Nov 26th

အမုန္းတုိက္ပြဲ (အပုိင္း - 2)

By smile

"ဒီမွာ ခင္ဗ်၊ ဒါ ကၽြန္ေတာ္ ယူမလုိ႔ ေရြးထားတာ"

"မင္းက ယူဖုိ႔ေရြးထားရုံပဲရွိေသးတာ၊ တုိ႔က ေငြေတာင္ေခ်ၿပီးေနၿပီေလ၊ မင္း တျခားဟာယူလုိက္ေတာ့"

အထက္စီးဆန္ေသာေလသံျဖင့္ သူမကဆုိသည္။ သူမပုံစံက ဒီဆုိင္တစ္ခုလုံးကုိ ပုိင္ေနသည့္ပုိင္ရွင္ပုံစံျဖင့္။ တျခားသူဆုိလွ်င္ေတာ့ သူမရဲ႕ အလွအပေၾကာင့္ အေလွ်ာ့ေပးခ်င္ေပးလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီပစၥည္းေလးသည္ ကုိကုိ႔အတြက္ရည္ရြယ္ထားသည္မုိ႔

"'ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အရင္ေရြးၿပီး ေငြေခ်ဖုိ႔လုပ္ေနတာေလ"

"ဒီမယ္ခ်ာတိတ္ မင္းလုိခ်င္ရင္ တျခားဟာယူလုိက္ တုိ႔အဲဒီအတြက္ ပုိက္ဆံပါတစ္ခါတည္းေခ်ခဲ့ေပးမယ္ ဟုတ္လား"

အထက္စီးဆန္ေသာေလသံ။ လုိခ်င္တာမရရေအာင္ ယူတတ္မည့္ပုံစံ။ ၿပီးေတာ့ ေယာက်္ားေလးႏွင့္ မိန္းကေလး။ တစ္ဆုိင္လုံး၏ မ်က္လုံးမ်ားက သူမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ စုၿပဳံေနသည္။ မိန္းကေလးႏွင့္ အၿပိဳင္ရန္ျဖစ္ေနသည့္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကုိ ဘယ္လုိျမင္ မလဲ။ အေရာင္းေကာင္တာက ေကာင္မေလးကုိ ၾကည့္ေတာ့လည္း ေၾကာင္အမ္းအမ္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္၏ အေျခအေနသည္ တတိယကမၻာစစ္ကုိ စတင္ေတာ့မည့္ လူႏွစ္ေယာက္ႏွင့္တူေနသည္။

"ေကာင္းၿပီေလ ခင္ဗ်ားဒီေလာက္ေတာင္ လုိခ်င္ေနမွေတာ့ ယူလုိက္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တာ၀ယ္ေပးရေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေလာက္မဆင္းရဲေသးပါဘူး။ ကုိယ့္ပုိက္ဆံနဲ႔ကုိယ္ ၀ယ္ဖုိ႔ ဒီဆုိင္ကုိလာတာ"

သူမက ဘာမွျပန္မေျပာ။ မဲ့ၿပဳံးတစ္ခ်က္ၿပဳံးျပရင္း သူလုိခ်င္သည့္ပစၥည္းကုိ ယူလုိက္သည္။ ခပ္တည္တည္ပင္ဆုိင္မွထြက္သြားေလသည္။ "ဘယ္လုိမိန္းမမ်ိဳးပါလိမ့္"

ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္မွ ခပ္တုိးတုိးေရရြတ္လုိက္သည္။ 

"ေမာင္ေလး စိတ္မရွိပါနဲ႔ အမ ဒီဆုိင္က ပုိင္ရွင္က၊ အမ အခန္းထဲက CCTV မွာ ေမာင္ေလးတုိ႔ျဖစ္ေနတာေတြ အကုန္ျမင္ေနရတယ္။ အဲဒီ မိန္းကေလးက ေမတံခြန္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အခ်မ္းသာဆုံး ဆယ္ေယာက္ထဲက သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ သမီးပဲ။ အမတုိ႔ဆုိင္နဲ႔ သူ႕အေဖက လုပ္ငန္းဆက္စပ္မႈရွိလုိ႔ သူက ဒီလာရင္ သူႀကိဳက္တဲ့ပစၥည္းဆုိရင္ မရမကယူတတ္တာ။ ေမာင္ေလးကုိ အမအရမ္းအားနာ တာပဲ။ ေမာင္ေလး အမတုိ႔ဆုိင္က ပစၥည္းထဲက ႀကိဳက္တာ ယူပါ။ အမအရင္းအတုိင္းေပးလုိ္က္ပါ့မယ္"

ဆုိင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးက သူမအခန္းထဲကမွ ထြက္လာကာ ရွင္းျပေနသည္။

မတတ္ႏုိင္ ဒီ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ရန္ျဖစ္ေနမည့္အစား တျခားပစၥည္းတစ္ခုခုကုိ ယူလုိက္တာက ပုိအဆင္ေျပမည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္သူအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္၀ယ္ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ ဒီလုိမ်ိဳး စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္စရာကိစၥမ်ိဳးမလုိခ်င္ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အဆင္ေျပမည့္ တျခား နက္ခ္တုိင္ ကလစ္တစ္ခုကုိ ေရြးၿပီး ၀ယ္လုိက္သည္။

"အင္း ေမတံခြန္မုိ႔လုိသာပဲ။ ေမဒုံးပ်ံဆုိလုိ႔ကေတာ့ မလြယ္ဘူး"

တကယ္ေတာ့ ဒီေတြ႕ဆုံမႈသည္ တုိက္ပြဲတစ္ခု၏ အစျဖစ္မည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္မေတြးမိခဲ့ပါ။ လွပေသာ လုိခ်င္တာမရ ရေအာင္ယူတတ္ေသာ ထုိအမ်ိဳးသမီး၊ မဟုတ္တာဆုိလွ်င္ ေသးေသးတင္မခံခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၊ အရာရာကုိ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မျပတ္မသားျဖင့္ အားနာတတ္ေသာ ကုိကုိ ထုိသုံးေယာက္အၾကားတြင္ ျပင္းထန္ေသာ တုိက္ပြဲတစ္ခု စတင္ခဲ့ေလသည္။ ထုိတုိက္ပြဲသည္ အမုန္းမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ ဒဏ္ရာမ်ား ေသြးအလိမ္းလိမ္းျဖင့္တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦးမညွာမတာ တုိက္ခုိက္မည့္ ထုိတုိက္ပြဲ၏ အဆုံးသတ္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အရာမ်ားျဖင့္ ၿပီးဆုံးမည္မဟုတ္ေၾကာင္းေတာ့ ……

+ + + + + +

ညသည္ မီးေရာင္စုံမ်ားျဖင့္ လွပေနသည္။

က်ယ္၀န္းလွပေသာၿခံႀကီး ၿပီးေတာ့ ေခတ္မွီမွီေဆာက္ထားေသာ ႏွစ္ထပ္ႀကီး။ ၿခံအလည္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ေတာ့ ဒင္နာပါတီအတြက္ ျပင္ဆင္ထားသည္က မ်က္စိပသာဒရွိလွသည္။ ၿပီးေတာ့ လူမ်ား။ သူေဌးေတြဆုိေတာ့ အ၀တ္အစားကအစ လက္၀တ္ရတနာအဆုံး အေရာင္မ်ားက ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ျဖင့္။ သူ႕ထက္ငါအၿပိဳင္အဆိုင္၀တ္လာသည္။ နာမည္ႀကီး သူေဌးတစ္ဦးရဲ႕ သား ေမြးေန႔ဆုိေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ရွိမည္။ ၿပီးေတာ့ ခမည္းမက္ေတာ္ခ်င္ေသာ သူမ်ား၊ သူတုိ႔၏ သမီးမ်ားက အစြမ္းကုန္ျပင္ဆင္ခ်ယ္သကာ ေခတ္သစ္စင္ဒရဲလား ဇာတ္လမ္းမ်ိဳး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္။

"သန္႔စင္ သား၊ မင္း ကုိကုိ အေပၚထပ္မွာရွိတယ္ တက္သြားလုိက္"

ကုိကုိ႔ ေဖေဖက လွမ္းေျပာသည္။ တကယ္ေတာ့ ကုိကုိ႔ေဖေဖသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ အရင္းႏွီးဆုံး သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သည္။ ေဖေဖဆုံး သြားၿပီးေနာက္ပုိင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု၏ စီးပြားေရးကုိ တစ္ဖက္တစ္လမ္းမွ ကူညီေပးခဲ့သည္။ သူ႕တြင္ ကုိကုိဆုိေသာ သားတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ယခု ကုိကုိက အသက္ (30) အရြယ္သုိ႔ေရာက္ရွိၿပီး ဆရာ၀န္တစ္ဦးျဖစ္ေနၿပီ။ ပညာလည္းစုံေသာ သားကုိ ၾကင္ယာစုံေစခ်င္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကုိကုိ႔ဘက္က အင္းမလုပ္ အဲမလုပ္ႏွင့္ ယခု အသက္ (30)ပင္ျပည့္လာၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳက္ေနေၾကာင္း ကုိကုိ႔ ေဖေဖသိသြားရင္ျဖင့္ …..

"ဟိတ္"

အခန္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္းအ၀တ္အစားလဲေနေသာ ကုိကုိ႔အား အေနာက္မွ သုိင္းဖက္လုိက္သည္။ ရုတ္တရက္မုိ႔ ကုိကုိ တခ်က္တြန္႔သြားသည္။

"အာ ကေလးေလးကလည္းကြာ အသံလည္းမေပးဘူး"

ေျပာရင္း ကုိကုိက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အေရွ႕ဘက္သုိ႔ ဆြဲၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေစသည္။ ေမြးေန႔ရက္မုိ႔ ေသေသသပ္သပ္ျပင္ဆင္ကာ ၀တ္စားထား ေသာ ကုိကုိသည္ ခါတုိင္းေန႔ေတြထက္ သန္႔ျပန္႕ကာၾကည့္ေကာင္းေနသည္။

"ဘယ္မွာလဲ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္"

"အာ ကုိကုိကလည္း ပါပါတယ္။ အခု နက္ခ္တုိင္ တတ္ေတာ့မွာမဟုတ္လား လာကူတတ္ေပးမယ္"

ေျပာေျပာဆုိဆုိ ကုိကုိ႔အား နက္ခ္တုိင္ကူတတ္ေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အား ၿပဳံးရင္းျဖင့္ၾကည့္ေနသည္။ ဒီအခ်ိန္ထိ ကုိကုိသည္ ပစၥည္းတစ္ခုခု၀ယ္မည္ဆုိ သူ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္ျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွမ၀ယ္တတ္။ ကၽြန္ေတာ့္အား ေခၚသြားလ်က္ ေရြးခုိင္းသည္။ ယုတ္စြအဆုံး စားေသာက္ဆုိင္ထဲ၀င္လွ်င္ပင္ ဘယ္ဟာမွာရမယ္မွန္း သူမဆုံးျဖတ္တတ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ဟာ ဘာ စသည္ျဖင့္ ဦးေဆာင္ေနရ သည္။ ကုိကုိေနာ္ ကၽြန္ေတာ္မရွိရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ဟု သူ႕ကုိေမးေတာ့ သူက ၿပဳံးစစျဖင့္ ကေလးက ကုိကုိ႔ေဘးနာမွာ အၿမဲရွိေနမွာပဲ ဒါေၾကာင့္ ကုိကုိေရြးစရာမလုိဘူးဟု အၿမဲေျဖတတ္သည္။

"ေရာ့ဒါ ကုိကုိ႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္"

ကၽြန္ေတာ္က သူ႕နက္ခ္တုိင္ပတ္ေပးရင္ ဘူးေလးထဲမွ နက္ခ္တုိင္ကလစ္ေလးကုိ တတ္ေပးလုိက္သည္။

"လွတယ္မဟုတ္လား"

"ကေလးေရြးေပးတာ ကုိကုိအကုန္သေဘာက်တယ္"

ေက်နပ္သည့္ဟန္ျဖင့္ ေျပာသည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပထမေရြးထားသည့္ နက္ခ္တုိင္ကလစ္ေလးက ပုိလွသည္။ ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏုိင္ ထုိ ေမတံခြန္ဆုိသည့္ မိန္းမ၏ အထီထရီအၿပဳံးက မ်က္စိထဲျမင္လာသည္။

"ေမြးေန႔လက္ေဆာင္က ဒီတစ္ခုတည္းလား"

"အင္းေလ"

ကုိကုိက ေမ့တတ္ရန္ေကာဟူသည့္ အၾကည့္ျဖင့္

"Birthday Kiss က်န္ေသးတယ္"

ေျပာေျပာဆုိဆုိ သူ႕မ်က္ႏွာကုိ ကၽြန္ေတာ့္နား တုိးလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အလုိက္တသိ ကုိကုိ႔ပါးေလးအား ခ်စ္ၾကင္နာစြာျဖင့္ နမ္းလုိက္သည္။

"လာေနာက္က်ေတာ့မယ္ သြားရေအာင္"

ေျပာေျပာဆုိဆုိ ကုိကုိက သူ႔ေမြးေန႔က်င္းပမည့္ ၿခံထဲသုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူဆင္းခဲ့သည္။

အားလုံးကေတာ့ ကုိကုိ႔ေဖေဖရဲ႕ အရွိန္အ၀ါနဲ႔မုိ႔ ကုိကုိ႔အား အထူးအေရးေပးၾကသည္။ မိန္းမေခ်ာေလးမ်ား ၾကားတြင္ကုိကုိသည္ ပ်ိဳတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခုိင္ျဖစ္ေနသည္။ တကယ္ေတာ့ ကုိကုိ႔ကုိခ်စ္ရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေက်ာက္တုံးရြက္ထားရသလုိ ပင္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ၿခံထဲသုိ႔ မာစီးဒီးကားအေကာင္းစားႀကီးတစ္စီး ၀င္လာသည္။ လူေတြအားလုံး၏ အာရုံက ထုိကားႀကီးဆီသုိ႔ ေရာက္ရွိ သြားသျဖင့္ ဧည့္ခံပြဲပင္ ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ကားေပၚမွ သပ္ရပ္ခန္႔ျငားသည္ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးႏွင့္ ေခတ္မွီေခ်ာေမာလွပ သည့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးဆင္းလာသည္။ အမ်ိဳးသမီးသည္ အနီေရာင္ Evening Gown ကုိ၀တ္ဆင္ထားသျဖင့္ အမ်ားအလယ္တြင္ ထင္ရွားၾကြရြကာ လွပေနသည္။ ဆင္ျမန္းထားေသာ စိန္ထည္မ်ားကလည္း တဖ်ပ္ဖ်ပ္။

"ငါ သူ႕ကုိျမင္ဖူးပါတယ္"

ကၽြန္ေတာ္ထုိမ်က္ႏွာကုိ ေသခ်ာျမင္ဖူးသလုိျဖစ္ေနသည္။ မိတ္ကပ္မ်ားျဖင့္ ျပင္ဆင္ခ်ယ္သထားသျဖင့္ မမွတ္မိသလုိျဖစ္ေနသည္။

"အဲဒါ သူေဌးႀကီး ဦးမုိးျမင့္တဲ့၊ ေဘးက သူ႕သမီး ေမတံခြန္"

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိကုိ ရပ္ေနသည့္ ေဘးက၀ုိင္းက လူတစ္ဦးက ေျပာသည္။ ကုိကုိ႔ ေဖေဖလည္း ထုိင္ေနသည့္၀ုိင္းမွထလာကာ ကုိကုိ႔ေဘးနားတြင္လာရပ္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဦးမုိးျမင့္တုိ႔ သားအဖက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရွ႕ကုိ ေရာက္ေနၿပီ။

"ကုိမုိးျမင့္ေနေကာင္းလား၊ အခုလုိခ်ီးျမွင့္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ့္သား ကုိကုိ"

ကုိကုိ႔ေဖေဖက ျပာျပာသလဲ စကားဆုိသည္။ ဦးမုိးျမင့္က လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္း

"လာရမွေပါ့ ကုိေမာင္ဦးရာ၊ ဒါ ကၽြန္ေတာ့္သမီး ေမတံခြန္"

ေမတံခြန္က လွပစြာၿပဳံးၿပီး ကုိကုိ႔ ဖခင္ကုိ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကုိကုိ႔ဘက္ကုိ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္း

"ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ကုိ"

ဒီအမ်ိဳးသမီး တဆိတ္ရဲတင္းလြန္းလွသည္။ ကုိကုိ႔နာမည္ကုိပင္ အျပည့္အစုံမေခၚပဲ ကုိတဲ့။ ဘယ္ဘ၀က ေရစက္မွန္းမသိ ဒီလုိ အမ်ိဳးသမီး ႏွင့္တစ္ခါ ျပန္လာဆုံေနသည္။

"ကုိ႔အတြက္ ေမ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ပါလာတယ္။ အဲဒါေလးတစ္ခါတည္း ေပးခ်င္လုိ႔ရလား"

ကုိကုိက လူႀကီးေတြ အေရွ႕မွာမုိ႔ ေခါင္းညိတ္လုိက္သည္။ လူေတြအားလုံးရဲ႕ မ်က္လုံးမ်ားကလည္း ကုိကုိႏွင့္ ေမတံခြန္ တုိ႔အေပၚတြင္ ….

ေျပာေျပာဆုိ ေမတံခြန္က သူ၏ လက္ကုိင္အိတ္ထဲမွာ ရတနာထည့္သည့္ ဗူးေလးကုိဆြဲထုတ္လုိက္သည္။ အဲဒီထဲမွ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆုံး ေရြးထားသည့္ နက္ခ္တုိင္ကလစ္ေလး ကုိဆြဲထုတ္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကုိကုိ႔နက္ခ္တုိင္ကလစ္ကေလးကုိ ရဲတင္းစြာပင္ ျဖဳတ္လုိက္သည္။

"ခ်ာတိတ္ ဒါေလး ခဏကုိင္ေပးပါလား"

ေျပာေျပာဆုိဆုိျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္လက္ေဆာင္ေပးထားသည့္ နက္ခ္တုိက္ကလစ္အား ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကုိင္ခုိင္းကာ သူ႕လက္ေဆာင္နက္ခ္တုိင္ ကလစ္ေလးအား ကုိကုိ႔နက္ခ္တုိင္အေပၚသုိ႔  ………

Nov 25th

Sperm swallowing သုက္ရည္ မ်ိဳခ်ျခင္း

By Alex aung

Question: ဆရာရွင့္ ေဆးပညာအရ သိခ်င္တာေလး ရွိလို႔ပါ။ ေရွ႕မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားျပီး ေမးပါရေစဆရာ။ တစ္မ်ိဳးေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ေနာ္။ ေယာက်္ားေလး သုက္ရည္က မိန္းကေလး ပါးစပ္ထဲ ေရာက္သြားခဲ့ရင္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဘာေတြ ျဖစ္တတ္တယ္ ဆုိတာရယ္၊ ဘယ္လို ေဘးဥပါဒ္ျဖစ္တတ္တယ္ ိုတာေလးရယ္ သိခ်င္လို႔ပါ။

Answer: ခ်က္ခ်င္း ေျဖခဲ့လိုက္တာက “၂ ခါ ၃ ခါေလာက္ ေျဖရဘူးပါတယ္။ ဒီနည္းတခုတည္းသံုးတဲ့ ဆက္ဆံေရးက ေနသာဆိုရင္ ကိုယ္ဝန္မရေစပါ။ HIV စတဲ့ ေရာဂါပိုး ပါေနရင္လဲ ေသြးထဲမဝင္ရင္ မကူးပါ။ တကယ္လို႔ မိန္းကေလး ႏႈတ္ခမ္း၊ ပါးစပ္၊ လွ်ာေတြမွာ အနာအဆာ ရွိရင္ေတာ့ ကူးႏိုင္ပါတယ္။”

သိပၸံနည္းက် ေျပာပါရေစ။ Semen/Sperm (ဆီမင္-စပမ္း) သုက္ရည္ရဲ႕ pH ဟာ (အယ္လ္ကာလိုင္း) ျဖစ္တယ္။ (အက္စစ္) နဲ႔ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္တယ္။ က်န္းမာေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ Vaginal fluid ဗဂ်ိဳင္းနားထဲက အရည္ဟာလဲ (အက္စစ္) ျဖစ္တယ္။ ခံတြင္းထဲက Saliva တံေတြးကေတာ့ ၆႕၂ နဲ႔ ၇႕၄ ၾကားမွာ ေျပာင္းေနတာမို႔ တခါတေလ (အက္စစ္)၊ တခါတေလ (အယ္လ္ကာလိုင္း) ျဖစ္တယ္။ ဥပမာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကေန ေမႊးတဲ့အနံ႔ရလာရင္၊ ဗိုက္ဆာေနရင္ တံေတြး မ်ားမ်ား ထြက္လာလို႔ pH တက္လာေစတယ္။ Gastric juice အစာအိမ္ထဲကအရည္ဟာ (အက္စစ္) ျဖစ္တယ္။

သုက္ရည္ဟာ အစာအိမ္ထဲ ေရာက္တာနဲ႔ မွ်ေျခကို ေရာက္သြားမယ္။ တခါတေလသာ သုက္ရည္ကို မ်ိဳခ်တာက pH အေျပာင္းအလဲကို မသိသာေစပါ။ အေလ့အထလို ခဏခဏမ်ိဳခ်ရင္ pH imbalance ဆိုတဲ့ (ပီအိတ္ခ်္) မမွန္တာ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။

 

"သုက္ရည္မွာ Energy အျပည့္ပါတယ္။ Nutritious protein (ပရိုတင္း) ေတြပါလို႔ အားျဖစ္တယ္" လို႔ ယူဆၾကတယ္။ Daddy's Milk လို႔ေတာင္ တင္စားေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ အစာအိမ္ထဲေရာက္လို႔ ပ်ိဳကြဲသြားတဲ့ (ပရိုတင္း) ကို အာဟာရအျဖစ္ မသံုးႏိုင္ေတာ့ပါ။ သုက္ရည္ဟာ မ်ိဳခ်စရာ စားစရာအျဖစ္ ဖန္တီးထားတာ မဟုတ္ပါ။ အေနရခက္တဲ့ အထိေတာ့ ရွိခ်င္မွ ရွိပါမယ္။ Digestive disturbance အစာေျခစနစ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ျပဳမယ္။ Seminal ingestion ကေန Indigestion အစာမေက်တာျဖစ္ႏိုင္ေစတယ္။

"သုက္ရည္ေသာက္သံုးတာဟာ ကိုယ့္အေဖၚ-ခင္ပြန္းအေပၚမွာ Loyalty သစၥာရွိမႈကို ျပသတယ္" လို႔ ေျပာတယ္။ သေဘာမတူပါ။ အဲလို မလုပ္သူေတြရဲ႕ မွန္ကန္တဲ့ သစၥာရွိမႈ နဲ႔ ေမတၲာကို ျပစ္ပယ္ရာ က်တယ္။ ေနာက္တခ်က္ကလဲ လိင္စိတ္လႊမ္းမိုးေနခ်ိန္မွာ သာမန္ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းလြတ္ ေနတတ္တာလဲ ရွိတယ္။ ေနာက္ျပီး "ပိုက္ဆံပိုေပးရင္ ဒါမ်ိဳးလုပ္ေပးမယ္" ဆိုတာလဲ ရွိမွာဘဲ။ ထပ္ေဆာင္း မွတ္ခ်က္ တခုကေတာ့ အမ်ိဳးသမီး စိတ္သဘာဝဟာ Receptive act အထိုက္အေလွ်ာက္ကို လိုက္လုပ္ႏိုင္ၾကတယ္၊ Yin in nature လို႔ေတာင္ ေခတ္မီမွတ္ခ်က္ ျပဳေသးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတာ့ ဟုတ္ပါမယ္၊ တခ်ိဳ႕ မဟုတ္ႏိုင္ပါ။

ေယာက္်ားဘက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ Masculine power (Dominating power) လႊမ္းမိုးစိတ္၊ ပုရိသစိတ္လို႔ ယူဆလိမ့္မယ္။ ဆုပ္ကိုင္ျပလို႔ မရတဲ့ စိတၱဇစြမ္းရည္ကိုလဲ ေျပာၾကေသးပါတယ္။ Sperm ဟာ Energy of love ျဖစ္တယ္။ တခါတေလ လူအေပၚမူတည္ျပီး Energy of disrespect လဲျဖစ္ပါသတဲ့။ ေနာက္တခ်က္ စိတ္သေဘာအလိုက ၾကည့္ရင္ ကိုယ့္သဘာဝကို လြန္ဆန္ျပီး သူတပါးအလိုကို လိုက္ျဖည့္ေပးခ်င္စိတ္ဟာ Feeling of guilt ကိုယ့္အျပစ္ကို ေပးဆပ္ၾကည့္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

သတိထားစရာ ရွိပါေသးတယ္။ အေဖၚမ်ားမ်ား ထားသူေတြဟာ တေယာက္ဆီက ထြက္တာေရာ ေနာက္တေယာက္ဆီက ထြက္တာကိုပါ မ်ိဳခ်ေနရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။ Stomach pH balance အစာအိမ္ အက္စစ္ဓါတ္ေျပာင္းလဲတာ၊ Energetic (အင္နာဂ်ီ) တိုးပြါးတာအျပင္ (သီအိုရီ မွန္ရင္)၊ Emotional upset စိတ္လႈတ္ရွားမႈ ကေမာက္မျဖစ္တာ နဲ႔ Confusion စိတ္ေရာေထြးမႈေတြပါ ရလာမယ္။

ေရးပါရေစ။ ေယာက္်ားကေန မိန္းမအဂၤါကို ပါးစပ္သံုးနည္းနဲ႔ အစပ်ိဳးျခင္းနဲ႔ ေယာက္်ားသုက္ရည္ကို မိန္းမက မ်ိဳခ်ျခင္းဟာ အစ နဲ႔ အဆံုး လံုးဝျခားနားပါတယ္။ တခုက လိင္စိတ္ကဲေစႏိုင္တဲ့ Oxytocin ေဟာ္မုန္း ထြက္လာေအာင္ လုပ္ေပးတယ္။ သုက္ရည္မ်ိဳတာကေန အဲလို အစြမ္းလုပ္မေပးႏိုင္ပါ။

မ်ိဳခ်သူရဲ႕ ပါးစပ္၊ ႏႈတ္ခမ္း၊ လွ်ာမွာ အနာအဆာရွိေနရင္ Gonorrhea (ဂႏိုးရီးယား)၊ Syphilis (ဆစ္ဖလစ္)၊ Herpes ေရယံု၊ Chlamydia (ကလာမိုင္ဒီးယား) နဲ႔ Genital warts လိင္လမ္းၾကြက္ႏို႔ေတြ ကူးလာေစႏိုင္တယ္။ HIV virus ဟာ ကိုယ္ခႏၶာ အရည္ေတြထဲမွာ ေနႏိုင္တယ္။ ေသြးထဲေရာက္လာရင္ ကူးစက္တယ္။

အားေပးတဲ့သူေတြက ေျပာေသးတယ္။ “မင္းမွာ အစကတည္းက ဒီလိုေရာဂါပိုးေတြ ရွိေနရင္ေတာ့ သုက္ရည္ကို မ်ိဳခ်လို႔ ပိုမထူးပါဘူး” တဲ့။



Dr. တင့္ေဆြ
၃-၇-၂ဝ၁၂

Credit: http://yamunaclinic.org/index.php?option=com_content&view=article&id=3737:-sperm-swallowing--&catid=34:adult-readings&Itemid=49

Note: ဖိုရမ္မွာ ေဘာ္ဒါအခ်ိဳ႕ေဆြးေႏြးေနတာေတြ႕လို႕ အရင္က ကူးတင္ေပးခဲ့တဲ့ပို႕စ္ကို ျပန္လည္ေ၀ငွလိုက္ပါတယ္။

Nov 25th

အလင္းေဖ်ာ့ေကာင္းကင္............ အပိုင္း ( ၁၂ )

By homoutsider

လူေတြမ်ား ဘာမွန္းမသိပါဘူးဗ်ာ..ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားျပီး..ကိုေဇယ်ာၾကီးေျပာတာေကာ ဟုတ္မ်ားဟုတ္ရဲ႕လား..သည္လူၾကီးကလည္းယံုရတာမဟုတ္ဘူး..

အျမဲတမ္းပါးစပ္ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ေနတာ..ဟြန္း.

သူ ဧည့္သည္မ်ားကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္စကားေျပာလိုက္လုပ္ေနပါသည္..

အားလံုးက သူ႕ေမြးေန႕အတြက္ဆုေတာင္းေပးၾကေသးသည္..

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေမးၾကတဲ့ေမးခြန္းကေတာ့ ခ်စ္သူမရိွေသးဘူးလားတဲ့..

သူအျပံဳးလြန္႕လြန္႕ေလးပဲျပံဳးေနလိုက္ပါသည္..

 

ထိုစဥ္မွာပဲ..

‘ ေဟး နရီ.. သူငယ္ခ်င္း.. Happy Birtday..’

ဆက္ပိုင္အသံ… သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့..

အင္မတန္သပ္ယပ္သားနားေနေသာ ဆက္ပိုင္ေဘးမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္

..

အေနာက္တိုင္းဝတ္စံုေလးနဲ႕ လက္ထဲမွာလည္းလက္ေဆာင္ထုပ္တစ္ထုပ္ကိုကိုင္ထားလို႕ရယ္..

ေကာင္ေလးရဲ႕မ်က္လံုးေတြကိုဆံုလိုက္တဲ့တခဏ..

နရီ..နရီသည္…

ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးသူအလိုခ်င္ဆံုးအရာတစ္ခုျပည့္စံုသြားသလိုမ်ိဳး.. သာယာၾကည္ႏူးမႈေလးတစ္ခုရင္ထဲျဖတ္စီးဆင္းသြားသလိုမ်ိဳးခံစားလိုက္ရသလို ခုနက

ကိုေဇယ်ာၾကီးေျပာတဲ့ စိတ္ညစ္ညူးဖြယ္ေတြအားလံုးေပ်ာက္ဆံုးသြားသလ္ိုမ်ိဳးခံစားလိုက္ရပါသည္..

