစကားပင္ ျဖစ္သည္ဟု အျမ ေတြးမိသည္။ ဤစကားေၾကာင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ပို၍ခ်စ္မိသည္။ သနားမိသည္၊ ၾကင္နာရသည္။ မိမိ မိန္းမအစစ္မဟုတ္သည္ကို ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ယေန႕အထိမသိေသး။ မိမိ၏ အေနအထိုင္ က်စ္လစ္မႈ၊ မိန္းမရုပ္ႏွင့္ မိန္းမအျပင္အဆင္မ်ားေၾကာင့္ အျမကို မိန္းမ

 

မဟုတ္ဟုထင္သူ မရွိႏိုင္ေပ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက အတူေနလာေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ကေလးသည္လည္း မိန္းမအစစ္ဟုပင္ ထင္ေနသည္။ ဤကိစၥအတြက္မူ မိမိကလည္း ဖြင့္ဟေျပာဆိုရန္ ၀န္ေလးလွပါဘိသည္။ ေဆးရံုတက္စဥ္ကလည္း အျမဆိုေသာ နာမည္ႏွင့္ တကယ္ပင္ မိန္းမႏွင့္ မျခားလွေသာေၾကာင့္ မိန္းမခန္းမွာပင္ ေဆးရံုတက္ခဲ့ရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စစ္ကိုင္းက အမ်ိဳးသၼီးတဦးဦး ႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအင္ကိုေပးစားလိုက္လွ်င္ ေကာင္းမည္လားဟု ေတြးမိသည္။ သို႕ရာတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ႏွေျမာသည္ကတေၾကာင္း၊ အကယ္၍ ေပးစားေခ်က ေနာင္စစ္ျပီးသည့္တိုင္ေအာင္ ဤေဒသမွာပင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ ခ်ည္တိုင္ရသြားျပီး ေနခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ တကြဲတျပားစီ ျဖစ္သြားဘို႕က မ်ားေတာ့မည္ဟုေတြးကာ ဤအၾကံအစည္ကိုလည္း အေကာင္အထည္မေဖာ္ဘဲထား လိုက္သည္။ သို႕ထက္ကား တသက္လံုး ကိုယ္ေကၽြးေမြးသုတ္သင္ ျပဳစုလာသူကေလးကို တပါးသူအား ေပးပစ္လိုက္ရမွာ ႏွေျမာသည့္စိတ္က မေတြးရဲေအာင္ပင္ျဖစ္ေနသည္။

 

အျမကို အထီးမွန္း အမမွန္းမသိေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ကေလးသည္ မညြန္႕ညြန္႕ႏွင့္ ခြဲခြာလာရစျဖစ္သည့္အတိုင္း မုန္ယိုေနေသာ ဆင္ေပါက္ကေလးလိုျဖစ္ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ တက်ည္က်ည္ အျမကိုသာ ပူဆာေနသည္။ ပြတ္သီးပြတ္သပ္ လုပ္ေနသည္။ ကလိေနသည္။ အျမသည္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကို သနားသည္၊ ထို႕ေၾကာင့္ ေတာင့္ထားသည္၊ လွည့္စား ေခ်ာ့ေမာ့ထားသည္၊ ဤသို႕ျဖင့္ ၂လခန္႕ဆြဲထားခဲ့သည္။ သို႕ရာတြင္ ႏြားသိုးၾကိဳးျပတ္ကေလး ေမာင္ခင္ေအာင္မွာ စည္းလြတ္၀ါးလြတ္ ပို၍ကဲလာသည္။ အငတ္ငတ္ အငန္းငန္းျဖစ္ေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ တညေသာ္ အျမက ေမာင္ခင္ေအာင္ကို ေမးခြန္းေတြ ေမးရေတာ့သည္။

 

“မင္း ငါ့ကို တသက္လံုး ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား”

 

“မခြဲဘဲ ေနႏိုင္ပါ့မလား”

 

“စစ္ျပီးလို႕ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ မညြန္႕ညြန္႕နဲ႕ေတြ႕ျပီး ပစ္သြားမွာလား”

 

“ငါက မင့္ထက္ အမ်ားၾကိး အသက္ၾကီးတယ္။ မင္းခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား”

 

“ငါ့အေၾကာင္း မင္းသိေတာ့ မင္းမုန္းမွာလား ခ်စ္ႏိုင္ပါဦးမလား” စသည္ျဖင့္ အေရးၾကီးေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးရွာသည္။ ေမာင္ခင္ေအာင္ကား ဤေမးခြန္းမ်ားကို အထူးတလည္ စဥ္းစားေနစရာမလို၊ စာေမးပြဲၾကီးတြင္ က်က္စာႏွင့္ ၀င္တိုးဘိသကဲ့သို႕ ေကာက္ကာ ငင္ကာ တခ်က္စီ တခ်က္စီေျဖသည္။ ခ်စ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ေပါင္းႏိုင္ေၾကာင္း၊ မုန္းမည္ မဟုတ္ေၾကာင္း အလီလီ အတန္တန္ အဖန္ဖန္ အထပ္ထပ္ ကတိျပဳရွာသည္။

 

အျမ၏စိတ္ထဲတြင္ တသိန္းတန္ ေခါင္းကပ္၍ခ်ဳပ္ေသာ စာခ်ဳပ္ၾကီးကို ခ်ဳပ္ျပီးသည္ထက္ ခိုင္ျမဲေသာ အခ်စ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ျပီးၾကျပီဟု ယူဆသည္။ အလြန္အားရမိသည္။ သို႔ရာတြင္ လံုးလံုးစိတ္ခ်ျပီဟူ၍ကား မရွိလွ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိမိမွာ “မိန္းမလံုး” ျဖစ္ေန ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

 

ေမာင္ခင္ေအာင္၏ ပူဆာခ်က္အတန္တန္ေၾကာင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္ကိုပံုလိုက္ျပီျဖစ္ေသာ အျမတြင္ ေမာင္ခင္ေအာင္ မုန္းမသြားဘို႕ မ်ားစြာပင္ အေရးၾကီးလွသည္။ အျမသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္မျခား က်စ္က်စ္လစ္လစ္ သိပ္သိပ္သည္းသည္း ေနလာခဲ့ေပရာ၊ လက္သည္း၀ွက္ေနက် ေၾကာင္သည္ လက္သည္းကို အလိုလို အျမဲတန္း ၀ွက္ထားျပီး ျဖစ္ေနဘိသကဲ့သို႕ မိမိမွာ ေယာက္်ားတဦးျဖစ္သည္ကို လူမသိေအာင္ ဖံုးဖိရာ၌ အလိုလို ျပီးလွ်က္ရွိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အရူးအမူးကေလးျဖစ္ေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ ႏွင့္ သၼီးရည္းစားၾကီး သဖြယ္၊ လင္မယား မက်တက်ေနထိုင္ၾကရာ၌ ေမာင္ခင္ေအာင္ ကေလးကို ဟိုလွည့္စား သည္လွည့္စားႏွင့္ အလိမၼာ ဖက္ကာ လွည့္စားျပီး သူ၏ႏြားသိုးစိတ္ကေလးကို ေျဖေဖ်ာက္ေစခဲ့သည္။ ႏွစ္သိမ့္ေစခဲ့သည္။

 

အျမႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕သည္ စစ္ကိုင္း “ေရႊဘံုသာ” ေဒသတြင္ ေရာက္လာစကစ၍ ပန္းပင္မ်ား စိုက္ပ်ိဳးေရာင္းခ်ကာ ေနထိုင္ခဲ့ၾကရာ ေငြလည္း အေတာ္အသင့္ပါလာေသးသျဖင့္ ေနထိုင္စားေသာက္မႈတြင္ ေၾကာင့္ၾကစရာ မရွိလွေပ။ ပန္းျခံလုပ္ငန္းတြင္ အျမသည္ ပင္ပင္ ပန္းပန္း မလုပ္ႏိုင္၊ လုပ္လည္းမလုပ္တတ္၊ သူကမူ ထမင္းခ်က္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ မိန္းမအလုပ္မ်ားသာ ၾကိဳးစားလုပ္၍ ေယာက္်ားၾကီးမားမား ဘ၀ ေရာက္လာျပီျဖစ္ေသာ ေမာင္ခင္ေအာင္ကသာ ပန္းျခံအလုပ္ကို ဖိဖိစီးစီး လုပ္ရွာေပသည္။

 

ဤသို႕ေန၍ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ႏွစ္အတြင္း ေရာက္လာေသာအခါ စစ္ကိုင္းအနီးအနားတ၀ိုက္တြင္ အဂၤလိပ္ အေမရိကန္တို႕က ဗံုးေတြလာခ်ေလျပီ။ ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရားၾကီးတ၀ိုက္လည္း စက္ေသနတ္ စက္အေျမွာက္ေတြႏွင့္ပစ္၊ ဗံုးမိုးသြန္ႏွင့္လုပ္ လာျပီ။ စစ္မ်က္ႏွာျပင္ႏွင့္ စစ္ကိုင္း နီးလာျပီဟုလည္း ေျပာၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စစ္ကိုေၾကာက္လွေသာ အျမႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕သည္ ေရႊတို ေရႊစ၊ လက္၀က္လက္စား၊ အ၀တ္အထည္၊ ေငြေၾကးရွိသမွ်ကို တေယာက္ တႏိုင္ သယ္ႏိုင္သမွ် သယ္ယူကာ စစ္ႏွင့္ေ၀းသည့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သို႕ျပန္မည္ဆိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ဗံုး စက္ေသနတ္တို႕မွ ကင္းေ၀းသည့္ လမ္းစဥ္အရ ေတာကပ္ကပ္ လမ္းခရီးျဖင့္ ေျခလ်င္ ျပန္ခဲ့ၾကေလေတာ့သည္။ သူတို႕ကေရွ႕မွသြား၍ စစ္တိုက္ပြဲမ်ားက ေနာက္မွလိုက္လာၾကသည္။ ေလယာဥ္ပ်ံသံ ဗံုးခ်သံ၊ စက္ေသနတ္ပစ္သံႏွင့္ အေျမာက္သံမ်ားမွာ ေ၀းလွသည္ မရွိၾက။ မႏၱေလး ရန္ကုန္ ကားလမ္းမၾကီးေပၚမွ မသြားရဲၾကသူမ်ားျဖစ္သည့္ အတြက္ ေတာရိပ္ ေတာင္ရိပ္လမ္းမ်ားကို ခိုကပ္၍ သြားၾကရေလရာ၊ ေတာင္ငူမေရာက္မီပင္ ပါလာေသာပစၥည္းမ်ားကို ဓါးျပတိုက္ခံၾကရ သျဖင့္ ခရီးဆက္လက္သြားႏိုင္ေရးႏွင့္ စားေရးအတြက္ မ်ားစြာ အခက္ၾကံဳၾကရေတာ့သည္။ သို႕ရာတြင္ အျခားခရီးသည္မ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ရန္ကုန္သို႕ ေရာက္လာၾကရာ ရန္ကုန္ကို ျဗိတိသွ်တပ္မ်ားက သိမ္းျပီးေနေပျပီ။ ၄င္းတို႕ထံတြင္ က်န္ရွိေသးသမွ်ေသာ အသျပာကို စစ္လိုက္ၾကေသာအခါ အဂၤလိပ္ေငြ ၇ိသာလွ်င္ရွိၾကေတာ့သည္။ ရန္ကုန္ တျမိဳ႕လံုးမွာ ျမိဳ႕ပ်က္ၾကီးလို ျဖစ္ေနသည္။ ယူနီေဖာင္း၀တ္ထားေသာ စစ္သားအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။

 

ၾကည့္ျမင္တိုင္ရွိ မိမိတို႕ အိမ္ေဟာင္းတြင္ ေနစရာ ျပန္ရၾကေသာ္လည္း ဘာလုပ္ရမည္ မသိေအာင္ ရွိေနရာ “ေငးမေနႏွင့္ ေတြးမေနႏွင့္” ဆိုေသာ ေခတ္ျဖစ္ေၾကာင္း သိၾကသျဖင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္ႏွင့္ အျမတို႕သည္ ေျမနီကုန္းဘက္မွ ၾကက္ႏွင့္ ၾကက္ဥမ်ား၀ယ္ျပီး စစ္တပ္တြင္ သြားေရာင္းရာ ငါးေသတၱာ၊ အမဲဘူး၊ အထည္ အ၀တ္အစား၊ ေလထီးပိတ္စသည္မ်ား ရရွိေလသည္။ ၄လလံုးလံုး ဤအလုပ္ကို ၾကိဳးစား လုပ္လိုက္ၾကရာ၊ စားစားေသာက္ေသာက္ႏွင့္ ေငြ ၆၀၀ိခန္႕တက္လာေတာ့သည္။

 

အျမႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္မွာ စီးပြားရွာရာတြင္ ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ ညီၾကသည္။ မၾကာလွေသာ ရက္လမ်ားတြင္ သားေရလုပ္ငန္း ပိုင္ရွင္မ်ားကလည္း လုပ္ငန္းမ်ားကို ျပန္စၾကျပီ။ ထို႕ေၾကာင့္ အျမႏွင့္ ေမာင္ခင္ေအာင္တို႕သည္ ဆိုင္ရွင္မ်ားထံမွ ေငြပိုအနည္းအက်ဥ္း

 

ယူျပီးလွ်င္ အိမ္သစ္ အိုးသစ္ ထူေထာင္ၾကသည္။ ဤသို႕ ထူေထာင္ႏိုင္ၾကသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သား အလြန္၀မ္းသာေနၾကသည္။

 

စစ္ျပီး ရန္ကုန္သည္ စစ္မျဖစ္မီ ရန္ကုန္ႏွင့္ လားလားမွ မတူေတာ့။ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ကုလားစစ္သား၊ နီဂရိုး စစ္သားႏွင့္ လူျဖဴစစ္သားေတြ မ်ားလွသည့္အျပင္ ယခင္ေခတ္ေဟာင္းက အလြန္ရွားပါးေသာ သတၱ၀ါတမ်ိဳးျဖစ္သည့္ မိန္းမရွာမ်ားကိုလည္း အစုလုိက္ အျပံဳလိုက္ ဆိုသကဲ့သို႕ ညေနပိုင္း ေန၀င္ရီသေရာ ႏြားရိုင္းသြင္းခ်ိန္မ်ားတြင္ ေတြ႕ရသည္။ “မိန္းမရွာ၊ မိန္းမရွာ” ဟု ေမာင္ခင္ေအာင္သည္ ပါးစပ္က တိုးတိုးဆိုမိသည္။

လူထုဦးလွ

To be continued...

 

Feb 8th

I'm a Str8 Guy

By Alex aung

ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ဆန္႕က်င္ဘက္လိင္ကိုသာစိတ္၀င္စားတဲ့သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ အျမဲလိုလို ဂုဏ္ယူျပီး ေနထိုင္ခဲ့တာပါ။ အရပ္အျမင့္က ၆ေပ ၊ ညွဳိ႕မ်က္၀န္းလို႕ဆိုႏိုင္တဲ့ မ်က္၀န္းအစံုကိုပိုင္ဆိုင္ထားျပီး 6 packs ေပၚေနတဲ့ abs ပိုင္ရွင္၊ သြယ္လ်က်စ္လစ္ေသာ ကိုယ္ခႏၶာႏွင့္ ႏုညံ့စိုေျပေသာ အသားအေရ၀င္း၀င္း၀ါ၀ါကို လက္ေဆာင္ရထားတာဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာပတ္သက္ဖို႕ သေဘာတူတဲ့ ေကာင္မေလးေတြအကုန္လံုးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ိန္းဆိုေတြ႕ဆံုမႈအမ်ားစုမွာ ျပႆနာလံုး၀ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ခါးက ေဘာင္းဘီေလးကို အသာေလ်ာခ်ျပီး ၇လက္မေက်ာ္ရွည္ကာ တုတ္တုတ္ခိုင္ခိုင္ရွိလွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုဖြင့္ဟျပ လိုက္ရင္ပဲ သူတို႕မ်က္၀န္းေတြဟာ အေရာင္တလက္လက္ေတာက္ပကာ သူတို႕ပါးစပ္ထဲ အထုတ္အသြင္းလုပ္ဖို႕သေဘာတူၾကတာ ၾကီးပါ။ အားရစရာၾကီး….အားရစရာၾကီးလို႕ သူတို႕ဆိုၾကေပမယ့္ သူတို႕အတြက္ အခက္ေတြ႕ေနၾကတာကမ်ားပါတယ္။ သူတို႕ေတြရဲ႕ လည္မ်ိဳထဲေရာက္သည္အထိ အထုတ္အသြင္း မလုပ္ႏိုင္ၾကဘူးေလ။

 

တစ္ညသား ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မၾကာခဏ ခ်ိန္းဆိုေတြ႕ဆံုေလ့ရွိတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ၾကမယ္ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္အခန္းမွာ ခဏထိုင္ျဖစ္ၾကပါတယ္ ဘာမွမလုပ္ခင္။ သူမက ေျပာတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲၾကီးတစ္ခုလံုးကို သူမ ပါးစပ္ထဲ သို႕မဟုတ္ pussy ထဲကို အကုန္ထည့္ဖို႕ဆိုရင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးတဲ့ နည္းနည္းအခက္ေတြ႕တယ္ဆိုပဲ။ သူမကို ေတာင္းပန္စကားဆိုရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုဒ္က သာမန္ ေလာက္ပဲမဟုတ္ဘူးလားလို႕ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ သူမက လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအင္ကိုအကုန္ျဖည့္စြမ္းခ်င္တယ္ ျပည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ငနဲ တစ္ေပြနဲ႕ စမ္းသပ္ၾကည့္သင့္တယ္တဲ့။ သူမမွာ လိင္တူျခင္းသေဘာက်တဲ့ ေဂးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိသတဲ့။ အဲ့ဒီငနဲဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေတြ႕ဖို႕အဆင္ေျပေလာက္တယ္ သူကလည္းေတြ႕ခ်င္မွာပါလို႕ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ဟင့္အင္လို႕ျငင္းလိုက္တာေပါ့။ ငနဲေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အၾကိဳက္မွ မဟုတ္တာ။

 

ထားပါေလ အဲလိုပဲေျပာလိုက္မိတာက ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္ထဲ၀ယ္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႕လိင္ဆက္ဆံဖို႕ဆိုတာ ေတြးမွမေတြးမိခဲ့တာ ကိုး။ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္လိင္စိတ္ေက်နပ္မႈကိုအျပည့္အ၀ျဖည့္စြမ္းေပး ႏိုင္ပါ့မလား? အဲ့ဒီငနဲက ကၽြန္ေတာ့္ငပဲတစ္ ေခ်ာင္းလံုးကို သူ႕လည္မ်ိဳထဲတိုင္ အထုတ္အသြင္းလုပ္ေပးႏိုင္ပါ့မလား? သူ႕ဖင္ထဲကိုေတာ့ အဆံုးထိထည့္ခ်င္ထည့္ႏိုင္လိမ့္မေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ လိင္အဂၤါဆိုဒ္က ပံုမွန္ေလာက္ပဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိရျပီး စႏိုးစေႏွာင့္မွမျဖစ္ခဲ့ဘူးတာပဲ။

