Jul 27th

မ ျမင္ ခ်င္ တဲ႔ အ ရာ

By HEIN

အ ခ်စ္ ကို. . .

သူ စ ေတြ႕က ထဲ က

အဲ႔ ဒီ အ ခ်စ္ က ဆူး ေတြ နဲ႔ . . .။

 

သူ႕ အ တြက္ 

အ ခ်စ္ ကို  . . .အ ခ်စ္ လို ခ်စ္ တတ္ ဖို႔ ဆို တာ

သူ႕ဒဏ္ ရာ သ မိုင္း ေတြ မွာ

ရိုင္း ခဲ႔ သ မ်ွ ပု စာၦ ေတြ ဟာ

တ ကယ္ ဆို

ေန ေတာင္ မွ မ ညိဳ ေသး တာ. . .။

 

ဒီေတာ့ . . . ခဲ အ ထပ္ ထပ္ မွန္ ဖူး သူ ပ မာ

ဥေပကၡာ နဲ႔ ေက်ာ ခိုင္း 

ခပ္ ရိုင္း ရိုင္း ပဲ 

လွည့္ ထြက္ လိုက္ တာ လဲ သူ ပါ . . ။

 

အ ခ်စ္ မ ဝင္ ရ လို႔

ခပ္ တည္ တည္ နဲ႔ စာ ခ်ိတ္

တံ ခါး ပိတ္ လို႔

အိပ္ ေန ခဲ႔ တာ လဲ သူ ပါ . . .။

 

ခံ စား တတ္ တဲ႔ သူ႕ႏွ လံုး သား

နာ ဖ်ား ေအာင္ အ ဆိပ္ ခတ္

မ ေသ မ ခ်င္း . . .

ျပန္ သတ္ ခဲ႔ တာ လဲ သူ ပါ . . .။

 

ဒါေတာင္မွ . . .

မ ထိ တ ထိ နဲ႔ က လိ တတ္ တဲ႔

နာရီ ဆိုး ေတြ ေႀကာင့္

ဦး ေခါင္း ေပၚ က မာ န

ဖ်တ္ ခ နဲ ကြာ က် ခ်ိန္ မွာ

သူ႔ ကိုယ္ သူ မ ညာ. . . . . .

အဲ႔ဒါ. . . . . . . . . . . . . . . . .

သူ. . . . . . .. မင္း ကို . . . . . . . လြမ္း . .ေန . .တာ. . .။

 

ဒါ႔ ေႀကာင့္ ေျပာ တာ. . .

သူ အ ခ်စ္ ကို စ ေတြ႕ က ထဲ က

အဲ႔ ဒီ အ ခ်စ္ ဆို တဲ႔ အ ရာ ဟာ

သူ႕ အ တြက္ ေတာ့

ဆူး ေတြ နဲ႔ ပါ လို႔     . . . . . . . . .။ ။ ။

 

 

 [  အကိုင္ အတြယ္ မတတ္လ်ွင္ ထိရွ ဆူးစူး တတ္ ေသာ

    အရာ တစ္ခုသို႔ ငဲ႔ေစာင္းႀကည့္ မိျခင္း။ ]

    HEIN.

    27.7.2015.( MONDAY) 

 

 

 

 

Jul 26th

မိုးေသာက္ ပန္းခ်ီ

By Alex aung

ၾကည္ႏူးစရာ အျဖစ္အပ်က္ကေလး တစ္ခု…။

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ယေန႕ထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ တိတိက်က် တစ္ခုမက်န္ မွတ္မိေနပါတယ္။ အၾကိမ္အခါ မေရမတြက္ ႏိုင္ေတာ့ေအာင္ အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကေလးကို ျပန္ေျပာင္း ေအာက့္ေမ့မိတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဒီလိုအခါတိုင္း၊ အဲ့လိုအခါတိုင္း တိမ္ေမ့ေပ်ာက္ကြယ္လုနီးနီး အေၾကာင္းအရာကေလးတို႕သည္ အေသးစိတ္၍ စိတ္၍ ေပၚေပါက္လာတတ္ေလရဲ႕။

ေ၀လီေ၀လင္း နံနက္ခင္း တစ္ခု အေရွ႕ဘက္ရွိ ေတာင္တန္းရွည္ၾကီးတို႕မွာ ျပာမည္းလ်က္ရွိျပီး ၄င္းတို႕၏ေနာက္ေက်ာဘက္တြင္ အလင္းေရာင္သည္ ထြက္ျပဴစ ျဖစ္ေလရာ ေတာင္စြန္း ေတာင္စြယ္တို႕မွာ အနီေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ျဖင့္ အနားကြပ္ထားသကဲ့သို႕ ရွိေလသေပါ့။ အေရွ႕ဘက္ေတာင္ထိပ္မ်ားမွာ အလင္းေရာင္သည္ မိုးေကာင္ကင္သို႕ ျမင့္ေလ ျမင့္ေလ၊ ေဖ်ာ့ေလ ေဖ်ာ့ေလ ျဖစ္သြားျပီးလွ်င္ တစ္စတစ္စ ညိဳ၍ ညိဳ၍ မည္း၍ မည္း၍လာခဲ့ရာမွ အေနာက္ဘက္ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းဆီသို႕ ေရာက္ေသာအခါတြင္မူကား တကယ့္ ညဥ့္၏ အေမွာင္ထုျဖင့္ လႊမ္းမိုးလ်က္ သြားေတာ့သလိုပါ။

သိပ္အလြန္အကၽြံမဟုတ္ေသာ္လည္း အေတာ္ကေလး ခ်မ္းေလရာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ႏွစ္ဖက္ကို ကုတ္အက်ႌအိတ္မ်ားအတြင္း ထည့္သြင္းလိုက္ကာ ခါးကိုလည္း ခပ္ကိုင္းကိုင္းထားရင္း ေလွ်ာက္လာမိေလတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္လ်က္ရွိေသာ လယ္ကြက္ၾကီးအတြင္းမွ ေျမၾကီးတို႕သည္ နံနက္ ေ၀လီေ၀လင္းရဲ႕ အညိဳေရာင္သမ္းလ်က္ ရွိေနပါေရာ။

 အသာအယာေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့စဥ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တည့္တည္မွာ ႏြားတင္းကုပ္သာသာ တဲပုတ္ေလးတစ္ခုကို ေတြ႕ရပါတယ္။

တဲကေလးရဲ႕ နံေဘးမွာ လိေမၼာ္ေရာင္ မီးေတာက္ကေလးဟာ မီးလင္းဖိုကေန ထိုး၍ ေထာင္၍ တက္လ်က္ရွိကာ၊ အဲ့ဒီမီးေတာက္ကေလး က တစ္ဖန္ အညိဳေရာင္ မီးခိုးအူအူကေလးတို႕ တလူလူ လိပ္၍ လိပ္၍ တက္သြားျပန္ျပီးလွ်င္၊ မိုးေကာင္ကင္ အေတာ္ျမင့္ျမင့္ ေနရာသို႕ ေရာက္ေသာအခါ ျမဴခိုးကေလးမ်ားအထဲ ေရာျပြန္းျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကပါေရာ။

 

မီးလင္းဖို နံေဘးတြင္မေတာ့ ေဆာင့္ေၾကာင့္ကေလးထိုင္လ်က္ရွိေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ အဲ…ဘယ္လိုေျပာရမလဲ နက္ေမွာင္သန္စြမ္းလွ ေသာ ဆံပင္နက္ေတြကို ဆံထံုးၾကီးၾကီးထံုးထားေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီမိန္းမလို႕ဆိုပါေတာ့ေလ အဲဒီ့ မိန္းမမွာ တကယ္တန္းေတာ့ လူငယ္ကေလး တစ္ဦးတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္လွ်က္ ခ်မ္းစီးေသာ နံနက္ေစာေစာအခ်ိန္တြင္ သူမရဲ႕ ထဘီကိုသာ ရင္ရွားထားေလသည္ပဲ။

 

ကၽြႏ္ေတာ္ တစ္စတစ္စ ေရွ႕ကိုတိုးျပီးေလွ်ာက္ခဲ့ျပန္ေတာ့ မိန္းမရြယ္ရဲ႕ ရင္ခြင္အတြင္းမွာ အေအးဒဏ္ကေန သက္သာရာ ရေစရန္ ကိုယ္ကေလး ေကြးျပီး ျငိမ္သက္အိပ္စက္ေနေသာ ကေလးငယ္ကိုပါေတြ႕ရပါတယ္။ မိခင္ဟန္အျပည့္ မိန္းမရြယ္မွာေတာ့ မီးအရွိန္ မေလွ်ာ့ေစရန္ သစ္ကိုင္းေျခာက္ကေလးမ်ားကို အဆက္မျပတ္ မီးေတာက္ထဲကို ထိုးသြင္းလ်က္ရွိရာမွ မီးဖိုေပၚမွ ေျမအိုးကေလးကို စူးစိုက္ၾကည့္ရႈေနတယ္။ ကေလးေလးမွာ ခ်စ္စရာ ၀၀ကစ္ကစ္ေလးျဖစ္ျပီး အႏွီးနဲ႕ထုပ္ျပဳထားရာ သူ႕မိခင္ရဲ႕ အလုပ္ကို နည္းနည္းမွ အေႏွာင့္အယွက္ေပးျခင္းမရွိဘဲ ျငိမ္သက္စြာပဲေကြးလ်က္အိပ္ေနေလေရာ။

 

မိခင္ မိန္းမရြယ္ရဲ႕ ျပဳမူလႈပ္ရွားမႈမ်ားမွာ ေပါ့ပါးဖ်တ္လတ္ျပီးလွ်င္ က်င့္သားရေနျပီး ျဖစ္ေနေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ မီးလင္းဖို အတြင္းက လိေမၼာ္ေရာင္ မီးေတာက္ မီးလွ်ံကေလးေတြမွာ နံေဘးနားရွိ တဲပုတ္ကေလးအေပၚတြင္ ဟပ္ကာ တယိမ္းယိမ္း တႏြဲ႕ႏြဲ႕ ကလ်က္ရွိေနပါရဲ႕။

 

ကၽြန္ေတာ္ နီးသထက္ နီးလာျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ အရသာ အင္မတန္ ရွိမည္ဟု ေအာက္ေမ့ေလာက္ေသာ ပူေႏြးေႏြး ထမင္းနံ႕ကို ရွဴရႈိက္ မိရပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္၀ယ္ အေရွ႕အရပ္ဆီမွ အလင္းေရာင္ဟာ လ်င္ျမန္ေသာ အဟုန္ျဖင့္ ထြန္းလင္းစျပဳလာပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မိန္းမရြယ္ အနားကိုေရာက္သြားျပီးေနာက္ မီးဖိုအနီးမွာ ရပ္လိုက္မိပါတယ္။

 

ထိုအခိုက္အတန္႕မွာပဲ တဲပုတ္ငယ္ကေလးအတြင္းကေန လူရြယ္ တစ္ေယာက္ ထြက္လာျပီးလွ်င္ သူ႕ေနာက္က ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ အေနျဖင့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ ပါလာျပန္ပါတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္စလံုး အက်ႌမပါ၊ လံုခ်ည္ကိုသာ ခပ္တိုတို၀တ္ထားၾကပါတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာမ်ားကား ခပ္ဆင္ဆင္ တူၾကပါတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္စလံုးပင္ တဲေပါက္၀မွေနျပီး အေရွ႕ဘက္ လင္းေရာင္ျခည္ ၀ိုးတ၀ါးကို ျငိမ္သက္စြာ ရပ္ၾကည့္ေနၾကရာမွ “၀ါး” ခနဲသမ္းေ၀လိုက္ၾကေလရဲ႕။ ေနာက္မွ သူတို႕ဟာ မီးဖိုဆီကို လွည့္ၾကည့္ရင္း ဧည့္သည္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အား သတိျပဳလိုက္ၾကတယ္။

 

‘ေစာေစာစီးစီး ဆရာေလး ဘယ္က လာသလဲ’ ဟု လူၾကီးက ေမးလိုက္ပါတယ္။ သူ႕အသံမွာ ေဖာ္ေရြလွပံုလည္းမျပ၊ ရိုင္းပ်ဟန္လည္း မရပါ။

 

‘ရြာက လာတာပါပဲ၊ ဒီဘက္ မေရာက္ဖူးလို႕ သက္သက္ေလွ်ာက္လာတာပါ’ လို႕ ကုတ္အက်ႌ၊ သိုးေမႊးဦးထုပ္၊ မာဖလာ စသည္တို႕နဲ႕ စတိုင္လ္က်က် ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ဧည့္သည္ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္က ယဥ္ေက်းစြာနဲ႕ ေျဖမိလိုက္ရပါတယ္။

 

လူၾကီးႏွင့္ သူ႕ထက္ငယ္ေသာ လူရြယ္တို႕ဟာ မီးဖိုအနားကိုေလွ်ာက္လာၾကျပီး မီးလႈံၾကေလတယ္။ မိန္းမရြယ္မွာကား သူ႕အလုပ္ကိုသာ လုပ္ျမဲ လုပ္လ်က္ မီးဖိုေပၚမွ ေျမအိုးတြင္သာ စိတ္၀င္စားလ်က္ရွိပါတယ္။ သူမရဲ႕ ဖြာတာတာဆံစမွာ မ်က္ႏွာေပၚ အေႏွာင့္အယွက္ ကင္းလြတ္ေစရန္အတြက္ ၾကိဳးစတစ္ခုနဲ႕ စုျပံဳခ်ည္ေႏွာင္ထားေလရာ၊ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ အခါမ်ားမွာလည္း လည္ကုပ္ေပၚမွာ ဖြာရရာ ၀ဲလ်က္ရွိပါတယ္။ အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ သူမသည္ မီးဖိုေပၚမွ ေျမအိုးကို လက္ႏွီးစုတ္ျဖင့္ ခ်လ်က္ ဒန္ဇလံုတစ္ခုအတြင္းသို႕ ထမင္းရည္ကို ငွဲ႕ေနရဲ႕။ ျပီးေနာက္ ထမင္းအိုးကို မီးက်ီေပၚတြင္ ျပန္ႏွပ္ထားလိုက္ရာမွ ထမင္းရည္ဇလံုထဲသို႕ ဆားအနည္းငယ္ ထည့္လိုက္ျပီး ေမႊေနတယ္။ ဇလံုအတြင္းမွ ထမင္းရည္ဟာ ေမႊးၾကိဳင္စြာ ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားေသာအခါတြင္မေတာ့ ေယာက္်ား ႏွစ္ေယက္စလံုး အားရပါးရ ရွဴရႈိက္လိုက္ၾကျပီး ‘ဆာလုိက္တာ’ ဟု အိမ္ရွင္လူရြယ္က ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေသာ အသံၾကီးႏွင့္ဆိုလိုက္ေလေရာ။ လူၾကီးျဖစ္သူကမူ -

 

‘ဆရာေလးတို႕ကေတာ့ မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီေသာက္ၾကမွာေပါ့ေနာ္’ ဟုေျပာလိုက္တယ္။

‘ဟုတ္ကဲ့၊ ဒါေပမဲ့ ဦးၾကီးရာ ဒီရြာေရာက္ေတာ့ မေသာက္ျဖစ္ပါဘူး’

‘ဒါျဖင့္ရင္ က်ဳပ္တို႕နဲ႕ ထမင္းရည္ကေလး အဆာေျပ ေသာက္သြားပါလားဗ်ာ’

လူၾကီးက ‘ငါေျပာတာ ၾကိဳက္မွ ၾကိဳက္ပါ့မလား’ဟူေသာ ဟန္မ်ိဳးျဖင့္ ေလာကြတ္ျပဳလိုက္တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀မ္းေျမာက္စြာပဲ ‘ဟာ….ေသာက္တာေပါ့ ဦးေလးရာ၊ ေကာင္းမွာပဲဗ်’

‘ေဟ့…သူသူ၊ တစ္ခြက္ပိုငွဲ႕လိုက္ပါကြယ္’ဟု အိမ္သည္ လူရြယ္က မိန္းမရြယ္အား အမိန္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေလးေယာက္သား မီးဖိုတစ္၀ိုက္မွာပဲ ၀ိုင္းဖြဲ႕ျပီး ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လိုက္ၾကရာက မိန္းမရြယ္ငွဲ႕ေပးေသာ ထမင္းရည္ ပူပူေႏြးေႏြးကို စတင္ျမည္းမိၾကေလေရာ။

‘ဦးေလးတို႕ လယ္လုပ္ၾကတာေပါ့ေနာ္’ဟု ကၽြန္ေတာ္ကေမးလိုက္တယ္။

‘ဟုတ္ကဲ့၊ လယ္သမား လယ္ပဲ လုပ္တတ္တာေပါ့’

‘က်ဳပ္တို႕ ကေန႕ပဲ လယ္ စထြန္ၾကမလို႕’ဟု အိမ္ရွင္လူရြယ္က ၀င္ေထာက္လိုက္သဗ်။

 

ထိုအခါမွ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ ေနခဲ့ေသာ မိန္းမရြယ္က -

‘ဒါေၾကာင့္ အဘနဲ႕ ကိုညိဳတို႕ တမင္တကာ ေစာေစာၾကီးထၾကတာေပါ့’ဟု ျပံဳးျပံဳးကေလး၀င္ေျပာပါတယ္။ လူၾကီးႏွင့္ လူရြယ္တို႕က  သူတို႕လက္ထဲမွ ထမင္းရည္ ပန္းကန္မ်ားကို အမွတ္မထင္ ငံု႕ၾကည့္လိုက္မိၾကတယ္။

 

‘ဒါမွပဲ က်ဳပ္တို႕ မိသားတစ္စုေတြ ၀၀လင္လင္ကေလး စားႏိုင္ၾကေတာ့မေပါ့ဗ်ာ’ဟု လူၾကီးျဖစ္သူက တိုးတိုးကေလး ေျပာလိုက္ပါရဲ႕။

 

မိန္းမရြယ္က ကေလးကို လက္တစ္ဖက္နဲ႕ ေပြ႕ပိုက္လ်က္ပင္ သူ႕ အဘဆိုသူႏွင့္ ကိုညိဳဆိုသူတို႕အား ထမင္းရည္ ထပ္ငွဲ႕ေပးရာက ‘ထပ္ထည့္ပါဦးရွင္’ဟု ေစတနာရွိစြာ ေျပာလိုက္ရာ၊ ဧည့္သည္ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အားက်မခံ မျငင္းဆန္ဘဲ ခြက္ထိုးခံလိုက္ပါတယ္။

 

မိန္းမရြယ္ရဲ႕ ရင္ခြင္တြင္းမွ ကေလးငယ္မွာေတာ့ ျငိမ္သက္စြာနဲ႕အိပ္ေမာက်လ်က္ရွိပါတယ္။ တကယ္တမ္း မိန္းမရြယ္မွာ ႏို႕အံုမ်ားရွိခဲ့ရင္ ကေလးေလးမွာ မိခင္ရဲ႕ ႏို႕ခ်ိဳကိုစို႕လ်က္ ေခါင္းကေလးကို မိခင္ႏို႕အံုနဲ႕ လက္ေမာင္းအၾကားမွာ အတင္းတိုးေခြ႕လ်က္ အခ်မ္းဒဏ္က အကာအကြယ္ယူရင္း ဇိမ္က်ေနမွာေသခ်ာတယ္။ အခုေတာ့ လက္မကေလးကို ျပြတ္ကနဲ ျပြတ္ကနဲ အသံေပၚထြက္လာသည္အထိ စို႕သံ ေပၚထြက္ေနပါေရာ။

 

လူၾကီးမွာေတာ့ ထမင္းရည္ကို ျမိန္ရွက္စြာ ေသာက္ေနေလသည္။ ေသာက္ရာက -

‘အင္း…..ထမင္းရည္ေတာင္ တယ္အရသာရွိပါကလား ဆရာေလးရယ္’ ဟု က်ဴးရင့္လိုက္ေလသည္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ လူရြယ္က ‘ဆရာေလး၊ တစ္ေလာက က်ဳပ္တို႕ဟာ ဒီထမင္းရည္ကေလးေတာင္ မေသာက္ႏိုင္ၾကဘူးဗ်ာ’ဟု တိုင္တန္းသလိုလိုနဲ႕ ေျပာလိုက္ေလ၏။

 

သူတို႕သည္ စကားေျပာရင္း၊ ေသာက္ရင္းနဲ႕ပဲ သူတို႕ရဲ႕ေအးစက္ေသာ ကိုယ္လံုမ်ားမွာ ေႏြးသလိုလို ရွိလာၾကျပီးလွ်င္ မ်က္ႏွာမ်ားတြင္လည္း အားအင္ ျပည့္ျဖိဳးလာေသာ အရိပ္အေယာင္မ်ား ယွက္သန္း၍ လာေလေတာ့သည္။

 

ဒီအခ်ိန္တြင္မေတာ့ လင္းေရာင္ျခည္၀ယ္ ေရာင္စံုမ်ား ျမဴးကြန္႕လာေလျပီ။ နီၾကင့္ၾကင့္ အေရာင္သည္ ေလာကဓာတ္ကို ပိုမို ေအးလာေစသေယာင္ေယာင္ထင္ရေလတယ္။ အိမ္ရွင္ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္တို႕ကား အေရွ႕ဘက္သို႕ မ်က္ႏွာမ်ားမူလိုက္ၾကေလရာ၊ သူတို႕မ်က္ႏွာမ်ားမွာ နံနက္ခင္း လင္းေရာင္ျခည္ျဖင့္ ေတာက္ပ၍သြားသည္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႕ မ်က္ႏွာမူရာဘက္သို႕ ၾကည့္လိုက္ရာ ေရာင္ျခည္တြင္ လွပစြာရပ္တည္လ်က္ရွိေသာ ေတာင္တန္းၾကီးကို ျမင္ရျပီး အိမ္ရွင္လူၾကီးရဲ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္မိ ျပန္ေသာ အခါတြင္ ၾကည္လင္၀ိုင္းစက္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားတြင္ ေနေရာင္ျခည္ဟပ္လ်က္ရွိေၾကာင္းကို ေတြ႕ရေလသည္။

 

ထိုအခိုက္၀ယ္ အိမ္ရွင္ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္တို႕သည္ လက္မ်ားကို အေညာင္းဆန္႕တန္းဟန္ျပဳလိုက္ၾကရာမွ ‘ကဲ…ငါတို႕လည္း အလုပ္သြားၾကဖို႕ အခ်ိန္ေတာ္ျပီ…..သူသူ….နင့္တူ…အဲ နင့္သားေလးကို တစ္ခ်ိန္လံုးခ်ီမထားနဲ႕ေလ တစ္ခါတေလ ခ်သိပ္ထားဦးမွေပါ့ဟ’ ဟု ေျပာလိုက္ၾကေလရဲ႕။ လူရြယ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္သို႕ လွည့္လိုက္ျပီး -

 

‘ဆရာေလးေကာ က်ဳပ္တို႕လယ္ထြန္တာ လိုက္ၾကည့္ဦးမလား’ဟု ေမးလိုက္ပါတယ္။

‘ဟင့္အင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ ရြာကိုျပန္လိုက္ပါဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕နဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားရ ေသာက္ရတာ သိပ္၀မ္းသာတာပဲဗ်ာ၊ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။ ေနာက္မ်ားမွ လာခဲ့ဦးမယ္”

 

အိမ္ရွင္လူၾကီးက “ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုပါဘူး”ဟူေသာ အဓိပၸာယ္မ်ိဳးျဖင့္ လက္ၾကီးကို ယမ္းခါျပလုိက္ျပီးလွ်င္ -

“ဘယ္ေတာ့မဆို လာသာ လာခဲ့ပါဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႕ စားသလို ဆရာေလးတို႕ စားရ ေသာက္ရမွာပဲ” ဟုေျပာလိုက္ပါတယ္။

 

အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ သားအဖႏွင့္တူပံုရေသာ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္သည္ လယ္ကြင္းၾကီးဆီသို႕ သြားၾကျပီးလွ်င္ ႏြားမ်ား၊ထြန္မ်ားကို ျပင္ဆင္ေနၾကေလေတာ့သည္။ အေရွ႕ဘက္ ေကာင္းကင္ လဟာျပင္တြင္မူကား အလင္းေရာင္သည္ အတန္႕အတန္႕ အကန္႕အကန္႕ ျဖာဆင္းလ်က္ရွိကာ၊ အဆံုအစ မေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္ေသာ လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးတို႕အား တလက္လက္ ေတာက္ပေစေလေတာ့၏။

 

ဧည့္သည္ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း လယ္သမားအိမ္ေထာင္သည္ တစ္စုႏွင့္တကြ တဲပုတ္ကေလးအား တစ္ခ်က္မွ် လွည့္ၾကည့္လ်က္ ရြာဆီသို႕ ေလွ်ာက္ခဲ့ေလေတာ့ သတည္း။

 

x           x           x

 

ဒါပဲျဖစ္ပါတယ္….ဇာတ္လမ္းေလးကဒါပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းသည္ ဟူေသာ အခ်က္ကိုမူ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ေတာ့ နားလည္သည္။ ဒါ့ေၾကာင့္မို႕လည္း ယေန႕ထက္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ တိတိက်က် တစ္ခုမက်န္ မွတ္မိေနေသး တာထင္ပါရဲ႕။ အၾကိမ္အခါ မေရတြက္ႏိုင္ေတာ့ေအာင္ သည္အျဖစ္အပ်က္ကေလးကို ျပန္ေျပာင္း ေအာက္ေမ့မိသည္။ အဲဒီအခါတိုင္း၊ အခါတိုင္း တိမ္ျမဳပ္ ေမ့ေပ်ာက္ကြယ္လုနီးနီး အေၾကာင္းအရာကေလးတို႕သည္ အေသးစိတ္၍ စိတ္၍ ေပၚေပါက္လာတတ္ေပသည္။

 

ၾကည္ႏူးစရာ အျဖစ္အပ်က္ကေလး တစ္ခု။

 

Alex Aung (26 July 2015)

 

Note: မိုးမ်ားသည္းထန္ ေရေတြလႊမ္းေနေသာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕စပါးက်ီအရပ္ေဒသ၊ ဆီအိုးၾကီးလို႕ေခၚတဲ့ အရပ္ေဒသအႏွံ႕က ေစတနာေကာင္း သေဘာရိုးေသာ ခြဲျခားမႈမရွိေသာ ေတာင္သူဦးၾကီးမ်ားကို သတိရစိတ္ျဖင့္ ေရးဖြဲ႕သည္။

Jul 25th

တစ္ကုိယ္ေရ လြမ္းဆြတ္မႈ

By SSP

ညဥ္႕ေလေျပ တုိးေ၀ွ႕စဥ္

မင္းရဲ႕ ရနံ႔ သင္းျမေမြးပ်ံ႕

ကုိယ့္၀န္းက်င္အႏွံ႕။

ညဥ္႔ပုိးေကာင္ေလးမ်ား ေတးသီက်ဴးစဥ္

မင္းရဲ႔ သီးခ်င္းသံ

ေ၀စည္ရုိက္ခတ္ ကုိယ့္အၾကားအာရုံအႏွံ႕။

သစ္ရြက္လႈပ္သံ မင္းရယ္သံလား

ညဥ့္ငွက္ ေတာင္ပံခတ္သံ

မင္းေျခသံလား

ကုိယ့္အားရုံမ်ား ထင္မွတ္မွားမိ။

အတိတ္ျမင္ကြင္း

စိတ္တြင္းတမ္းတ

သတိရေန။

ညဥ့္လြင္ျပင္ထဲ

ၾကယ္စုံမ်က္၀န္း မျမင္သာေ၀း

ရင္ႏွင့္ဖြယ္ရာ ဒဏ္ရာ ဗရပြ။

ရင္မွာ ျခယ္သ။

ခုေတာ့.....

လြမ္းဆြတ္ နာက်င္ျခင္းမ်ားႏွင့္သာ

အသက္ဆက္ရွင္သန္ရင္း

ရဲရဲရင့္ရင့္ အထီးက်န္တတ္ခဲ့ၿပီ..။

 

ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္

SSP

Jul 24th

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္အျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ (အစ/အဆံုး)

By Lovealone

 

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္အျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ (ပထမပိုင္း)

 

အခ်စ္ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးဟာ တကယ္ေတာ့ သိပ္ကိုႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့အရာေလးပါ

 

လူေတြရဲ႕ႏွလံုးသားဟာအခ်စ္နဲ႕ေတြ႕ရင္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သြားတတ္လို႕ အခ်စ္ဟာလူေတြကိုျပဳစား ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ့ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ေလးလို႕ဆိုရေလမလား

 

အခန္း(၁)

 

စိမ္းစိုေနေသာေတာင္တန္းၾကီးေတြ တေငြ႕ေငြ႕ျပန္တက္ေနေသာ ျမဴမွဳန္ေတြၾကားထဲမွာ ညိဳ႕ညိဳ႕စို ေနေသာ ရွမ္းရိုးမရဲ႕အေငႊြ႕သက္ေတြႏွင့္အတူ မိုးလင္းကာစေဝလီေဝလင္းအခ်ိန္တြင္ နီရဲစျပဳလာ ေသာေကာင္းကံယံၾကီးက ပုဇြန္ဆီေရာင္ပက္ဖ်န္း၍ေလာကၾကီးကို အလွဆင္လ်က္ရွိသည္။ ေတာင္တန္းေတြၾကားထဲတြင္ ကြယ္ဝွက္ေနေသာအလွတရားမ်ားက တိတ္တခိုးေလးပုန္းကြယ္ ရာမွထြက္လာေသာအခါ လွေသြးၾကြယ္ေနေသာမိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္လို လူတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းစားႏိုင္စြမ္းရွိလွသည္။ ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးေအးခ်မ္းလွသည္။ ေဆာင္းေငြ႕ေတြႏွင့္သစ္ပင္စိမ္း တို႕ၾကားမွျဖတ္သန္းလာေသာ ေလေအးေတြက လူတစ္ေယာက္လံုးကိုအသည္းခိုက္မတတ္ေအး စိမ့္သြားေစသည္။

 

စိမ့္ကဲေနတဲ့ရာသီဥတုက အထီးက်န္မွဳေတြၾကားမွာရစ္သိုင္းေနမိတဲ့သူ႕ကို လြမ္းေမာျခင္းဆိုတဲ့ အရာေတြေအာက္မွာရွံဳးနိမ့္သြားေစေလာက္သည္။ ဒဏ္ဆိုတာမရခဲ့ဖူးတဲ့ငွက္တစ္ေကာင္အတြက္ ခဲမွန္မွာမေၾကာက္မိသလို အနာတရဆိုတာဘာမွန္းမသိတဲ့သူ႕အတြက္ေတာ့ ေလာကၾကီးမွာ ထူးဆန္းတဲ့အခ်စ္ဆိုတာၾကီးကိုေတာ့ အထူးတဆန္းရွာေဖြခ်င္ၾကည့္စမ္းပါ၏။ သူကရူးမိုက္သည္။ ဂီတေတြနားဆင္လွ်င္ေတာင္ ရူးသြပ္မိုက္မဲတဲ့သံစဥ္ေတြကိုပိုႏွစ္သက္သည္။ ခပ္မိုက္မိုက္ခံစားမွဳမ်ိဳး ဘယ္အရာနဲ႕မွမတူပဲ တစ္မူထူးျခားေနတဲ့ သီးသန္႕ဆိုတဲ့အရာမ်ိဳးကိုမွ ခံစားၾကည့္ဖူးခ်င္သည္။ တကယ္ေတာ့ ဒဏ္ရာေတြကိုေမြးဖြားလိုေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ နာက်င္ရမွာကိုမေၾကာက္လို႕ပဲ လား။ သူတိတ္တိတ္ကေလးစိတ္ထဲကေနၾကိတ္ျပံဳးမိ၏။

 

ပါးစပ္ထဲမွအေငႊ႕ေတြကိုေလထဲသို႕တစ္ခ်က္မွဳတ္ထုတ္လိုက္ရင္း သူ႕စက္ဘီးေလးကို ခဏရပ္လိုက္ ပါသည္။ ေတာင္တန္းေတြထဲမွ ထြက္စျပဳလာေသာေနေရာင္ႏွင့္အတူလွပေနေသာ ခ်ယ္ရီပင္မ်ား ႏွင့္စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ေတာင္ၾကီးေတြရယ္ ျမဴမွဳန္ေတြရစ္ဆိုင္းေနေသာ ရွမ္းျပည္နယ္၏မနက္ခင္းအလွကို သူ႕ရဲ႕ Cannon ကင္မရာေလးႏွင့္အမိအရမွတ္တမ္းတင္ေနမိသည္။ အခုလိုခ်ိန္မ်ိဳးမွာ Sunrise ၾကည့္ရတာရင္ထဲမွာ ေဆြးေျမ႕ေနတဲ့ခံစားခ်က္ေတြရိုက္ခတ္ေနသလုိ ရင္ထဲမွာေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ အမ်ိဳးအမည္မသိ ေဝဒနာေတြဟာ တမဟုတ္ခ်င္းေရာက္ရွိလို႕လာပါသည္။ သူ႕နားၾကပ္ထဲတြင္ ျမည္ေနေသာေတးသြားတစ္ပုဒ္မွာ Majior Lazer ရဲ႕ Be Together ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလး။

 

လူေတြမသိတဲ့ေတာင္တန္းေတြၾကားထဲမွာ ရွိတဲ့အလွတရားေတြ…. အဲ့ဒီသဘာ၀ဆန္တဲ့အလွ တရားေတြကိုသဘာ၀ကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့သူေတြေလာက္ပဲ တန္ဖိုးထားၾကရမွန္းသိတာေလ။ အခုလို သဘာ၀ဆိုတဲ့အလွတရားေတြၾကားမွာ ဘ၀ဆိုတာကိုခဏေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ႏွစ္ျမဳပ္ၾကည့္လိုက္စမ္း ပါ။ သာယာၾကည္ႏူးမွဳဆိုတာဘာမွေျပာစရာမလိုပဲသူ႕အလိုလိုေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ သူတပ္အပ္ ေျပာရဲသည္။ ပ်ံသန္းေနေသာငွက္အုပ္တစ္ခုကို အမိအရသူလွမ္းရိုက္လိုက္သည္။ ထိုငွက္အုပ္က ေတာင္စြယ္တစ္ခုအနားသို႕ေရာက္ေသာအခါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ လက္ထဲမွနာရီကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ျပီးေနာက္ သူအိမ္ျပန္ရန္စဥ္းစားလိုက္သည္။

 

ေတာင္တန္းေတြၾကားထိုးထြက္လာေသာေရာင္နီဦးအလင္းတန္းေတြႏွင့္အတူ သူ႕စက္ဘီးေလးကို အျပန္လမ္းသို႕ေမာင္းႏွင္လာခဲ့ပါသည္။ ျမိဳ႕အဝင္သုိ႕ေရာက္ေသာအခါ ေဂါက္ကြင္းတစ္ခုရွိျပီး ထိုေဂါက္ကြင္းနေဘးတြင္ ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးတစ္ခုရွိျပီးအလွေမြးျမက္မ်ားခင္းထားသည္။ ထိုေနရာ တြင္မနက္ေစာေစာႏွင့္ညေနပိုင္းအခ်ိန္မ်ားတြင္ အားကစားလုပ္သူလမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားရွိတတ္ သည္။ သူ႕စက္ဘီးကိုထိုေနရာဘက္မွျဖတ္ေမာင္းလာခဲ့သည္။ ေနေရာင္ကတေျဖးေျဖးျမင့္တက္ လာျပီျဖစ္ေသာလည္း အေအးဓာတ္ကေတာ့သိသိသာသာေလ်ာ့က်သြားျခင္းမ်ိဳးေတာ့မရွိပါ။ ကြင္းျပင္က်ယ္နားသို႕ေရာက္ေသာအခါ Basketball ကစားေနေသာလူငယ္အုပ္စုတစ္စုကိုေတြ႕ ရသည္။

 

 

 

ထို Basketball ကစားေနေသာလူငယ္မ်ားကိုသူေငးၾကည့္ရင္းစက္ဘီးကိုထိုအနားသို႕ေမာင္းလာ ခဲ့သည္။ ေကာင္ေလးအမ်ားစုမွာ အားကစားအက်ႌလက္ရွည္မ်ားကိုဝတ္ဆင္ထားျပီး ထိုအထဲမွာမွ အသားျဖဴျဖဴႏွင့္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္မွ စြပ္က်ယ္ေလးကိုသာဝတ္ျပီးကစားေနသည္ကို ေတြ႕ရ သည္။ သူေငးၾကည့္ေနတုန္းမွာပင္ ထိုေကာင္ေလးလက္ထဲသို႕ ေဘာလံုးေရာက္ရွိသြားသည္။ ေကာင္ေလးက ေဘာလံုးကိုကြ်မ္းက်င္စြာကိုင္ရင္း ေျမွာက္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္………..