သူ ဆက္ပိုင္တို႕နားေလ်ာက္သြားလိုက္သည္..

ဆက္ပိုင္က လက္ေဆာင္ထုပ္ေပးတာေရာ..ေကာင္ေလးေပးတာေရာ ..သူယူလိုက္ပါသည္..

‘ ံHappy Birthday ပါအကို..’

‘ ေက်းဇူးညီေလး..သည္ညီေလးက ဆက္ပိုင္ေျပာတဲ့ညီေလးလား..’

ေကာင္ေလးက ဆက္ပိုင္ကိုေမာ္ၾကည့္လိုက္ပါသည္..

‘ ေအး..ဟုတ္တယ္..သူ႕နာမည္က ပိုင္ပိုင္တဲ့ မေခ်ာဘူးလား.. သူျဖစ္ႏိုင္တယ္မလား..’

‘ ဒါေပါ့..ဒါေပါ့..ကဲ..လာ..ငါေမြးေန႕ကိတ္လွီးမလို႕မင္းကိုေစာင့္ေနတာ..’

‘ ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္ဆိုးလို႕လဲ.. ဟဲ..ဟဲ..’

သူဆက္ပိုင္ပခံုးကိုဖက္ျပီး ေမြးေန႕ကိတ္ရိွရာကိုထြက္လာခဲ့ပါသည္..

ပိုင္ပိုင္ကေၾကာင္အမ္းအမ္းေလးရပ္ေနပါသည္..

ရြံ႕တြန္႕တြန္႕ျဖစ္ေနပံုပင္..

‘ လာေလ..ညီေလး.. ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့..စိတ္လြတ္လြတ္လပ္ေန..’

‘ ဟုတ္ကဲ့..’

ဧည့္ပရိသတ္မ်ား နရီ႕ေဘးနားဝိုင္းရပ္လိုက္ပါသည္..

ထြန္းညွိထားတဲ့ဖေယာင္းတိုင္မီးမ်ားကို နရီမႈတ္လိုက္သည္..

ဖေယာင္းတိုင္မီးမ်ားျငိမ္းသြားတာနဲ႕တျပိဳင္နက္ အားလံုးဆုေတာင္းသံမ်ား..လက္ခုတ္သံမ်ားညံစီစီ..

နရီသည္ သူ၏ပထမဆံုးေမြးေန႕ကိတ္ကို ဆက္ပိုင္အားခြန္႕ေပးလိုက္ပါသည္..

ကင္မရာမ်ားကလည္းတျဖတ္ျဖတ္…

ေနာက္တဇြန္း..သူ..သူ..ပိုင့္ပိုင့္ကိုခြန္႕ေၾကြးခ်င္ပါသည္..

သူ႕ေဘးနားမွာရပ္ေနတဲ့ ပိုင္ပိုင့္ဖက္ဘက္လွည့္ျပီးဇြန္းေလးကိုခြန္႕ေပးလိုက္ေတာ့..ပိုင္ပိုင္အလိုက္သင့္ေလး ပါးစပ္ဟေပးလိုက္သည္..

အားလံုးကလက္ခုတ္တီးၾကသည္..

တခ်ိဳ႕ကလည္းနည္းနည္းဇေဝဇဝါျဖစ္သြားၾကသည္..

သည္ေကာင္ကေလး..ဘယ္သူေလးလဲေပါ့..

ဒါေပမဲ့…ဒါဟာခနတာပါပဲ…အားလံုးသူ႕အဖြဲ႕နဲ႕သူ စကားဝိုင္းဖြဲ႕သြားၾကတာပါပဲ..

‘ ညီ႕နာမည္က ပိုင္ပိုင္ေနာ္..’

‘ ဟုတ္အကို..’

ပိုင္ပိုင္သည္ တကယ္ေတာ့လူသြက္ေလးပါ..ဒါေပမဲ့ေလ.. ကိုနရီရဲ႕ ေခ်ာေမာသန္႕ျပန္႕တဲ့အရိွန္အဝါတစ္ခုက သူ႕ကို ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ျဖစ္ေနေစပါသည္..

‘ ဘယ္လိုလဲ နရီ..ငါ့ညီေလး..တို႕မဂၢဇင္းအဖံုးမွာသံုးႏိုင္တယ္မလား..’

‘ အင္း..သံုးေပးရမွာေပါ့..ဒါေပမဲ့ .. သူ႕ကို တို႕ ေနာက္ ၂လၾကာမွသံုးႏိုင္မယ္မလား…ေရွ႕မွာရိွေသး တယ္ဆိုေတာ့ေလ..’

‘ ေအး..အဆင္ေျပသလိုေပါ့ကြာ..မင္းသံုးျဖစ္ရင္ျပီးတာပဲ.. ‘

‘ ကဲ..လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနဦး..ငါ ဟိုဘက္မွာ ခနသြားဧည့္ခံလိုက္ဦးမယ္..’

ေမြးေန႕ပြဲမို႕လို႕သာလိုက္ဧည့္ခံေနရတာပါ..

နရီ႕စိတ္ထဲ ပိုင္ပိုင္ရိွရာကိုသာတခ်က္တခ်က္အၾကည့္ေရာက္ေနရသည္..

ပိုင္ပိုင္ဟာ ဧည့္ခန္းမွာအလွထားတဲ့တရုတ္ပန္းအိုးၾကီးေတြကိုသေဘာတက်ကိုင္တြယ္ၾကည့္ရႈေနတာ..

ေခ်ာေမာလွပတဲ့ေကာင္ေလးေတြမ်ား.. ဘယ္ Angle ကၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေကာင္းေနတာပါပဲ..

သူ ..ပိုင္ပိုင့္အနားေလ်ာက္သြားလိုက္သည္..

‘ ပိုင္ပိုင္..’

ပိုင္ပိုင္သူ႕ကိုလွည့္ၾကည့္သည္..မ်က္ဝန္းေလးမ်ားက အရည္တလဲ့လဲ့နဲ႕..သည္ေကာင္ေလး မ်က္ဝန္းမ်ားအင္မတန္ကိုလွပပါသည္..

‘ ဟုတ္အကို..’

‘ ဆက္ပိုင္ေကာ..’

‘ ဟိုဘက္ခဏထြက္သားတယ္ခင္ဗ်..’

‘ ေအာ္…ပ်င္းေနပီလား..’

‘ မပ်င္းပါဘူးအကို..က်ေနာ္ အကို႕ေမြးေန႕ပြဲကိုလာရတာ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူပါတယ္ဗ်ာ..’

ပိုင္ပိုင္ရဲ႕ရင္အုပ္က်ယ္က်ယ္…ဗိုက္သားရွပ္ရွပ္ကိုယ္လံုးေလးကိုၾကည့္ရင္းနရီသက္ျပင္းကိုအသာရိႈက္လိုက္ပါသည္..

နယ္ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕မွာ သည္လိုေခ်ာသည့္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရိွသတဲ့လားကြယ္..

‘ မင္းအသက္အရြယ္ေလးနဲ႕အမ်ားၾကီးေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္..’

‘ ဟုတ္..အကို..’

‘ ဓါတ္ပံုမရိုက္ခင္မွာ လိုအပ္တာေတြနည္းနည္းျပင္ရမွာေပါ့..’

‘ ဟုတ္အကို.က်ေနာ္ဘာေတြလိုအပ္ခ်က္ရိွမလဲ..အကိုေျပာေပါ့..’

‘ အင္း.. သည္ထက္ အသားအေရပိုစိုေအာင္လုပ္ရမယ္..အဲလိုေျပာလို႕ ညီ႕ကိုအသားအေရမေကာင္းဘူးလို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္..သည္ထက္ပိုျပီးဝင္းစိုေနေအာင္ေပါ့..’

‘ အကို႕လိုေပါ့..အကို႕အသားအေရေလးကစိုေျပေနတာပဲ..’

‘ အဟဲ..’

ေကာင္ေလးရဲ႕ခ်ီးမြမ္းစကားက နရီ႕ ဘဝင္ကိုခိုက္သြားေစပါသည္..

နရီ႕စိတ္ထဲ တစ္စံုတစ္ခုကိုသိသလိုခံစားလိုက္ရလို႕တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့..

ဟင္.. လက္ယာ..

ဧည့္ခန္းမရဲ႕ေဒါက္တိုင္လံုးကြယ္ကြယ္ေလးမွာ ရပ္ျပီးသူတို႕ ၂ေယာက္ကိုၾကည့္ေနတာ..

နရီ ေက်ာခိုင္းရပ္လိုက္ပါသည္..

စိတ္ထဲမွာတစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ မလံုျခံဳသလိုလည္းခံစားလိုက္ရသည္..

သူ အသာအယာ ပိုင္ပိုင့္ပခံုး ၂ဖက္ကိုကိုင္လိုက္ပါသည္..

ပိုင္ပိုင့္မ်က္ႏွာက နည္းနည္းအံ႕ၾသသြားဟန္..

‘ ပိုင္ပိုင္ မသိမသာၾကည့္..ဟိုးနားကတိုင္လံုးနားက လူတစ္ေယာက္ေတြ႕လား..လက္ထဲမွာပန္းစည္းေလးကိုင္ထားတယ္..သူဘယ္လိုပံုစံရိွေနလဲ..အကို႕ကိုေျပာစမ္း..’

ပိုင္ပိုင္ သည္တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ျပီး..

‘ အင္း..အကို..သူ႕ကိုက်ေနာ္သိသလိုလိုပဲ.. သူ႕ပံုစံက..အင္း..သူ႕မ်က္ဝန္းေတြမွာ အားငယ္ရိပ္ေတြ..

တစ္စံုတစ္ခုကိုဆံုးရံႈးလိုက္ရသူလိုပံုပဲ.. က်ေနာ္တို႕ကိုၾကည့္ေနတယ္..’

အင္း..ငါမင္းကိုဖိတ္မထားပါဘူး..လက္ယာ… အဲဒါေသခ်ာပါတယ္ေနာ္..

‘ ဒါဆိုခနေလး..အကိုသူ႕ဆီသြားလိုက္ဦးမယ္..’

ဘာေတြဘယ္လုိမွန္းမသိ.. ပိုင္ပိုင္သည္ မေတြးတတ္ေအာင္ပဲရိွေနပါသည္..

ကိုနရီဟာ အဲသည္သူနားကျဖတ္ေလ်ာက္သြားျပီး အခန္းထဲဝင္သြားပါသည္..

အဲသည္လူဟာလည္း ပိုင္ပိုင့္ကို ဘယ္လိုအဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုရမည္မသိတဲ့အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႕ၾကည့္ျပီး ကိုနရီဝင္သြားေသာအခန္းထဲဝင္သြားပါသည္..

‘ Happy Birthday နရီ.. သည္မွာငါ့လက္ေဆာင္ပါ..’

ပန္းစည္းေလးကိုယူလိုက္ရင္း နရီသည္စိတ္မသက္သာသလိုလက္ယာကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

လက္ယာမ်က္ႏွာေလးကခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ညိႈးႏြမ္းေနသည္..

‘ ေသခ်ာတာတစ္ခုက ငါမင္းကိုေမြးေန႕မဖိတ္ခဲ့ပါဘူးေနာ္..’

လက္ယာသည္ ဘာမွမေျပာ..သုိ႕ေသာ္..နရီရယ္လို႕ညည္းတြားသံေလးနဲ႕အတူနရီ႕ရင္ခြင္ထဲေျပးဝင္လိုက္ပါသည္..

နရီသည္အသာအယာထိန္းသလိုဖက္ထားလိုက္ပါသည္..

လက္ယာရဲ႕ စိုေျပႏုဖတ္ေနတဲ့ႏွခမ္းလႊာေလးကသူ႕ႏွခမ္းေပၚၾကလာပါသည္..

သူအလိုက္သင့္ႏွခမ္းေလးကိုငံုခဲလိုက္တာနဲ႕..

လက္ယာရဲ႕ အနမ္းမ်ားကၾကမ္းလာသည္..

ဆန္းသည္…သူအလိုက္သင့္လက္ယာအလိုက်ေနလိုက္ေပမဲ့..အရင္လို သူရင္မခုံေတာ့..

ေသခ်ာသည္…

သူ..သူ..လက္ယာနဲ႕ပတ္သက္ျပီးခံစားခ်က္ေတြ… nothing .. ဘာမွကိုမရိွေတာ့ပါတကား..

လက္ယာဟာနမ္းရင္းနမ္းရင္းနဲ႕နရီ႕ထံမွတုန္႕ျပန္္အနမ္းကိုမရလို႕ သူ႕စိတ္ထဲေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတာင္ၾကီးျပိဳလဲသြားသလိုခံစားလိုက္ရပါသည္..

သူ..အနမ္းကိုရပ္ျပီး နရီ႕မ်က္ဝန္းမ်ားကိုၾကည့္လိုက္သည္..

နရီ႕မ်က္ဝန္းမ်ားကစိမ္းကားလွပါသည္..

‘ ေတာ္ေလာက္ပီေလ.. လက္ယာ..မင္းပဲ..စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႕ငါ့ကိုိအဆက္ျဖတ္သြားတာေလ..

ေျပာပါဦး..ငါ့ေမြးေန႕ကိုဘာေၾကာင့္လာတာလဲ..’

 လက္ယာသည္ နရီ႕ကိုဖက္တြယ္ထားသည္ကိုေျဖေလ်ာ့လိုက္ျပီး..

‘ ေဆာရီး..’

ဝမ္းနည္းမႈေတြကဒီေရအလားတက္လာကာ လူကငိုခ်င္လာရသည္..

ဒါေပမဲ့..သူ..သူ..မငိုသင့္ပါဘူးေလ..

နရီ႕ေမြးေန႕မွာ..ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူတစ္္ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႕မွာ..

‘ ငါ…မင္းေမြးေန႕ကိုမလာေတာ့ဘူးလို႕ဆံုးျဖတ္ထားတာပါ..ဒါေပမဲ့..ငါ..ငါ..မင္းကိုခ်စ္တယ္ေလ..

မင္းကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ကပဲ ငါ့ကိုအႏိုင္ယူသြားတာပါ..’

‘ အင္းပါ..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..မင္းေပးတဲ့လက္ေဆာင္ေလးကိုေရာေပါ့.. ေအးေအးေဆးေဆးေနပါ.. ကဲ..ငါဧည့္သည္ေတြဆီသြားဦးမယ္..’

သူ..လက္ယာကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

လက္ယာကိုယ္လံုးေလးကတုန္ရီေနသလိုပဲ..

‘ မင္း..အဆင္ေျပတယ္ေနာ္..’

‘ ရပါတယ္..ရပါတယ္..ငါအဆင္ေျပပါတယ္..သည္အခန္းထဲမွာငါခနေနခဲ့မယ္..သြားေလ..ဟိုေကာင္ေလးေစာင့္ေနမယ္..’

နရီပခံုးကိုဟန္ပါပါတစ္ခ်က္တြန္႕ျပီးအခန္းထဲကထြက္လာခဲ့ပါသည္..

ဟုတ္တယ္..လက္ယာ..မင္းေျပာတာမွန္တယ္..ငါ႕စိ္တ္ကိုကိုင္လႈပ္သြားႏိုင္တာ..သည္ေကာင္ေလး..သည္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပဲရိွတယ္..

ပိုင္ပိုင္..ပိုင္ပိုင္..မင္းဘယ္မွာလဲ..

ဆက္ရန္ပါဗ်....

 

 

                               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nov 25th

ကၽြန္ေတာ္…. ေရွ႕ဆက္ဘာလုပ္သင့္လဲ

By thu thu me

အခုေရးမယ့္ အေၾကာင္းအရာက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ပါ။ စိတ္ကူးယဥ္ ေတြးၿပီး ေရးျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြြန္ေတာ့္မွာရင္ဖြင့္တုိင္ပင္စရာဆုိလုိ႕ ေတြးၾကည့္လိုက္လုိ႕ ဒီ site အျပင္ gay သူငယ္ခ်င္းမရွိလုိ႔ ဒီမွာပဲေရးလုိက္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ personal ကိစၥျဖစ္တဲ့အျပင္ သူ႕အေၾကာင္းပါ ပါေနတာမို႔ မတင္ခ်င္ေပမယ့္ မတင္မျဖစ္ တင္လုိက္တာပါ။ ဒီ site မွာတင္လုိက္ျခင္းက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ သူ႕ကို ရွာလုိ႕ရမယ့္ေနာက္ဆံုးလမ္းစျဖစ္ေနတာေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္ (သူမ်ားဖတ္မိၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္သြယ္လာမလားလုိ႕)။ ေနာက္တခ်က္က ဒီက သူငယ္ခ်င္းေတြ ရဲ႕အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခ်င္တာလည္း ပါပါတယ္။


ေအာက္တိုဘာလဆန္းတုန္းကေပါ့... အိမ္ကလူၾကီးေတြကိစၥရွိလုိ႕ခရီးသြားတာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ အိမ္မွာက်န္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ကလူလစ္တာနဲ႔ မေကာင္းတာၾကံစည္ေတာ့တာပဲ (ဟီး.... ကၽြန္ေတာ္ဆုိးတယ္ေနာ္)။ ကၽြန္ေတာ္အခု အသက္ 28 အထိ sex ကိစၥမျဖစ္ဘူးလုိ႕ လက္တည့္စမ္းၾကည့္ခ်င္တာပါ။ gay facebook page တခုက သိမ္ၾကီးေစ်း ကုန္းေက်ာ္တံတားမွာ offer ေခၚလုိ႕ရတယ္ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လုိေခၚလုိ႕ရတယ္ဆုိတာ status တခုဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ အဲတာနဲ႔ ၃ရက္ေန႕ညက အိမ္ကလူၾကီးေတြဖုန္းဆက္လာၿပီးမွ ရပ္ကြက္ထဲမွာ condom ဝယ္ၿပီး သိမ္ၾကီးေစ်း ကုန္းေက်ာ္တံတားဆီ ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ တံတားေပၚမတက္ခင္ ေဆးလိပ္ဝယ္ဖြာၿပီး တံတားေပၚေရာက္ေတာ့ ေၾကာက္တာေရာ၊ ရွက္တာေရာေၾကာင့္ ေဘးဘီဝဲယာ မၾကည့္ဘဲ ေလွ်ာက္လာၿပီး တံတားအဆင္းတခုထိပ္မွာ ထုိင္လုိက္ပါတယ္။ ၂-၃ မိနစ္ေလာက္ပဲရွိမယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လာစကားေျပာတယ္။

"ဒီမွာထုိင္လုိ႕ရလား သားၾကီး"

"ဟုတ္ ရပါတယ္" ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖလုိက္ၿပီး ရူပါနဲ႔ ပိန္လားဝလားကို အကဲခတ္လုိက္ပါတယ္။

"ဒီအခ်ိန္ၾကီး ဒီမွာ ဘာလာလုပ္တာလဲ"

"ဒီအခ်ိန္ ဒီမွာဘာလုပ္တတ္လဲဆိုတာသိတယ္မဟုတ္လား" သူက ရယ္ပါတယ္။

"ေစ်းဘယ္ေလာက္လဲ" ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကတည့္တုိး ေမးလုိက္ပါတယ္။ သူမ်က္ႏွာ ခံရခက္သြားသလုိ မ်က္ႏွာနည္းနည္း ပ်က္သြားပါတယ္။

"role ေကာ၊ ကၽြန္ေတာ္က .... " လုိ႕ေျပာေတာ့သူကခဏစဥ္းစားၿပီး "ရပါတယ္" ျပန္ေျပာတယ္။

"hotel သြားမလား၊ တည္းခုိခန္းသြားမလား"

ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းႏႈန္းအသီးသီးကိုေမးၿပီး "hotel ပဲသြားမယ္"ဆုိကာတံတားေပၚက

ဆင္းၿပီးတကၠဆီ ငွားပါတယ္။







တကၠဆီေပၚေရာက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို လာဆုပ္ကိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလိုက္သင့္ေနလုိက္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ကို္င္လဲ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။

သူက "မေလးရွားက ျပန္လာတာ။ ယူမယ့္မိန္းမနဲ႔လာေတြ႕တာ" ေျပာပါတယ္။

ေနာက္ဟုိတယ္ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို စနမ္းပါတယ္။ ရုတ္တရက္ဆုိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ လန္႕သြားပါေသးတယ္။ ေနာက္မွသူ နမ္းသလုိ ျပန္နမ္းလုိုက္ပါတယ္။ နမ္းေနတုန္း သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခဏခဏ မ်က္စိမိွတ္ျပတယ္ဗ်။ ေနာက္ေတာ့မွ နမ္းတာခြာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္က ညစာမစားရေသးေတာ့ ထမင္းေၾကာ္ မွာစားပါတယ္။ သူက ဘီယာေသာက္ပါတယ္။ စားေန၊ေသာက္ေနတုန္း စကားေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူ႕မိသားစုအေၾကာင္း၊ မိသားစုအလုိက္ မေလးရွားမွာေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းတုန္းကအေၾကာင္းေတြေျပာျပပါတယ္။ သူ ေျပာတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြက အရမ္း detail က်ပါတယ္။ ေနာက္ မေလးရွားမွာ အခုမေနသည့္တုိင္ေအာင္ ေရာက္ဘူးတာ ေနဖူးတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ညာေျပာတယ္လုိ႕ကၽြန္ေတာ္မထင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ရွိ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပျဖစ္ပါတယ္။




သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို "မင္းကလည္း ႏွာအရမး္ထန္ပါလား" လုိ႕ ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က "ဒီလုိတစ္ေယာက္တည္း က်န္တဲ့ အခြင့္အေရးရတုန္းမို႕လုိ႕ ဒီလုိလုပ္တာ။ ေနာက္ အိမ္ကျပန္လာမယ့္ရက္ကလည္း နီးၿပီမလုိ႕ ထြက္လာတာ။"

"ေနာက္ေန႕ေတြ ေတြ႕လုိ႕ရေသးတာေပါ့"

အဲဒီေန႕ကေသာၾကာပါ

"မနက္ျဖန္စေနေန႕ ေတြ႕လုိ႕ရေသးတယ္။ ညဖက္မွာ အိမ္လာမယ့္ ဧည့္သည္ေတာ့ရွိတယ္။ တနဂၤေႏြက်ရင္ေတာ့မရဘူး။ အိမ္သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ရမွာ။ တနလာၤက် ျပန္လာမွာမုိ႕လုိ႕"

"ဒါဆုိ မင္းအိမ္မွာ ဘယ္သူမွမရွိေတာ့ ဟုိတယ္လာမယ့္အစား အိမ္မသြားဘူးလား"

"အိမ္သြားရင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြရိပ္မိၿပီး ျပန္ေျပာမွာစုိးလို႕"

"အား sorry sorry။ အခုမွသိတဲ့လူကို ဘယ္လုိယံုၾကည္ၿပီး အိမ္ေခၚမလဲ"

"ဒီအေၾကာင္းအရာေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္။"

"ေနာက္ဆုိ တစ္ေယာက္တည္း အဲ့ကုန္းေက်ာ္တံတားေပၚမသြားနဲ႔။ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္"

"ေနာက္ မသြားေတာ့ပါဘူး" "ဘာျဖစ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားအရင္စလာေျပာတာလဲ"

"မင္းပံုစံၾကည့္ရတာ အဆင့္အတန္းရွိမယ့္ပံုေပၚလုိ႕" "မင္းေကာ ငါမဟုတ္ဘဲ တျခားလူဆုိလည္း လက္ခံမွာလား"

"လာစ စကားေျပာကတည္းက ရုပ္ရယ္၊ ခႏၶာကိုယ္ၾကည့္လုိက္တာ။ ရုပ္ဆုိးတယ္ဆုိ တပ္ေခါက္ၿပီး အိမ္ျပန္သြားမွာ"

"နာမည္ ဘယ္လုိေခၚလဲ"

"ဇင္လင္းသန္႔" (နာမည္လႊဲထားပါတယ္) "မင္းနာမည္ေကာ"

"စိုးသီဟေဇာ္" (ကၽြန္ေတာ့္နာမည္အရင္းပါ)

သူက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၄ ႏွစ္ေလာက္ငယ္ပါတယ္။ ရုပ္က ေခ်ာတဲ့အထဲမပါပါဘူး။ ရုပ္မဆုိးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူၿပဳံးလုိက္ရင္ အရမ္း sweet ျဖစ္တယ္။ နည္းနည္းဝတယ္။ အရပ္က ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ပဲ။ကခ်င္၊ ဗုဒၶဘာသာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က အရမ္းေခ်ာတဲ့အထဲ မပါပါေပမယ့္ လူေခ်ာပါ။ အသားျဖဴပါတယ္။ မပိန္မဝပါ။ တရုတ္၊ ဗုဒၶဘာသာပါ။ ႏွစ္ေယာက္လံုးမႏြဲ႔ပါဘူး။

 

ေနာက္ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဆက္ဆံျဖစ္က်ပါတယ္။ ဟုိတယ္ အခန္းထဲမွာ cctv ခုိးတပ္ထားၿပီး ဗီဒီယိုရုိက္မွာစိုးလုိ႕ သူကမီးေမွာင္ခ်ေပးတယ္။ သူကပဲ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးပါတယ္။ ဆက္ဆံတုန္းသူက ခ်စ္လားလုိ႕ ခဏခဏ ေမးပါတယ္။ အင္းခ်စ္ပါတယ္ေပါ့။ အဲလုိတာ ျပန္ေျဖတာစိတ္ပါလွရယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းတာေရာ၊ အေတြ႕အၾကံဳမရွိတာေရာ ခဏနဲ႔ ၿပီးသြားပါတယ္။ ေနာက္သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၿပီး ေဟာ္တယ္ session ၿပီးတဲ့အထိ စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဓာတ္ေလွကားထဲမွာ ျပန္ဆင္းလာေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို နမ္းဖုိ႔လုပ္ေသးပါတယ္။ ေနာက္ဗီဒီယိုရုိက္မွာစိုးတယ္ေျပာၿပီး ျပန္ခြာသြားပါတယ္။ reception ေရာက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းနံပါတ္ကို reception က ေကာင္ေလးဆီမွာ စာရြက္ နဲ႔ ေဘာပင္ ေတာင္းၿပီး ေရးခုိင္းပါတယ္။  reception က ေကာင္ေလးေပးတဲ့ စာရြက္က သူတုိ႕ေဟာ္တယ္ရဲ႕ေဘာက္ခ်ာ စာရြက္အေဟာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဖုန္းနံပါတ္ အမွန္ကို ပဲေရးခ်ေပးလုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ပုခံုးကိုဖက္ၿပီး ကားမွတ္တုိင္ထိ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စကားေျပာက်ပါတယ္။

သူက "ဒီတေလာ ငါသံုးတာ မ်ားသြားလုိ႕ စေန၊ တနဂၤေႏြ သံုးဖုိ႕မေလာက္ဘူး။ ငါ့မိဘေတြက တနလၤာက်မွေငြလႊဲေပးမွာ"

သူသံုးဖုိ႕ရယ္၊ျပန္ဖုိ႕တကၠစီဖုိးရယ္ေပးလုိက္ပါတယ္။

"ငါတကယ္ ဒီေငြေတြကိုမလုိခ်င္ပါဘူးကြာ။ သံုးလုိ႕မေလာက္ေတာ့လုိ႕ပါ"

"ဘယ္လုိမွ သေဘာမထားပါဘူးကြာ။ ေစတနာသန္႔သန္႕နဲ႔ေပးတာပါကြာ။ ဘာအေရာင္မွ မပါ ပါဘူး"

သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို တကၠစီအရင္ငွားေပးၿပီး လမ္းခဲြ ခဲ့ပါတယ္။ ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ဆီ တန္းမေမာင္းခုိင္းပါဘူး။ အိမ္နဲ႔နီးတဲ့ လက္ဖက္ရည္ ဆုိင္မွာပဲ ခ်ခို္င္းၿပီး မုန္႕စားၿပီးမွ အိမ္ျပန္တာပါ။ သူ ေနာက္ေယာင္ခံလုိက္လာမွာ စိုးရိမ္လုိ႕ပါ။ မအိပ္ခင္ သူ ဖုန္းဆက္လာမလား တခ်က္ေမွ်ာ္ပါေသးတယ္။ ဖုန္းမလာပါဘူး။ မိဘက ယံုၾကည္လုိ႔ထားခဲ့တာ သူတုိ႕ကြယ္ရာမွာ အရမ္းဆုိးမိလုိ႕ ေနာင္တရသလုိေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။





ေနာက္တေန႕ည ၇နာရီေလာက္ သူဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ လုိင္းဖုန္းနဲ႔ဆက္တာပါ။

"စုိးသီဟေဇာ္လား"

"ဟုတ္ကဲ့"

"ေတြ႕ခ်င္လုိ႔။ လာခဲ့မယ္"

"ဘာလုိ႕လာမွာလည္း။ ခ်ိန္းထားတဲ့ ဧည့္သည္ေတာ့ မလာေသးဘူး"

"အင္းပါ" သူဖုန္းခ်သြားတယ္။ ေနာက္နည္းနည္းၾကာေတာ့ ထပ္ဆက္တယ္။ ဟန္းဖုန္းနံပါတ္ပါ။ သူကၽြန္ေတာ့္ဆီလာေနၿပီတဲ့။ဘယ္မွာေတြ႕မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ဇြတ္ပဲေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္နဲ႔နည္းနည္းလွမ္းတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို လမ္းညႊန္ၿပီးေစာင့္ခုိင္းလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္တယ္ လြမ္းလုိ႕ ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်သြားပါတယ္။