 

ကၽြန္ေတာ္ ဆန္ဖရန္စစၥကို ကို စီးပြားေရးကိစၥနဲ႕သြားခဲ့ရပါတယ္။ Castro လမ္းႏွင့္ ႏွစ္ဘေလာက္ေလာက္ေ၀းတဲ့ ေစ်းလမ္းေပၚက မိုတယ္ တစ္ခုမွာတည္းခိုခဲ့တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးပါတယ္ Castro မွာ ေဂးဘားေတြရွိျပီး အခ်ိဳ႕ဘားေတြဆိုရင္ တကယ့္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေတြရသတဲ့။ ဒီေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ဒီဧရိယာကိုေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ဘယ္လိုရွိလဲသိရေအာင္ဆိုျပီး ညေနခင္း အလုပ္ျပီးခ်ိန္မွာ ထြက္ခဲ့လိုက္ပါတယ္။

 

 ကၽြန္ေတာ္ အဆိုပါ စီးပြားေရးဧရိယာငယ္ေလးရွိရာကို လွမ္းသြားလိုက္ေတာ့ ညေနေစာင္းအခ်ိန္လင့္သည္အထိ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ ဆိုင္ေပါင္းမ်ားစြာကို အ၀င္အထြက္လုပ္ေနၾကေသာ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကိုင္ကာ တြဲသြားတြဲလာလုပ္ေနၾကေသာ အမ်ိဳးသားအေတာ္မ်ားမ်ားကို သတိျပဳမိပါတယ္။ ဆိုင္ေတြအေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း အမ်ိဳးသား၀တ္အတြင္းခံ၊အ၀တ္အစား ဒီဇိုင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သားေရနဲ႕လုပ္ထားတဲ့ ကုန္ပစၥည္းေတြ၊ လက္၀တ္ရတနာ စသည္တုိ႕ကို ရႈခ်င္စဖြယ္ ခင္းက်င္းျပသထားၾကပါရဲ႕။ အျပင္အဆင္ ခပ္မိုက္မိုက္နဲ႕ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားႏွင့္အတူ ဘားဆိုင္မ်ားစြာကိုလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘားဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို၀င္ျပီး ဘီယာ တစ္ခြက္ေလာက္ ေမာ့ဖို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါရဲ႕။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ လန္းတယ္ထင္တဲ့ ဘားထဲေလွ်ာက္၀င္သြားလိုက္တာ ရုတ္တရက္ မ်က္လံုးေတြ၀ိုင္းသြားေလာက္ေအာင္ အျပင္အဆင္ အျပအသ လႈပ္ရွားသက္၀င္ေနပံုေတြက ၾကည့္လိုက္တဲ့ တီဗီြေမာ္နီတာ အခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ပါသလို၊ အမ်ိဳးသားေမာ္ဒယ္လ္အခ်ိဳ႕ရဲ႕ အ၀တ္မဲ့ေနမႈမ်ားေၾကာင့္လည္းပါပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတြဟာ သူတို႕တင္သားေတြလို အစိတ္အပိုင္းအခ်ိဳ႕ကိုဖြင့္ျပထားသလို အခ်ိဳ႕ေတြကလည္း မာေတာင့္ေနတဲ့ သူတို႕ငပဲေတြကို ရွင္းကနဲေဖာ္ျပထားျပီး အားရပါးရကပြဲဆင္ ေနၾကတာေလ။

 

ကၽြန္ေတာ္ ဘားေကာင္တာစီသြားျပီး ဘီယာတစ္ခြက္မွာလိုက္ပါတယ္။ Bartender က ငနဲႏွစ္ေပြနဲ႕ စကားလက္ဆံုက်ေနတာမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကို အာရံုျပဳမိဖို႕ေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစားလိုက္ရပါေသးရဲ႕။ ဘီယာတစ္ခြက္ေသာက္ရဖို႕အေရးအေတာ္ခဲယဥ္းသား။ ကၽြန္ေတာ္ ဘီယာကို မွ်ဥ္းစုပ္ရင္း ဟိုသည္ၾကည့္မိေတာ့ နံရံကိုမွီရင္း ရပ္ေနတဲ့ ဘဲတစ္ေပြကို သတိထားမိတယ္ ပံုစံက အလန္းစား။ သူ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးနားကို ခပ္ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္လာျပီးေနာက္ အလြတ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ဘီယာဖန္ခြက္ကို ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕နားခ်လိုက္ကာ “Howdy”တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕ကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ရင္း “Howdy…အိုေကတယ္ မဟုတ္လား’’ လို႕ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ သူက ဒီအရပ္ေဒသကပဲလားလို႕ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မဟုတ္ဘူး စီးပြားေရးကိစၥနဲ႕လာတာလို႕ျပန္ေျပာလိုက္ပါရဲ႕။ Levi’s Jean, အျဖဴေရာင္ တီရွပ္၊ျပီးေတာ့ အျဖဴေရာင္ sneakers ေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္လို႕ေကာင္းတဲ့ငနဲပဲဗ်။ သူ႕အရပ္အျမင့္ရယ္ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ဟန္ပံုပန္းသဏၭာန္အတိုင္း ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ပဲေလ။ ဒါဆို ဆန္ဖရန္စစၥကို ဘယ္ေနရာမွာတည္းလည္းလို႕ သူကေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တည္းတဲ့ မိုတယ္လိပ္စာကိုေျပာျပလိုက္ေတာ့ Oakland ဘက္မွာသူေနထိုင္ပါသတဲ့။ ျမိဳ႕ထဲကို တစ္ပါတ္တစ္ခါေလာက္ ညဘက္ ထြက္ျဖစ္တာဆိုပါလား။ သူက ကၽြန္ေတာ္တဲတဲ့ မိုတယ္ကအခန္းကိုသြားျပီး အနားယူၾကရေအာင္လို႕ေျပာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ျငင္းဆိုလိုက္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေဂးမဟုတ္ဘူးလို႕။ ဒါဆိုသူက ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဂးဘားကိုေရာက္ေနရတာလဲလို႕ေမးေရာ။ ဒါ ေဂးဘားမွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး ဘီယာတစ္ခြက္ေလာက္ေမာ့ခ်င္လို႕ေလွ်ာက္၀င္လာမိတာလို႕ေျပာလိုက္တယ္။

 

အမွန္တကယ္တန္းေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေ၀ခြဲမရေသးတဲ့လူအမ်ိဳးအစားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ပါပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ဒီလူပံုစံ မ်ိဳးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာဘယ္လိုမွ ခံစားလို႕မရဘူးဆိုတာ။ သူက အျခားဘားတစ္ခုခုကိုေရြ႕ဦးမယ္လို႕ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ထထြက္ သြားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ မတ္တပ္ေတာ့ထရပ္လိုက္မိျပီး အဲ…သူက ေတာ္ေတာ့္ကိုၾကည့္ေကာင္းတဲ့ငနဲပဲ….ဒါေပမဲ့ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ေနာက္ကို ကၽြန္ေတာ္လိုက္ဖို႕ ဟန္ျပင္လိုက္မိပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္ အေတြ႕အၾကံဳသစ္တစ္ခုကို စမ္းသပ္ခ်င္ရံုသက္သက္ပဲလား ကၽြန္ေတာ္ ဒီ့ထက္ပိုျပီး ပြင့္လင္းသင့္သလား အင္း…..ရန္မူခံရမွာကို စိုးရိမ္မိေနတာလည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

 

သိပ္ေတာ့မၾကာပါဘူးေလ…ေနာက္ထပ္ ခပ္မိုက္မိုက္ ဘဲတစ္ေပြ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနတဲ့ ဘားေကာင္တာနား ဘီယာတစ္ပုလင္းဆြဲကိုင္ျပီး ေရာက္လာတယ္။ သားေရေဘာင္းဘီ သားေရ စြပ္က်ယ္ သားေရ ဦးထုပ္ သားေရ ဘြတ္ဖိနပ္နဲ႕ တစ္ကိုယ္လံုးရွိသမွ် အလံုးအထည္လိုက္ ျပေနတာေလ။ ၾကည့္ရတာ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္သမားပံုစံ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ငနဲတစ္ေပြပါပဲ။ သူက တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေစာင့္ေန သလား ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုရွာေနသလားတဲ့ ခပ္တုိုးတိုး ညဳလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘီယာတစ္ခြက္ ေသာက္ရံုလာတာ ပါလို႕ ေျဖလိုက္ေရာ။ ေနာက္ေတာ့ သူက ‘ခင္ဗ်ားလို လူမ်ိဳးေတြေတြ႕ဖူးပါတယ္။ စကားမစပ္ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားကိုေတာ့ မ်က္စိက်ၾကမယ့္ပံုပဲ။ ခင္ဗ်ားက လန္းတယ္ဗ်’တဲ့ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးမိရျပီး ‘အာ မဟုတ္ရေပါင္ဗ်ာ…ခင္ဗ်ားေတာ့ ဂုန္းဆင္းျပီ’ လို႕ေျပာလိုက္မိပါရဲ႕။ သားေရ၀တ္စံုနဲ႕ငနဲက မလွမ္းမကမ္းက နံရံမွာျမင္ရေသာ မွန္ခ်ပ္က ပံုရိပ္ႏွစ္ခုကို လက္ညိဳးထိုးျပကာ ‘ဟိုမွာ အျဖဴေရာင္ တီရွပ္နဲ႕ငနဲရယ္၊ခင္ဗ်ားရယ္ ၾကည့္လိုက္ပါဦး’ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပံဳးျပီးေျပာတာေလ။ ‘ခင္ဗ်ားက ေတာ္ေတာ္ စမတ္က်တဲ့ ကိုယ္ဟန္ကိုပိုင္ဆိုင္ထားတာပဲဗ်’ လို႕သူက ရႊင္ရႊင္ျမဴးျမဴးေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေပ်ာ္လာသလိုလိုျဖစ္ကေရာ။ ခင္ဗ်ားကိုေျပာပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္က အစကတည္းက ကိုယ္လံုးလွပါတယ္ဆိုတာကို။ သူက ဟိုသည္ၾကည့္ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္တင္ပါးေတြကို စူးစမ္းသလိုရႈ ကာ ‘ခင္ဗ်ား တင္ပါးေတြကလည္း အေတာ္လွတာပဲေနာ္၊ တစ္ျခမ္းေလာက္မ်ား က်ဳပ္မွာရွိရင္ အေတာ္ဟန္မွာဗ်’တဲ့။

 

ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးလိုက္မိရကာ ကုိယ့္ဖာသာစိတ္ထဲကေျပာမိပါတယ္ ‘ဟုတ္တယ္….အပ်ိဳစင္တင္ပါးေတြကို ကိုင္ရသလိုကိုတင္းေနတာဗ်’ လို႕။ ေနာက္ေတာ့ သူႏွင့္အတူ အျပင္တစ္ေနရာရာကိုသြားရေအာင္ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ အဲ ကၽြန္ေတာ္က အဲ့လိုအစီအစဥ္မရွိဘူး အခန္း ေအာင္းရတာပ်င္းလို႕အျပင္ထြက္လာတာလို႕ေျပာလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ ဒီအခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္က straight တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ပါရဲ႕ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ထဲ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို ျဖစ္မိတာေတာ့ရွိတယ္ဆိုပါေတာ့။ သူက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြကို ခဏစိုက္ၾကည့္ဖတ္ရႈ ျပီးေနာက္ ‘လာပါဗ်ာ….က်ဳပ္အခန္းမွာ ခင္ဗ်ားစိတ္၀င္စားမယ့္ Harley Division အမွတ္တရပစၥည္းေတြအမ်ားၾကီးစုထားတာေတြရွိတယ္။ အဲ့ဒါေလးလည္း လိုက္ၾကည့္ ျပီးေတာ့ ဟိုမွာ ဘီယာဆက္ေသာက္ အျမည္းအထူးအဆန္းေလးေတြစားေပါ့။ အျပာကားေတြစိတ္၀င္စားရင္ လည္းအစံုရွိတယ္။ စကားစျမည္ေျပာျပီး ခင္ဗ်ားျပန္ခ်င္လည္းျပန္ေပါ့ဗ်’ တဲ့။ သူ႕အေျပာအရ သူေနတဲ့အခန္းက ႏွစ္ဘေလာက္ပဲေ၀းတာ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုသည္ေလွ်ာက္ၾကည့္တာပဲေလဆိုျပီး စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ထရပ္လိုက္ကာ ဘားတံခါး၀ဆီအတူလွမ္းလိုက္ပါ တယ္။ သူ႕စကားကမ္းလွမ္းမႈေၾကာင့္ လိုက္လာမိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ နည္းနည္းအံ့အားသင့္မိရတာေပါ့။

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္သား ဘားကေန ထြက္ခြာရင္း အတန္ၾကာေလွ်ာက္လာကာ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းတိုက္ခန္းတစ္ခုထဲ၀င္ခဲ့ၾက ျပန္ေတာ့ သတိထားမိရတာက အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ဖုန္အနည္းငယ္ရွိတယ္ဆိုတာပါပဲ။ သူ႕အိမ္က ပရိေဘာဂေတြဟာ ေရွးေဟာင္းနဲ႕ ေခတ္သစ္စတိုင္လ္ ေရာေမႊထားတဲ့ ဒီဇိုင္းေတြဗ်။ အေရွ႕တိုင္းဟန္ အေငြ႕အသက္ေတာ့ပါတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆိုဖာတစ္လံုးေပၚ ထိုင္ဖို႕ေျပာျပီး ဘီယာ သို႕မဟုတ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္မလားေမးေရာ။ ကၽြန္ေတာ္က ဘီယာတစ္ခြက္ေလာက္ပဲေတာင္းဆို လိုက္ပါတယ္။ သူ မီးဖိုခန္းထဲ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး ခဏအၾကာမွာေတာ့ ဘီယာသံဗူးႏွစ္ဗူးကို စံုကိုင္လာျပီး ျပန္ေပၚလာတယ္ ေလ။ ဘီယာတစ္ငံုေလာက္ေသာက္အျပီးမွာေတာ့ သူက ဘယ္လိုအျပာကားအမ်ိဳးအစားေတြကိုၾကည့္ေလ့ရွိလဲတဲ့။ အျပာကားေတြကို အႏုပညာတစ္ရပ္အေနနဲ႕ေကာ ခံစားတတ္လားေမးေသးတယ္။ သူက straight or gay အျပာကားၾကိဳက္တာေရြးလို႕ဆိုလိုတာထင္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ ေဂးအျပာကားေတြကို အရင္က တစ္ခါမွမၾကည့္ဖူးဘူးလို႕ေျပာလိုက္ေတာ့ ခဏေစာင့္ဆိုျပီး တိုက္ေအာက္ကို ခဏဆင္းသြား တယ္ဗ်။ ခဏေနေတာ့ ဒီဗီဒီအခ်ပ္အခ်ိဳ႕ပါလာျပီး ဧည့္ခန္းထဲမွာပဲရွိတဲ့ Player ထဲထည့္ကာ စတင္ဖြင့္ပါေတာ့တယ္။

 

စက္ထဲထည့္ျပီး ဆိုဖာကိုသူျပန္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနတဲ့ဆိုဖာရဲ႕အျခားအစြန္းတစ္ဖက္မွာသူထိုင္ျပီး ရီမုဒ္က play ခလုပ္ကိုသူ ႏွိပ္လိုက္ပါတယ္။ ငနဲႏွစ္ေပြ ပန္းျခံတစ္ခုထဲ အတူယွဥ္တြဲလမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ ျမင္ကြင္းကိုျမင္ရစဥ္ခဏ ဘီယာတစ္စုပ္ေတာ့မ်ိဳလိုက္ တာေပါ့။ ေနာက္ျပကြက္တစ္ခုအေျပာင္းအလဲကေတာ့ တိုက္ခန္းတစ္ခုထဲ၀င္သြားၾကကာ အ၀တ္အစားေတြကိုခၽြတ္ အနမ္းစစ္ပြဲဆင္ႏႊဲ ၾကကာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေပြ႕ဖက္ပြတ္သပ္ေနၾကပါေရာ။ ဒီအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ဘာျဖစ္ေနလဲေျပာရရင္ သူတို႕လႈပ္ရွားမႈမွာ ရင္မခုန္မိေသးေပမဲ့ သူတို႕ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားေစာင့္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဗ်။ ငနဲႏွစ္ေပြ တစ္ေယာက္ငပဲတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ -ုပ္-ႈတ္ေနၾကတဲ့ျပကြက္ကိုအေရာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ေပါင္ျခံကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ မ်က္စိကိုအသာေထာင့္ ကပ္လိုက္ကာ ဆိုဖာတစ္ဖက္စြန္းကဘဲကိုၾကည့္လိုက္ရာမွာ သူက သူ႕ေပါင္ၾကားကငပဲကိုေဘာင္းဘီေပၚကေန အသာပြတ္သပ္ေနတယ္။ သူ႕ငပဲကမာေတာင့္ျပီး တင္းေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ႏိုင္သလို သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖ်က္ကနဲစိုက္ၾကည့္ကာ ျပံဳးျပပါေရာ။

 

‘ဘယ္လိုလဲ ဒီလိုရုပ္ရွင္မ်ိဳးၾကည့္ရတာေကာ ဘယ္လိုခံစားရလဲ’ သူကေမးတယ္ဗ်။

 

‘အဲ….မဆိုးပါဘူးေျပာရမယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ၾကားက ညီဘြားက အခ်က္ျပပါတယ္’

 

‘ဒါဆို ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္ ျပပါလား’

 

အစကေတာ့ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိဘူးဗ်။ တစ္ဘက္ေယာက္်ားသားတစ္ေယာက္ကို ကိုယ့္ငပဲကိုထုတ္ျပျပီး -ုျပရ သို႕မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ Levi’s ေဘာင္းဘီထဲကေဖာက္ထြက္တတ္မေတာ့ျဖစ္ေနတာကို ေလရွဴခြင့္ေပးရမယ့္ဒီဇိုင္း။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ေဘာင္းဘီၾကယ္သီး ေတြကိုျဖဳတ္ကာ ညီဘြားကို အျပင္ထုတ္လိုက္ပါတယ္။

 