 

သူ႕စက္ဘီးမွတစ္စံုတစ္ခုႏွင့္တိုက္မိသြားဟန္ရွိျပီး သူျမက္ခင္းေပၚသို႕လည္းက်သြားသည္။

 

“ဘုန္း………..”

 

အက်မေတာ္သည္မို႕နည္းနည္းေတာ့နာသြားသည္။ သူ႕စက္ဘီးေရွ႕တြင္ က်ိဳးပဲ့ေနေသာအုတ္ခဲက်ိဳး တစ္ခုကိုေတြ႕ရသည္။ သူစက္ဘီးလဲသြားသည္ကိုျမင္ေသာအခါ Basketball ကစားေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ခ်ိဳ႕ကဝိုင္းရယ္ၾကသည္။ သို႕ေသာ္စြပ္က်ယ္ႏွင့္ေကာင္ေလးကေတာ့ သူ႕ကိုၾကည့္ ျပီးျပံဳးရံုသာျပံဳးေနသည္။ သူရွက္ရွက္ျဖင့္လဲေနရာမွလူးလဲထလိုက္ျပီး စက္ဘီးကိုျပန္ထူလိုက္သည္။ ဒီျမိဳ႕ကိုသူေရာက္လာတာမၾကာေသးေသာေၾကာင့္ ဒီျမိဳ႕ကလူေတြႏွင့္ေတာ့နည္းနည္းစိမ္းေနေသး သည္။ ထံုက်င္သြားေသာေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းကို အားယူထရင္းေဘာင္းဘီတြင္ေပေနေသာ ျမက္ေျခာက္စတစ္ခ်ိဳ႕ကိုခါပစ္လုိက္ကာ ထိုေနရာမွထြက္လာခဲ့သည္။ သူ႕လည္ပင္းမွာလြယ္ထားတဲ့ ကင္မရာၾကီးဘာမွျဖစ္မသြားတာပဲေတာ္ေသးသည္ဟုေျပာရမလိုျဖစ္ေနသည္။

 

 

 

သူသည္ မိုးေတြရြာသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကိုတစိမ့္စိမ့္ေသာက္ရင္း မိုးစက္ေေတြကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လိုထိုင္ၾကည့္ေနတတ္သည္။ ပြင့္လင္းသည့္ေႏြရာသီမ်ိဳးတြင္ ေခ်ာင္းစပ္ေျမာင္းစပ္ တြင္ငါးမွ်ားတံတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ငါးသြားမွ်ားရတာၾကိဳက္သည္။ ေအးစိမ့္သည္ေဆာင္းတြင္လိုအခါမ်ိဳး တြင္ေတာ့ အခုလိုကင္မရာတစ္လံုးႏွင့္ သဘာဝအလွရွဴခင္းေတြကို မွတ္တမ္းတင္ရတာကို ႏွစ္ျခိဳက္ ပါသည္။ သူ႕ကင္မရာထဲကပံုေတြကိုတစ္ပံုခ်င္းၾကည့္ေနမိရင္း တစ္ေနရာေရာက္ေသာအခါ သူမွင္သက္သြားမိသည္။

 

Basketball ကစားကြင္းကေကာင္ကေလး…. ေဘာလံုးကိုကိုင္ေျမွာက္ေနသည့္ပံုေလး ဘယ္လိုလုပ္ သူရိုက္မိသြားပါလိမ့္။ ထိုအခ်ိန္က ကင္မရာကိုကိုင္သာကိုင္ထားျပီး သူရိုက္ဖို႕မရည္ရြယ္ခဲ့ပါ။ သို႕ေသာ္ ယခုေတာ့သူ႕ကင္မရာထဲတြင္အမွတ္မထင္ထိုေကာင္ေလး၏ပံုကို ရိုက္မိသြားပါသည္။ တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ရင္ ကင္မရာထဲက Memory Card ကိုထုတ္ကာ သူ႕ Laptop ႏွင့္ Join လိုက္ကာ ထိုေကာင္ေလး၏ပံုကို Computer ထဲသို႕ေျပာင္းထဲ့လိုက္သည္။

 

ထြက္လာကာစေရာင္နီဦးေနေရာင္က Basketball ျခင္းေပၚမွဖ်ာက်ေနျပီး ေဘာလံုးကိုကိုင္ေျမွာက္ ေနေသာေကာင္ေလး၏မ်က္ႏွာကိုဟပ္ေနသည္။ ေကာင္ေလးကေဘာလံုးကိုကိုင္ေျမွာက္ထားျပီး သူ႕အၾကည့္ေတြကစူးရွလို႕ေနပါသည္။ စူးရွတဲ့သူ႕အၾကည့္ေတြအျပင္ အခ်ိဳးက်က်စပ္ထားသည့္ သူ႕ေမးရိုးေတြႏွင့္ က်စ္လစ္ေသာလက္ေမာင္းသားေတြကလည္း ေယာက်ာ္းပ်ိဳတစ္ေယာက္၏ စြဲေဆာင္မွဳေတြကို မွဳန္းျခယ္ေနသေယာင္ေယာင္။ ေကာင္ေလး၏ဓာတ္ပံုကိုျမင္မွ ထိုေကာင္ေလး သူ႕ကိုျပံဳးၾကည့္ေနေသာပံုရိပ္ကိုျပန္လည္ျမင္ေယာင္လာသည္။ ထို႕အတူဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ေႏြးကနဲခံစားမိလိုက္သည့္ အရသာေလးကတစ္မ်ိဳးေလး။

 

သူ႕လက္ေတြကိုအပ်င္းေၾကာတစ္ခ်က္ဆန္႕လိုက္ျပီး စားပြဲခံုေပၚမွထကာ ျပတင္းေပါက္ရွိရာသို႕ သြားကာခန္းဆီးကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ျပင္ပမွေနေရာင္တစ္ခ်ိဳ႕ကအခန္းျပတင္းေပါက္မွေန၍သူ႕ အခန္းထဲသို႕ျဖာက်လာသည္။ ခန္းဆီးေတြကိုတစ္ဖက္ဆီခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ျပီးေနာက္ ျပတင္းေပါက္ ဂ်က္ေတြကိုျဖဳတ္ကာ ျပတင္းေပါက္ကိုပါဖြင့္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕စားပြဲေပၚမွ Indoor Plants ေလးမ်ားကိုေနေရာင္ေအာက္သုုိ႕ေရြ႕ကာ ေရအနည္းငယ္ေလာင္းလိုက္ပါသည္။ နာရီကုိတစ္ခ်က္ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္တန္ေနျပီျဖစ္ေသာေၾကာင္း ပန္းပင္မ်ားကိုေရအလ်င္စလို ေလာင္းလိုက္ျပီး အခန္းထဲမွအ၀တ္စားလဲကာထြက္လာခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းေနာက္က်ေနလွ်င္ အတန္းအျပင္ဖက္တြင္ မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းေနဦးမည္။

 

 

 

အခန္း(၂)

 

ညေနေက်ာင္းဆင္းျပီး အိမ္တြင္ေရမိုးခ်ိဳးအဝတ္စားလဲကာ အနည္းငယ္မိုးခ်ဳပ္ေသာအခါ အျပင္သို႕ ထြက္လာခဲ့သည္။

 

သူတို႕ေမဂ်ာမွသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က Birthday Party တစ္ခုဖိတ္ထားသျဖင့္ Taxi ႏွင့္ထိုလိပ္ စာအတုိင္းသူ္လာခဲ့သည္။ လိပ္စာအတိုင္းေရာက္ေသာအခါ ျခံ၀န္းငယ္ေလးတစ္ခုတြင္ မီးလံုးေလးမ်ားသီထားသည္ကိုေတြ႕ရသည္။ ထိုျခံ၀န္းထဲသို႕၀င္လိုက္ေသာအခါ သူတို႕ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတြ႕ရသည္။ အားလံုးက Party တက္၀တ္စံုမ်ားျဖင့္ ည၏မီးေရာင္ေအာက္တြင္လွပေနၾကပါသည္။ သူေမြးေန႕ရွင္အတြက္ယူလာေသာလက္ေဆာင္ အရုပ္ကေလးကိုကိုင္ကာျခံ၀န္းအတိုင္းေလ်ာက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ထဲသို႕ေရာက္ေသာအခါ ေမြးေန႕ရွင္ကိုေတြ႕သည္။

 

 

 

“ေဟ့ခ်စ္ေနာက္က်လွခ်ည္လား…….”

 

သူတို႕ေတြကတစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ခ်စ္ဟုခ်စ္စႏိုးျဖင့္ေခၚၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတြအခ်င္းခ်င္းသာ ရင္းႏွီးမွဳလြန္ကဲလာသည္မဟုတ္ပဲ ေယာက်ာ္းေလးသူငယ္ခ်င္းအ ခ်င္းခ်င္းမ်ားတြင္လည္း ႏူးႏူးညံ့ည့ံေလးေတြဆက္ဆံေနတတ္ၾကသည္ပဲေလ။ တစ္ေယာက္နဲတစ္ ေယာက္နာမည္ေနာက္တြင္ “မ” ထဲ့ေခၚတတ္သလို တစ္ခါတစ္ေလတြင္လည္း ခ်စ္စႏိုးျဖင့္ “ခ်စ္”

 

ဟုေခၚတတ္ၾကသည္။

 

 

 

“Happy Birthday ပါကြာ ယခုမွတိုင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမိမိခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ရသူမ်ားနဲ႕ဘ၀ကိုေပ်ာ္ရႊင္ စြာျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစ”

 

 “ေက်းဇူးပါကြာ ……”

 

ေမြးေန႕ရွင္ကသူ႕ကိုလွမ္းဖက္ျပီးေက်းဇူးတင္စကားဆိုသည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕ကိုအိမ္ထဲသို႕ေခၚသြား ျပီးဆိုဖာတစ္ခုေပၚတြင္ထိုင္ေစသည္။ ထို႕ေနာက္ ဖန္ခြက္တစ္လံုးႏွင့္ျပန္ေရာက္လာကာသူ႕ လက္ထဲသို႕ေပးသည္။

 

သူဖန္ခြက္ကိုနမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ကြ်မ္းက်င္ေသာသူတစ္ေယာက္ေဖ်ာ္ထားေသာ Cocktail ေတြျဖစ္ေနမွန္းသိလိုက္ရသည္။

 

 

 

“Cocktail Party လားသူငယ္ခ်င္း”

 

“ဟား….ဟား….. ဒါေပါ့ကြာ ခဏေနေအာင္ေဌးတို႕အုပ္စုေရာက္လာၾကလိမ့္မယ္”

 

သူစားပြဲေပၚရွိသစ္သီးတစ္ခုကိုလွမ္းယူကာစားလိုက္သည္။ ေမြးေန႕ရွင္ထြန္းထြန္းကသူ႕ေဘးမွ ထိုင္လ်က္စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေအာင္ေျပာေနပါသည္။ Cocktail အရက္ရဲ႕ျပင္းရွရွအရသာတစ္ခ်ိဳ႕ သူလည္မ်ိဳမွဝမ္းဗိုက္တြင္းသို႕စီးဝင္သြားသည္။ ေမြးေန႕ပါတီရဲ႕ သီခ်င္းသံေအးေအးေလးက ည၏ေလေျပေလးေတြနဲ႕အတူ ညင္သာစြာပ်ံ႕ႏွံ႕ေနသည္။ နားထဲသို႕ခ်ိဳခ်ိဳေအးေအးေလးစီးဝင္ လာေသာထိုဂီတသံကို ယမကာရွရွေလးႏွင့္အရသာခံကာ နားဆင္ေနမိသည္။

 

“ဒါနဲ႕ထြန္းထြန္းမင္းကအခု အသက္ဘယ္ေလာက္ျပည့္တာတုန္း”

 

ထြန္းထြန္းကသူ႕ကိုၾကည့္ျပီးရယ္သည္။ ေတးသြားကေတာ့ Mika ရဲ႕ Last Party ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလး ကိုေရာက္ရွိေနပါသည္။ အခုတေလာသူနားေထာင္ျဖစ္သည့္သီခ်င္းေလးပါ။

 

“အသက္၂၀ျပည့္တာေလကြာ ေနာက္ႏွစ္ဆိုမိန္းမယူလို႕ရျပီ ဟားဟား…..”

 

ထြန္းထြန္းႏွင့္သူရယ္ရယ္ေမာေမာျဖင့္စကားေျပာေနခိုက္ ေအာင္ေဌးတို႕အုပ္စုေရာက္လာပါသည္။

 

“Hey guys!! What’s up?”

 

ေအာင္ေဌးကသူ႕ဗီဇအတုိင္းဘိုလိုႏွဳတ္ဆက္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ေမြးေန႕ရွင္ထြန္းထြန္းကိုသိုင္းဖက္ လိုက္သည္။

 

“Happy Birthday သူငယ္ခ်င္း”

 

“Thank you ကဲလာထိုင္ၾကဒီမွာ မိုးည လဲအခုပဲေရာက္တာမင္းတို႕ေရာက္လာတာနဲ႕အေတာ္ပဲ ”

 

ေအာင္ေဌးကသူ႕ေဘးမွာဝင္ထုိင္ျပီးက်န္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ေဘးကဆိုဖာတြင္ဝင္ထုိင္ၾက သည္။ ထြန္းထြန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြကိုထိုင္ေစျပီး အေနာက္ထဲသို႕ဝင္ကာ လင္ဗန္းတစ္ခုျဖင့္ျပန္ ထြက္လာျပီး Cocktail ခြက္ေတြကိုလာေပးသည္။

 

“ကဲလာၾကေဟ့ Cheer……..”

 

“ံHappy Birthday ထြန္းထြန္း”

 

သူတို႕ေတြအားလံုးယမကာခြက္ေတြကိုျပိဳင္တူေမာ့လိုက္ၾကပါသည္။ သူ႕ေခါင္းထဲတြင္အနည္းငယ္ ရီေဝေဝျဖစ္လာသလုိရွိသည္။ Alcohol ဒဏ္သိပ္မခံႏိုင္ေသာသူ႕အတြက္ ႏွစ္ခြက္ေလာက္ဝင္သြား သည့္အခါ ရီေဝေဝျဖစ္လာသည္။ ဂီတသံစဥ္ေတြကေတာ့ Stan ဆိုတဲ့သီခ်င္းေဟာင္းေလးကို ေရာက္ရွိေနပါသည္။ အျပင္ဖက္တြင္ေမွာင္မဲေနေသာညရိပ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုလွမ္းျမင္ေနရသလို လူတစ္ခ်ိဳ႕၏စကားေျပာသံ ရယ္ေမာသံတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း ၾကားေနရသည္။

 

“ေဟး ………သီဟ”

 

သူရီေဝေဝျဖင့္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ကကစားကြင္းထဲတြင္ေတြ႕ခဲ့သည့္ Basketball ကစားသည့္ေကာင္ကေလးပါ။ မထင္မွတ္ပဲသူကလည္း ထြန္းထြန္းႏွင့္အသိေတြျဖစ္ေနသည္။ ထြန္းထြန္းက ထိုေကာင္ေလးထံသို႕ သူတို႕ဝိုင္းမွထသြားပါသည္။

 

“ေနာက္က်လွခ်ည္လားကြာ ငါကမင္းမလာလို႕ေမွ်ာ္ေနတာ”

 

“ဟုတ္တယ္ကြာ အိမ္မွာကိစၥေလးေတြနည္းနည္းရွိေနလို႕ေနာက္က်သြားတယ္ ေရာ့ဒါမင္းအတြက္ Birthday Present”

 

“ေက်းဇူးပဲသူငယ္ခ်င္းလာ…. မင္းကိုငါ့ေဘာ္ဒါေတြနဲ႕မိတ္ဆက္ေပးမယ္”

 

ထြန္းထြန္းကထိုသီဟဆိုေသာေကာင္ေလးကို သူတို႕ဝိုင္းကိုေခၚလာပါသည္။ သူကေတာ့ထိုေကာင္ ေလးကိုမၾကည့္ရဲသျဖင့္ေခါင္းငံု႕ထားမိသည္။

 

“ကဲေဘာ္ဒါတို႕ ဒါငါ့သူငယ္ခ်င္း သီဟကိုကိုတဲ့။ သီဟ ဒါငါ့ေဘာ္ဒါေတြ ဒီတစ္ေယာက္က ေအာင္ေဌး ဟိုတစ္ေယာက္က ေမာင္လတ္ ဒီဖက္ကတစ္ေယာက္က ထူးေအာင္ ဟိုတစ္ေယာက္က မိုးညတဲ့”

 

ထြန္းထြန္းကတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္မိတ္ဆက္ေပးေနပါသည္။ က်န္တဲ့လူေတြက အလုိက္ သင့္သီဟကိုျပန္ျပီးႏွဳတ္ဆက္ေနၾကသည္။ သူမထူးေတာ့ျပီေမာ့ေခါင္းေမာ့လိုက္ရပါသည္။ သီဟကသူ႕ကိုျမင္သြားေသာအခါ တစ္စံုတစ္ခုကိုမွတ္မိသြားဟန္ျပဳသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအမူအယာကို အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္ျပန္လည္ဖံုးကြယ္လိုက္ျပီး သူ႕ကိုလက္ကမ္းေပးသည္။

 

“ကြ်န္ေတာ့္နာမည္သီဟကိုကိုပါ အားလံုးကိုေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္”

 

သူသီဟ၏လက္ကိုလွမ္းျပီး လက္ဆြဲႏွဳတ္ဆက္လုိက္ေတာ့ ေႏြးေထြးေနေသာသူ႕လက္ကေလးဆီ ကေႏြးေထြးမွဳေတြက သူ႕ဆီသို႕ကူးစက္လာသလုိလုိ…..

 

“ေတြ႕ရတာဝမ္းသာပါတယ္ကြာ ”

 

“ကဲ ထုိင္ၾကဦးငါေသာက္စရာသြားယူလိုက္ဦးမယ္”

 

ထြန္းထြန္းကသူတို႕ကိုမိတ္ဆက္ေပးျပီး အေနာက္ထဲသို႕ျပန္ဝင္သြားပါသည္။ ေအာင္ေဌးႏွင့္က်န္ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေနၾကသည္။ သူ႕နေဘးတြင္ထုိင္ေနေသာ သီဟကသူတို႕ ႏွင့္စိမ္းေနေသးသျဖင့္ စကားနည္းျပီးဘာမွသိပ္မေျပာပါ။ သူကေတာ့ ရင္ေတြအလိုလိုခုန္ေနျခင္း ေၾကာင့္ေျပာစရာစကားတို႕ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါ။ တစ္ခုခုေျပာရန္ၾကိဳးစားတိုင္း သူ႕ႏွဳတ္ဖ်ားတြင္ အာေစးေတြထည့္ထားသလို ဆြံ႕အသြားခဲ့သည္ခ်ည္းသား။ ထို႕ေၾကာင့္ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ မိမိလက္ႏွစ္ဖက္ကိုသာ ျမဲျမဲဆုပ္ကိုင္ထားရင္းႏွဳတ္ဆိတ္ေနမိသည္။

 

 

 

“မိုးည မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ”

 

“ဟင္…..”

 

ေအာင္ေဌးကသူ႕ကိုအကဲခတ္သလိုၾကည့္ျပီးေမးသည္။

 

“မင္းကိုေမးေနတာဘာျဖစ္ေနတာလဲလို႕ မင္းၾကည့္ရတာအိမ္သာတက္ခ်င္ေနတာလိုလို ဘာလိုလုိ နဲ႕ အိမ္သာတက္ခ်င္ရင္လဲသြားပါကြာ ငါတို႕ကိုအားမနာပါနဲ႕”

 

“အာ…..အဲ့ မဟုတ္ပါဘူးဟ”

 

“ဟား…..ဟား…..ဟား…..”

 

က်န္လူမ်ားကဝိုင္းရယ္ၾကေသာအခါသူအနည္းငယ္ရွက္သြားမိသည္။ ထို႕ေၾကာင့္သစ္သီးပန္းကန္ ထဲရွိဖရဲသီးစိတ္ေတြကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္မထင္မွတ္ပဲ သီဟကလည္းလက္လွမ္းလိုက္ သျဖင့္ သီဟႏွင့္လက္ခ်င္းဆံုသြားသည္။

 

“စားပါ …….”

 

သီဟျပံဳးစိစိနဲ႕ သစ္သီးပန္းကန္ကိုသူ႕ေရွ႕သို႕တိုးေပးျပီး သူ႕ကိုဦးစားေပးပါသည္။ ဒုကၡပါပဲရွက္ပါ တယ္ဆိုမွ…..

 

မအီမသာျဖစ္ေနသည့္မ်က္ႏွာၾကီးကို သူ႕အတက္ႏိုင္ဆံုးၾကည့္လို႕ေကာင္းမည္ထင္သည့္ပံုစံအျဖစ္ ျပင္လိုက္ရသည္။

 

“မိုးညက ဓာတ္ပံုရိုက္တာဝါသနာပါတယ္ထင္တယ္ဟုတ္လား”

 

“ေၾသာ္…. ဟုတ္ကဲ့”

 

သီဟက သြားေလးေတြေပၚလာေအာင္ရယ္သည္။ ဘာအဓိပၸါယ္လည္းေတာ့သူမသိပါ။ သူေျပာသည့္ စကားေတြထဲမွာရယ္စရာေတာ့မပါေလာက္ဘူးဟုသူထင္သည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕အမူအယာေၾကာင့္မ်ားလား။ ေယာက်ာ္းေလးအခ်င္းအခ်င္းစကားေျပာတာ ဒီေလာက္ ရင္ခုန္ျပီး စိတ္လွဳပ္ရွားေနဖို႕လိုသလားလို႕ မိမိကိုယ္ကိုပဲၾကိမ္ဆဲေနမိပါသည္။

 

“ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာသိပ္ဝါသနာမပါဘူး ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံရတာေတာ့ ဝါသနာပါတယ္။ ေနာက္ေန႕က်ရင္ Basketball ကစားေနတဲ့ပံုေလးေတြရိုက္ေပးပါလား။ လုပ္ယူထားတဲ့ပံုဆန္မဟုတ္ပဲ သဘာဝဆန္ဆန္ပံုေလးေတြေလ”

 

သီဟကဟန္ႏွင့္ပန္ႏွင့္ေျပာေနပါသည္။ သူေျပာေနပံုေလးက ကေလးတစ္ေယာက္ကသူလိုခ်င္ တာကိုကြက္ကြက္ကြင္းကြင္ျမင္ေအာင္လုပ္ျပေနသလိုမ်ိဳး။ အမူအယာေလးက အျပစ္ကင္းစင္ျပီး ရိုးသားျဖဴစင္ေနေၾကာင္း သူ႕စိတ္ထဲမွာ အလိုလိုသိေနသည္။

 

“ရပါတယ္သီဟ ”

 

သူသီဟကိုအလြယ္တကူပဲကတိေပးလိုက္ပါသည္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာသူ႕အတြက္လည္းဘာမွ အပန္းမၾကီးသည့္အလုပ္တစ္ခုမဟုတ္ပါလား။ ထို႕အျပင္သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္း ကိုႏွစ္ႏွစ္ကာကာစြဲလမ္းသည့္လူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ သူ႕အတြက္လည္း အာသာေျပ ရာေရာက္ပါသည္။ သီဟကေက်နပ္သြားဟန္ျဖင့္ျပံဳးကာ စားပြဲေပၚရွိ Cocktail ခြက္ကေလးကို ေကာက္ကာ သူ႕ကိုလွမ္း ေပးသည္။

 

“Cheer!! ”

 

“Cheer!! ”

 

ထို႕ေနာက္ႏွစ္ဦးသား ယမကာေတြကိုေမာ့ခ်လိုက္ပါသည္။ ႏွင္းျမဴမ်ားကေတာ့ျပင္ပတြင္ပို၍ထူလာသည္။ ဤညတြင္မိုးမ်ားရြာေလမလားဟုသူစိုးရိမ္မိသြားသည္။ စြတ္စိုထိုင္းမႈိင္းမွဳက ျပတင္းေပါက္ကိုအံု႕မိႈင္းလာေစသည္။ ဖားျပဳပ္တစ္ေကာင္၏၀မ္းဗိုက္အိုးကို မွန္ေပၚမွာျဖန္႕ၾကတ္ထားသကဲ့သို႕ ျမဴမ်ားကေလထဲတြင္မိုးရာသလိုအံု႕ဖြဲ႕ေနသည္။ ျပတင္းတံခါးအျပင္ဘက္ရွိညမွာ အတိုင္းအဆမရွိ၊ ထိုညမွာအဆံုးအဆမဲ့ အကြာအေ၀းထဲမွာ ရစ္ပတ္ေနသည္။

 

 

 

အခန္း(၃)

 

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာလူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္မက္တစ္ခုပဲမဟုတ္ပါလား။ အဲ့ဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆို တဲ့ေရာင္ျခည္ေလးနဲ႕ပဲလူသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနတာပါ။ သူ႕အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးကေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲမွာကိန္းေအာင္းစျပဳလာပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူကိုယ္တိုင္ ထိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးကို အမွန္တကယ္ျဖစ္လာေစဖုိ႕ ဆုမေတာင္းရဲပါ။ တကယ္လို႕မ်ား တစ္ခုခု လြဲေခ်ာ္သြားခဲ့သည္ျဖစ္ေစ သူထင္ထားသလိုသူေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုျဖစ္မလာခဲ့သည္ျဖစ္ေစ ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္လို႕ မိမိကိုယ္ကိုသိပ္ျပီး ဖိအားေတြသူမေပးခ်င္ပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေလာကၾကီးမွာ အရာအားလံုးကိုေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလးျဖင့္သာရင္ဆိုင္သြားခ်င္သည္။ သူ႕ေၾကာင့္မည္သူတစ္ဦးတစ္ ေယာက္ကိုမွ်တစ္စံုတစ္ခုထိခိုက္နစ္နာသြားတာမ်ိဳးမျဖစ္ေစခ်င္သလို မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ ရဲ႕ထိခိုက္မွဳေၾကာင့္မွလဲ သူ႕အတြက္တစ္စံုတစ္ရာထိခိုက္နစ္နာသြားတာမ်ိဳးသူမလိုခ်င္ပါ။ ဒါကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ေလာကၾကီးအေပၚထားရွိတဲ့ တရားမွ်တတဲ့နိယာမတစ္ခုပါ။

 

    

 

      ေနလံုးၾကီးသည္သူ႕တာဝန္ျပီးဆံုးေတာ့မည့္အခ်ိန္သို႕ ေရာက္ရွိလာေတာ့မည့္အခ်ိန္ထိတိုင္ သူတတ္စြမ္းသမွ်အလင္းစြမ္းအားေတြနဲ႕ေလာကၾကီးကို အက်ိဳးျပဳေနပါေသးသည္။ ထိုေနလံုးၾကီး ထံမွစူးရွဆဲေနေရာင္ျခည္ေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကိုပတ္ဖ်န္းေနဆဲပါ။ လူတစ္ဦးတစ္ ေယာက္ခ်င္းဆီအတြက္သီးသန္႕ရပ္တည္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ့္ ဒီေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ကိုအလွေဖာ္ေဆာင္ေပးေနတဲ့ေလာကၾကီးရဲ႕ သာယာလွပမွဳေတြကိုသူခံစားေနမိသည္။

 

သူ႕ရဲ႕အၾကည့္ေတြကို အေဝးတစ္ေနရာသို႕လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည့္အခါ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ေျပး လႊားေနေသာကေလးငယ္မ်ားကိုေတြ႕ရသည္။ သူ႕စက္ဘီးကယ္ရီယာတြင္ပါလာေသာ ေရဘူးေလး ကိုထုတ္ကာတစ္က်ိဳက္မွ်ေမာ့လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္နားတြင္တပ္ထားေသာ နားၾကပ္ကေလးကို ျပန္ျဖဳတ္ကာ သူ႕ေက်ာပိုးအိတ္ထဲသို႕ျပန္ထည့္လုိက္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ေက်ာပိုးအိတ္ကို စက္ဘီး လက္ကိုင္တြင္ခဏခ်ိတ္ထားလိုက္သည္။

 

“ေရာက္ေနတာၾကာျပီလား မိုးည”

 

အသံေၾကာင့္သူလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ သီဟေရာက္လာျပီကိုး။

 

“ဆိုပါေတာ့ ဒါနဲ႕မင္းကဘာလို႕ေနာက္က်ေနတာလဲ”

 

သီဟကသူ႕လက္ထဲမွေဘာလံုးကိုေဆာ့ကစားေနသည္။

 

“သူငယ္ခ်င္းေတြကိုကစားဖုိ႕သြားေခၚတာေလ တစ္ေကာင္မွပါမလာဘူး ေဆာ္နဲ႕ခ်ိန္းထားလို႕တဲ့”

 

သီဟကသူ႕ကိုမၾကည့္ပဲေဘာလံုးကိုသာဆက္ပုတ္ေနပါသည္။ သူ႕လည္ပင္းတြင္လြယ္ထားေသာ ကင္မရာကိုကိုင္လုိက္ျပီး သီဟကိုခ်ိန္ရြယ္လိုက္ကာ သီဟ ဟုေခၚလိုက္သည္။ သီဟကေမာ့ၾကည့္ လာသည့္အခါ သူျဖတ္ကနဲ႕ရိုက္လိုက္သည္။

 

သူရိုက္လိုက္တာေတြ႕ေတာ့ သီဟကသြားကေလးေတြေပၚေအာင္ရယ္ျပပါသည္။ လက္ထဲတြင္ေဘာလံုးကေလးႏွင့္သူ႕ကိုရယ္ျပေနေသာ သီဟပံုစံကဘယ္လိုေလးခ်စ္ဖုိ႕ ေကာင္းေနမွန္းမသိပါ။ သူသီဟကိုဆက္ျပီးေလးငါးပံုေလာက္ရိုက္လုိက္ပါသည္။ သူရိုက္ျပီးသြားေသာအခါ ပံုေလးေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္းေက်နပ္သြားသည္။ သီဟကေဘာလံုး ကိုကိုင္ကာသူ႕အနားသို႕ေရာက္လာသည္။

 

“ဘယ္လိုလဲ လွလား”

 

သူသီဟကိုမျပပဲကင္မရာကိုခ်လိုက္သည္။ သီဟကႏွာေခါင္းရွံဳ႕သြားပါသည္။

 

“ျပဦးေလဗ်ာ ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့”

 

ထိုအခါသူသေဘာက်စြာရယ္လိုက္မိသည္။ ထို႕ေနာက္ကင္မရာကိုျပန္ဖြင့္ကာပံုေတြကို သီဟကိုတစ္ပံုခ်င္းျပလုိက္သည္။ သီဟကသူ႕ပံုေတြကို သေဘာက်ေနသည္။

 

“ရိုက္ခ်က္ေတြကေတာ့ မိုက္တယ္ေနာ္ Professional ဆရာေတြအရွံဳးေပးရေလာက္တယ္”

 

“ကင္မရာေကာင္းလုိ႕ပါကြာ ”

 

“ကဲလာ ေဘာလံုးကစားရေအာင္….”

 

သီဟကေဘာလံုးကိုေျမေပၚသို႕ပုတ္ေနရင္းသူ႕ကိုေျပာသည္။ ေနေရာင္ျခည္ေလးကေတာ့ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ေလးျဖစ္သြားသည္။ သူေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ျပီး ကင္မရာကိုလည္ပင္းမွခြ်တ္ကာ လြယ္အိတ္ထဲသို႕ျပန္ထည့္လုိက္သည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕အေပၚအက်ႌဂ်ာကင္ကိုခြ်တ္ကာ သီဟဆီသို႕ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ သီဟကေဘာလံုးကိုျခင္းထဲသို႕အေ၀းမွလွမ္းပစ္ထဲ့ေနပါသည္။ သီဟပစ္လိုက္ေသာေဘာလံုးျပန္က်လာေသာအခါ သူသြားေကာက္ယူလိုက္ကာ ျခင္းထဲသို႕ လွမ္းပစ္ထဲ့လိုက္ရာ…… ေဘာလံုးကကြတ္တိ၀င္သြားေလသည္။

 

“၀ိုး……. မဆိုးဘူူးပဲ”

 

သီဟကခ်ီးမြန္းစကားဆိုေနသည္။ ေဘာလံုးျပန္က်လာေသာအခါ သူျပန္ေကာက္လိုက္ကာ သီဟကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။

 

“မဆိုးဘူးဆိုရင္လာလုေလ….လာပါ….”