ဧည့္သည္ျပန္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သြားေတြ႕ရမလား၊ မသြားဘဲေနရမလား စဥ္းစားပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ သူဖုန္းထပ္ဆက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းမကုိင္ဘဲထားလုိက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ဟန္းဖုန္းနံပါတ္နဲ႔ဆက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္တာက သူ သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚလာမွာကိုပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ ေနာက္ေယာင္ခံလုိက္ၿပီး အိမ္သိသြားမွာကို ကၽြန္ေတာ္မလုိလားပါဘူး။ ေနာက္တဖက္ကလည္း မလာေစခ်င္ရင္ အစကတည္းက မျငင္းဘဲ သူမ်ားကိုေစာင့္ခုိ္င္းၿပီး မသြားရင္လူမႈေရးအရ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒါနဲ႔ပဲကၽြန္ေတာ္သြားေတြ႔ပါတယ္။

သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕ေတာ့ဝမ္းသာသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္တာေတြ အလကားျဖစ္သြားပါတယ္။ လာေတြ႕တာ သူတစ္ေယာက္တည္းပါ။ ဘယ္သူမွ မပါပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဝမ္းသာသြားပါတယ္။

"ကၽြန္ေတာ္မလာရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ"

"ည ၁ နာရီ၊ ၂ နာရီထုိးတဲ့အထိ ဒီမွာ ေစာင့္ေနမွာေပါ့"

"ေစာင့္ခုိင္းထားေတာ့ လာရမွာေပါ့"

"ဘာလုိ႕ဖုန္းမကိုင္တာလဲ"

"အိမ္သာထဲေရာက္ေနလုိ႕"(ညာေျပာတာ)

"သူမ်ားဖုန္းနဲ႔ ဆက္ရတာေအာက္က်တယ္ကြာ။ မမိုက္ဘူး"

"ေနာက္တခါ ျပန္လာရင္ sim card ေတြေပါေပါနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ဝယ္လုိ႕ရၿပီ။ hand set ပဲယူလာလုိက္"

"အိမ္မွာ iPhone 4S ရွိတယ္။ မွန္ေတာ့ ေထာင့္မွာနည္းနည္းကဲြေနတယ္။ သုံးလုိ႕ေတာ့ရေသးတယ္"

"ဘာမွ မစားရေသးဘူး။ တခုခုသြားစားရေအာင္"

"မင္းလည္း ေတြ႕လုိက္ရင္ ဘာမွမစားရေသးတာခ်ည္းပဲ"

"ဖုန္းဆက္ထားေတာ့ တခါတည္းထြက္ေတြ႕ၿပီးမွ စားမယ္ဆုိၿပီး မစားပဲေနတာ"

ကၽြန္ေတာ့္တို႕ ေၾကးအိုးဆုိင္ သြားၾကပါတယ္။ ေၾကးအိုးဆီခ်က္မွာလုိက္တယ္။

"ဘာစားမလဲ" "မစားေတာ့ဘူး"

"ဒါဆုိ တခုခုေသာက္ေလ" "မေသာက္ေတာ့ဘူး"

သူ ကၽြန္ေတာ္စားတာကိုပဲ ထုိင္ၾကည့္ၿပီး စကားေျပာပါတယ္။

"သာေကတကေန မင္းတို႕ဆီ တကၠစီငွားဖုိ႕ေစ်းေမးေတာ့ ၆၀၀၀ တဲ့။ ေစ်းၾကီးလုိ႕ ျမိဳ႕ထဲေရာက္မွ ထပ္ေမးေတာ့ ၃၀၀၀ ဆုိေတာ့ မဆုိးဘူး။ တန္တယ္ဆုိ စီးလာတာ"

"ငါ့ဦးေလးမနက္ျဖန္ျပန္လာမွာ။ သူနဲ႔အတူတူ ေနာက္ရက္က်ရင္ ျပန္ေတာ့မွာ။ မျပန္ခင္လက္ထပ္မယ့္ေကာင္မေလးကိုသြားႏႈတ္ဆက္ၿပီး မေန႕က မင္းေပးတဲ့ပိုက္ဆံ နဲ႕ ကုန္တိုက္သြားၿပီး အကၤ် ီဝယ္ေပးလုိက္တယ္။ ခု ပိုက္ဆံမလုိေတာ့ဘူး"

"မင္းတုိ႕ဒီက အကၤ် ီ ေတြကမဆုိးဘူးေနာ္ လွတယ္"

"အင္း ဒီမွာ က ေစ်းသက္သာတယ္။ ဟိုမွာက ေစ်းၾကီးတယ္။ $100 ေလာက္မွနည္းနည္းေကာင္းတာရတာ"

"မင္းကိုလည္း မျပန္ခင္ေတြ႕ၿပီးႏႈတ္ဆက္ခ်င္လုိ႕။ facebook တုိ႕ viber တုိ႕သံုးတယ္မဟုတ္လား"

"အင္း သံုးတယ္"

"ဒါဆုိရင္ အေဖ နဲ႔ အေမ နဲ႔ viber မွာ မိတ္ဆက္ေပးထားမယ္။ သူတုိ႕က စားေသာက္ဆုိင္ ဖြင့္ထားေတာ့ စၿပီး စကားလာေျပာရင္ အားနာၿပီးျပန္ေျပာမွာ။ သူတုိ႕ေဖာက္သည္လာဆုိၿပီး။ ငါတုိ႕က ဟုိမွာအဆင္ေျပတယ္ ဆုိင္ဖြင့္ထားေတာ့။ စေန၊ တနဂၤေႏြဆုိ ေရာင္းေကာင္းတယ္။ အဲရက္ေတြဆုိ ကူေရာင္းေပးရတယ္။ အလုပ္လုပ္လာလုပ္တဲ့သူေတြေတာ့ အဆင္ေျပမလား မေျပာတတ္ဘူး"

"ငါမရွိရင္ ကုန္းေက်ာ္တံတားဆီမသြားနဲ႔ေနာ္"

"မသြားေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုေန ေနာက္ထပ္ေကာင္ေလးသြားရွာရင္ေကာင္းမလားလို႕။ ေနာက္တာ"

"စား စား" "မင္းက ခ်စ္ေမႊးပါတယ္ေနာ္"

သူ ကၽြန္ေတာ္လက္ကို လာကိုင္မလုိလုပ္ၿပီး ျပန္ရုပ္သြားတယ္။

"ေဆာရီး မင္းတို႕ ရပ္ကြက္ဆုိတာ ေမ့သြားတယ္"

ကၽြန္ေတာ္ ခံုေအာက္ကေန သူ႕ေျခေထာက္ကို ေျခမနဲ႔ ဖ်စ္ညွစ္လုိက္ပါတယ္။ သူက ျပန္ၿပီး ဖ်စ္ညွစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း တစ္လုတ္ခံြ႕ေကၽြးေသးတယ္။ ေနာက္ ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး သူက ဦးေဆာင္ကာ ေျခဦးတည့္ရာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စကားေျပာၾကတယ္။ သူ စကားေျပာလုိက္ အခ်စ္သီခ်င္းေတြ ညဥ္းလုိက္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ပံုေပါက္ပါတယ္။

"ဟိုတယ္ သြားရေအာင္"

"သြားလို႕မရဘူး။ မနက္ျဖန္မနက္ ၇ နာရီအေရးၾကီးတဲ့ ဖုန္းေစာင့္စရာရွိတယ္။ ဒီညေစာေစာအိပ္မွရမွာ" (ဒါေတာ့ ညာတာမဟုတ္ဘူး တကယ္)

"ေနာက္ရက္က်ေတာ့ ေတြ႔လုိ႕မရေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ အိပ္ရွင္းရမွာဆုိ။ ဒါဆုိ ဒီလုိလုပ္ ဒီည ေဟာ္တယ္မွာပဲ အိပ္ၿပီး မနက္က်မွထၿပီးျပန္ေပါ့"

"ေဟာ္တယ္မွာ ညအိပ္ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ဘူး" (ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ ေခၚသြားဖုိ႕က်ေတာ့လည္း မျဖစ္ျပန္ဘူး။ သူ႕အိမ္သြားဖုိ႕လည္း မေတာင္းဆုိခ်င္ဘူး။ သူ႕အိမ္မွာသူတစ္ေယာက္တည္းေနတာလုိ႕ေျပာတယ္)

"မင္းကလည္းကြာ မျပန္ခင္ေလး သြားခ်င္လုိ႕ပါကြာ"

အဲလုိနဲ႔ ေျပာရင္း ေျခဦးတည့္ရာေလွ်ာက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ တုိက္ကို ေက်ာ္လာၿပီး လမ္းေထာင့္က ဆုိက္ကားဂိတ္ဆီ ေရာက္လာပါတယ္။

"ေမာတယ္ကြာ ထိုင္ရေအာင္"ဆုိက္ကားဂိတ္မွာ ထုိင္က်ပါတယ္။ ေတာ္ေသးတာက ဆိုက္ကား ဂိတ္ထုိးထားတာ တစ္စင္းမွ မရွိလုိ႕ေပါ့။

"မင္းကလည္းကြာ လုပ္ပါကြာ" ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးကိုလာဖက္ၿပီး တတြတ္တြတ္နဲ႔ ပူဆာပါတယ္။

"ဒီ၂ အိမ္ ၃ အိမ္ ေက်ာ္မွာ ငါေနတယ္ေနာ္" လုိ႕သတိေပးလိုက္ေတာ့ သူနည္းနည္းတြန္႕သြားၿပီး ဖက္ထားတဲ့လက္ျပန္ခ်သြားတယ္။

"တကယ္လား" "အင္း"

"ငါ့မွာ ပိုက္ဆံ မ်ားမ်ားမက်န္ေတာ့ဘူး"

"ဟိုတယ္ခ ပဲယူခဲ့ ရတယ္ကြာ" "ေရကိုဘူးနဲ႔ ထည့္ယူခဲ့ေပး။ ေရငတ္လုိ႕"

"ခုန ဆုိင္မွာ ဘာေသာက္မလဲ ေမးတာ့ မေသာက္ဘူးေျပာၿပီးေတာ့။ ယူခဲ့ေပးမယ္"

ဒါနဲ႕ အိမ္ေပၚတက္ ပိုက္ဆံနဲ႔ ေရဘူးယူ ေသးေပါက္ၿပီး ျပန္ဆင္း။

"မင္းေျပာေတာ့ ၂ အိမ္ ၃ အိမ္ေက်ာ္ဆုိ။ သြားတာနည္းနည္းၾကာတယ္ေနာ္"

"မင္းသြားတုန္း Parado ေပၚက ဘဲလ္ၾကီးက ကားရပ္ၿပီး ညီေလး တေယာက္တည္းလား ဘယ္သြားမလုိ႕လည္း အစ္ကိုနဲ႕လုိက္ခဲ့လုိ႕ေျပာတယ္။ ငါေလ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေစာင့္ေနတာ။ မလုိက္ေတာ့ဘူး လုိ႕ေျပာလုိက္တယ္။ ၾကည့္ရတာေတာ္ေတာ္ ဝါရင့္ေနၿပီနဲ႔တူတယ္။ မင္းတုိ႕စမ္းေခ်ာင္း ဒီလုိလူ ေပါပါလား"

"တကယ္အဲလုိ လာေမးတာလား"

"အင္း"

တကၠစီငွားၿပီး မေန႕ကေဟာ္တယ္ပဲ သြားပါတယ္။ လမ္းမွာ ဒီေန႔ စေနေန႕မို႕ ေဟာ္တယ္ session ရခ်င္မွရမယ္ ဆုိၿပီး တကၠစီေမာင္းတဲ့လူဆီက ဖုန္းငွားၿပီး (ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေပၚတက္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းထားခဲ့လုိ႕ပါ) မေန႕က ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းနံပါတ္ေရးထားတဲ့ေဘာက္ခ်ာစာရြက္မွာ ပါတဲ့ဖုန္းနံပါတ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး booking ခ်ိတ္တယ္။

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့

"မင္း ငါအိမ္ေထာင္ျပဳသြားရင္ေရာ ငါ့ကို ေတြ႕မလား"

"အမွန္အတုိင္း ေျပာရမလား" "အင္း"

"ေရွ႕မ်က္ႏွာေနာက္ထားၿပီး လာေတြ႕ရမွာေပါ့" (သူစိတ္ခ်မ္းလာေအာင္တာေျဖရတာပါ။ တကယ္တမ္း အဲလုိ အေျခအေနဆုိ ဘယ္လုိေတြ႕မလဲ။ ကုိယ့္ေၾကာင့္ ၾကားထဲက မိန္းကေလး စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္ဘူး)

ေနာက္သူက ေျပာပါေသးတယ္ အခ်စ္ဦးဆုိတာ တစ္သက္လံုး သတိတရနဲ႔အမွတ္ရေနမွာတဲ့။

ဒီတရက္ ဆက္ဆံတာ မေန႕ကထက္စာရင္ပို အဆင္ေျပတယ္။ ဆက္ဆံရင္း သူအရင္ၿပီးသြားတယ္။ ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္။

ေနာက္ သူ႕ပုခံုးေပၚ ကၽြန္ေတာ္ လွဲရင္း စကားနည္းနည္းေျပာၾကတယ္။ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ သူ႕အိပ္ေနတာကို ၾကည့္လုိက္၊ ထထို္င္လုိက္နဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္တဲ့အထိ ေစာင့္ပါတယ္။ သူထလာေတာ့ အိပ္မံႈစုတ္ဖြားနဲ႔ ဆင္းလာၾကပါတယ္။ စကားလည္းမေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တကၠစီအရင္ငွားေပးပါတယ္။ တကၠစီေပၚမတက္ခင္ သူျပန္ဖုိ႕ တကၠစီခေလာက္ပဲကၽြန္ေတာ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ သူသက္သက္သံုးဖုိ႕ မေပးမိပါဘူး။ တကၠစီေမာင္းတဲ့လူရွိေနလို့ ေမးရမွာအဆင္မေျပတာေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေမးလုိက္လို႔ သူစိတ္ဆုိးသြားမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ပါတယ္။ သူက ဖုန္းဆက္လုိ္က္မယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။

 

ေနာက္ရက္ သူဖုန္းကို တေနကုန္ေမွ်ာ္တာ သူဖုန္းဆက္မလာပါဘူး။ viber ကလည္း message မလာပါဘူး။ အဲကစၿပီး သူ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားပါတယ္။ တနလာၤေန႔က်ေတာ့ အိမ္ကလူေတြျပန္ေရာက္ပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္ facebook မွာသူ႕နာမည္ နဲ႔ account ရွိေလမလား ရွာၾကည့္တာမေတြ႕ပါဘူး။ ျမန္မာလုိေပါင္းတာေရာ၊ အဂၤလိပ္လုိေပါင္းတာေရာ၊ live in Malaysia နဲ႔ေရာ ရွာတာမေတြ႕ပါဘူး။ account က သူနာမည္ နဲ႔ လုပ္တာ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မွာေပါ့။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ခဲ့တဲ့ လမ္းေထာင့္က ဆုိက္ကားဂိတ္ဆီ သူလာေစာင့္ေလမလားဆုိၿပီး သတိရတဲ့အခါ ထြက္ၾကည့္ရတာလဲအေမာ။ သူဒုတိယေန႕က ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ app နဲ႔ ျပန္ရွာၿပီး တခုခ်င္းျပန္ဆက္ပါတယ္။ လုိင္းဖုန္းက ပန္းဘဲတန္းကပါ။ ဒုတိယ ဟန္းဖုန္းက taxi ေမာင္းတဲ့လူရဲ႕ဖုန္းပါ။ တတိယက ေျမနီကုန္းက ကြမ္းယာဆုိင္က ဖုန္းပါ။ သူမညာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ facebook ဆီလည္း မဆက္သြယ္လာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နာမည္တူ facebook က ၄-၅ ေယာက္ပဲရွိတာပါ။ သူ ရွာခဲ့ရင္ ေသခ်ာေပါက္ေတြ႕မွာပါ။

အဲေတာ့မွ သူ႕ကို ဆက္သြယ္ဖုိ႕ ဖုန္းနံပါတ္မယူထားတာ ေနာင္တ အၾကီးအက်ယ္ရမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ကိုကို္ယ္ ယံုၾကည္ခ်က္လြန္ကဲလုိ႕ ဖုန္းနံပါတ္မယူထားမိတာလည္းပါပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆီ သူ တထစ္ခ် ဆက္သြယ္လာလိမ့္မယ္လုိ႕ ယံုၾကည္လို႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္မွားသြားပါတယ္။ တပါတ္ေလာက္ သူ႕စိတ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း အလုပ္လည္းလုပ္လုိ႕မရဘူး။ အရမ္းသတိရၿပီး ေနမထ ထုိင္မသာ ျဖစ္တဲ့အခါ ဝင္အိပ္ပစ္လုိက္တယ္။ ညအိပ္ရာဝင္ရင္ သူ႕အေၾကာင္း စဥ္းစားမိရင္ အိပ္လု႕ိမေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး သူေနတယ္ေျပာတဲ့ သာေကတသက အိမ္ရာဆီသြားရွာပါတယ္။ မရွာရင္ ေနာင္တထပ္ရမွာစိုးလုိ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရေရရာရာ အိမ္နံပါတ္ မသိေပမယ့္သြားတယ္။ အဲဝင္းထဲမွာေနတဲ့ ဆယ္အိမ္မွဴး ဆုိတဲ့ ျခံေစာင့္ဦးေလးၾကီးက ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ပံုစံကိုေျပာျပေတာ့ သိတယ္၊ စံုစမ္းေပးမယ္လို႕ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းသာသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္က အိမ္မွာ လုပ္ရတာပါ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကိစ မရွိရင္ အျပန္သြားေလ့မရွိပါဘူး။ အိမ္ကို အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး အဲဦးေလးၾကီးဆီတပါတ္ ၃.၄ ခါသြားစံုစမ္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သြားတုိင္းအေၾကာင္းမထူးပါဘူး။ ေတာေျပာေတာင္ေျပာ၊ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳးိ ေျပာပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးၾကည့္ရင္ ထူးျခာလာမွာပါဆုိၿပီး ပိုက္ဆံကန္ေတာ့လုိက္ပါေသးတယ္။ အခုကၽြန္ေတာ္စာေရးတဲ့အခ်ိန္ထိ ဘာမွထူးျခားမလာပါဘူး။ အဲဒီ ဦးေလးသူ႕ကိုသိတာက မွန္ေလာက္ေပမယ့္ က်န္တာက အကုန္ညာေျပာတာပါ။

 

အခုဆုိ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုအဆက္အသြယ္ရေအာင္ ရွာဖုိ႕ဘာလမ္းစမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေန႕တုိင္းသတိရပါတယ္။ သူသာ ပထမတစ္ရက္ပဲေတြ႔ၿပီး ေနာက္ရက္ မဆက္သြယ္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကုိ သံေယာဇဥ္ တြယ္မိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚဂရုစိုက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚညွာတာတာ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးတာ (ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကိုဘယ္မွာလဲသူမေမးဘူး၊ လုိက္လည္းမေခ်ာင္းဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ ရပ္ကြက္ထဲ လုိက္လာေတာ့ သူ႕အျပဳအမူကိုထိန္းသိမ္းတာ)၊ စကားေျပာေကာင္းတာေၾကာင့္ ခ်စ္မိတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ ခ်စ္သူလည္း မရွာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႕ကိုပဲေစာင့္ေမွ်ာ္ခ်င္ပါတယ္။ သူ ပိုက္ဆံရွိတာ၊ ႏုိင္ငံျခားမွာေနတာ၊ သူ႕အေျခအေနေတြကို ကၽြန္ေတာ္မမက္ေမာပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏုိင္ငံျခားမွာ သြားလုပ္တဲ့လူ နီးပါး ဒီမွာ ရွာလုိ႕ရပါတယ္။ သူ offer boy ဆုိတာလည္း မယံုပါဘူး။ သူေျပာဆုိပံု၊ အေနအထုိင္ ေတြေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးလုိ႕ မယံုတာပါ။

သူ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းနံပါတ္ေပ်ာက္သြားတယ္ဆုိရင္အေတြးက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို စို႕နစ္ေစပါတယ္။ သူေျပာျပတဲ့အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မွန္တယ္လုိ႕ထင္ပါတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္ဆံတာ sex ကိစ တခုတည္းေၾကာင့္လား။ sex ကလဲြၿပီး သူ႕ရင္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ နည္းနည္းေလးမွ ခံစားခ်က္မရွိဘူးဆုိတာကၽြန္ေတာ္မယံုပါဘူး။ သူလည္း အနည္းနဲ႕အမ်ားဆုိသလုိ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ခံစားခ်က္ရွိမယ္လုိ႕ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ဆီက အၾကံဥာဏ္၊ ေဝဖန္ပိုင္းျခားတာကို လုပ္ေပးပါလုိ႕ ေတာင္းဆုိခ်င္ပါတယ္။ တခုခု comment ေရးေပးသြားၾကပါလုိ႕ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္…. ေရွ႕ဆက္ဘာလုပ္သင့္လဲ
Nov 24th

အမုန္းတုိက္ပြဲ (အပုိင္း - 1)

By smile

အေမွာင္….

ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနသည့္ အေမွာင္ …..

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကုိ ဘာဆုိ ဘာမွမျမင္ရ။ ေျပးရလြန္းသျဖင့္ ေျခေထာက္မ်ားက နာက်င္ေနသည္။ ဘာကုိေၾကာက္မွန္းမသိ ေၾကာက္လြန္းသျဖင့္ ထုိအေမွာင္ထဲမွလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေျခဦးတည့္ရာေျပးေနမိျခင္းျဖစ္သည္။

''အား"

နာက်င္လြန္းသျဖင့္ ေအာ္မိသည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ ေျပးေနျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခႏၶာကုိယ္တစ္ခုလုံးကုိ ထိခုိက္မိသျဖင့္ ျခစ္ရာရွရာ မ်ားျဖင့္ ေသြးအလိမ္းလိမ္း။

ထုိအခ်ိန္တြင္ အေမွာင္ထဲမွ

"သန္႔စင္ေမာင္ နင္ ေျပးစမ္း …. နင္ေျပးစမ္းပါ … နင္ဘယ္ေလာက္ထိ ေျပးႏုိင္မလဲ … နင္ ငါ့ လက္က မလြတ္ပါဘူး …… ဟား ဟား ဟား"

"'ဒါ ဒါ ေမတံခြန္ အသံပဲ"

ေမတံခြန္၏ အသံသည္နာၾကည္းမႈ၊ မုန္းတီးမႈမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ကာ ေသြးပ်က္ဖြယ္ေကာင္းေနသည္။ ေၾကာက္လြန္းမက ေၾကာက္လာ ေသာေၾကာင့္ အသံႏွင့္ဆန္႔က်င္ရာဘက္သုိ႔ အားကုန္သုံးၿပီးေျပးမိသည္။ ခႏၶာကုိယ္မွ ေသြးမ်ားက တစ္စက္စက္က်ဆင္းလ်က္။

"နင္ ဘယ္ေျပးမလဲ"

ေျပးေနရင္း မိမိေရွ႕တြင္ ေမတံခြန္က ဘြားခနဲေပၚလာသည္။ လွပေခ်ာေမာကာ ဆြဲေဆာင္မႈအျပည့္ျဖင့္ ေမတံခြန္သည္ သူမ၏ မူပုိင္အၿပဳံးျဖစ္ေသာ ပုရိသတုိ႔အားလႈပ္ကုိင္ႏုိင္သည့္ အၿပဳံးျဖင့္ ေအာင္ႏုိင္သူတစ္ေယာက္လုိ ၿပဳံးေနသည္။

ေျခေထာက္မ်ားက တစ္ခုခုဆြဲထားသလုိ ေလးလံကာ ေရႊ႕မရပဲ သူမ၏ အေရွ႕တြင္ေက်ာက္ရုပ္ပမာ လႈပ္ရွားမရ။ ပါးစပ္ကလည္း အာေစးထည့္ထားသလုိ ဘာစကားလုံး ထြက္မလာ။

ရုတ္တရက္ ေမတံခြန္က သူမ၏ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ အေရွ႕သုိ႔ဆန္႔ထုတ္လုက္သည္။ ေဖာ့ဖေယာင္းလုိသြယ္ေပ်ာင္းကာလွပေနသည့္ သူမ၏လက္သည္ လက္သည္းနီအနီရဲရဲမ်ားျဖင့္ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းေနသည္။ ၾကည့္ေနစဥ္အတြင္းမွာတြင္ လက္သည္းမ်ားသည္ အေရွ႕သုိ႔ ရည္ထြက္လာကာ ထုိလက္မ်ားက သူ၏ဘယ္ဘက္ရင္အုံဆီသုိ႔ ဦးတည္ေနသည္။  ခၽြန္ထက္ေနေသာ လက္သည္းမ်ားက ရင္အုံကို ထုိးေဖာက္ကာ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္႔ေနေသာ ႏွလုံးသားကုိ ဆြဲထုတ္ေနသည္။ ကမၻာပ်က္မတတ္နာက်င္လြန္းေသာေၾကာင့္ အားကုန္သုံးကာေအာ္လုိက္မိသည္။

''အားးးးးးးးးးးးးးးး"

++++++++++++++++

"သန္႔စင္ သား ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ"

တိတ္တဆိတ္ေနေသာ ညသန္းေခါင္သည္ လႈပ္ရွားသက္၀င္သြားသည္။ စုိးရိမ္တႀကီး ေမေမ့ေခၚသံ ကုိႀကီးတုိ႔ လင္မယား အိပ္ခန္းအတြင္းသုိ႔ ေျပး၀င္လာသည္။ မီးမ်ားဖြင့္လုိက္ေသာေၾကာင့္ မ်က္စိမ်ားက်ိန္းကာ မ်က္လုံးကုိ အားယူဖြင့္လုိက္မိသည္။ ပထမ စုိးရိမ္ေနေသာ ေမေမ့မ်က္ႏွာ။ ၿပီးေတာ့ ကုိႀကီးတုိ႔ လင္မယား။

"အိပ္မက္ဆုိးေတြ ထပ္မက္ျပန္ပီလား သားရယ္…."

ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္နဖူးမွ ေခၽြးေစးမ်ားကုိ သုတ္ရင္းေျပာသည္။

"ေရာ့ ေရေသာက္လုိက္ ေမာင္ေလး"

ကုိႀကီးအမ်ိဳးသမီး မေမ က ေရခပ္လာကာေပးသည္။ ၿပီးေတာ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ သူတုိ႔အိပ္ခန္းဆီသုိ႔ျပန္သြားသည္။ ေမေမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ထုိင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ေတြကုိသပ္ေပးေနသည္။

"ေမေမ ေမတၱာသုတ္ရြတ္ေပးမယ္၊ ျပန္အိပ္ေနာ္သား"

"ယႆာႏုဘာ၀ေတာ ယကၡာ၊ ေန၀ ဒေႆႏၲိ ဘီသနံ။ ယဥႇိ ေစ၀ါႏုယုဥၨေႏၲာ၊ ရတၱိႏၵိ၀ မတႏၵိေတာ။ ၂။ သုခံ သုပတိ သုေတၱာ စ၊ ပါပံ ကိဥၥိ န ပႆတိ။ ဧ၀မာဒိ ဂုဏူေပတံ။ ပရိတၱံ တံ ဘဏာမ ေဟ။ ၃။ကရဏီယာ မတၳကုသေလန၊ ယႏၲ သႏၲံ ပဒံ အဘိသေမစ ………."

ေမတၱာသုတ္ကုိ ရြတ္ေနေသာ ေမေမ့အသံသည္ ၾကည္လင္ခ်ိဳျမကာ ေမတၱာသံအျပည့္ပါေနသည္။ မၿငိမ္းခ်မ္းသည္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္သာျဖစ္လိမ့္မည္။ မုန္းတီးမႈ၊ နာၾကည္းမႈ၊ ခံျပင္းမႈ၊ လက္စားေခ်လုိမႈ၊ ေနာင္တရမႈ စသည့္စသည့္ခံစားခ်က္ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာျဖင့္ အတိတ္ဆီသုိ႔ ဦးတည္ေနသည္ ……..

+ + + + + +

"ညီမေလး ဒါေလးျပေပးပါလား"

ဒီဇုိင္းဆန္းဆန္းရွင္းရွင္းေလးႏွင့္ နက္ခ္တုိင္ကလစ္ေလးကုိ ညႊန္ျပလုိက္သည္။ ပလက္တီနမ္ႏွင့္ လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ ေျပာင္လက္ကာ လွပေနသည္။ မနက္ျဖန္ ကုိကုိ႔ေမြးေန႔ျဖစ္သည္။ သူေဌးသား ဆရာ၀န္ျဖစ္သျဖင့္ ဒင္နာ ပါတီစသည္ျဖင့္ ပြဲေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ သြားရေသာ ကုိကုိသည္ နက္ခ္တုိင္ကုိ မျဖစ္မေနပတ္ရန္လုိသည္။ ဒီလုိအခါမ်ိဳးတြင္ ဒီ နက္ခ္တုိင္ကလစ္ကေလးက သူ႕၀တ္စုံႏွင့္ ပနာရေနမည္။ ရုပ္ရည္အရမ္းမေခ်ာေသာ္လည္း ကုိကုိ႔ရဲ႕ ရုပ္သြင္က လူၾကားထဲတြင္ သန္႔ျပန္႔သည့္အထဲတြင္ပါသည္။ မနက္ျဖန္ သူ႔ေမြးေန႔ တြင္ ဒီနက္ခ္တုိင္ေလး ေပးလုိက္ရင္ အံကုိက္ျဖစ္မည္။

"ညီမေလး ဒါေလးဘယ္ေလာက္ၾကလဲတြက္ေပးပါ"

အေရာင္းေကာင္တာမွေကာင္မေလးက ေစ်းႏႈန္းကုိ အတိအက်တြက္ေပးေနသည္။

"အားလုံး ခုနစ္သိန္းက်တယ္အကုိ"

စုထားေသာ ပုိက္ဆံေလးထဲမွ ပုိက္ဆံရွင္းရန္ အိတ္ထဲမွထုတ္လုိက္သည္။

"ညီမ ဒါတုိ႔ကုိေပးပါ ေရာ့ ဒီမွာ ကတ္"

အသံလာရာဘက္ကသုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္ ေခတ္မီလွပေသာအျပင္အဆင္ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး။ ဆြဲေဆာင္မႈအရွိဆုံးက သူမ၏ မ်က္လုံးေတြပဲျဖစ္သည္။ ထီမထင္ေသာမ်က္လုံးမ်ား၊ အရာရာကုိ လုိခ်င္တာရေအာင္ယူမည့္မ်က္လုံးမ်ိဳး။ ေကာက္ေၾကာင္းေတြကအစ ပုရိသတုိ႔ ေၾကြေလာက္သည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအမ်ိဳးသမီးတစ္ဆိတ္ေတာ့ လြန္ၿပီထင္သည္။ သူမ်ားယူထားသည့္ပစၥည္းကုိ လုယူသြားရေလာက္ေအာင္ ဒီအမ်ိဳးသမီးသည္ ယဥ္ေက်းမႈမရွိဘူးလား…………….။

ဆက္ပါဦးမည္။

Smile

(24.11.2014)

Nov 22nd

အလင္းေဖ် ာ့ေကာင္းကင္ ..... အပိုင္း ( ၁၁ )

By homoutsider

‘ ငါေလ..နရီ႕ကိုသိပ္ခ်စ္တာပဲသိလား..’