 ဒီလူ တံေတြးတစ္ခ်က္ မ်ိဳခ်လိုက္ကာ ‘အိုး….ေတာ္ေတာ္ၾကီးတဲ့ -ီးပိုင္ရွင္ပဲဗ် ခင္ဗ်ားက’တဲ့။ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုလဲသူ အဲလို မ်ိဳးပဲေျပာမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္ေတာ့ ရယ္ေမာမိလိုက္ကာ ေကာင္မေလးေတြနဲ႕ လိင္ဆက္ဆံတိုင္းဘယ္လိုျပႆနာမွ မရွိဘူးလို႕ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္အနား တိုးကပ္လာကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုေစ့ငုၾကည့္ျပီးေနာက္ ‘ခင္ဗ်ားငပဲကို ေသခ်ာၾကည့္ ခ်င္တယ္ဗ်ာ အားရစရာၾကီး’လို႕ေတာင္းဆိုပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္က အိုေက၊ ဒါေပမဲ့ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္က straight တစ္ေယာက္ ဆိုတာ သတိထားဦးေနာ္ ဘဲေတြနဲ႕အေတြ႕အၾကံဳလံုး၀ရွိတာမဟုတ္ဘူးလို႕ေျပာလိုက္တယ္။ သူ႕အေျပာေတာ့ ပိုမိုျပီးတိုးကပ္ၾကည့္ခ်င္ တယ္ဆိုတာပဲ။ သူ႕ေခါင္းကိုငံု႕ကိုင္းလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ့္မာေတာင့္ျပီးမတ္ေနတဲ့ငပဲနားကို တိုးကပ္ၾကည့္တာမ်ား သူ႕အသက္ရွဴေငြ႕ ေႏြးေႏြးကိုေတာင္ခံစားမိရပါတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းမ်ားကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ကာ ‘ခင္ဗ်ား ငပဲထိပ္၀ေလးေတြက စိမ့္ထြက္ ေနတဲ့ အရည္ၾကည္ေလးေတြကို အရသာစမ္းၾကည့္မလို႕ စိတ္မဆိုးပါဘူးေနာ္’တဲ့ေျပာျပန္ေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ တုန္႕ျပန္မႈက “ျပႆနာမရွိေလာက္ပါဘူး အိုေက’ပါတဲ့ေလ။ သူ႕ဦးေခါင္းကို ပိုမိုငံု႕ကိုင္းလိုက္ကာ သူ႕လွ်ာဖ်ားကိုထုတ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲေခါင္းကို တို႕ထိလိုက္ပါတယ္။ ဆီးသြားေပါက္၀ တစ္၀ိုက္ကိုသူ တို႕ထိကလိတာပါ။ သူ႕လွ်ာကိုပိုမိုထုတ္လိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ ငပဲေခါင္းတစ္၀ိုက္ ရစ္ပတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုးသိမ့္ကနဲ လႈပ္ခါသြားေစတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳးရမိလိုက္ပါတယ္။

 

အခုေတာ့ ငနဲက သူ႕ငပဲသူကိုင္ကာ လက္ကစားေနသလို သူ႕ဦးေခါင္းကလည္း အလိုက္သင့္လႈပ္ရွားကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲေခါင္းကိုသူ႕ ပါးစပ္ထဲ အထုတ္အသြင္းလုပ္ေနပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ရရွိေနတဲ့ ဖီလင္ကမိုက္ေပမယ့္ သူ႕ဦးေခါင္းကိုဖမ္းကိုင္လိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ ကိုဆြဲထုတ္လိုက္ရင္း ‘အာ….မိုက္ေတာ့မိုက္ပါတယ္ဗ်ာ…ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒီလိုလုပ္သင့္မလုပ္သင့္ဆိုတာ မေသခ်ာဘူးထင္တယ္ ဗ်ာ’လို႕ ကတုန္ကယင္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ သူက ‘ေဘာ္ဒါ….စိတ္ကိုလႊတ္ထားျပီး ျဖစ္ေနတဲ့အတိုင္းခံစားလိုက္စမ္းပါ’လို႕ဆို ျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မတ္တပ္ရပ္ဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္ေပမယ့္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ထိုင္ေအာင္ ဖိတြန္းလိုက္ျပီး သက္ေသာင့္သက္သာေနပါဟို ဆိုတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ေျပာင္းသြားျပီဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ထြက္သြားသင့္ျပီထင္တယ္လို႕ သူ႕ကိုေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူက ‘ခင္ဗ်ား ဒီလို မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုရင္ က်ဳပ္ေနရာကို အသာတၾကည္လိုက္လာျပီး ဘာေၾကာင့္ဒီလိုေသြးတိုးစမ္းခြင့္ေပးတာလဲ’လို႕ေမးေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး ခင္ဗ်ားနဲ႕မေတြ႕ခင္ ငနဲႏွစ္ေပြနဲ႕စကားေျပာျပီး ေခါင္းရႈပ္ေနခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ားနဲ႕ေတြ႕တာ ဘာေတြလုပ္ေနမိမွန္းမသိဘူးဗ်ာလို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူက ေခါင္းရႈပ္ေနရင္လည္းမစဥ္းစားနဲ႕ေပါ့ကြာ…..အခု အလိုက္သင့္ေလးေနလိုက္ပါ မင္းအႏၱရာယ္ျဖစ္မယ့္ ကိစၥေတြ မျဖစ္ေစရပါဘူးတဲ့။ လတ္တေလာျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးမွာ အားတုန္႕အားနာျဖစ္စိတ္ မိမိကိုယ္ကိုမပိုင္ဘဲစမ္း မိတဲ့အေပၚ ရွက္စိတ္ေတြေၾကာင့္ သူ႕ေျပာစကားအေပၚ လိုက္ေလ်ာလိုက္ဖို႕သေဘာတူမိပါ၏။

 

သူ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ကာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲထပ္မံ၀င္ေရာက္သြားျပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ လက္ထဲမွာ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္ကိုင္လို႕။ ‘ေရာ့…. တစ္ခါတည္းေမာ့ခ်လိုက္….အဲဒါ ဘရန္ဒီပါ။ ခင္ဗ်ား စိတ္ေတြနည္းနည္းေအးေဆးျဖစ္သြားလိမ့္မယ္’ ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာတဲ့အတိုင္း ေမာ့ခ်လိုက္တာ လည္ေခ်ာင္းတေလ်ာက္ ပူရွိန္းတဲ့ ခံစားမႈၾကီးက ေတာ္ေတာ့္ကို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာပဲ ဘီယာဘူးကိုဆြဲယူလိုက္ကာ ခပ္မ်ားမ်ားစုပ္ယူေသာက္လိုက္ပါရဲ႕ ပူသြားတဲ့လည္ေခ်ာင္း နည္းနည္းသက္သာေစဖို႕ေပါ့။ ဘရန္ဒီအျပင္ ဘီယာပါေသာက္လို႕ ႏွစ္မ်ိဳးေပါင္းရဲ႕ တုန္႕ျပန္မႈကဘယ္လိုလာမလဲဆိုတာ ခံစားဖို႕အခ်ိန္ကိုမရလိုက္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုး ဖိန္းတိန္းရွိန္းတိန္းနဲ႕ တစ္ခုခုလႊမ္းလာသလိုပဲ။

 

တီဗီေပၚကျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေတြရဲ႕ ေရာင္ျပန္ခတ္မႈေတြနဲ႕အတူ ဆိုင္ကယ္သရဲဒီဇိုင္းငနဲက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲဟာ ေပ်ာ့ေနျပီး ပြင့္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီၾကယ္သီးမ်ားကေန အျပင္ကိုထြက္လို႕ပါ။ သူ႕လက္အစံုက ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ျပန္ကိုင္လိုက္ျပီး ခပ္တင္းတင္းကစားျပန္ေတာ့ ေငါက္ကနဲဆိုသလိုျပန္လည္မာေတာင့္လာေရာ။ ေနာက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာင္းဘီခါးပတ္ကို ဆြဲျဖဳတ္တယ္….ေဘာင္းဘီကို ေအာက္ကိုဆြဲခ်ျပီးခၽြတ္ဖို႕စတင္ၾကိဳးစားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္တင္ပါးေတြကို မေပးလိုက္ေတာ့ သူေအာက္ထိဆြဲခ်သြားကာ အကုန္ခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္။ အခုေတာ့ ဆိုဖာေပၚ၀ယ္ ဖင္တုံုးလံုးနဲ႕ မတ္ေထာင္ေနေသာငပဲၾကီးျဖင့္ ခပ္ယိုင္ယိုင္မီွထိုင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္။ အမည္မသိ ငနဲက ဆိုဖာေပၚေမွာက္ခ်လိုက္ရင္း သူ႕ပါးစပ္ကိုအသားကုန္ဟရင္း ရွည္လ်ားလွတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲအစကေနငံုခ်လိုက္တာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ေရႊဥေတြထိတဲ့အထိပါပဲ။ အ…သူ..သူ ၇လက္မေက်ာ္ေလာက္ရွည္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုးကို အကုန္ျမွဳပ္ပစ္တာ။ ပူေႏြးေနတဲ့ အာခံတြင္းထဲေလ်ာတိုက္၀င္သြားတဲ့ ဖီလင္ကေတာ့ေတာ့ကို မိုက္ပါတယ္။ ငပဲေခါင္းထိျပန္ထုတ္လိုက္ သူ႕လည္မ်ိဳထဲထိတိုင္သြင္းလိုက္လုပ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ သိပ္ထိန္းႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး အကုန္ပန္းထုတ္ပစ္မိေတာ့မယ္။ သူအဲ့တာ ကို ခံစားမိပံုေပၚတယ္ဗ် သူ႕ပါးစပ္ထဲကေန အသာဆြဲထုတ္လိုက္ျပီး အခုထိုင္ေနတဲ့ဆိုဖာထက္ပိုျပီးသက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ အိပ္ခန္းထဲက ခုတင္ေပၚသြားၾကရေအာင္လို႕ အၾကံေပးတယ္။ ေဟ….ကၽြန္ေတာ္ဘာေတြလုပ္မိေနလဲ? ငနဲတစ္ေပြကို -ီးေပးစုပ္ခိုင္းေနျပီး အခု ဒီထက္ပိုတဲ့ သာယာမႈေတြရဖို႕လုပ္ေဆာင္ေနမိျပီ။ မတ္တပ္ရပ္ျပီးျငိမ္ေနဖို႕အခ်ိန္မရ သူ႕ဦးေဆာင္ရာအိပ္ခန္းထဲ ကၽြန္ေတာ္လိုက္ သြားမိပါေရာ။ ခုတင္ေျခရင္းအသာရပ္ေနမိျပန္ေတာ့ သူက အသာတြန္းလွဲလိုက္တာေၾကာင့္ ေမြ႕ယာေပၚေနာက္ျပန္လဲက်ရပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ တီရွပ္ကိုပါ သူကဆြဲခၽြတ္ေပးျပန္ေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုးအ၀တ္မရွိ ကိုယ္တံုးလံုးျဖစ္သြားတာေပါ့။ သူလည္း သူ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ အ၀တ္ေတြ ရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္ေတြ ခၽြတ္ပစ္လိုက္စဥ္ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ျမင္ရေသာ သူ႕ကိုယ္လံုးဟာ ေတာ္ေတာ္အခ်ိဳးက် လွပတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ သူ႕ကိုယ္လံုးမွာ အေမႊးအမွ်င္သိပ္မရွိေပမယ့္ ရင္ဘတ္အေမႊးႏုေလးေတြက ဆီးစပ္ထိတန္းေနေရာ။ သူ အိပ္ရာေပၚ တြားတက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွာ လဲေလ်ာင္းလိုက္တယ္။ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆံႏြယ္ေတြကိုပြတ္သပ္ျပီး ေနာက္ သူ႕မ်က္ႏွာဆီဆြဲကပ္လိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ျငင္ျငင္သာသာနမ္းရိႈက္လိုက္တာကို ခံစားရပါေရာ။ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ ခ်ိန္မရေတာ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြၾကား သူ႕လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းလံုးတိုး၀င္ေမႊေႏွာက္လာသလို ႏုညံ့တဲ့သူ႕ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြရဲ႕ နမ္းစုပ္မႈေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသက္ရွဴဖို႕ေလ အငမ္းမရ လိုအပ္ေစပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ့္ငပဲဟာ ေခါင္းျပန္မတ္သထက္မတ္လာတာကို ခံစားသိမိရသလို ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးခုန္သံေတြဟာလည္း ျမန္လာတာကို ရိပ္စား မိရပါတယ္။ သူ႕လက္အစံုဟာ အျငိမ္မေနေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုးကို စတင္စမ္းသပ္စူးစမ္းပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့ ႏို႕သီးေခါင္းေလး ေတြနား အသာအယာပြတ္သပ္ျပီးေနာက္ အဲဒါေလးေတြကို အသာအယာဖ်စ္ညွစ္ျပန္တယ္။ ဘယ္လိုေတြလည္းမသိ…သူလုပ္တာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ပိုမိုေတာင့္တင္းသြားေစသလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႕ လိင္ဆက္ဆံတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ဖီလင္ေတြမ်ိဳး မဟုတ္တာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီလူေပးေနတဲ့ သာယာမႈေတြက တကယ့္အရိုင္းအဆန္ဆံုးအိပ္မက္ေတြထဲက ခံစားမႈမ်ိဳးေတြျဖစ္ေန ပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုး၀ယ္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ေမ်ာေနသလိုခံစားရပါတယ္။သူလဲေလ်ာင္းေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ဘာေတြျဖစ္ မွန္းမသိ ကၽြန္ေတာ့္လက္တစ္ဖက္ဟာ မတ္ေနေသာ သူ႕ငပဲကိုအသာဆြဲကိုင္ၾကည့္မိသဗ်။ အဲ့လိုလုပ္လိုက္တာသူ႕ကို ပိုမိုထၾကြသြားေစ တယ္နဲ႕တူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္တစ္၀ိုက္ကိုအနမ္းေတြေပးတယ္ ျပီးေတာ့ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြကို လွ်ာေႏြးေႏြးေလးနဲ႕ ရစ္၀ိုက္ ကစားရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ခ်က္ေပါက္ေလးရွိရာဆီေရြ႕သြားပါတယ္။ ခ်က္ကေလးကို တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္စုပ္နမ္းလိုက္ျပီး ေနာက္ လွ်ာဖ်ားေလးကို အေပါက္ေလးထဲ ထုတ္လိုက္သြင္းလိုက္ လုပ္တာ ၾကက္သီးမ်ားေတာင္ထမိေရာေလ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕လ်ာဖ်ားေလးဟာ ငပဲအရင္းနားဆြဲခ်သြားကာ ဘယ္ဘက္ေရႊဥဘက္ကို ရစ္၀ိုက္ကစားရင္ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားျဖင့္ ရုတ္တရက္စုပ္နမ္းလိုက္ တယ္။ အာ….ပါးစပ္ထဲမွာငံုထားရင္း လွ်ာေႏြးေႏြးၾကီးနဲ႕ ရစ္၀ိုက္ကစားျပန္တာ ရင္ထဲကလိ ကလိျဖစ္ရသလို အျခားတစ္ဖက္ကိုေရႊ႕ျပီး လုပ္ျပန္ေတာ့လည္း ထို႕အတူခံစားရပါျပီ။

 

ကၽြန္ေတာ္ အသာဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ သူ႕ငပဲကို ဟိုသည္ကစားကာ ထိပ္ပိုင္းေလးကို စတင္စမ္းသပ္မိေတာ့ အရည္ၾကည္ေလးအခ်ိဳ႕စို႕ ေနတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ သူ႕တင္ပါးေတြကို အသာစတင္လႈပ္ရွားလာျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြထဲကို သူ႕ငပဲအားအထုတ္အသြင္း လုပ္ပါရဲ႕။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေခ်ာင္းေလးေတြရွိရာကို အနမ္းပို႕လႊတ္တဲ့အေနအထားေရာက္သြားေတာ့ သူ႕ငပဲခတ္မတ္မတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွာေခါင္းနားမွာ တရမ္းရမ္းေလ။ အရည္ၾကည္ေလးေတြရႊဲေနတာကိုျမင္ရသလို ေယာက္်ားနံ႕လို႕ေခၚႏိုင္တဲ့ သူ႕ကိုယ္ပိုင္အနံ႕ ကိုလည္း ရွဴရႈိက္မိပါတယ္။ သူ႕ငပဲကို အစအဆံုး ထုတ္လိုက္သြင္းလိုင္ကစားေနျပန္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ့္ႏွာတံေတြနဲ႕ တို႕တို႕မိ ေရာ။

 

သူ ကၽြန္ေတာ့္ေရႊဥေတြကို ျပန္ျပီးစုပ္မ်ိဳတာကို ခံစားရသလို တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေရႊဥေတြရဲ႕ေအာက္ေျခက အေပါက္ေလးဘက္ကို လွ်ာက ေရာက္ေရာက္သြားတာေၾကာင့္ ကလိထိုးသလို ျဖစ္ျဖစ္သြားရျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲေခါင္းကေန အေရၾကည္ေတြ စို႕ျပီးေနရ သလို သူ႕တံေတြးမ်ားေၾကာင့္လည္း ရႊဲေနပါျပီ။ သူ အဲ့ဒီအရည္အေရာကို လက္နဲ႕အသာသပ္ျပီးယူလိုက္ကာ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္ တင္သားႏွစ္ခုၾကားက အေပါက္ေလးထဲ တကယ့္ျငင္ျငင္သာသာေလးထိုးသြင္းပါတယ္။ အာ…ပါးစပ္ဟျပီးအသက္ရွဴဖို႕ ေျပာလို႕ သူေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္လိုက္တာ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြ အတြင္းထဲျဖည္းျဖည္းေရာက္သြားျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ prostate ကို ထိခတ္ကစားၾကေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုးပင္တုန္လႈပ္မိပါရဲ႕။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ပါးစပ္ကိုအသာဟကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုးကို သြင္းတာ သူ႕လည္မ်ိဳ ထဲေရာက္တဲ့အထိပါပဲ။

 

 အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ၀ယ္ မသိေသးတဲ့ အာရံုခံစားမႈေတြကိုပိုပိုျပီးလုပ္ေဆာင္ေပးဖို႕ေတာင္းဆိုခ်င္ေနမိျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုဘာေတြ ဖံုးလႊမ္းလာျပီမသိ သူ႕ငပဲကို ေသခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္မိရသလို ပါးစပ္ကိုဟကာ သူ႕ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုးကို သူလုပ္သလို အကုန္သြင္းၾကည့္ လိုက္ပါတယ္။ သည္းသလိုျဖစ္သြားမိရျပီး ျပန္လည္ဆြဲထုတ္မိပါရဲ႕။ ေနာက္ေတာ့ အသာေလးပဲ သူလုပ္သလိုမ်ိဳးအသာအယာ အထုတ္ အသြင္းပဲလုပ္ေနလိုက္မိပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ခါ သူဖိသြင္းမႈေၾကာင့္ လည္မ်ိဳထဲေရာက္သြားကာ သူ႕ဆီးခံေမြးေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ႏွာေခါင္း ထိခတ္မိတဲ့အထိျဖစ္ေလေရာ။