 

သူသီဟစိတ္ကိုဆြေပးလိုက္သည့္အခါ သီဟမ်က္ႏွာကမခ်ိဳမခ်ဥ္ေလးျဖစ္သြားကာ သူ႕ကိုဘုၾကည့္ ၾကည့္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ သူ႕ဆီသို႕ေရာက္လာကာ ေဘာလံုးကိုလုဟန္ျပင္သည္။

 

သူေဘာလံုးကိုကြ်မ္းက်င္စြာေျမျပင္ေပၚတြင္ပုတ္ကာ သီဟကိုစေနသည္။ သီဟကလက္လွမ္းျပီး လုမည္ျပင္သည့္အခါ ေဘာလံုးကိုတစ္ခ်က္ခပ္ျပင္းျပင္းပုတ္ကာအေနာက္သို႕လွည့္ျပီးေရွာင္လိုက္ သည္။ သီဟကေဘာလံုးမရလိုက္သျဖင့္ က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္သြားဟန္ရွိသည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕ဆီက ေဘာလံုးကိုမရမကအတင္း၀င္လုပါေတာ့သည္။ သူသီဟကိုတမင္စခ်င္ေနသျဖင့္ ေဘာလံုးကိုျခင္း ထဲသို႕မထဲ့ေသးပဲ ကြင္းထဲတြင္ပတ္ကစားေနပါသည္။ သီဟေရာသူေရာေခြ်းေတြစီးက်လာပါသည္။

 

ညေနေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ ကြင္းျပင္ထဲတြင္လည္းလူပါးလာကာစအခ်ိန္ ငွက္အခ်ိဳ႕ဟာလည္း အိပ္တန္းပ်ံေနၾကသည့္အခ်ိန္ ေလာကၾကီးမွာလဲအလင္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးသာက်န္ေတာ့ သည့္အခ်ိန္တြင္ သံစဥ္တစ္ပုဒ္ကိုတေယာထိုးေနရသလိုရင္ခုန္သံေတြက ညင္သာေနျခင္းမ်ိဳး ေတာ့မဟုတ္ပါ။

 

ေမာဟိုက္ေနေသာခပ္ျပင္းျပင္းအသက္ရွဴသံေတြၾကား နဖူးေခြ်းစက္ေတြႏွင့္အတူ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ေတာ့ၾကည္ႏူးမွဳေတြက အျပည့္အ၀ေနရာယူထားပါသည္။ ေဘာလံုးကို သီဟေပါင္ၾကားထဲသို႕ ပုတ္ထဲ့လိုက္ျပီး အေနာက္ကေနသူကရေအာင္ျပန္ဖမ္းလိုက္ေသာအခါ သီဟကမ်က္စိလည္သြား ဟန္ရွိသည္။

 

“မိုးညဘတ္စ္ကတ္ေဘာ ကစားတာလဲမေတြ႕ပါဘူး ကြ်မ္းလွခ်ည္လား”

 

သူတိတ္တိတ္ေလးက်ိတ္ျပံဳးမိသည္။ သူေျပာင္းလာခဲ့သည့္ေက်ာင္းတြင္ သူသည္ဘတ္စ္ကတ္ ေဘာလက္ေရြးစင္အားကစားသမားတစ္ေယာက္ဆိုတာ သီဟေလးတစ္ေယာက္မသိေလေရာသ လား။

 

ေဘာလံုးကိုျခင္းထဲသို႕လွမ္းပစ္ထဲ့လုိက္ျပီး ခဏအေမာေျဖလိုက္ကာ သီဟကိုရယ္ျပလိုက္သည္။ သီဟေတာ္ေတာ္ေမာေနဟန္ရွိပါသည္။

 

“ငါလဲေျပာင္းခဲ့တဲ့ေက်ာင္းမွာ ကစားေလ့ရွိတယ္ကြ ဒီေရာက္မွအေဖာ္မရွိလို႕မကစားျဖစ္တာ”

 

သီဟကျပန္က်လာေသာေဘာလံုးကိုေကာက္ကာ ႏွစ္ခ်က္သံုးခ်က္ေလာက္ေျမျပင္ေပၚတြင္ ပုတ္ကာ ျခင္းထဲသို႕လွမ္းပစ္ထဲ့လိုက္ျပန္ပါသည္။

 

“ဒါနဲ႕မ်ားေျပာေျပာကေစာရင္ျပီးေရာ ကစားေဖာ္အျဖစ္ကြ်န္ေတာ့္ကိုသတ္မွတ္လိုက္ေတာ့”

 

သူ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ေအးပါကေလးရယ္ဟုသာေျပာလိုက္မိသည္။ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ကစား ျပီးေသာအခါ သီဟကေရဆာသည္ဆိုသျဖင့္ သူ႕စက္ဘီးမွေရဘူးကိုေပးလုိက္သည္။ သီဟက ေရေတြကိုအငမ္းမရေသာက္ပစ္လုိက္သည္။

 

“ေဟ့ ငါဖို႕ခ်န္ထားဦးေလ”

 

သီဟကေရကိုဆက္ေမာ့ေနေသးသျဖင့္ သူေရဘူးကိုလွမ္းလုလိုက္သည္။ ေတာ္ေသးသည္ ေရကႏွစ္ငံုစာေလာက္သာက်န္ေတာ့သည္။ အလုျမန္လို႕သာပဲ။

 

သူသီဟကိုမ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးလိုက္ျပီး ဘူးထဲတြင္က်န္ေနသည့္ေရေတြကိုေမာ့လိုက္ပါသည္။ မိုးကလည္းတေျဖးေျဖးခ်ဳပ္လာျပီျဖစ္ျပီး ကြင္းျပင္ထဲတြင္လည္းလူေတြမရွိသေလာက္ နည္းပါးသြား သည္။ ေမွာင္ရီပ်ိဳးေနျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႕ျပန္ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

 

“ျပန္ရေအာင္သီဟ”

 

သီဟကေခါင္းညိတ္ျပသည္။

 

သူ႕စက္ဘီးလက္ကိုင္ေပၚမွဂ်ာကင္ကိုျပန္ထပ္ဝတ္လိုက္ျပီးလြယ္အိတ္ကိုေက်ာတြင္ ျပန္လြယ္လိုက္ သည္။ သီဟကသူ႕စက္ဘီးအေနာက္မွ အနည္းငယ္တြန္းေပးျပီးအရွိန္ရလာေသာအခါ အေနာက္မွမတ္တပ္ရပ္ျပီး စီးလိုက္လာသည္။ သူကအေရွ႕မွစက္ဘီးကိုအားျဖင့္နင္းကာ ကတၱရာလမ္းမၾကီးအတိုင္း ထိန္ထိန္သာေနေသာလမ္းမီးမ်ားၾကားတြင္ ေမာင္းႏွင္လာခဲ့သည္။ သီဟကသူ႕ပုခံုးကိုလက္တစ္ဖက္ျဖင့္ကိုင္ထားျပီး တစ္ဖက္မွေဘာလံုးကိုကိုင္ကာအေနာက္မွ လိုက္ပါလွ်က္ရွိသည္။ ေလေျပေလးညွင္းေလးေတြက လမ္းမၾကီးေဘးရွိသစ္ပင္တစ္ခ်ိဳ႕ကို လွဳပ္ခတ္သြားေစျပီး သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ရွိ ဆံပင္စေတြကို တလွိမ့္လွိမ့္ျဖစ္ေအာင္ က်ယ္စယ္သြား ၾကသည္။ ဒီညသူ႕အတြက္အိမ္အျပန္လမ္းသည္ သာယာခ်ိဳျမိန္ျခင္း ခ်စ္ျခင္းရနံ႕မ်ားစြာျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လ်က္ ပီတိျဖစ္ေနေစေတာ့သည္။

 

 

 

အခန္း(၄)

 

အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါသူ႕စက္ဘီးကို ျခံစည္းရိုးေဘးတြင္ရပ္တန္႕လိုက္ျပီး အိမ္ထဲကိုဝင္လိုက္ သည္ႏွင့္အထဲတြင္ဖခင္ျဖစ္သူကသူ႕ကိုေစာင့္ဆိုင္းေနသည္ကိုေတြ႕ရသည္။

 

“ဘယ္ကိုသြားေနတာလဲသား”

 

သူ႕လြယ္အိတ္ကိုဆိုဖာေပၚတင္ရင္း အေဖ့နားဝင္ထိုင္လိုက္ပါသည္။

 

“ဘတ္စ္ကတ္ေဘာသြားကစားေနတာ”

 

“ထမင္းျပင္ထားတယ္သား သြားစားေခ်ေတာ့”

 

အေဖႏွင့္သူႏွင့္စကားေျပာေနစဥ္ အကိုျဖစ္သူကအျပင္ကျပန္ေရာက္လာသည္။ မိုးည၏အကို မိုးခက ေရခဲေသတၱာနားသို႕သြားကာအထဲမွအခ်ိဳရည္ဘူးတစ္ဘူးကိုေဖာက္ေသာက္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ေနာက္ထပ္တစ္ဘူးယူက မိုးညကိုလာေပးသည္။

 

“ကဲထမင္းစားၾကမယ္ မိုးညစားျပီးျပီလား”

 

“မစားရေသးဘူး”

 

“အေဖေရာ”

 

“အေဖလည္းမစားရေသးဘူး”

 

“ဒါဆိုဘာလုပ္ေနတာလဲ လာေလအတူတူစားၾကမယ္”

 

အေဖကအကို႕ကိုေစာင့္ေနဟန္ရွိပါသည္။ အကိုေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ သူတို႕သားအဖသံုးေယာက္ အတူတူထမင္းစားခန္းထဲသို႕ေရာက္လာၾကသည္။ ေမွာက္ထားေသာပန္းကန္ေတြ ကိုျပန္လွန္လိုက္ ရင္း အေဖနဲ႕အကိုျဖစ္သူကိုထမင္းေတြခူးေပးလိုက္သည္။ မိုးခကမီးဖုိေပၚတြင္တင္ထားေသာ ဟင္းရည္အိုးထဲမွဟင္းရည္ေတြကို ပန္းကန္လံုးၾကီးထဲသို႕သြန္ထဲ့လိုက္ကာ စားပြဲေပၚသို႕ယူလာ သည္။ ဟင္းတစ္ခ်ိဳ႕ကိုမိုးညက သူ႕အေဖထံဦးခ်လိုက္၏။

 

“အၾကီးေကာင္အခုတေလာ မင္းအတန္းမွန္မွန္မတက္ဘူးဆိုဘာေတြလုပ္ေနလဲ”

 

မိုးခက အေဖျဖစ္သူစကားေၾကာင့္ မိုးညကိုစိုက္ၾကည့္သည္။ ဘာေတြခြ်န္ထားျပန္ျပီလဲဟူေသာ အၾကည့္ျဖစ္သည္။

 

“ငါဘာမွေျပာမထားဘူးေနာ္”

 

“အၾကီးေကာင္အေဖေမးတာေျဖ မင္းကိုဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕လမ္းမမွာေတြ႕ေတြ႕ေနတယ္လို႕ အေဖၾကားတယ္။ မင္းဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ ဘယ္သူ႕ဆိုင္ကယ္ေတြေလွ်ာက္စီးေနတာလဲ”

 

မိုးခကထမင္းေတြကိုပလုပ္ပေလာင္းစားရင္ အေဖျဖစ္သူစကားကိုခ်က္ခ်င္းမေျဖေသးပဲ အေရးမၾကီး သည့္ဟန္လုပ္ေနသည္။

 

“အေဖကလည္းဆိုင္ကယ္စီးတာေလာက္နဲ႕ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး”

 

သူကဝင္ေျပာလိုက္ေသာအခါ မိုးခကထမင္းေတြပလုပ္ပေလာင္းျဖင့္ သူ႕ကိုေထာက္ခံသည္။

 

“ေျပာလိုက္စမ္းပါ အခ်စ္ဆံုးညီေလးရာ”

 

“ကဲ….. စားစား….”

 

မိုးညစကားေၾကာင့္အေဖျဖစ္သူကဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ထမင္းကိုသာဆက္စားရန္ေျပာသည္။ သူတိုကသားအဖေတြစားျပီးေသာက္ျပီးသြားေသာအခါ မိုးညကစားျပီးသားပန္းကန္ေတြကို ေဆးေၾကာျပီး ေျခာက္ေအာင္ပုဝါျဖင့္သုတ္ကာ ပန္းကန္စင္ေပၚသို႕ျပန္စီထားလိုက္သည္။ အေဖ ျဖစ္သူကထမင္းစားစားပြဲတြင္ ထိုင္ေနကာေရေႏြးထိုင္ေသာက္ေနရင္း ေရဒီယိုေလးကို ဖြင့္နား ေထာင္ေနသည္္။ မိုးခကေတာ့ဆိုဖာေပၚျပန္ ေရာက္သြားျပီTV ၾကည့္ေနပါသည္။

 

အေဖဖြင့္ေသာေရဒီယိုမွ မိုးေလဝသသတင္းမ်ားကိုေၾကညာေနပါသည္။ သူတို႕ျမိဳ႕ေလးတြင္း အေအးခ်ိန္ျမင့္တက္ျပီး 10ဒီဂရီစင္တီကရိတ္ေအာက္သို႕က်ေရာက္ႏိုင္ေၾကာင္းေၾကညာ ေနသည္ကိုၾကားေနရသည္။ ထို႕အျပင္ျမဴႏွင္းမ်ားက်ဆင္းမွဳေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ေနရာတြင္ ကားလမ္း ပိတ္သည္အထိျဖစ္ပြားႏိုင္ေၾကာင္းႏွင့္ အျပင္ထြက္လွ်င္အဝတ္အထည္မ်ားလံုလံုျခံဳျခံဳဝတ္သြားရန္ အသိေပးေနသည္။

 

ခဏၾကာေတာ့ TV ၾကည့္ေနေသာမိုးခက ဆိုဖာေပၚမွထကာ ဖုန္းေျပာေနရင္း အေပၚထပ္သို႕တက္ သြားေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ ပန္းကန္ေတြစီလို႕ျပီးသြားေသာအခါ သူ႕လက္ေတြကိုပုဝါျဖင့္သုတ္ျပီး မီးဖိုခန္းထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။

 

“တီ….တီ…..”

 

သူ႕ရဲ႕ဖုန္းထဲမွ Massage tone အသံေလးျဖစ္သည္။ ထမင္းစားစားပြဲေပၚတြင္ သူတင္ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ မီးဖိုခန္းထဲသို႕ျပန္ဝင္လာလိုက္ေတာ့ အေဖကသူ႕ဖုန္းေလးကိုယူျပီးျပီးေပးသည္။

 

“သိုင့္စ္”

 

အေဖ့ဆီမွဖုန္းကိုယူလာခဲ့ျပီး Massage ကိုဖြင့္ဖတ္လိုက္ေသာအခါ သီဟဆီမွျဖစ္ေနသည္။

 

“ဘာေတြလုပ္ေနလဲ”

 

ဟုေရးထားသည္။ သူက

 

“အခုမွထမင္းစားျပီးတာ မင္းေကာဘာေတြလုပ္ေနလဲ”

 

  ဟုစာျပန္လိုက္သည္။ သီဟဆီမွျပန္စာမလာေတာ့သျဖင့္ သူဖုန္းကိုေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ ထဲသို႕ျပန္ထည့္လုိက္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္အေပၚထပ္ရွိသူ႕အခန္းဆီသို႕ျပန္တက္လာခဲ့သည္။ သူ႕အေဖက ေဆာက္လုပ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္မွေျပာင္းလာက်ျခင္းျဖစ္ သည္။ ယခုျမိဳ႕ေလးရွိဆည္ေျမာင္းတည္ေဆာက္ေရးတြင္ အဓိကတာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေနရ ေသာအင္ဂ်င္နီယာၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႕တြင္မိခင္မရွိေတာ့သည္မို႕ အေဖႏွင့္အတူ သူတို႕ညီအကိုႏွစ္ေယာက္လည္းေျပာင္းလာခဲ့ရသည္။ ရန္ကုန္သားေတြမို႕ ရွမ္းျပည္နယ္ေရာက္ ေသာအခါ အေအးဒဏ္ကိုအလူးအလိမ့္ခံရသည္။

 

 

 

အေပၚထပ္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ေကာ္ရစ္တာအတိုင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့ျပီး သူ႕အကို၏ အခန္းနားေရာက္ေသာအခါ တံခါးအနည္းငယ္ဟေနသျဖင့္ လွမ္းေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ရာ ဖုန္းေျပာေနဆဲပင္ျဖစ္သည္။ သူတံခါးေပါက္မွေန၍

 

“ဘယ္သူနဲ႕ဖုန္းေျပာေနတာလဲ”

 

ဟုလွမ္းေအာ္လိုက္ရာ မိုးခကလန္႕သြားဟန္ရွိျပီးသူ႕ကို ေခါင္းအံုးျဖင့္လွမ္းေပါက္ပါသည္။ သူသေဘာက်စြာရယ္ေမာလိုက္ျပီး သူ႕အခန္းထဲသို႕ဝင္လာခဲ့သည္။ အခန္းထဲရွိျပတင္းေပါက္ မ်ားကိုဖြင့္လိုက္ေသာအခါ ျပင္ပမွေအးစက္ေနေသာေလေတြက ဝင္ေရာက္လာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ျပတင္းေပါက္ကိုျပန္ပိတ္လိုက္ျပီး ကုတင္ေပၚသို႕လွဲခ်လိုက္သည္။ သူ႕ဖုန္းကေလးကိုျပန္ထုတ္ျပီး ၾကည့္ေသာအခါ သီဟဆီမွ Massage ကေရာက္မလာေသးပါ။

 

သူဘာေၾကာင့္မ်ားသီဟဆီကစာကိုေမွ်ာ္ေနမိတာပါလိမ့္။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ရင္း ဖုန္းကိုေဘးမွာခ်ကာ နဖူးေပၚလက္တင္ထားလုိက္သည္။ သူၾကားဖူးတာရွိသည္။ လူတစ္ေယာက္က လူတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိသြားျပီဆိုရင္ ဘယ္ဖက္ရင္အံုေနရာကေန ဒိတ္ဒိတ္ ဒိတ္ဒိတ္ႏွင့္ ျမည္လာ တတ္သည္တဲ့။ ထိုအရာကို ရင္ခုန္ျခင္းဟုေခၚျပီး မိမိခ်စ္တဲ့လူေရွ႕ေရာက္လွ်င္ ထိုရင္ခုန္သံမ်ားက ပိုမုိျမန္ဆန္လာတတ္သည္ဟုဆိုသည္။

 

သူေယာင္ရမ္း္ျပီးရင္ဘတ္ကေလးကိုစမ္းၾကည့္ေသာအခါ ႏွလံုးကပုံမွန္ခုန္ျပီး အနည္းငယ္ေႏြးေန သည္။ထိုစဥ္သူဖုန္းထံမွ Massage tone အသံကျမည္လာသည္။ သူခ်က္ခ်င္းပဲေကာက္ဖတ္လိုက္ သည္။

 

“မနက္ျဖန္ေက်ာင္းပိတ္တယ္ ငါးသြားမွ်ားမယ္လိုက္မလား”

 

Massage ေလးကိုၾကည့္ျပီးျပံဳးလိုက္မိသည္။

 

အခန္း(၅)

 

ေနရာင္ကသစ္ပင္မ်ားသစ္ရြက္သစ္ကိုင္းမ်ားၾကားမ်ား ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚသို႕ ျဖာက်ေနသည္။ ညီညာေျဖာင့္ျဖဴးေနေသာ ကတၱရာလမ္းမၾကီးကမဲနက္ေနျပီး နေဘးတြင္အစီအရီေပါက္ေနေသာ သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ ယူကလစ္ေတာၾကီးရွိသည္။ ဤကတၱရာလမ္းအတုိင္းအဆံုးထိသြားပါက အားကစား ျပဳလုပ္သည့္ကြင္းျပင္က်ယ္သို႕ေရာက္ရွိသြားမွျဖစ္ျပီး ထိုကြင္းျပင္၏အေနာက္တည့္တည့္ သို႕ဆက္ သြားပါက ၾကံခင္းတစ္ခုရွိျပီး ထိုၾကံခင္းကိုေက်ာ္လြန္ကာ ေတာင္ဆင္းလမ္းအတိုင္းဆင္းသြားပါက သူတို႕တစ္ျမိဳ႕လံုးကို ပတ္ျပီးစီးဆင္းေနသည့္ ျမစ္တစ္ခုရွိသည္။ ထိုျမစ္ေရသည္ စိမ္းစိုေနေသာ ေတာင္ကုန္းေတြၾကားမွာ စီးဆင္းေနတာျဖစ္ျပီး ျမစ္ေရမွာမ်ားေသာအားျဖင့္စိမ္းေနသည္။

 

 ရူးရူးမိုက္မိုက္ဂီတသံစဥ္ေတြကိုသူစြဲလန္းသလို ရင္ခုန္စိတ္လွဳပ္ရွားဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့အေတြ႕ အေတြ႕ၾကံဳသစ္ေတြကိုလည္းသူႏွစ္သက္ပါသည္။ ဒါဟာ သူ႕ဘ၀တြင္ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ လူတစ္ေယာက္ အေပၚအေလးနက္ထားမိျခင္းႏွင့္စိတ္၀င္စားမိျခင္းပါ။ သီဟရဲ႕အျပံဳးေလးကိုျမင္ တုိင္းသူ႕စိတ္ထဲအလိုလိုေအးခ်မ္းသြားရသည္ခ်ည္းသာ။ သီဟတြင္မည္သူ႕တြင္မွမရွိသည့္ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းသည့္ ႏူးညံ့တဲ့အျပံဳးေလးေတြရွိသည္။ သူကလည္း ထိုအျပံဳးေလးေတြကိုျမင္ လုိက္တုိင္း ရူးသြပ္သမလိုျဖစ္သြားတတ္ျပီး အခ်ိန္ရွိတိုင္း ထိုအျပံဳးေလးေတြကိုသတိရေနတတ္ပါ သည္။

 

တကယ္လို႕ေလာကၾကီးကသူ႕ကိုသက္ညွာေသာအားျဖင့္ သိမ္ေမြ႕တဲ့အခ်စ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုေရး စပ္ေပးခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူအတိုင္းမသိ၀မ္းသာမိမွာျဖစ္သည္။ ထိုသို႕သူ႕အတြက္သီးသန္႕ဖန္တီး ထားသည့္အခ်စ္ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးကို သူအျမတ္တႏိုးနဲ႕ တန္ဖိုးထားခ်စ္မိမွာျဖစ္သည္။ အခ်စ္အ တြက္ဆိုသူဘာေတြပဲေပးဆပ္ရေပးဆပ္ရ သူတြန္႕တိုေနမိမွာမဟုတ္ပါ။ သူဟာသိပ္ရက္ေရာလြန္း သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမယ့္ႏွလံုးသားရဲ႕အလိုကိုေတာ့လြန္ဆန္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အသည္းမာ သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။

 

 

 

လမ္းကေလးအတိုင္း သူစက္ဘီးကိုအားစိုက္ျပီးနင္းလာခဲ့သည္။ တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနေသာေလ မ်ားက သူ႕ဆံႏြယ္မ်ားကို လွဳပ္ရွားေနေစသည္။ ထိုစဥ္သူ႕အေနာက္မွစက္ဘီးဘဲလ္တီးသံၾကား လိုက္ရသည္။

 

“ကလင္……ကလင္…..”

 

သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါသီဟျဖစ္ေနပါသည္။ သီဟကဟိုတစ္ေန႕က ဘတ္စ္ကတ္ေဘာ ကစားရင္းဝတ္သည့္ အက်ႌေလးကိုအထဲတြင္ခံထားျပီးအျပင္မွဂ်င္းဂ်တ္ကတ္ကိုဝတ္ဆင္ထား သည္။ သူစက္ဘီးကိုအရွိန္ေလ်ာ့လုိက္ေသာအခါ သီဟကသူ႕ကိုမွီလာပါသည္။ သူ႕အနားသို႕ ေရာက္ေသာအခါသူ႕စက္ဘီးကယ္ရီယာခံကိုေျခေထာက္ျဖင့္လွမ္းေထာက္လိုက္သည္။

 

“ဟဲ ဟဲ းအေရွ႕ကနင္း”

 

သီဟကအပါးခိုမည့္ဟန္ပါ။ သူ႕ကိုေရွ႕မွနင္းေစျပီး သီဟကအေနာက္က ခိုလိုက္မည့္ပံုျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူရုတ္တရက္စက္ဘီးကိုေဆာင့္နင္းလိုက္ေသာအခါ သီဟေျခေထာက္မွျပဳတ္ျပီး က်န္ခဲ့သည္။ သူအေနာက္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း တဟားဟားရယ္ကာ အေရွ႕သို႕ဆက္ဘီးကို စက္နင္းသြားခဲ့သည္။

 

သီဟကအေနာက္မွ သူ႕ကိုအမွီလိုက္နင္းလာပါသည္။ တစ္ေနရာသို႕ေရာက္ေသာအခါ သီဟက ယူကလစ္ေတာထဲသို႕စက္ဘီးကိုျဖတ္ေမာင္းသြားသျဖင့္ သူ႕စက္ဘီးကိုဘရိတ္အုပ္လုိက္ရသည္။

 

“သီဟဒီအေရွ႕ဖက္ကသြားရမွာမဟုတ္ဘူးလား”

 

“ဟား….ဟား……. ဒီဖက္ကပိုနီးတယ္”

 

သီဟကေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္သူ႕ကိုမေစာင့္ပဲ စက္ဘီးကိုေျမနီလမ္းအတိုင္းယူကလစ္ေတာထဲသို႕ နင္းဝင္သြားသျဖင့္ သူ႕စက္ဘီးကိုေခါင္းျပန္ေကြ႕ကာသီဟအေနာက္သို႕လိုက္နင္းလာခဲ့သည္။ သီဟကသူ႕ေရွ႕မွစက္ဘီးကိုဒေရာေသာပါးနင္းသြားျပီး ယူကလစ္ေတာထဲသို႕ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ ကြယ္သြားသည္။ သူအေနာက္မွစက္ဘီးကို သုတ္ေခ်တင္နင္းျပီးလိုက္ရသည္။ မညီညာေသာေျမနီ လမ္းႏွင့္ သစ္ပင္ခ်ံဳႏြယ္မ်ားထူထပ္မ်ားျပားေသာေၾကာင့္ စက္ဘီးနင္းရသည္မွာ လိုသေလာက္ ခရီးမေရာက္ျဖစ္ေနသည္။ တစ္ေနရာသုိ႕ေရာက္ေသာအခါ သီဟကသူ႕ကိုေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

 

“လာေဟ့ ဒီကုန္းဆင္းျပီးရင္ေရာက္ျပီ”

 

သီဟစကားေၾကာင့္သူအေရွ႕သုိ႕လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေျမနီလမ္းကေအာက္သို႕ေလ်ာဆင္း သြားျပီး ျမစ္ရွိရာသို႕ဦးတည္ေနေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ သို႕ေသာ္ေျမနီဆင္းလမ္းမွာ အနည္းငယ္ မက္ေစာက္ေနသျဖင့္ သူနည္းနည္းေတာ့လန္႕သြားသည္။

 

“ကဲ မင္းေရွ႕ကဆင္း ေျဖးေျဖးခ်င္းဆင္းေနာ္ ဘရိတ္ကိုေသခ်ာအုပ္”

 

သီဟကစက္ဘီးကိုအေနာက္သို႕ဆုတ္ကာ သူ႕ကိုလမ္းဖယ္ေပးသည္။ သူဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္ေပ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တုန္ခ်ိတုန္ခ်ိျဖစ္ေနမိတာအမွန္ပါ။

 

သို႕ေပမယ့္ သီဟေရွ႕တြင္ေတာ့ဘာမွမျဖစ္ဟန္ေဆာင္ျပီး စက္ဘီးကိုကုန္းဆင္းအတုိင္း စီးခ်လာ ခဲ့ပါသည္။ သီဟကသူ႕အေနာက္မွ ေျဖးေျဖးျခင္းဆင္းလိုက္လာပါသည္။ ကုန္းဆင္းကေအာက္နား ေရာက္ခါနီးေလေလ မက္ေစာက္လာေလေလျဖင့္သျဖင့္ စက္ဘီးကတေျဖးေျဖးျမန္လာသည္။ အေရးထဲလမ္းကမညီမညာျဖင့္ ခ်ိဳင့္ခြက္မ်ားရွိေနသျဖင့္ စက္ဘီးက တခါတရံတြင္ ေလေပၚသို႕ ခုန္သြားေသးသည္။ တစ္ေနရာအေရာက္ လမ္းေရွ႕တြင္သစ္တုံးၾကီးတစ္ခုခံေနသျဖင့္ တစ္ျခား သို႕ေခါင္းကိုလွည့္ျပီးေမာင္းလိုက္ရာ မထင္မွတ္ပဲစက္ဘီးမွာ လမ္းေခ်ာ္ျပီးကုန္းဆင္းအတိုင္း လိမ့္သြားသည္။

 

ရုတ္တရက္မို႕သူ႕မ်က္စိေတြျပာသြားျပီ ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိျဖစ္သြားသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူသတိထားမိသည့္အခ်ိန္အတြင္ သူေရာစက္ဘီေရာေရထဲသို႕ေရာက္ေနျပီျဖစ္သည္။

 

သီဟကသူ႕ကိုစိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ စက္ဘီးကိုျမစ္စပ္အထိေမာင္းလာျပီး သူ႕ဆီသို႕ေျပးလာသည္။

 

ထို႕ေနာက္ေရထဲတြင္ငူငူၾကီးထိုင္ေနေသာ သူ႕ကိုၾကည့္ေနသည္။ သူလည္းဘာမွမေျပာမိ….. သီဟကသူ႕ကိုေစ့စပ္စြာၾကည့္ျပီး….. ဒဏ္ရာရွိမရွိၾကည့္ျပီးေနာက္ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေသာပံုစံျဖင့္ အားရပါးရရယ္ေတာ့သည္။

 

“ဟီး….ဟီး…….ဟီး………”

 

သူထိုင္ေနရာမွကုန္းထလိုက္ကာ သီဟကိုေရေတြျဖင့္ပက္လိုက္သည္။

 

“အား……”

 

“ဟား…..ဟား….ဟား…….”

 

သီဟကသူ႕ဆီကိုေျပးလာေသာအခါ သူကျမစ္ထဲကိုျပန္ေျပးပါသည္။

 

“မိုးညအရမ္းမသြားနဲ႕ေနာ္ အေရွ႕မွာေရစီးသန္တယ္ ပါသြားဦးမယ္”

 

သီဟကလွမ္းေအာ္လိုက္ေသာအခါ သူေရွ႕သို႕ဆက္မသြားရဲေတာ့ပဲျဖစ္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ သူသီဟညာတာခံလိုက္ရပါသည္။ သီဟကသူ႕ဆီခ်က္ခ်င္းေျပးလာျပီး အေပၚမွခြကာ သူ႕ကိုေရထဲသို႕ႏွစ္ခ်လုိက္သည္။

 

“ဗြမ္း……”

 

“ဟား…..ဟား……”

 

သူကေရထဲမွေန၍သီဟေျခေထာက္ကိုမျပီး အေပၚသို႕လွန္ခ်လိုက္သည္။ သူေရာသီဟာေရထဲသို႕ ပက္လက္လန္ျပီးက်သြားသည္။ သီဟကသူ႕ကိုေရေတြျဖင့္ပက္သည္။

 

ထိုတခဏတာေလးသည္ သူ႕ရင္ထဲကိုအမည္မေဖာ္ႏိုင္ေသာ ခံစားခ်က္အသစ္ေတြထည့္သြင္း ေပးလ်က္ရွိသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြနဲ႕စီးေျမာရင္း သူ႕ရင္ထဲသို႕လာေရာက္ရိုက္ခတ္ေနေသာ ရင္ခုန္သံလိွဳင္းလံုးမ်ားက အင္အားျပင္းထန္လွသည္။ ျပင္းထန္လွတဲ့ရင္ခုန္သံေတြကိုထိန္းခ်ဳပ္ ဖို႕သူမၾကိဳးစားမိေတာ့ပါ။ ထိုရင္ခုန္သံအတိုင္း လိုက္ပါလာခဲ့ရင္း အခ်စ္ရဲ႕လွည့္စားမွဳေတြက သူ႕ကိုမ်က္ကန္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ အရာအားလံုးမသိက်ိဳးႏြံျပဳေနေစျပီး ျပဳစားလ်က္ရွိသည္။

 

   တကယ္ေတာ့ရင္ခုန္တယ္ဆိုတာခ်ိဳျမိန္တဲ့အရာသာပါ အထူးသျဖင့္အခ်စ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ရင္ခုန္သံေတြက ဒဏ္ရာေတြနဲ႕လူတစ္ေယာက္လံုးကိုမူးေမ့ေနေစျပီး အခ်စ္ရဲ႕ခိုင္းေစသမွ်ကို မလြန္ဆန္၀ံ့ပဲလိုက္လုပ္ေနရသည့္ ေက်းကြ်န္တစ္ေယာက္လိုပါပင္။ ယခုေတာ့သူလည္းအခ်စ္ရဲ႕ ေက်းကြ်န္တစ္ေယာက္မ်ားျဖစ္သြားေလျပီလား။ အခ်စ္ဆိုတာကိုသူသည္းသည္းကြဲကြဲမသိေပမယ့္ ရင္ခုန္ျခင္းဆိုတာကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ပါသည္။ သူလို႕လူပ်ိဳေပါက္စေလးအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာသိပ္ကိုထူးဆန္းလြန္းေနေတာ့ အခ်စ္ကိုအဓိပၸါယ္မေဖာ္ႏိုင္တာ သူ႕အျပစ္လို႕ေတာ့ မဆိုသာပါ။ လူေတြရဲ႕ရူးသြပ္ျခင္းေတြကို သူအခ်စ္လို႕သမုတ္ခ်င္သည္။ အခ်စ္ဆိုတာ ရူးသြပ္ျခင္း ေတြကပဲစတင္တာမဟုတ္လား။ အိမ္မက္ဆန္ဆန္ ပံုျပင္ဆန္ဆန္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြကို သူသာပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိုက္ေလ မလဲ။

 

ေရေတြစိုေနေသာသီဟအ၀တ္အစားေတြမွာ ကိုယ္ျဖင့္ကပ္ေနျပီးထင္းေနေသာသီဟကိုယ္လံုးကို ေတြ႕ျမင္ေနရပါသည္။ ထို႕အတူသီဟေဘာင္းဘီမွာ ေရ၏အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ေအာက္သို႕အနည္း ငယ္ေလ်ာေနျပီး သီဟခ်က္အစပ္မွေမြးညွင္းေလးေတြကိုျမင္ေနရျပီး ေရစိုေနေသာသူ႕အသားအ ရည္ကသူ႕ကိုဆြဲေဆာင္လ်က္ရွိသည္။ ျမစ္ျပင္ေပၚသို႕ေလတစ္ခ်က္ျဖတ္တိုက္လိုက္ေသာအခါ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးခိုက္ကနဲ႕ျဖစ္ေအာင္ ေအးသြားၾကပါသည္။

 

  သီဟကရႊဲေနေသာသူ႕အေပၚအက်ႌေတြကိုလက္ေျမွာက္ျပီးခြ်တ္ပစ္လိုက္ကာ ကမ္းစပ္သို႕လွမ္း ပစ္ထဲ့လိုက္သည္။

 

“မေအးဘူးလား သီဟ”

 

သီဟကသူ႕ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္သည္။ ထို႕ေနာက္ေရထဲသို႕ျပန္စိမ္လိုက္ျပီး….

 

“ေရထဲစိမ္ေနရင္သိပ္မေအးဘူး ေရေပၚတက္ေနရင္ေတာ့ေလေတြတိုက္လို႕ ေအးတယ္”

 

သီဟရဲ႕လက္ေမာင္းသားေတြနဲ႕ ေတာင့္တင္းက်စ္လစ္ေနတဲ့ခႏၶာကိုယ္က သူ႕ကိုဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ကိုပင္ဆြဲေဆာင္လြန္းေနပါသည္။

 

“မိုးညအ၀တ္အစားေတြခြ်တ္လိုက္ေလ ခဏေနကမ္းေပၚတက္ျပီးလွမ္းထားရေအာင္”

 

သီဟကေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္သူ႕အနားသို႕ကပ္လာပါသည္။ သူေယာင္နနျဖင့္ ခါးမွအ၀တ္အစား ေတြကိုခြ်တ္လိုက္သည္။ သီဟကသူႏွင့္တစ္ေပအလိုေလာက္ထိကပ္လာသည္။ ထို႕ေနာက္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ကိုေစ့စပ္စြာၾကည့္ေနသည္။

 

ၾကာေတာ့သူပင္ၾကက္သီးထခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာသည္။ သီဟကျပံဳးစိစိလုပ္ျပီး သူ႕ရင္ဘတ္ရွိ ႏို႕သီးေခါင္းကိုလွမ္းကိုင္လိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့သူလန္႕သြားသည္။

 

“ဟား…….ဟား….”