လက္ယာသည္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ကိုလင္းအားဖက္ငိုပါသည္..

သူအဲသလိုငိုခ်င္ေနတာၾကာပီ..

ငိုရိႈက္ရင္းနဲ႕သူစကားေတြဗလံုးဗေထြးလည္းေျပာေနမိသည္..

‘ သူ..သူ..ငါ့ကိုမခ်စ္ဘူးတဲ့..ငါ့ကို သူအေပါစားဆန္ဆန္ေျပာသြားတယ္သိလားကိုလင္းရဲ႕..ဟီး..ဟီး..’

ကိုလင္းဟာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါသည္..လက္ယာေက်ာျပင္ေလးကိုအသာပြတ္ရင္းႏွစ္သိမ့္လိုက္ပါသည္..

‘ ကဲပါကြာ..သည္ေလာက္လည္းမခံစားေနပါနဲ႕ ..သူၾကင္မွကိုယ္ၾကင္ေပါ့..ေဟာသည္ငါတို႕ေရႊလက္ယာေလးဟာဆိုလည္း celebrity ပါေနာ္..

ကရုစိုက္လို႕ လက္ယာရယ္..ေလာကၾကီးနရီတစ္ေယာက္တည္းပဲရိွတာမဟုတ္ပါဘူးဟ..’                

‘ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္..သူငယ္ခ်င္းရယ္..ဒါေပမဲ့ ငါေလ..သူတစ္ေယာက္ထဲကိုပဲစြဲစြဲနစ္နစ္္ ခ်စ္မိတာ..’

ကိုလင္းဟာ လက္ယာကိုေခ်ာ့ေနရင္းက နရီ႕ပံုစံကိုျမင္ေယာင္လိုက္မိပါသည္..

ေနာက္ လက္ယာကိုတဖက္္သတ္ေကာႏွစ္ဖက္သတ္ပါခ်စ္ေနတဲ့ ဆက္ပိုင္ကိုပါေတြးလိုက္မိေတာ့..

ႏွာေခါင္းေလးကိုရႈတ္လိုက္ရင္း..စိတ္ထဲမွာပဲ..

ဟြန္း..ဆက္ပိုင္ကမွနရီထက္ေခ်ာဦးမယ္..

ဟိုက ပိုက္ဆံပိုရိွေတာ့ ပိုျပီးေကာင္းေကာင္းဝတ္ႏိုင္စားႏိုင္ေတာ့ စမတ္ျဖစ္ေနတာေပါ့..

‘ ကဲ..ကဲ..မငိုနဲ႕ေတာ့.. မင္းကလည္း အသဲမာစမ္းပါကြာ..ဟိုမိုဆိုတာသည္လိုပဲ ..တိုက္ပြဲခနခနက်မွာပဲ..ခံႏိုင္ရည္ရိွစမ္းပါကြ..”””

‘ ဟြန္႕အြန္း..ငါခံႏိုင္ရည္မရိွေတာ့ဘူး..ေသခ်င္တယ္..’

‘ ေအာ္..စိတ္ေပ်ာ့လိုက္တာ လက္ယာရာ..ေယာက္်ားစိတ္ေလးနည္းနည္းေမြးၾကည့္စမ္းပါဦး..အဲသလိုအသဲကြဲရင္ေလ..ငါေယာက္်ားပဲဆိုတဲ့စိတ္ေလးနည္းနည္းေမြးၾကည့္လိုက္..သိလား..နည္းနည္းသက္သာတယ္ဟဲ့..’

‘ မသိဘူး..မသိဘူး..သူငါ့ကိုမုန္းသြားပီလား..ေမ့သြားပီလားမသိဘူး..’

‘ ကဲ..မငိုနဲ႕ေတာ့ ေခ်ာ့့လို႕လည္းမရဘူး..မင္းကိုၾကည့္ပီးငါေတာင္ငိုခ်င္လာပီ…ေနဦး..နက္ျဖန္မင္းအေခြထြက္မွာမလား..

အဲသည္ကိစၥေတြရိွေသးတယ္မလား..’

‘ အင္း..ဟုတ္တယ္..ဆိုင္က သူ႕ဘာသာသူျဖန္႕ပေလ့ေစေတာ့..’

‘ ဟင္..မင္း..မသြားဘူးလား..’

‘ မသြားခ်င္ဘူး..နက္ျဖန္ေလ..နရီ႕ေမြးေန႕သိလား..’

‘ သူ႕ဘာသာသူေမြးေန႕လုပ္တာပဲ…မင္းနဲ႕ဘာဆိုင္လဲ..’

‘ သူငါ့ကိုမဖိတ္ဘူး..သိလား..’

မ်က္ႏွာေလးမံႈအစ္အစ္နဲ႕ လက္ယာပံုစံေလးက သနားစရာခ်စ္စရာေလးရယ္ပါ..

‘ ေအာ္..လက္ယာရယ္.. သူကမင္းနဲ႕မွမဆိုင္ေတာ့တာ..ဘယ္လိုလုပ္ျပီးဖိတ္မွာလဲ..’

‘ အင္..မဆိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့လား..ဟီး..ဟီး..’

ေအာ္..ငါ့ႏွယ္..သူ႕ကိုမ်ားငိုခ်င္လ်က္လက္တို႕သြားလုပ္မိေနပါပီ..ကဲ..ေခ်ာ့ေခ်ာ့..သည္အလြမ္းမင္းသားေလးကိုေတာ့..ဟြန္း..

ကိုလင္းဟာ သက္ျပင္းကိုအသာခ်လိုက္ရင္း သူစကားေျပာမွားသြားတဲ့အတြက္ လက္ယာတစ္ေယာက္ အရည္ထြက္..အဲ..မ်က္ရည္ေတြထြက္လာတာကိုေခ်ာ့ရပါေတာ့သည္..

ေအာ္..လက္ယာရယ္..ေတာ္ေတာ္ေလးကို နရီ႕ကိုခ်စ္ပါလား..

တစ္ရႈးေလးနဲ႕ လက္ယာရဲ႕မ်က္ရည္စမ်ားကိုသုတ္ေပးလိုက္ပါသည္..

‘ ကဲ..ကဲ..မငိုနဲ႕ေတာ့..မင္းအခုဘာလုပ္ခ်င္ေနလဲ..ေျပာ..ငါ ..နရီ႕ကိုသြားေတြ႕ေပးရမလား..’

‘ အင္..ေတြ႕နဲ႕.. ရွက္စရာၾကီး..အဲသလိုသြားေတြ႕ရင္ ငါဘာျဖစ္သြားမလဲလို႕..’

‘ ေအာ္..ခက္ပါဘိ..မင္းသည္လိုပဲ ငိုေနေတာ့မွာလား…ၾကည့္စမ္းပါဦး ..ႏွာသီးဖ်ားေလးေတာင္နီရဲလာပီ..အသားကျဖဴျဖဴနဲ႕ေတာ့ ..အလွေတြပ်က္ကုန္ပါပီကြာ..’

လက္ယာဟာ အလွေတြပ်က္ကုန္ပါပီ ဆိုလို႕ ခ်က္ခ်င္းအငိုတိတ္သြားေလရဲ႕..

ကိုလင္းဟာ ဝမ္းလည္းဝမ္းနည္းငိုခ်င္..အလွလည္းမက္ရွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကိုမ်က္ေစာင္းအၾကီးၾကီးထိုးလိုက္ပါသည္..

ဟြန္း..တတ္လည္းတတ္ႏိုင္ပ..

 

 

 

 

နရီ႕ရဲ႕အိမ္က ၂ထပ္တိုက္ေလ..ေအာက္ကေဟာခန္းပံုစံမို႕ေမြးေန႕ပြဲလုပ္ဘို႕က်ယ္တဝန္းဝန္းရိွလွတာ..

ျခံအျပင္မွာလည္းစားပြဲဝိုင္းေတြခ်ထားေသးသည္..

အေၾကြးအေမြးကေတာ့ ေဟာ္တယ္ကမွာထားတာေပါ့..

ဝန္ထမ္းေတြက ဧည့္ခံေပးတာေလ..

‘ အကိုေလး..ေအာက္မွာ ဧည့္သည္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနၾကပီ..အန္ကယ္ျမတ္ကေမးေနတယ္..ဆင္းမလာေသးဘူးလားတဲ့..’

အိမ္ေဖာ္ကေလးမေလး လာေျပာတာပါ..

နရီဟာ သူ႕နက္ကတိုင္ေလးကို အျပီးသတ္မွန္ေရွ႕မွာတည့္လိုက္ရင္းကပဲ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

ည.. ၆နာရီ..

..

‘ ေအး..ငါအခုပဲဆင္းလာမယ္..အခန္းကိုနည္းနည္းရွင္းထားလိုက္..’

‘ ဟုတ္ကဲ့…’

‘ ေအာ္…နင္..သည္ည ျပန္ဘို႕ခက္ရင္ ေအာက္ကစတိုခန္းမွာအိပ္သြားေပါ့..ဟုတ္လား..နင့္အေမလည္းပါတယ္မလား..’

‘ ဟုတ္ပါတယ္ရွင့္..’

နရီ ဟာအခန္းတံခါးဖြင့္လိုက္ရင္းပဲ တီးလံုးသံျငိမ့္ျငိမ့္ေလးကိုနားဆင္လိုက္ရပါသည္..

ေလွကားတစ္ေလ်ာက္သူသြက္သြက္ပဲဆင္းလာလိုက္ပါသည္..

ဆင္းလာရင္းနဲ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဆက္ပိုင္ကိုသတိရသြားလိုက္ေသးသည္..

သည္ေကာင္ေရာက္မလာေသးဘူးလားမသိ..

သူလည္းဆင္းလာေရာ…

‘ Happy Birthday.. နရီ..’

ဟု ျပိဳင္တူ တရီတေမာနဲ႕ဧည့္ပရိသတ္မ်ားကသူ႕ကို ၾသဘာေပးၾကပါသည္…

‘ ေက်းဇူးပါခင္ဗ်ာ..’

သူ..အားလံုးကိုရင္ဘတ္ေပၚတြင္လက္တစ္ဖက္တင္..ေနာက္လက္တစ္ဖက္ကိုေနာက္ပစ္ရင္းကပဲ

ခါးေလးကိုအသာညြတ္ရင္းႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါသည္..

‘ သား..ငါ့သားကေတာ့ အရမ္းကိုေခ်ာေနတာပဲကြာ..’

ေလးေလးသီဟက သူ႕ပခံုးကိုအသာဖက္ရင္းေျပာလိုက္ပါသည္..

သူရီေနလိုက္ပါသည္..

အားလံုးမ်က္ဝန္းမ်ားက သူ႕ကို ခင္မင္ႏွစ္လိုအားက်ဟန္ေတြအမ်ားၾကီး..အမ်ားၾကီး..

သူညင္ညင္သာသာေလးပဲေပ်ာ္ရႊင္ေနမိပါသည္..

ေကာ့ေတး တစ္ခြက္ကိုသူယူေသာက္လိုက္ရင္း ဧည့္ခန္းအလည္က Birthday cake ဆီသို႕သူအၾကည့္ေရာက္သြားသည္..

စားပြဲေပၚတြင္ ဖေယာင္းတိုင္ ၂၃ တိုင္..

ေအာ္…သူ႕အသက္ ၂၂ပင္ျပည့္ပါပီေကာ..

အဲသည္အခ်ိန္မွာပဲ.. သူ႕အနားကို အသံျပဲဲျပဲၾကီးနဲ႕ေရာက္လာတာက..

ကိုေဇယ်ာၾကီး..

သူကဟိုစပ္စပ္သည္စပ္စပ္လည္းပါတတ္သူ…လူပ်ိဳၾကီး..

‘ နရီ..Happy Birthday ပါကြ.. ငါေတာ့မူးေနပီကိုယ့္လူ..မင္းကိုစကားနည္းနည္းေျပာခ်င္လို႕ဟိုနားလာခဲ့..’

သူေဘးနားကႏႈတ္ဆက္ေနတဲ့ အလုပ္ထဲမွ မသူဇာအားျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ရင္း ကိုေဇယ်ာၾကီးဆြဲေခၚရာပါသြားရပါသည္..

‘ ကဲ..ဘာေျပာမလို႕လဲဗ်..အေလာတၾကီး..’

‘ ေအး..မင္းက ေတာ့ ေလာကၾကီးမွာအရာရာျပည့္စံုေနပီလို႕ထင္ေနမွာပဲေနာ္..’

အာ..သည္ဘဲၾကီး..ဘာေတြေျပာေနပါလိမ့္..

သူ..မ်က္ေမွာင္က်ဳတ္ျပီး ကိုေဇယ်ာၾကီးကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

‘ မင္း..ငါ့ကိုအဲသလိုမၾကည့္နဲ႕နရီ..ငါမူးလို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူး..ငါမင္းကို ခ်စ္ပါတယ္..ငါ့ညီေလးတစ္ေယာက္လို..သိတယ္မလား..မင္းေဘးနားမွာရိွတဲ့အဖိုးၾကီးေတြေလ..

တစ္ေယာက္မွမယံုနဲ႕သိလား..အားရင္သူတို႕ကမင္းအတင္းကိုေျပာေနၾကတာ..’

နရီ႕မ်က္ဝန္းမ်ားက ေလးေလးတို႕အုပ္စုဖက္ကိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

ေလးေလးေက်ာ္စြာၾကီးကသူ႕ကိုတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ရင္း သူတို႕အခ်င္းခ်င္းစကားဆက္ေျပာေနၾကသည္..

‘ အင္း..ေျပာပါဦး..ေလးေလးေတြက က်ေနာ့္ကိုသားေလးတစ္ေယာက္လိုသေဘာထားၾကတာပါဗ်ာ..’

ကိုေဇယ်ာၾကီးဟာ သူ႕ႏွာေခါင္းၾကီးကိုရံႈ႕လိုက္ရင္း..

‘ ေအးေပါ့..မင္းက အဲသလိုပဲထင္မွာေပါ့.. သူတို႕က မင္းကို အေျခာက္တဲ့သိလား..မိန္းကေလးေတြကိုတြဲတာမေတြ႕ဘူးတဲ့..ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုအိမ္ကို ေခၚေခၚအိပ္ေနတာျမင္တယ္တဲ့သိလား..ေျပာေနၾကတာ.. သူတုိ႕သမီးအေခ်ာအလွေတြကိုလည္းစိတ္မဝင္စားဘူးတဲ့..’

‘ အာဗ်ာ..’

နရီသည္ကိုေဇယ်ာၾကီးရဲ႕စကားေၾကာင့္မ်က္ႏွာမ်ားနီျမန္းသြားရကာ ရွက္သြားရပါသည္..

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေခၚအိပ္သည္ဆိုေတာ့ လက္ယာကိုေျပးျမင္လိုက္ပါသည္..

‘ ေလးေလးသီဟ ၾကီးကေကာ အဲသလုိေျပာတဲ့အထဲပါလား..’

ကိုေဇယ်ာၾကီးပံုစံက စဥ္းစားသြားသည့္ပံုစံ..

‘ မသိဘူး..ငါမမွတ္မိေတာ့ဘူး..’

‘ ဒါနဲ႕မ်ားဗ်ာ..ခင္ဗ်ားကလည္း..ကဲ..ကဲ..က်ေနာ္ဟိုဘက္သြားဧည့္ခံလိုက္ဦးမယ္..’

သူလွည့္ထြက္ခဲ့ပါသည္..ဒါေတာင္ ေနာက္ေက်ာကေန ကိုေဇယ်ာ႕အသံျပဲျပဲၾကီးက ၾကားလိုက္ရေသးသည္..

‘ နရီ..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းေဘးမွာငါရိွေနမယ္ေနာ္..’

လူေတြမ်ား ဘာမွန္းမသိပါဘူးဗ်ာ..ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားျပီး..ကိုေဇယ်ာၾကီးေျပာတာေကာ ဟုတ္မ်ားဟုတ္ရဲ႕လား..သည္လူၾကီးကလည္းယံုရတာမဟုတ္ဘူး..

အျမဲတမ္းပါးစပ္ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ေနတာ..ဟြန္း.

သူ ဧည့္သည္မ်ားကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္စကားေျပာလိုက္လုပ္ေနပါသည္..

အားလံုးက သူ႕ေမြးေန႕အတြက္ဆုေတာင္းေပးၾကေသးသည္..

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေမးၾကတဲ့ေမးခြန္းကေတာ့ ခ်စ္သူမရိွေသးဘူးလားတဲ့..

သူအျပံဳးလြန္႕လြန္႕ေလးပဲျပံဳးေနလိုက္ပါသည္..

 

ထိုစဥ္မွာပဲ..

‘ ေဟး နရီ.. သူငယ္ခ်င္း.. Happy Birtday..’

ဆက္ပိုင္အသံ… သူလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့..

အင္မတန္သပ္ယပ္သားနားေနေသာ ဆက္ပိုင္ေဘးမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္

..

အေနာက္တိုင္းဝတ္စံုေလးနဲ႕ လက္ထဲမွာလည္းလက္ေဆာင္ထုပ္တစ္ထုပ္ကိုကိုင္ထားလို႕ရယ္..

ေကာင္ေလးရဲ႕မ်က္လံုးေတြကိုဆံုလိုက္တဲ့တခဏ..

နရီ..နရီသည္…

ဆက္ရန္ပါဗ်...

 

Nov 22nd

ကိုယ့္ခ်စ္သူအညာသား-အပိုင္း(၄)

By davidmgmg

ေဒးဗစ္

ေဖေဖက မနက္ျဖန္ပဲ ေလ့လာေရးခရီးသြားမည္ဟု ေျပာေသာ မင္းေအာင္လ ျပင္ဆင္သင့္တာ ျပင္ဆင္ရမည္။ ထုပ္ပိုးသင့္တာ ထုပ္ပိုးရမည္။ အ၀တ္အစားေလးမ်ားကို ထုပ္ပိုးေနတုန္း လိုအပ္တာေလးေတြ ရွိလာသျဖင့္ Shopping သြားရန္ စိတ္ကူးရလာသည္။ Shopping သို႔ တစ္ေယာက္တည္း မသြားခ်င္သျဖင့္ အတြင္းေရးမွဴးထြန္းေဇာ္ကို ေခၚရန္ စိတ္ကူးရသြားသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ဖုန္းနံပါတ္ကို ႏွိပ္လုိက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့ ဒုမန္ေနဂ်င္း၊ ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ”

“ထြန္းေဇာ္လား၊ မနက္ျဖန္ခရီးသြားရမွာမို႔ ျပင္ဆင္သင့္တာ ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့ ၿပီးသင့္သေလာက္ေတာ့ ၿပီးပါၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ နည္းနည္းလိုတာေလးေတြ ရွိေနလို႔ အခုပဲ Shopping သြားမလို႔လုပ္ေနတာ”

“အိုေက ၊ အေတာ္ပဲ၊ ငါလည္း လိုအပ္တာေလးေတြ ရွိလို႔ Shopping သြားမလို႔၊ မင္းကို ေခၚမလို႔ဟာ၊ အတူတူပဲသြားၾကတာေပါ့၊ အိမ္မွာေစာင့္ေနေနာ္၊ ငါ အခုပဲ လာခဲ့မယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ဒုမန္ေနဂ်င္း”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မင္းေအာင္လနဲ႔ ထြန္းေဇာ္တို႔ Ocean ထဲ ၀င္လိုက္ၾကသည္။ ထြန္းေဇာ္က ေနာက္က ေနာက္လိုက္သဖြယ္လိုက္လာသည္။ မင္းေအာင္လက လိုအပ္တာေလးမ်ားကို တြန္းလွည္းျခင္းေလးထဲ ထည့္လိုက္သည္။ ထြန္းေဇာ္က တြန္းလွည္းေလးကို တြန္းေပးထားသည္။ ထြန္းေဇာ္လည္း လိုအပ္တာေလးမ်ားကို ၀ယ္သည္။

မင္းေအာင္လက အၾကံရသျဖင့္ Shopping ထြက္ အမွတ္တရအေနျဖင့္ ေတြ႔ရာျမင္ရာေနရာေလးေတြ ဓာတ္ပံုရိုက္သည္။ ထြန္းေဇာ္ကလည္း ရိုက္ေပးသည္။ ေနာက္ ဆက္လက္ၿပီး ေလွ်ာက္လိုက္ၾကေတာ့ ဖက္ရွင္ေန၇ာသို႔ ေရာက္ရွိသြားသည္။ ထိုဖက္ရွင္ေနရာတြင္လည္း အရုပ္ႀကီးေတြနဲ႔ ဖက္ၿပီး မင္းေအာင္လက အရိုက္ခံျပန္သည္။ ၿပီးမွ လိုအပ္သည့္ အ၀တ္အစားေလးမ်ားကို ေရြးရွာေနသည္။ ေရြးရွာေနတုန္း ေဘးမွ ထြန္းေဇာ္ကလည္း အ၀တ္အစားေလးမ်ားကို ၾကည့္ေနသျဖင့္ မင္းေအာင္၏ မ်က္ႏွာေလး ျပံဳးလာသည္။ မင္းေအာင္လ၏ မ်က္၀န္းထဲတြင္ ညီေမာင္က မင္းေအာင္လ၏ ေဘးမွာ ေရာက္ေနသည္။

“ညီေမာင္ ဘယ္အ၀တ္အစားေတြ လိုခ်င္လဲ၊ ႀကိဳက္တာယူေလ”

“ယူမွာေပါ့ အမ်ားႀကီးယူမွာ၊ အကုန္လံုး အစ္ကိုရွင္းရမွာေနာ္”

ညီေမာင္ေလးက ကေလးေလးလို သြက္သြက္လက္လက္ေလး ေျပာလိုက္သည္။

“ဒါေပါ့ညီေမာင္ရ၊ ညီေမာင္ ဘာပဲလိုခ်င္လိုခ်င္ အစ္ကို ၀ယ္ေပးမွာေပါ့”

“ဒါ့ေၾကာင့္ အစ္ကို႔ကို ခ်စ္တာ”

ညီေမာင္က မင္းေအာင္လ၏ ရင္ခြင္ထဲ တိုးေ၀ွ႔၀င္လိုက္သည္။ မင္းေအာင္လကလည္း ညီေမာင္၏ ကိုယ္ေလးအား တင္းၾကပ္စြာ ေပြ႔ဖက္ပစ္လိုက္သည္။

ညီေမာင္က အ၀တ္အစားမ်ားကို တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ ေရြးယူေနသည္။ ညီေမာင္ယူတာေတြက မ်ားေသာ္လည္း မင္းေအာင္လ၏ မ်က္ႏွာကေတာ့ အျပံဳးပန္းမ်ားသာ ပြင့္လန္းေနသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ညီေမာင္က အထည္ၿပီးတစ္ထည္ျဖဳယူၿပီး မင္းေအာင္လနဲ႔ ကိုက္မကိုက္ တိုင္းၾကည့္ေနသည္။

“အစ္ကိုက မလိုပါဘူးညီေမာင္ရယ္၊ ညီေမာင္ပဲ လိုသေလာက္ ယူပါေနာ္”

“မရဘူး၊ အစ္ကိုေရာ ၀တ္ရမွာ၊ ညီေမာင္နဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ရမယ္၊ ဆင္တူေလး၀တ္ထားရင္း အစ္ကို႔လက္ကိုဆြဲၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မယ္၊ ဒါက ညီေမာင့္ရဲ့ခ်စ္သူဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြားမယ္၊ ဘာလဲ အစ္ကိုက ညီေမာင္နဲ႔ ဆင္တူေလး မ၀တ္ခ်င္ဘူးလား”

“ေၾသာ္ မဟုတ္ မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ညီေမာင္၀တ္ခ်င္ရင္ အစ္ကို၀တ္ေပးမွာေပါ့”

“အိုး ဒါ့ေၾကာင့္ အစ္ကို႔ကို ညီေမာင္က ခ်စ္တာ သိလား”

ဆိုၿပီး ညီေမာင္ မင္းေအာင္လကုိ သိုင္းဖက္လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို စြဲမက္စြာ နမ္းလိုက္သည္။ နမ္းၿပီး မင္းေအာင္လ၏ မ်က္ႏွာေလးအား ရႊန္းရႊန္းစားစားၾကည့္ေနသည္။

“အစ္ကိုကလည္း ညီေမာင့္ကို ခ်စ္ပါတယ္ကြ”

ညီေမာင္က ေခါင္းေလးေစာင့္ငဲ့ၿပီး ရယ္ျပေနသည္။

“လာ ညီေမာင္”

မင္းေအာင္လက ညီေမာင့္လက္အား ဆြျေခၚသြားသည္။

“ဟင္ ဘယ္လဲအစ္ကို”

မင္းေအာင္လက အ၀တ္လဲခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။

“သည္မွာ ညီေမာင္ သည္အ၀တ္အစားမ်ားေတြကို တစ္ထည္ခ်င္း၀တ္ျပ၊ ၀တ္ၿပီးရင္ ထြက္လာခဲ့၊ အစ္ကို ညီေမာင္၀တ္ထားတာကို ၾကည့္ၿပီး လိုက္မလိုက္ေ၀ဖန္မယ္”

“ဟြန္း ညီေမာင္က ဘာအ၀တ္အစားပဲ ၀တ္ထား၀တ္ထား လိုက္ၿပီးသားပါေနာ္”

“ေအးပါ ေအးပါ၊ ျမန္ျမန္သြားလဲလိုက္”

“အစ္ကိုကလည္း ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္း၊ အစ္ကိုလည္း ၀င္ခဲ့ေလ”

“မ၀င္ဘူး၊ အစ္ကိုပါလိုက္၀င္ရင္ ရုပ္ရွင္ကားထဲက ခ်စ္သူေတြနဲ႔ မတူဘူးေပါ့”

“ရုပ္ရွင္ကားထဲက ေယာက်္ားနဲ႔ မိန္းမေလ၊ ဒါနဲ႔ ဘာလဲ၊ အစ္ကိုက ညီေမာင့္ကို မိန္းမလို႔သေဘာထားတာလား”

ညီေမာင္က မ်က္ႏွာထားစူပုပ္ျပလိုက္သည္။

“အာ အာ အဲလိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ စိတ္ေတာ့မဆိုးပါနဲ႔ညီေမာင္ရယ္၊ အစ္ကိုက ညီေမာင္ အ၀တ္အစားေတြ တစ္ထည္ၿပီး တစ္ထည္၀တ္ၿပီးထြက္လာတာကို ၾကည့္ခ်င္လို႔”

မင္းေအာင္လက ရွင္းျပလိုက္ရသည္။

“ညီေမာင့္ကို မိန္းမလို႔ သေဘာထားရင္ လက္သီးစာမိမယ္ မွတ္ထား ဟြန္း”

ညီေမာင္က ခၽြဲ ့ႏြဲ႔တဲ့ေလသ့ေလးနဲ႔ လက္သီးဆုပ္ျပသည္။ ၿပီးမွ ျပံဳးျပၿပီး

“ဟဲဟဲ အစ္ကိုက ၾကည့္ခ်င္ရင္ အစ္ကို႔စိတ္တိုင္းက်ျဖစ္ေစရပါတယ္ေနာ္”

အ၀တ္လဲခန္းထဲ ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ ၀င္သြားသည္။

ခဏၾကာေတာ့ ညီေမာင္က အ၀တ္အစားေလး၀တ္ၿပီး ေမာ္ဒယ္လ္လို လမ္းေလွ်ာက္ျပရင္း ထြက္လာသည္။ မင္းေအာင္လက မႀကိဳက္ဘူးဆိုၿပီး ညီေမာင္က စိတ္ပ်က္ၿပီး ျပန္၀င္ကာ ျပန္လဲလိုက္သည္။ ျပန္ထြက္လာေတာ့လည္း မင္းေအာင္လက မႀကိဳက္ဘူးဆိုဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ ျပန္၀င္သြားရျပန္သည္။ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းလိုက္သည့္ျမင္ကြင္း။

ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ေက်ာက္ရုပ္ပမာ ၿငိမ္သက္ေနသည့္ ဒုမန္ေနဂ်င္း၏ မ်က္ႏွာေရွ ့အား ထြန္းေဇာ္က လက္၀ါးနဲ႔ ကာျပလိုက္ေသာ္လည္း မ်က္ေတာင္မခတ္သျဖင့္

“ဒုမန္ေနဂ်င္း”

ဟု ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ ထြန္းေဇာ္၏ အသံေၾကာင့္ မင္းေအာင္လလည္း အသိစိတ္၀င္သြားရသည္။ အသိစိတ္ေတြ ၀င္လာေတာ့ ညီေမာင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေနပါလားဆိုၿပီး ရွက္မိသြားသည္။ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ ရယ္ေနလိုက္မိေသးသည္။