 

သူ႕ငပဲကို ပါးစပ္ထဲကတစ္ဆင့္ လည္မ်ိဳထဲထိတိုင္ သူ အထုတ္အသြင္းစလုပ္ေနသလို သူ႕ပါးစပ္က ေအာ္ညည္းသံေတြဟာလည္း အဆုတ္ထဲကလာေနတဲ့ ေလေတြနဲ႕အတူ ဟူးကနဲပါပဲ။ သူ႕အတံၾကီး ပါးစပ္ထဲ ေလ်ာကနဲ ေလ်ာကနဲ၀င္လာတာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသက္ရွဴမွားေစသလို ကၽြန္ေတာ့္ ပေရာ့စတိတ္ကိုကလိကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲၾကီးကို သူ႕ပါးစပ္ထဲ အဆံုးထိသြင္းသြင္းကစားေနျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္လႈပ္ရွားတာေရာ ႏႈိးဆြမႈ ကၽြမ္းက်င္တာေတြေရာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ တစ္ကိုယ္လံုး တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ သူ႕ပါးစပ္ထဲကို သုက္ရည္ေတြ အဆံုးမဲ့ပန္းထည့္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။ အတန္ၾကာ ျငိမ္သက္ေနမိျပီးမွာ လိင္တူ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႕ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ သာယာမႈရွာတာ ရတာဟာ ဒီလိုပါလားဆိုတာ သတိကပ္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ငပဲကို သူ႕ပါးစပ္ထဲက အသာဆြဲထုတ္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးလဲေလ်ာင္းေနကာ အသက္ကို၀၀ရွဴေနမိခ်ိန္မွာေတာ့ သူေဇာက္ထိုးအေနအထားက ေနျပန္ျပီးတည့္မတ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘး၀ယ္လွဲလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕ ရစ္သိုင္းဖက္တြယ္လိုက္ကာ ပါးကို တစ္ခ်က္အနမ္းေပးရင္း ‘ဘယ္လိုလဲ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပထမဆံုး man to man အေတြ႕အၾကံဳေလးက’လို႕ေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ကာ ‘အာ…ဒီလိုဖီလင္မ်ိဳးခံစားရလိမ့္မယ္လို႕သိခဲ့ရင္ ဟိုးအရင္ကတည္းက လုပ္ခဲ့မိတာၾကာေပါ့ဗ်ာ’လို႕ ေျဖလိုက္မိေပါ့ေနာ္။ သူက ‘ဒါက အျခားလိင္တူေယာက္်ားတစ္ေယာက္နဲ႕ လိင္ဆက္ဆံတဲ့အေတြ႕အၾကံဳ သာယာမႈရဲ႕ အစပ်ိဳးတစ္ခုပဲရွိခဲ့ ေသးတာေနာ္’ လို႕ဆိုျပန္ပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္သား ၁၅မိနစ္ေလာက္ လွဲေနၾကျပီးေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားမိပါတယ္။ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီမသိ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ဆုပ္ကိုင္တဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ျပန္ျပီး ႏိုးထလာရေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲမွာ အစာစားရမွာေၾကာင့္ လန္းဆန္းျပီး ထၾကြလာ တာ သူမဟုတ္ေတာ့တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ မ်က္လံုးမ်ားကို ေမွးထားရာမွ ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ခုတင္ေဘးက စားပြဲပုေပၚ၀ယ္ ေခ်ာဆီပုလင္းနဲ႕အတူ ကြန္ဒံုးေတြကိုေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ သူ ကြန္ဒံုးတစ္ခုကို အသာယူလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ၀ယ္ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္စြပ္ေပးပါရဲ႕ ။ ေနာက္ေတာ့ ေခ်ာဆီပုလင္းကို ကၽြန္ေတာ့္အား လက္ကမ္းတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းယူလိုက္ကာ သူ႕တင္သားဆိုင္ႏွစ္ခုၾကားက ခေရ၀တစ္၀ိုက္ရႊဲစိုေပးလိုက္မိသလို ကၽြန္ေတာ့္ငပဲမွာလည္းသုတ္လိမ္းလိုက္ပါတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ေက်ာေပးလဲေလ်ာင္းကာ တင္ပါးေတြကို အသာျဖဲေပးရင္း ‘အသာ ခပ္ေျဖးေျဖးေလးလုပ္ေနာ္’တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မရဲတရဲ အသာအယာ တင္သားဆိုင္ႏွစ္ခုၾကား ငပဲေခါင္းျမဳပ္ေအာင္ ဖိသြင္းလိုက္ပါတယ္။ သူက သူ႕တင္သားေတြနဲ႕ အသာအယာဖိညွပ္ရင္း အထုတ္အသြင္းခဏလုပ္ၾကည့္ကာ ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုး၀င္သြားေအာင္ ေနာက္ျပန္ဖိသြင္းပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုး သူ႕တင္သားဆိုင္ေတြၾကားထဲကို တဆံုး ဒုတ္ဒုတ္ထိ ၀င္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕ပါးစပ္က ညည္းညဴသံေတြထြက္လာသလို သိုင္းဖက္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္အစံုကိုလည္း သူ ခပ္တင္းတင္းျပန္ကိုင္ပါတယ္။ ခပ္ၾကပ္ၾကပ္ ခေရ၀ထဲ ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုး အထုတ္အသြင္းလုပ္ရတဲ့ ခံစားခ်က္က ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိ ပါဘူးဗ်ာ တကယ္မိုက္တယ္။

 

ဖီလင္က ေရႊဥေတြထဲ ၀ဲလယ္လွည့္ေနသလို ၾကက္သီးေမႊးညွင္းမ်ားထတဲ့အထိ သူ႕အျပဳအစုက မ်ိဳးစံုပါတယ္။ သူ ေလးဘက္ေထာက္ေပး တဲ့အေနအထားမွာေတာ့တုန္ခါေနတဲ့ သူ႕တင္သားဆိုင္မ်ားကိုၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ မထိန္းႏိုင္ျပန္ေတာ့ဘူး အရမ္းခပ္ၾကမ္း ၾကမ္းကို ေဆာင္းသြင္းမိပါေရာ။ ‘Yeah….ေဆာင့္ဗ်ာ….ခင္ဗ်ား စိတ္ၾကိဳက္ ေဆာင့္ ေဆာင့္ အား’ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ထိန္းမထား ေတာ့ဘူး စက္ေသနတ္ပစ္ သလိုလုပ္လိုက္တယ္။ အား……အ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္ အဆံုးေဆာင့္သြင္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သုက္ရည္ေတြကို စိတ္ရွိလက္ရွိ ပန္းပစ္လိုက္တာေပါ့။ ကြန္ဒံုးစြပ္ထားတာေၾကာင့္ ကိုယ့္သုက္ရည္ရဲ႕ပူေႏြးမႈကို ျပန္ခံစားရတဲ့ ဖီလင္က ဒီတစ္ခါေတာ့ ေတာ္ေတာ့ကိုေကာင္းတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို အတန္ၾကာ က်င္းစိမ္ထားတာမွာ ေပ်ာ့သြားတဲ့အခ်ိန္မွ သူက အသာအယာ ခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ျပန္လွည့္လာျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္အႏွံ႕ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အနမ္းေ၀ေပးျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ခုတင္ေပၚလွဲေနလိုက္ၾကပါသတဲ့။

 

ေနာက္တစ္ၾကိမ္ သတိျပဳမိခ်ိန္ကေတာ့ ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ရဲ႕ နံနက္ခင္းေနေရာင္ျခည္ရယ္ ျပီးေတာ့ လတ္ဆတ္တဲ့ ေကာ္ဖီရနံ႕ေတြ ရယ္ပါပဲ။ သူ ျပတင္းေပါက္ကို ေခါင္းတစ္ခ်က္ျပဴၾကည့္ေနျပီးမွ ‘Good Morning, ေကာ္ဖီကိုဘယ္လိုေသာက္မလဲ ေဘာ္ဒါ’လို႕ေမးတယ္။ ဘာမွမေရာရေသးတဲ့ အၾကမ္းထည္အတိုင္းပဲ တစ္ခြက္ေလာက္လို႕ေျပာလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ သူက တစ္ခ်က္ရယ္ေမာလိုက္ကာ အခု ၇ နာရီထိုးေနျပီတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ျပီးအနားယူခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ သူ႕အခန္းမွာေနခဲ့ႏိုင္တယ္ ၈ နာရီခြဲေလာက္က်ရင္ေတာ့ သူသြားစရာရွိ တယ္လို႕ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ရတယ္ ျပန္ေတာ့မွာပါ တည္းေနတဲ့ မိုတယ္ကိုျပန္ေတာ့မယ္လို႕ေျပာလိုက္မိရဲ႕။ အိပ္ရာေပၚကထ အ၀တ္အစားေတြအကုန္ျပန္၀တ္ဆင္ျပီးေနာက္ သူတည္ခင္းတဲ့ ေကာ္ဖီေကာင္းေကာင္းေလးတစ္ခြက္ကိုေသာက္လိုက္ပါတယ္။ သူက ေယာက္်ားတစ္ေယာက္နဲ႕ လိင္ဆက္ဆံတဲ့ အဦးဆံုးအေတြ႕အၾကံဳကဘယ္လိုေနလဲတဲ့ေမးျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အာ…ဒီလိုလုပ္တာ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ပဲလို႕ မညာခ်င္ပါဘူးဗ်ာလို႕ေျဖလိုက္ပါေရာ။

 

 ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ၀ယ္ သူနဲ႕ေနာက္တစ္ၾကိမ္ဆံုေတြ႕ၾကဖို႕ ဆႏၵျဖစ္မိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ အခြင့္အလမ္းနည္းေလာက္ပါတယ္ ေလ။ ဒီေတာ့ကာ….ကၽြန္ေတာ္ အျခားေသာ ခပ္ေဟာ့ေဟာ့ ငနဲတစ္ေပြနဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ရွာဖို႕ အသင့္ျဖစ္ျပီ…အဟုတ္။

 

 

Alex Aung (19 Jan 2015)

Jan 12th

ေရာင္းကာစ

By Alex aung

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ေရွ႕မလွမ္းမကမ္း၀ယ္ သစ္ပင္ရိပ္ေလးေတြရွိတာကတစ္ေၾကာင္း လမ္းသြားလမ္းလာမျပတ္တာကတစ္ေၾကာင္း ေခါင္းရြက္ ဗ်ပ္ထိုးေစ်းသည္ေလးေတြ ခဏတာစတည္းခ်ေစ်းေရာင္းရာ ေစ်းတန္းေလးလိုျဖစ္ေနပါျပီ။

ကၽြန္ေတာ့္စားေရးစားပြဲေရွ႕ျပတင္းသံတိုင္ေတြၾကားကေန ငံု႕ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ေရွးလူမ်ားေကာင္းမႈ သစ္ပင္မ်ားေျခရင္းက သစ္သား ခံုေပၚမွာထိုင္လို႕ မုန္႕လက္ေဆာင္းေရာင္းတတ္တဲ့ မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ လက္သစ္တစ္ေယာက္ကို ျမင္ေနခဲ့ရသည္မွာ ရက္သတၱပတ္ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာျပီထင္ပါတယ္။ အိမ္ေရွ႕သို႕ ထိုမုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ ေရာက္လာတတ္သည့္ ေန႕လယ္ခင္းပိုင္းခ်ိန္တိုင္း သူ႕ကိုသာ စာေရးသူ အာရံုစိုက္ေနမိေအာင္ ထူးျခားပါရဲ႕။ ေတာ္ေတာ္ေလးမည္ျဖစ္ေသာ ထန္းလ်က္ရည္အိုး၊ မုန္႕လက္ေဆာင္းဖတ္ ႏွစ္မ်ိဳးေလာက္ရယ္ အျခားေသာ ေထြကာလီကာပစၥည္းေပါင္းစံုထည့္ထားတဲ့ ေတာင္းၾကီးကို ရြက္ထားတဲ့ တကယ့္မိန္းမတစ္ေယာက္ အသြင္၀တ္ဆင္ထားေသာ ေယာက္်ားပ်ိဳတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။

ေန႕လယ္ မြန္းမတိမ္းခင္မွာ သူေရာက္လာတတ္ျပီး လမ္းထဲမေရာက္ခင္ ခ်ိဳႏြဲ႕ႏြဲ႕ေအာ္လိုက္တဲ့ “မုန္႕လက္ေဆာင္း”ဆိုတဲ့အသံဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ႏႈိးစက္ျဖစ္သလို မၾကာခင္ မနက္ခင္းပိုင္းေက်ာင္းျပီးလို႕ဆင္းလာေတာ့မယ့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၊ အရပ္ ေစ်းတန္းထဲ ေရာင္းခ်ျပီးျပန္လာတဲ့ ေစ်းသည္မ်ား စသျဖင့္ လူအမ်ားေသာေသာညံေတာ့မယ့္ အခ်က္ေပးသံလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္မွစကာ မြန္းတိမ္းသြားျပီဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ လက္မလည္ေအာင္ေရာင္းခ်ရေပေတာ့မယ္ေလ။ သူ႕ရြက္လာတဲ့ ေတာင္းလို႕ေခၚ မလား ဗန္းၾကီးလို႕ေခၚမလား အဲ့ဒီထဲမွာေတာ့ ဇြန္း၊ပန္းကန္ ခြက္ေယာက္၊ ထန္းလ်က္ရည္အိုး၊ မုန္႕ဖတ္ေတာင္းကိုအုပ္ထားတဲ့ အ၀တ္စ တို႕ကအစ သန္႕ရွင္းျဖဴစင္ကာ ျမင္ကာမွ်ျဖင့္ စားခ်င္စိတ္ကိုျဖစ္ေပၚေစသလို ေလအလာ၀ယ္ ရွဴမိရေသာ ထန္းလ်က္ရည္ရနံ႕တို႕ ကလည္း သြားေရယိုအားက်လာကာ အိမ္ေပၚမွ ေအာက္ကိုဆင္းျပီး ၀ယ္စားရေသာအေျခကိုစိုက္တတ္ပါတယ္။

တစ္ေန႕ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ထံုးစံအတိုင္း မုန္႕ဗန္းေရွ႕သို႕ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္၀ယ္ ေကာင္မေလး အဲ ေကာင္ကေလး အင္း…ဘယ္လိုေခၚရမလဲမသိ ေကာင္မေလးပဲထားပါေတာ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္အပါအ၀င္ အျခားလူေပါင္း ေျခာက္ေယာက္တို႕ကို လက္မလည္ေအာင္ မုန္႕ျပင္ေပးေနရပါရဲ႕။ မိန္းမငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ မုန္႕လက္ေဆာင္းဖန္ခြက္ထဲကို နံ႕သာရည္ထပ္ထည့္ခိုင္းေနသလို အသားခပ္ညိဳညိဳ ေခၽြးနံ႕လႈိင္ေနတဲ့ လူၾကီးတစ္ေယာက္ကလည္း ေကာက္ညွင္းေပါင္းကို အပိုထပ္ ေတာင္းေနျပန္ပါတယ္။ မိန္းမ ၀၀ၾကီးတစ္ေယာက္မွာ ႏွစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္ျပီးတာကို စားျပီးတာႏွင့္ပင္ တင္းတိမ္ ေရာင့္ရဲႏိုင္ေသး ဟန္မတူပါဘူး။

‘ထည့္စမ္းပါဦးဟယ္…ေနာက္တစ္ခြက္ေလာက္၊ ေကာက္ညွင္းေကာထပ္ထည့္လိုက္ပါဦး’

ေကာင္မေလးမွာ မိန္းမၾကီးအတြက္ ျပင္၍မွမျပီးေသးမီ -

‘တယ္ေကာင္းကိုးကြယ္၊ထည့္ပါဦး၊ဘယ္ကလာေရာင္းတာလဲကြယ့္’ ဟုစားျပီး ဖန္ခြက္ကိုထိုး၍ေပးေနေသာ မြန္မြန္ရည္ရည္နဲ႕လူၾကီး တစ္ေယာက္အား ‘ေတာင္သမန္ဘက္ကပါပဲ ဦးၾကီး၊ အရင္တစ္လနီးပါးေလာက္ကမွ အစမ္းေရာင္းၾကည့္တာပါ’ဟုေျဖလိုက္ရင္း မုန္႕ထပ္ ထည့္ေပးေနရျပန္တယ္။ ေျပာပံုဆိုပံု လႈပ္ရွားျပဳမူပံုေတြဟာ မကလက္သလို လံုး၀ၾကည့္ရမဆိုးပါဘူး တကယ့္မိန္းမအစစ္ပါပဲ။ တစ္ဖန္ ကေလးသံုးေယာက္ကို ေကၽြးေနေသာ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္က -

‘ကေလးေတြကို ထပ္လိုက္ေပးပါဦးကြယ္၊ အေဒၚလည္း ေနာက္တစ္ခြက္၊ ေရာင္းကာစမို႕နဲ႕တူတယ္ တယ္စားေကာင္းကိုးကြယ့္ ထန္းလ်က္ရည္ကလည္း သန္႕ျပီးေမႊးေနတာပဲ’

‘မဟုတ္ပါဘူး ရွင္၊ ေနာက္ကိုလည္း အျမဲတမ္းေကာင္းေအာင္  ၾကိဳးစားသြားမွာပါရွင့္’

ေျပာေျပာဆိုဆို ေကာင္မေလးသည္ ကေလးတို႕၏ ဖန္ခြက္မ်ားကို ထပ္မံျဖည့္ေပးေနေလျပီ။ ထိုအခိုက္ မိန္းမ၀၀ၾကီးက စားျပီးဖန္ခြက္ ၾကီးကို လက္ထိုးေပးေနျပန္သျဖင့္ ထန္းလ်က္ရည္ ထပ္လိုက္ေပးရျပန္ေလေရာ။

ေကာင္မေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသလို လက္မလည္ေအာင္ မုန္႕ပြဲေတြကိုျပင္ေပးေနစဥ္မွာပဲ ေရႊတစ္ေခ်ာင္းေျမာင္းေဘး ပြဲရံုတန္းရွိရာ ဘက္ဆီကို မၾကာခဏ ေမွ်ာ္ ေမွ်ာ္ ၾကည့္တတ္တာကို မသိမသာ အကဲခတ္လိုက္မိေသာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တစ္စံုတစ္ခုကို သိလို စံုစမ္းလိုေသာ ၀ါသနာဘာဂီကေလးအတိုင္း ဖန္ခြက္ထဲက မုန္႕လက္က်န္အနည္းငယ္မွ်ကို လက္စမသတ္ေသးဘဲ မုန္႕လက္ေဆာင္း သည္ ေကာင္မေလးနည္းတူ ေရႊတစ္ေခ်ာင္းေျမာင္းလမ္းဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ မၾကာမီအတြင္းမွာပဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ အေရာင္ေျပာင္းေတာက္ပသြားတာကိုျမင္လိုက္ရသျဖင့္ သူေမွ်ာ္ၾကည့္ရာဆီသို႕ ၾကည့္လိုက္မိျပန္ရာ၊ ပြဲရံုတန္းဘက္က စတိုင္လ္အျပည့္ေလွ်ာက္လာေသာ ခပ္သန္႕သန္႕ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္လိုက္ရပါေရာ။