 

သီဟသူ႕ျဖစ္ပံုကိုၾကည့္ျပီး သေဘာက်စြာရယ္ေနပါသည္။ သူသီဟကိုအရွက္ေျပ ေရျဖင့္လွမ္းပက္လိုက္ပါသည္။

 

“ကဲငါးမွ်ားမယ္ဆိုသြားရေအာင္ အ၀တ္အစားေတြလည္းလွမ္းရဦးမယ္”

 

သူ႕စကားေၾကာင့္သီဟကအပိုးသတ္သြားျပီး ကမ္းစပ္သို႕သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ျပန္တက္လာ ခဲ့သည္။ ကမ္းစပ္တြင္လည္းေနေသာသူ႕စက္ဘီးကိုျပန္ထူလိုက္ျပီး သီဟစက္ဘီးႏွင့္အတူတူ သြားရပ္ထားလိုက္ကာ သီဟစက္ဘီးတြင္ပါလာေသာ ငါးမွ်ားတံမ်ားကိုျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။ သီဟ သူ႕ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြကိုပါခြ်တ္ျပီး ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚတြင္သြားလွမ္းေနသည္ကိုေတြ႕ ရသည္။ သီဟကေဘာင္းဘီးအရွည္ခြ်တ္လိုက္ေသာအခါ အထဲတြင္းအတြင္းခံေဘာင္းဘီအတို ေလးသာက်န္ေတာ့သည္။ သီဟကအသားျဖဴသျဖင့္ ထိုအတြင္းခံေဘာင္းဘီမိုးျပာေရာင္ေလးႏွင့္ လိုက္ဖက္ေနသည္။ ထို႕အတူသီဟရဲ႕ထိုးထြက္ေနေသာညီဘြားေလးေၾကာင့္ လဲသူအာေခါင္ေတြ ေျခာက္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာသည္။ သီဟကအ၀တ္ေတြလွမ္းျပီးေနာက္သူ႕ဆီသို႕ျပန္လာသည္။

 

“မိုးညေဘာင္းဘီေတြေရာခြ်တ္လိုက္ေလ ကြ်န္ေတာ္သြားလွမ္းေပးမယ္”

 

သီဟေတာင္းဆိုမွဳေၾကာင့္သူ႕ေဘာင္းဘီကိုခြ်တ္လိုက္ကာ သီဟကိုေပးလိုက္သည္။ သီဟက သူ႕ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္အတြင္း တစ္ခုခုကိုစမ္းလိုက္ကာ ဘာမွမရွိေတာ့မွ စိတ္ခ်လက္ခ်ျဖစ္ သြားဟန္ျဖင့္ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚသို႕သြားလွမ္းလိုက္သည္။ သီဟကိုသူအေနာက္မွေငး ၾကည့္မွ အေပၚပိုင္းရင္အုပ္က်ယ္ျပီးစြန္႕ကားေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ကိုသတိျပဳမိသည္။ အလြန္ဆြဲေဆာင္မွဳရွိေသာ ခႏၶာပိုင္ရွင္ပါ။ အေနာက္မွတင္ပါးမ်ားကလည္း တင္းေနျပီး မို႕ေမာက္ ေနကာ ေပါင္လံုးမ်ားကျဖဴေဖြးေနကာ ေမႊးညွင္းေလးမ်ားျဖင့္အလြန္ၾကည့္လို႕ေကာင္းပါသည္။

 

ျမစ္ေရသည္တသြင္သြင္စီးဆင္းေနျပီး ထိုျမစ္ေရေပၚတြင္ ေရႊေရာင္ေနေရာင္က တျဖတ္ျဖတ္ လင္းလက္ေနပါသည္။ ျမစ္ထဲသို႕ေက်ာက္သယ္သည့္စက္ေလွမ်ားျဖတ္ေမာင္းသြားတုိင္း လိွဳင္းလံုးငယ္ေလးေတြက ကမ္းစပ္ကိုလာေရာက္ရိုက္ခတ္လ်က္ရွိသည္။ ေနေရာင္မ်ားစူးရွလ်က္ ရွိျပီးစက္ေလွသံမ်ားမွလြဲ၍ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္လ်က္ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံ တြင္ေတာ့ ေအးစိမ့္ေနေသာေလေတြက သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္သြားေစပါသည္။

 

ငါးမွ်ားတံႏွစ္ေခ်ာင္းကို သစ္သားေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ပူးခ်ည္ထားကာ ေျမႏုေပၚတြင္စိုက္ထားပါ သည္။ သူေရာသီဟေရာေရစပ္ရွိေက်ာက္တံုးေပၚ တြင္ဆိတ္ျငိမ္စြာ ထိုင္ေနၾကျပီးအရိပ္အကဲ ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနၾက သည္။

 

သူ႕ေဘးတြင္သီဟရွိေန၍လားမသိ သူအာေခါင္ေတြေျခာက္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာကာ ငါးကိုစိတ္မ၀င္စားႏိုင္ပဲ သူ႕တံေတြးမ်ိဳသံေတြကို သီဟၾကားမွစိုးရိမ္ေနမိပါသည္။ သီဟကေတာ့ မည္သည့္စကားမွ်မဆိုပဲဆိတ္ျငိမ္ေနသည္။ သီဟကိုယ္ေပၚမွေျခာက္ကာစ ေရစက္ကေလးမ်ားက ဟိုသည္တစ္စေတြ႕ေနရျပီး ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာအေရးျပားတစ္ခ်ိဳ႕မွ ျမစ္ေရ၏ညစ္ညမ္းမွဳေၾကာင့္ ၀ါက်င့္က်င့္ျဖစ္ေနေသည္။ သီဟခႏၶာကိုယ္မွအေႏြးဓာတ္တစ္ခ်ိဳ႕က နေဘးတြင္အသားခ်င္းကပ္လု နီးပါထုိင္ေနေသာသူ႕ကို ကူးစက္လာေစသည္။ ထို႕အတူသီဟ၏အသက္ရွဴသံေတြကိုလည္း သူၾကားေနရသည္။ ဆိတ္ျငိမ္ေနေသာပတ္၀န္းက်င္ကပဲ သူ႕ကိုပိုျပီးသတိမူေနေစတာလား ေတာ့သူမသိပါ။

 

သူၾကည့္ေနရင္းတန္းလန္းမွာပင္ သီဟမ်က္လံုးေတြကေလးလံျပီးတေျဖးေျဖးစင္းလာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သီဟအိပ္ခ်င္ေနတာမ်ားလား…..

 

သီဟကဒူးေခါင္းႏွစ္ေခ်ာင္းေပၚတြင္ေမးကိုတင္ထားသည္။ သီဟမ်က္လံုးေတြက ဟိုေငးသလိုလိုသည္ေငးသလိုလိုႏွင့္ အိပ္စျပဳလာျပီျဖစ္သည္။ သိပၸံနည္းျဖင့္ဆိုရေသာ သီဟအိပ္ ခ်င္ေနသည့္အဆင့္မွာ (ဆူညံသံမ်ားၾကားလွ်င္ႏိုးထႏိုင္ေသာအဆင့္) ျဖင့္အိပ္ေပ်ာ္စျပဳလာျခင္းျဖစ္ သည္။ သို႕ေသာ္….

 

သီဟကေခါင္းေတြကိုခါရမ္းကာ တစ္ခ်က္မွ်သန္းလိုက္ျပီး သူ႕ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ…

 

“မိုးညေပါင္ခဏငွါးလို႕ရမလား……”

 

“ဟင္….”

 

ရုတ္တရက္မို႕သီဟဘာေျပာမွန္းသူမသိပါ။ သို႕ေသာ္ သီဟကဆက္ေျပာသည္။

 

“ကြ်န္ေတာ္အရမ္းအိပ္ခ်င္လာလို႕ မိုးညေပါင္ေပၚမွာခဏေလာက္ေခါင္းအံုးျပီးအိပ္ခ်င္လို႕ပါ”

 

သူ အင္း ဟုလည္းမဆိုမိပါ။ သို႕ေသာ္သီဟအဆိုကို ျငင္းလည္းမျငင္းပယ္မိ။ ဘာေျပာရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားေနစဥ္မွာပင္ သီဟကသူ႕အေျဖကိုမေစာင့္ေတာ့ပဲ သူ႕ေပါင္ေပၚတြင္ ေခါင္း၀င္ထိုးကာ အိပ္ပါေတာ့သည္။ သီဟပါးျပင္ေလးႏွင့္သူေပါင္သားတို႕ထိမိသြားသည့္အခါ တကိုယ္လံုးဓာတ္လိုက္သြားသလိုခံစားရျပီး သူ႕စိတ္ေတြထိန္းခ်ဳပ္ရခက္လာသည္။ သီဟက သူ႕ေပါင္ေပၚတြင္ေခါင္းအံုးထားရံုမက သူ႕ေပါင္ျပင္ေပၚသို႕လက္တစ္ဖက္ကလည္း တင္ထားေသးသည္။ သီဟမ်က္ႏွာက သူ႕အတြင္းခံေဘာင္းဘီအစပ္တြင္ေရာက္ေနျပီး သူ႕ညီဘြားေလးႏွင့္ အလြန္နီးကပ္ေနသည္။

 

သူ႕ကိုေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲသို႕ပစ္ခ်လိုက္သလိုပါပဲ ခံစားခ်က္ကေအးစိမ့္ေနသည္။ သီဟ၏အိပ္ေပ်ာ္ ေနေသာမ်က္ႏွာေလးကို ငံု႕ၾကည့္ေနမိရင္ ၾကည္ႏူးမွဳေလးေတြရင္ထဲမွာေ၀သီေနကာ သူပီတိျဖစ္ေန မိသည္။ ဒီလိုပဲငါ့ေပါင္ေပၚမွတစ္သက္လံုးအိပ္ေနပါလားသီဟရယ္…….

 

အတန္ၾကာေသာသီဟအမွန္တကယ္ပင္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ ဘယ္တုန္းကအိပ္ခ်င္ေနမွန္းမသိ သည့္သီဟ အခုသူ႕ေပါင္ေပၚမွာႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကိုၾကည့္ျပီး ဂရုဏာသက္မိကာ သူ႕လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ နဖူးေပၚတြင္၀ဲက်ေနေသာ သီဟဆံပင္စေတြကိုအသာသပ္တင္ေပးလိုက္ သည္။ ထို႕ေနာက္သီဟ၏ဗိုက္သားျပင္ေပၚသို႕သူ႕လက္ကေလးကိုအသာတင္ထားလိုက္သည္။ သီဟဗိုက္သားျပင္က အသက္ရွဴျခင္းေၾကာင့္ အနည္းငယ္လွဳပ္ရွားေနသည္။ က်စ္လစ္ေတာင့္တင္း ေနေသာသီဟ၏ဗိုက္သားျပင္ေပၚသို႕ သူေျဖးေျဖးျခင္းပြတ္သပ္ၾကည့္သည့္အခါ……….

 

                                                   ဇာတ္သိမ္းဆက္ရန္-

 

                                                   Written by- Lovealone

 

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္အျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ (ဇာတ္သိမ္း ပိုင္း)

 

အခန္း(၆)

 

အတန္ၾကာေသာသီဟအမွန္တကယ္ပင္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ ဘယ္တုန္းကအိပ္ခ်င္ေနမွန္းမသိ သည့္သီဟ အခုသူ႕ေပါင္ေပၚမွာႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကိုၾကည့္ျပီး ဂရုဏာသက္မိကာ သူ႕လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ နဖူးေပၚတြင္၀ဲက်ေနေသာ သီဟဆံပင္စေတြကိုအသာသပ္တင္ေပးလိုက္ သည္။ ထို႕ေနာက္သီဟ၏ဗိုက္သားျပင္ေပၚသို႕သူ႕လက္ကေလးကိုအသာတင္ထားလိုက္သည္။ သီဟဗိုက္သားျပင္က အသက္ရွဴျခင္းေၾကာင့္ အနည္းငယ္လွဳပ္ရွားေနသည္။ က်စ္လစ္ေတာင့္တင္း ေနေသာသီဟ၏ဗိုက္သားျပင္ေပၚသို႕ သူေျဖးေျဖးျခင္းပြတ္သပ္ၾကည့္သည့္အခါ သူ႕ရင္ထဲတြင္ အသည္းေတြအူေတြအစိမ္းလိုက္ဆြဲထုတ္ခံလိုက္ရသလို ေျဗာင္းဆန္သြားပါသည္။ သူ႕ရဲ႕ရင္ခုန္ သံေတြဟာလည္း ထိန္းခ်ဳပ္လို႕မရေအာင္ ခုန္ေပါက္ေနသည္။

 

  သီဟ၏အာေငြ႕ေႏြးေႏြးေလးက သူ႕ဝမ္းဗိုက္တစ္ဝိုက္တြင္ပ်ံ႕လြင့္ေနသည္။ အိပ္ေမာက်ေနေသာ သီဟမ်က္ႏွာေလးမွာအျပစ္ကင္းစင္လ်က္ရွိျပီး ေလာကၾကီးမွာဘာအပူအပင္ေသာကမွမရွိသလို ျငိမ္းခ်မ္းလ်က္ရွိသည္။ သီဟ၏ေမွးစင္းေနေသာ မ်က္ေတာင္ေလးမ်ားေအာက္တြင္ ရွည္လ်ား ေသာႏွာရိုးႏွင့္အလုိလုိနီရဲေနေသာ ႏွဳတ္ခမ္းသားေလးကိုစြဲမက္ဖြယ္ရာေတြ႕ရေလ၏။ သူေခ်ာက္ ကမ္းပါးအစပ္မွာလမ္းေလ်ာက္ေနရသလို ဘယ္အခ်ိန္ေခ်ာက္ထဲကိုျပဳတ္က်သြားမလဲဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္မ်ိဳးနဲ႕ သီဟမ်က္ႏွာေလးကိုႏွေျမာတသစြာၾကည့္မိရင္း ဘယ္ႏွေခါက္ေျမာက္မွန္းမသိ ေသာတံေတြကိုမ်ိဳခ်မိျပန္သည္။

 

လိပ္ျပာငယ္ေလးတစ္ေကာင္၏ရွက္ႏြံေနသည့္အေတြးေလးမ်ိဳးျဖင့္ သူ႕မ်က္ႏွာေလးနီရဲေနမိေသာ္ လည္းအခ်စ္၏ဆြဲေဆာင္ရာကိုမလြန္ဆန္ႏိုင္ဝံ့စြာျဖင့္ ေက်ာ့ကြင္းထဲတြင္ရုန္းမရျဖစ္ေနပါသည္။ အခ်စ္တြင္အလွတရားေတြရွိသည္တဲ့ ဤသို႕ဆိုလွ်င္သူသည္ထိုအလွတရားေတြကိုရွာေဖြေနမိ သူတစ္ဦးမ်ားလား။

 

သီဟ၏ႏွဳတ္ခမ္းသားေလးမ်ားအားၾကည့္ရင္း သူထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းေတြကင္းလြတ္သြားကာ ထိုႏွဳတ္ခမ္းသားေလးမ်ား၏စြဲမက္ဖြာရာအလွတြင္ ယစ္မူးမိကာ…… သူမ်က္ႏွာကို သီဟမ်က္ ႏွာဆီသို႕ကပ္လိုက္မိကာ…. တုန္ရီေနေသာစိတ္ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားရင္း……. သူ႕မ်က္လံုး ေတြကိုစံုမွိတ္လိုက္ျပီး….. သူ႕အားျပဳစားႏိုင္စြမ္းရွိလြန္းသည့္ ႏွဳတ္ခမ္းရဲရဲေလးကို နမ္းလိုက္မိ ပါသည္။

 

အို….. ႏွဳတ္ခမ္းေလးက ေႏြးေနတာပဲ။ သီဟႏွဳတ္ခမ္းႏွင့္သူ႕ႏွဳတ္ခမ္းတို႕ ဟပ္မိသြားတယ္ဆိုရင္ ပဲသူ႕ရင္ထဲကို အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ရင္ခုန္သံအသစ္ခံစားခ်က္အသစ္ေတြ ဒေရာေသာပါးဝင္ ေရာက္လာပါသည္။ ေကာင္းကင္ေပၚက ျမဴးၾကြေနတဲ့သံစဥ္သစ္ေတြ သူ႕ရင္ထဲကိုဝင္ေရာက္တီး ခတ္ေနသလို ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္လာသည့္ ခ်စ္ျခင္း၏ရနံ႕ေလးေတြက သူ႕ရဲ႕အေသြးထဲအသား ထဲသို႕ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနေအာင္ လည္ပတ္စီးစင္းေနျပီျဖစ္သည္။

 

စိုစြတ္စြတ္အရသာကိုသူ႕ဘဝတြင္ ပထမဦးခံစားဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစိုစြတ္စြတ္ကေလးသည္ ဘာနဲ႕မွလည္းမရေသာ ခံစားခ်က္ေတြ ရင္ခုန္လိွဳက္ေမာျခင္းေတြ အၾကင္နာအေငႊ႕သက္ေလး ေတြနဲ႕ ပ်ားရည္ကဲ့သို႕ခ်ိဳျမိန္ေနေသာ အခ်စ္ေတြေပါင္းစပ္ထားသည္ဟုထင္မိသည္။ လူတစ္ ေယာက္၏ႏွလံုးအိမ္ကိုထိုးေဖာက္ႏိုင္စြမ္းရွိေသာ ႏွဳတ္ခမ္းသားပိုင္ရွင္ေလးရယ္…..

 

သူ႕ႏွဳတ္ခမ္းကိုသီဟႏွဳတ္ခမ္းေတြဆီမွခြာလိုက္ျပီး သီဟမ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္မဝႏိုင္ျဖစ္ ေနမိသည္။

 

စိမ္းစိုေနေသာေတာအုပ္ၾကီးသည္ ေလယူရာအတုိင္းယိမ္းႏြဲ႕ေနသည္။ ျမစ္ျပင္က်ယ္သည္ ေရႊေဘာ္ေရာင္ပက္ျဖန္းလ်က္ေတာက္ပေနသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ လိႈင္းလံုးငယ္ကေလးမ်ား

 

ကလည္း ျမစ္ကမ္းစပ္သို႕လာေရာက္က်ယ္စားေနၾကသည္။

 

ပံုျပင္ေတြ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို လင္းလက္ေတာက္ပလာတဲ့ေရာင္ျခည္ သစ္ကေလးေတြနဲ႕ အမုန္းတရားဆိုတာဘာမွန္းမသိခဲ့။ စိမ့္ကဲ့ေနေသာရာသီဥတု သစ္ေတာစိမ္း ၾကီးထဲမွထြက္ေပၚလာေသာ သစ္ေတာရနံ႕ႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္အမ်ိဳးအမည္မသိတိရိစာၦန္ငယ္ ေလးမ်ား၏ျငီးညဴသံေလးမ်ားေရာႏွက္ေနကာ ရင္ခုန္သံအသစ္ေတြသည္ သူ႕ရင္ထဲတြင္ ေမြးဖြား သန္႕စင္ခဲ့သည္။ ထိုရင္ခုန္သံေတြကိုသူအမိအရဖမ္းဆုပ္ထားရင္း ရင္ခြင္ထဲမွလြတ္ထြက္သြားမလား စိုးရိမ္မိကာ ေထြးပိုက္ထားမိပါသည္။

 

ႏွစ္နာရီခန္႕ၾကာေသာအခါ ေနေရာင္ျခည္သည္အရွိန္ေလ်ာ့သြားကာ နီညိဳေရာင္အျဖစ္သို႕ေျပာင္းလဲ သြားပါသည္။ သစ္ပင္အခ်ိဳ႕မွသစ္ကိုင္းမ်ားသည္လည္း ေလတိုက္သံႏွင့္အတူ လႈပ္ေနၾက သည္။ ျမစ္ျပင္က်ယ္ၾကီးထဲတြင္ သဲေတြတင္လာေသာစက္ေလွတစ္စီးက တေရြ႕ေရြ႕ခုတ္ေမာင္း ေနပါသည္။ သီဟလက္ကေလးေတြက အနည္းငယ္လႈပ္ရွားလာျပီး မ်က္ေတာင္ေလးေတြ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္လာသည္ကိုေတြ႕ရသည္။

 

“ႏိုးျပီလားသီဟ…”

 

သီဟကသူ႕မ်က္လံုးေတြကိုပြတ္သပ္လိုက္ရင္း သူ႕ကိုအိပ္မံႈစံဖြားျဖင့္ျပံဳးျပပါသည္။

 

“အင္း…. ႏိုးျပီ”

 

သူ႕ကိုကေလးတစ္ေယာက္လိုခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာေျပာသည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕ေပါင္ေပၚမွ ထလိုက္ကာ ငုတ္တုတ္ထိုင္လိုက္သည္။

 

“ငါးမရဘူးလား မိုးည”

 

သူဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္မိပါသည္။ ဒီေန႕သူတို႕ကံဆိုးစြာျဖင့္ ငါးတစ္ေကာင္မွမရပါ။

 

“မရဘူးသီဟ ငါးမွ်ားတံေတြကိုၾကည့္ပါလား ဒီအတုိင္းပဲ”

 

  သီဟကလည္းသူနဲ႕လိုက္ျပီး ရယ္ပါသည္။ ထို႕ေနာက္ထုိင္ေနရာမွထျပီးမတ္တတ္ရပ္လိုက္ေသာ အခါ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ျဖစ္ေနေသာ သီဟညီဘြားေလးကို အတြင္းခံေဘာင္းဘီေလးျဖင့္ ထင္းေနေအာင္ျမင္လိုက္ရသည္။ ရုတ္တရက္မို႕ သူ႕မ်က္စိေတြျပာသြားသည္။ သီဟကအေက်ာ ဆန္႕ျပီးခါးကိုေကာ့လိုက္ေသာအခါ အေရွ႕သို႕ပိုျပီး ေငါထြက္လာသည္။ သီဟမ်က္ႏွာက ျမစ္ျပင္ က်ယ္ကိုေငးေနသျဖင့္ သူခိုးၾကည့္ေနတာကိုေတာ့မျမင္ပါ။ အိပ္ရာႏိုးကာစမိုလို႕လားေတာ့မသိ သီဟညီဘြားေလးက အားေကာင္းေနပံုေပၚပါသည္။ သီဟညီဘြားေလးကို သူခ်က္ခ်င္းပဲ ကိုင္ၾကည့္လိုက္ခ်င္ပါသည္။

 

“အဝတ္စားေတြေျခာက္ေလာက္ျပီထင္တယ္ ညေနေတာင္ေစာင္းေနပါလား”

 

သီဟကသူ႕ကိုမၾကည့္ပဲေျပာသည္။

 

“ျပန္ၾကေတာ့မလား သီဟ”

 

“အင္း ျပန္ၾကမယ္ေလ”

 

သူငါးမွ်ားတံႏွစ္ေခ်ာင္းကိုသြားျဖဳတ္လိုက္ကာ စက္ဘီးတြင္သြားေရာက္ခ်ည္ေႏွာင္ထားလိုက္သည္။ သီဟကေတာ့ အဝတ္အစားေတြရုပ္္လာကာ သူ႕ကိုလာေပးသည္။ ထို႕ေနာက္ အသီးသီးဝတ္ဆင္ လိုက္ၾကျပီးေနာက္ ထိုေနရာမွသူတို႕ႏွစ္ေယာက္ထြက္ခြာလာခဲ့ၾကပါသည္။

 

ေနေရာင္ေမွးမွိန္သြားျပီဆိုတာနဲ႕ အခ်မ္းဓာတ္ကလဲပို၍ပို၍ကဲလာပါသည္။ ေနေျပာက္မထိုးေသာ သစ္ေတာအုပ္ၾကီးထဲမွသူတို႕ႏွစ္ေယာက္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကသည္။ အျပန္လမ္းသည္ကုန္းတက္ၾကီး ျဖစ္သျဖင့္ စက္ဘီးကိုဆင္းတြန္းလာခဲ့ၾကသည္။ ကုန္းေပၚေရာက္ေသာအခါ ႏွစ္ေယာက္စလံုးအ ေတာ္ဟိုက္သြားၾကျပီျဖစ္သည္။ စက္ဘီးကိုေျဖးညွင္းစြာတြန္းရင္း စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ယူကလစ္ ေတာထဲရွိ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေလးေတြေပၚမွ ျဖတ္နင္းလာခဲ့ၾကသည္။

 

“သီဟ…..”

 

“ဟင္……”

 

စက္ဘီးကိုတြန္းေနရင္းသီဟကသူ႕ကိုၾကည့္လာသည္။ သူေျခာက္ကပ္ကပ္ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဆိုး လိုက္သည္။

 

“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး”

 

သီဟကခပ္ရဲ႕ရဲ႕ေလးရယ္သည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕လက္ေမာင္းကို လက္သီးျဖင့္ဖြဖြေလးထိုးလိုက္ သည္။ သူလည္းသီႏွင့္ေရာေယာင္ျပီးရယ္မိပါသည္။

 

“မိုးည”

 

သီဟကသူ႕ကိုေခၚသည္။

 

“အင္း….”

 

“မိုးညမွာေကာင္မေလးရွိလား”

 

ရုတ္တရက္ေမးလာေသာေမးခြန္းေၾကာင့္သူေၾကာင္သြားပါသည္။ သီဟကိုဘာျပန္ေျပာရမွန္း ေတာင္မသိေတာ့ပါ။ သီဟဘာေၾကာင့္ဒီလိုေမးတာပါလိမ့္။

 

“တကယ္လို႕ရွိတယ္ဆိုရင္လည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ေတာ့အခင္အမင္မပ်က္ပါနဲ႕ေနာ္။ ကြ်န္ေတာ္မိုးည ကိုခင္တယ္။”

 

“မရွိေသးပါဘူး သီဟရဲ႕။ သီဟကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ခင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကဒီျမိဳ႕ကိုေရာက္လာ တာမၾကာေသးေတာ့ ရင္းရင္းနီးနီးေပါင္းရမယ့္သူမရွိေသးဘူး”

 

သီဟကသူ႕ကိုႏွာေခါင္းရႈံ႕ျပပါသည္။

 

“ဘာျဖစ္လို႕လဲသီဟ…..”

 

“မိုးညစကားေျပာေနတာ ကြ်န္ေတာ့္အဘြားေလးနဲ႕တူေနလို႕ ဟိဟိ”

 

“အာ….. သီဟကလည္းေပါက္ေပါက္ရွာရွာ…”

 

“ဟား……ဟား……..ဟား…….”

 

ၾကက္ဥတစ္လံုးျပဳတ္ဖုိ႕သံုးမိနစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ကို အေကာင္းစားနာရီတစ္လံုးနဲ႕ၾကည့္ဖို႕မလိုသလို အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကိုရွာေဖြဖုိ႕ မွန္ဘီလူးေကာင္းေကာင္းမလိုပါဘူး။ အဓိကကေတာ့ အရင္းခံခ်စ္ တတ္တဲ့ရင္ဘတ္နဲ႕ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကိုလႈပ္ႏိႈးႏိုင္ေစတဲ့လူမ်ိဳးကိုရွာေဖြႏိုင္ဖို႕ပါပဲ။ လမင္းၾကီးကသာ တကယ္လို႕ခြင့္ျပဳခဲ့မယ္ဆိုရင္ ၾကယ္ေလးေတြကို သူ႕ရဲ႕ခ်စ္သူအတြက္ဆြတ္ခူးေပးခ်င္မိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ပူပူေႏြးေႏြးအခ်စ္ဆိုတာမ်ိဳးေလးက သိပ္ကိုယုယၾကင္နာရတဲ့အမ်ိဳးေလ သူကသိပ္ကို တန္ဖိုးရွိတာ။ ဒီလိုလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ရင္ခုန္သံေတြရဖို႕ ဘယ္ေစ်းမွာမွရွာဝယ္၍မရပါ။

 

  တည္ရွိျခင္းမတည္ရွိျခင္းေတြသာေပ်ာက္ဆံုးသြားမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ေတြကိုသာရပ္တန္႕ထားလို႕ရ မယ္ဆိုရင္ ဒဏ္ရာေတြသာမကုစားပဲသက္သာသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေလာကၾကီးမွာကံအေကာင္းဆံုး လူနာအျဖစ္သူအသက္ရွင္ရပ္တည္ခ်င္ပါသည္။ စီးဆင္းေနတဲ့စမ္းေရေအးေအးေလးေတြ ေက်ာက္ တံုးေသးေသးေလးေတြၾကားထဲ တိုးေဝွ႕ျပီးျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဝဲဂယက္ေသးေသးေလးေတြကို သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေရျပင္ထဲမွာျပန္လည္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ့္ အခ်စ္မ်ိဳးကိုသူမလိုခ်င္ပါ။

 

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးဟာ တကယ္ေတာ့သိပ္ကိုႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့အရာေလးပါ။ လူေတြရဲ႕ႏွလံုးသားဟာအခ်စ္နဲ႕ေတြ႕ရင္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕သြားတတ္လို႕ အခ်စ္ဟာလူေတြကိုျပဳစား ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ့ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္ေလးလို႕ဆိုရေလမလား။

 

သူႏွင့္သီဟအတန္ေလ်ာက္လာေသာအခါ လမ္းခြဲရမည့္ေနရာသို႕ေရာက္လာသည္။ ေကာင္းကင္ယံ တြင္ေတာ့ငွက္ငယ္တစ္ခ်ိဳ႕ျပန္သန္းေနၾကပါသည္။

 

“ကဲ…. သြားေတာ့မယ္မိုးည”

 

သီဟကသူ႕ကိုႏႈတ္ဆက္သည္။ သူေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

 

“အင္း”

 

သီဟကသူ႕ကိုၾကည့္ျပီးမသြားေသးပဲေပကပ္ကပ္လုပ္ေနသည္။ သီဟသူ႕ကိုတစ္ခုခုေျပာခ်င္ေန ေသးဟန္ရွိသည္။ သူကလည္းသီဟကိုတစ္ခုခုေျပာခ်င္ေနေသးသည္။ သို႕ေသာ္သူဘာေျပာရမွန္း မသိပါ။ ဒါမွမဟုတ္သီဟကိုမ်ားမသြားေစခ်င္ေသးတာလား။

 

သီဟကသူ႕ကိုေဆြးေျမ႕စြာၾကည့္ေနသည္။ သီဟအၾကည့္ေတြကအဓိပၸါယ္တစ္မ်ိဳးေဆာင္ေနမွန္း သူရိပ္စားမိသည္။ သို႕ေသာ္ထိုအၾကည့္ေတြက ဘာအဓိပၸါယ္လည္းေတာ့သူမသိပါ။

 

သီဟကလက္ထဲမွစက္ဘီးကိုျမက္ခင္းေပၚသို႕ ပစ္ခ်လိုက္ကာ သူဆီသို႕ေလ်ာက္လာျပီး……

 

သူ႕…….ကို………ရုတ္……တ……ရက္…….သိုင္း…….ဖက္……….လိုက္………ပါ……..သည္

 

   သီဟရယ္…… သူ႕ရင္ထဲအလိုလိုေနရင္ေႏြးေထြးလို႕သြားရသည္။ သီဟကသူ႕ကို သိုင္းဖက္ ထားဆဲပါပင္။ သူ႕လက္ေတြကလည္း အလိုလိုသီဟရဲ႕ခါးေတြကိုဖက္မိသားျဖစ္သြားသည္။

 

ဝမ္းသာလိုက္တာသီဟရယ္…… မင္းရဲ႕ရင္ေငႊ႕ေႏြးေႏြးေလးေတြနဲ႕ငါ့ကိုေႏြးေထြးမွဳေတြေပးတဲ့ အတြက္ေပါ့။ တကယ္ဆိုရင္ငါဟာမင္းကို လြတ္ထြက္သြားမတြက္ဖက္ထားခ်င္သူပါ။

 

သီဟကသူ႕ကိုသိုင္းဖက္ရာမွ ေျဖလိုက္ျပီး ျပံဳးျပပါသည္။ သူလည္းသီဟကိုျပံဳးျပလိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕အျပံဳးထဲတြင္ေတာ့ ရွက္စိတ္ကေလးေတြပါဝင္ဦးမည္ထင္သည္။ သီဟသူ႕အနား မွေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားျပီး အေဝးသို႕ေရာက္ရွိသြားပါသည္။ သူသီဟရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ ေနရင္းသက္ျပင္းေလးေငႊ႕ေငႊ႕ခ်ရံုမွတပါး အျခားဘာမ်ားတက္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္း……

 

 

 

အခန္း(၇)

 

လွပေသာမိုးေကာင္းကင္တို႕သည္ ပန္းခ်ီဆရာတစ္ေယာက္၏ခ်ယ္မႈန္းမွဳတို႕အလား လူသားတို႕ႏွလံုးသားတို႕ကို ဖမ္းစားႏိုင္စြမ္းရွိၾကသည္။ ထို႕အတူ အမ်ိဳးအစားမ်ားျပားလွေသာ ဂီတမ်ားသည္လည္း လူေတြ၏စိတ္ကို ေခြ႕ယိုင္သြားေအာင္ ျပဳစားႏိုင္စြမ္းရွိၾကသည္။ ေလာကၾကီး တြင္ရွိေသာ အလွတရား သဘာဝတရားႏွင့္ ထူးျခားဆန္းက်ယ္မွဳတို႕သည္လည္း လူေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးပံုစံေျပာင္းလဲေနေစသည္။ ေဆာင္းေငႊ႕ေတြၾကားက ခ်ယ္ရီေတြ မိုးနံ႕ပါတဲ့ေလေျပေလ ညွင္းေလးေတြ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေနမၾကာမၾကာထြက္ေပၚလာတတ္တဲ့ သီခ်င္းသံေတြ……

 

သူဟာဂီတကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူတစ္ေယာက္မို႕ ဂီတႏွင့္ပက္သက္ျပီး စိတ္ထိခိုက္လြယ္ စိတ္ခံစား လြယ္သည္။ တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက တစ္ေနရာရာတြင္ ဂီတတစ္ခုကိုနားဆင္ခဲ့မိပါက အျခားတစ္ေနရာ သို႕အမွတ္မထင္ေရာက္ရွိခ်ိန္ မထင္မွတ္ပဲထိုဂီတကိုျပန္လည္နားဆင္မိသည့္အခါ စိတ္ထဲတြင္ ရုတ္တရက္ဆိုသလို အတိတ္ကထိုဂီတနားဆင္ခဲ့ဖူးသည့္ေနရာအခ်ိဳ႕ကို သတိရသလိုလို လြမ္းဆြတ္သလိုလိုျဖစ္သြားတတ္သည္။

 

မနက္ခင္းေနျခည္ေႏြးေႏြးေလးသည္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚသို႕ျဖာက်ေနပါသည္။ ထိုျမက္ခင္းျပင္ ေပၚတြင္ သူ႕လြယ္အိတ္ကိုေခါင္းအံုးကာ ေနပူစာလံႈရင္းပက္လက္လွန္အိပ္ေနမိသည္။ စူးရွရွေန ေရာင္ေၾကာင့္မ်က္စိေတြက မွိတ္ထားေပမယ့္ အလင္းေရာင္ေတြကိုျမင္ေနရသလုိလုိ……

 

Campus ထဲတြင္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႕သြားလာေနၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ ဟိုတစ္စုသည္တစ္စုထိုင္ကာစာဖတ္ေနၾကသူမ်ားရွိသလို စကားေျပာေနၾက သူမ်ားလည္းရွိသည္။ သူကေတာ့တစ္ေယာက္တည္းနားေအးပါးေအး အတန္းနားခ်ိန္တြင္ သီခ်င္းနားေထာင္ေနရင္း ေနပူဆာလႈံေနတာျဖစ္ပါသည္။

 

ထိုစဥ္တစ္စံုတစ္ေယာက္ကသူ႕အနားသို႕ေလ်ာက္လာသည္ဟုခံစားရသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူ႕မ်က္လံုးေတြကိုေတာ့ဖြင့္မၾကည့္မိပါ။ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ ဆက္လက္ျပီးေမွးစက္ေနမိပါသည္။

 

“မိုးည……”

 

အသံၾကားေတာ့မွသူလန္႕သြားသည္။ ဒါသီဟအသံပဲ……

 

“ရွာလိုက္ရာတာမိုးညရယ္ မိုးညကိုေက်ာင္းထဲမွာပတ္ရွာေနတာႏွံ႕ေနတာပဲ။ ဘယ္ေမဂ်ာကမွန္းလဲ မသိေတာ့ ဒုကၡေတြကိုေရာက္ေနတာ။ ဖုန္းဆက္တာလဲဆက္သြယ္မွဳဧရိယာျပင္ပလို႕ ေျပာေနတယ္”

 

သူျမက္ခင္းေပၚသို႕ ငုတ္တုတ္ထိုင္လိုက္ပါသည္။ သီဟကသူ႕ေဘးးတြင္ တင္ျပင္ေခြေလးလာထိုင္ သည္။

 

“ဒါနဲ႕ဘာေျပာမလို႕လဲသီဟ…”

 

“ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ ေမ့ေတာ့မလို႕”

 

သီဟကတစ္ခုခုကိုသတိရသြားဟန္ျဖင့္ သူ႕လြယ္အိတ္ထဲမွ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။

 

“ေရာ့….”