“ဒုမန္ေနဂ်င္း ဘာျဖစ္တာလဲ”

“ေၾသာ္ အဲ့ဒါက ဟိုေလ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးကြာ၊ မင္းကလည္း ရံုးအျပင္မွာဆို ဂုဏ္ပုဒ္ေတြ ဘာေတြ တပ္မေခၚပါနဲ႔ဆိုမွ”

မင္းေအာင္လက အရွက္ေျပ ေျပာလိုက္ရသည္။

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အက်င့္ပါေနလို႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ျဖင့္ ဒုမန္ေနဂ်င္းစိတ္ တစ္ခုခုျဖစ္သြားသလားလို႔”

“ဘာ မင္းေနာ္၊ ငါ့စိတ္ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ၊ အေကာင္းႀကီးပါကြ”

“ေၾသာ္ ဘာမွမျဖစ္ရင္လည္း ၿပီးတာပါပဲ”

“မင္းေကာ လိုခ်င္တာ ၀ယ္ၿပီးၿပီလား”

“အင္း ၿပီးပါၿပီ”

“ေအး ငါေတာ့ မၿပီးေသးဘူးေရြးရဦးမွာ”

မင္းေအာင္လက အ၀တ္အစားမ်ားဘက္ မ်က္ႏွာလွည့္လိုက္သည္။ မ်က္၀န္းမ်ားက ခုနက ျမင္ေယာင္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာေလးမ်ားကို ျပန္သတိရမိသြားသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ညီေမာင့္အတြက္ အ၀တ္အစားေလးမ်ားကို ၀ယ္လိုက္မိသည္။ တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ ယူေနေသာ မင္းေအာင္လကိ္ု ထြန္းေဇာ္က ထူးဆန္းေသာ မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ေနသည္။

“ဒုမန္ေနဂ်င္း စိတ္တစ္ခုခုျဖစ္သြားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ”

“ဒါ ဒါေတြက ဘာေတြလဲ၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ၊ လူငယ္၀တ္ေတြဗ်၊ ဒုမန္ေနဂ်င္းနဲ႔ ကိုက္မယ္မထင္ဘူး”

ထြန္းေဇာ္က မင္းေအာင္လလက္ထဲက အ၀တ္အစားမ်ားကို လက္ညိ  ွဳးထိုးၿပီး ေျပာလုိက္သည္။

“ဘာျဖစ္ျဖစ္ကြာ၊ ငါ့အေၾကာင္းနဲဲ႔ငါေပါ့၊ မင္း ဘာမွ၀င္ပါစရာမလိုဘူး”

မင္းေအာင္လက မ်က္ႏွာစူပုပ္ပုပ္ေလးနဲ႔ ေရွ ့ကထြက္သြားသည္။ ထူးဆန္းေနသည့္ ဒုမန္ေန၈်င္းကိုၾကည့္ၿပီး ထြန္းေဇာ္ လည္းမလည္ဟန္နဲ႔ ေခါင္းတရမ္းရမ္းလုပ္ေနသည္။

မင္းေအာင္လက သတိရသြားဟန္နဲ႔ ဖုန္းေလးကို ထုတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ညီေမာင့္ပ့ုေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္သည္။

“အင္း ညီေမာင္က အ၀တ္အစား သိပ္မေပါဘူးပဲ၊ ညီေမာင့္အတြက္ အကၤ ်ီက လိုသေလာက္ေတာ့ ၀ယ္ၿပီးၿပီ၊ ေနာက္ ဘာေတြ လိုေသးပါလိမ့္၊ အဲ့ဟုတ္ၿပီ၊ ညီေမာင့္မွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီမရွိဘူး၊ ညီေမာင့္အတြက္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀ယ္ေပးရမယ္၊ ဒါနဲ႔ ညီေမာင့္ခါးနံပါတ္မွ ငါ မသိတာ၊ ဟုတ္ၿပီ၊ ငါ့ခါးက (၃၄) ဆိုေတာ့ ညီေမာင့္ခါးက (၃၂)ေလာက္ျဖစ္ရမယ္”

မင္းေအာင္လက သြက္သြက္ေလး ၈်င္းေဘာင္းဘီမ်ား၇ွိရာဆီ လွမ္းလိုက္သည္။

ထြန္းေဇာ္ကလည္း ေနာက္ကေနလိုက္လာရသည္။ မင္းေအာင္လက ခါးနံပါတ္ (၃၂) မ်ားကို ေရြးယူလိုက္သည္။ ေနာက္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့ ထြန္းေဇာ္က ခါးနံပါတ္ကို ျမင္လိုက္သည္။

“ေၾသာ ဒုမန္ေနဂ်င္းခါးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ခါးနဲ႔ အတူတူပဲလား၊ ဒါနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္တာ၊ ဒုမန္ေနဂ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၀ေနတာပဲ၊ (၃၂)နဲ႔ ကိုက္ပါ့မလား”

ထြန္းေဇာ္က သူ႔ကိုယ္ကို ျခဳငံုၾကည့္ၿပီး ၀င္ေျပာေေလသည္။

“မင္း ေတာ္ေတာ္စပ္စုတဲ့ေကာင္၊ ငါက ဘယ္မွာ ၀လို႔တုန္းကြ၊ သည္ေလာက္က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္နဲ႔ လွေနတဲ့ ေဘာ္ဒီကိုမ်ား”

မင္းေအာင္လလည္း အရွက္ေျပ ျငင္းဆိုေနရျပန္သည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေရြးၿပီးသျဖင့္ တျခားေနရာသို႔ ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဖုန္းေလးကို ၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။

“အင္း ညီေမာင့္မွာ ဘာေတြ မ၇ွိေသးပါလိမ့္”

ညီေမာင့္ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ေနတုန္း ထြန္းေဇာ္က ေနာက္ကေန ေခ်ာင္းၾကည့္ျပန္သည္။ ဒါကို သတိထားမိသြားေသာ မင္းေအာင္လက

“မင္း ဘာၾကည့္တာလဲ”

လို႔ ၀င္ေငါက္လိုက္သည္။

“ေၾသာ္ ဘာ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဒုမန္ေနဂ်င္း”

မင္းေအာင္လက မ်က္ႏွာေလးကို စူပုပ္ျပလိုက္ျပန္သည္။

“အဲ ဟုတ္ၿပီ၊ ညီေမာင့္မွာ လက္ပတ္နာရီမရွိဘူးပဲ၊ ညီေမာင့္အတြက္ လက္ပတ္နာ၇ီ၀ယ္ေပးရမယ္”

ဆက္လက္ၿပီး လက္ပတ္နာ၇ီေလးမ်ားရွိရာဆီ ေျပးလိုက္ျပန္သည္။ ညီေမာင္ႀကိဳက္မည္ထင္သည့္ လက္ပတ္နာရီ၀ိုင္း၀ိုင္းျပားျပားေလးကို ေရြးယူလိုက္သည္။

“၀ယ္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီဒုမန္ေနဂ်င္း”

“ေၾသာ္ ေအး၊ ၿပီးေတာ့မွာပါ”

ညီေမာင့္ပံုေလးမ်ားကို ၾကည့္လုိက္ျပန္သည္။

“အင္း ညီေမာင္က ည  ွပ္ဖိနပ္ေလးပဲ စီးေန၇တာပါလား၊ ရႈးဖိနပ္၀ယ္ေပးရရင္ေကာင္းမယ္၊ အင္း ဒါေတာ့ ေနာက္မွ ၀ယ္ေတာ့မယ္၊ ထြန္းေဇာ့္ကို အားနာစရာေကာင္းေနၿပီ”

ဆိုၿပီး အေတြး၀င္လာေသာေၾကာင့္ ထြန္းေဇာ့္ဘက္ လွည့္လိုက္သည္။

“မင္းလည္း ဘာလိုခ်င္လဲ ယူေလ၊ ငါ၀ယ္ေပးပါ့မယ္”

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ရပါတယ္ဗ်ာ”

“ယူစမ္းပါ မင္းကလည္း အားမနာစမ္းပါနဲ႔၊ ဟိုအကၤ ်ီေလးမႀကိဳက္ဘူးလား”

တားမ၇ေတာ့မည္မွန္းသိတာေၾကာင့္ ထြန္းေဇာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့။ ဒုမန္ေနဂ်င္း သေဘာေကာင္းတာလည္း သိသည္။ ေရွာ့ပင္းအတူတူထြက္တိုင္း တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ၀ယ္ေပးတတ္တာလည္း သိသည္။

“ေၾသာ္ ဒါဆို ယူမယ္ေနာ္၊ အဲ့သည္အကၤ ်ီေတာ့ မယူခ်င္ဘူး၊ ဟိုဟာေလး”

ထြန္းေဇာ္က ထိုးျပလိုက္သည္။

“ဟင္ ဂါ၀န္ႀကီးကိုေျပာတာလား”

“ဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္မေလးကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လို႔ ဟဲဟဲ”

ထြန္းေဇာ္က အားနာဟန္ေလးနဲ႔ ရယ္ျပလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ ေအး မင္းသေဘာပါကြ”

“ေစ်းေတာ့ႀကီးမယ္ေနာ္၊ အားနာလိုက္တာ”

“မလိုပါဘူးကြာ၊ ကဲ ယူလိုက္”

ဂါ၀န္ေလးယူၿပီးေတာ့ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေငြရွင္းစက္နဲ႔ ေငြရွင္းၿပီး ကားရွိရာဆီ ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္ၾကသည္။ ၀ယ္လာခဲ့ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ကားထဲသို႔ ႏွစ္ေယာက္သား တင္သြင္းလိုက္ၾကသည္။ မင္းေအာင္လက လက္တို႔လိုက္သည္။

“ငါ့ကို သည္ကားေလးနဲ႔ တစ္ပံုေလာက္ရိုက္ေပးပါဦးကြာ ဟဲဟဲ”

“တစ္ပံုမဟုတ္ဘူး၊ အမ်ားႀကီးရိုက္ေပးပါ့မယ္ဒုမန္ေနဂ်င္းရဲ့”

“ေအး ေအး၊ လွလွေလးရိုက္ေနာ္”

“ဒုမန္ေနဂ်င္းက လွၿပီးသားပါဗ်၊ မင္းသားေတြေတာင္ ရႈံးၿပီးသား”

“ေျမ  ွာက္မေနနဲ႔၊ ရိုက္မွာသာ ရိုက္စမ္း”

မင္းေအာင္လက ကားနီနီေလးေရွ ့မွာ ေနရာယူလိုက္သည္။ ကိုယ္ဟန္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္လိုက္သည္။

သည္ပံုေလးေတြကို ညီေမာင့္ကို ျပဦးမည္။ တစ္ေန႔ ညီေမာင့္အခ်စ္ကိုရလွ်င္ ၀ယ္လာတဲ့ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ညီေမာင့္ကို ေပးမည္။ ဒါဆို ညီေမာင္ သိပ္ကို ၀မ္းသာသြားမွာ အေသအခ်ာပဲျဖစ္မည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ႏြားစာတစ္ထံုးစာရၿပီျဖစ္သျဖင့္ က်ီးမနားထန္းဖူး(ထန္းပင္မွ ထြက္ျပဴစအရြက္၊ ငယ္ရြယ္ေသးေသာ ထန္းပင္မွထန္းလက္)ကို တံစဥ္နဲ႔ ခုတ္ယူၿပီး ဆက္ကာ ႏြားစာကို ေဌးေမာင္ထံုးလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေခါင္းေပၚမတင္ၿပီး လွည္းရွိရာလွမ္းကာ လွည္းေပၚတင္လိုက္သည္။ ေရဆာသျဖင့္ ေရဗူးထဲက ေရကို ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။ နဖူးေပၚတြင္ ေခၽြးမ်ားရွိေနသျဖင့္ လံုခ်ည္ပုဆိုးနဲ႔ သုတ္လိုက္သည္။ ႏြားစာက တစ္ထံုးတည္းနဲ႔ မလံုေလာက္ေသးေပ။ ႏြားမ်ား ၀လင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေသး။ (၄)ထံုး (၅)ထံုးေလာက္မွသာ ႏြားမ်ား၀တတ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေနာက္တစ္ထပ္တစ္ထံုးေလာက္ရိတ္ရဦးမည္။ ေဌးေမာင္ႏွစ္ထံုးရိတ္လွ်င္ ညီေလးေဌးေအာင္ကလည္း ႏွစ္ထံုးရေအာင္ရိတ္တတ္သည္။ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္တစ္ထံုးစီဆိုေတာ့ အားလံုးေပါင္း ေလးထံုးျဖစ္သြားသည္။ ဒါဆို ႏြားမ်ား ၀လင္ၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း ပိုပိုလွ်ံလွ်ံရိတ္ထားပါက ေနာက္ေန႔တြင္ အေမ့ကို အလုပ္သက္သာေစသည္။ သည့္ေၾကာင့္ သံုးထံုးမွ် ရေအာင္ရိတ္ရမည္။

ေဌးေမာင္တို႔ယာ ေျမပျခင္းထဲက တစ္ထံုးရိတ္ၿပီးခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ႏြားစာေတာ္ေတာ္ေလး ရွားသြားမည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဘးဘက္က သူမ်ားယာထဲသြားရိတ္ရမည္။ မည္သူ႔ယာခင္းထဲပဲျဖစ္ျဖစ္ ရိတ္ယူလို႔ရသည္။ ရိတ္ေသာ္လည္း မည္သူကမွ် မေျပာတတ္ၾက။ ေဘးယာက ပဲစင္းငံုခင္းျဖစ္သည္။ ပဲစင္းငံုခင္းမ်ားက ျဖစ္ထြန္းသျဖင့္ အုပ္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႔ ေဌးေမာင္တို႔ အရပ္ထက္ပင္ ေက်ာ္လြန္ေနေပၿပီ။ ဆိုေတာ့ လူတစ္ေယာက္က ယာခင္း၏ အလယ္တြင္တည့္တည့္တြင္ ရွိေနပါက လွမ္းမျမင္ရေပ။ ပဲစင္းငံုခင္းႀကီးရဲ့ၾကားမွာ ေဌးေမာင္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ အုပ္ဆိုင္းေနေသာ ပဲစင္းငံုခင္းႀကီးက လြန္စြာ လံုျခံဳတိတ္ဆိတ္လွသျဖင့္ ေဌးေမာင္ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။

“ကိုေအာင္ လာ ပဲစင္းငံုခင္းႀကီးထဲသြားၾကရေအာင္၊ ဘယ္သူမွ မျမင္ဘူး”

ေဌးေမာင္က ကိုမင္းေအာင္လ၏ လက္အား ဆြဲေခၚေနသည္။ ကိုမင္းေအာင္လကလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴလိုက္လာသည္္။ ေဌးေမာင္က ပဲစင္းငံုခင္းႀကီးရဲ့ အလယ္တည့္တည့္သို႔ ဆြဲေခၚသြားသည္။ အလယ္သို႔ေရာက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ခ်လိုက္သည္။ အုပ္ဆိုင္းေနသည့္ ပဲစင္းငံုခင္းကို ကိုမင္းေအာင္လက ၾကည့္လိုက္သည္။

“၀ိုးး ပဲစင္းငံုခင္းႀကီးက ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ျဖစ္ထြန္းတာပဲေနာ္”

ေဌးေမာင္က ကိုမင္းေအာင္လ၏ မ်က္ႏွာေလးအား လက္၀ါးႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။

“ကိုေအာင္”

“အင္း ညီေမာင္”

ေဌးေမာင္က ကိုမင္းေအာင္လ၏ မ်က္ႏွာေလးအား ဖ်စ္ည  ွစ္ထားရင္းက ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လွမ္းနမ္းလိုက္သည္။ ကိုမင္းေအာင္လကလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ လက္ခံလိုက္သည္။ ေနာက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ကိုမင္းေအာင္လက လွဲခ်လိုက္သည္။ ေဌးေမာင္က ကိုမင္းေအာင္လ၏ ပက္လက္ကိုယ္ေပၚမွာ ပိုင္စိုးပိုင္နင္းျခယ္လွယ္ေလေတာ့သည္။

“ခ်စ္တယ္ ကိုေအာင္”

“ကိုေအာင္ကလည္း ညီေမာင့္ကို ခ်စ္ပါတယ္”

ႏွစ္ေယာက္သား ျပံဳးေနၾကသည္။

ေဌးေမာင္၏ ပါးေပၚသို႔ ပိုးဖလံတစ္ေကာင္လာနားသျဖင့္ ေဌးေမာင္က “ဘက္” ကနဲ႔ ျမည္ေအာင္ရိုက္ခ်လိုက္သည္။ ပါး နာသြားသျဖင့္ ေဌးေမာင္ အသိစိတ္၀င္သြားရသည္။

အို ငါ စိတ္ကူးေတြေတာင္ ယဥ္ေနမိပါလား။ အို ငါ့စိတ္ကူးထဲမွာ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုေအာင္က ပါေနရတာလဲ။ ငါ ငါ ကိုေအာင့္ကို ခ်စ္မိသြားၿပီလား။ အို မျဖစ္သင့္ဘူး။ သည္လို မျဖစ္သင့္ဘူး။ ကိုေအာင့္ကို ငါ မခ်စ္သင့္ဘူး။ ကိုေအာင္လို လူမ်ိဳးကို ငါမမွန္းသင့္ဘူး။ ကိုေအာင္က သူေဌးသား။ ငါက ဘ၀သမား။ ဘယ္လိုမွမအပ္စပ္တဲ့ဘ၀။ ငါ သူ႔အေၾကာင္းမေတြးနဲ႔။ စိတ္ကူးထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္ေတာ့။

ေဌးေမာင္ေခါင္းတရမ္းရမ္းလုပ္ေနမိသည္။ ေခါင္းရမ္းေနရင္းက ေဌးေမာင္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ႏႈတ္ကလည္း အလိုလို ေရရြတ္ေနမိလွ်က္သား ျဖစ္သြားသည္။

“ကိုေအာင္…. ငါ ငါ သူ႔ကို ကိုေအာင္လို႔ ေခၚလိုက္တာပါလား၊ ငါ ကိုေအာင္လို႔ ေခၚခ်င္ေနခဲ့တာပါလား၊ ဘာေၾကာင့္လဲ၊ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ကို ကိုေအာင္လို႔ ေခၚလိုက္မိတာလဲ၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ငါ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ကို စိတ္ကူးယဥ္မိရတာလဲ၊ ငါ သူ႔ကို ခ်စ္မိသြားၿပီလား၊ မျဖစ္ႏိုင္တာ၊ မျဖစ္သင့္တာ၊ ဘယ္လိုမွကို မျဖစ္သင့္တာ”

ေဌးေမာင္ ေခါင္းကိုသာ ရမ္းရင္း ရမ္းေနမိေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္ေစာေစာကတည္းက ကိုမင္းေအာင္လတို႔ ပခုကၠဴခရိုင္အတြင္းက ၿမိဳ့ကေလးၿမိဳ့နယ္အတြင္းမွာ ရွိသည့္ စက္ရံုႀကီးဆီ ေလ့လာေရးခရီးထြက္ခဲ့ၾကသည္။ ကိုေအာင္လ၏ ကားအား အတြင္းေရးမွဴး ထြန္းေဇာ္က ေမာင္းသည္။ ေဖေဖ၏ ညီအရင္း ကိုမင္းေအာင္လ၏ ဦးေလးလည္း အၾကံညာဏ္ေပးဖို႔ေရာ၊ ကူညီေပးဖို႔ေရာ လိုက္ပါလာသည္။ ေဖေဖ၏ ကားကိုေတာ့ ေဖေဖ၏ ဒရိုင္ဘာဦးေလးႀကီးကေမာင္းသည္။ ထိုကားေပၚတြင္ ေဖေဖနဲ႔အတူတူ ေဖေဖ၏ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာ ကူညီေဖာ္ အၾကံေပးဖက္မ်ားလည္း ပါလာခဲ့သည္။ ခရီးက အေတာ္ေလးေ၀းသည္။ နံနက္ကစထြက္လွ်င္ ညမိုးခ်ဳပ္မွ ေရာက္မည္ဟု သိရသည္။

လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ နားသင့္တန္နားသည္။ ထမင္းစာခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ေတြ႔ရာထမင္းဆိုင္မွာ အားလံုးအတူတူစားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ကားကိုလည္း ထြန္းေဇာ္တစ္လွည့္ ကိုမင္းေအာင္တစ္လွည့္ ေမာင္းေပးခဲ့ၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔တနဂၤေႏြေန႔မို႔ မနက္ျဖန္တနလၤာေန႔ေဌးေမာင္တို႔ ရံုးဖြင့္မည္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ စီးပြားေရးပညာရွင္ႀကီးေတြ၊ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးေတြ လာမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ခဲ့ရန္ မမမ်ိဳးက ေျပာထားသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ယူနီေဖာင္းေလးကို ေလွ်ာ္ထားလိုက္သည္။ ကတၱီပါဖိနပ္ေလးကိုလည္း ေလွ်ာ္ဖြပ္ထားလိုက္သည္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ေလ့လာေရးလာသည့္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ေယာက္က ေဌးေမာင့္အား ေမးခြန္းတစ္ခု လာေမးေလမလားဆိုၿပီး ေဌးေမာင္ေတြးေတာစိတ္ပူမိၿပီး စိတ္မေအးႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကိုမင္းေအာင္လတုိ႔ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ကားေလးက ညေန(၀၅း၃၀)နာရီခြဲေလာက္မွာ ေရာက္ရွိသည္။ စက္ရံုမွဴးႀကီးနဲ႔ စီမံကိန္းဌာနမွ အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းအခ်ိဳ ့က ႀကိဳဆိုၾကသည္။ စက္ရံုနဲ႔ အေတာ္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာရွိသည့္ ေခတ္မီေကာင္းမြန္ေသာ ဧည့္ရိပ္သာႀကီးတြင္ တည္းခိုၾကရသည္။ ဧည့္ရိပ္သာႀကီးက အျပစ္ေျပာစရာမရွိေအာင္ ေကာင္းမြန္စြာ ေဆာက္လုပ္ထားသည္။ ေဆာက္လုပ္ထားပံုကို ကိုမင္းေအာင္လသေဘာက်မိသည္။ ဧည့္ခန္းေဆာင္ကလည္း သပ္ရပ္သည္။ ေနစရာ အိပ္ခန္းမ်ားကလည္း ေကာင္းမြန္သည္။ ေရခ်ိဳးခန္း အိမ္သာ စသည္ျဖင့္ လိုေလေသးမရွိ ျပည့္စံုလွသည္။ မင္းေအာင္လက ယူေဆာင္လာခဲ့ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို အိပ္ခန္းအတြင္းသို႔ သြင္းလိုက္ၿပီး ေရခ်ိဳးခ်င္သျဖင့္ ခ်ိဳးလိုက္သည္။ ေရခ်ိဳးအၿပီး မိုးေမွာင္သြားသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းမ်ားက ညစာမ်ားျဖင့္ တည္ခင္းဧည့္ခံၾကသည္။ ေဖေဖ၊ ဦးေလးနဲ႔ ေဖေဖ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားက စက္ရံုမွဴးႀကီးနဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ေနၾကသည္။ စက္ရံုမွဴးႀကီးကလည္း ေဖာ္ေရြခ်ိဳသာလွသည္။

ေဖေဖကေျပာသည္။ နံနက္က်မွ စက္ရံုအတြင္းသို႔ ေလ့လာၾကမည္ဟု ဆိုသည္။ မင္းေအာင္လလည္း ခရီးပန္းလာသျဖင့္ ခုတင္ေပၚ တံုးတံုးလွဲလိုက္သည္။ စိတ္ေတြက ညီေမာင့္ဆီ ေရာက္ရွိသြားသည္။

ညီေမာင္ေရ အစ္ကို အခု အေ၀းတစ္ေနရာေရာက္ေနတယ္။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ေပါ့။ ညီေမာင္ေကာ အခုတေလာ ဘာေတြ လုပ္ေနသလဲဟင္။

ေတြးေနရင္း ကိုမင္းေအာင္လမ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးလာသည္။ ၿပီးမွ ခရီးပန္းလာသည္ေၾကာင့္ထင္သည္ ခဏတြင္းခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဌးေမာင္ သည္ေန႔ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ ပိုၿပီးသန္႔ျပန္႔ေနသည္ထင္သည္။ မုတ္ဆိတ္ေတြကို ေျပာင္ရွင္းေနေအာင္ ရိတ္ထားသည္။ ဆံပင္ေလးကို ဂ်ယ္ေလးလိမ္းၿပီး သပ္တင္ထားသည္။ မ်က္ႏွာေလးကို ၀င္းပသန္႔ျပန္႔ေနေအာင္ emami လိမ္းထားသည္။ ဟုတ္သည္ေလ။ သည္ေန႔ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ လာမည္ဆိုေတာ့ လူႀကီးေတြ အျမင္မွာ မရိုင္းေအာင္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလး ျပင္ဆင္ထားရမည္။

ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ေဌးေမာင္ ရံုးသို႔ လာေနသည္။ ရံုးသြားလမ္းေဘးတြင္ ဧည့္ရိပ္သာႀကီးရွိသည္။ အကယ္၍ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ား တကယ္ေရာက္လာမည္ဆိုလွ်င္ ဧည့္ရိပ္မွာပဲ ရွိေနမည္။ လုပ္ငန္းရွင္မ်ား ေရာက္ေနေလမလားဆိုၿပီး ေဌးေမာင္လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ရွိေနသည္။ မွန္လ့ုကားမ်ား ဧည့္ရိပ္သာႀကီးေရွ ့တြင္ ရွိေနၾကေတာ့ ေဌးေမာင္ စိတ္ပ်က္မိသြားသည္။ တကယ္ပဲ ေရာက္လာၿပီကိုး။ နဂိုက စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ရွိတာေၾကာင့္ တကယ္တမ္းေတာ့ စီးပြားေရး ပညာရွင္ေတြ မလာေစခ်င္မိ။ ဟိုအရင္တစ္ခါတုန္း ၀န္ႀကီးေတြ လာမည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း မလာၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။ မလာၾကသည့္အခါတြင္ ေဌးေမာင္ သိပ္ေပ်ာ္သည္။ အခုေတာ့ ေဌးေမာင္မေပ်ာ္ႏိုင္ရေတာ့ေပ။

ဟိုတစ္ခါ ၀န္ႀကီးေတြလို လာမယ္ေျပာၿပီး မလာေတာ့တာမ်ိဳး ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့လားလို႔ ေဌးေမာင့္စိတ္ထဲက က်ိတ္ေျပာလိုက္မိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxx

နံနက္ေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီး ၀န္ထမ္းမေလးမ်ား ျပင္ဆင္ေပးသည့္ နံနက္စာကို ကိုမင္းေအာင္လတို႔ စားလိုက္ၾကသည္။ စားအၿပီး မင္းေအာင္လလည္း သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္ပေလးျဖစ္ေအာင္ ၀တ္စားလိုက္သည္။ အ၀တ္အစားမ်ား ၀တ္ဆင္အၿပီး လက္မွ နာရီကို ၾကည့္လိုက္သည္။ (၈း၀၀) နာရီထိုးေတာ့မည္။ စက္ရံုႀကီးထဲသို႔ ေလ့လာေရးသြားရေတာ့မည္။ မင္းေအာင္လ အခန္းအျပင္ဘက္ထြက္လိုက္သည္။ အျပင္ဘက္တြင္ ဒရိုင္ဘာဦးေလးႀကီးနဲ႔ အတြင္းေရးမွဴးထြန္းေဇာ္တို႔က ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ကားကို ဖုန္သုတ္ေနၾကသည္။ ကားႀကီးရဲ့ ဟိုမွာဘက္မွာ ရံုးသြားလမ္းကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ လမ္းေပၚမွာ ဆိုင္ကယ္ေလးမ်ားနဲ႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ေနၾကသူမ်ား အျဖဴေရာင္အကၤ ်ီ၊ အျပာေရာင္ထဘီ၊ အျပာေရာင္ေဘာင္းဘီဆင္တူေလးမ်ားနဲ႔ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ၀န္ထမ္းမ်ား ဆင္တူ၀တ္စံုေလးေတြ ၀တ္ၿပီး ရံုးသြားေနၾကပါၿပီေကာ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဌးေမာင္တာ၀န္က်ရာ Sheet Metal & Painting Shop စက္ရံုႀကီးထဲသို႔ ယူနီေဖာင္းေလး က်က်နန၀တ္ကာ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲရင္း ေလွ်ာက္လာေနသည္။ ယာဥ္ရပ္နား၀န္းမွာေတြ႔သည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

ရံုအတြင္းေရာက္ေတာ့ လူစံုေနေပၿပီ။ အားလံုး တံျမက္စည္းနဲ႔ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနၾကၿပီ။ ေဌးေမာင္လည္း ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးကို စားပြဲေပၚတင္၊ ဖုန္းေလးကို အား သြက္သြက္ေလးသြင္းလိုက္ၿပီး တံျမက္စည္းကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ စက္ရံုအတြင္းသို႔ ဧည့္သည္ေရာက္လာေလတိုင္း ႀကိဳတင္ၿပီး ရံုးတြင္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၾကရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

နံနက္စာစားၿပီးသြားေတာ့ (၈း၃၀)နာရီခြဲသြားၿပီ။ စက္ရံုမွဴးႀကီးက မင္းေအာင္လတို႔ ဧည့္ရိပ္သာထဲ ကားေလးေမာင္းရင္း ၀င္လာသည္။ ေဖေဖမန္ေနဂ်င္းနဲ႔ လက္တြဲႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္။ စက္ရံုမွဴးႀကီးက စက္ရံုထဲသို႔ ေလ့လာေရးသြားဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီဟု ဆိုသည္။ မင္းေအာင္လတို႔လည္း ကားေပၚတက္လိုက္ၾကသည္။ စက္ရံုက ဧည့္ရိပ္သာနဲ႔ဆိုရင္ မိုင္၀က္ပင္မျခား။