‘ေဟ့ ေကာင္မေလး၊ေရာ့ပိုက္ဆံကြယ့္’ ဟု မိန္းမ၀၀ၾကီးက ပိုက္ဆံထုတ္ေပးေတာ့မွပင္ မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ေလးလည္း လမ္းဘက္မွ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ ႏွစ္မိနစ္ခန္႕အၾကာတြင္ ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘးနားသို႕၀င္ထိုင္လိုက္တယ္ဗ်။

‘တစ္ခြက္ဗ်၊ အစံုထည့္ေနာ္’

ေကာင္မေလးက မုန္႕ဖတ္ေကာ ထန္းလ်က္ရည္ ေကာက္ညွင္းေကာ သူတကာထက္ ပိုမိုထည့္ေပးလိုက္တယ္လို႕ ထင္မိပါတယ္။ ႏြားႏို႕ေလးေတာင္ အဆစ္ပါေသး။ ကေလးသံုးေယာက္နဲ႕ မိန္းမၾကီးက ေကာင္ေလးစားေတာ့မယ့္ မုန္႕လက္ေဆာင္းဖန္ခြက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္း -

‘ေကာင္ေလး…အဲ ေကာင္မေလးက ေရာင္းကာစမို႕ လက္ဆမမွန္းတတ္ေသးဘူးထင္တယ္ ေရာ့…ေရာ့ ပိုက္ဆံ’ ဟု မုန္႕လက္ေဆာင္းဖိုး ထုတ္ေပးေနသျဖင့္ ရိုးသားပံုရေသာ ေကာင္မေလး၏ မ်က္ႏွာမွာ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းအသြင္ေဆာင္သြားရင္း -

‘ဟုတ္ကဲ့ရွင့္၊ တစ္ခါတေလ လက္ဆမမွန္ေသးဘူး ရွင့္’ ဟု စကားေရာ ေဖာေရာျဖင့္ ေငြမ်ားကို လွမ္းယူလိုက္ပါေရာ။

‘ထည့္ပါဦးဗ်’

ေကာင္မေလးက သြက္လက္စြာ ထပ္မံျပီးျပင္ဆင္ေပးလိုက္ျပန္တယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္လည္း သူ႕လက္မမွန္းတတ္ေသး၍လားမသိ မုန္႕မ်ားမွာ ယခင္အတိုင္းမ်ားေနျပန္ပါတယ္။ ေကာင္ကေလးေဘးနားက လူၾကီးကေတာ့ မသိမသာျပံဳးလိုက္ပါတယ္။

‘ကဲ..ကဲ ဦးကိုလည္း ေနာက္တစ္ခြက္’

ေကာင္မေလးက အဲ့ဒီလူၾကီးရဲ႕ ဖန္ခြက္ထဲကိုလည္း ေကာင္ကေလးကို ျပင္ေပးလိုက္သည့္နည္းတူ ခပ္မ်ားမ်ားကေလးျပင္ေပးလိုက္ပါ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲ့ဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲကိုကိုင္ထားတဲ့ ဖန္ခြက္ထဲ မုန္႕လံုး၀ကုန္ေနေၾကာင္း သတိျပဳမိသျဖင့္ မုန္႕ကုိ ထပ္စားခ်င္စိတ္မရွိေသာ္လည္း တမင္သက္သက္ပင္မွာစားလိုက္ရျပန္ေရာ။ ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ျပင္ေနၾက မုန္႕ဆထက္ ပိုမိုထည့္ေပးလိုက္ေၾကာင္းေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ဒါကို အာရံုစိုက္ေနပံုရသည့္ လူၾကီးက -

‘ဟဲ….ဟဲ ဟုတ္သားပဲ၊ ညည္းဟာက လက္မမွန္ေသးတာ အမွန္ပဲ။ ဒီလိုဆို ညည္းဘယ္လို အျမတ္ေပၚပါ့မလဲ” ဟုျပံဳးျပံဳးၾကီးေျပာလုိက္ ေတာ့မွ ေကာင္မေလးသည္ မျပံဳးခ်င္ ျပံဳးခ်င္နဲ႕ျပံဳးရင္း လူၾကီးအား ေမာ့ၾကည့္လိုက္ကာ -

‘ဟဲ…ဟဲ….ဟုတ္ကဲ့ရွင့္’ဟု ေခ်ာ္လဲေရာထိုင္ ေရာေႏွာရယ္ေမာလိုက္ေလျပီ။ အဲ့ဒီအခိုက္မွာ -

‘ဟာ….ပိုက္ဆံအိပ္ အိမ္မွာေမ့က်န္ခဲ့ျပီ။ ၾကည့္စမ္းပါဦး…ေမ့ပဲေမ့တတ္လြန္းတယ္ဗ်ာ။ အိမ္ျပန္ေျပးယူဦးမွပဲ။ ခင္ဗ်ား ပိုက္ဆံ ေနာက္မွပဲ ယူေပါ့ေနာ္။ ဒယ္ဒီ့ကို ရံုးမွာသြားၾကိဳရကာနီးျပီ’ ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို ပ်ာပ်ာသလဲ ထေျပးေလေတာ့တယ္။

‘အို…..ကိစၥမရွိပါဘူး…။ ဘယ္ေတာ့မွေပးေပးေပါ့ ရွင္’ ဟု လွမ္းေျပာလိုက္ေသာ မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ ေကာင္မေလးရဲ႕ အသံၾကီးမွာ ကရုဏာသံေတြ ယွက္သန္းေနသည္ဟု သေဘာေပါက္သြားမိရင္းက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အဲ့ဒီမနက္ခင္းေလးက မုန္႕လက္ေဆာင္း ေသာက္ျပီး ရင္ေအးသြားရသည္ထက္ စိတ္ထဲမွာ မေဖာ္ျပတတ္ေသာ ၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ့္မႈေလးမ်ား ျပည့္သိပ္သြားမိရပါေတာ့တယ္။

(၂)

ေနာက္ေန႕မ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ေလးကို ပိုမိုဂရုစိုက္မိပါတယ္။ အရိပ္အေယာင္ ဟိုသည္မၾကည့္မိသည္ ထားဦး ‘ညီ-ညီမေလး ေရာင္းေကာင္းလား’ ‘အဲ့လို႕ မစပါနဲ႕ ဒီကမၾကိဳက္ဘူးရွင့္’ ဆိုသည့္ ရပ္ကြက္ထဲကလူေနာက္ေလးေတြနဲ႕ စကား အခ်ီအခ်ေျပာသံေလးေတြကို နားစြင့္မိျမဲ။ သူ႕ကို ဂရုစိုက္မိသည္ႏွင့္အမွ် မြန္းတိန္းခ်ိန္ေရာက္ျပီးတိုင္း ပြဲရံုတန္းေတြဘက္က စတိုင္လ္ အျပည့္ လူရည္သန္႕သန္႕ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္လာတတ္တာကိုလည္း အာရံုစိုက္မိရေတာ့တာပါပဲ။

တစ္ၾကိမ္ေသာ တနဂၤေႏြေန႕တစ္ေန႕တြင္ ၾကံဳေတြ႕လိုက္ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္မွာ အမွန္တကယ္ပင္စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းလွပါတယ္။ အဲ့ဒီေန႕ ေရႊတစ္ေခ်ာင္းေျမာင္းေဘးက ေလွ်ာက္လွမ္းထြက္လာေသာ ေကာင္ကေလးမွာ အျခားအျခားေသာေန႕မ်ားကဲ့သို႕ တစ္ေယာက္ တည္းမဟုတ္ဘဲ သူ႕ရဲ႕နံေဘးမွာ မြန္မြန္ရည္ရည္ သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ အဲ ေကာင္ကေလးထက္ေတာ့ အသက္ၾကီးပံုရသူတစ္ေယာက္နဲ႕ အတူယွဥ္တြဲေလွ်ာက္ထြက္လာတာေၾကာင့္ မ်က္စိအျမင္ထဲ၀ယ္ ထူးျခားသေယာင္ထင္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ေပၚမွ အကဲခတ္ၾကည့္ရႈရသည္ကို အားမရႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ ေကာ္ဖီနဲ႕မုန္႕ဗိုက္အျပည့္စားထားပါလ်က္ မုန္႕လက္ေဆာင္းေသာက္ရန္ အိမ္ေအာက္သို႕ဆင္းခဲ့မိပါေရာ။

‘လာ မမ၊ဒီဆိုင္ေပါ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ၊အျခားဆိုင္နဲ႕မတူဘူး အရမ္းေကာင္းတာပဲဗ်’ ဟု ေကာင္ကေလးက အတူပါလာေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးကို ေျပာလည္းေျပာ ႏွစ္ေယာက္သား မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ ေကာင္မေလးရဲ႕ေရွ႕က ခုံပုေလးေတြမွာ ၀င္ထိုက္ လိုက္ၾကပါတယ္။

‘ႏွစ္ခြက္ထည့္ေပးပါဗ်….တနဂၤေႏြအားရက္ တစ္ခါမွ လာမစားဖူးေသးဘူး။ မမကို ေကၽြးခ်င္လြန္းလို႕လာခဲ့တာ….ေကာင္းေကာင္း ကေလးျပင္ေပးရမယ္ေနာ့’

‘ဟုတ္ကဲ့..ရွင့္’ ဆိုကာ မုန္႕ျပင္ေပးေနေသာ မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ေလးရဲ႕လက္မ်ားမွာ ခါတိုင္းေန႕မ်ားေလာက္ သြက္လက္မႈ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။

‘ဒီတစ္ခါ နည္းသြားတယ္ေနာ္…ဟိုေန႕ေတြက လက္ဆမမွန္လို႕ရွဳံးျပီထင္တယ္…ဟဲ ဟဲ’ ဟု ေကာင္ကေလးက အသံခ်ိဳခ်ိဳလြင္လြင္ အသံေလးျဖင့္ ရယ္သြမ္းေသြးလိုက္ပါတယ္။

‘ဟုတ္ကဲ့’ ဟု ေကာင္မေလးက တံုးတိေျဖလိုက္ပါတယ္။ သူ႕မ်က္လံုးၾကီးမ်ားမွာ ေကာင္းကေလးရဲ႕ေဘး၌ မုန္႕လက္ေဆာင္းကို အားရပါးရစားေနေသာ လွတပတ မိန္းမပ်ိဳေလးအေပၚသို႕ မသိမသာက်ေရာက္ေနေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိရပါတယ္။

‘ေပးပါဦး ေနာက္တစ္ခြက္စီ’ ဟု ေကာင္ကေလးက ထပ္မံမွာလိုက္ျပန္ပါတယ္။ အင္း….ေကာင္မေလးခမ်ာ မုန္႕မ်ားကို ေႏွးေကြးစြာပင္ ထပ္မံျပင္ဆင္ေပးေနျပန္ပါေရာ။

‘မုန္႕လက္ေဆာင္းေရာင္းရတာ သိပ္မဟန္ဘူးထင္တယ္။ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ ေရာင္းကာစတုန္းကလိုမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုေပါ့ဗ်ာ ေရာင္းကာစ ဆိုေတာ့ ဘယ္တြက္ေခ်ကိုက္ဦးမလဲ။ ေနာင္ ေရာင္းရင္း ေရာင္းရင္းနဲ႕ ဟန္က်လာမွာေပါ့’ဟု ေကာင္ကေလးက ျပံဳးျပံဳးကေလးအားေပး လိုက္သျဖင့္ ေကာင္မေလးမွာ စိတ္ထဲက်ိတ္ျပီး ေဒါပြသြားဟန္တူပါတယ္။

ေကာင္ကေလးေဘးက မိန္းမပ်ိဳမွာကား စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာ တစ္ေယာက္တည္း ေခါင္းကေလးငံု႕ကာ ငံု႕ကာျဖင့္ မုန္႕လက္ေဆာင္းကို ျမိန္ရွက္စြာ ေသာက္ေနပါရဲ႕။

‘ေရာ့..ခင္ဗ်ား ပိုက္ဆံ၊ ဒီေန႕ေတာ့ မုန္႕ျပင္တာေတာ္ေတာ္နည္းသြားတာပဲ။ခင္ဗ်ားက ေလွ်ာ့မယ့္ေလွ်ာ့ေတာ့လည္း ေဖာက္သည္ေတြကို ေတာင္ ေလွ်ာ့ေတာ့တာကိုးဗ်’ ဟုစကားေျပာေျပာႏွင့္ပင္ ပိုက္ဆံမ်ားကိုရွင္းျပီး ေကာင္ကေလးေကာ သူနဲ႕ပါလာေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးပါ ေရႊတစ္ေခ်ာင္းေျမွာင္းေဘးက ပြဲရံုတန္းဘက္ကို ျပန္လည္၀င္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ သူတို႕ႏွစ္ဦး ထြက္သြားရာစီကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ လိုက္စဥ္မွာေတာ့ မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ ေကာင္မေလးရဲ႕မ်က္ႏွာေလး ညွိဳးပုပ္လ်က္ရွိပါ့။

(၃)

ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ရံုးဖြင့္ရက္ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္လည္းျဖစ္သည့္ တနၤလာေန႕ မြန္းတိမ္းခ်ိန္ေရာက္ဖို႕ ဆႏၵာေစာေနခဲ့ပါတယ္။ ထိုေန႕ခါတိုင္းလို ေနာက္က်မွာ အိပ္ယာမထျဖစ္ဘဲ နံနက္ (၉)နာရီေလာက္ကတည္းက မ်က္ႏွာသစ္၊ အ၀တ္လဲလွယ္ျပီး သကာလ ေရႊတစ္ေခ်ာင္းေဘး ပြဲရံုတန္းဘက္ကထြက္လာတတ္တဲ့ စတိုင္လ္အျပည့္ ေကာင္ကေလးထြက္လာမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားေနမိပါေတာ့တယ္။

မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ကေလးရဲ႕ ေရွ႕မွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကေလးေတြေကာ ရာသီအပူခ်ိန္ေၾကာင့္ ၀မ္းေအးေအာင္၀င္ေသာက္သူမ်ား ေကာ စည္ကားလ်က္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူသည္ ခါတိုင္းေန႕မ်ားလိုမေမွ်ာ္ ေခါင္းၾကီးငံု႕ျပီးေတာ့သာ မုန္႕ပြဲမ်ားကိုသာ ျပင္ဆင္ေပးလ်က္ရွိပါတယ္ေလ။

‘ဗ်ိဳ႕ မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္…မုန္႕တစ္ခြက္ ေကာင္းေကာင္းေလးျပင္ေပးစမ္းပါဗ်ာ’

ေကာင္ကေလးရဲ႕အသံက အခါတိုင္းေန႕မ်ားလိုပါပဲ လန္းဆန္းျမဲ တက္ၾကြျမဲပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ ေကာင္မေလးကေတာ့ ေလးကန္ဖင့္ႏြဲ႕စြာ မုန္႕ပြဲကိုျပင္ဆင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေကာင္ကေလးက မုန္႕ကို ငံု႕ျပီးစားေနေတာ့မွ မသိမသာ ခိုးၾကည့္ေလေရာ။

‘ခင္ဗ်ား မုန္႕ျပင္ေပးတာ လက္အေတာ္မွန္သြားျပီေနာ္၊ဒါမွလည္း အျမတ္ေပၚေတာ့မေပါ့ဗ်ာ’

ေကာင္ကေလးရဲ႕မွတ္ခ်က္ကို ‘ဟုတ္ကဲ့’ ဟုသာ ေကာင္မေလးက စကားခြန္းတုန္႕ျပန္လိုက္ပါတယ္။

‘မေန႕က…ကၽြန္ေတာ့္ အမၾကီးကေလ ခင္ဗ်ား မုန္႕လက္ေဆာင္းကို ခ်ီးမႊမ္းလို႕မဆံုးဘူး။ သူ ေနေကာင္းေပ်ာက္ကာစ မစားခ်င္ မေသာက္ခ်င္ျဖစ္ေနတာၾကာျပီေလ။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္စားေနက် မုန္႕လက္ေဆာင္းေသာက္ခ်င္လားေမးျပီး ေခၚလာျပီး ေကၽြးလိုက္တာ သူ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်သြားတယ္။ ဒီကေန႕ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕လိုက္ျပီး စားမလို႕လုပ္ေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပန္အေအးမိမွာစိုးရိမ္ လို႕ မနည္းေတာင္းပန္ျပီးထားခဲ့ရတာဗ်။ လုပ္စမ္းပါဦးဗ် ေနာက္တစ္ခြက္။ ဒီကေန႕ေတာ့ အဆာေျပမဟုတ္ေတာ့ဘူး ဗိုက္ျပည့္သြား ေအာင္ စားသြားဦးမွပါ။ အိမ္မွာ ေန႕လယ္စာအတြက္ အေမခ်က္ထားတဲ့ဟင္းက အစပ္ေတြၾကီးပဲ။’

မုန္႕လက္ေဆာင္းသည္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေကာင္ကေလးရဲ႕စကားမ်ားကို တအံ့တၾသနားေထာင္ေနျပီးေနာက္မွာ တစ္စ တစ္စ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ေျပာင္းလဲလာျပီးေနာက္ ေကာင္ကေလးက ‘ေနာက္တစ္ခြက္’ဆိုတာနဲ႕ ေဘးလူမည္သူကိုမွ ဂရုမစိုက္၊ ေျပာင္ေျပာင္ ၾကီးပင္ မုန္႕ဖတ္ေတြေကာ၊ ထန္းလ်က္ရည္ေတြေကာ ေစတနာဗရပြ ဖန္ခြက္ထဲေမာက္ေနေအာင္ ျပင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

‘ဟင္….ခင္ဗ်ား လက္မွန္သြားျပီထင္ေနတာ….ေဟာ အခုမ်ားလာျပန္ျပီ’ ဟု ေကာင္ကေလးက ပါးခ်ိဳင့္ကေလးမ်ား ခြက္၀င္သြားေအာင္ျပံဳး ျပီးေျပာလိုက္ေသာအခါတြင္ -