 

သီဟေပးေသာဇစ္ဆြဲအိတ္ကေလးကို ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ အထဲတြင္DVD အခ်ပ္ေလးထြက္လာပါသည္။

 

“Sam Smith ရဲ႕ Stay with me, John Legend ရဲ႕ All Of me, Taylor Swift ရဲ႕ Bad Blood, Wiz Khalifa ရဲ႕ See You Again, Adele ရဲ႕ Set Fire To The Rain, အခုေခတ္စားေနတဲ့ Brandon Beal ရဲ႕ Twerk it like Miley လဲပါတယ္ ျပီးေတာ့တျခားေကာင္းမယ္ထင္တဲ့သီခ်င္းေတြလဲ ထည့္ထားတယ္ ”

 

သူသီဟကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

 

“ဒီဟာက ကြ်န္ေတာ့္ကိုေပးတာလား”

 

“ဟုတ္တယ္ေလ မိုးည Birthday Present အျဖစ္နဲ႕ေပါ့”

 

သူတစ္ခ်က္ေၾကာင္သြားပါသည္။ ဒီေန႕သူ႕ေမြးေန႕လည္းမဟုတ္ပါ။

 

“ေနပါဦးသီဟ ဒီေန႕ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႕လို႕သီဟကိုဘယ္သူေျပာလဲ”

 

သီဟကဘာမွမေျပာပဲျပံဳးသည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕အိတ္ကပ္ထဲမွ ဖုန္းကေလးကိုထုတ္ျပီး Facebook ထဲမွ Noti ထဲတြင္ ဒီေန႕သူ႕ေမြးေန႕ျဖစ္ေၾကာင္း Remind လုပ္ထားသည္ကိုျပသည္။

 

“ဟဟ သီဟမွားေနျပီ ကြ်န္ေတာ့္ေမြးေန႕ကလိုေသးတယ္။ Facebook ေပၚကဟာက မမွန္ဘူး ”

 

သူ႕စကားေၾကာင့္ သီဟမ်က္ႏွာၾကီး မခ်ိဳမခ်ဥ္ျဖစ္သြားပါသည္။ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္သြားပံုရသည္။ သီဟစိတ္ဆိုးသြားမည္စိုး၍ သူအလ်င္အျမန္ပဲ….

 

“ဒါေပမယ့္ သီဟေပးတဲ့လက္ေဆာင္ကိုၾကိဳက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကလဲ သီခ်င္းေတြကို ရူးရူးမူးမူး နားေထာင္တဲ့သူေလ။ အခုလိုသီခ်င္းေကာင္းေတြ တကူးတကရွာျပီးေပးတာ အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္”

 

“Facebook မွာ ကုိယ့္ရဲ႕ Personal data ေတြကိုအမွန္တိုင္းပဲျဖည့္ၾကတာမဟုတ္ဘူးလား။ မိုးညက်မွဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ Fake Acc ၾကီးလား”

 

“မဟုတ္ပါဘူးသီဟရာ Acc လုပ္တံုးကအလ်င္စလိုပဲျဖည့္ထားလိုက္တာပါ။ ျပီးမွျပန္ျပင္လုိက္မယ္ေလ”

 

“အင္း…..”

 

သီဟငူတူတူၾကီးျဖစ္ေနတာၾကည့္ျပီး သူမေနတတ္ေတာ့ပါ။ သီဟစိတ္ေပ်ာ္ရႊင္သြားေအာင္ တစ္ခုခု လုပ္ေပးခ်င္သည္။

 

“သီဟ”

 

“ဟင္…”

 

“စိတ္ခုသြားတာလား”

 

“မခုပါဘူး”

 

“မခုပါဘူးသာဆိုတယ္ မ်က္ႏွာၾကီးက မသာမယာၾကီးပါလား”

 

သီဟကသူ႕ကိုဘာေျပာလို႕ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနပံုေပၚသည္။

 

“ကဲ သီဟကို မုန္႕လိုက္ေကြ်းမယ္ဘာစားမလဲ”

 

သီဟမ်က္ႏွာခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ဝင္းပသြားသည္ကို သူျဖတ္ကနဲေတြ႕လိုက္သည္။

 

“တကယ္ေျပာတာလား မိုးည ကြ်န္ေတာ္စားခ်င္တာတကယ္လိုက္ေကြ်းမွာလား”

 

“အင္းေပါ့”

 

“Salmon ငါးကို သံပုရာ Sauce နဲ႕စားခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆလပ္ရြက္သုပ္ရယ္ အီတလီအမဲသားေခါက္ဆြဲရယ္ ျပီးေတာ့….”

 

“ေန…..ေနပါဦး သီဟရဲ႕ အဲ့ဒီအစားအစာေတြက ဘယ္မွာရတာလဲ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္မစားဖူးဘူး”

 

သီဟစကားမဆံုးေသးခင္သူျဖတ္ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

 

“ဟဲဟဲ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေခၚသြားမယ္ေလ။ ပိုက္ဆံမေလာက္မွာစုိးရင္ ATM ေလးဘာေလး ၾကိဳေျပးထားဦးေနာ္”

 

သူတစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ပါသည္။

 

“ATM ကဒ္မသံုးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္သီဟစားခ်င္တာေတာ့ ေကြ်းႏိုင္တဲ့ေငြလံုလံုေလာက္ ေလာက္ပါပါတယ္မပူပါနဲ႕ ”

 

“အိုေက….. ဒါဆိုသြားၾကစို႕”

 

ဤသို႕ႏွင့္ သူႏွင့္သီဟ ဆိုင္ကေလးရွိရာသုိ႕ထြက္လာခဲ့ပါသည္။ သူ႕မ်က္စိထဲတြင္ အရာရာေအး ခ်မ္းေနသလို သူ႕စိတ္ထဲတြင္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြျပည့္ႏွက္လို႕ေနပါသည္။ သူ႕ရင္ထဲကအေပ်ာ္ ေတြကိုသီဟတစ္ေယာက္သိမွသိပါေလမလား…..

 

ေလစိုင္ေလခဲေတြလို ကိုယ္ထည္သာျမင္ရျပီး အမွန္တကယ္ဆုပ္ကိုင္ခြင့္မရွိသည့္ဘ၀လို…. သူ႕ေရွ႕မွာလွပစြာဖူးပြင့္ေနတဲ့ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို မနမ္းရက္သည့္ႏွလံုးသားမ်ိဳးႏွင့္ သူႏွင့္ေတြ႕ေနရံု သူ႕အျပံဳးေလးျမင္ေနရရံုျဖင့္သာ ေက်နပ္ေနမိပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သီဟသာသူ႕အနားမွရွိေနမယ္ ဆိုရင္သူ႕အတြက္လံုေလာက္ပါသည္။

 

သီဟကိုသူခ်စ္သည့္အခ်စ္က ဘာကိုမွေမွ်ာ္လင့္အားကိုးသည့္အခ်စ္မ်ိဳးလည္းမဟုတ္သလို အျခား ညစ္ညမ္းသည့္အေရာင္ေတြမပါ၀င္ပါ။ သူ႕အခ်စ္ကသန္႕ရွင္းသည္ ျဖဴစင္သည္ သီးသန္႕ရပ္တည္ေန တဲ့အခ်စ္မ်ိဳးျဖင့္သီဟကိုခ်စ္ျခင္းျဖစ္သည္။ သီဟရဲ႕အျပံဳးေလးနဲ႕သီဟရဲ႕တီတီတာတာစကားသံ ေလးေတြသာသူျမင္ရၾကားရမယ္ဆိုရင္ ဘာကိုပဲေပးဆပ္ရပါေစသူေခါင္းညိတ္မိမွာျဖစ္သည္။

 

 သီဟေခၚသည့္စားေသာက္ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေသာအခါ ဆိုင္ကသိမ္းျပီးသားျဖစ္ေနသည္။ ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ရြက္ဖ်င္ထီးေလးမ်ားကိုေခါက္ထားျပီး ထိုင္ခံုမ်ားကိုစားပြဲခံုေပၚသုိ႕ေမွာက္တင္ထား ပါသည္။ “Sam Foods And Drinks” ဟူေသာဆိုင္းဘုတ္ေအာက္တြင္ “Closed” ဆိုေသာ စာသားေလးကိုထင္ရွားစြာခ်ိတ္ထားေလသည္။

 

“သီဟ…..”

 

သူတစ္ခုခုေျပာမည့္ဟန္ျပင္လိုက္စဥ္မွာပင္သီဟက သူ႕လက္ကိုဆြဲျပီးဆိုင္ရွိရာသို႕ေခၚသြားသျဖင့္ ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ေယာင္နနျဖင့္အေနာက္ကေနအသာပါလာခဲ့ပါသည္။ သီဟကဆိုင္တံခါးကိုဖြင့္ လုိက္ေသာအခါအထဲတြင္ ၀ိုင္ပုလင္းမ်ားျဖင့္စီရီထားေသာေကာင္တာတစ္ခုကိုေတြ႕ရျပီး နီယြန္မီး ေရာင္မ်ားေအာက္တြင္ ေမွာက္ထားေသာစားပြဲခံုမ်ားကိုေတြ႕ရသည္။ ဆိုင္၏တစ္ေနရာတြင္တြင္ ေတာ့ စႏၵာရားတစ္လံုးခ်ထားသည္ကိုေတြ႕ရျပီး နံရံအခ်ိဳ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာပန္းခ်ီကားအခ်ိဳ႕ကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ဆုိင္၏ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာင္ပံုႏွင့္ မီးအလင္းအေမွာင္အေနအထားအရ ဆိတ္ျငိမ္ မွဳကိုဦးစားေပးရန္ရွိျပီး စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ဖန္တီးထားေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ ထို႕အျပင္စားပြဲခံု အခ်ိဳ႕နားတြင္ Indoor Plants အခ်ိဳ႕ကိုစိုက္ထားသည္။

 

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဆိုင္ထဲကို၀င္သြားေတာ့ အသက္ေလးဆယ္ခန္႕မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းႏွင့္ အန္တီတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။ ထိုအန္တီၾကီးကသူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုျပံဳးျပသည္။

 

“ဒါ…. မိုးညတဲ့ ေမေမ”

 

“အိုး….. ခ်စ္စရာေလးပါလားေကာင္ေလးက”

 

ထိုအန္တီၾကီးကေဖာ္ေရြစြာျဖင့္ သူ႕ကိုႏႈတ္ဆက္သည္။

 

“ဒါသီဟတို႕ဆိုင္လား…..”

 

သီဟကသူ႕ကိုေခါင္းညိတ္ျပသည္။ ေၾသာ္…. ဒါ့ေၾကာင့္သီဟကသူ႕ဆိုင္က အစားအစာေတြကို သူ႕ကိုရြတ္ျပေနတာကိုး….

 

“ေမေမ ဒီေန႕သားစားဖိုမႈးလုပ္မယ္ ဒီကသားသူငယ္ခ်င္းကိုသားလက္ရာေကြ်းခ်င္လို႕”

 

“အိုေကသား။ ဒါဆိုေမေမသားညီမေလးကိုသြားေဆးခန္းလုိက္ပို႕လိုက္ဦးမယ္ ဒီေန႕သားညီမ ေလးကို Orthodontic လုပ္ေပးစရာရွိလို႕”

 

“သူ႕သြားေလးေတြက လွျပီးသားပါေမေမရ။ လုပ္ဖုိ႕လိုေသးလို႕လား”

 

“ေၾသာ္ မိန္းကေလးဆိုတာေယာက်ာ္းေလးလိုမဟုတ္ဘူးသားရဲ႕။ ျပီးစလြယ္ထားလို႕မရဘူး အစစအရာရာဂရုစိုက္မွ တင့္တင့္တယ္တယ္ရွိမွာ။ သားကိုေတာ္ေမေမဂရုေတာ္ေတာ္ စိုက္လို႕ အခုလိုလူေခ်ာေလးျဖစ္လာတာေပါ့”

 

သီဟေမေမကိုေတြ႕ေတာ့ သူ႕ေမေမလည္းသက္ရွိထင္ရွားရွိေနေသးရင္ေကာင္းမွာပဲဟုေတြးမိ သည္။ သူ႕တြင္ယခုလို ေသးေသးမႊားမႊားကိစၥေလးေတြကအစ လိုက္လံဂရုစိုက္ေပးမယ့္ မိခင္မ်ိဳး မရွိပါ။ သီဟကကံေကာင္းပါသည္။

 

“သားေလး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနေနာ္ သီဟအႏိုင္က်င့္ရင္အန္တီ့ကိုေျပာသိလား”

 

သူသီဟေမေမကိုျပံဳးျပလုိက္သည္။ သီဟေမေမလည္းသူ႕ေမေမျဖစ္လုိက္ရင္ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲေလ….

 

“ဟုတ္ကဲ့ပါအန္တီ”

 

“ဒါဆိုအန္တီသြားေတာ့မယ္သားတို႕”

 

“ဟုတ္ကဲ့အန္တီ”

 

သီဟေမေမကသူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကိုႏႈတ္ဆက္ကာ အျပင္သုိ႕ထြက္သြားပါသည္။ သီဟကသူ႕ကို စားဖိုေဆာင္ထဲသို႕ေခၚသြားသည္။ စားေသာက္ဆုိင္စားဖိုေဆာင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟင္းခ်က္ျပဳတ္ သည့္ပစၥည္းကရိယာမ်ားစံုလင္လွသည္။ သီဟကေရခဲေသတၱာထဲမွအသီးအရြက္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုယူကာ ေတာက္ေတာက္စဥ္းေနသည္။ ထို႕ေနာက္အသားတစ္ခ်ိဳ႕ကိုေရေဆးကာ အသင့္အေနထား ေလာက္လွီးလိုက္သည္။

 

“သီဟ ကြ်န္ေတာ္ဘာကူလုပ္ေပးရမလဲ”

 

“အင္း….အိုေက ဒါဆို မီးဖိုေပၚမွာ ေရေႏြးတည္ေပး ေရကိုတစ္လက္မခြဲသာသာေလာက္ပဲထည့္”

 

“အိုေက”

 

သီဟပံုစံၾကည့္ရတာ ခ်က္တာျပဳတ္တာကြ်မ္းက်င္ပံုရသည္။ အျခားၾကည့္စရာမလို ဓားကိုင္တဲ့ပံုကို ၾကည့္ျပီးခန္႕မွန္း၍ရသည္။ သူ႕ကိုသာထိုဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြလွီးခိုင္းပါက ပံုစံညီညီေလးေတြ ထြက္လာဖို႕မျမင္ပါ။ သီဟလွီးထားေသာမုန္လာဥနီေလးမ်ားလို႕ စဥ္းစဥ္းေလးနဲ႕အရြယ္အစား ညီညီေလးထြက္လာဖို႕ႏွင့္ ဟန္ခ်က္ညီညီလွီးတက္ဖို႕ဆိုတာမလြယ္ကူလွမွန္းသူသိပါသည္။

 

   ေရေႏြးတည္ျပီးေနာက္သူဘာလုပ္ရမွန္းမသိသျဖင့္ စားပြဲေပၚတြင္သြားထိုင္ေနျပီး ဖန္ခြက္ထဲသို႕ ေရတစ္ခြက္ငွဲ႕ကာ ေရေသာက္ေနရင္သီဟလုပ္သမွ်ကိုင္သမွ်ကိုထိုင္ၾကည့္ေနပါသည္။ သီဟက မီးဖိုေခ်ာင္အိမ္ရွင္မေတြပတ္ေသာ ခါးစည္းၾကီးကိုပတ္ထားကာ သူ႕အက်ႌလက္ကေလးေတြကို ေခါက္ထားသည္။ လုပ္ပံုကိုင္ပံုကေသေသသပ္သပ္ရွိျပီးသူလုပ္ေနေသာအလုပ္ကို စိတ္၀င္တစား ႏွင့္ေစ့စပ္ေသခ်ာေအာင္လုပ္ေနေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။

 

  Salmon ငါးကိုအရိုးႏွင့္အေရခြံမပါပဲအသားသက္သက္ဖယ္ယူထားသည္။ ထို႕ေနာက္ မုန္ညွင္းရြက္အေသး သံပုရာသီးအစိပ္ၾကီးႏွစ္စိပ္ႏွင့္ Casper ရြက္ႏွင့္ သံလြင္ဆီနည္းနည္း သၾကားနည္းနည္း ဆားနည္းနည္းတို႕ကိုအသင့္ျပင္ထားသည္။ ထို႕ေနာက္အိုးျပားထဲတြင္ သံလြင္ဆီနည္းနည္းဆြတ္ကာ Salmon ငါးကိုငရုတ္ေကာင္းမႈန္႕ဆားနည္းနည္းျဖင့္ အနည္း ငယ္၀ါလာေအာင္ေၾကာ္လိုက္ပါသည္။ မုန္ညွင္းရြက္ကိုမူသူ႕ကိုတည္ခိုင္းထားေသာေရေႏြးျဖင့္ အနည္ငယ္စိမ္လိုက္ျပီး အစိမ္းေရာင္မပ်ယ္ခင္ Salmon ငါးႏွင့္အတူပန္းကန္ထဲသို႕ထည့္လိုက္ သည္။ ထို႕ေနာက္ သံပုရာသီး Casperရြက္ႏွင့္ လုပ္ထားေသာ Sauce ကို Salmon ငါးေပၚသို႕ ဆမ္းလိုက္ပါသည္။ သီဟလုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြက Professional စာဖိုမွဳးၾကီးတစ္ေယာက္လိုပါပင္။

 

 ထို႕ေနာက္ ဆလပ္ရြက္သုပ္ႏွင့္ အီတလီေခါက္ဆြဲကိုလည္း ထပ္မံျပဳလုပ္ကာ သူ႕ေရွ႕တည့္တည့္ သို႕လာခ်ေပးပါသည္။

 

“ကဲ…. စားႏိုင္ပါျပီဗ်ား…..”

 

သီဟခ်ေပးေသာပန္းကန္ထဲမွ Salmon ငါးအနည္းငယ္ကို တူျဖင့္ယူကာစားၾကည့္လုိက္သည္။

 

“ဘယ္လိုေနလဲ….”

 

သူေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

 

“ေကာင္းတယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုေကာင္းတာ”

 

သီဟကေက်နပ္သြားေသာအျပံဳးျဖင့္ျပံဳးေနေလသည္။ ထို႕ေနာက္သူႏွင့္အတူတူထုိင္ကာ စားပြဲေပၚရွိအစားအစာမ်ားကို စားေသာက္ၾကပါသည္။ သီဟစားပံုေသာက္ပံုလုပ္ပံုကိုင္ပံု ေနပံုထိုင္ပံုကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ စနစ္တက်အုပ္ထိန္းမွဳေအာက္တြင္ၾကီးပ်င္းလာေသာ လူရည္မြန္တစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္းသိသာပါသည္။ ထို႕အျပင္ရုပ္ကေလးကလည္းရွိ ၀တ္တတ္စား တတ္ျပင္တတ္ဆင္တတ္ သေဘာကလည္းေကာင္းဆိုေတာ့….. အင္း သူသီဟကိုခ်စ္ရမွာေတာင္ လန္႕လာသည္။ သီဟႏွင့္ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့လ်င္ေတာင္ သီဟကိုစိတ္မခ်တဲ့စိတ္နဲ႕ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ေနရမည္မထင္ပါ။ သူသက္ျပင္းတစ္ခုသီဟမသိေအာင္ခိုးခ်မိပါသည္။

 

“သီဟက Piano တီးတတ္သလား”

 

သီဟကျပံဳးသည္။

 

“မတီးတတ္ပါဘူး”

 

“ေၾသာ္…. မသိပါဘူး ဆိုင္မွာ Piano ၾကီးထားထားေတာ့သီဟမ်ားတီးတတ္သလားလို႕”

 

“Piano ကေမေမတီးတာ။ သီဟေမေမတီးတဲ့သီခ်င္းထဲမွာ Marriage D’Amour ဆိုတဲ့သီခ်င္း ေလးကိုအၾကိဳက္ဆံုးပဲ။ ဒါေပမယ့္ေမေမကသူစိတ္ပါမွတီးတာမ်ိဳးပါ နားေထာင္ရခဲတယ္”

 

သီဟကေျပာလို႕ေမာသြားဟန္ျဖင့္ စားပြဲေပၚရွိေရခြက္ကိုေကာက္ကာေမာ့လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ စားျပီးသြားေသာသူ႕ပန္းကန္းႏွင့္စားပြဲေပၚရွိပန္းကန္းေတြကိုသိမ္းကာ ပန္းကန္ေဆးေဘစင္သို႕ ယူသြားပါသည္။ ခဏၾကာေတာ့သူ႕ဆီျပန္ေရာက္လာပါသည္။ လက္ထဲတြင္ Coca Cola သံဗူး တစ္ဗူးပါလာေသးသည္။

 

“ေရာ့ မိုးည ကိုလာေသာက္”

 

သူ႕ကို Coca Cola သံဗူးေပးရင္းမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္မထိုင္ေတာ့ပဲအနားတြင္လာထိုင္ပါသည္။ သူသီဟေပးေသာ Coca Cola ဗူးေလးကိုကိုင္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေအးစက္ေနဆဲပင္။ သီဟက စားပြဲတြင္ေမးေထာက္ရင္းသူ႕ကိုၾကည့္ေနသည္။ အေအးဗူးေလးကိုကိုင္ထားေသာလက္ေတြက ေအးစက္ေတာင့္တင္းလာသည္။ သီဟအၾကည့္ေတြကသူ႕ကိုစူးရွစြာစိုက္ၾကည့္ေနပါသည္။ သူ႕ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးေျမြတစ္ေကာင္၏ညွိ႕ယူျခင္းကိုခံထားရသလို ျငိမ္သက္ေနမိသည္။

 

“ေဖာက္………”

 

Coca Cola သံဗူးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ အထဲမွဆိုဒါအျမဳပ္ေတြကရွဲကနဲျဖစ္သြားသည္။ အေအးဗူးကို သီဟပါးစပ္နားသို႕ကပ္ေပးလုိက္ေတာ့ သီဟကရယ္ျပီးျငင္းသည္။ သူအေအးဗူးကိုျပန္ယူလိုက္ျပီး တစ္က်ိဳက္မွ်ေမာ့လိုက္သည္။ သူ႕ကိုေမးေထာက္ၾကည့္ေနေသာ သီဟမ်က္လံုးေအာက္တြင္ သူဘယ္လိုေနရထိုင္ရမွန္းမသိေတာ့ပါ။ ျပီးေတာ့သီဟအၾကည့္ေတြကို သူဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမွန္းမသိ…..

 

သီဟကိုအကဲခတ္မိေတာ့အနည္းငယ္စိတ္လႈပ္ရွားေနဟန္ရွိပါသည္။ စားပြဲေပၚတြင္တင္ထားေသာ အျခားလက္တစ္မွလက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားက ဂဏာမျငိမ္ျဖစ္ကာစားပြဲကိုေတာက္ေနပါသည္။ ထို႕အျပင္သီဟေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးက လိုသည္ထပ္ပိုျပီးတင္းတင္းေစ့ထားသည္။ အေအးဗူးကို ဆုပ္ကိုင္ထားေသာ ေအးစက္ေနသည့္သူ႕လက္ေတြကို လႈပ္ရွားေနေသာသီဟလက္ရွိရာသို႕ တျဖည္းျဖည္းတိုးသြားလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္…… သီဟလက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို သူ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြျဖင့္ ထိၾကည့္လိုက္ေသာအခါ……

 

သီဟ၏လႈပ္ရွားေနေသာလက္ေခ်ာင္းကေလးေတြက ျငိမ္သက္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္သူ႕လက္ ေခ်ာင္းကေလးေတြကေနတစ္ဆင့္ သူ႕လက္ကေလးကိုဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ သူေရာသီဟေရာမည္ သည့္စကားမွမဆိုမိပဲ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္လက္ခ်င္းဆုပ္ကိုင္ထားမိၾကသည္။ သူကေတာ့ လက္ရွိအေျခအေနသည္အမွန္တကယ္မွဟုတ္ပါရဲ႕လားဟု သံသယ၀င္ေနမိသည္။ ထိုစဥ္ သီဟဦးေခါင္းကသူ႕ဆီသို႕တိမ္းညြတ္လာျပီး သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကိုရႊတ္ကနဲနမ္းလိုက္သည္။

 

သီဟအနမ္းေတြကျမန္ဆန္လြန္းသျဖင့္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကေလးစိုကနဲျဖစ္သြားရံုသာသိလိုက္သည္။ သီဟကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်က္ႏွာၾကီးကိုျပန္ငံု႕ထားျပီး ျငိမ္သက္ေနျပန္သည္။ သုိ႕ေသာ္သူတို႕ ႏွစ္ဦး၏လက္ေတြကေတာ့ ခိုင္ျမဲစြာတစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဆုပ္ကုိင္ထားေနၾကဆဲပါ။ သူအခု ျဖစ္ေနတာ တကယ္လားအိမ္မက္လား……

 

အခ်စ္ဆိုတာ ရင္ခုန္ျခင္းေတြနဲ႕တည္ေဆာက္ထားတဲ့အရာမ်ိဳးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေရစီးေၾကာင္းထဲ ၾကားကသံစဥ္ေတြနဲ႕ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ေတးသြားတစ္ပုဒ္လား။ ျမတ္ႏိုးျခင္း သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ျခင္းေတြ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့အရာတစ္ခုလား။ လူတစ္ေယာက္အတြက္အခ်စ္က ဘယ္ေလာက္အတုိင္းအတာ အထိအေရးပါႏိုင္ပါသလဲ။ အခ်စ္ကကိုးကြယ္စရာတစ္ခုလား ဒါမွမဟုတ္ယံုၾကည္ကိုးစားျခင္းလား။ သူ႕အတြက္အခ်စ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ဖြင့္ရမလဲသူမစဥ္းစားမိပါ။

 

တကယ္ေတာ့ သူဟာလည္းကမာၻၾကီးေပၚမွအသက္ရွင္ေနတဲ့လူသားေတြထဲက သာမန္လူသား တစ္ဦးတစ္ေယာက္ပါပဲမဟုတ္ပါလား။ ထို႕ေၾကာင့္သူ႕အတြက္သီးသန္႕ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ထူးျခား မွဳေတြဆိုတာမ်ိဳးေတာ့မရွိေလာက္ဘူးဟုထင္သည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ားသူဟာသိပ္ကို စိတ္ကူးယဥ္ ဆန္အေတြးလြန္ေနတတ္တာပါလိမ့္။ မျဖစ္ေသးတဲ့မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့အရာေတြအတြက္ သူ႕ရဲ႕ စိုးရိမ္ပူပန္မွဳေတြက သူ႕ကိုေသာကေတြအျဖစ္ႏွိပ္စက္လို႕ေနတတ္သည္။ လူအမ်ားနဲ႕သက္ ဆိုင္တဲ့ေဝါဟာရေတြကိုပဲ သူသံုးစြဲေနျခင္းမဟုတ္လား။ ဟုတ္ပါသည္္……. သူသိေနပါသည္။

 

အခ်စ္ဆိုေသာေရာင္ခ်ည္ေလးတိုးေ၀ွ႕လာခ်ိန္…. မက္ေမာစြာနမ္းရိႈက္မိသူ သူ႕အတြက္… အိမ္မက္ေပၚက ရထားေပၚမွာလိုက္ပါေနရင္း….. ဘယ္ဆီသို႕ေရာက္မွန္းမသိခဲ့….

 

တကယ္လို႕သူဟာ သိပ္ကိုစိတ္ကူးယဥ္ဆန္တဲ့နယ္ေျမတစ္ခုကိုေရာက္ရွိသြားပါက….. မိုးေတြကို နမ္းဖို႕သူၾကိဳးစားရမွာလား…..

 

 

 

အခန္း (၈)

 

အခ်ိန္ေတြသည္ေရစီးၾကီးေၾကာင္းအတုိင္းအတိတ္ဆီသို႕စီးဆင္းသြားသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာမ်ား သည္လည္း ထို႕အတူ ထိုအတိတ္တြင့္ေမ်ာပါသြားၾကသည္။ မိုးေတြကိုနမ္းဖို႕ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ သူကိုယ္တိုင္မိုးမိခဲ့တာလားသူမသိေတာ့…. သို႕ေပမယ့္ သူထိုမိုးေတြကိုခ်စ္မိသြားပါသည္။

 

ေလာကၾကီးတေျဖးေျဖးေျပာင္းျပန္ေရြ႕လ်ားေနသည့္အလား စိမ္းလန္းစိုျပည္ေနေသာ ျမက္ခင္းစိမ္း မ်ားကပံုျပင္ထဲကလိုလွပလို႕ေနပါသည္။ တသြင္သြင္စီးေနေသာျမစ္ေရမ်ားသည္လည္း အေဝးမွ ၾကည့္လ်င္လင္းလက္ေတာက္ပေနသည္။

 

တေျဖးေျဖးျဖင့္ေျခာက္ေသြ႕လာေသာ ရာသီဥတုက သစ္ပင္မ်ားကိုရိုးျပင္ကိုင္းကိုင္ျဖစ္ေပၚလာေစ ျပီး သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ားက ေျမျပင္တစ္ေလ်ာက္တြင္ လြင့္လူးေနတတ္သည္။ ေနေရာင္ျခည္ ေအာက္တြင္ တိတ္ဆိတ္ေနေသာျမိဳ႕ကေလးသည္လည္း ေနမင္းၾကီးေတာင္စြယ္သို႕ဝင္ သြားသည့္တုိင္ေအာင္ ျငိမ္သက္ေနပါသည္။ အရာရာအားလံုး ပံုမွန္အတုိင္းလႈပ္ရွားလ်က္ရွိပါသည္။

 

ျခံထဲတြင္ ပန္းပင္ေတြကိုေရေလာင္းရင္ေပါင္းသင္ေနေသာ သူ႕ေဖေဖကို မိုးညျပတင္းေပါက္မွ ၾကည့္ေနမိပါသည္။ ထိုစဥ္ သူ႕အကိုျဖစ္သူက အျပင္မွျပန္ေရာက္လာျပီး စားစရာေတြထည့္လာ ေသာစကၠဴအိတ္ၾကီးလက္မွပိုက္ထားရင္းမွ ျခံထဲရွိစားပြဲခံုေပၚသို႕တင္လုိက္ပါသည္။

 

ဒီေန႕ညေန သူတို႕သားအဖသံုးေရာက္ျခံထဲတြင္ BBQ လုပ္စားျပီးအတူတူဝိုင္ေသာက္ၾကရန္ စီစဥ္ထားပါသည္။ ေဖေဖက ပန္းပင္နားရွိေပါင္းေတြကို တူးရင္းျဖင့္ဆြေနသည္။ သားအဖႏွစ္ ေယာက္လႈပ္ရွားေနပံုကို မိုးညတစ္ေယာက္အိမ္အေပၚထပ္မွအစအဆံုးၾကည့္ေနပါသည္။

 

   သူ႕လက္မွနာရီကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ညေနေျခာက္နာရီပင္ထိုးေနျပီျဖစ္ပါသည္။ ဒီေန႕ညပြဲ သို႕သီဟကိုသူဖိတ္ထားပါသည္။ သူ႕ေဖေဖႏွင့္အကိုကိုလည္း သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေခၚထားသည္ဆိုသည့္အေၾကာင္းေျပာျပထားျဖစ္သည္။

 

သူၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ သူ႕အေဖျဖစ္သူက ေျမၾကီးေတြေပေနေသာလက္ကို ေရဘံုဘိုင္တြင္ သြားေဆးေနသည္။ ထို႕ေနာက္ ဂိုေဒါင္ထဲမွ BBQ ကင္စားသည့္မီးဖုိၾကီးကိုထုတ္လာသည္။ ညေနေနက ေတာ္ေတာ္ေစာင္းလာျပီျဖစ္သည္။ ပတ္ဝန္က်င္းတစ္ဝိုက္တြင္လည္း ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ ျပဳလာပါသည္။ မိုးညျခံထဲသို႕ဆင္းလာခဲ့ပါသည္။

 

သီဟကိုသူခ်ိန္းထားသည့္ ညေနေျခာက္နာရီျဖစ္သည္။ ယခုေျခာက္နာရီကို ဆယ္မိနစ္ခန္႕စြန္းလာ ျပီျဖစ္သည့္တုိင္ သီဟေရာက္မလာေသးပါ။ သီဟဘာမ်ားျဖစ္လို႕ပါလိမ့္ဟု စိုးရိမ္ျပီး ဖုန္းဆက္ၾကည့္ သည့္အခါ ဖုန္းမကိုင္ပါ။ သူျခံထဲသို႕ေရာက္သည့္အခါ ေဖေဖႏွင့္အကုိျဖစ္သူက သူ႕ကိုစိုက္ၾကည့္ေန ၾကသည္။

 

“သားသူငယ္ခ်င္းမလာေသးဘူးအေဖ”

 

“ဖုန္းဆက္ၾကည့္ပါလားသားရ”

 

ေဖေဖက သူ႕ကိုျပန္ေမးေနသည္။ အကိုျဖစ္သူကေတာ့ သူလုပ္စရာရွိတာကိုဆက္လုပ္ေနသည္။

 

“ဆက္ေစာင့္ၾကည့္လုိက္ဦးမယ္ေဖေဖ သူဘာလို႕ေနာက္က်ေနတာလဲမသိဘူး”

 

BBQ လုပ္စားဖို႕ အရြက္မ်ား အသားမ်ားကို မီးဖုိနေဘးတြင္ သူတို႕သားအဖသံုးေယာက္ ဝိုင္းဝန္း ျပင္ဆင္ေနၾကပါသည္။

 

သူ႕စိတ္ေတြဂဏာမျငိမ္ပါ။ လူကသာအလုပ္လုပ္ေနျပီးစိတ္ကေတာ့ သီဟဆီေရာက္ေနပါသည္။ သူကပဲသိပ္ျပီး စိတ္အလ်င္လိုသည္လားမေျပာတတ္ေတာ့ပါ။ နာရီကိုထပ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေျခာက္နာရီခြဲသြားသည္။ သူပိုျပီးထိန္းခ်ဳပ္ရခက္လာသည္။ ျပင္ပတြင္ မိုးကလံုးလံုးခ်ဳပ္သြားျပီျဖစ္ သည္။ ေႏြဦးေပါက္လာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရာသီဥတုက အရမ္းၾကီးမခ်မ္းေတာ့ပဲ အေတာ္အသင့္ ေလးျဖင့္ေနလို႕ေကာင္းပါသည္။ သူေတာင္မွပင္ ေအးေအးလူလူခ်ိဳင္းျပတ္အက်ႌေလးကိုသာ ဝတ္ထားပါသည္။ ညသို႕ေရာက္သည္ႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ ကင္းသံမ်ား အေကာင္းပေလာင္သံ မ်ားကစတင္ထြက္ေပၚလာျပီျဖစ္သည္။

 

အေဖက မီးဖိုေပၚတြင္မီးေမႊးျပီး အဆင္သင့္ျပင္ထားျပီျဖစ္သည္။ အကိုျဖစ္သူက ေအာက္လင္းမီး အိမ္ၾကီးကို မီးပိုအားေကာင္းေအာင္ေလထိုးေနပါသည္။

 

သူစိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး ျခံစည္းရိုးတြင္ကပ္ထားေသာ သူ႕စက္ဘီးေလးကိုယူကာ ျခံထဲမွ ထြက္လာခဲ့သည္။

 

“သားဘယ္သြားမလို႕လဲ”

 

အေနာက္မွသူ႕ေဖေဖ၏အသံကိုၾကားေသာ္လည္း သူျပန္မေျဖျဖစ္ေတာ့ပဲ စက္ဘီးကိုသာ လမ္းအတုိင္းအားစိုက္နင္းလာခဲ့ပါသည္။

 

ပထဦးဆံုး သီဟတို႕ဆိုင္ကိုသြားၾကည့္ေသာအခါ ဆိုင္ပိတ္ထားျပီး အထဲတြင္ လူတစ္ေယာက္မွ ရွိပံုမေပၚသျဖင့္ ဆိုင္ေရွ႕မွသည္အတုိင္းျပန္လာခဲ့သည္။ သီဟသြားတတ္ေသာ Basketball ကစားကြင္းႏွင့္ အျခားေနရာတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း သူပတ္ရွာၾကည့္သည္။ သို႕ေသာ္ မေတြ႕…..