အတြင္းေရးမွဴးထြန္းေဇာ္က ကားေလးကိုေမာင္းသည္။ မင္းေအာင္လက ေဘးမွာေနၿပီး ေရွ ့ဆီက လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ စက္ရံုႀကီးကို စိတ္၀င္တစားၾကည့္ေနသည္။ ၀ိုး လမ္းေဘးမွာ တမာပင္ေလးေတြ တန္းစီေနသည္။ စက္ရံုႀကီး၏ ပိုင္းျခားရဲ့ ေဘးဘက္မွာ ယူကလစ္ပင္ တန္းစီစိုက္ပ်ိဳးထားတာေတြ႔ရသည္။ ယူကလစ္ပင္မ်ားက ေအာင္ျမင္ျဖစ္ထြန္းလွသည္။ တမာပင္ေလးေတြက ပုပုတိုတိုေလးေတြသာရွိတုန္း။

စက္ရံု၀င္ေပါက္တြင္ ဂိတ္ေပါက္ငယ္ေလးကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရသည္။ တံခါးမႀကီးေရွ ့တြင္ အမ်ိဳးသား၀န္ထမ္း(၃)ေယာက္ေလာက္ ယူနီေဖာင္းကိုယ္စီနဲ႔ ရပ္တန္႔ရင္း မင္းေအာင္လတို႔အား ႀကိဳဆိုသည္။ ထိုတံခါးမႀကီးရဲ့ ေဘးဘက္နားတြင္ အဂၤေတနဲ႔လုပ္ထားေသာ “အမွတ္(xxx) စက္ပစၥည္းအႀကီးစားစက္ရံု(ၿမိဳ့ကေလး)” ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကို ထီးထီးမားမားေတြ႔လိုက္ရသည္။ တံခါးမႀကီးကေန ၀င္လိုက္ေတာ့ အျပာေရာင္သြပ္အမိုးအကာမ်ားနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ စက္ရံုႀကီးကို ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ စက္ရံုေတြအားလံုး အျပာေရာင္သြပ္အမိုးအကာမ်ားနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ အေရာင္ေတာက္ပစြာ လွပေနသည္။

စက္ရံုမွဴးဆိုသူက ေရွ ့ဆံုးက ဦးေဆာင္ၿပီး မင္းေအာင္လတို႔ ေလ့လာသင့္သည္မ်ားကို ေျပာျပသည္။ ၀န္ထမ္းမ်ားကလည္း အျပံဳးမ်ားျဖင့္ ႀကိဳဆိုၾကသည္။ မသိမ်ားကို ေမးျမန္းေတာ့လည္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေျပာျပၾကသည္။ မင္းေအာင္လလည္း ေဖေဖမန္ေနဂ်င္းနည္းတူ အားလံုးလိုက္ေလ့လာသည္။ လိုက္ေလ့လာရင္း ေဘးမွ ထြန္းေဇာ္နဲ႔လည္း တိုင္ပင္သင့္ တိုင္ပင္သည္။ ထြန္းေဇာ္ကလည္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ အၾကံညာဏ္ေပးသင့္ ေပးသည္။ တစ္ရံုၿပီးတစ္ရံု၊ Section တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လိုက္ေလ့လာၾကေလသည္။ ေဖေဖမန္ေန၈်င္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ေက်နပ္ေနဟန္ရွိသည္။ မင္းေအာင္လလည္း စက္ရံုႀကီးအား သေဘာက်သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မင္းေအာင္လတို႔အဖြဲ႔ တစ္ရံုၿပီးတစ္ရံု ေလ့လာေနလိုက္တာ တစ္ရံုပဲက်န္ေတာ့သည္။ ထိုရံုကား Sheet Metal & Painting Shop ျဖစ္သည္။ ထိုစက္ရံုဆီသို႔ အဖြဲ႔လိုက္ ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္ၾကသည္။ ထိုစက္ရံု၀င္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ ထိုဌာနမွ တာ၀န္ရွိသူက လက္ကမ္းႀကိဳဆိုေလသည္။

ေဌးေမာင့္စိတ္ေတြ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ေနရသည္။ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ေတြ ေဌးေမာင္တို႔ စက္ရံုထဲ ၀င္လာေနၿပီ။ ေလ့လာေရးလာသူမ်ားက (၈)ေယာက္ေလာက္ရွိသည္။

မျဖစ္ေသးဘူး။ (၈)ေယာက္ေလာက္ဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေဌးေမာင့္ကို ေမးမွာေသခ်ာသည္။ ေမးလာလွ်င္ ေဌးေမာင္ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္။ နားမလည္လို႔ ျပန္ေမးလွ်င္ ရိုင္းရာက်မည္။ ေနရာကေန ေရွာင္ထြက္သြားလွ်င္ေတာ့ တာ၀န္မဲ့ရာက်မည္။ ေဌးေမာင္ ဘာလုပ္ရမည္လဲ။ ေရွာင္ထြက္သြားရမွာလား။ ေနၿမဲေနရာေလးမွာပဲ ရပ္ေနရမွာလား။ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ေတြ ေဌးေမာင္တို႔အနား နီးလာေလေလ ေဌးေမာင္ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ရေလသည္။ ဟုတ္ၿပီ။ ေဌးေမာင္အၾကံရၿပီ။ ေဆးမႈတ္ခြက္ကို ကိုင္ထားရင္း ေဆးမႈတ္ေနလိုက္မည္။ ေဆးမႈတ္လွ်င္ ေဆးအမႈန္အမႊားေတြ ထြက္တတ္သည္။ ထိုအမႈန္အမႊားေတြက နံတတ္သည္။ အနံ႔ခံစ မရွိသူဆိုလွ်င္ ေခါင္းေတြပင္ မူးသြားသည္။ သည္ေတာ့ ေဌးေမာင္ေဆးမႈတ္ေနလွ်င္ ဘယ္ေလ့လာေရးသမားကမွ ေဌးေမာင့္ကို လာေမးမည္မဟုတ္။ ေဆးမႈတ္လွ်င္ ေဆးအမႈန္အမႊားေတြ မထြက္ေအာင္ ေလကို ေလွ်ာ့ၿပီး မႈတ္လို႔ ရေသာ္လည္း ေဌးေမာင္က ေလကို တင္းႏိုင္သမွ် တင္းထားသည္။ သည္ေတာ့ ေဆးအမႈန္အမႊားေတြ ပ်ံ႔လြင့္ေနေပလိမ့္မည္။

အၾကံရသည့္အတိုင္း ေဌးေမာင္ႏွာေခါင္းစည္းပတ္ကာ ေခါင္းငံု႔ရင္း ေဆးမႈတ္ေနလိုက္သည္။ ေဘးတြင္ ေဆးအမႈန္အမႊားေတြ ပ်ံ ့လြင့္ေနသည္။

ေဆးမႈတ္သမား ေဆးမႈတ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ထြက္လာသည့္ေဆးနံ႔မ်ားကို မင္းေအာင္လမခံႏိုင္သျဖင့္ ႏွာေခါင္းကို လက္နဲ႔ အုပ္ထားလိုက္သည္။ အနီးအနားသို႔ပင္ မကပ္ႏိုင္ေတာ့။ မင္းေအာင္လတင္မက ေလ့လာေ၇းအဖြဲ႔ေတြ အားလံုး နံကုန္သည္။ သည္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာက ေဌးေမာင့္အား ေဆးမႈတ္ရပ္လိုက္ရန္ လာေျပာသည္။ ေဌးေမာင္လည္း မန္ေနဂ်ာခိုင္းသည့္အတိုင္း ေဆးမႈတ္ကိုရပ္ၿပီး သင္နာ(ေဆးေဖ်ာ္ရည္) ရွိတဲ့ေနရာဆီ လွမ္းလိုက္ကာ ဂန္းခြက္(ေဆးမႈတ္ခြက္)ကို ေဆးေနလိုက္သည္။ သင္နာရွိတဲ့ေနရာဆီလွမ္းစဥ္ ေလ့လာေရးသမားကိုေရွ ့သို႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားရသည္ဆိုျငား ေဌးေမာင္ောကာက္ေနမိတာေၾကာင့္ ေခါင္းေလးကို ငံု႔ထားလိုက္မိသည္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမာ္မၾကည့္ရဲ။

ေဆးမႈတ္သမားေလးကို မင္းေအာင္လျမင္လိုက္ေသာ္လည္း ႏွာေခါင္းစည္းပတ္ထားျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ႏွာအား ေသေသခ်ာခ်ာမျမင္လိုက္ရ။ တစ္ခုေတာ့ မင္းေအာင္ သတိထားမိသည္။ ထိုေဆးမႈတ္သမားေလး၏ မ်က္၀န္းမ်ားက ေတာက္ပေနသည္။ ျမင္ဖူးသလိုလို ခံစားရမိသည္။ ၿပီးေတာ့ ေဘာ္ဒီနဲ႔ အရပ္အေမာင္းက အေတာ္ေလးၾကည့္ေကာင္းေနေသာ လူေခ်ာလူလွတစ္ေယာက္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မင္းေအာင္လ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

ေလ့လာေရးသမားမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့ ေဌးေမာင္ “ဟင္း” ကနဲ႔ မႈတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး အပူလံုးက်သြားသည္။ အသံမျမည္ေအာင္ လက္ခုပ္ပင္ တီးလိုက္မိေသးသည္။

“ေတြးပူေနရတဲ့ အျဖစ္ကေတာ့ လြတ္သြားၿပီ၊ ေပ်ာ္လိုက္တာကြာ”

“ေဟ့ေယာင္ မင္းဘာေတြ ေျပာေနတာလဲ၊ ရူးေနတာလား”

ေဌးေမာင့္အျဖစ္ေၾကာင့္ ေဘးမွ စိတ္လင္းက ၀င္ေမးလိုက္သည္။

“ဟိုလူေတြ ျပန္သြားလို႔ ေပ်ာ္တာေပါ့ကြာ”

“အဲ့ဒါေပ်ာ္စရာလား”

“ေအးေပါ့၊ လူႀကီးေတြ ျပန္သြားၿပီဆိုေတာ့ ငါ တို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနလို႔ရၿပီေလ”

“မင္း အဲ့သည္လူေတြက ဘယ္သူေတြဆိုတာေတာ့ သိရဲ့လား”

စိန္လင္းနဲ႔က ေန႔တိုင္းစကားေျပာေနက်မို႔ စိန္းလင္းစကားကို ေဌးေမာင္ အလြယ္တကူ နားလည္သည္။ စိန္လင္းပါးစပ္ကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ထားရေသးသည္။ စိန္လင္းကလည္း ေဌးေမာင္နားလည္ေအာင္ေျပာတတ္သည္။ ေဌးေမာင္နားလည္ေအာင္ ပါးစပ္ကို ၿဖဲဟၿပီး ေျပာေပးရသည္။

“မသိဘူးေလ၊ ၀န္ႀကီးေတြမဟုတ္ဘူးလား”

“- ီးထဲက၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မင္းကို အ တယ္လို႔ေျပာတာ၊ သူတို႔က အျခားမဟုတ္ဘူး၊ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးေတြ၊ ငါတို႔စက္ရံုကို ၀ယ္မဲ့လူေတြလူေတြ၊ ဒါကို မသိတဲ့ မင္းကေတာ့ ေပ်ာ္ႏိုင္မွာေပါ့”

“ဘယ္လို၊ ငါတို႔စက္ရံုကို ၀ယ္မယ္ဟုတ္လား၊ စိန္လင္း မင္း မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔”

စိန္လင္းေျပာတာ ဟုတ္ေနခဲ့လွ်င္ ေဌးေမာင္အလုပ္ျပဳတ္သြားမွာ အလြန္စိုးရိမ္သြားသည္။

“အင္း အၿပီး၀ယ္မလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ သည္စက္ရံုႀကီးကို အျပင္က လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးနဲ႔ အစိုးရနဲ႔ ဖက္စပ္တြဲဖက္လုပ္မွာတဲ့ကြာ၊ အဲ့လို သတင္းေတြေတာ့ ထြက္ေနတာပဲ၊ ေနာက္ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္လာမလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ေသးဘူး၊ အစိုးရနဲ႔ ဖက္စပ္လုပ္ခ်င္လုပ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အၿပီးတိုင္ ေရာင္းခ်င္ေရာင္းမယ္တဲ့၊ အခုလူေတြက ၀ယ္ရေကာင္းမလား မေကာင္းဘူးလား လာေလ့လာတာတဲ့ကြ၊ သူတို႔သေဘာက်ရင္ ဖက္စပ္လုပ္ျဖစ္ခ်င္လုပ္ျဖစ္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ကို အၿပီးေရာင္းပစ္ခ်င္ေရာင္းမယ္”

“မင္းကလည္း မဟုတ္တာေလွ်ာက္ေျပာေနတာပဲ၊ သည္စက္ရံုႀကီးကိုေရာင္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ ငါတုိ႔ ၀န္ထမ္းေတြ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းဘ၀ကေန သာမန္၀န္ထမ္းျဖစ္သြားမွာေပါ့၊ တခ်ိဳ ့ဆို ပင္စင္ရခါနီးေနၾကၿပီ၊ သာမန္၀န္ထမ္းသာျဖစ္သြားရင္ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀)ေက်ာ္ အစိုးရ၀န္ထမ္းလုပ္လာတာေတြ အလကားျဖစ္သြားမွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ပင္စင္လည္း မရေတာ့ဘူးေလ”

“မင္း အ လိုက္တာ၊ မသိေသးဘူး၊ ဟိုတစ္ေန႔က စက္ရံုမွဴး တန္းစီတုန္းက ေျပာတယ္ေလ၊ တစ္ေန႔ ေဟာသည္စက္ရံုႀကီးဟာ ဘယ္လိုအေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္ဘူးတဲ့၊ အစိုးရပိုင္မဟုတ္တဲ့ ကုမ္ပဏီလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားႏိုင္သတဲ့၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အစိုးရ၀န္ထမ္းဆက္ျဖစ္ခ်င္တဲ့လူေတြ နယ္ေျပာင္းခြင့္ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကတဲ့ မေျပာင္းခ်င္တဲ့လူေတြကေတာ့ သည္မွာပဲဆက္ေနတဲ့၊ ကုမ္ပဏီ၀န္ထမ္းဆက္လုပ္ခြင့္ရေအာင္ လုပ္ေပးမယ္တဲ့၊ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့ေလ”

“ျဖစ္ရေလ၊ ငါမသိခဲ့ရပါလား၊ ငါ စက္ရံုမွဴးေျပာတာမွ နားမလည္တာ၊ ငါ ဘယ္လိုလုပ္သိမွာတုန္း”

“အင္း ငါလည္း မင္းသိၿပီးၿပီမွတ္လို႔ မေျပာပဲေနတာ၊ မမမ်ိဳးတို႔က နယ္ေျပာင္းဖို႔ ေလွ်ာက္လႊာတင္ၿပီးၿပီ၊ ငါကေတာ့ မေျပာင္းခ်င္ဘူး၊ သည္မွာပဲဆက္ေနမယ္၊ ငါတို႔လုပ္လာတာ (၃)ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတာဆိုေတာ့ အစိုးရ၀န္ထမ္းဘ၀ကို မႏွေျမာပါဘူးကြာ”

“ဒါ ဒါဆို ငါ ငါတို႔ အလုပ္ျပဳတ္မွာေပါ့ေနာ္”

ေဌးေမာင္စိုးရိမ္တႀကီးေမးလိုက္သည္။

“ဟာကြာ၊ မင္းကလည္း မင္းလည္း သည္မွာမလုပ္ခ်င္ရင္ နယ္ေျပာင္းေလ၊ မေျပာင္းခ်င္ရင္ သည္မွာပဲဆက္လုပ္ေပါ့”

“ငါ ငါ နယ္ေတာ့ မေျပာင္းခ်င္ပါဘူးကြာ၊ သူစိမ္းေတြ ရွိတဲ့ေနရာမွာ ငါမေနရဲပါဘူးကြာ၊ သည္မွာပဲ ဆက္လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါေလးတဲ့ငါ့ကို ဆက္ၿပီး လုပ္ခြင့္ေပးပါ့မလား၊ ငါ့ကို အလုပ္ထုတ္ေလာက္တယ္၊ ဒါနဲ႔ ေနပါဦး၊ အစိုးရက ဘာျဖစ္လို႔ သည္စက္ရံုႀကီးကို ေရာင္းခ်င္ရတာလာဟင္”

“ရႈံးလို႔ေပါ့၊ အထြက္ႏႈန္းမေကာင္းလို႔ေပါ့၊ အလုပ္လည္း သိပ္မရွိပဲနဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြ ပိုလွ်ံေနတာ မင္းလည္း အသိပဲမဟုတ္လား”

“ဒါ ဒါဆို ငါ့ကို အလုပ္ထုတ္မွာေပါ့၊ နားေလးတဲ့ ငါ့ကို လူပိုတစ္ေယာက္လို သေဘာထားၿပီး အလုပ္ထုတ္ပစ္မွာေပါ့ေနာ္”

ေဌးေမာင္ မ်က္ရည္ေလးမ်ားပင္ က်လာေတာ့မလိုလို။

“မဟုတ္တာေတြ ေတြးပူမေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ၊ မင္းထင္သလို မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးကြာ”

စိန္လင္း၏ ႏွစ္သိပ္မႈေတြက ေဌးေမာင့္အတြက္ နည္းနည္းေလးမွ ႏွစ္သိပ္မႈမျဖစ္ခဲ့ေပ။ ၀မ္းနည္းအားငယ္စိတ္ေတြ၊ ေၾကာက္ရံႊ ့စိတ္ေတြသာ ႀကီးစိုးေနခဲ့ရသည္။ ယခု လာေရာက္ေလ့လာသည့္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ သည္စက္ရံုႀကီးကို စိတ္မ၀င္စားပါေစနဲ႔လို႔သာ ဆုေတာင္းရေတာ့မည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အပိုင္း၅ ေမွ်ာ္….

Nov 22nd

ကိုယ့္ခ်စ္သူအညာသား-အပိုင္း(၃)

By davidmgmg

ေဒးဗစ္

ရြာလယ္လမ္းမႀကီးဆီ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း လမ္းမွာ ေတြ႔သူအခ်ိဳ ့နဲ႔ ေဌးေမာင္ အလာပ သလႅာပ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ တစ္ရြာလံုးက ေစာေစာအိပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိၾကသည္။ ေဌးေမာင္လည္း အိပ္ခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ စကားေျပာေဖာ္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္သို႔ တန္းျပန္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ ကိုးရီးယားကားလည္း ၿပီးသြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ ကိုးရီးယားကားၾကည့္သူအခ်ိဳ ့အိမ္ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ ေဌးေမာင္လည္း အိပ္ယာခုတင္ထက္ဆီလွမ္းလိုက္သည္။ ၀ါးဖ်ာၾကမ္းၾကမ္းႀကီးေပၚမွာ ေစာင္ကို ခင္းလိုက္သည္။ ၿပီးမွ တံုးတံုးလွဲလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ဖုန္းေလးကို ကလိလိုက္ဦးမည္ဆိုၿပီး ဖြင့္လိုက္သည္။ Gallery ကို ဖြင့္လုိက္သည္။ ၾကည့္ေနက်ပံုေတြမို႔ ပ်င္းသြားသည္။ လိုင္းမရွိေသာေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္အလြတ္ႀကီးကို စျမံဳ့ျပန္ခ်င္ေသာ္လည္း ညီေလးေဌးေအာင္သိမည္စိုးတာေၾကာင့္ ေလာ့ေအာက္ လုပ္ထားခဲ့လိုက္ၿပီးၿပီ။ ႏို႔မို႔ဆိုရင္ ခ်က္ေဘာက္မွာ စကားေျပာထားတာေလးေတြကို စျမံဳ့ျပန္လို႔ရမည္။

ဆက္လက္ၿပီး ေဌးေမာင့္စိတ္က ဘာလုိလုိနဲ႔ “ညီေမာင္က ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္” လို႔ ေျပာခဲ့သည့္ ရုပ္ကိုပင္မျမင္ဖူးေသးေသာ ကိုမင္းေအာင္လဆိုသူကို သတိရမိသြားသည္။ သူက ေဌးေမာင္ရင္ခုန္ရသည့္ အသက္(၃၅)ႏွစ္အရြယ္လူမို႔ စိတ္၀င္စားမိသည္။ “ညီေမာင္က ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္” လို႔ ေျပာခဲ့တာေၾကာင့္ ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သူ႔ပံုစံေလးက ဘယ္လိုေလးေနမလဲဆိုၿပီး စိတ္ကူးၾကည့္လိုက္သည္။ ဆက္လက္ၿပီးေတာ့ ေဌးေမာင္ ေခါင္းယမ္းလိုက္သည္။ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ကိုယ္ကသာ သတိရေနမိေပမဲ့ ဟိုက လိုင္းေပၚလည္း တက္မလာ မက္ေဆ့လည္း မပို႔ဆိုေတာ့ ေဌးေမာင့္ကို ေမ့ေနေလာက္ပါၿပီ။ “ညီေမာင္က ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္” လို႔ ေျပာတာက အေပ်ာ္အပ်က္သေဘာနဲ႔ ေျပာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဟုတ္ေပသားပဲ။ လိုင္းေပၚက လူဆိုတာ ယံုရတာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔။ လူတိုင္းလူတိုင္းက ေခ်ာသူေတြ႔တိုင္း ေျပာေနက်ပဲဟာကို။ ဘာမဟုတ္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းေလးကို စိတ္ထဲထားေနမိတာေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ရွက္မိသြားသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကိုေအာင္လဆိုသူအား ေဌးေမာင္ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနလိုက္သည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္လိုက္ေတာ့မည္။

Xxxxxxxxxxxxxxx

ေန႔စဥ္ထံုးစံအတိုင္း သည္ေန႔လည္း မင္းေအာင္လ စာရြက္စာတမ္းေတြကိုင္ရင္း ကြန္ပ်ဴတာႀကီးေရွ ့မွာ အလုပ္မ်ားေနရသည္။

“မန္ေနဂ်င္းက ေပးလိုက္တာပါဒုမန္ေနဂ်င္း”

အတြင္းေရးမွဴးက စာရြက္တိုေလး ကမ္းေပးလိုက္သည္။ မင္းေအာင္လလည္း ယူလိုက္သည္။ စာရြက္ေလးထဲတြင္ ၀က္(ဘ္)ဆိုက္လိပ္စာေလးျဖစ္သည္။

ဟုတ္ေပသားပဲ။ ေဖေဖက မေန႔တုန္းက စက္ရံုတစ္ရံုေတြ႔ထားေသာေၾကာင့္ မ်က္စိက်ၿပီး ေလ့လာေနသည္ဟုဆိုသည္။ မင္းေအာင္လကိုလည္း ေလ့လာေစခ်င္တာေၾကာင့္ျဖစ္မည္။ မင္းေအာင္လလည္း ခ်က္ခ်င္း Geogle ကိုဖြင့္ၿပီး ၀က္ဘ္ဆိုက္လိပ္စာ စာလံုးမ်ားကို ရိုက္ႏွိပ္လိုက္သည္။ စက္ရံုႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အခ်က္အလက္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုစက္ရံုႀကီး၏ အမည္သည္ “အမွတ္(xx) စက္ပစၥည္းအႀကီးစားစက္ရံု (ၿမိဳ့ကေလး) ” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ အစိုးရနဲ႔ တြဲဖက္လုပ္ေဆာင္ရမည္ဟုဆိုသည္။ အစိုးရက စက္ရံု၏အသံုးစရိတ္နဲ႔ အက်ိဳးအျမတ္ ရလာဒ္မ်ားက သိပ္ၿပီး မကိုက္ညီေသာေၾကာင့္ စိတ္ပါ၀င္စားသူ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ဦးဦးနဲ႔ တြဲဖက္လုပ္လုပ္ကိုင္လိုသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုစက္ရံုတြင္ Section အမ်ိဳးမ်ိဳးခြဲျခားထားသည္။ Section တစ္ခုစီအလိုက္ စက္ရံုတစ္ရံု သီးသန္႔ေဆာက္လုပ္ထားတာေတြ႔ရသည္။ Section တစ္ခုစီကို မင္းေအာင္လဖတ္ၾကည့္လုိက္သည္။ Foundry Shop၊ Heat Tratement Shop၊ Pattern Making Shop၊ Machine Shop၊ Assembly Shop (1) (2)၊ Sheet Metal & Painting Shop၊ Mould & Die Making Shop၊ Ware House စသည္ျဖင့္ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထုတ္လုပ္သည့္ စက္အမ်ိဳးအမည္မ်ားကိုလည္း လိုက္လံၾကည့္ရႈလိုက္မိသည္။ CNC Lathe၊ Heavy Duty Precision & Powerful Lathe၊ Readial Drilling Machine၊ Precision Surface Grinding Machine ၊ Semi CNC Lathe၊ Universal Cylindrical Grinding Machine၊ Plano Milling Machine၊ Bed Type Vertical & Horizontal Milling Machine၊  Hydrauiic Plate Rolling Machine စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးထုတ္လုပ္သည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ စက္တစ္ခုခ်င္းစီ၏ ေစ်းႏႈန္းမ်ားကိုလည္း ေလ့လာၾကည့္လိုက္မိျပန္သည္။ CNC Lathe : Price : 34,500,000 Kyats၊Heavy Duty Precision & Powerful Lathe : Price : 14,100,000 Kyats၊ Radial Drilling Machine ; Price : 4,980,000 Kyats/ 7,913,600 Kyats၊ Precision Surface Grinding Machine : Price : 13,740,000 Kyats၊ Semi CNC Lathe : Price : 32,600,000 Kyats၊ Universal Cylindrical Grinding Machine : Price : 14,150,000 Kyats၊ Plano Milling Machine : Price : 28,984,200 Kyats၊ Bed Type Vertical & Horizontal Milling Machine : Price : 15,530,000 Kyats၊ Hydraulic Plate Rolling Machine : Price : 18,450,400 Kyats စသည္ျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာၾကည့္ေတာ့ တန္ဖိုးမ်ားက ႀကီးျမင့္လြန္းသည္။

 (စကားခ်ပ္။   ။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပလိုက္ေသာ စက္အမည္မ်ားနဲ႔ ေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာ မွန္ကန္ပါသည္။ အကယ္၍ ၀ယ္ယူလိုပါက (သို႔မဟုတ္) ေလ့လာလိုပါက ေအာက္ပါလိပ္စာမွာ ေလ့လာ၀ယ္ယူႏိုင္ပါသည္။

No.(2) General Heavy Industries Enterprise, Office No.(30) Nay Pyi Taw

Ph : 067-405322,067-405342, 067-405158

No.(25) General Heavy Industry

Ph : 067-8430010, 09-47224675, 09-6508223

Email : mmf.myaing@gmail.com)

အမွန္တကယ္ေၾကာ္ျငာေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ပါ၀င္စားပါက ေလ့လာႏိုင္ပါသည္။)

စက္တစ္ခု ေရာင္းလိုက္ရရံုျဖင့္ အျမတ္မ်ားမ်ားရႏိုင္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဖေဖျဖစ္သူ မန္ေနဂ်င္းက မ်က္စိက်တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ မင္းေအာင္လကလည္း မဆိုးဘူးဟု ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ဆက္လက္ၿပီး စက္ရံုေျမေနရာကိုလည္း ၾကည့္လိုက္မိျပန္သည္။ ေနရာေလးသည္ မေကြတိုင္းေဒသႀကီး၊ ပခုကၠဴခရိုင္၊ ၿမိဳ့ကေလးၿမိဳ့၏ အေနာက္ဘက္ (၈)မိုင္အကြာတြင္ တည္ရွိေနသည္။ ေတာေခ်ာင္ေခ်ာင္ေနရာတစ္ခုမွာ တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ စက္ရံု၏ ေဘးပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေပပင္တိုက္ရြာ၊ ၀က္ပုတ္ရြာ၊ ေခ်ာင္းဦးတိုရြာ၊ ခ်ိဳင္ေဇာက္ရြာ၊ လွည္းပြဲေတာရြာ၊ ေရႊကုန္းရြာ၊ ေက်ာက္တိုင္ရြာ၊ ရြာသစ္ရြာ၊ ကိုင္းေတာမရြာ၊ ၀ါးရင္းခ်ိဳင္ရြာ၊ ဆယ္ျပားရြာ၊ ေခ်ာင္းနားတိုက္ရြာ စသည္ျဖင့္ ေက်းရြာေလးမ်ား အစီအရီရွိေနၾကသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မင္းေအာင္လလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို သေဘာက်သြားသည္။ ၿမိဳ့ေသးေသးေလးတစ္ခုမွာ တည္ရွိေနတာေၾကာင့္ေရာ အနီးအနားေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ ရြာေလးေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ေရာ သေဘာက်ျခင္းျဖစ္သည္။ အလြန္တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လွေသာ ေနရာေလးပဲျဖစ္လိမ့္မည္။ မင္းေအာင္လက တိတ္ဆိတ္မႈကို သေဘာက်သလို ေက်းရြာေတာဓေလ့ေလးေတြကိုလည္း အရမ္းခ်စ္သည္။ အလုပ္ထဲမွာ တစ္ခါတေလ ပ်င္းပ်င္းရွိတဲ့အခ်ိန္ ေတာရြာေလးေတြဆီသြားၿပီး ေတာဓေလ့ေတြကို ေလ့လာမည္ဟု ေတြးလိုက္သည္။ ေတြးၿပီးရင္းလည္း ၾကည္ႏူးေနမိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔လည္း ခါတိုင္းေန႔ေတြလိုပါပဲ အလုပ္ေတြ ၿပီးသြားတိုင္း နားေနက်ေနရာေလးမွာ ထိုင္ၿပီး အင္တာနက္ေဖ့ဘုတ္သံုးဖို႔ ေဌးေမာင္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ စိန္လင္းနဲ႔ မင္းထက္ကလည္း စကားမ်ားသူပီပီ စကားေတြ ေျပာေနၾကေလသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကည့္ရတာ သညည္ေန႔က်မွ ဘာျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မ်က္ႏွာေကာင္းပံု မေပၚၾက။ ခါတိုင္းေတြတုန္းကဆို ရယ္လား၀ါးလားနဲ႔ ေျပာေနၾကသည့္ေကာင္ေတြ။ သူတို႔မွာ စိတ္မေကာင္းစရာကိစၥေတြ ၾကံဳေတြ႔ေနရလို႔လား။ ထားပါေတာ့ ေဌးေမာင္စိတ္မ၀င္စားမိ။ ေဖ့ဘုတ္ဆီသို႔သာ အာရံုစိုက္လိုက္သည္။