‘ဟဲ..ဟဲ…တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း မ်ားသြားတတ္တာေပါ့ရွင္…ေရာင္းကာစကိုး’ ဟု ျပံဳးျပံဳးၾကီး ျပန္ေျပာလိုက္တာကို ၾကားလိုက္ရပါ ေတာ့တယ္။           

Alex Aung (12 Jan 2015)

စာၾကြင္း           ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ မေမြးခင္က နာမည္ေက်ာ္ခဲ့ေသာ စာေရးဆရာၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္အားဖတ္ျပီးေနာက္ စိတ္ကူးရကာ ျပန္လည္ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေရးေနၾက ပံုစံမဟုတ္သည့္အတြက္ သည္းခံဖတ္ေပးၾကပါ ခင္ဗ်ာ။

Dec 28th

The Perfect Day (Ending)

By Alex aung

ျမင္ေနရေသာ ျမက္ခင္းစိမ္းကမၺလာၾကီးကေတာ့ အသက္ၾကီးတဲ့ပံုဟန္မရွိဘူး အျမဲစိမ္းလန္းျပီး ရွည္လ်ားေနျမဲ။ ထင္းရွဴးပင္ၾကီးေတြက လည္း မားမားမတ္မတ္နဲ႕ ရပ္တည္ေနၾကတာက တေမ်ာ္တေခၚပါပဲ။ အကိုင္းအခက္ေတြက ပင္ျခင္းယွက္ေနျပန္ေတာ့ ေနပူဒဏ္ကို အနည္းငယ္ေတာ့ အကာအကြယ္ျဖစ္သားပင္။ ဥကၠာ မရည္ရြယ္ဘဲ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ ဖ်ားေယာင္းတဲ့အတိုင္း သစ္ေတာအုပ္ၾကီးရွိရာဘက္ ကိုသြားတဲ့ တံတားေလးကိုျဖတ္ျပီး စက္ဘီးကိုနင္းသြားတယ္။ အမွတ္တရျဖစ္ရပ္မ်ားရွိရာ အရပ္ကိုသူ႕မသိစိတ္ကသြားေနတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အလိုက္သင့္ အသာလိုက္သြားလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ ဒီေနရာေလးေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အသက္အရြယ္ေတြက မၾကီးေတာ့သလို ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြသံေယာဇဥ္သည္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ကြဲကြာသြားျခင္းမရွိ။

ဥကၠာက သူဦးတည္သြားေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးရွိရာကိုလိုက္ခဲ့ဖို႕ လက္ယက္ေခၚတယ္။ “မင္း ဒီေနရာေလးကိုမွတ္မိလား အဲလက္စ္”

“မွတ္မိတာေပါ့ကြ….ဘာလို႕မမွတ္မိရမွာလဲ”

“မင္းသိလား…..ငါဒီေနရာေလးကို အရမ္းသေဘာက်တာပဲ။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ ထိေတြ႕ႏိုင္ျပီး လြတ္လပ္သြားသလိုခံစားရတယ္။ ငါတို႕လတ္တေလာလည္ပယ္ေနရတဲ့ဘ၀ေတြကေန လြတ္ေျမာက္သြားရသလိုပဲ။ ငါတို႕သေဘာ ငါတို႕စိတ္ခႏၶာအတိုင္း ေနႏိုင္သလိုပဲ ကြာ ခံစားရတာေလ”

“ေကာလိပ္က မင္းကို စာေကာင္းေကာင္းသင္ေပးလိုက္တယ္နဲ႕တူတယ္”

“မင္း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဟ”

“မင္းစကားသံေတြက ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္လိုပဲေလ။ ဟိုးအရင္က ဒီလိုစကားမ်ိဳး မင္းေျပာတာ ငါၾကားမွမၾကားဘူးခဲ့တာ”

“မင္းမၾကားဘူးေသးတာ မင္းမသိေသးတာ အမ်ားၾကီးရွိပါေသးတယ္ကြာ” ဥကၠာက စကားကိုအဆံုးသတ္ရင္း သစ္ပင္ေျခရင္းက ျမက္ခင္း ျပင္ေပၚကိုထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ သူထိုင္ခ်လိုက္တဲ့အေနအထားက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္နီးနီးကပ္ကပ္ပံုစံေလးျဖစ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေနရာမေရႊ႕မိဘဲ သူေနာက္ဆံုးေျပာခဲ့တဲ့စကားလံုးေတြအေပၚအေတြး၀င္မိပါရဲ႕။ သူ ဒီစကားလံုးေတြကို တုန္႕ဆိုင္းမႈမရွိဘဲ ေျပာထြက္ခဲ့တာပဲ။ သူ႕ဆီက ကၽြန္ေတာ္ မၾကားရ မသိေသးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္ဆိုတာ သူဘာကိုဆိုလိုပါ လိမ့္။

ဥကၠာက ျပန္ေျပာတယ္…”မင္းသိလား…..ငါဒီကို ေရာက္ေအာင္လာႏိုင္လိုက္တာကို၀မ္းသာေနတာ။ ဒီေနရာကိုျပန္လာၾကည့္ဖို႕ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္လန္႕ေနခဲ့တာ။ ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ ဒီပတ္၀န္းက်င္ေလးကို အရမ္းလြမ္းတယ္။ ငါ့မွာ ေက်ာင္းရယ္ အားကစားကိစၥေတြနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနခဲ့တာေလ။ အဲဒါေတြနဲ႕ အထာက်ဖို႕လုပ္ေနရတာနဲက တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာတယ္။”

“အင္း….မင္း ဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာ ငါသေဘာေပါက္ပါတယ္ ဥကၠာ”

“မင္းေသခ်ာသိခ်င္လည္းသိမွာေပါ့။ အဲ….မင္းသိမွာပါေလ။ ငါ မင္းကိုယံုၾကည္ႏိုင္ပါတယ္။ ငါတို႕ေတြ အသက္ၾကီးလာၾကျပီပဲဟာ။ ကေလးဘ၀က လြန္ေျမာက္ခဲ့တာၾကာေပါ့ေနာ္” ဥကၠာအသံက ခပ္တိုးတိုးေလ်ာ့ပါး နိမ့္ဆင္းသြားပါရဲ႕။ “ငါ မင္းကိုတစ္ခုခုေမးလိုရမလား? ေမးရမလား သူငယ္ခ်င္း?”

သူအေမးစကားဆိုဖို႕အေရးဘာေတြတြန္႕ဆုတ္ေနပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ သူနဲ႕စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာ စကားလံုးကိုေသခ်ာေရြးေျပာ မွ အဆင္ေျပမယ္ဆိုတာကိုေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သားၾကား ခင္မင္မႈကိုထိခိုက္သြားေစမယ့္ တုန္႕ျပန္စကားမေျပာမိေအာင္ပါ။

“ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ ေမးႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်”

“ေဟး…မင္းဘယ္လိုပဲအေျဖေပးေပး ဘာမွေျပာင္းလဲသြားမွာေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ငါက မင္းသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ မင္း မေမးေစခ်င္ဘူးဆိုရင္ ငါမေမးဘူးရယ္”

ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးခုန္သံေတြ ဒုန္းဆိုင္းေျပးကုန္ျပီ။ သူနဲ႕ခင္မင္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္အတြင္း ၾကားရေတာ့မယ့္ ေမးခြန္းတစ္ခုအတြက္ ပထမဆံုးျပန္လည္ႏိုးၾကားလာျခင္းျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္လံုးလွ်ိဳ႕၀ွက္ထားေတာ့မယ့္ကိစၥဟာ သူ႕အေမးစကားနဲ႕အတူ ဖြင့္ဟလိုက္ရေတာ့မလားေနာ္။

ဒါေပမဲ့ ဥကၠာ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းသိပ္မေမးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ဒူးစြပ္ေလ်ာက်တာကို သူလွမ္းကိုင္လိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္သားေပၚကို လက္တင္ထားတာ မရုပ္သိမ္းဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ တြန္႕တာေရြ႕လ်ားတာမလုပ္ဘူးဆိုတာ သူသတိထားမိခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕လက္ကို အသာျပန္ျပီး ရုပ္သိမ္းသြားပါတယ္။

သူက ဆက္ျပီး “Alex ငါ မင္းကို ဖုန္းကြယ္ထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုရွိတယ္။အခုေတာ့ မင္းကိုသိေစခ်င္လာျပီ။ ငါ…..ငါဒီႏွစ္ေတြ အတြင္းမွာ ငါ့ကိုယ္ငါ ေဂးဆိုုတာသိလာရတယ္”

ကၽြန္ေတာ္ မူးေမ့သြားေတာ့မတတ္ ဟန္အမူအယာမ်ိဳး သရုပ္ေဆာင္ဖို႕ၾကိဳးစားမိေပမယ့္ သိပ္ေတာ့မပီျပင္ခဲ့ပါဘူး။ မ်က္ႏွာေတာ့ ခပ္တင္းတင္း ျဖစ္သြားမယ္ထင္တယ္။ “မင္း…မင္းဟာက ေသခ်ာလို႕လား?”

“ငါ့ကိုယ္ငါ ဘာဆိုတာသိလိုက္ရတာက အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္တယ္ထင္တာပဲကြာ”

“ငါေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားရမယ္”

“ဟုတ္တယ္….ငါ အေတာ္စဥ္းစားခဲ့ရတယ္” ဥကၠာ အဲ့ဒီစကားကို ထူးဆန္းတဲ့ ရယ္သံတစ္မ်ိဳးနဲ႕ေျပာခဲ့တယ္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပါ့။ နာက်င္တာလား နာၾကည္းတဲ့ မခိုးမခန္႕ရယ္သံမ်ားလားပဲ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ အားတင္းလိုက္တဲ့ ေလသံေပါက္ေအာင္ ေျပာင္းေျပာတယ္။ “ငါဆိုလိုတာက မင္းအဲဒါကိုသိျပီးသားလားလို႕”

ဥကၠာ ေတာ္ေတာ္စိတ္လႈပ္ရွားေနခဲ့တာပါ။ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးဟာ ထိတ္လန္႕မႈတစ္မ်ိဳးေၾကာင့္မ်ားလားမသိပါဘူး မသိမသာ တဆတ္ ဆတ္တုန္ရီလို႕။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း စိတ္လႈပ္ရွားတုန္လႈပ္ေနခဲ့တာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူ႕အေပၚ တပ္မက္စြဲလမ္း ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ သူ႕ကို ဖြင့္ဟဖို႕ ၀န္ခံလိုက္ဖို႕ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ကို လိုခ်င္ေနခဲ့တာ။  ဒါ…ဒါ ႏွစ္ဦးသား အခ်ိဳးမက်ျဖစ္ေနတဲ့ ဟန္ခ်က္ပ်က္ေနတာေတြပါေလ။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဖြင့္ဟ၀န္ခံလိုက္ၾကဖို႕ကိစၥကို ေျပာလည္းေျပာခ်င္ၾကတယ္ တစ္ခ်ိန္ တည္းမွာ တုန္႕ဆိုင္းကြယ္၀ွက္လိုၾကေသးတယ္။ အခုေတာ့ ဥကၠာက အရင္ဆံုး ဖြင့္ဟလိုက္ျခင္းေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကာခင္ လိုက္ပါ ဖြင့္ဟေျပာဆိုခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းပယ္ျခင္းခံရမယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို ရင္မဆိုင္ရဲစြာ ထိတ္လန္႕ေနမိပါေသးတယ္။ ဟူး…..။

“အခု…ငါအေမးခ်င္ဆံုးေမးခြန္းက….ငါ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနရင္ ငါတို႕သူငယ္ခ်င္းက႑ကေရွ႕ဆက္ရွိေနႏိုင္ဦးမလား?”

“ဒါေပါ့…ဘာလို႕သူငယ္ခ်င္းမျဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ” ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းေတာ့ စကားသံေႏွးသြားေပမယ့္ “ငါလည္းအတူတူပဲထင္တယ္” လို႕ ထပ္ေပါင္းေျပာလိုက္ပါတယ္။

“အဲလက္စ္…..မင္းမဟုတ္တဲ့ကိစၥရပ္တစ္ခုကို အျခားလူတစ္ေယာက္ကိုအားနာတာနဲ႕ တမင္၀န္ခံစရာမလိုဘူးေနာ္။ ငါဘာဆိုတာမင္းကို ေျပာျပျပီးျပီ။ မင္းက ငါ့ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္တယ္ ငါယံုၾကည္ႏိုင္တဲ့လူတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္လို႕ မင္းကိုအရင္ဆံုးဖြင့္ ေျပာခ်င္ခဲ့တာ”

အား….စိုးရိမ္မႈရဲ႕ စည္းခ်က္ေတြ လႈပ္ခတ္ေနသလားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖြင့္ဟ၀န္ခံတယ္ အမွန္အတိုင္းေျပာခဲ့တယ္ သူေျပာဆိုဖြင့္ဟ ခဲ့သလိုပဲ။

“ငါ…ငါလည္း ေဂးအစစ္တစ္ေယာက္ပါပဲကြာ” အဲ့တာဟာ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ကေန ပထမဆံုးအၾကိမ္ထြက္က်လာတဲ့ စကားလံုးေတြပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ခႏၶာေတြလြင့္ေမ်ာျပီး လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ဖြင့္ဟျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္တဲ့ အျခားေသာလူသားတစ္ဦး ဥကၠာဆိုတဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ “ငါ မင္းကိုေျပာျပခ်င္ခဲ့ပါတယ္ကြာ….ဒါေပမဲ့ မင္းငါ့ဆီလာမေတြ႕ေတာ့မွာစိုးရိမ္လို႕မေျပာျဖစ္ခဲ့တာ”

“ငါအျမဲသိေနခဲ့သလိုပဲ”

“ငါ့ပံုစံက အဲ့လိုေပါက္ေနလို႕လား?”

“အမွန္ေျပာရရင္ ငါ့ကိုယ္ငါဘာဆိုတာသိဖို႕ မင္းကိုေလ့လာခဲ့ရတာဗ်”

“တကယ္? အမွန္ၾကီးလား? ဘယ္လိုသိတာလဲဟင္?”

“ငါ မင္းေရွ႕မွာ အက်ႌခၽြတ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေလးကို သတိရလား မင္းအိမ္မွာ ငါအ၀တ္လဲတုန္းကေလ? ေအး….မင္း အၾကည့္လႊဲလႊဲသြားတာကို ငါျမင္ခဲ့တယ္။ ငါသိဘူးတဲ့လူတစ္ေယာက္ကလည္း မင္းလိုပဲ ငါ့ကိုမၾကည့္ဘဲ အ၀တ္ခၽြတ္လိုက္ခ်ိန္မွာ အျခားကိုေျပာင္းၾကည့္တတ္တဲ့ ဟန္ကို ျပန္သတိရသြားတာေလ”

 

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ပန္းေသြးေရာင္ထသြားျပီး တခါတည္း ရယ္သြမ္းေသြးမိပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သားၾကား အတားအဆီးမရွိ လြတ္လြတ္ေျပာဆိုႏိုင္ၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကေတာ့ ရွက္စိတ္မႊန္ျပီး နီရဲဆဲ။

 

“Alex ငါ အျခားေမးခြန္းတစ္ခုေလာက္ထပ္ေမးလို႕ရမလား?”

“ရပါတယ္ ေမးေလ”

“တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ ခ်ိန္းေတြ႕ဖူးလား?”

“ဟင့္အင္….မင္းေကာ?”

“ငါေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕ခ်ိန္းေတြ႕ဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ပါတ္ေလာက္ပါပဲ စိတ္ထဲ serious သိပ္မျဖစ္တာနဲ႕ေလ”

“ဒါဆို အဲ့လူနဲ႕မင္း လိင္ဆက္ဆံျဖစ္ခဲ့လား?”

“အာ…ဖင္ထဲေတာ့ မထည့္ဘူး။ သူ႕ကို ငါ blowjob ပဲလုပ္ေပးခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ relationship တစ္ခု တကယ္တည္ေဆာက္မိခ်ိန္အထိ ငါ့ေနာက္ပိုင္းကို သိမ္းထားမွာေလ ဟာ ဟ”

“အရသာက ဘယ္လိုရွိလဲကြ?”

“စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသားကြ။ သူ႕ပါးစပ္က မာန္ဖီသံလိုလို မိန္းေမာသံလိုလိုအသံေတြထြက္လာတာကိုၾကားရတာ ငါ့စိတ္ကို အရမ္းထန္ေစတယ္ေလ အဲဒါဖီးလ္ပဲ”

“ဒါဆို မင္းက သူ႕ကိုေကာင္းေကာင္း ကီးေပးလို႕ျဖစ္မွာေပါ့”

“ေအး…ကီးတာ…ေအာ္ ဟုတ္မွာေပါ့။ မင္းကို ငါအမွန္ေျပာရရင္ သူ႕ကို ငါျဖတ္ျပစ္လိုက္တာ”

“ဘာလို႕လဲ?”

“ငါ့စိတ္ထဲမွာ သက္ေသာင့္သက္သာမျဖစ္သလိုပဲ။ သူက အရမ္းမိုက္တဲ့ဘဲဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္။ အရမ္းကိုေကာင္းမြန္တဲ့ ကိုယ္ေရကိုယ္ေသြးရွိတယ္ ပညာတတ္တယ္ ပိုက္ဆံရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါတို႕ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ တကယ္ မျငိေလာက္ပါဘူး။ မင္းနဲ႕ ငါ့ဆက္ဆံေရးေလာက္ေတာင္ ဖီလင္မလာဘူးေလ”

 

ငါတို႕မျငိၾကဘူး? ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ကိစၥေတြးမိခဲ့သင့္တယ္။ တကယ္တန္းေတာ့ သူေျပာသလိုပါပဲ တစ္ကမၻာလံုးက အျခားေသာ ခပ္မိုက္မိုက္ ငနဲေတြနဲ႕ အတူေတြ႕ဆံုႏိုင္ ျငိတြယ္ႏိုင္ေပမယ့္ ဥကၠာနဲ႕ အခုလို အရိပ္ေအးေအးကိုေပးစြမ္းေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးရဲ႕ေအာက္ျမက္ခင္းျပင္ေပၚ အတူထိုင္ေနရတာေလာက္ မျငိဘူး ရင္ထဲ။

 

“အရိုးသားဆံုးေျပာရရင္ ငါ အသင့္မျဖစ္ေသးဘူးဆိုရမွာေပါ့။ ငါ့ကိုယ္ငါ နားလည္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနဆဲပါပဲ”

ၾကီးက်ယ္ ရွားပါးေသာ နားလည္သိတတ္မႈႏွင့္ စာနာတတ္မႈတို႕ ဥကၠာဆီမွာရွိေနတယ္။ “ငါတို႕ သူငယ္ခ်င္းဆက္ျဖစ္သြားၾကမယ္ေလ။ မင္းနဲ႕အတူတူရွိေနခ်ိန္ကို အရမ္းသတိရတယ္။ ငါရယ္ မင္းရယ္ အတူရွိေနခ်ိန္ေတြအကုန္လံုးကို လြမ္းေနတာဗ်။ ဘယ္ေနရာမွာေနေန အဲ့လို မခံစားရဘူး မခံစားတတ္ဘူးေျပာရမယ္။ အားကစားေတြလုပ္တဲ့အခ်ိန္ ေကာလိပ္မွာစာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာလဲအတူတူပဲ။ မင္းနဲ႕ငါအတူရွိခ်ိန္ေလးပဲ ငါ့ကိုယ္ငါစိတ္ကပ္ေတာ့တယ္။ ငါတို႕ရဲ႕ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈေတြကို အသစ္တစ္ဖန္ျပန္စခ်င္ေနသလိုခံစားရတယ္။ အာ…ငါေမ့ေတာ့မလို႕….ဒီမွာ”

 

ဥကၠာ သူ႕ပခုံးမွာ လြယ္လာတဲ့ ေန႕လယ္စာအိတ္ကို ခၽြတ္လိုက္ျပီး ႏွစ္ေယာက္သားၾကားခ်ကာ အိတ္ရဲ႕ဇစ္ကိုဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရစ္ပတ္ထုပ္ပိုးထားတဲ့ Sandwich ေတြကို ထုတ္လိုက္ေရာ။ “ငါ ေျမပဲေထာပတ္သုပ္ထားတာရယ္ ဂ်ယ္လီ sandwich ေတြရယ္ နည္းနည္းပါလာတယ္။ တစ္ခုေလာက္စားၾကည့္ပါလား စားမလား?”