 

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ကာ သည္အတုိင္းျပန္လာရသည္။ သီဟဖုန္းမွာယခုခ်ိန္ထိ ေခၚလို႕မရေသးပါ။ သီဟတစ္ေယာက္ဘယ္ေတြေရာက္လို႕ ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ သူသိပ္ကို စိုးရိမ္မိပါသည္။

 

လမ္းမၾကီးတစ္ေလ်ာက္ေခါင္းငိုက္စိုက္ကာ စက္ဘီးကိုတြန္းလာရင္း သူျပန္လာခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ သူ႕ေရွ႕မွ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္တို႕က ျဖတ္သန္းသြားသည္။ ထို႕ေနာက္ လမ္းေဘးရွိ ထိုင္းစားေသာက္ဆိုင္ထဲသို႕ဝင္သြားပါသည္။ ထိုေကာင္ေလးမ်က္ႏွာကို သူေသခ်ာၾကည့္မိလိုက္သည္အခါ…..

 

“သီဟ….”

 

သူအလုိလိုဝမ္းနည္းသြားမိသည္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ သီဟကို ၾကည့္ရင္း သူဘာစကားမွမဆိုမိေတာ့ပဲ ဆြံ႕အသြားသည္။ ယခုမွသိလိုက္ရသည္က သူသည္ သီဟအတြက္ေတာ့ဘာမွအေရးမပါသည့္ သတၱဝါတစ္ေကာင္ပါလားဟုပင္။

 

  သူ႕ရင္ထဲတြင္ေျပာစရာစကားတို႕မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ပင္ တိတ္ဆိတ္လို႕သြားခဲ့သည္။ အလြမ္းညေတမွာ ခပ္ေဆြးေဆြးေတးသြားတစ္ပုဒ္ကိုဆိုျငီးေနသည့္ ဂီတသမားတစ္ေယာက္လို သူ႕ရဲ႕စိတ္ေတြကို က်ဆံုးျခင္းေတြက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းစြာစိုးမိုးထားသည္။

 

သူ႕အိမ္ျပန္လမ္းတို႕သည့္ စိတ္ဓာတ္က်စြာျဖင့္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ျဖင့္သာ…..

 

လမ္းမေပၚတြင္ ထြန္းထားေသာဓာတ္မီးတိုင္မ်ားကလည္း တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ သူ႕ကိုအေဖာ္ျပဳေပး ေနၾကသည္။

 

သူ႕ဖက္ကပဲ သိပ္ကိုစိတ္ကူးယဥ္ဆန္ခဲ့လို႕ အခုလိုမ်ိဳးသိပ္ကိုခံစားေနရျခင္းမ်ားလား သူေဝခြဲ၍မရ ေတာ့ေခ်။ ဘာေၾကာင့္မ်ားကံအဆိုးဆံုးလူသားအျဖစ္ ေလာကၾကီးကသူ႕ကိုေရြးခ်ယ္လိုက္တာလဲ။

 

သူ႕အတြက္အရာရာဟာအဓိပၸါယ္မဲ့သြားသလိုခံစားရသည္…… အဓိပၸါယ္မရွိသည့္လမ္းမၾကီးေပၚ တြင္သူဆက္ေလ်ာက္ေနရင္း သူသည္အဓိပၸါယ္မရွိေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုရြတ္ဆိုေနသည့္ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားသည္…….

 

 

 

အခန္း (၉)

 

 

 

(၁)လခန္႕ၾကာေသာ္….

 

Basketball ကြင္းေလးလူသူကင္းရွင္းေနသည္။ ဤေနရာတြင္ မိုးညႏွင့္သီဟႏွစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိၾကသည္။ သီဟက ေဘာလံုးကိုပုတ္ေဆာ့ေနသည္။ မိုးညကေတာ့ မ်က္ႏွာမသာမယာျဖင့္ သီဟကို ဝန္ေလးစြာၾကည့္ေနပါသည္။ သူတို႕ႏွစ္ဦးလံုးတစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ စကားမဆိုၾက ပဲတိတ္ဆိတ္ေနၾကပါသည္။

 

သီဟက ေဘာလံုးကိုျခင္းထဲသို႕ပစ္ထဲ့လိုက္သည္။ ေဘာလံုးေလးကျခင္းထဲသို႕ဝင္သြားျပီး ေအာက္ သို႕ျပန္က်လာပါသည္။ ေဘာလံုးေလးက မိုးညရွိရာသို႕ေရာက္လာသျဖင့္ မိုးညက ေဘာလံုးကို ဖမ္းယူလိုက္သည္။

 

 

 

သီဟကမိုးညလက္ထဲမွေဘာလံုးကိုလွမ္းယူလိုက္သည့္အခါ မိုးညကေဘာလံုးကိုမလႊတ္ေတာ့ ပဲဆုပ္ထားသည္။ သီဟမိုးညမ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ မိုးညမ်က္ႏွာကတင္းမာေနသည္။

 

ေဘာလံုးကိုကိုင္ထားေသာ သီဟလက္ေတြကလည္းမလႊတ္ေသးသလို ေဘာလံုးကိုဖမ္းဆုပ္ ထားေသာ မိုးညလက္ေတြကလည္း မလႊြတ္ေသးပါ။ သူတို႕ႏွစ္ဦးသား တစ္ဦးကိုတစ္ဦးစိုက္ၾကည့္ ေနၾကပါသည္။

 

မိုးညရင္ထဲတြင္ သီဟကိုေျပာခ်င္သည့္စကားေတြ ေမးခ်င္သည့္ေမးခြန္းေတြမ်ားစြာျပည့္ႏွက္ ေနေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိေတာ့မိုးညႏႈတ္ဆိတ္ေနဆဲပါ။

 

“သီဟ”

 

သီဟက မိုးညစကားကိုတိတ္ဆိတ္စြာနားေထာင္ေနသည္။

 

“သီဟကိုကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တယ္”

 

မိုးညမိမိကုိယ္ကိုယ္ပင္အံ့ၾသသြားပါသည္။ သီဟကိုသူခ်စ္တယ္လို႕ေျပာလိုက္မိျပီ။ သီဟသူ႕ကို ဘယ္လိုတုံ႕ျပန္မွာလဲ…..

 

သီဟကမိုးညစကားေၾကာင့္မ်က္ခံုးေလးတြန္႕သြားသည္။ ထို႕အတူ သီဟလက္ေတြက ေဘာလံုးကိုလႊတ္လိုက္ပါသည္။

 

မိုးညကသီဟကိုႏွေျမာတသစြာၾကည့္ေနမိသည္။ သီဟမ်ားတစ္ခုခုျပန္ေျပာေလမလားဟု ေစာင့္စားေနမိသည္။ ယခုအခါသူႏွင့္သီဟၾကားတြင္ သိပ္ျပီးသူစိမ္းဆန္သြားသလိုခံစားရသည္။ ဘာစကားမွမေျပာေတာ့ေသာ သီဟလက္ထဲကိုေဘာလံုးကိုျပန္ထဲ့ေပးလုိက္ျပီး သူသီဟကိုေက်ာ ခိုင္းလိုက္သည္။

 

မိုးညသိပါသည္။ သူဟာက်ရႈံးသူတစ္ေယာက္ပဲေလ။ သီဟရဲ႕အခ်စ္ကိုေမွွ်ာ္လင့္မိခဲ့သည္က သူ႕အမွားေတြပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ထိုအမွားေတြကိုေတာ့ သူေဗြမယူခ်င္ပါ။ သူ႕ဘဝႏွင့္သူပဲ ရွိပါေစေတာ့ေလ။

 

ထို႕ေနာက္ သူ႕ေျခလွမ္းေတြကို အားယူျပီးေလ်ာက္လွမ္းလိုက္သည္။ သီဟတစ္ေယာက္ သူ႕ေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ေနေၾကာင္း သူရိပ္မိသည္။ ေလာကၾကီးမွာအခ်စ္နဲ႕ပက္သက္ ရင္လူေတြအားလံုးဟာ အျမဲတမ္းက်ရႈံးေနတတ္ၾကတာပါပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ သူဒီအရံႈးဇာတ္ လမ္းေလးကိုပဲ တစ္သက္လံုးသိမ္းထားမွာပါ။ သက္ဆံုးထိတိုင္ေပါ့…….

 

 

 

သူ႕ေျခလွမ္းေတြသံုးေလးလွမ္းေလာက္လွမ္းလိုက္ သည့္အခါသူ႕အေနာက္မွ ေခၚသံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာသည္။

 

 

 

“မိုးည”

 

သူ႕ေျခလွမ္းေတြရပ္တန္႕သြားသည္…..

 

“ခဏေလးေနပါဦး……”

 

သီဟကသူ႕ေနာက္မွ တစ္လွမ္းျခင္းသူ႕ဆီသို႕ေလွ်ာက္လာေနသည္။ သူ႕ရင္ေတြကေတာ့ အတိုင္းအဆမရွိ ခုန္ေပါက္လာပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူသီဟကို ေက်ာခိုင္းထားဆဲျဖစ္ျပီး လွည့္မၾကည္မိပါ။ သီဟကသူ႕ေနာက္သို႕ေရာက္ေသာအခါ သူ႕နားထဲသို႕ နားၾကပ္ကေလးကို တပ္ေပးသည္။

 

ဂီတာသံစဥ္ေလးတစ္ခုသူ႕နားထဲသို႕ဝင္လာသည္။

 

ဒီသီခ်င္းေလးကိုသူသိတာေပါ့ Miley Cyrus ရဲ႕ Butterfly Fly Away ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးေလ…..

 

သီခ်င္းေလးကိုသူနားဆင္ေနစဥ္မွာပင္ သီဟကသူ႕ကိုအေနာက္မွေန၍ သိုင္းဖက္လိုက္သည္။

 

သူ႕ရင္ထဲ ေႏြးကနဲျဖစ္သြားသည္။ ဂီတာသံစဥ္ေလးႏွင့္အတူ သီဟကသူ႕ကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ထားသည္။ ထို႕ေနာက္ သူ႕ပုခံုးေပၚသို႕ေမးေလးတင္ထားကာ သူ႕ဗိုက္သားေတြကိုလည္း တင္းၾကပ္စြာဖက္ထားသည္။

 

   ဝမ္းသားလြန္း၍သူ႕မ်က္လံုးမွမ်က္ရည္ေတြစို႕လာသည္……

 

သီဟရယ္…… ဟု စိတ္ထဲတြင္ တိုးတိုးေလးရြတ္မိလိုက္သည္။ သူ႕ပုခံုးထက္တြင္ ေမွးစက္ေနေသာ သီဟကသူ႕နားနားသို႕ တိုးတိုးေလးကပ္ေျပာသည္။ သူ႕ရင္ထဲမွေဖာ္မျပတတ္ေအာင္ပဲ ၾကည္ႏူးလို႕ သြားပါသည္။ သီဟကေေႏြးေထြးတဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာ သူ႕ကိုေထြးပိုက္ထားျပီေလ…..

 

ဂီတာသံခ်ိဳခ်ိဳေလးက သူတစ္ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ခ်ိဳျမိန္စြာတီးခတ္ထားသည့္ ေတးသြားေလးေတြ လိုပါ……

 

“ကြ်န္ေတာ့္နားက ထြက္မသြားပါနဲ႕မိုးညရယ္…… ကြ်န္ေတာ္မိုးညကိုခ်စ္ပါတယ္”

 

“သီဟရယ္……..”

 

သီဟဖက္သို႕လွည့္ကာ သီဟမ်က္ႏွာေလးကို ကိုင္ၾကည့္မိလုိက္သည္။ သီဟမ်က္ဝန္းတြင္လည္း စိုစြတ္ေနေသာ မ်က္ရည္စေလးေတြ…….

 

ထို႕ေနာက္ သီဟကိုသူတင္းၾကပ္စြာေပြ႕ဖက္ထားမိလိုက္သည္…….

 

 ဘယ္ေတာ့မွကြ်န္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲကထြက္မသြားပါနဲ႕ေတာ့သီဟရယ္…….

 

 

 

ဖတ္႐ႈအားေပးျခင္းအတြက္အထူးပဲေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

 

 

 

Written by- Lovealone

 

22 July 2015

 

Jul 23rd

ဆည္းဆာရဲ႕ အရိပ္.....အပိုင္း(၁၀)

By homoutsider

“ အကို ..က ်ေနာ္နဲ႕လိုက္လား..”

“ အင္း.. လိုက္တယ္..အဲဒါပဲယူလိုက္ေတာ့ ေနာ္.. .. ကဲ.. ဘယ္ေလာက္ က ်သလဲ တြက္လိုက္ေလ..”

“ ဒါဆို လက္စြပ္ျပန္ခြ ်တ္လိုက္..အကို ခ ်ိန္လိုက္ဦးမယ္..”

 

သည္လိုနဲ႕ ပိုက္ဆံလည္းရွင္းျပီး သြားပါသည္..

“ အကို သည္ည သည္မွာအိပ္မွာလား..”

ဇာနည္ရဲ႕ ၂ကုိယ္ၾကားတိုးတိုးေလးေမးသံ..

လွ ်ားထက္သည္ ပိုက္ဆံမ ်ားကိုအံဆြဲထဲ ေသေသသပ္သပ္ထည့္လိုက္ျပီး..

“ မအိပ္ပါဘူး..ဘာျဖစ္လို႕လဲညီ..”

“ ဒါဆို ျပန္မွာေပါ့..”

“ အင္း..”

“ တူတူျပန္မယ္ေလဗ ်ာ..ေနာ္..အကို..ေနာ္..”

လွ ်ားထက္ဟာ ဇာနည့္ကို ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္ပါသည္..

မ ်က္ႏွာေလး ဝင္းကနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ ဇာနည့္ပံုစံေလးကို သူတအားခ ်စ္သြားမိပါေတာ့သည္...

 

 

 

တစ္ေယာက္ မ ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ .. ျပံဳးတံု႕ဖလွယ္တာ.. တို႕ရဲ႕ ခ ်စ္ခြန္းဖြဲ႕လႊာ..

 

အကို .. သည္ေန႕ဟာ မထူးဆန္းေနဘူးလားဟင္..”

“ အင္...ဟင္..ဘာကို ထူးဆန္းတာလဲ ဇာနည္ရဲ႕..”

“ ေအာ္.. သည္လိုေလ ဗ ်ာ.. ခုနက အကို႕ဆီက ဖုန္းေခၚတဲ့အခ ်ိန္မွာ က ်ေနာ္က အကို႕ ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေနတာေလ.. ထူးျခားတိုက္ဆုိင္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလားဗ ်..”

“ ဟုတ္တယ္ေနာ္.. အကိုက ညီ႕ဖုန္းနံပါတ္ေလးကို ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး.. သည္လိုေလး လက္ကေလးနဲ႕ပြတ္တိုက္ၾကည့္လိုက္တာ ..ေခၚမိရက္သားၾကီးျဖစ္သြားတာ..  .. အဲသည္အခ ်ိန္မွာပဲ ညီ႕ဆီက ring tone သံက ျမည္လာတာ..အကိုလည္း လန္႕ပီး ဖုန္းကိုျပန္ခ ်လိုက္တာေပါ့.. ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညီ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ေရာက္ေနတာ ေတြ႕ရတာ..”

“ အင္း.. က ်ေနာ္လည္း ေရႊ ဝယ္တဲ့ ကိစၥျပီးရင္ အကို႕ဆီ ဖုန္းေခၚေတာ့မလို႕ပါပဲဗ ်ာ.. အကိုက ဦးသြားတာ...”

“ ဟင္း...ဟင္း... ဟင္း..”

လွ ်ားထက္ သေဘာက ်သလိုရီလိုက္ပါသည္...

ဇာနည္ သည္ လွ ်ားထက္ရီေနပံုေလးကို ၾကည့္လိုက္ရင္း..

“ အကိုကေလ..ရီလိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ဘို႕ေကာင္းတယ္ ဗ ်..သိလား..”

“ အြန္..မဟုတ္ပဲနဲ႕.. အကိုက အသက္ၾကီးေနပါပီကြာ.. ဇာနည္႕လို မေခ ်ာပါဘူး.. ဇာနည္မွာ ရီးစား ဘယ္နေယာက္ရိွလဲ ..ေျပာစမ္း..”

“ အမ ်ားၾကီးပဲ...ရီေတာင္ မရီႏိုင္ေတာ့ဘူး..”

“ ထင္သားပဲ..ဟြန္း..”

စိတ္ထဲက ႏွေျမာတြန္႕တိုသလိုေလးေတာင္ျဖစ္သြားရတာ..

ဟုတ္တာေပါ့ေနာ္.. သည္အရြယ္မွ အျမီးမေပါက္ ..ဘာေမ ်ာက္လို႕ေခၚမည္နည္း...

“ အလကားစတာပါ ဗ ်ာ... အရင္တုန္းကေတာ့ ရိွခဲ့ပါတယ္.. အခုေတာ့ မထားေတာ့ပါဘူး အကုိရာ..

က ်ေနာ့္စိတ္က မျငိမ္ဘူးအကိုရ...အေျပာင္းအလဲျမန္တယ္..”

လွ ်မ္းထက္ စိတ္ဝင္စားသြားပါသည္..

“ အင္း..ေျပာစမ္းပါဦး..”

“ ေအာ္..ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဗ ်... သည္လိုဗ ်ာ..ပစၥည္းတစ္ခု ဆိုပါေတာ့ ...မရခင္ကဆို က ်ေနာ္ ေသလုေအာင္ၾကိဳက္တာ..လိုခ ်င္တာေပါ့ ဗ ်ာ...ဒါေပမဲ့ က ်ေနာ္ ရသြားရင္..အဲသည္ပစၥည္းကို က ်ေနာ္ မၾကိ ဳက္ ခ ်င္ေတာ့ဘူး .. မရ ခင္က လိုစိတ္မ ်ိဳး မရွိေတာ့ဘူး ..အဲသလိုျဖစ္သြားတာ..”

“ အင္..အဲဒါ ဇာနည့္မွ ာရိွတဲ့ ပစၥည္းတိုင္းကိုလား...”

ဇာနည္သည္ လွ ်ားထက္ မ ်က္ႏွာကို ျပံဳးျမျမေလးတစ္ ခ်က္ၾကည့္လိုက္ရင္း...

“ မဟုတ္ဘူးဗ ်.. က ်ေနာ္႕ တစ္သက္ .. စြဲစြဲျမဲျမဲ ကိုင္တဲ့ပစၥည္း တစ္ခုပဲရိွတယ္..အကိုသိလား..”

မ ်က္ခံုးေလးပင့္ျပီးေမးလိုက္တဲ့အေမး..လူဆိုး..ဟြန္း..ဘာပစၥည္းလဲ..ေျပာလိုက္ရ မေကာင္းရိွဦးမယ္..

လူကိုရင္တုန္ေအာင္ေတာ္ေတာ္လုပ္..သိလား..

လူက ႏြဲ႕ပီး မ ်က္ေစာင္းေလးေတာင္ထိုးခ ်င္ခ ်င္..

အို..သည္လိုလုပ္လို႕မျဖစ္ေသးပါဘူး

မက ်ားတက ်ား အမူအရာေလးနဲ႕ လွ ်မ္းထက္က

“ မသိဘူးေလ...”   ဟု ေျပာလိုက္ပါသည္..

အတူယွဥ္တြဲ လမ္းေလ ်ာက္ေနရင္းက ဇာနည္သည္ ေဘးတိုက္ပံုစံ ေလးေျပာင္းလိုက္ရင္း လက္ညိႈးေလးတစ္ေခ ်ာင္းေထာင္ကာ..

“ အဲဒါ ဂစ္တာ ဗ ်... ဂစ္တာ...”

အင္း..ေတာ္ပါေသးရဲ႕ .. ဂစ္တာ မို႕လို႕ ..  .. သက္ျပင္းေလးကိုမသိမသာေလး ခ ်လုိက္မိပါရဲ႕..

“ ဒါနဲ႕.. အကိုေကာ ဂစ္တာ တီးတတ္လား..”

လွ ်ားထက္သည္ ႏွာေခါင္းေလးကို ရံႈ႕လိုက္ရင္း..

“ မတီးတတ္ဘူး..သင္ဘူးတယ္..လက္ထိပ္ေတြနာလို႕..”

“ ေအာ္..အကိုကလည္း ဗ ်ာ.. ေယာက္ ်ားမဟုတ္သလိုပါပဲ.. ေယာက္ ်ားေလးတစ္ေယာက္တတ္ထားသင့္တဲ့ ပညာေတြထဲမွာ ဂစ္တာတီးတာလည္းပါတယ္ဗ ်..”

ေအာ္..သည္ကေလး ခက္လို႕ေနပါပီ... ေယာက္ ်ားမဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့လူကိုမွ အဲဂလိုလာေျပာေနတယ္..

စိတ္ညစ္ပ..

ဒါေပမဲ့ ..သိတယ္မလား..နည္းနည္းေတာ့ ျပန္ေျပာမွ...

“ အင္..ဘာမွလည္းဆိုင္ဘူး.. ဂစ္တာတီးတတ္တာနဲ႕ ေယာက္ ်ားဆန္၏မဆန္၏နဲ႕..”

“ ဆိုင္တယ္ .. အခုေခတ္လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ ်ားမ ်ား ဂီတကိုရူးသြပ္ၾကတယ္ေလ.. က ်ေနာ္ဆို ဂစ္တာ သင္ခ ်င္လြန္းလို႕..”

ေျပာရင္းနဲ႕ ရပ္သြားတဲ့ ဇာနည့္စကား... ၾကည့္လိုက္ေတာ့  မ ်က္ႏွာက ေျပာရင္းနဲ႕ ေနာက္ေျပာရမဲ့စကားကို ဆက္မေျပာရဲေတာ့သလိုျဖစ္သြားတဲ့ပံုစံ..

“ ဆက္ေျပာေလ.. ”

ဇာနည္သည္ လမ္းေလွ ်ာက္ေနရင္း လွ ်ားထက္ပခံုးကိုတစ္ခ ်က္ပုတ္လိုက္ကာ မလံုမလဲတစ္ ခ ်က္ရီလိုက္ပါသည္..

“ အဟဲ.. ထားလိုက္ပါ ဗ ်ာ.. မေျပာ ခ ်င္ေတာ့ဘူး..”

သိတယ္မလား.. လူဆိုတာကေလ..မေျပာခ ်င္ပါဘူးဆိုမွ ပိုသိခ်င္စိတ္က ျဖစ္လာတာဆိုေတာ့..

“ မရဘူးကြာ..မရဘူး..ေျပာျပ..”

“ အကိုကလည္း ဗ ်ာ..ဇြတ္ၾကီးပဲ.. ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဆုိမွဗ ်..”

“ မရဘူးကြာ..မရဘူး..အဲလိုဆို အရမ္းသိ ခ ်င္တာပဲ.. ဘာလဲ.. ဇာနည္က အကို႕ကို မခင္ဘူးလား..

ဂစ္တာသင္ခ ်င္လြန္းလို႕ ေနာက္ဘာလဲလို႕..ေျပာျပ..ေျပာျပ..”

“ အား..ခက္ပါပီ ဗ ်ာ...အဲဒါေျပာလိုက္ရင္ေလ.. အကို က ်ေနာ္ ႕ကို ခင္ ခ ်င္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး..”

“ ဟင္.. ဘာလို႕လဲ.. ဂစ္တာသင္ခ ်င္လြန္းလို႕ ဇာနည္က မဟုတ္တာ တစ္ခုခု လုပ္ခဲ့လို႕လား..”

“ မဟုတ္ပါဘူးဗ ်ာ..အကိုအထင္ေသးသြားမွာစိုးလို႕ပါ...”

သူေျပာတဲ့စကားက လွ ်ားထက္ရဲ႕သိခ ်င္စိတ္ကိုပိုမိုႏိႈးဆြေနသလိုပါ..

“ ေျပာျပပါကြြာ.. ေနာ္.. အထင္မေသးပါဘူး..”

“ တကယ္ေနာ္..ဒါဆိုေျပာျပမယ္..သည္လို ဗ်..အာဗ ်ာ..ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး..”

ဇာနည့္မ ်က္ႏွာေခ ်ာေခ ်ာေလးဟာ ရွက္သလိုလိုအမူအရာနဲ႕ပန္းေသြးေရာင္ေတာင္စို႕တက္လာသလိုလို..

“ အင္း..ေျပာဆို....”

“ အင္း.. က ်ေနာ္ တို႕လမ္းထဲမွာ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရိွတယ္..သူ႕နာမည္ေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး..အခုသူက နယ္ကိုေျပာင္းသြားပီ ဗ ်... အဲတုန္းက က ်ေနာ္က လူပိ ်ဳေပါက္စေပါ့..”

“ အင္း..”

လူပ ်ိဳေပါက္စ .. မိုက္တယ္..နားေထာင္လို႕ေကာင္းတယ္ ဆက္ေျပာ..

ဘာလို႕မွန္းမသိ လွ ်ားထက္သည္ လူပ ်ိဳေပါက္စ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို အင္မတန္မွ ႏွစ္ျခိဳက္ပါသည္..

အဟီး..

“ အဲသည္အကိုၾကီးက အားရင္ ဂစ္တာပဲတီးေနတာဗ ်..ေတာ္ေတာ္ကြ ်မ္းကြ ်မ္းက ်င္က ်င္ကို တီးႏိုင္တယ္ဗ ်ာ... ဒါနဲ႕ က ်ေနာ္လည္း ညညဆို သူ ဂစ္တာ တီးတဲ့နား သြားသြားနားေထာင္တာေပါ့..

သူက က ်ေနာ္ ့ကို မင္း ဂစ္တာတီးသင္ ခ ်င္လို႕လားတဲ့ေလ.. က ်ေနာ္လည္း ဝမ္းသာသြားတာေပါ့..

တီးတတ္ခ ်င္တယ္လို႕ ဆိုေတာ့..ဒါဆို တစ္ရက္အိမ္မွာလာအိပ္တဲ့.. ဒါနဲ ႕ က ်ေနာ္လည္း မိဘေတြခြင့္ေတာင္းပီးသြားတာေပါ့..”

“ အင္..သူက တစ္ေယာက္တည္းေနတာလား..”

“ ဟုတ္တယ္..သူက တစ္ေယာက္တည္းေနတာဗ ်..”

“ အဲသည္ညမွာပဲ သူကက ်ေနာ္႕ကိုစသင္ေပးတယ္.. က ်ေနာ့္ လက္ေခ ်ာင္းေလးေတြကို ဘားေပၚဖိတာကအစ သူ႕လက္နဲ႕ ကိုင္ကိုင္္ပီးသင္ေပးတာ..က ်ေနာ္ကအစကမရိပ္မိဘူးဗ ်..အဲသည္ဘဲၾကီးကေလ.. အဲ...ဘယ္လိုေျပာရမလဲ... အေျခာက္ၾကီးဗ ်..”

“ ဟုတ္လား.. အဲသည္ေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္လဲ...”

“ သူ.. သင္ရင္းနဲ႕ ဘာေတြျဖစ္ကုန္လဲမသိပါဘူး ဗ ်ာ.. က ်ေနာ္႕ပစၥည္းကိုလာကိုင္တယ္..”

“ ဟင္..”

ဟိဟိ.. လွ ်ားထက္သည္ သူၾကားခ ်င္ေသာဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကိုၾကားလိုက္ရလို႕ဝမ္းသာတာေရာ..

ေနာက္ပီး ဘယ္လိုေျပာရမလဲ..ဇာနည္သည္ လိင္တူပတ္သက္ဘူးတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳရိွတာေရာ..သိလိုက္ရလို႕..စိတ္ထဲ..ဝမ္းသာလိုုက္တာေနာ္..ဟိဟိဟိဟိ...

“ ဟုတ္တယ္ ဗ ်.. က ်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္လန္႕သြားတာေပါ့.. သူ႕ကိုထင္လည္း မထင္ထားဘူးေလ..အဲသလိုၾကီးဆိုေတာ့ ..က ်ေနာ္လည္း ဂစ္တာကို ခ ်ျပီး ျပန္ေျပးမယ္လုပ္ေတာ့ သူ က ်ေနာ္႕လက္ကို အတင္းဆြဲထားတယ္.. သူ..က ်ေနာ့္ကိုစိတ္ဝင္စားေနတာ အေတာ္ၾကာပီတဲ့ ..က ်ေနာ့္ရုပ္ကိုလည္းသူအရမ္းၾကိဳက္တယ္တဲ့ေလ.. သူ ေကာင္းေကာငး္ျပဳစုေပး ခ်င္လို႕ပါတဲ့.. ဂစ္တာကိုသူတတ္တာအကုန္သင္ေပးပါ႕မယ္တဲ့..သူ႕ကိုအဲဒါေလးတစ္ခုေတာ့ ခြင့္ျပဳပါတဲ႕...အကိုရာ … က ်ေနာ္ ေၾကာက္လိုက္တာမွ အရမ္းပဲ.. ေခြ ်းေတြေတာင္ျပန္လာတယ္ ဗ ်...”

“ ဟုတ္လို႕လား..တကယ္ေၾကာက္တာ..ဟိဟိ..”

“ အာ..အကိုကလည္း မေနာက္ပါနဲ႕ဗ ်ာ..ေၾကာက္တာေပါ့ဗ ်..သူက က ်ေနာ့္ပစၥညါးကိုကိုင္ထားတာ မလႊတ္ေတာ့ဘူး.. ကိုင္ရင္းနဲ႕ ထိပ္ကေလးကိုပြတ္ေပးေနတာဗ ်...”

အမေလး..ေလ..နားေထာင္ရင္း ငါ့ႏွယ္ေနာ္ ေရငတ္သလိုျဖစ္လာပီ..

စိတ္ထဲအားရလိုက္တာေနာ္..

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ .. လွ ်ားထက္လမ္း ေလွ ်ာက္တာေတာင္ေႏွးသြားရသည္..နားေထာင္လို႕ေကာင္းတာကိုး..ေျပာျပေနတာကလည္း တကယ့္ကို ခပ္မိုက္မိုက္အဆင္ဘဲေခ ်ာေလးမလား..

“ အင္း..အဲသည္တုန္းက ဇာနည္႕အသက္က ဘယ္ေလာက္လဲ...”

“ အင္း..၁၆ ႏွစ္မျပည့္ေသးဘူးဗ ်...”

“ အင္..ဒါဆို ကေလးေလးေပါ့...”

“ မကေလးပါဘူးဗ ်ာ...အကိုကလည္း က ်ေနာ္က လူပ ်ိဳျဖစ္တာေစာတယ္ဗ ်..”

“ ဟုတ္လား..ဘယ္အရြယ္ေလာက္က ျဖစ္တာလဲ.. ”

“ ၁၃ ႏွစ္သားေလာက္ကဗ်...”

“ အယ္ ...ေစာတာေပါ့ေနာ္..”

“ အင္း..ေစာဆို က ်ေနာ္ လေရမထြက္ခင္ကတည္းက ဂြင္းထုတတ္ေနတာ..”

“ အိုး...”

ဇာနည္သည္ စူးစူးရဲရဲေလး လွ ်ားထက္ကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္.. လွ ်ားထက္သည္ရင္ခုန္သံေတြျမန္္လာရပါသည္..

မင္းကြယ္..မင္းကြယ္..ခက္လို႕ေနပါပီေနာ္.. မင္းပံုစံကိုၾကိဳက္ပါတယ္ဆိုမွ မင္းက..မင္းကေလ..

သိပ္ဆိုးတာပဲကြာ..

“ ဘယ္အရြယ္က စထုတတ္တာလဲ..”

ဇာနည္သည္ သူ႕ႏွာေခါင္းေလးကိုသူအသာပြတ္လိုက္ရင္း..

“ သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက ဆိုပါေတာ့ ဗ ်ာ... ”

“ အင္း..ဆက္ေျပာေလ..ခုန ဂစ္တာသင္ေပးတဲ့ သူနဲ႕..”

“ အင္း..သူက က ်ေနာ့္ထိပ္ေလးကိုပြတ္ေပးေနတာ..မိုက္တယ္ဗ ်ာ..အဲသည္ ဖီးလ္က သိလား.. ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လက္နဲ႕ကုိင္ထုတာထက္ဘယ္လိုေျပာရမလဲ... အရသာရိွတယ္ဗ ်... က ်ေနာ္ကလည္း ဂစ္တာတီးတတ္ခ ်င္တာကလည္းပါတယ္...ေနာက္ျပီး သူပြတ္ေပးေနတာကလည္း အရမ္းေကာင္းေတာ့ မ်က္ေၾကာကိုစင္းသြားတာပဲဗ ်ာ...”

အိုး..ဇာနည္ရယ္ေျပာတတ္လိုက္တာ...ငါ့ကိုေလ..ငါ့ကိုေလ..လမ္းေပၚမွာသာအေသလိုးသတ္လိုက္ပါေတာ့..အဟင္႕..အဟင့္..

 

 

 

 ဆက္ရန္...

 

 

ဝင္းမင္းသစ္....