ေဖ့ဘုတ္ပြင့္ပြင့္ခ်င္း မီးနီျပေနသည့္ Messgener ေလးကိုသာ အရင္ဆံုး စိတ္၀င္စားမိတာ ေဌးေမာင့္အက်င့္။ မီးနီတစ္ခုျပေနသည္။ ေဌးေမာင္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ျမင္လိုက္ရသည့္ မက္ေဆ့ေလးေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ေပ်ာ္သြားရသည္။

ေပၚမလာေတာ့ဘူးအထင္ေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနသည့္ ကိုမင္းေအာင္လဆိုသူ၏ မက္ေဆ့ေလးျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေဌးေမာင္အားႀကီးေပ်ာ္သြားမိသည္။ ထိုမက္ေဆ့ေလးကား “သတိရတယ္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ကိုမင္းေအာင္လဘက္က “ညီေမာင္က ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္” လို႔ အေပ်ာ္အျပက္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာလို႔ ထင္ေနခဲ့မိျခင္းေၾကာင့္ အခုလို မက္ေဆ့ေလး ပို႔လာလိမ့္မယ္လို႔ ေဌးေမာင္ နည္းနည္းေလးမွ မထင္မိခဲ့။ ေဌးေမာင္ကလည္း ျပန္လည္ၿပီး မက္ေဆ့ေလးပို႔လိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သတိရပါတယ္” လို႔။ ကံအားေလ်ာ္စြာပင္ ကိုမင္းေအာင္လဘက္မွာ မီးစိမ္းျပေနတာေတြ႔လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ေပ်ာ္သြားရျပန္သည္။ ကိုမင္းေအာင္လဘက္က တစ္ခုခုျပန္ေျပာလိမ့္မယ္လို႔ ေဌးေမာင္ထင္သည္။ သူနဲ႔ စကားေတြ ေျပာရေတာ့မည္။

ထထxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

စက္ရံုႀကီးအေၾကာင့္ေလ့လာေနတုန္း ေဖ့ဘုတ္ကုိလည္း ဖြင့္ထားျခင္းေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္ဆီမွ မက္ေဆ့ပို႔သံၾကားလိုက္ေသာေၾကာင့္ မင္းေအာင္လ ေဖ့ဘုတ္ဆီသို႔ အၾကည့္ေရႊ႔လိုက္သည္။ မင္းေအာင္လအားႀကီးေပ်ာ္သြားသည္။ ေတြ႔ရခဲလွေသာ ညီေမာင့္ဆီက မက္ေဆ့ေလးျဖစ္ေနသည္။ မင္းေအာင္လခ်က္ခ်င္းပဲ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ ခပ္သြက္သြက္လႈပ္ရွားလိုက္သည္။

“ေတြ႔ရခဲပါလားညီေမာင္ရယ္”

လို႔ ေျဖလိုက္သည္။ ထိုစကားရဲ့ ေနာက္မွာ “အရမ္းလည္း လြမ္းေနမိတယ္” လို႔ ရိုက္ထည့္လိုက္ခ်င္ေသးေပမဲ့ သူ႔ဘက္အတြက္ေတာ့ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားမည္မို႔ ရပ္တန္႔ထားလိုက္သည္။

ကိုမင္းေအာင္လဆီမွ ထပ္ေရာက္လာသည့္စကားေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ အံ႔ၾသသြားသည္။ ျပန္လည္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားလိုက္သည္။

“အမ္! ဘယ္လိုႀကီးလဲဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာရမဲ့စကားကို အစ္ကို ေျပာလိုက္တာပါလား၊ အစ္ကိုသာ ေတြ႔ရခဲတာပါဗ်ာ”

ညီေမာင့္စကားေၾကာင့္ မင္းေအာင္လလည္း အံ့ၾသသြားရသည္။

“ဘယ္လိုညီေမာင္ရယ္၊ အစ္ကိုေန႔တိုင္းလိုင္းေပၚမွာရွိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ညီေမာင့္ကို မေတြ႔ဘူး၊ အစ္ကိုက မက္ေဆ့ပို႔တာလည္း ညီေမာင္ ျပန္မေျဖဘူးေနာ္”

“မျဖစ္ႏိုင္တာ၊ အစ္ကို ဘယ္တုန္းက မက္ေဆ့ပို႔လို႔လည္းဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုင္းေပၚမွာ ရွိပါတယ္၊ အစ္ကို႔ကိုမေတြ႔ဘူး”

“အင္း ညီေမာင္သံုးတဲ့အခ်ိန္ဆို အစ္ကိုက နားေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႔ လြဲေခ်ာ္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲေလ”

“ေၾသာ္ အင္း အဲ့လိုပဲျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ေလ၊ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေန႔ပဲသံုးတာ၊ ညဆိုမသံုးဘူး၊ အလုပ္ထဲက ၀ိုင္ဖိုနဲ႔ပဲ သံုးတာ၊ ပိုက္ဆံကုန္မွာစိုးလို႔ေလ ဟိဟိ”

“ေၾသာ္ အင္း၊ အစ္ကိုက ညလည္းသံုးတယ္၊ ညီေမာင္ ညမသံုးမွန္း မသိေတာ့ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိတာေလ”

“ေၾသာ”

“ထားပါေတာ့ ညီေမာင္ ေနေကာင္းတယ္မဟုတ္လား”

“ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ၊ အစ္ကိုေကာ ေကာင္းရဲ့လား”

“ေကာင္းပါတယ္၊ အစ္ကိုေလ ညီေမာင့္ကို သိပ္လြမ္းေနမိတယ္သိလား”

ေစာလြန္းေနတယ္လို႔ပဲ ဆိုပါေစ၊ ညီေမာင္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ထင္သြားပါေစ မင္းေအာင္လေျပာျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေျပာလိုက္သည္။

ကိုမင္းေအာင္လဆီက ထိုစကားၾကားလိုက္ရေတာ့ ေဌးေမာင္ဘာရယ္မသိ အလုိလို၀မ္းသာေနမိေပမဲ့ အေပ်ာ္အျပက္ေျပာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ၀မ္းမသာသင့္ဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ႏွစ္သိပ္လိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိရပါအစ္ကိုရာ”

“ညီေမာင္က အစ္ကို႔ကို တကယ္သတိရတာလားေတာ့မသိေပမဲ့ အစ္ကိုကေတာ့ ယံုလိုက္မယ္၊ ဒါနဲ႔ညီေမာင္ အစ္ကို႔ကို မျမင္ဖူးခ်င္ဘူးလား”

“ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္”

“ဒါမ်ားညီေမာင္ရယ္၊ အစ္ကိုပပံုကို တစ္ခါေလာက္ျပပါလားလို႔ေတာင္ မပူဆာဖူးဘူးေနာ္၊ ဆိုေတာ့ အစ္ကို႔ကို ညီေမာင္ျမင္ဖူးခ်င္တယ္ဆိုတာ တကယ္ဟုတ္ႏိုင္ပါ့မလား”

ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကိုရ၊ ကိုယ့္ကို ခင္တဲ့သူေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္ကို ခင္တဲ့လူေတြကို တန္ဖိုးထားတယ္၊ အစ္ကို႔ပံုျပပါလားလို႔ မေျပာတာက လူတစ္ဖက္သားမွာလည္း ျပလို႔မရတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုခုရွိခ်င္ရွိႏိုင္တာပဲေလ၊ ဒါကို ကိုယ္က မသိပဲ ပံုျပပါလို႔ အတင္းပူဆာေနရင္ ကိုယ့္ဘက္က လြန္ရာက်တာေပါ့”

“ညီေမာင္ကေလ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အသိတရားရွိတာပါလားေနာ္၊ ျပမယ္ခဏေစာင့္၊ အစ္ကိုက အစ္ကို႔ပံုကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ မျပဖူးဘူး၊ ညီေမာင္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ အရင္ဆံုးျပတာ၊ ၿပီးမွ ရုပ္ဆိုးတယ္ဘာတယ္မေျပာရဘူးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ျပရသလဲဆိုတာကိုေတာ့ ေဌးေမာင္ေမးလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မေမးခ်င္ခဲ့။

ခဏအၾကာ ကိုမင္းေအာင္လဘက္က ပံုေလးတစ္ပံုေရာက္လာသည္။ ခဏတြင္းခ်င္းေတာ့ ပံုက ေပၚမလာေသး။ ပံုေတြက တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံု တရႊီရီႊျမည္ရင္း ေရာက္ေရာက္လာသည္။ ပံုေတြအမ်ားႀကီးပို႔လိုက္တာပါလား။ သူ ေဌးေမာင့္ကို အရမ္းျပခ်င္ေနတာပါလား။

ပထမဆံုးပံုေလးေပၚလာသည္။ ထိုပံုေလးကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ေဌးေမာင္ ဖုနးကို စားပြဲေပၚ လႊတ္ခ်လိုက္မိသည္။ ပံုထဲမွာ ေခ်ာေမာလွပေသာ ဥပဓိရုပ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္။ သူက ကြန္ပ်ဴတာေရွ ့က ဆိုဖာလွည့္ကုလားထိုင္ႀကီးေပၚမွာ က်က်နနထိုင္ေနသည္။ အခန္းအတြင္းအျပင္အဆင္ေတြက လြန္စြာသန္႔ျပန္႔လြန္းလွသည္။ ဆိုေတာ့ သူဟာ သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္ေပါ့။ အင္မတန္မွ ၇ာထူးႀကီးသူတစ္ေယာက္ေပါ့။ အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ေပါ့။ ထိုပောကာင့္သာ ေဌးေမာင္ေၾကာက္သြားရျခင္းျဖစ္သည္။ ေဌးေမာင္က အၿမဲတမ္းေအာက္အဆင့္မွာ ေနရတာေရာ၊ နားေလးေနတာေရာေၾကာင့္ အရာရာကိ္ု ေၾကာက္ေနတတ္သည္။ ရံုးက အရာႀကီးရွိႀကီးေတြကိုဆို ေမာ္မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ေၾကာက္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ဘယ္အရာရွိႀကီးနဲ႔ ေဌးေမာင္စကားမေျပာခဲ့ဖူး။ ေဌးေမာင္ေၾကာက္ေနမိတတ္တဲ့ အရာရွိႀကီးေတြလို ကိုမင္းေအာင္လကလည္း အရာရွိႀကီးတစ္ေယာက္ေလလား။ ကိုမင္းေအာင္လ၏ ေနာက္ခံကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဌးေမာင္တို႔ရံုးက စက္ရံုမွဴး၏ ရံုးခန္းထက္ပင္ သန္႔ျပန္႔ေနေသးသည္။ ဆိုေတာ့ ကိုမင္းေအာင္လဟာ စက္ရံုမွဴးႀကီးထက္ပင္ ပိုၿပီး အဆင့္ျမင့္ေနေပလိမ့္မည္။ သူလို လူစားမ်ိဳးက ေဌးေမာင္လို ေအာက္ေျခလူတန္းစား၊ ေတာသား၊ ေတာင္သူယာသမားတစ္ေယာက္ရဲ့ သားကို လာလာစကားေျပာရသတဲ့လား။ လာမိတ္ဖြဲ႔ရေလသလား။ “ညီေမာင္က ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္” လိုပေတာင္ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီလား။ သူလိုလူမ်ိဳးနဲ႔ ေဌးေမာင္ဟာ မိုးနဲ႔ေျမႀကီးလို ကြာျခားလြန္းလွသည္။

ေရာက္လာသည့္ပံုမ်ားကို ေဌးေမာင္တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုၾကည့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ကိုမင္းေအာင္လ၏ရုပ္ရည္မွာ ဘယ္သူမွလိုက္မမီႏိုင္ေသာ ရုပ္ရည္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ အရပ္ရွည္ရွည္ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္လ်လ် ခႏ္ဓာကိုယ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ နဖူးေပၚ၀ဲက်ေနေသာ ဆံပင္ပံုစံေလးနဲ႔ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းလြန္းလွသည္။

ပံုမ်ားကို ဆက္ဆက္ၾကည့္ေနမိျပန္သည္။ ေခတ္မီလွပသန္႔ျပန္႔ေသာ အ၀တ္အစားမ်ားနဲ႔ေနရာမ်ား။ တစ္ခါက်ေတာ့ ကိုမင္းေအာင္လ၏ အိပ္ခန္းပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေနာက္ခံမွာ ႏူးညံ့အိစက္ေနေသာ ေမြ႔ယာခုတင္ႀကီး။ ခုတင္ႀကီးရဲ့ေဘးမွာ အ၀တ္ဗီဒိုႀကီး။ အ၀တ္အစားမ်ားလည္း တန္းစီေနသည္။ ဆိုေတာ့ ေဌးေမာင္အလြန္အားငယ္သြားရသည္။ ေဌးေမာင့္မွာေတာ့ အ၀တ္အစားမွာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီဆိုတာ တစ္ထည္မွမ၇ွိ။ အကၤ် ီက်ေတာ့ လမ္း၀တ္ဖို႔ တစ္ထည္ႏွစ္ထည္သာ သိမ္းထားသည္။ အိပ္ယာက်ေတာ့ ခုတင္မရွိ။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ၀ါးဖ်ာၾကမ္းၾကမ္းၿပီးအိပ္ရသည္။

ေဌးေမာင့္လက္ေတြ အလိုလိုတုန္ယင္ေနမိသည္။ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း ေခၽြးေစးမ်ားက အလိုလိုပ်ံလာရသည္။

“ဘယ္လိုလဲဟင္ညီေမာင္၊ အစ္ကို႔ရုပ္က ဆိုးတယ္မဟုတ္လား၊ ဟဲဟဲ၊ ရုပ္ဆိုးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အစ္ကိုစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေခ်ာတယ္လို႔ပဲ လိမ္ေျပာေပးပါေနာ္”

သူကေတာ့ ရယ္ရယက္ေမာေမာနဲ႔ စႏိုင္ေနာက္ႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ ေဌးေမာင့္မွာေတာ့ အားငယ္စိတ္ေတြသာ ႀကီးစိုးေနရသည္။ သူ႔ကို ျပန္ေျဖေတာ့ လက္ေခ်ာင္းေတြ တုန္ေနသည္။

“မဟုတ္တာအစ္ကိုရာ၊ အစ္ကိုက အရမ္းေခ်ာတဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ၊ (၃၅)လို႔ မထင္ရဘူး၊ အလြန္ကိုအရြယ္တင္ပါတယ္၊ အရပ္အေမာင္းလည္း ေကာင္းတယ္၊ ေဘာ္ဒီလည္းလွတယ္ဗ်ာ”

“ဟဲဟဲ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာညီေမာင္ရယ္၊ အစ္ကို႔မွာျဖင့္ အစ္ကို႔ရုပ္က ညီေမာင့္အျမင္မွာ ဆိုးတယ္ျမင္ေနမွာစိုးတာ”

ေဌးေမာင္မျပံဳးခ်င္ပဲ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ လက္ေတြကေတာ့ တုန္ေနတုန္း။

“ဒုမန္ေနဂ်င္း မန္ေနဂ်င္းဆီက ဖုန္းလာေနတယ္၊ လႊဲေပးလိုက္ပါတယ္တဲ့”

“ေၾသာ္ေအး”

မင္းေအာင္ျမန္ျမန္ေလးလက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားလိုက္သည္။

“ညီေမာင္ ခဏေလးေနာ္၊ အစ္ကို အလုပ္ေလးရွိလာလို႔”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

“ေျပာေဖေဖ”

“သား ေဖေဖေျပာထားတဲ့ ၀က္ဆိုက္အောကာင္း ၾကည့္ၿပီးၿပီလား”

“ခုပဲ ၾကည့္ၿပီးပါတယ္ေဖေဖ”

“ဘယ္လိုသေဘာရလဲသား”

“သားသေဘာက်ပါတယ္ေဖေဖ”

ဒါဆို ခဏေလး ေဖေဖလာခဲ့မယ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

မင္းေအာင္လ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားလိုက္ျပန္သည္။

“ညီေမာင္ အစ္ကို အလုပ္ေတြ မ်ားမယ္ထင္တယ္၊ ၾကာခ်င္ၾကာမယ္၊ အစ္ကို႔ကိုေစာင့္မေနနဲ႔ေတာ့၊ ညီေမာင္လည္း လုပ္ခ်င္တာရွိတာလုပ္လိုက္ေတာ့ေနာ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

ခဏအၾကာ မင္းေအာင္လ၏ေဖေဖ မန္ေနဂ်င္းအခန္းထဲ၀င္လာသည္။ မန္ေနဂ်င္း၀င္လာတာျမင္ေတာ့ အတြင္းေရးမွဴးက ဦးညြတ္ ႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။ မင္းေအာင္လက ဧည့္ခန္းေနရာေလးမွာ ေနရာေပးလိုက္သည္။

“ထိုင္ပါေဖေဖ”

မန္ေနဂ်င္း၏ မ်က္ႏွာက ျပံဳးေနသည္။

“သား အဲ့သည္စက္ရံုကို တကယ္သေဘာက်တယ္ေပါ့”

“သားသိပ္သေဘာက်ပါတယ္ေဖေဖ၊ ထုတ္လုပ္တဲ့ စက္ပစၥည္းေတြကိုလည္း သေဘာက်တယ္၊ ေနရာေလးကိုလည္း သေဘာက်တယ္၊ ေနရာေလးက ၿမိဳ့ေသးေသးေလးမွာ ရွိေနတာေကာ၊ ၿမိဳ့နဲ႔အေတာ္အလွမ္းေ၀းေနတာေကာ၊ စက္ရံုရဲ့ေဘးမွာ ေတာရြာေလးေတြ ၀ိုင္းရံေနတာေရာ ေၾကာင့္ သားသေဘာက်ပါတယ္ေဖေဖ”

“ေက်းဇူးတင္လုိက္တာသားရယ္၊ ေဖေဖျဖင့္ သားသေဘာက်မွက်ပါ့မလားလို႔၊ သားကလည္း သေဘာက်တယ္ဆိုလို႔ သားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သားရယ္”

ထိုစဥ္ အတြင္းေရးမွဴးက ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္လာခ်သည္။

“မဟုတ္တာေဖေဖရာ၊ အဲ့သည္စက္ရံုေလးနဲ႔ သားကို မိတ္ဆက္ေပးလို႔ ေဖေဖ့ကို သားကသာ ေက်းဇူးတင္ရမွာ”

“ေဖေဖအခုပဲ အဲ့သည္စက္ရံုဆီအေၾကာင္းၾကားလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္၊ စိတ္၀င္စားတယ္လို႔”

“ဟုတ္ကဲ့ေဖေဖ၊ ျမန္ျမန္ေလးလုပ္ေနာ္၊ အခ်ိန္ဆြဲလို႔မျဖစ္ဘူး၊ ေတာ္ၾကာ သူမ်ားေတြ ဦးသြားရင္ျဖင့္”

“ေအးေအး၊ ေဖေဖသူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း တိုင္ပင္ရဦးမယ္၊ သူတို႔ဆီက အၾကံညာဏ္လည္း ယူရဦးမယ္၊ သူတို႔ကလည္း ကူညီမယ္တဲ့၊ သားရဲ့ အန္ကယ္ကလည္း ကူညီေပးမယ္တဲ့”

“သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ေဖေဖ”

“ေဖေဖတို႔ ေလ့လာေရးခရီးသြားရဦးမွာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သား ျပင္ဆင့္သင့္တာ ျပင္ဆင္ထားဦး၊ ကုမ္ပဏီကိုေတာ့ စိတ္ခ်ရသူကို လႊဲထားခဲ့ရမွာပဲ”

“ဟုတ္ကဲ့ေဖေဖ”

“ျမန္ေလေကာင္းေလေနာ္၊ သန္ဘက္ခါေလာက္ သြားၾကတာေပါ့ေနာ္”

“ေကာင္းပါၿပီ”

“ဒါဆို ေဖေဖသြားလိုက္ဦးမယ္၊ သားလည္း လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

မန္ေနဂ်င္းက ထထြက္သြားသည္။ အတြင္းေရးမွဴးက ဦးညြတ္လိုက္ျပန္သည္။ အခန္းထဲက မန္ေနဂ်င္းေပ်ာက္သါားေတာ့ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက ၀မ္းနည္းေသာ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လာေမးသည္။

“ဒုမန္ေနဂ်င္း ဒုမန္ေန၈်င္းတို႔က စီးပြားေရးေတြ ထပ္တိုးမလိုပလားဟင္၊ ဒီကုမပဏီကို ပိတ္လိုက္မွာလား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အလုပ္ထုတ္လိုက္မွာလားဟင္”

ငိုခ်င္မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လာေမးတဲ့ အတြင္းေရးမွဴးကို မင္းေအာင္လက အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“စိတ္မပူပါနဲ႔ကြာ၊ ဒီကုမ္ပဏီကိုလည္း မပိတ္ပါဘူး၊ မင့္ကိုလည္း အလုပ္မထုတ္ပါဘူးကြာ၊ ဟုတ္ၿပီလား”

ဆိုေတာ့ အတြင္းေရးမွဴးမ်က္ႏွာေလး၀င္းလက္သြားသည္။

“တကယ္ေပါ့”

မင္းေအာင္လက ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္းမင္းေအာင္လ ညီေမာင့္ကို ေစာင့္ခိုင္းထားတာ သတိရသြားသျဖင့္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ ့ထိုင္ကာ ညီေမာင့္ကို ရွာလိုက္သည္။ ညီေမာင္မ၇ွိေတာ့ပါလား။ ညီေမာင့္မီးစိမ္းေလး မျပေတာ့ပါလား။ ညီေမာင္ရယ္ ကိစၥတစ္ခုခုရွိလို႔ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္လည္း “ ဘိုင့္ဘိုင္” လို႔ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သင့္တာေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းေအာင္လေက်နပ္သည္။ ညီေမာင္က ကိုယ့္ရုပ္ကို မဆိုးဘူးဟု ေျပာခဲ့သည္။ ဘာတဲ့ “အစ္ကိုက အရမ္းေခ်ာတဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ၊ (၃၅)လို႔မထင္ရဘူး၊ အလြန္ကိုအရြယ္တင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ အရပ္အေမာင္းလည္း ေကာင္းတယ္၊ ေဘာ္ဒီလည္း လွတယ္” ဆိုပါလား။ မင္းေအာင္လေပ်ာ္ၿပီးရင္း ေပ်ာ္ေနမိသည္။ စိတ္ေတြက ကေလးတစ္ေယာက္လို လြတ္လပ္ေနသည္။

 

ကိုမင္းေအာင္လဘက္က “အလုပ္ရွိလို႔ပါ” ႏႈတ္ဆက္ဆက္ခ်င္း ေဌးေမာင္ ဖုန္းေလးကို ပိတ္ပစ္လုိက္သည္။

မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ငါဟာ သူနဲ႔မတန္ဘူး။ ငါက ငမြဲ။ သူက သူေဌးသား။ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ သူက ငါ့ကို အေပၚယံကို ၾကည့္ၿပီး ခင္မင္တာေနမွာပါ။ ငါ့အေၾကာင္းေတြကို သာသိသြားရင္ သူငါ့ကို စိတ္ပ်က္သြားမွာ အေသအခ်ာပဲ။ သူနဲ႔ ခပ္ကင္းကင္းေနတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ သူ႔အေၾကာင္း စိတ္ထဲ မထားေတာ့ဘူး။

ထိုစဥ္ ရံုးခန္းက စာေရးမ မမမ်ိဳးေရာက္လာသည္။ မမမ်ိဳးက ရံုးစားေရးမို႔ ဖုန္းက အေၾကာင္းတစ္ခုခုၾကားလွ်င္ ေဌးေမာင္တို႔ လာလာေျပာတတ္သည္။ အခုလည္း ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ အေၾကာင္းတစ္ုခုရွိရမည္။ အရင္ဆံုး စိန္လင္းနဲ႔ မင္းထက္တို႔ကို ေျပာေနတာေၾကာင့္ ေဌးေမာင္က နားမလည္းသျဖင့္ ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ မမမ်ိဳးက ေဌးေမာင့္ဘက္လွည့္လာၿပီး ေဌးေမာင့္ကို နားလည္ေအာင္ေျပာလိမ့္မည္။ စိန္လင္းနဲ႔ မင္းထက္ကိုေျပာၿပီးေတာ့ တကယ္လည္း မမမ်ိဳးက ေဌးေမာင့္ဘက္ လွည့္လာသည္။

“ေဌးေမာင္ တနလၤာေန႔မွာ လူႀကီးေတြလာမယ္တဲ့၊ ယူနီေဖာင္း၀တ္ဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္”

ေဌးေမာင္လည္း နားလည္ေအာင္ အာရံုစိုက္နားေထာင္သည္။ မမမ်ိဳးပါးစပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ထားရသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ တနလၤာေန႔ေနာ္”

ေဌးေမာင္လည္း ပိုေသခ်ာေအာင္ ျပန္ေမးလိုက္သည္။

“အင္း အင္း”

လူႀကီးေတြ၊ ႏိုင္ငံေတာ္၀န္ႀကီးေတြ ေရာက္လာလွ်င္လည္း ေဌးေမာင္မေပ်ာ္ရျပန္။ ႏိုင္ငံေတာ္၀န္ႀကီးေတြက စက္ရံုထဲ ခဏခဏလာသည္။ စက္ရံုအေျခအေနအေၾကာင္း ခဏခဏလာၾကည့္ၾကသည္။ ေဌးေမာင္တို႔ ရံုးခန္းထဲလည္း လာလာၾကည့္ရႈသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးမွာ ႏိုင္ငံေတာ္၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္ေယာက္က တစ္ခုခုကို သိလိုသျဖင့္ လာလာေမးႏိုင္သည္။ ထိုသို႔ေမးလာမည္ကို ေဌးေမာင္သိပ္ေၾကာက္သည္။ ေဌးေမာင္က နားေလးေနသည္ကိုး။ နားမလည္သျဖင့္ ျပန္ေမးလွ်င္ ရိုင္းရာက်မည္။ ၿပီးေတာ့ လူႀကီးေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ႏွစ္ခြန္းျပန္မေျပာတတ္ဘူးမဟုတ္လား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယခုည ေဌးေမာင္ အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။ ေဌးေမာင့္စိတ္ေတြ ရႈပ္ေထြးေနာက္က်ိေနသည္။ ဘာေၾကာင့္ ထိုသို႔ ရႈပ္ေထြးေနာက္က်ိေနရသည္ကို ေဌးေမာင္ကိုယ္တိုင္လည္း မသိ။ ၀မ္းနည္းေနျခင္းလား။ အားငယ္ေနျခင္းလား။ တစ္ခုခုကို အလိုမက်ျဖစ္ေနျခင္းလား။ ဘာလား။ ဘာလား။

အေတြးေတြထဲက ကိုမင္းေအာင္လ၏ အေၾကာင္းေတြ ေပၚလာသည္။ ကိုမင္းေအာင္လ၏အောကာင္းေတြ စိတ္ထဲေရာက္လာေတာ့ ဘာလိုလိုနဲ႔ အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္လာရသည္။

ဖုန္းေလးကို ဖြင့္ၿပီး ကိုမင္းေအာင္လျပသည့္ ကိုမင္းေအာင္လ၏ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ကိုၾကည့္ေနမိသည္။ ေခ်ာေမာလွပသည့္ ကိုမင္းေအာင္လ၏ မ်က္ႏွာေလးက အၾကည့္ေန ခြာလိုပမရႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနမိသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ေဌးေမာင္ၾကည့္ေနမိသည္က ကိုမင္းေအာင္လ၏ ပံုထဲက ေနာက္ခံရႈခင္းမ်ား။ ေနရာ။ ရာထူး။ ဂုဏ္။ ကိုမင္းေအာင္လ၏ ဘ၀နဲ႔ ေဌးေမာင့္ဘ၀ ေဌးေမာင္အလိုလိုႏႈိင္းယွဥ္ေနမိသည္။ ႏႈိင္းယွဥ္မိတိုင္း အားငယ္စိတ္ေတြသာ ႀကီးစိုးလို႔လာရသည္။

ဆက္လက္ၿပီး ေဌးေမာင္အေတြးစိတ္ေတြ ၀င္လာရျပန္သည္။

ဟုတ္ေပသားပဲ။ သူနဲ႔ငါက ဘာမွမပတ္သက္ေသးဘူး။ လိုင္းေပၚမွာလည္း တစ္ခါႏွစ္ခါေလာက္ပဲ ဆံုေတြ႔ရေသးတာ။ သူ႔ဘက္ “ညီေမာင္က ခ်စ္ဖိုပေကာင္းတယ္” လို႔ေျပာတာကလည္း အေပ်ာ္အပ်က္ပဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ ဟုတ္သည္။ သူနဲ႔ငါက ခ်စ္သူေတြလည္း မဟုတ္ၾကေသးဘူး။ သူကလည္း ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာမလာေသးဘူး။ ေဌးေမာင္ကလည္း သူလို ဂုဏ္ရွိ၊ ခ်မ္းသားသည့္သူကို ဘယ္တုန္းကမွ မမွန္းခဲ့ဖူးေသးဘူး။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးနဲ႔ အခုလိုအေတြးလိုလိုခ်ာခ်ာလည္ၿပီး အားငယ္စိတ္လိုလို၊ စိတ္ဓာတ္က်သလိုလိုစိတ္ေတြ ၀င္မေနသင့္ဘူး။ ေနာင္အနာဂတ္မွာ ဘာကိစၥေတြ ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာလည္း မသိႏိုင္ေသးဘူး။ တစ္ေန႔ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေပါ့ေလ သူ႔ဘက္က ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာလာခဲ့ရင္ေတာင္ သူေျပာလာခဲ့မွ ကိစၥေတြက ျဖစ္လာမည္။ ထိုအခါက်မွပဲ ျဖစ္ေလရာအတိုင္းေနမည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုလက္ရွိမွာ ဘာမွမေတြးပဲ သည္အတိုင္းေလးပဲေန။ လက္၇ွိအခ်ိန္မွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေကာင္းေအာင္ေန။ သူ႔အေၾကာင္းေတြ စိတ္ထဲလည္း ထည့္ထားမေနနဲ႔ေတာ့။

ေဌးေမာင္ ဖုန္းေလးကို ပိတ္လိုက္သည္။ ဖုန္းပိတ္လိုက္မႈေၾကာင့္ အခန္းေလးထဲ ေမွာင္မည္းသြားသည္။ ေဘးမွ ေစာင္ေလးကို ျခံဳလိုက္သည္။ မနက္ျဖန္ရံုးပိတ္သည္။ အေဖနဲပအေမ့ကို ကူညီရဦးမည္။ ေျမပဲခင္းထဲၾကားလိုက္တန္ လိုက္ရမည္။ ေပါင္းႏႈတ္တန္ႏႈတ္ရမည္။ ႏြားစာရိတ္တန္ရိတ္ရမည္။ အလုပ္ေတြထဲ စိတ္ကိုႏွစ္ထားလိုက္ရင္ သူ႔ကိုလည္း ေမ့ထားႏိုင္ၿပီး အားငယ္စိတ္ေတြ၊ က်ေနတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏိုင္တန္ေကာင္းသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေအာက္အီအီးအြတ္….