 

ေပါင္မုန္႕ေတြျဖင့္ အိေနျပီ သူ႕ကိုယ္ေငြ႕ေၾကာင့္မ်ားလားမသိ။  ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖင့္ အရသာရွိစြာ အကုန္ စားမိေနၾကပါတယ္။ စိမ္းျမေသာ ျမက္ခင္းေပၚ၀ယ္ ျပန္လည္ထိေတြ႕ရေသာ လတ္ဆတ္မႈနဲ႕အတူ ရႊင္ျမဴးမိၾကေရာ။  ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ အထက္တန္းေက်ာင္းတက္စဥ္ကာလကအေၾကာင္းေတြ ဘယ္လို ရူးရူးႏွမ္းႏွမ္းအရူးထခဲ့တာေတြကိုေရာ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ကြဲျပားျခားနားေသာ ေကာလိပ္ေတြရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အနာဂါတ္ စီမံခ်က္ေတြအေၾကာင္းလည္းေျပာျဖစ္ၾကတာေပါ့။

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ စကားစျမည္ေျပာတဲ့အခ်ိန္အတြင္း ဥကၠာတစ္ေယာက္ သူ၀တ္ထားတဲ့ ရွပ္အက်ႌကိုဆြဲခၽြတ္ဖို႕ဟန္တျပင္ျပင္နဲ႕။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာ့ သူအက်ႌမခၽြတ္ခင္ အရင္ေျပာျပီးမွ သူ၀တ္ထားတဲ့ တီရွပ္အက်ႌကို ခါးနားကေနအေပၚကိုမျပီးခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာစကားမွမေျပာႏိုင္ ေအးခဲသြားပါေရာ။ ပန္းပုထုထားတဲ့အတိုင္း သူ႕ကိုယ္ေပၚကၾကြက္သားေတြဟာ အခ်ိဳးအစားက်နစြာေပၚထြက္လာ တာမ်ား သူ႕ရင္အုပ္ေတြ သူ႕abs ေတြက ထင္းကနဲပဲ။ ရင္အုပ္အစပ္ကေန ဆီးစပ္အထိ ေသးေသးမွ်င္မွ်င္ေပါက္ေနတဲ့ အေမႊးႏုအတန္း ေလးဟာ တကယ့္ကို ျမင္သာျပီး စိတ္ကိုမရိုးမရြျဖစ္ေစလြန္းပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ အရွက္သည္းျပီး မ်က္ႏွာလႊဲတာေတြဘာေတြမလုပ္ေတာ့ဘဲ ဥကၠာ ကိုယ္ခႏၶာကို စိုက္ၾကည့္မိေနတာ သူရယ္ရယ္ေမာေမာျဖစ္သြားတဲ့အထိပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာဟာ သူ႕ကိုယ္လံုးကို မ်က္ႏွာမူတဲ့ျပီး အတန္ၾကာျငိမ္သက္ေနေတာ့ ဥကၠာတစ္ေယာက္ သေဘာက်သြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။

 

“အိုေက…ေတာ္ေလာက္ျပီ။ အခု မင္းေကာ ဘာေတြရွိလဲ ငါၾကည့္ဖို႕အခ်ိန္ေရာက္ျပီ”

 

ကၽြန္ေတာ္၀တ္ထားတဲ့ အက်ႌကို မခၽြတ္လိုက္စဥ္မေတာ့ နည္းနည္းရွက္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္နဲ႕ အခ်ိဳးအဆစ္ေတြက ေတာ့မဆိုးေပမဲ့ ၾကြက္သားဆိုင္ေတြက သူ႕ေလာက္မေတာင့္တင္းဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္ အက်ႌခၽြတ္စဥ္မွာ အကူအညီလိုမလားဆိုျပီး သူ႕လက္ေတြက ကၽြန္ေတာ့္ခါးအစပ္ကို တတို႕ထိထိ။ အ၀တ္ခၽြတ္လည္းျပီးေရာ သူက “မင္းလည္း မဆိုးပါဘူး….အကုန္လံုးၾကည့္ရတာ အေတာ္ပါပဲ”

 

“မင္းမလဲ အဲတာပဲေျပာေနတာ”

“ငါတကယ္ေျပာတာပါ…..ပံုစံမ်ိဳးစံုကိုသေဘာက်ပါတယ္ကြ။ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ပံုဟန္ကို အခ်ိဳးက်ေပါင္းစပ္ထားတာပဲဟာ။ ငါတို႕ပံုစံ ကို ငါတို႕ပဲပိုင္ဆိုင္တာေလ အျခားလူေတြမွာမွမရွိတာ။ ငါေတာ့ ၾကိဳက္တယ္”

 

ကၽြန္ေတာ္ သူေျပာတာကိုသေဘာတူေၾကာင္း ဟန္အမူအယာျပဖို႕ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ျငိမ့္ျပလိုက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဥကၠာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အေပၚအက်ႌမရွိၾက မရွက္မေၾကာက္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘာဆိုတာ သိလိုက္တဲ့ ခဏ အခ်ိန္မိနစ္တိုင္း၀ယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ အရွက္ကင္းသလိုျဖစ္ေနၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕။လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စိတ္ထဲမွာ အတား အဆီးမရွိၾကသလို ကၽြန္ေတာ္တို႕ အ၀တ္မထိေသာ အသားျပင္တေလွ်ာက္ ေခၽြးစက္ေလးေတြခိုသီးလို႕။

 

ဥကၠာ သူ႕ေျခတစ္ဘက္ကို မတဲ့ျပီး သူ႕ရွဴးဖိနပ္ေတြကိုစခၽြတ္ပါတယ္။ ‘ေဟ့…မင္း ဘာလုပ္တာလဲကြ” လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္မိေရာ။

 

“ငါ ပိုျပီး သက္ေသာင့္သက္သာေနလို႕ရေအာင္ပါကြာ” သူ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ခါးပတ္ေခါင္းကိုျဖဳတ္ျပီး သူ႕ဂ်င္းေဘာင္းဘီကေန ဆြဲထုတ္လိုက္ေရာ။ “အာ….အရမ္းေနလို႔ေကာင္းတယ္ကြာ….ဒီခါးပါတ္ ပါတ္ထားရတာလူကို က်ဥ္းၾကပ္ ေနတာပဲ….ငါ့ခါးအေရျပားကိုၾကည့္ၾကည့္…ဒီမွာ”

 

ခါးပါတ္ကို တင္းၾကပ္ေနေအာင္ပါတ္ထားတာေၾကာင့္ သူ႕ခါးတစ္၀ိုက္မွာ အရွိဳးရာၾကီးကိုထင္းလို႕။ ဥကၠာ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာကို စူးစမ္းစမ္းသပ္ ဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖိတ္ေခၚေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မျမင္ရဘူး ေဘာင္းဘီကို ေအာက္ကိုနည္းနည္းထပ္ေလ်ာေပးပါလားလို႕ အၾကံ ေပးလိုက္ေတာ့ သူလည္း အလိုက္သင့္ေအာက္ကိုေလ်ာခ်လိုက္ျပန္တာေၾကာင့္ ရင္ခုန္စဖြယ္ အရွိဳးရာတစ္ခုကိုရွင္းကနဲျမင္ရပါရဲ႕။ အိုး…. ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ၾကားက ညီဘြားက အလိုက္ကန္းဆိုးမသိ ဂ်င္းေဘာင္းဘီထဲကေန အတင္းတြန္းကန္ေနတယ္ အျပင္ကိုထြက္ခ်င္လို႕ထင္ ပါ့။

“မင္းေပါင္ၾကားက ေကာင္ကေလးက သူပုန္ထေနျပီမဟုတ္လား…ငါျမင္ေနရပါတယ္ ဟုတ္တယ္ဟုတ္”

ဘာျပန္ေျပာရမယ္မွန္းကိုမသိေတာ့ဘူး သူ႕အၾကည့္သူ႕စကားေတြေၾကာင့္ ရွက္ရြံ႕သြားမိပါတယ္။ သူ႕မ်က္လံုးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဆီးစပ္ တစ္၀ိုက္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတာကိုး။ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ျခံကို ဒီလိုသိသိသာသာစိုက္မၾကည့္ဖူးဘူးဗ်ာ။ သူ ျမက္ခင္းေပၚကိုျပန္ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးနားကို တိုးကပ္လွဲေလ်ာင္းလိုက္ပါတယ္။ သူ႕ႏွာေခါင္းက ၀င္သက္ထြက္သက္ ေလေငြ႕နဲ႕အတူ သူ႕ကိုယ္နံ႕ကိုေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ရရွိမိသလိုပဲဗ်ာ။ “Alex မင္းအတြက္ သက္ေသာင့္သက္သာ မျဖစ္မယ့္ကိစၥမ်ိဳးကို ငါမလုပ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္းကို ငါ တို႕ထိခြင့္ေတာ့ေပးမယ္မဟုတ္လား? မင္းက ဟင့္အင္ လို႕ျငင္းႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ ငါတို႕ ဘာမွမျဖစ္သလိုပဲ အနားယူလိုက္ၾကတာေပါ့”

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ တုန္႕ျပန္စကားမဆိုျဖစ္ပါဘူး။ ေခါင္းေလးကိုပဲ အသာျငိမ့္ျပမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္အနားကို ပိုမိုတိုးကပ္လာရင္း “မင္းအတြက္ အသင့္မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ျငင္းေနာ္။ မင္းအတြက္ တကယ္အသင့္ဆိုတဲ့အခ်ိန္မဟုတ္ေသးရင္ ငါဘာမွမလုပ္ဘူးရယ္” တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ သူ….ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ခံစားခ်က္တစ္စံုတရာရွိေစခ်င္ပါတယ္။ သူသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပြ႕ဖက္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ေလာကၾကီးမွာ အျပည့္စံုဆံုးျဖစ္သြားမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ႕ကိုတပ္မက္တဲ့စိတ္ေတြ ေတာင့္တတဲ့စိတ္ေတြခံစားေနရတာမ်ား အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာျပီဆိုတာ သူမသိဘူး။ အာ….ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ၾကားမွ ညီဘြားက ျငင္းပယ္ခြင့္ေပးမယ္မထင္ပါဗ်ာ။

“ရပါတယ္ ရပါတယ္….အဆင္ေျပတယ္”

“မင္းအတြက္ အဆင္မေျပဘူး သက္ေသာင့္သက္သာမျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ခ်က္ျခင္းေျပာေနာ္။ ငါ့ကိုကတိေပးရမယ္”

“အင္းပါ…ငါကတိေပးတယ္…ေျပာပါ့မယ္”

ဥကၠာ တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္အေျခအေနကို ေသခ်ာဆန္းစစ္သိခ်င္ပံုပါပဲ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ခါးက ခါးပတ္ကိုအသာအယာျဖဳတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေဘာင္းဘီၾကယ္သီးေတြကို စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္တစ္လံုးျခင္း ျဖဳတ္ကေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားက တီးတိုးညည္းညဴမိသလို သူ႕လက္ေႏြးေႏြးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ေရႊဥေတြကို ပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္လိုက္တာကို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ သူ အဲတာေတြကို ျငင္ျငင္သာသာ ေလးပြတ္သပ္ေနတာမ်ား တကယ္ဘယ္လိုေလးမွန္းမသိဘူးဗ်ာ သူ႕ႏွာ၀က ေလပူေႏြးေႏြးေလးေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္သားျပင္ကို ကလိေနတာ ကလိကလိျဖစ္ေနပါေရာ။

“ငါ ေကာင္းေကာင္းကိုင္တြယ္လို႕ရေအာင္ မင္းေဘာင္းဘီေတြကို နည္းနည္းေလာက္ ေအာက္ကိုေလ်ာခ်ေပးပါလား”

ကၽြန္ေတာ္တို႕လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ျမက္ခင္းျပင္၀န္းက်င္ကို ဟိုသည္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဘာမွထိခိုက္စရာ မရွိလိုက္ပါဘူး။

“ဒီပတ္၀န္းက်င္ေနရာက ဘယ္သူမွမလာပါဘူးကြာ။ ျပီးေတာ့ ဒီေလာက္ေခ်ာင္က်တဲ့ေနရာကို ဘယ္သူမွလည္း မေရာက္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္းမလုပ္ခ်င္ရင္ အခုပဲရပ္လိုက္မယ္ေလ”

ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီကို ေအာက္ကိုပိုေလ်ာေအာင္ၾကိဳးစားတဲ့ဟန္က ဥကၠာ ကမ္းလွမ္းတဲ့စကားကို အေကာင္းဆံုး တုန္႕ျပန္ လိုက္ျခင္းပါပဲ။ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္က  ကၽြန္ေတာ့္တင္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ကပ္ေနတဲ့ ေဘာင္းဘီေဘးသားကို အသာလွမ္းကိုင္ဆြဲကူခၽြတ္ရင္း ေပါင္ လယ္ေလာက္ေရာက္တဲ့အထိ ဆြဲခ်လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ေအာက္ကိုဆြဲခ်လိုက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ညီဘြားဟာ ေခါင္းတ ရမ္းရမ္းနဲ႕ခါသြားရပါေရာ။ ဥကၠာရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္၀ယ္ ခပ္ၾကီးၾကီးပါးခ်ိဳင့္ေတြေပၚလာတဲ့အထိ ျပံဳးရယ္မႈေပၚလာရင္း ကၽြန္ေတာ့္အစိတ္အပိုင္း ေတြကို သူေစ့ငုၾကည့္ရႈပါတယ္ အားရပါးရ။

“မင္း -ီးက ေတာ္ေတာ္လွတာပဲကြ…”

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုရွက္ျပံဳးနဲ႕ျပန္ျပံဳးျပမိပါတယ္။

သူအလုပ္လုပ္သလုိ စနစ္တက်နဲ႕ လက္အစံုကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုင္းေတြကို မသိမသာပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္သလို လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ကိုင္ျပီး အျခားလက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္ေရႊဥေတြကိုပြတ္သပ္တာမ်ိဳးလည္းလုပ္ပါတယ္။ သူ႕လက္အစံုက သန္မာေႏြးေထြးေနျပီး ပြတ္သပ္မႈေတြက တကယ္ျငင္သာႏုညံ့တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုး ေလဟာနယ္ထဲေရာက္ေနသလို မိန္႕မိန္႕မူးမူးေမ်ာပါမိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္….အာ…အသည္းထဲကယားသလို…အာ… ဟို အရင္ လက္သမားလုပ္တဲ့အခ်ိန္မ်ားစြာရဲ႕အေတြ႕အၾကံဳမ်ားစြာထက္သာပါေရာလား။

စကားတစ္ခြန္းမဆို ဥကၠာ သူ႕ဦးေခါင္းကို ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ျခံရွိရာကိုငံု႕ကိုင္းလိုက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုငံုခဲလိုက္ပါတယ္။ သူ႕လ်ာဖ်ားေလး ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီးစပ္က အေမႊးႏုေလးေတြကို ထိုးေမႊတယ္….အ…ျပီးေတာ့ ကြမ္းသီးေခါင္းထိပ္၀ေလးကို လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႕ကလိတယ္ … ေနာက္ေတာ့….ပူေႏြးေနတဲ့သူလ်ာဖ်ားေလးဟာ ကြမ္းသီးေခါင္း ေအာက္ဖက္အေၾကာဆံုကို ရစ္ကာ ရစ္ကာ၀ိုက္တယ္….အာ….ထိပ္ အေရျပားကို ျပန္ဆြဲဖံုးလိုက္ ေအာက္ျပန္ဆြဲခ်လိုက္ အဲ့ၾကားထဲကို လ်ာကိုထိုးထိုးကလိလိုက္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ လြတ္လြတ္သြားသလို ခံစားႏိုင္ရပါတယ္ေလ။ သူ႕လ်ာကိုအျပားလိုက္ထားျပီး ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ကို လ်က္လိုက္ ထိပ္ပိုင္းအေပါက္၀ေလး ကို တို႕တို႕ကစားလိုက္လုပ္တာက သက္ျပင္းအခါခါခ်ေနမိပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ ဟိုအရင္က ဒီလိုခံစားခ်က္မ်ိဳးမခံစားခဲ့ရဖူးပါဘူး။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အာ…..ဥကၠာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ကြမ္းသီးေခါင္းကေန ေအာက္ေျခ အထိ သူ႕လည္မ်ိဳထဲထိတိုင္ ေလ်ာကနဲမ်ိဳခ်လိုက္ျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားက ဘယ္လိုမွမထိန္းႏိုင္စြာေအာ္ညည္းရပါျပီ။ ဥကၠာရဲ႕ဦးေခါင္း ကလည္း တလႈပ္လႈပ္နဲ႕ျမန္ေနသလို တစ္ခါတစ္ခါ lollipop စုပ္သလို လုပ္လိုက္တာမ်ား ကေလးတစ္ေယာက္က သူ႕အၾကိဳက္အရသာ ကို စားေနရတဲ့အတိုင္းဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကတစ္ဆင့္ သုက္ရည္ေတြ ပန္းထြက္မသြားေစေရး ၾကိဳးစားရတာမ်ား အေသးစားတိုက္ပြဲ၀င္ေနရတဲ့ စစ္သားတစ္ေယာက္ လိုပါပဲ တင္ေတြကိုက်ဳံ႕ စိတ္ေတြကိုအတင္းဟိုသည္ပို႕ တစ္ႏွစ္သံုးေလးေရတြက္ရတာရွိေသး ၾကားဖူးသမွ်နည္းေတြနဲ႕ေပါ့ေလ။ ဘယ္ တုန္းကမွ မခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ ဖီလင္ကိုေပ်ာက္ဆံုးသြားမွာေၾကာက္တာေၾကာင့္လည္းျဖစ္ႏုိင္သလို သူ႕ပါးစပ္ထဲကို ကၽြန္ေတာ့္သုက္ရည္ေတြ ပန္းထြက္သြားမွာ စိုးရိမ္တာေၾကာင့္လည္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အျပင္ တစ္ေနရာရာ….အာ…..သူ႕ပါးစပ္ထဲမထည့္ခ်င္ဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ဖီလင္ အရမ္းမိုက္ေနတာေၾကာင့္ ဆြဲဖယ္လိုက္ဖို႕တုန္႕ေႏွးေနရျပန္ပါေရာ။