 

 

ဆည္းဆာရဲ႕ အရိပ္.....အပိုင္း(၁၀)

Jul 22nd

ဆူးစူးသူမ်ား

By davidmgmg

d@vid

သည္ေန႔ လစဥ္ဖတ္ေနက်မဂၢဇင္းအသစ္ ထြက္မည္မို႔ ရံုးဆင္းၿပီးၿပီးခ်င္း ကိုမင္းလတစ္ေယာက္ မဂၢဇင္းတိုက္ဆီသို႔ ကားကို ဦးတည္လိုက္ေလသည္။ မဂၢဇင္းကိုက ထူးျခားေသာ မဂၢဇင္း၊ မဂၢဇင္းအမည္က “ကာလာရိန္းဘိုး”၊ Homosexual မဂၢဇင္း။ ထိုမဂၢဇင္းအား ကိုမင္းလ လစဥ္ဖတ္ေၾကာင္း လူသိမခံ၀ံ့ေသာ မဂၢဇင္းမို႔ ကိုမင္းလ လစဥ္ဖတ္ေသာ္လည္း အိမ္အေရာက္ပို႔စနစ္နဲ႔ မမွာယူခဲ့။ အိမ္အေရာက္ပို႔ စနစ္နဲ႔ မွာယူပါက ဇနီးျဖစ္သူ မယဥ္ယဥ္ေမက တစ္နည္းမဟုတ္ သိသြားေပလိမ့္မည္။ ကိုမင္းလက လိင္တူခ်စ္သူဆိုတာ မယဥ္ယဥ္ေမသိလို႔ မျဖစ္။ သိသြားခဲ့ပါက အိမ္ေထာင္ေရး ပ်က္ျပယ္ေပလိမ့္မည္။ သားလူမမယ္ကေလးႏွစ္ေယာက္ မိတဆိုး ဖတဆိုးေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ မယဥ္ယဥ္ေမက ကိုမင္းလလိင္တူခ်စ္သူျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ကြာရွင္းခဲ့သည္ဆိုေတာင္ ကိုမင္းလ ဘယ္လိုမွ ေနသာမိမည္မဟုတ္ေပမဲ့ သားလူမမယ္ေလးေတြအတြက္ ငဲ့ရေပမည္။

ကိုမင္းလအလြန္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ မဂၢဇင္းမို႔ မဂၢဇင္းတိုက္က ထုတ္ေပးေပးခ်င္းခ်င္း စာအုပ္ေလးကို ျမတ္ႏိုးေသာေၾကာင့္ လက္ဆြဲအိတ္ထဲထည့္လိုက္သည္။ မဂၢဇင္းထဲတြင္ ပါလာေသာ စာမ်ားကို ဖတ္ၿပီးသြားမည္ကို ႏွေျမာလြန္းေၾကာင့္ အိမ္ေရာက္ကာမွ ဇိမ္ရွိရွိနဲ႔ ဖတ္ေတာ့မည္ဟု ေတြးလိုက္သည္။

ဇနီးသည္ မယဥ္ယဥ္ေမ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေသာ ညစာကို စားအၿပီး ကေလးႏွစ္ေယာက္အား မယဥ္ယဥ္ေမေခ်ာ့သိပ္ေနစဥ္ လက္ဆြဲအိတ္ေလးကို ယူကာ “အလုပ္ေတြမၿပီးေသးလို႔ စာၾကည့္ခန္းထဲသြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္” ဆိုၿပီး စာၾကည့္ခန္းထဲ ၀င္သြားလိုက္သည္။

စာၾကည့္ခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ လက္ဆြဲအိတ္ထဲက “ကာလာရိန္းဘိုး” မဂၢဇင္းအသစ္စက္စက္ေလးအား ထုတ္ယူလုိက္သည္။ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးေလးကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ ျဖည္းညင္းစြာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္မ်က္စိကိုမယံုခ်င္။ ကိုမင္းလေခါင္းထဲ မိုးႀကိဳးပစ္ခ်ခံလိုက္သလုိ ခံစားလိုက္ရသလို တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ၾကက္သီးေတြ ျဖန္းကနဲ႔ ထသြားရသည္။ မ်က္ႏွာဖံုးပိုင္ရွင္က ကိုမင္းလအား ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ မ်က္ႏွာထား၊ ေဆြးရိပ္သန္းေနသည့္ မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႔ ၾကည့္ေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးက မသိမသာျပံဳးေနေပမဲ့ နည္းနည္းေလးမွ ေပ်ာ္ရႊင္မေနေၾကာင္း မ်က္၀န္းမ်ားက သက္ေသျပေနသည္။ ထိုသူသည္ အျခားမဟုတ္။ “လင္းေလး” ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ (၈)ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ကိုမင္းလအသက္တမွ်ခ်စ္ခဲ့ရေသာ လင္းေလးျဖစ္ေနသည္။ ထို႔အတူ လင္းေလးကလည္း ကိုမင္းလအား အသက္တမွ် ခ်စ္ခဲ့ေလသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ လင္းေလးမ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ကိုမင္းလရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ေနေအာင္ ခံစားလိုက္ရေလသည္။

သည္ကာလာရိန္းဘိုး မဂၢဇင္းတြင္ ဘာေၾကာင့္ လင္းေလးမ်က္ႏွာဖံုး ပါရသလဲ။ မ်က္ႏွာဖံုးေပၚက ေခါင္းစီးကိုၾကည့္လိုက္သည္။ “ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးရင္း ဖက္ရွင္ေလာကတြင္ တစ္စြန္းတစ္စ နာမည္ရလာေသာ လင္းေလး” ဟူ၍ျဖစ္သည္။

အို လင္းေလးက ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္နာတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေနပါၿပီတဲ့လား။ ဟိုအရင္အခ်ိန္တုန္းက လင္းေလးမွာ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္နာ၀ါသနာပါတယ္လို႔ မေျပာခဲ့ဖူး။ ကိုမင္းလနဲ႔ ျပတ္စဲၿပီးေနာက္ပိုင္း လင္းေလးေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာမ်ားလား။ မ်က္ႏွာဖံုးေလးကိုလွန္ၿပီး လင္းေလး၏ အင္တာဗ်ဴးပါသည့္ စာမ်က္ႏွာကို ရွာၾကည့္လုိက္သည္။ ေတြ႔လိုက္ေပၿပီ။ လင္းေလးႏႈတ္မွ ေျပာျပသည့္ စာသားမ်ားကို ကိုမင္းလအငမ္းမရဖတ္လိုက္သည္။

“မဂၤလာပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ မဂၤလာပါ”

“နာမည္ကေနပဲ စၿပီး မိတ္ဆက္ၾကရေအာင္လား၊ နာမည္အရင္းကအစေပါ့”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က လင္းေလးပါ၊ နာမည္ရင္းကလင္းလင္းခန္႔ပါ”

“ေၾသာ္၊ ဖက္ရွင္ေလာကမွာ ဘာေၾကာင့္ လင္းေလးဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကို သံုးျဖစ္ခဲ့တာလဲ”

“ဘာေၾကာင့္ လင္းေလးဆိုတဲ့ နာမည္ေလးကို သံုးျဖစ္ခဲ့သလဲဆိုေတာ့.. အင္း…ေၾသာ္..သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လင္းေလးလို႔ ေခၚခဲ့တာကို သတိရလိုက္လို႔ သံုးျဖစ္သြားခဲ့တာပါ”

လင္းေလး၏ ထိုအေျဖေလးကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ကိုမင္းလမ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္ေလးက ေပါက္ကနဲ႔ က်လာသည္။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေခၚေ၀ၚခဲ့လို႔တဲ့လား။ တကယ္ဆိုရင္ ကိုမင္းလကပဲ ခ်စ္သူတို႔ သဘဘာ၀ ကိုယ့္ခ်စ္သူေလးရဲ့အမည္ကို သူမ်ားနဲ႔ မတူ တမူထူးျခားစြာ လင္းေလးလို႔ အဖ်ားဆြတ္ ေခၚေ၀ၚခဲ့ျခင္းသာပါ။ ထိုအင္တာဗ်ဴးေျဖစက ကိုမင္းလရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္မိမွာေပါ့။ လင္းေလးရဲ့ ရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ေနေအာင္ ခံစားခဲ့ရမွာေပါ့။

စာရြက္မ်ားကို လွန္ေလွာကာ ဖတ္လိုက္ျပန္သည္။

“စပ္စုတယ္လို႔ေတာ့ မဆိုပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုလင္းေလးက အခုခ်ိန္ထိ ရည္းစားလည္းမထားပဲ တစ္ကိုယ္တည္းေနခဲ့ပံုေထာက္ရင္ အတိတ္က ရင္ထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ရွိခဲ့လိမ့္မယ္ထင္တယ္၊ ကိုလင္းေလးရဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းေလး နည္းနည္းပါးပါးေလာက္ေျပာျပေပးႏိုင္မလား”

“အခ်စ္အေၾကာင္းလား”

“အင္း…”

“…….”

“မေျပာခ်င္လည္း ရပါတယ္”

“ေၾသာ္ ရပါတယ္၊ ေျပာရမွာေပါ့၊ အတိတ္က ခ်စ္သူေတာ့ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္၊ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သိပ္ခ်စ္ၾကေပမဲ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ခ်စ္လွ်က္နဲ႔ ကြဲခဲ့ရပါတယ္၊ အခုေတာ့ သူလည္း ဇနီးနဲ႔၊ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွာေသခ်ာပါတယ္”

“ေၾသာ္၊ သူက မိန္းမယူလိုက္တာကိုး”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ မတတ္သာလို႔ ယူလိုက္ရတာပါ”

ထိုအေျဖေၾကာင့္ ကိုမင္းလ မ်က္ရည္ေတြ အိုင္ထြန္းလာရျပန္သည္။ လင္းေလးေျပာတာ မွန္သည္။ ဟိုအရင္အခ်ိန္က ကိုမင္းလရယ္ လင္းေလးရယ္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သိပ္ကိုခ်စ္ခဲ့ၾကသည္။ အြန္လိုင္းမွာ ဆံုေတြ႔ၿပီး ခ်စ္ခဲ့ၾကတာဆိုေပမဲ့ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြက သာမာန္လူေတြထက္ပိုၿပီး ခိုင္ၿမဲခဲ့ၾကသည္။ ကံအေၾကာင္းမလွေတာ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးတို႔ၾကား မုန္တိုင္းထန္လာခဲ့သည္။ ကိုမင္းလနဲ႔ လင္းေလးတို႔ ေယာက်္ားခ်င္း ခ်စ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ႏွစ္ဖက္မိဘေတြ သိသြားခဲ့ၾကေတာ့ လင္းေလး၏မိဘေတြက ဘယ္လိုမွ မတံု႔ျပန္ေပမဲ့ ကိုမင္းလ၏ မိဘေတြကေတာ့ ခ်စ္ျခင္းကိုခြဲကာ ကိုမင္းလအား မယဥ္ယဥ္ေမနဲ႔ အတင္းေပးစားခဲ့ေလသည္။ ေသမွ ခြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးအား ရွင္လွ်က္နဲ႔ ကြဲေစခဲ့သည့္ ကိုမင္းလ၏ မိဘမ်ားကို ကိုမင္းလအလြန္စိတ္နာမိသည္။ မယဥ္ယဥ္ေမနဲ႔ ခမ္းခမ္းနားနားလက္ထပ္ခဲ့သည့္ေန႔မွစ၍ လင္းေလး၏သတင္းသည္ စုန္းစုန္းျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ေလသည္။

“ေၾသာ္ ကိုလင္းေလးကို အသည္းမာတဲ့သူလို႔ ထင္ထားခဲ့တာ၊ အခုေတာ့ ထင္သလိုမဟုတ္ပါလား၊ ကိုလင္းေလးမွာလည္း သည္လိုရင္နာဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး ရွိခဲ့လိမ့္မယ္လို႔မထင္ဘူး၊ အင္းေလ လူတိုင္းမွာ အခ်စ္ဦးတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိစၿမဲပဲေလ၊ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား”

“ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ”

“အင္း သည္တစ္ခါလည္း စပ္စုတယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔ဦးေနာ္၊ ကိုလင္းေလးရဲ့ေျခေထာက္က ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဟင္၊ ေမြးရာပါလား၊ ေျခေထာက္မေကာင္းပဲနဲ႔ အခုလုိ ေအာင္ျမင္ေနတာဆိုေတာ့ တခ်ိဳ ့လူေတြကိုလည္း ကိုလင္းေလးကိုၾကည့္ၿပီး အတုယူေစခ်င္လို႔ပါ”

ထိုေမးခြန္းေၾကာင့္ ကိုမင္းလ နားမလည္ႏိုင္စြာ မ်က္လံုးေတြ ျပဴးသြားရသည္။ လင္းေလးက ေျခေထာက္မေကာင္းဘူးဆိုပါလား။ ဟိုအရင္တုန္းက လင္းေလးေျခေထာက္က အေကာင္းပကတိပါ။ အင္တာဗ်ဴးသူမ်ား အျမင္မွားၿပီး ေမးလိုက္တာမ်ားလား။ ကိုမင္းလနားမလည္သျဖင့္ အေမးအေျဖမ်ားၾကားမွာ ကြက္ၾကားကြက္ၾကားျပထားသည့္ လင္းေလး၏ ပံုမ်ားကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ အို. လင္းေလးက ၀ွီးလ္ခ်ဲနဲ႔႔ပါလား။ အရင္က အေကာင္းပကတိရွိခဲ့တဲ့ လင္းေလးရဲ့ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္က မရွိေတာ့ပါလား။ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္တာပါလိမ့္။ လင္းေလး၏ အေျဖကို ကိုမင္းလအငမ္းမရ ဖတ္လိုက္မိျပန္သည္။

“သည္ေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္မေျဖခ်င္ေပမဲ့ ေနာက္လူေတြ ကၽြန္ေတာ္လိုမျဖစ္ေအာင္ ေျဖေပးလိုက္ပါ့မယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္က လြန္ခဲ့တဲ့ (၈)ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္ခဲ့တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ လက္ထပ္တဲ့ညက ျဖစ္ခဲ့တာပါ၊ ခ်စ္ရသူကို ဆံုးရံႈးလိုက္ရၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ ရင္ႏွင့္အမွ် ခံစားလိုက္ရၿပီး အရူးတစ္ေယာက္လို ဘာမွန္းမသိေတာ့ပဲ ဦးတည္ရာမဲ့ေျပးလိုက္မိရင္းက အရွိန္နဲ႔ေမာင္းလာတဲ့ ကားနဲ႔ ႀကိတ္မိခဲ့တာပါ”

အို…။ ကားႀကိတ္ခံရတာတဲ့လား။ ကိုမင္းလရဲ့ လင္းေလးတစ္ေယာက္ ကားႀကိတ္ခံရလို႔ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ ဆံုးရံႈးခဲ့တယ္တဲ့လား။ ကိုမင္းလ လက္ထပ္ခဲ့သည့္ညမွာပဲ ျဖစ္ခဲ့တာတဲ့လား။

အို ဒါ ငါ့ေၾကာင့္ျဖစ္ရတာ။ ငါ့ေၾကာင့္ လင္းေလးအခုလိုျဖစ္ရတာ။ ငါ လင္းေလးကိုမေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ခဲ့လို႔ျဖစ္ရတာ။ သည္လိုမွန္းမသိပဲ လင္းေလးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေမ့ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး ယဥ္ယဥ္ေမ့ကို မခ်စ္ပဲနဲ႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ခ်စ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနလာခဲ့မိတာ။ ငါ လင္းေလးအေပၚမွာ သိပ္ကိုရက္စက္ေနခဲ့ပါၿပီလား။

ကိုမင္းလ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ကာ အခန္းထဲက ေျပးထြက္ခဲ့ေတာ့ …

“ေမာင္ ဘယ္လဲ၊ ညဥ့္နက္ေနၿပီေလ၊ ဟယ္ေတာ္ ေမာင္”

လို႔ မယဥ္ယဥ္ေမက ေျပာသည္ကို မၾကားလိုက္မိပဲ လမ္းကို ဦးတည္ရာမဲ့စြာ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ထိုသို႔ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ေနရင္းက ဘယ္ဆီ ဘယ္လမ္းသို႔ ေရာက္ရွိေနသည္ကိုပင္ မသိေတာ့။ ညဥ့္လည္း နက္ၿပီ။ လမ္းမေပၚမွာပင္ ကား တစ္စီးစ ႏွစ္စီးစသာရွိေတာ့သည္။

ေျခေထာက္ေတြ ေညာင္းလာသျဖင့္ ေရွ ့မွာေတြ႔သည့္ ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။ လင္းေလးေျပာျပေနသည့္ စာသားမ်ားကို မ်က္၀န္းထဲ ေျပးျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္က လြန္ခဲ့တဲ့ (၈)ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က အက္ဆီးဒင့္ျဖစ္ခဲ့တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ လက္ထပ္တဲ့ညက ျဖစ္ခဲ့တာပါ၊ ခ်စ္ရသူကို ဆံုးရံႈးလိုက္ရၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ့ ရင္ႏွင့္အမွ် ခံစားလိုက္ရၿပီး အရူးတစ္ေယာက္လို ဘာမွန္းမသိေတာ့ပဲ ဦးတည္ရာမဲ့ေျပးလိုက္မိရင္းက အရွိန္နဲ႔ေမာင္းလာတဲ့ ကားနဲ႔ ႀကိတ္မိခဲ့တာပါ”

ကိုမင္းလ ေခါင္းကို အထပ္ထပ္အခါခါ ထုႏွက္ရင္း ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုခ်လိုက္သည္။

“လင္းေလး လင္းေလး ဟီး ဟီး ဟီ…ကိုလေတာင္းပန္ပါတယ္လင္းေလးရယ္၊ လင္းေလးကို ကိုယ္မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး ကိုလေတာင္းပန္ပါတယ္လင္းေလးရယ္ ဟီး ဟီး ဟီး….”

၀ေအာင္ငိုၿပီးကာမွ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေရွ ့တြင္ ညဥ့္နက္သည့္တိုင္ မီးလင္းေနဆဲရွိသည့္ ဘားဆိုင္ေလးေတြ႔သျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္သည္။ ဆိုင္ထဲတြင္ လူအနည္းငယ္ရွိေနသည္။ ေနရာလြတ္တစ္ခုတြင္ ၀င္ထိုင္ရင္း အရက္ျပင္းမ်ားကို မွာကာ ေမာ့ေသာက္ပစ္လိုက္သည္။ မ်က္၀န္းထဲ ေဆြးရိပ္သန္းေနသည့္ လင္းေလးရဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးေျပးျမင္ေယာင္မိကာ ရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ နင့္ကနဲ႔ ခံစားလိုက္ရကာ ေခါင္းကို အထပ္ထပ္ခါရမ္းေနမိသည္။ ထိုသို႔ ခါရမ္းလိုက္ရင္းက အေတာ္လွမ္းလွမ္းေထာင့္တစ္ရာမွ လူအား ျမင္ဖူးသလိုလိုရွိျခင္းေၾကာင့္ လင္းေလးမ်ားလားဆိုၿပီး လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။

ကိုမင္းလမ်က္၀န္းမ်ား ျပဴးက်ယ္သြားသည္။ ဟုတ္သည္။ တိတ္ဆိတ္စြာ အရက္မ်ားကို ေသာက္ေနသည့္သူဟာ လင္းေလးမွ လင္းေလးအစစ္။ လင္းေလးက စတီးျဖင့္လုပ္ထားသည့္ ၀ွီးလ္ခ်ဲေပၚတြင္ ထိုင္ေနသည္။ လင္းေလးၾကည့္ရတာ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ ၾကံဳေတြ႔ေနရျခင္းေၾကာင့္ ခံစားေနရပံုေပါက္ေနသည္။ လင္းေလးအား အခုလို ျပန္ျမင္ေတြ႔ရေတာ့ ကိုမင္းလရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ ခံစားလိုက္ရျပန္သည္။

“လင္း လင္းေလ…”

ႏႈတ္မွ တိုးတိုးေရရြတ္လိုက္မိသည္။ လွမ္းေခၚလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ေခၚလိုက္သင့္သလားေတာ့မသိ။ အခန္႔မသင့္ရင္ လင္းေလးစိတ္အား ထိုးဆြလိုက္သလို ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ ကိုမင္းလ ေခါင္းကိုရမ္းကာ က်သင့္ေငြကိုရွင္းၿပီး ဆိုင္အတြင္းမွ ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။

တစ္နာရီေလာက္ၾကာေတာ့ ဆိုင္အတြင္းမွ လင္းေလးတစ္ေယာက္ ၀ွီးလ္ခ်ဲေလးနဲ႔ ထြက္လာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ကိုမင္းလလည္း အားတင္းကာ ၾကံထားသည့္အတိုင္း ႏွာေခါင္းစည္းအနက္ကိုစြပ္၊ လွ်ာထိုးဦးထုပ္ကို ေဆာင္းလိုက္သည္။ လင္းေလးက လမ္းမေဘးရပ္ကာ တကၠစီတားရန္ ေစာင့္ေနသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ညဥ့္နက္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ လူသြားလူလာ ကင္းရွင္းကာ တကၠစီကားကလည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေပၚမလာ။ တကၠစီကားမလာခင္ လင္းေလးဆီသို႔ ကိုမင္းလအေျပးကေလးေျပးကာ လင္းေလး၏ ၀ွီးလ္ခ်ဲအား ေနာက္ကေန က်ဥ္းေျမာင္းလွေသာ လမ္းၾကားထဲသို႔ တြန္းေျပးလိုက္သည္။

“ဟိတ္ ဟိတ္လူ ဘာလုပ္တာလဲ၊ ဟာ ဘာလုပ္တာလဲဗ်”

တဒဂၤမို႔ လင္းေလးအလန္႔တၾကားေအာ္ေနသည္။ လင္းေလးေအာ္ေသာ္လည္း မည္သူမွ် ေရာက္မလာခဲ့။ ေအာ္ဟစ္ေနသည့္ လင္းေလး၏ ပါးစပ္အား ကိုမင္းလက လက္နဲ႔အုပ္ထားလိုက္သည္။ လင္းေလးက အလန္႔တၾကား ရုန္းရင့္ေနေသးသည္။ လင္းေလး ရပ္တန္႔သြားကာမွ လက္နဲ႔အုပ္ထားျခင္းကို ခြာလုိက္ၿပီး လင္းေလးေရွ ့သို႔ ရပ္လိုက္သည္။ လင္းေလးၾကည့္ရတာ အလြန္ေၾကာက္ရႊံ ့ေနဟန္ရွိသည္။

“ဘာ ဘာလုပ္မလို႔ဟင္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေပးဆြဲတာလား၊ ဒုကၡိတတစ္ေယာက္ကို ျပန္ေပးဆြဲတာ ခင္ဗ်ား မရွက္ဘူးလား”

လင္းေလးက ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ေျပာေနေလသည္။

လင္းေလးမ်က္ႏွာအား ကိုမင္းလ စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

အရင္အတိုင္းပါပဲလားလင္းေလးရယ္။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာခဲ့တာေတာင္ အရင္အတိုင္း ေခ်ာတုန္း လွတုန္းပါပဲလား။ ငယ္ရုပ္ေတာင္မေပ်ာက္ေသးပါလား။

လင္းေလး၏ ပါးေလးအား ကိုင္မယ္လုပ္ေတာ့ လင္းေလးက အလန္႔တၾကားဖယ္ခါလိုက္သည္။

“အို မလုပ္ပါနဲ႔၊ သည္ဆြဲႀကိဳးေလးကိုေတာ့ မယူလိုက္ပါနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္အရမ္း ျမတ္ႏိုးတဲ့ ဆြဲႀကိဳးေလးမို႔ပါ”

လင္းေလးစကားေၾကာင့္ ကိုမင္းလႏွလံုးခုန္သံမ်ား ရပ္တန္႔သြားသည္။ လင္းေလးအရမ္းျမတ္ႏိုးတဲ့ ဆြဲႀကိဳးဆိုပါလား။

လင္းေလးက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ေနဟန္ရွိသည္။ ၿပီးမွ ေခါင္းရမ္းလိုက္ရင္း ဆြဲႀကိဳးေလးကိုျဖဳတ္ကာ ကိုမင္းလအား ေပးလိုက္သည္။

“ေရာ့ လိုခ်င္ရင္ ယူသြားပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ သည္ဆြဲႀကိဳးေလးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ မျပတ္မသားျဖစ္ေနခဲ့ရတာ၊ အခုေတာ့ တန္ဖိုးထားမေနသင့္ေတာ့ဘူး၊ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တာကို တပ္မက္မေနသင့္ေတာ့ဘူး၊ ယူလုိက္ပါ ေရာ့ပါ”

လင္းေလးကမ္းေပးေသာ ဆြဲႀကိဳးေလးအား ကိုမင္းလ လက္တုန္တုန္နဲ႔ ယူလိုက္ၿပီး ၾကည့္လိုက္သည္။

အို သည္ဆြဲႀကိဳးေလးဟာ ကိုမင္းလနဲ႔ လင္းေလးတို႔ ခ်စ္သူသက္တမ္း ရက္(၁၀၀)ျပည့္တုန္းက ကိုမင္းလကိုယ္တိုင္ လင္းေလးအား ေပးထားခဲ့သည့္ ဆြဲႀကိဳးေလး။ သည္ဆြဲႀကိဳးေလးကို လင္းေလးက အခုထိ သိမ္းထားတုန္းတဲ့လား။

ကိုမင္းလ မခံစားႏိုင္စြာ မ်က္ရည္ေလးမ်ား ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားၿပီး လင္းေလးေရွ ့မွာ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ကိုမင္းလအျဖစ္ကို လင္းေလးကေတာ့ နားမလည္ႏိုင္စြာ ၾကည့္ေနသည္။

လင္းေလးေရွ ့မွာ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့ လင္းေလးေျခႏွစ္ဖက္ လြတ္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

အို ကိုလရဲ့ကေလးေလး။ ေျခႏွစ္ဖက္ တကယ္မရွိေတာ့တာပါလား။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကိုမင္းလကိုယ္တိုင္ ေျခသည္းေလးေတြ ည  ွပ္ေပးခဲ့သည့္ လင္းေလးရဲ့ ေျခေထာက္ ႏူးႏူးည့ံညံ့ေလးေတြ မရွိေတာ့ပါလား။

လင္းေလး၏ ေျခေထာက္ေလးအား ကိုမင္းလကိုင္ၾကည့္လုိက္သည္။ လင္းေလးကေတာ့ ၿငိမ္သက္လို႔ေနသည္။

မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ လင္းေလးမ်က္ႏွာအား ေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္။ ကိုမင္းလ၏ မ်က္ရည္မ်ားကို လင္းေလး ျမင္ေတြ႔သြားသည္။

“လင္း လင္းေလး…”

ႏႈတ္မွ ေခၚခ်င္ေပမဲ့ ထြက္မလာခဲ့။ လင္းေလး၏ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားက ကိုမင္းလ၏ ႏွာေခါင္းစည္းအား ဖယ္ခြာမယ္လုပ္လိုက္ေတာ့ ကိုမင္းလက ဖ်တ္ကနဲ႔ ေနာက္ဆုတ္လိုက္သည္။

အို မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ငါ ဆိုတာ လင္းေလးသိသြားလို႔မျဖစ္ဘူး။ ငါ့မွာ ဇနီးနဲ႔ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔။ ငါ့မိသားစုကို ငါေစာင့္ေရွာက္ရဦးမယ္။ မိသားစုတစ္ဖက္နဲ႔ လင္းေလးကို စိတ္ဒဏ္ရာမေပးခ်င္ေတာ့ဘူး။

ကိုမင္းလ ဖ်တ္ကနဲ႔ ထကာ လင္းေလးအေရွ ့ကေန ေျပးထြက္သြားသည္။

“ဟိတ္လူ…”

လင္းေလး လွမ္းေခၚေသာ္လည္း ကိုမင္းလလွည့္မၾကည့္ေတာ့။

“ကိုလလား….”

လင္းေလးက ဘီးႏွစ္ဖက္အား လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အလ်င္အျမန္တြန္းလာရင္း လွမ္းေမးလိုက္သည္။

လင္းေလးအသံေၾကာင့္ ကိုမင္းလေျခေထာက္ေလးမ်ား တံု႔ကနဲ႔ ရပ္တန္႔သြားသည္။ လွည့္ေတာ့ မၾကည့္ခဲ့။ လင္းေလးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကိုမင္းလအေနာက္နားသို႔ ေရာက္လာသည္။

“ကိုလဟုတ္လားဟင္၊ ကိုလမဟုတ္လားလို႔”

သို႔တိုင္ ကိုမင္းလကေတာ့ ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

“ကိုလ ကၽြန္ေတာ္ လင္းေလးပါကိုလ”

မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ကိုမင္းလေခါင္းရမ္းကာ ေျပးလိုက္ေတာ့

“ေနပါဦးကိုလ၊ ေျပာစရာေလးရွိလို႔ပါ”

ဆိုေတာ့ ကိုမင္းလရပ္တန္႔သြားျပန္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္၊ ကိုလလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္၊ ကိုလမရွိပဲနဲ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ေလာကႀကီးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနေနပါတယ္၊ လင္းေလးအေပၚမွာ ကိုလမရက္စက္ခဲ့ပါဘူး၊ လင္းေလးအသည္းကိုလည္း မခြဲခဲ့ပါဘူး၊ ကံအေၾကာင္းမလွလို႔သာ အခုလိုျဖစ္ၾကရတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ လင္းေလးအေပၚမွာ ရက္စက္တယ္လို႔ ျမင္ၿပီး ခံစားရမေနပါနဲ႔၊ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔ သြားပါေတာ့”

ကိုမင္းလၿငိမ္သက္စြာ နားေထာင္ရင္း လွည့္ပင္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ေျပးသြားလိုက္သည္။

“ဒိုင္း ဒုန္း ဘတ္ဘတ္ဘတ္ ခ်လြမ္း.ဒန္ ဒန္ ဒန္……”

ေနာက္မွအသံဗလံမ်ားေၾကာင့္ ကိုမင္းလေျပးေနရင္းက စိုးရိမ္စြာနဲ႔ ဖ်တ္ကနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တကၠစီကားတစ္စီးသည္ ဓာတ္မီးတိုင္းႀကီးအား တိုက္မိေနရင္း မီးမ်ားက မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ျဖစ္ေနသည္။ လမ္းလယ္ေကာင္တြင္ေတာ့ လင္းေလး၏ ခႏ္ဓာကိုယ္သည္ကား အရုပ္ႀကိဳးျပတ္။ ၀ွီးလ္ခ်ဲေလးသည္ကာ ေၾကမြလို႔။

“လင္းေလး…..”

ကိုမင္းလ လင္းေလးအား စိုးရိမ္စြာ ေျပးေပြ႔လိုက္သည္။

“လင္းေလး လင္းေလး သတိရပါဦး၊ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ဦးလင္းေလးရ”

လင္းေလးသည္ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ၿငိမ္သက္ေနရင္းက မ်က္လံုးေလး ျဖည္းညင္းစြာ ပြင့္လာသည္။ လက္ေခ်ာင္းေလးက ကိုမင္းလ၏ ႏွာေခါင္းစည္းေလးအား ျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။ မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ ငိုရႈိက္ေနေသာ ကိုလ၏ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ လင္းေလးမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးသြားသည္။

“တကယ္ ကိုလပဲကိုး”

“အင္း အင္း ဟုတ္ပါတယ္၊ ကိုလပါ၊ လင္းေလးသိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနတဲ့ကိုလပါလို႔”

“ကို ကိုလက အရင္အတိုင္းပဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲေသးပါလားေနာ္၊ က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကိုလရယ္”

ကိုမင္းလက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္း မ်က္ရည္မ်ားက တစ္လိမ့္ၿပီးတစ္လိမ့္က်လာသည္။

“သည္ေန႔ လင္းေလးရဲ့ အင္တာဗ်ဴးပါလို႔ လင္းေလးအေၾကာင္း ကိုလသိမယ္ထင္ထားေပမဲ့ ကိုလကိုအခုလို ေတြ႔ရလိမ့္မယ္လို႔ တကယ္မထင္မိဘူး၊ လင္းေလးေလ ကိုလကို သည္တစ္သက္ေတြ႔ခြင့္မွ ရပါေတာ့မလားလို႔ စိတ္ပူေနခဲ့တာ၊ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႔ခြင့္ရေတာ့ လင္းေလး ေသေပ်ာ္ပါ…”

လင္းေလး၏ အသံေလးသည္သာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ အျပံဳးမ်က္ႏွာေလးကေတာ့ ရပ္တန္႔ေနသည္။

“လင္းေလး…”

ကိုမင္လက ဆို႔နင့္စြာ ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ သို႔တိုင္ လင္းေလးကေတာ့ ကိုမင္းလ၏ရင္ခြင္ထဲမွာ ၿငိမ္သက္လို႔ေနသည္။

“လင္းေလးကို ငါႏွစ္ခါျပန္သတ္လိုက္တာ၊ အား… အား… လင္းေလးကို ငါႏွစ္ခါျပန္သတ္လိုက္တာ…”

ကိုမင္းလကေတာ့ လင္းေလး၏ ကိုယ္ေလးအား တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ႔ဖက္ရင္း ဆို႔နင့္စြာ ေအာ္ေနေတာ့သည္။

“လင္းေလးကို ငါႏွစ္ခါျပန္သတ္လိုက္တာ အီး ဟီး ဟီး….”

Xxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္တစ္ေန႔ ကိုမင္းလ၏ အိမ္မွ စာၾကည့္ခန္းထဲတြင္ မယဥ္ယဥ္ေမ၏ ေၾကကြဲေသာအသံမ်ား ထြက္လာသည္။

“ေမာင္ ယဥ္ေမ့ကိုထားခဲ့ၿပီလားေမာင္ရဲ့၊ ယဥ္ေမ့ကို သားလူမမယ္ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ထားရက္ခဲ့သလားေမာင္ရဲ့၊ အီး ဟီး ဟီး၊ ယဥ္ေမတို႔မိသားစုေမာင့္ကိုပဲ မွီခိုေနမွန္း သိရဲ့သားနဲ႔ ထားခဲ့ရက္သလားေမာင္ရဲ့၊ သားနဲ႔ သမီးေလးတို႔ကို ယဥ္ေမဘယ္လို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရမွာလဲေမာင္ရဲ့ အီး ဟီး ဟီး…. တစ္ခုခုျပန္ေျပာပါဦးေမာင္ရဲ့ အီး ဟီး ဟီး…”

ကိုမင္းလကေတာ့ ၿငိမ္သက္ေနသည္။ အနီးအနားတြင္ ေဆးလံုးအခ်ိဳ ့ျပန္႔က်ဲလွ်က္ရွိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxx

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။

d@vid

ၿပီးပါၿပီ။

12:14 PM

20/7/2015

Jul 22nd

နမ္းမွာလားကိုကိုရဲ့ ေမႊးတယ္ခင္ဗ်

By davidmgmg

d@vid

သည္ေန႔ဟာအထူးေန႔မို႔ ညီညီ ပန္းကန္းခြက္ေယာက္ေတြကို ျမန္ျမန္ေဆးေၾကာၿပီး လက္မွနာရီကိုၾကည့္လုိက္တယ္။

“ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ့၊ အခ်ိန္ရွိေသးလို႔”

ညီညီလည္း ဆိုင္ကေန ျမန္ျမန္ထြက္ၿပီး ဘတ္(စ္)ကားကိုတားလိုက္ကာ လိုက္ပါသြားလုိက္တယ္။ ကိုကို႔ဆီသို႔ေတာ့ နည္းနည္းေနာက္က်မယ္လုိ႔ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားစရာမလို။ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္းဆို ညီညီ ႏိုက္ဂ်ဴတီဆင္းရတယ္ဆိုၿပီး လိမ္ေျပာထားတယ္ေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကိုက ညီညီ့ကို အထူးတလည္ စိတ္မပူမေနေတာ့ဘူး။ မွတ္တိုင္ကေနဆင္းၿပီး ညီညီေလွ်ာက္လွမ္းရမွာက ဦးေဇယ်၏ အပန္းေျဖစံအိမ္ေတာ္ႀကီးဆီသို႔။ သည္ အပန္းေျဖစံအိမ္ေတာ္ႀကီးဆီသို႔ ညီညီအပါတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း သြားေနက်။ ဘာလို႔ဆို ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးေတြနဲ႔ ၿပီးျပည့္စံုေနတဲ့ ဦးေဇယ်က ညီညီ့ရဲ့ မျပတ္မလပ္ေသာ ေဖာက္သည္ေပပဲကိုး။

ညီညီလည္း မတတ္သာလို႔ သည္အလုပ္ကို လုပ္ေနတာပါ။ ၀ါသနာပါလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ညီညီကိုယ္တိုင္က နားေလးေနခဲ့သူေလ။ နားေလးေနတဲ့ ညီညီ့အတြက္ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုရဖို႔ဆိုတာက မလြယ္ဘူး။ ရမယ္ရေတာ့လည္း ေအာက္ေျခအလုပ္ပဲရတာ။ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ လစာနည္းပါးသည့္ ေအာက္ေျခအလုပ္ကိုပဲ ညီညီေရြးလုပ္ရတယ္ေလ။ ညီညီ့လစာေလးနဲ႔ ညီညီတို႔ဘ၀မဖူလံု မေျပလည္ဘူး။ ကိုကိုကေငြမရွာႏိုင္ဘူးေလ။

တကယ္ေတာ့ ကိုကိုက အလုပ္သိပ္ေတာ္တာ။ ညာဏ္လည္းေကာင္းတယ္။ ထက္လည္းထက္ျမတ္တယ္။ ျဖတ္ထိုးညာဏ္လည္းေကာင္းတယ္။ ကိုကိုနဲ႔ ညီညီ ထြက္မေျပးခင္တုန္းက ကိုကိုကမိဘပိုင္တဲ့ ကုမ္ပဏီႀကီးကို ကိုယ္တိုင္ဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္ခဲ့တာ။ ကိုကို႔ႀကိဳးစားခ်က္ေတြေၾကာင့္ ကုမ္ပဏီ၀င္ေငြေတြလည္း တစ္ရွိန္ထိုးတက္လို႔။ အခုေတာ့ ကိုကိုလုပ္ႏိုင္ေတာ့တာက ၀ွီးခ်ဲလ္ေလးေပၚမွာ ၀ါသနာပါတဲ့ စာေတြကိုဇိမ္နဲ႔ ေရးေနေတာ့ပဲ။ ကိုကိုက အခ်စ္၀တၳဳေတြတအားေရးတတ္တာပဲ။ ညီညီအလုပ္ကျပန္လာခ်ိန္ေရာက္တာေတာင္ကိုကိုက ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္မထားပဲ စာကိုပဲ ဖိေရးေနခဲ့တယ္ေလ။ ဘာလို႔ ထမင္းခ်က္မထားတာလဲဆိုေတာ့ ကိုကိုက စာေတြထဲ စ်န္၀င္စားေနလို႔တဲ့။ ေရးေနတုန္းတျခားအလုပ္ကိုလုပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ စိတ္ကူးထဲက စာေတြ ေမ့သြားမွာစိုးလုိ႔တဲ့။ ကိုကိုက စာေရးခ်င္စိတ္မရွိတဲ့အခါဆို ၀ွီးခ်ဲလ္ေပၚကေနဆိုေပမဲ့ ထမင္းခ်က္တယ္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္တယ္။ အ၀တ္အစားေတြ မီးပူတိုက္တယ္။  ညီညီက ကိုကိုပင္ပန္းမွာစိုးလုိ႔ မလုပ္ပါနဲ႔ဆိုေတာင္ အတင္းလုပ္တာပဲ။

စာေပမထြန္းကားတဲ့ ဟိုမိုေလာကႀကီးမွာေတာင္ ကိုကိုက နာမည္တစ္ခုေတာင္ရေနခဲ့ၿပီေလ။ Facebook မွာဆိုရင္ ကိုကို႔စာေတြ ပလူပ်ံလို႔။ Myanmar LGBT Society ၀က္ဘ္ဆိုက္မွာဆိုရင္လည္း ကိုကို႔စာေတြ ကိုကို႔ပရိုဖိုင္ေပၚမွာ ျပည့္လို႔။ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြကလည္း စာေရးသူဆိုရင္ ကိုကိုမွကိုကိုပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုကစာမူေတြကို ကာလာရိန္းဘိုး မဂၢဇင္းမွာလည္းပို႔တယ္။ ကာလာရိန္းဘိုးမဂၢဇင္းမွာဆိုရင္ ကိုကိုက ပင္တိုင္စာေရးဆရာႀကီးေတာင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုကိုက စာေတြ မ်ားမ်ားသာေရးတာ ၀င္ေငြက မရွိဘူး။ ဘာလို႔ဆို ဟိုမိုနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မဂၢဇင္းေတြက ကာလာရိန္းဘိုး မဂၢဇင္းတစ္ခုတည္းပဲရွိတာကိုး။ လိင္တူခ်စ္ၾကတာကို အျပင္ေလာကက လူေတြက လက္မခံခ်င္ၾကဘူးေလ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဟိုမိုနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ မဂၢဇင္းေတြလည္း တရား၀င္ထုတ္ဖို႔ မလြယ္ကူဘူး။ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ဟိုမိုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မဂၢဇင္းေတြ မ်ားမ်ားစားစား ေပၚလာမယ္ထင္ပါရဲ့ေလ။ အဲ့သည္အခါက်မွ ကိုကိုလည္း စာမူခေတြအမ်ားႀကီးရၿပီး ကိုကိုနဲ႔ညီညီတို႔ဘ၀က သိပ္ကိုအဆင္ေျပလာမယ္ထင္တာပဲ။ အဲ့သည္အခ်ိန္မတိုင္ခင္အထိေတာ့ ညီညီတစ္ေယာက္တည္းပဲ ထြက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ရတာ။ ညီညီလည္း မတတ္သာေတာ့သည့္အဆံုး Bee Talk ေလးကို သံုးၿပီး သည္အလုပ္ကို စမ္းလုပ္လိုက္ရင္းက ဦးေဇယ်နဲ႔ ကံေကာင္းစြာ ေတြ႔ခဲ့ရတာပဲ။ Facebook ေတာ့မသံုးရဲဘူး။ ဘာလို႔ဆို ကိုကိုကလည္း Facebook သံုးတယ္ေလ။ မေတာ္လို႔ ေၾကာ္ျငာေနတုန္း ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔သြားမွျဖင့္အခက္။ Bee Talk ကိုေတာ့ ကိုကို႔ကို မသံုးခိုင္းဘူး။ ညီညီ့ေၾကာ္ျငာကို ကိုကိုေတြ႔သြားမွာစိုးလို႔ေလ။ ေျပာသာေျပာရတာ ညီညီလည္း ဦးေဇယ်နဲ႔ေတြ႔ၿပီး Bee Talk ေလးကို မသံုးေတာ့ပါဘူး။ ဦးေဇယ်ကလည္း ညီညီ့ကိုခ်စ္တယ္။ ေစတနာလည္းေကာင္းတယ္။ တန္ေၾကးအျဖစ္ သိပ္အမ်ားႀကီးမဟုတ္ေတာင္ အလံုအေလာက္ေတာ့ေပးပါတယ္။

ျခံတံခါးက ပိတ္ထားေပမဲ့ ညီညီတံခါးကိုေခါက္စရာမလို။ ျခံေစာင့္ဦးေလးႀကီး ရွိေပမဲ့ ညီညီေရာက္လာတတ္တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ျခံေစာင့္ဦးေလးႀကီးက ေစာေစာျပန္သြားတတ္တယ္ေလ။ ဒါဟာလည္း ဦးေဇယ်ရဲ့အမိန္႔ေပပဲကိုး။ ဦးေဇယ်က ညီညီ့ကို ယံုၾကည္လို႔ ျခံတံခါးေသာ့ကိုေတာင္ေပးထားေသးတယ္ေလ။ တံခါးေဘာင္ညာဘက္ေထာင့္ေအာက္က လွ်ိဳ၀ွက္ေနရာေလးက ေသာ့ကိုယူၿပီး တံခါးကို ဖြင့္ကာ ၀င္လိုက္တယ္။

စံအိမ္အတြင္းမွာ ျခံေစာင့္ဦးေလးႀကီးရဲ့ သစၥာေစာင့္သိတတ္မႈ၊ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားလုပ္ကိုင္မႈေတြေၾကာင့္ ပန္းပြင့္ေလးေတြမ်ိဳးစံုေနေအာင္ပြင့္လန္းေနတယ္။ ျမက္ခင္းေလးေတြကလည္း စိမ္းစိုလို႔။ စံအိမ္အတြင္း၀င္လိုက္ေတာ့ အတြင္းမွာက လူသူမေနမေသာအိမ္ပီပီ ခါတိုင္းလိုပဲ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေနေပမဲ့ ညီညီေၾကာက္မသြားပါဘူး။ သည္စံအိမ္အတြင္းကို ညီညီယဥ္ပါးေနၿပီေလ။

ခ်က္ခ်င္းပဲ ဦးေဇယ်အထူးနားေနေလ့ရွိသည့္အခန္းထဲ ညီညီ၀င္လိုက္တယ္။ ဦးေဇယ်က အသန္႔အျပန္႔အလြန္ႀကိဳက္တတ္တာမို႔ ခုတင္ဆိုဖာအိအိေပၚမွ အနည္းငယ္တြန္႔ေၾကေနတဲ့ ေစာင္ေလးကို ညီညာျပန္႔ျပဴးသြားေအာင္ ျဖန္႔လိုက္တယ္။ ကုလားထိုင္ေလးေတြ၊ စားပြဲေလးေတြေပၚမွာလည္း တစ္ပါတ္တိတိလြတ္ေနတဲ့အခန္းမို႔ ဖုန္အနည္းငယ္တက္ေနတယ္။ ညီညီလည္း အနားမွာေတြ႔သည့္ ၾကက္ေမႊးတံျမက္စည္းရယ္၊ အ၀တ္စုတ္ေလးရယ္နဲ႔ ဖုန္သုတ္ကာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လိုက္တယ္။ ထိုသို႔ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနရင္းက စားပြဲေပၚမွာ မွန္ေဘာင္နဲ႔ ရိုက္သြင္းထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးကို ညီညီကိုင္ၾကည့္လုိက္တယ္။ အင္း ဇနီးသည္၊ သားနဲ႔ သမီးနဲ႔ သိပ္ကိုေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ ဦးေဇယ်တို႔ မိသားစု။ ဓာတ္ပံုေလးကိုၾကည့္ၿပီး ညီညီ့စိတ္ထဲ အနည္းငယ္ထင့္သြားရတယ္။ ညီညီ့ရဲ့လုပ္ရပ္ေတြက ျပည့္စံုေနေသာ မိသားစုေလးကို ၿပိဳကြဲေအာင္လုပ္ေနသလိုျဖစ္ေနခဲ့ၿပီလား။ အို မဆိုင္လိုက္တာ။ ဒါက ညီညီ့ရဲ့ စီးပြားေရးအလုပ္။ တစ္ပါးသူစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေဖ်ာ္ေျဖေပးရတဲ့အလုပ္ပဲ။ ဦးေဇယ်လည္း ဇနီးသည္အေပၚမွာ သစၥာေဖာက္ရာမက်။ ဘာလို႔ဆို ဦးေဇယ်ကိုယ္တိုင္က Bisexual တစ္ေယာက္ေပပဲကိုး။ အခုလို ညီညီနဲ႔ တစ္စခန္းထေနေပမဲ့ ဇနီးသည္အေပၚမွာ ဦးေဇယ်အခ်စ္ေလ်ာ့မသြားခဲ့။ သည္အေၾကာင္း ဦးေဇယ်ဇနီးသည္ သိသြားခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ နားလည္ေပးႏိုင္ေကာင္းေပးႏိုင္ပါရဲ့ေလ။ ထို႔အတူ ညီညီလည္း ကိုကို႔အေပၚမွာ အခ်စ္ေတြ ေလ်ာ့မသြားပါဘူး။ ဘာလို႔ဆို ကိုကို႔ကို ညီညီသိပ္ခ်စ္တယ္ေလ။ ကိုကိုကလည္း ညီညီနဲ႔ထပ္တူ ညီညီ့ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ ညီညီ့ခႏ္ဓာကိုယ္ဟာ ကိုကိုေပးထားခဲ့တာပဲ။ ကိုကို႔အေပၚမွာ ညီညီဘာေၾကာင့္ အခ်စ္ေတြေလ်ာ့ရမွာလဲ။ ညီညီနဲ႔ကိုကိုတို႔ ေယာက်္ားခ်င္း ခ်စ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ႏွစ္ဖက္မိဘေတြ သိသြားခဲ့ေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ကန္႔ကြက္ခဲ့လို႔ ကိုကိုနဲ႔ညီညီ မိဘေတြ မသိေအာင္ ထြက္ေျပးခဲ့ရတယ္။ မိဘရပ္နဲ႔ ေ၀းတဲ့တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ညီညီအေပါ့သြားဖို႔ လမ္းမႀကီးကို ျဖတ္လိုက္မိတယ္။ နားေလးေနတဲ့ ညီညီက ကုန္တင္ကားႀကီးလာေနတာကို မသိမၾကားလိုက္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကိုက ညီညီ့ကို စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အေျပး၀င္ကယ္လိုက္ရင္းက ကိုကို႔ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ အႀကိတ္ခံလိုက္ရလို႔ ဒူးဆစ္အထိကေန ျဖတ္လိုက္ရေလ။ သည္ေလာက္အထိ ညီညီ့အတြက္ အသက္စြန္႔ေပးခဲ့တဲ့ ကိုကို႔ကို ညီညီက ထားခဲ့ရမတဲ့လား။ ေ၀းပါေသးရဲ့။ ညီညီတုိ႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္စက ဘုရားမွာ ဆုအတူတူေတာင္းခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္အေပၚတဟ္ေယာက္ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္မ်ား စစ္မွန္ခဲ့ပါက ယခုဘ၀မွာ ဘာအေႏွာင္အဖြဲ႔မွမရွိပဲ ေသတစ္ပန္သက္တစ္ဆံုးေပါင္း ဖက္ရပါလို၏လို႔။ ညီညီကေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ ေသအတူရွင္မကြာေနမွာပဲ။ ကိုကိုေသသြားမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အတူလိုက္ေသဖုိ႔ စဥ္းစားထားၿပီးသား။

ယာဥ္တိုက္မႈေၾကာင့္ အိမ္ကေန ပါလာခဲ့တဲ့ ကိုကို႔ေရႊဆြဲႀကိဳးနဲ႔ ညီညီ့ေရႊဆြဲႀကိဳးေတြလည္း ကိုကို႔ေဆးဖိုး၀ါးခနဲ႔ ေျပာင္သလင္းခါသြားတယ္။ ၀ွီးခ်ဲလ္ေလးေတာင္ အဖတ္တင္လို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ အဲသည္တုန္းက ညီညီနဲ႔ကိုကိုတို႔ သိပ္ကိုရုန္းကန္ခဲ့ရတာ။ အခုလည္း ကိုကို႔ဖုန္းေဘဖိုး၊ ေဆးဖိုး၊ အ၀တ္အစားဖိုးနဲ႔ ကိုကို႔အတြက္ အာဟာရျဖစ္ေစမဲ့ အစားအစားေတြ ၀ယ္ရ ရွာရတာနဲ႔ အေတာ့္ကိုပင္ပန္းရတာ။ အိမ္လခကဆိုပိုဆိုး။

 ဓာတ္ပံုေလးကို ျပန္လည္ၾကည့္လိုက္မိေသးတယ္။ အင္း အခုလို ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့မိသားစုဘ၀ေလး ညီညီတို႔လည္း မရႏိုင္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာရဲမလဲ။ ျငင္းရဲမလဲ။ စိတ္ကူးထဲမွာ ကိုကိုရယ္၊ သားေလးရယ္၊ သမီးေလးရယ္။ ရယ္ေမာျပံဳးရႊင္လို႔။ သားေလးတို႔သမီးေလးတို႔အတြက္ ညီညီက ထမင္းခ်က္ေပးမယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးထဲထည့္ေပးမယ္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေပးမယ္။ ကိုကိုကေတာ့ သားေလးသမီးေလးတို႔ကို စာကူလုပ္ေပမယ္ေပါ့။ ေန႔ေန႔ညည အားလပ္ခ်ိန္ေလးေတြရွိရင္လာရင္ တီဗီြအတူၾကည့္ၿပီး ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ၾကမယ္။ စားဖြယ္ေလးေတြလည္း အတူတူလုပ္စားၾကမယ္။ အိုး ေတြးရင္းနဲ႔ ေပ်ာ္လုိက္တာ။

ညီညီလည္း အၾကာႀကီး စိတ္ကူးမယဥ္ရဲပါဘူးေလ။ ခဏေနရင္ ဦးေဇယ်ကုမ္ပဏီကေနျပန္လာေတာ့မွာ။ ဦးေဇယ်မလာခင္ ညီညီႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရမွာ။ ဦးေဇယ်က အသန္႔အျပန္႔အလြန္ႀကိဳက္တာမို႔ ဦးေဇယ်မလာခင္ ေခၽြးနံံ႔ေတြ မရွိေအာင္ ေရခ်ိဳးထားရတယ္။ ညီညီလည္း ဓာတ္ပံုမွန္ေဘာင္ေလးကို နဂိုအတိုင္း ခ်ထားၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္လိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးသန္႔စင္ၿပီးေတာ့ ဘာအ၀တ္အစားမွ မ၀တ္ပဲ ကိုယ္ေအာက္ပိုင္းေလးကို ေရသုတ္တဘက္ေလးနဲ႔ ပတ္ထားလိုက္တယ္။ ဦးေဇယ်ကိုယ္တိုင္က သည္လိုေလးမွ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာေလ။ ၿပီးမွ မွန္ႀကီးေရွ ့ထိုင္ကာ ဦးေဇယ်က စိတ္တိုင္းက်သံုးခြင့္ျပဳတဲ့ ေရေမႊးပုလင္း လိုးရွင္းေတြကို ေမႊးႀကိဳင္ေနေအာင္ ကိုယ္အႏွံ႔လူးထားလိုက္တယ္။

“ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္”

အိုး လာပါၿပီဦးေဇယ်ႀကီး။ ညီညီလည္း သြက္သြက္ေလးထၿပီး တံခါးေပါက္ကို သြားဖြင့္လိုက္တယ္။ အေနာက္တိုင္း၀တ္စံုနဲ႔၊ လက္ဆြဲအိတ္နဲ႔ ခန္႔ညားထည္၀ါေနတဲ့ အသက္(၄၅)ႏွစ္အရြယ္ ဦးေဇယ်ကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဦးေဇယ်ကို ညီညီအစြမ္းကုန္ျပံဳးျပလိုက္ၿပီး လက္ထဲက လက္ဆြဲအိတ္ေလးကို ယူေပးလိုက္တယ္။ ဦးေဇယ်ကလည္း ညီညီ့ကို အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပလို႔။ ၿပီးေတာ့ အတြင္းထဲ၀င္ၿပီး လက္ကိုျဖန္႔ကားေပးလိုက္တယ္။ အ၀တ္အစားေတြ ခၽြတ္ေပးပါဆုိတဲ့သေဘာ။ ညီညီလည္ ဦးေဇယ်စိတ္တိုင္းက် ခၽြတ္ေပးလိုက္ရတယ္။

“အခ်စ္ေလး ညစာစားၿပီးၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့ ဆိုင္ကစားလာခဲ့ပါၿပီ”

“ကိုယ္လည္း ၿပီးၿပီ၊ ခဏေရခ်ိဳးလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္”

ဦးေဇယ်က ကိုယ္လံုးတီးနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္သြားတယ္။ ညီညီလည္း ဦးေဇယ်ကိုေစာင့္ရင္း အပ်င္းေျပအေနနဲ႔ ကိုကို႔ဆီ “ဘာေတြလုပ္ေနလဲ” ဆိုၿပီး မက္ေဆ့ပို႔ေနလိုက္တယ္။ ကိုကိုက “စာေရးေနတယ္” လို႔ပဲဆိုပါတယ္။

ခဏၾကာေတာ့ ဦးေဇယ် ေရခ်ိဳးၿပီးလို႔ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။ ေရေတြ တျခားတဘတ္နဲ႔ သုတ္ၿပီးေတာ့ ညီညီ့ကိုယ္ေလးကို အေျပးကေလး သိုင္းဖက္လိုက္ရင္း ကုတင္ႀကီးေပၚ ဗိုင္းကနဲ႔ ပစ္လွဲခ်လိုက္တယ္။ ဦးေဇယ်ရဲ့ အနမ္းၾကမ္းၾကမ္းေတြက ညီညီ့ကိုယ္အႏွံ႔ ျပန္႔လို႔။ ညီညီကေတာ့ အရုပ္ကေလးလို ဦးေဇယ်ေစလိုရာအတိုင္း ၿငိမ္သက္ေနရတယ္။

ဦးေဇယ်က စိတ္ေက်နပ္မႈ အျပည့္အ၀ ရယူလိုက္ၿပီးေတာ့ ညီညီ့ကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေနေစလိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖုန္းကေလးမွာ စာေလးေတြ ရိုက္ျပတယ္။

“မင္းနဲ႔ငါ သည့္ထက္ပိုေစာေစာ ေတြ႔ခဲ့ရင္ ေကာင္းမွာေနာ္” တဲ့။ အင္းေလ။ ဦးေဇယ်ကလည္း ညီညီ့ကိုခ်စ္တာပဲကိုး။ ညီညီ့မွာ ကိုကိုရွိတာ ဦးေဇယ်သိတယ္။ ညီညီက ဒုကၡိတျဖစ္တဲ့ ကိုကို႔ကိုထားၿပီး ဦးေဇယ်ရဲ့ ရင္ခြင္ထဲ ထာ၀ရလာခဲ့မွာကိုေတာ့ မလိုလားဘူး။ မလုပ္ရက္ဘူးေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ေယာက်္ားေလးကိုေရာ မိန္းမကိုေရာ တစ္ႀကိမ္တည္း ေပါင္းဖက္ေနထိုင္ဖုိ႔ဆိုတာက ထင္သလိုမလြယ္ဘူးေလ။ ညီညီက ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ျပံဳးၿပီးေတာ့သာ ေနလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဦးေဇယ်က စာေလးေတြ ဆက္ရိုက္ေနတယ္။ ညီညီလည္း ဦးေဇယ်စာရိုက္ၿပီးလို႔ ျပမဲ့အခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနလိုက္တယ္။

“ငါေျပာတာက ငါ့မိန္းမထက္အရင္ မင့္ကို အရင္ဆံုးေတြ႔ခဲ့ရင္ေကာင္းမယ္ေျပာတာပါ၊ ဒါဆိုရင္ ငါ မိန္းမမယူေတာ့ပဲ မင့္ကိုပဲ အပိုင္ယူလိုက္ေတာ့မယ္ေလ”

“ေၾသာ္” လို႔ လုပ္လိုက္ၿပီး ညီညီလည္း ခိုးခုိးခစ္ခစ္ေလးရယ္လိုက္မိတယ္။ ဦးေဇယ်ကေတာ့ ျပံဳးျပေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာေတြ ဆက္ရိုက္ျပေနတယ္။

“မင္းရဲ့ ကိုကိုေနေကာင္းပါတယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ ေကာင္းပါတယ္”

“မင္းကိုကိုရဲ့ စာေတြ ငါ တကယ္ႀကိဳက္တယ္၊ အားေပးေနတယ္လို႔ ေျပာေပးေနာ္”

“ဘယ္သူကလို႔ ေျပာရမွာလဲဟင္”

“ဘယ္လိုေျပာေစခ်င္လို႔လဲ”

“ဟဲဟဲ မသိဘူးေလ”

“လိုင္းေပၚမွာ သိတဲ့အသိတစ္ေယာက္ကလို႔ ေျပာလိုက္ေပါ့”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ အဲ့လိုပဲေျပာရမွာေပါ့”

ၿပီးေနာက္ ဦးေဇယ်က လက္ဆြဲအိတ္ထဲက ေငြေတြကို ထုတ္ယူလိုက္တယ္။

“ေရာ့ ဒါက မင့္အတြက္ မုန္႔ဖိုး”

ညီညီလည္း ရိုရိုေသေသနဲ႔ ယူလုိက္တယ္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“မင့္ကိုကို႔အတြက္ပဲ လုပ္ေပးမေနနဲ႔ မင္းအတြက္ အရသာရွိတာေလးေတြလည္း ၀ယ္စားဦး၊ အ၀တ္အစားေလးေတြလည္း ၀ယ္၀တ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

“ေရာ့ ဒါက မင္းနဲ႔ မင့္ကိုကိုစားဖို႔”

ဦးေဇယ်က ေခ်ာကလက္မုန္႔ထုပ္ေတြကို ေပးေတာ့ ညီညီေက်းဇူးတင္စြာနဲ႔ ယူလုိက္ရတယ္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးမတင္ပါနဲ႔ကြာ၊ မင့္အတြက္ သည့္ထက္ပိုလုပ္မေပးႏိုင္လို႔….၊ အင္း.. ထားပါေတာ့ လာ”

ဆိုၿပီး ဦးေဇယ်က ညီညီ့ကိုယ္ေလးကိုသိုင္းဖက္ၿပီး ကုတင္ေပၚ ဗိုင္းကနဲ႔ ပစ္လွဲလိုက္တယ္။ အနမ္းမိုးေတြကလည္း အဆက္မျပတ္ပဲ။ ညီညီကေတာ့ အရုပ္ကေလးတစ္ရုပ္သာပါပဲေလ။

နံရံမ်က္ႏွာက်က္ကိုၾကည့္ၿပီး ညီညီ့စိတ္ထဲ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ေတြ ၀င္လာရတယ္။

အင္း တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ညီညီအခုလိုအလုပ္ေတြ လုပ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ကိုကိုသာသိသြားခဲ့ရင္ ညီညီ့ကိုသစၥာေဖာက္ေလေသာဆိုၿပီး ပစ္ခြာသြားေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ နားလည္မႈေပးၿပီး ကိုကို႔အျပစ္ေတြပါဆိုၿပီး ယူက်ံဳးမရ ငိုေၾကြးေလမလား။ ၿပီးရင္ ကိုကို႔အတြက္ ဇာတ္လမ္းေကာင္းတစ္ပုဒ္ ကုန္ၾကမ္းရသြားေလမလားေတာ့ မသိေသးပါဘူး။

ညီညီသက္ျပင္းေမာကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ရပါတယ္။

ၿပီးပါၿပီ။

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။

dd@vibb

30/6/2015

1:15 PM

သည္ဇာတ္လမ္းေလးဟာ ႏုႏုရည္(အင္း၀)ရဲ့ “နမ္းမွာလားေမာင္ရဲ့ ေမႊးတယ္ရွင့္” ကို မွီညမ္းၿပီး ေရးထားတယ္ဆိုတာ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းတို႔အားလံုး သိၾကတယ္မဟုတ္လား။

Jul 21st

​ေက်ာင္​းသားဘဝ ပုံျပင္​​ေလးမ်ား - ၂

By laminlay

Once upon a time တုန္​းကတဲ့ အထက္​တန္​း​ေက်ာင္​းႀကီးတစ္​​ေက်ာင္​းမွာ laminlay ဆိုတဲ့ ၉ တန္​း​ေက်ာင္​းသား​ေလး​တ​ေယာက္​ရွိတယ္​တဲ့။ အဲသည္​​ေကာင္​​ေလးက အစအ​ေနာက္​လဲ အမတန္​ သန္​တာပဲတဲ့။ တ​ေန႔​ေတာ့ ထမင္​းစား​ေက်ာင္​းျပန္​ မတက္​ခင္​ သူ႔သူငယ္​ခ်င္​းတစ္​​ေယာက္​နဲ႔    နွစ္​​ေယာက္​ထဲတိုင္​ပင္​​ေနတယ္​တဲ့။ တိုင္​ပင္​လဲပီး​ေရာ သူ႔သူငယ္​ခ်င္​းက အတန္​း​ေဖာ္​ သူငယ္​ခ်င္​း​ေတြကို လိုက္​​ေျပာတယ္​တဲ့။ အတန္​း​ေဖာ္​​ေတြက နား​ေထာင္​ပီးတာနဲ႔ laminlay ဆီကို တန္​း​ေျပးၾက​ေရာတဲ့ကြ။ laminlay ကို အတန္​း​ေဖာ္​ ​ေယာက်္​ား​ေလး​ေတြ ဝိုင္​းအုံ​ေနၾကတယ္​တဲ့။ laminlay ျပ​ေတာ့​ေလကြာ ျပ​ေတာ့​ေလကြာနဲ႔ အားလုံးက​ေတာင္​းဆို ၾကတယ္​တဲ့။ laminlay ကလဲ လက္​နွစ္​ဘက္​ကို ​ေပါင္​​ေပၚမွာ အ​ေသအုပ္​လို႔ ျပန္​​ေျပာတယ္​တဲ့။ ျပမွာ​ေပါ့ကြ ဟို​ေကာင္​​ေရာက္​တာနဲ႔ျပမွာလို႔​ေျပာျၿပီး သူတို္​ပင္​ခဲ့တဲ့ သူငယ္​ခ်င္​းျပန္​အလာကို ​ေစာင္​့​ေနတယ္​တဲ့။ သူ႔သူငယ္​ခ်င္​းလဲ ျပန္​လာ​ေရာ laminlay ​ေဘးမွာလဲ ​ေယာက်္​ား​ေလး​ေတြ အုံ​ေနတာပဲတဲ့။ သူတို႔​ေတြက laminlay မင္​းသူငယ္​ခ်င္​း ျပန္​​ေရာက္​ၿပီ မင္​းအိမ္​က ယူလာတဲ့ လိပ္​ထီး​ေလးျပ​ေတာ့ကြာ။ မင္​းကလိပ္​ထီး​ေလး​ေမြးထားတာဆိုတဲ့။ မင္​းလိပ္​ထီး​ေလးျပကြာ ငါတို႔ၾကည္​့ခ်င္​လွျပီလို႔​ေတာင္​းစိုၾကတယ္​တဲ့။ အဲဒီ​ေတာ့မွ လမင္​း​ေလးလဲ ​ေအးပါကြာ ​ေအးပါကြာ ငါကလူစုံ​ေအာင္​​ေဆာင္​့​ေနလိုဘာ အခုျပမွာပါ။ ငါ့မွာ ငါ့လိပ္​ထီး​ေလး လြတ္​ထြက္​မသြား​ေအာင္​အတင္​းလက္​နဲ႔အုပ္​ထားရတာကြ။ ကဲျပပီ ငါ့လိပ္​ထီး​ေလး မင္​းတို႔အားရပါးရၾကည္​့ဆိုျၿပီး အု္​ထားတဲ့ လက္​နွစ္​ဖက္​ကို ​ျဖည္​လိုက္​​ေတာ့ laminlayရဲ႕ လိပ္​ထီး​ေလးက ​ေငါက္​ကနဲ ​ေခါင္​း​ေထာင္​လာတယ္​တဲ။ ​လိပ္​ထီး​ေလးက ​ေခါင္​းမွာ အ​ေပါက္​​ေလး တ​ေပါက္​ပါသတဲ့ကြယ္​။ အားလုံးက laminlay ရဲ႕ လိပ္​ထီး​ေလး ​​ေခါင္​း​ေထာင္​လာတာလဲ ျမင္​​ေရာ ဝိုင္​းဆဲၾကတယ္​တဲ့။ ဟီးးးးးး laminlay ရဲ႕ လိပ္​ထီး​ေလး လိပ္​ထီး​ေလး ဟီးးးးးးးးး ပုံျပင္​​ေလးက​ေတာ့ ဒါပါပဲ ခင္​ညာ။ မရယ္​ရင္​ ကလိလာထိုးမွာ ဒါျဗဲ။

Jul 20th

အဆိပ္ျမစ္

By Nay Linn Thura

ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႕ စကားဟာ . . .

အလြန္ အေလးနက္ တန္ဖိုးရွိၾကတာပါ . . .

 

ဟိုမို ေလာက မွာေတာ့ . . .

လူတိုင္း ပါးစပ္ဖ်ားက ေဖာ ေဖာ သီ သီ သံုးေနၾကတဲ႕ စကား တစ္ရပ္ေပါ့ . . .

 

က်ဳပ္ကိုတို္င္ အခ်စ္ကို တန္ဖိုး ထားခဲ႕ တယ္. . .

တန္ဖိုး မဲ႕ ေအာင္ လုပ္ခဲ႕ ဖူးတယ္ . . .

 

လူတစ္ေယာက္ဟာ မွား တတ္ၾကတယ္. . .

အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါလဲ အဲ႕ ဒီ အမွားကို ပဲ မွား တတ္ၾကတယ္ . . .

 

ဒါေပမယ့္ အမွားကို ရင္နဲ႕ ရင္းပီး သိလိုက္ ရတဲ႕ အခ်ိန္ . . .

အမွန္ကို ၀န္ခံ ရဲ တဲ႕ အခ်ိန္ မွာ ေတာ့ . . .

 

အဲ႕ ဒီအမွားကို ထပ္ မွား ေတာ့ မွာ မဟုတ္သလို . . .

အမွန္ကို ျပင္ ဆင္ေနတတ္ၾကပါပီ . . .

 

ယံု တာ မယံုတာကို သူ ဂရု စိုက္မွာ မဟုတ္သလို . . .

ကိုယ္ ေကာင္းရင္ ေခါင္း ဘယ္မေရြ . . .

 

၀ဋ္ေၾကြးရွိ သမ်ွ ေၾက ေစ . . .

ကိုယ့္ေပၚ မွား တဲ႕ သူေတြ ကို လဲ ခြင့္ လြတ္ တတ္ၾကတယ္ . . .

 

အခ်စ္ဆို တဲ႕ အပင္တစ္ခု ကို . . .

မွား ယြင္းစြာ အဆိပ္ေလာင္းခဲ႕ မိတဲ႕ လူ တစ္ေယာက္အတြက္ . . .

 

အဆိပ္သင့္ ေနတဲ႕ အျမစ္ တစ္ခုကိုေတာ့ . . .

အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ တစ္ခု အထိ ေပးဆပ္ ရဦးမွာေပါ့ . . .

 

တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္ ဆိုတဲ႕ စကားကို . . .

သတၱိ မရွိ . . . ရင္ မဆိုင္ရဲ . . . တာ၀န္ မယူရဲ ပဲ နဲ႕ မေျပာၾကရင္ . . .

 

အဆိပ္ပင္ဆိုတာ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္သလို . . .

အျမစ္ပြားေတြ က လည္းအဆိပ္ပင္ ေပါက္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး . . .

 

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အဆိပ္ပင္ ျဖစ္ေနရင္ေတာင္ . . .

မိမိ အဆိပ္ကို မိမိေျဖျပီး ရပ္တန့္ သင့္ ေၾကာင္း . . .

 

ေတာင္းပန္ရင္း

HM ေလာက သစၥာပန္းေတြနဲ႕ . .. . ျပန္လည္သာယာဖို ့ အတြက္

 

ေနလင္း သူရ

Jul 20th

အတၱအက်ဥ္းသား - ၁

By moekyawlzin

 

ငါသည္ အေသြးအသားျဖစ္သည္

အေသြးအသားသည္ ငါပင္ျဖစ္သည္

ထုိ အေသြးအသားအား ငါမစြန္႔လႊတ္

သုိ႔ေသာ္ ငါ့အား နာက်င္ေစသူသည္

ငါ့အေသြးအသားအား နာက်င္ေစသည္

င့ါကုိ နာက်င္ေအာင္လုပ္သူသည္ ငါမဟုတ္

သူလည္းမဟုတ္ တစ္ခုေသာအရာသာျဖစ္သည္

ငါသည္ အခ်စ္ကုိ မဖန္တီးတတ္

သုိ႔ေသာ္ အခ်စ္၏နာက်င္မႈကုိ ခံစားရသည္

အခ်စ္သည္ အေသြးအသားထဲတြင္ ရွိသည္

ငါသည္ အေသြးအသားအား ေအာ္ေျပာရင္း

အေသြးအသားမွ မ်က္ရည္က်လာသည္

ငါသည္ တစ္ကုိယ္တည္း ျဖစ္ေလသည္

ငါ့တစ္ကုိယ္လုံး မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ သုတ္လိမ္းရာျဖစ္ေစသတည္း

ငါသည္ ငုိျခင္းမဟုတ္ မ်က္ရည္က်ျခင္း ျဖစ္သည္

ငါသည္ ရင္ထဲမွာသာ ငုိသည္

ရင္ထဲမွာ ငုိျခင္းေၾကာင့္ ငါသည္ စိတ္ေသဆုံးသြားသည္

စိတ္ေသဆုံးေပမယ့္လည္း ငါသည္ ခ်စ္တတ္ေသးသည္

ငါသည္ ေလအလႊင့္တြင္ က်ေသာသစ္ရြက္ပမာ

ငါ့၏ႏွလုံးသား အနင္းခံရသူျဖစ္ေပသည္လား

ငါသည္ ဓားနဲ႔ျခစ္၍ ေသြးထြက္ခ်င္ထြက္လိမ့္မည္

သုိ႕ေသာ္ ငါမနာက်င္ခ့ဲ

ငါသည္ ၿပံဳး၍သာေနသည္ စိတ္ထဲမွာလည္း ၿပံဳးသည္

ငါ၏ႏွလုံးသား ဒဏ္ရာမ်ားေၾကာင့္ 

ငါသည္ နာက်င္ခ့ဲရသည္

ငါသည္ လူသားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေပသည္။

 

==== မုိးၾကယ္စင္ ====