ဘယ္အခ်ိန္ရပ္တန္႕ရမယ္ဆိုတာ သူဘယ္လိုသိမွာလဲ။ အိုး….ဥကၠာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့လက္ကိုအသာလႊတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေခါင္းထဲ၀ယ္ ၾကယ္ေတြေပၚလာသလိုပဲ။ အဆံုးသတ္ဖို႕နီးကပ္လြန္း….အား အရမ္းကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားတာ လြတ္ထြက္လို႕နီးပါး။ ဥကၠာက ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ျခံၾကားထဲ ေခါင္းဆိုက္ေနရင္း ေညာင္းလို႕ထင့္ ေဘးေစာင္းလွဲျပီး ဆက္လုပ္တာဆိုေတာ့ သူ႕ဆီးစပ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာနဲ႕ခပ္နီးနီး မလွမ္းမကမ္းမွာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ေဖာင္းဖုေနပါတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္လက္တစ္ဖက္ကိုဆြဲယူလိုက္ျပီး သူ႕ဂ်င္းေဘာင္းဘီက ဖုေဖာင္းေနတဲ့အထုပ္အထည္ၾကီးေပၚကို ေနရာခ်ထားေပးပါတယ္။ အင္း….ဒါ ကၽြန္ေတာ္က တစ္လွည့္ျပန္လုပ္ ေပးရမယ္ဆိုတဲ့ အရိပ္အေယာင္ကိုျပတာျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေဘာင္းဘီဇစ္ကို အသာေအာက္ကို ကၽြန္ေတာ္စတင္ဆြဲျဖဳတ္လိုက္ တယ္ေပ့ါ။

တျဖည္းျဖည္းေလ်ာက်လာတဲ့ သူ႕ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႕အတူ ခပ္လွလွအတြင္းခံေဘာင္းဘီတစ္ထည္က အထုပ္အထည္နဲ႕ေပၚလာပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကီးမားတဲ့ အေကာက္အေကြ႕ ေကာက္ေၾကာင္းတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲထင္းကနဲပါပဲ။ ကိုယ့္မွာလည္းရွိေပမဲ့ အျခားလူရဲ႕ ပစၥည္းကို မမွိတ္မသုန္စိုက္ၾကည့္မိတာ ပထမဆံုးလို႕ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ကြမ္းသီးေခါင္းေနရာက အနည္းငယ္ေသးျပီး ေအာက္ပိုင္းက ဆင္အံငွက္ေပ်ာသီးလုိ တုတ္ခိုင္ဆင္းသြားတာမ်ား ခပ္ပါးပါး ခ်ည္သားေလးကို ထြင္းေဖာက္ထြက္လာမယ္ထင္ရပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေဘာင္းဘီခါးေမ်ာ့ၾကိဳးဆီကိုလက္မေရာက္ေသးဘဲ ေဖာင္းဖုေနတဲ့ ေရႊငွက္ေပ်ာသီးၾကီးကို တကယ့္ကိုျငင္ျငင္သာသာ ပြတ္သပ္မိပါတယ္။ လွလိုက္တာ။

ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ တကယ့္ကို ျငင္ျငင္သာသာနဲ႕ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္သူ႕ကိုျပဳစုေပးရမယ္ဆိုတာေလ။ ရလာတဲ့ အခိုက္အတန္႕ေလး ကို သူလည္းမေမ့သြားေအာင္ စြမ္းရမယ္မဟုတ္လား။ သူ႕အတြင္းခံေဘာင္းဘီခါးက သားေရေမွ်ာ့ၾကိဳးေလးကို အသာေအာက္ကိုဆြဲခ် လိုက္ျပီး အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ အက်ဥ္းသားၾကီးကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ သူ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ ၀ယ္ ေဘာင္းဘီကို အကုန္ခၽြတ္ျပရဲ႕။ ရွည္လ်ားျပီး တုတ္ခိုင္လိုက္တာမ်ား….အား။ သူ႕ လိင္တံရဲ႕ေအာက္မွာလည္း လံုး၀န္းလွပတဲ့ ေရႊဥ ေတြက အလိုက္သင့္တြဲက်လို႕။ ကၽြန္ေတာ္ အဲတာေလးေတြကို အသာပြတ္သပ္ၾကည့္မိတယ္ လွပတဲ့ ပန္းသီးေလးေတြကို ကိုင္တြယ္ၾကည့္တဲ့အတိုင္းေပါ့ေနာ္။ ခပ္ျဖည္းျဖည္းလည္း ဖ်စ္ညွစ္ၾကည့္မိတယ္။ သူ႕ငပဲထိပ္၀ေလးက အရည္ၾကည္ေလးေတြ တလဲ့လဲ့ စိုရႊဲစျပဳလာေရာ။

ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးခုန္သံေတြဟာ မီးရထားစက္ေခါင္းတစ္လံုးလိုအရွိျမွင့္တက္လာတယ္။ ဒီလိုလွပတဲ့ အမ်ိဳးသားအဂၤါပစၥည္းတစ္ခုကို သူပိုင္ဆိုင္ထားတာ ေကာင္းလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ ကြမ္းသီးေခါင္းေအာက္ပိုင္းနားေလာက္ အသာဆုပ္ကိုင္လိုက္ကာ ခပ္ေျဖးေျဖး အထက္ေအာက္ ကစားမိတယ္။ အစကေတာ့ ေႏွးေႏွးေပါ့။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံုလာေတာ့ ခပ္သြက္သြက္ေလး လုပ္ပစ္လိုက္ေရာ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ကစားမိေနလည္းမသိဘူး ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲ၀ယ္ သူ႔ပစၥည္းၾကီး အစြမ္းကုန္ မာေတာင့္ေနတာမ်ား လန္႕စရာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ခဏေတာ့လြတ္သြားပံုရပါတယ္။ ဥကၠာ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေခါင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕အသာထိန္းကိုင္လိုက္ျပီး သူ႕ေပါင္ျခံဆီ ဖိကပ္ ေပးခ်ိန္မွ ျပန္သတိကပ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္လွမ္းဖို႕ သူ အရိပ္အျမြက္ျပျပန္ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္ကို အသာဟကာ သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းသားထဲညွပ္ယူလိုက္ပါတယ္။ လက္အစံုနဲ႕ သူ႕တင္သားေတြကို ကိုင္တြယ္လိုက္ေတာ့ က်စ္လစ္ေနတာ အား…စိတ္ လႈပ္ရွားစရာေကာင္းလိုက္တာ။ ပါးစပ္ေလးအသာဟလိုက္ေတာ့ ဥကၠာ သူ႕ငပဲကို ပါးစပ္ထဲအတင္းဖိသြင္းတယ္ဗ်။ ျပီးေတာ့ အလိုက္သင့္ အထုတ္အသြင္းလုပ္တာ ေဟာ ေဟာကနဲ လည္မ်ိဳထဲေရာက္တဲ့အထိ အဟြတ္။ ဘယ္လိုအနံ႕မ်ိဳးလည္းမသိ သူ႕ဆီကရတဲ့ ကိုယ္နံ႕ေျပာ မလား ဘာလဲမသိ စိတ္လႈပ္ရွားစဖြယ္ေလး ရရွိေနရသလို ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕ထိေနရတဲ့ သူ႕အေရျပားေလးကလည္း ႏုညံ့ေပစြ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေခါင္းကို ခပ္သြက္သြက္လႈပ္ရွားေပးလိုက္ျပီး သူစိတ္ေက်နပ္ေစဖို႕ ၾကိဳးစားျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ မတင္မက် ဖီလင္ တစ္ခုကလည္း ဇာတ္ရွိန္ျမင့္လာပါရဲ႕။

အဲဒါေတြအကုန္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာျပင္၀ယ္ ေပၚကုန္ျပီလားမသိ ဥကၠာက စိုက္ၾကည့္ရင္းျပံဳးျပကာ “ေဟး…မင္းလုပ္ေပးတာ အရမ္းေကာင္းတယ္….သြားနဲ႕မထိေအာင္ပဲၾကိဳးစားေပးေနာ္….တစ္ခါတစ္ခါ သြား သြားထိေတာ့နာတယ္ကြ”တဲ့။

“Sorry” ကၽြန္ေတာ္လုပ္လက္စအလုပ္ေပၚမွာပဲ အာရံုျပန္ကပ္လိုက္ပါတယ္။ အထက္ေအာက္….အေပၚေအာက္ ခပ္သြက္သြက္လုပ္လိုက္ ျမန္လြန္းတယ္ထင္ရင္ ျပန္ေႏွးလိုက္နဲ႕ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနတာေတြက ဥကၠာလုပ္ေပးတာေလာက္ေကာင္းမယ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေလ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ေပၚထြက္လာတဲ့ ျငီးျငဴသံေလးေတြေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ေသာလုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေလးေတြဟာ ထိေရာက္ေၾကာင္းျပဆိုေနတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ကြမ္းသီးေခါင္း အထိအခတ္မခံတဲ့ကြမ္းသီးေခါင္းေလးကို လွ်ာနဲ႕ အ၀န္းအ၀ိုက္ေတြလုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္သြားေလးနဲ႕ ကြမ္းသီးေခါင္းထိပ္၀တစ္၀ိုက္ကိုတို႕ခတ္မိေတာ့ အရသာသစ္တစ္ခု အတြက္ ခဏေတာ့ ရပ္တန္႕မိေရာ။ တြန္႕ကနဲျဖစ္သြားတဲ့ သူ႕တင္ပါးအစံုကိုကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖ်ားက အထိအေတြ႕ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြကို တဖ်တ္ဖ်တ္ျဖစ္ေစပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကြမ္းသီးေခါင္းတစ္၀ိုက္ကို lillopop ကို လွ်ာနဲ႕၀န္း၀ိုက္ျပီး တပၽြတ္ပၽြတ္စုပ္သလို အားရပါးရစုပ္ပစ္လိုက္တယ္ အဟီး။ အရမ္းမိုက္တယ္….သူ႕ေျခဖ်ားေလးေတြ တြန္႕ေကြးကုန္တယ္ေလ။

ဥကၠာရဲ႕အသက္ရွဴသံေတြဟာ ပိုပိုျပီး ဖားဖိုဆြဲလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လွ်ာနဲ႕ထိကပ္ေနေသာ သူ႕ၾကြက္သားေခ်ာင္းၾကီးရဲ႕ အေျပာင္းအလဲ ကလည္း သိသာလာတယ္ေပါ့။ သူမၾကာခင္ျပီးေတာ့မယ္ဆိုတာ အာရံုရလာပါတယ္။ ဥကၠာသူ႕လက္နဲ႕ဖမ္းထိန္းထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေခါင္းကို သူ႕ဆီပိုပိုတိုးကပ္ေစေအာင္ ဖိဖိေပးရင္း ခါးေတြကို ခပ္သြက္သြက္လႈပ္ရွားပါရဲ႕။ သိပ္မၾကာေတာ့ဘူး ျပီးေတာ့မွာကို….သူ ျပီးေတာ့မယ္ သုက္ရည္ေတြ ပန္းထုတ္ေတာ့မယ့္အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာျပသင့္ျပီေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ပထမဆံုးအၾကိမ္ လက္သမားလုပ္တတ္စအခ်ိန္တုန္းက သူမ်ားသုက္ရည္ရဲ႕အရသာကိုခံစားရင္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း သုက္လႊတ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္လိုက္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာလဲ ငနဲေတြအဲ့လိုလုပ္တာပဲေလ ပါးစပ္ထဲ ငပဲကိုထည့္ထားရင္း လက္တစ္ဖက္က ကိုယ့္ဟာကိုကိုင္ျပီးကစားတာ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့စိတ္က ထူးဆန္းတယ္ ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မလဲေတြးမိ ခဲ့ပါေသးတယ္။ ညေပါင္းမ်ားစြာ အဲ့လိုစိတ္ကူးယဥ္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းေတြၾကား သုက္ရည္ေတြ စီးဆင္းခဲ့ရတာေပါ့။ စီးကပ္ကပ္ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ ပါးစပ္ထဲထည့္ကာ ဘယ္လိုအရသာရွိလဲစမ္းသပ္ၾကည့္ရံုေလး လုပ္ေဆာင္ဖို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခိုင္းႏိုင္ေပ မယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

အာ…ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကြမ္းသီးေခါင္းေလးကို တျပြတ္ျပြတ္စုပ္လိုက္ ေအာက္ေျခပိုင္းကို လက္ခပ္သြက္သြက္ကစားေပးလိုက္လုပ္ေပးသလို အျခားလက္တစ္ဖက္ကလည္း ကိုယ့္ဟာကို play ေပါ့။ ဥကၠာရဲ႕ မိန္႕မူးညည္းညဴသံဟာ ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာသလို သူ႕အသက္ရွဴသံေတြ ကလည္း မညီမညာျဖစ္လာပါတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ သူ႕သုက္ရည္ ပြက္ကနဲ တစ္ပြက္က်လာတာကို သတိကပ္မိ လိုက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ထပ္ထပ္က်လာခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕ငပဲကို -ုပ္ေနတာကို ရပ္ျပီး အသာျငိမ္ေပးထားလိုက္ေရာ။ သူ႕သုက္ရည္ေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ တံေတြးေတြေရာယွက္ေနျပီး ပါးေစာင္ကေနေတာင္ မထိန္းႏိုင္စြာစီးက်ကုန္ပါတယ္။

“ဘယ္လိုေနလဲ ေဘာ္ေဘာ္” ဥကၠာကအေမးစကားဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြကိုျပန္လည္ဖြင့္လွစ္လိုက္ေတာ့ သူ႕ငပဲဟာ ကၽြန္ေတာ့္ ပါးစပ္ထဲမွာရွိေနဆဲ…အာ…..သူ႕တင္ပါးေတြကို အသာခပ္တင္းတင္းဖ်စ္ညွစ္လိုက္မိရင္း ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ျမက္ခင္းျပင္ ေပၚကို သုက္ရည္ေတြ ဗ်င္းကနဲ ဗ်င္းကနဲ။

သူ႕ငပဲဟာ ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့အေျခအေနဆီကို စတင္ခ်ဥ္းကပ္ေနပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ အ၀တ္ေတြျပန္၀တ္ဆင္ျပီး လူေတြ သတိမထားမိခင္ ဒီေနရာကထြက္ခြာၾကဖို႕ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္လာျပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကို ေအာက္ငိုက္ဆိုက္ခ်လိုက္မိတယ္ ရွက္လို႕ ေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အခုျပီးဆံုးခဲ့တဲ့ အထိအေတြ႕ စိတ္လႈပ္ရွားမႈျဖစ္ရပ္တစ္ခုက အဆံုးသပ္ျပီဆိုတာသိရေတာ့ ေနာက္တစ္ခါဆိုတဲ့ ကိစၥ စိတ္ထဲ၀င္လာလို႕ပါေနာ္။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ပါပဲ မိမိမဟုတ္တဲ့ အျခားေသာ ေယာက္်ားသားတစ္ေယာက္ အဲအခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ေလးဟာ စိတ္ေကာ ကိုယ္ေကာ အရာရာ ရင္းႏွီးနီးကပ္သြားသေယာင္ စိတ္ထဲခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ ဥကၠာကို အရံသင့္အဆင္သင့္ ခ်စ္မိသြားျပီထင္ ပါရဲ႕ေလ။ အဲ ေနမေစာင္းခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒီသစ္ေတာအုပ္ထဲကထြက္ခြာၾကမယ္။

ဥကၠာတစ္ေယာက္ အာရံုေတြမ်ားရေနသလားမသိ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို လက္ေလးနဲ႕အသာကိုင္ အားရပါးရျပံဳးလိုက္ကာ “ငါတို႕ တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ မၾကာခဏေတြ႕ဖို႕ၾကိဳးစားၾကမယ္ေနာ္…ဟုတ္လား?” လို႕ေျပာပါတယ္။

ဟုတ္လား? ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ မင္း…မင္းကို ေနာက္တစ္ခါ ငါ့ကို မခြဲသြားရဘူးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ အ၀တ္မဲ့တဲ့ သူ႕ကိုယ္လံုးၾကီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ အားရပါးရဖက္တြယ္လိုက္ပါတယ္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္မေတြ႕ရေတာ့မယ့္လူတစ္ေယာက္ကို ဖက္သလိုေပါ့ မလႊတ္ႏိုင္ မခြဲခြာႏိုင္ဘူး။

“ေအး…ငါတို႕ ေသခ်ာေပါက္ထပ္ေတြ႕ၾကတာေပါ့” ေနာက္ဆံုးစကားလံုးေတြကို အဆံုးသပ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ဥကၠာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျငင္ျငင္ သာသာ တစ္ခ်က္ျပန္ေထြးဖက္လိုက္ျပီးေနာက္ ႏွစ္ေယာက္သား အ၀တ္ေတြအေသအခ်ာျပန္၀တ္ၾကပါတယ္ ခင္ဗ်။ မိနစ္အနည္းငယ္ ေလာက္ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း စက္ဘီးျပန္စီးလာၾကျပီးေနာက္ ယာဥ္ရပ္နားစခန္းလည္းေရာက္ေရာ ကိုယ္စီ ကိုယ့္စက္ဘီးကိုယ့္ကားေပၚ တင္လိုက္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ အျပန္အလွန္ေထြးဖက္ကာ ခဏျငိမ္သက္လိုက္ျပီးေနာက္ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ ကားေမာင္းထြက္ခြာ ျဖစ္ၾကပါေရာ။

တကယ့္ကို ျပည့္စံုလြန္းတဲ့ ေန႕တစ္ေန႕ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ လိင္တူျခင္းခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ရတာကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူမိေစေသာ ေန႕တစ္ေန႕လည္းျဖစ္ပါတယ္။


“I am proud to be a gay”

Alex Aung (28 Dec 2014)