ၾကက္မ်ားတြန္ေနၾကေပၿပီ။ မိုးပင္လင္းေတာ့မည္။ ၾကက္ေတြက မလင္းခင္ကတည္းက တြန္းတတ္ၾကသည္။

ေဌးေမာင္က အေမွာင္ရိပ္မျပယ္ခင္ကတည္းက ထေနက်မို႔ ေန႔တိုင္းလိုလို ေမွာင္ရိပ္မျပယ္ခင္အခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ႏိုးေနတတ္သည္။ ေဌးေမာင္ အိပ္ယာမွ ထလိုက္ၿပီး အိပ္ယာခင္းမ်ားကို ေခါက္သိမ္းလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေျမေရအိုးစင္မွ ေရႏွစ္ခြက္မွ် အ၀ေသာက္လုိက္သည္။ နံနက္အိပ္ယာထထခ်င္း ေရႏွစ္ခြက္ေသာက္တတ္သည္က ေဌးေမာင့္အက်င့္လိုျဖစ္ေနသည္။ ၿပီးလွ်င္ အေပါ့သြားလိုက္သည္။ အေလးသြားခ်င္သည္ဆိုေတာင္ ေအာင့္ထားတတ္သည္။ လုပ္စရာေတြက ၇ွိေသးသည္။ ထိုစရာေတြၿပီးမွ မ်က္ႏွာသစ္တန္ သစ္မည္။ အေလးသြားတန္သြားမည္။

ေရေသာက္အၿပီး အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ သစ္သားတိုင္တြင္ နဖားႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ထားေသာ ႏြားႏွစ္ေကာင္ကို ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ႏြားေခါင္း(ႏြားစာခြက္) မွာ ခ်ည္ထားလိုက္သည္။ မေန႔က စဥ္းစားခဲ့ေသာ ႏြားစာမ်ားကို က်ံဳးၿပီး ႏြားေခါင္းထဲ ထည့္ေကၽြးလိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ႏြားေခ်းက်ံဳးေတာင္းနဲ႔ ကလက္(ႏြားေခ်းေကာ္ယူေသာ ပစၥည္း) ယူၿပီး ႏြားေခ်းမ်ားကို က်ံဳးလိုက္သည္။ ႏြားေခ်းက်ံဳးအၿပီး အိမ္ေရွ ့ေျမတံလင္းတြင္ ထိုင္တံျမက္စည္းနဲ႔ လွည္းက်င္းလိုက္သည္။ လွည္းက်င္းအၿပီး ႏြားေခ်းက်ံဳးေတာင္းနဲ႔ ကလက္ကို ယူၿပီး က်ံဳးလိုက္ျပန္သည္။ ေဌးေမာင္၏ နိစၥဓူ၀အလုပ္မ်ားကို လုပ္ေနစဥ္ အေမက ထမင္းခ်က္ေနၿပီ။ အေဖကေတာ့ ဘုရား၀တ္ျပဳေနၿပီ။ ညီေလးေဌးေအာင္ကေတာ့ အိပ္ေကာင္းတုန္းျဖစ္မည္။ ေဌးေမာင္က ညီေလးေဌးေအာင့္အား အလုပ္မ်ားကို သိပ္မလုပ္ေစခ်င္။ အလုပ္ေတြ သိပ္လုပ္လွ်င္ ပင္ပန္းၿပီး ေက်ာင္းစာမလိုက္ႏိုင္မွာစိုးသည္။ အိပ္ခ်ိန္ကို မ်ားမ်ားေပးေစခ်င္သည္။ အရြယ္ထြက္စ အရြယ္ေလးေတြ မ်ားမ်ားအိပ္မွ၊ အလုပ္ေတြလည္း အရမ္းပင္ပန္းေအာင္မလုပ္မွ အရပ္လည္း ၇ွည္မည္။ ထြားက်ိဳင္းမည္။ ညီေလးကို လူတကာေတြၾကားမွ အရပ္ပုပုနဲ႔ အားငယ္မေနေစခ်င္ပါ။ သည့္ောကာင့္ ေဌးေမာင္ကသာ အိမ္အလုပ္ဟူသမွ် ေဌးေမာင္တစ္ေယာက္တည္းသား အတတ္ႏိုင္ဆံုး လုပ္ေပးခ်င္သည္။

အမႈိက္က်ံဳးၿပီးသြားမွ ခုနက ေရအ၀ေသာက္ထားေသာေၾကာင့္ အေလးသြားခ်င္လာသည္။ အေလးသါားလိုက္သည္။ ၿပီးမွ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္ မိုးလည္း လင္းအားႀကီးသြားၿပီ။ ညီေလးလည္း ႏိုးလာၿပီ။ အေမလည္း နံနက္စာ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးသြားၿပီ။ အေဖလည္း ဘုရား၀တ္ျပဳ နံနက္ဆြမ္းေတာ္ကပ္ၿပီးသြားၿပီ။ မိသားစုနံနက္စာ ထမင္းလက္ဆံုစားၾကသည္။

နံနက္စာစားအၿပီး ေဌးေမာင္ေတာသို႔သြားရမည္။ အေဖက နံနက္စာစားစဥ္က ယာခင္းၾကားလိုက္၊ ေပါင္းႏႈတ္စရာမရွိဘူးဟု ဆိုသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ အေမ့ကို ကူညီရမည္။ အေမက ေန႔တိုင္းႏြားစာရိတ္၇သည္ဆိုေတာ့ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ အေမ့ကို နားနားေနေနေနေစခ်င္သည့္ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ေဌးေမာင္တစ္ေယာက္တည္းသာ ႏြားစာရိတ္ေတာ့မည္။အေဖကေတာ့ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ပါေစ။ ညီေလးေဌးေအာင္က စာက်က္စရာမရွိသျဖင့္ ႏြားစာရိတ္လိုက္မည္ဟုဆိုသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ေျမပဲစိုက္ထားသည့္ ယာေတာထဲ ႏြားလွည္းယဥ္ကေလးကို ေမာင္းကာ ႏြားစာရိတ္သြားၾကမည္။ ေျမပဲခင္းထဲ ရိတ္ပါက ေပါင္းႏႈတ္ရာက်သလို ႏြားစာလည္း ရသည္။ ဒါေပမဲ့ ေျမပဲဥမ်ားကို မေပၚေအာင္ သတိထားရသည္။

ေဌးေမာင္ခ်က္ခ်င္း တံစဥ္(ႏြားစာရိတ္ပစၥည္း)ႏွစ္ေခ်ာင္းကို လွည္းေပၚတင္လိုက္သည္။ ေရဗူးထဲလည္း ေရထည့္လိုက္ၿပီး လွည္းေပၚတင္လုိက္သည္။ ၿပီးမွ ႏြားႏွစ္ေကာင္အား လွည္းတံပိုး(ထမ္းပိုး)တပ္ဆင္ကာ နကန္( ႏြားရိုက္ပစၥည္း၊ ႏွင္တံ)နဲ႔ ေတာက္ တေတာက္ေတာက္ေခါက္ကာ ယာေတာဆီ ႏွင္လိုက္သည္။ လွည္းေနာက္မွာ ဖုန္လံုးအခ်ိဳ ့ေထာင္းထေနသည္။

ႏြားစာရိတ္စဥ္ ေနလည္း ပူဦးမည္။ ေနပူလို႔ပါဟု အေၾကာင္းျပေနပါက ႏြားစာလည္း မရပဲ ေန႔သာျမင့္သြားေပလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ႏြားစာရိတ္တိုင္း ေနပူမိုးရြာ မေရွာင္ရေပ။

ႏြားစာရိတ္ကအျပန္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရဦးမည္။ ၿပီးလွ်င္ ထင္းခြဲတန္ခြဲရမည္။ ၿပီးလွ်င္ ေဘးအိမ္သြားလည္ၿပီး စကားေျပာတန္ေျပာမည္။ ေဘးအိမ္က လက္ဖက္သုပ္ကို အားမနာတမ္း ႏိႈက္စားတန္စားမည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အပိုင္း ၄ ေမွ်ာ္…

Nov 22nd

ကိုယ့္ခ်စ္သူအညာသား - အပိုင္း(၂)

By davidmgmg

ေဒးဗစ္

သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၿပီးသြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ မေန႔က Putty ထည့္ၿပီးအေျခာက္ခံထားေသာ စက္ပစၥည္းတစ္ခုအား ေကာ္ပတ္အႏု၊ အၾကမ္း၊ အလတ္ျဖင့္ ညီညာေခ်ာမြတ္သြားေမာင္ ပြတ္တိုက္ရမည္။ ေဌးေမာင္လည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ (၃)ေယာက္ႏွင့္ တက္ညီလက္ညီ လုပ္လုိက္သည္။ ေကာ္ပတ္တိုက္ရင္း တျခားသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာေနသည္။ ေဌးေမာင္ကေတာ့ နားမလည္သျဖင့္ ၀င္မေျပာရ နားမေထာင္ရပဲ အလုပ္ကိုသာ အာရံုစူးစူးစိုက္စိုက္လုပ္ေနလိုက္သည္။ အသစ္ထုတ္လုပ္ေသာ စက္ပစၥည္းက ႀကီးမားလြန္းေသာ CNC စက္ႀကီးမို႔ Putty ထည့္ထားရတာမ်ားလြန္းသည္။ မ်ားလြန္းေတာ့ ေကာ္ပတ္တိုက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မၿပီးႏိုင္။ Putty ထည့္ထားရတာကလည္း အလြယ္တကူေခ်ာေခ်ာမြတ္မြတ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ထည့္လို႔မရသျဖင့္ Putty မ်ားက ထူထူထပ္ထပ္ႀကီးျဖစ္ေနသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ထူထပ္ၾကမ္းတမ္းေနေသာ Putty ထည့္ထားသည့္ မ်က္ႏွာျပင္အား ေခ်ာမြတ္သြားေစဖို႔ ေကာ္ပတ္အၾကမ္းႀကီးျဖင့္ နာနာပြတ္တိုက္ရသည္။ အၾကမ္းႏွင့္တိုက္ၿပီးမွ အလတ္နဲ႔ တိုက္သည္။ အလတ္နဲ႔ တိုက္ၿပီးမွ အေခ်ာေလးနဲ႔ အဆင့္အဆင့္တက္ၿပီးတိုက္ရသည္။ တခ်ိဳ ့ကားေဘာ္ဒီေဆးမႈတ္ရံုမ်ားတြင္ Putty ထည့္ထားေသာ ပစၥည္းအား ေရေလာင္းၿပီး ေကာ္ပတ္အႏုေလးႏွင့္တိုက္ၾကသည္။ ေဌးေမာင္တို႔ အလုပ္က်ေတာ့ ေရႏွင့္တိုက္လို႔မရ။ ပစၥည္းကိုက ေရႏွင့္ မထိရေသာ သြန္းသံျဖစ္သည္။ ေရႏွင့္မတိုက္ရေသာေၾကာင့္ ေကာ္ပတ္ႏွင့္တိုက္စဥ္ ဖုန္ကဲ့သို႔ အမႈန္အမႊားေတြ ေထာင္းေနေအာင္ထသည္။ Putty ဖုန္မႈန္႔ေတြ ဆံပင္ထဲ ၀င္ကုန္သည္။ ေျခေတြလက္ေတြ၊ အ၀တ္အစားေတြမွာ ေပကုန္သည္။ ႏွေခါင္းထဲလည္း ၀င္ကုန္သည္။ အားႏွင့္ တိုက္ရသည္လည္း ၇ွိတာေၾကာင့္ ပူလြန္းေသာ ရာသီဥတုတြင္ ေခၽြးဒီးဒီးက်သည္။ တစ္ကိုယ္လံုး ေခၽြးမ်ားႏွင့္ စိုရႊဲေနသည့္အခါမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။

Putty ထည့္ၿပီးလို႔ ေကာ္ပတ္ႏွင့္ တိုက္ၿပီးပါက ေဆးမႈတ္ရမည္။ ေဆးမႈတ္ရမည့္ပစၥည္းအား ဓာတ္ဆီႏွင့္ ေဆးရေသးသည္။ ဓာတ္ဆီမ်ားကိုင္ရသျဖင့္ တစ္ကိုယ္လံုး ဓာတ္ဆီနံ႔ေတြ နံေစာ္ေနတတ္သည္။ ဓာတ္ဆီႏွင့္ ေဆးေၾကာၿပီးမွ ေဆးမႈတ္မည့္ အေရာင္(ဆီေဆး)၏ နံပါတ္အလိုက္ သင္နာ(Thinner)ႏွင့္ (နံပါတ္အလိုက္) ေဖ်ာ္စပ္ၿပီး ဂန္းခြက္(ေဆးမႈခြက္)ထဲထည့္ၿပီး ေလစက္ေမာင္းကာ မႈတ္ရသည္။ ေဆးမႈတ္စဥ္ ထြက္လာသည့္ ေဆးအမႈန္အမႊားမ်ားက က်န္းမာေရးအား အလြန္ထိခိုက္ေစေသာေၾကာင့္ ႏွာေခါင္းစည္းပတ္ၿပီး ႏွာေခါင္းမွတစ္ဆင့္ အဆုတ္ထဲ မ၀င္ေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာဂရုစိုက္ရသည္။ ေဆးမႈတ္ၿပီးပါက ဂန္းခြက္အား သင္နာႏွင့္ ျပန္လည္ေဆးေၾကာရျပန္သည္။ လက္နဲ႔ေဆးရေသာေၾကာင့္ ဓာတ္ဆီနံ႔ထက္ ျပင္းထန္လြန္းေသာ သင္နာေၾကာင့္ လက္မ်ားစားကုန္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဌးေမာင္၏ လက္ဖ၀ါးေလးမ်ား ၾကမ္းတမ္းေနသည္။ အသားမ်ား မည္းကုန္သည္။ လက္သည္းခြံမ်ားလည္း ပုပုတိုတိုႏွင့္ မည္းကုန္ေလသည္။ ထိုလက္မ်ားသည္ ဘယ္လိုမွ မလွပေတာ့ေပ။

ေဌးေမာင္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္(၃)ေယာက္နဲ႔ ဂန္းခြက္ကိုယ္စီနဲ႔ ေဆးမႈတ္လိုက္သည္။ ေဌးေမာင္က ပိုၿပီး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၿပီးသြားေအာင္ မႈတ္လိုက္သည္။ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၿပီးမွ ေဌးေမာင္၀ါသနာပါလြန္းသည့္ ေဖ့ဘုတ္ကို ဇိမ္က်က်နဲ႔ သံုးရမည္ျဖစ္သည္။ အလုပ္မရွိေသာေၾကာင့္ အလုပ္ခ်ိန္အတြင္းမွာ ေဖ့ဘုတ္သံုး၊ ဂိမ္းေဆာ့၊ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ေနေအာင္ေျပာၾကသည္ကို မန္ေနဂ်ာက ျမင္ေသာ္လည္း ဘာမွမေျပာေပ။ ေဌးေမာင္က ေဆးမႈတ္အၿပီး ဂန္းခြက္ကို သင္နာနဲ႔ ေျပာင္စင္ေအာင္ေဆးလိုက္သည္။ ၿပီးမွ သန္႔စင္ခန္းသြားကာ လက္အား ဆပ္ျပာနဲ႔ စင္ၾကယ္စြာ ေဆးလိုက္သည္။ လက္ေဆးအၿပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးမွာ ပတ္ထားေသာ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႔ လက္ကို လ်င္ျမန္စြာ သုတ္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ဖုန္းေလးကို ထုတ္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ ကံအားေလ်ာစြာ ၀ိုင္ဖိုင္ေကာ္နက္ရွင္းက ေကာင္းလြန္းေနေသာေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္ေလး ခ်က္ခ်င္းပြင့္လာသည္။ မီးနီသံုးတန္းကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ Messgner မွာ မက္ေဆ့ (၅) ခုမွ်ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္သြားမိသည္။ သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ ေဌးေမာင့္အား ခင္မင္တဲ့သူေတြ မ်ားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္မည္။ ထို (၅)ေယာက္ထဲတြင္ ေဌးေမာင့္အား “ညီေမာင္က ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ေနာ္” လို႔ ေျပာခဲ့သည့္ ကိုမင္းေအာင္လ၏ မက္ေဆ့လည္း ပါခ်င္ပါေပလိမ့္မည္။ မက္ေဆ့ကို အရင္ဆံုး ဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္။

သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္ရွာသူ၏ မက္ေဆ့ပါမခဲ့ေပ။ ေဌးေမာင့္အား “ညီေမာင္က ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္” လို႔ ေျပာခဲ့သည့္ မင္းေအာင္လ၏ မက္ေဆ့ကို မေတြ႔ရေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဌးေမာင့္စိတ္ထဲ ဘ၀င္မက်မိျဖစ္သြားသည္။ ၿပီးမွ (၆၀)ေက်ာ္မွ်ရွိေသာ …. Notification ေနရာကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မင္းေအာင္လက ေဌးေမာင္၏ ပံုမ်ားအား Like လုပ္ထားမွန္းသိလိုက္ရေတာ့ ေဌးေမာင္ အားႀကီးေပ်ာ္သြားမိသည္။အခုလို Like မ်ားစြာ လုပ္ထားေတာ့ မင္းေအာင္လက ေဌးေမာင္အား အမ်ားႀကီးမဟုတ္ေတာင္ အနည္းငယ္မွ်ေတာ့ ငယ္သြားတာ ေသခ်ာေပလိမ့္မည္။

Chat Box ဆီမွာ မင္းေအာင္လ၏ နာမည္ေလးရဲ့ေဘးမွာ မီးစိမ္းေလးျပေနမလား သိခ်င္တာေၾကာင့္ သြားၾကည့္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ မီးစိမ္းျပေနတာ မေတြ႔ရသျဖင့္ Home မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားတင္ထားသည့္ ပံုမ်ား၊ စေတတပ္မ်ား၊ သတင္းမ်ားကို ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ၾကည့္လို႔ ၀သြားေတာ့မွ မေန႔တုန္းက ကိုမင္းေအာင္လနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ေသာ စကားလံုးေလးမ်ားကို စားျမံဳ့ျပန္လိုက္ဦးမည္ဆိုၿပီး အားလံုးကို ဖတ္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ဖတ္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ရယ္စရာေလးေတြ ၾကည္ႏူးစရာေလးေတြေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္တည္း ျပံဳးစိစိျဖစ္ေနမိသည္။ ဖတ္ၾကည့္ေနရင္း ေအာက္ဆံုးကိုေရာက္သြားေတာ့ ..

“အစ္ကိုက ရန္ကုန္ကပါ ညီေမာင္ကေကာ”

လို႔ ကိုမင္းေအာင္လဘက္က ေမးထားေတာ့ ေဌးေမာင္ ျပန္ေျဖမယ္လုပ္လိုက္သည္။ မေန႔က ျပန္ေျပာမယ္လုပ္ေနတုန္း စက္ရံုမွဴးႀကီးေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ျပန္မေျပာခဲ့ရ။ ေဌးေမာင့္ဘက္က အေျဖေရာက္မလာသျဖင့္ ကိုမင္းေအာင္လ စိတ္ခုသြားႏိုင္ေကာင္းသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ ေျဖရွင္းသင့္သည္ဟု ေတြးလိုက္သည္။ ေဌးေမာင့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ သြက္သြက္ေလးပဲ လႈပ္ရွားလိုက္သည္။

“အားနာလိုက္တာအစ္ကို၊ မေန႔က ေျပာေနတုန္း ကိစၥေလးတစ္ခုရွိလာလို႔ ျပန္ေျပာဖို႔ အခ်ိန္မရေတာ့ဘူးျဖစ္သြားလို႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္က မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး၊ ပခုကၠၠဴခရိုင္ထဲက အလြန္ေခ်ာင္က်လွတဲ့ ၿမိဳ ့ေသးေသးေလးျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ ့ကေလးၿမိဳ့နယ္က ေရႊကုန္းေက်းရြာ….”

ေဌးေမာင္ေတြေ၀သြားရသည္။ ေဌးေမာင္က ရြာေလးတစ္ရြာကဆိုတာ ေျပာျပသင့္မသင့္ စဥ္းစားေနမိသည္။ ဟုတ္သည္ေလ ေျပာျပေတာ့ေကာ ဘာထူးမွာလဲ။ အပိုေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမည္။ ၿပီးေတာ့ လိုင္းေပၚက မယံုၾကည္ရေသးသည့္သူကို ကိုယ့္ဇာတိလိပ္စာအေၾကာင္း ျပည့္ျပည့္စံုစံုမေျပာသင့္ဘူးထင္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ “ေရႊကုန္းေက်းရြာ” ဆိုတဲ့ ရိုက္ၿပီးသားစာေလးကို ဖ်က္လိုက္သည္။ “ၿမိဳ့ကေလးၿမိဳ့က” ဆိုရင္ လံုေလာက္ေပၿပီ။

“ဟာ ေဟ့ေကာင္ စက္ရံုမွဴးလာေနတယ္တဲ့”

အေျဖလႊာစာေရးေနတုန္း စိန္လင္းက လက္တို႔လာျပန္ေတာ့ ေဌးေမာင္ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖုန္းေလးကိုပိတ္ၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာဆီ ေျပးသြားကာ အလုပ္ရႈပ္ဟန္ေဆာင္လိုက္သည္။ ေတာ္ေတာ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးႏိုင္လြန္းသည့္ စက္ရံုမွဴးႀကီးပဲ စိတ္ထဲက က်ိတ္ႀကိမ္းလိုက္သည္။ ဖုန္းကို ပိတ္ပစ္လိုက္ရသည္က စက္ရံုမွဴးႀကီးေရွ ့တြင္ ဖုန္းေကာသံ ျမည္လာမွာကို ေဌးေမာင္ အလြန္ေၾကာက္သည္။ စက္ရံုမွဴးႀကီးကို ေဌးေမာင္ အလြန္ေၾကာက္ပါသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရံုးခန္းထဲတြင္ မင္းေအာင္လ အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ မန္ေနဂ်င္းမဟုတ္ပဲ ဒုမန္ေနဂ်င္းတာ၀န္က အလြန္ႀကီးမားလွသည္။ ၀န္ထမ္းေတြကို စီမံခန္႔ခြဲရတာနဲ႔၊ လိုက္လံၾကပ္မတ္ၾကည့္ရႈရတာနဲ႔၊ ေရာက္လာသည့္စာရြက္စာတန္းအခ်က္အလက္ေတြကို ဖတ္ရႈလက္မွတ္ထိုးရတာနဲ႔ အလုပ္က ၿပီးကို မၿပီးႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။ အားလပ္ခ်ိန္ပင္မရျဖစ္ေနရသည္။ အလုပ္လုပ္ေနသည့္အခ်ိန္ေတြအတြင္းမွာ စိတ္က “ညီေမာင္” ေလးဆီ ေရာက္ရွိေနမိသည္။ “ညီေမာင္” ေလးကို လြမ္းေနသည္။ “ညီေမာင္” ေလးနဲ႔ စကားေျပာခ်င္လွသည္။ အလုပ္ၿပီးသြားလွ်င္ ေဖ့ဘုတ္ကို ဖြင့္ၿပီး “ညီေမာင္” ေလးနဲ႔ စကားေျပာဦးမည္၊ နံနက္က ရိုက္ထားခဲ့ေသာ ဓာတ္ပံုေလးေတြကို ညီေမာင့္အား ျပဦးမည္ဟု ေတြးထားလိုက္သည္။ ေတြးရင္းနဲ႔လည္း ျပံဳးေနမိျပန္သည္။

ေန႔ခင္း ထမင္းစားနားခ်ိန္ေရာက္ခါနီးမွ အလုပ္ပါးသြားသျဖင့္ မင္းေအာင္လ ခ်က္ခ်င္း ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ဖြင့္လုိက္သည္။ ခဏတြင္းခ်င္း ေဖ့ဘုတ္ေလးပြင့္သြားသည္။ Messgener ေနရာမွာ ညီေမာင့္မက္ေဆ့ရွိေနေလမလားဆိုၿပီး သြားၾကည့္လိုက္သည္။ မေတြ႔သျဖင့္ မင္းေအာင္လ ၀မ္းနည္းသလို ခံစားရသြားမိသည္။ မေန႔က ညီေမာင္၏ ပံုေလးမ်ားကို Like လုပ္ခဲ့သျဖင့္ “ကၽြန္ေတာ့္ပံုေတြကို Like လုပ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” လို႔ ညီေမာင္က မက္ေဆ့ေလးပို႔ထားလိမ့္မည္ထင္ခဲ့သည္။ ထင္ခဲ့သလို ျဖစ္မလာေတာ့ ၀မ္းနည္းမိသည္။ ဆက္လက္ၿပီး Home မွာ ညီေမာင္ ပံုအသစ္ေလးေတြ တင္ေလမလားဆိုၿပီး ရွာၾကည့္လိုက္သည္။ မေတြ႔ရေပ။ မင္းေအာင္လမ်ား လိုင္းေပၚတက္လာတာေနာက္က်သြားျခင္းေၾကာင့္ ညီေမာင့္ပံုေလးေတြ မေတြ႔ရတာလားဆိုၿပီး ညီေမာင့္ေ၀ါလ္ေလးေပၚ သြားၾကည့္လုိက္သည္။ မေန႔က ေဒါင္းေလာ့လုပ္ထားၿပီးသားပံုမ်ားကိုသာ ေတြ႔လိုက္၇သည္။ ပံုအသစ္ေတြကို မေတြ႔ခဲ့ရ။ ဒါျဖင့္ရင္ မေန႔က ညီေမာင္နဲ႔ စကားေျပာခဲ့သည့္အခ်ိန္ကစၿပီး ေနာက္ပိုင္း ညီေမာင္ လံုးေပၚ မတက္ခဲ့ေသးဘူးေပါ့။ ကိုယ္က ညီေမာင့္ပံုေလးေတြကို Like လုပ္ခဲ့သည္ကိုလည္း ညီေမာင္ မျမင္ေသးဘူးေပါ့။ သည္သို႔ ထင္မိေတြးမိေတာ့ ခုနက ညီေမာင့္ဘက္က ဘာမွျပန္မေျပာဘူးအထင္နဲ႔ ၀မ္းနည္းတဲ့စိတ္ကေလး ေျပေပ်ာက္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့မွ ညီေမာင္လိုင္းေပၚတက္လာခဲ့လွ်င္ ျပဖို႔ရာအတြက္ ဖုန္းထဲက ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ကြန္ပ်ဴတာထဲသို႔ ကူးေနလိုက္သည္။ ပံုေလးမ်ား ကူးၿပီးသြားသည္။ ကိုယ့္ပံုေလးေတြကို တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံု ၾကည့္ေနမိျပန္သည္။ ေခ်ာေမာေနသျဖင့္ အားရေနမိျပန္သည္။

ၿပီးေနာက္ စိတ္ကူးေတြ ေပၚလာသျဖင့္ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးကို လွမ္းေျပာလုိက္သည္။

“သည္မွာအတြင္းေရးမွဴး တံခါးကို ခ်က္ခ်လိုက္စမ္းပါ”

“ဗ်ာ ဘာျဖစ္လို႔လဲဒုမန္ေနဂ်င္း”

အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက လန္႔သလိုလိုနဲ႔ ေမးလိုက္သည္။

“ပိတ္ဆိုပိတ္လိုက္ပါ၊ ျမန္ျမန္ေလး”

အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးလည္း ဘာျဖစ္မွန္းမသိတာေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ေလးသြားၿပီး ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

“ဘာျဖစ္တာလဲဟင္ဒုမန္ေနဂ်င္း”

မင္းေအာင္လက ဖုန္းကင္မရာေလးကို ဖြင့္ၿပီး အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးကို ေပးလိုက္သည္။

“ဟဲဟဲ ဘာမွေတာ့မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ လာ ငါ့ကို ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးပါလား၊ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတုန္း လူေတြ၀င္လာမွာစိုးလို႔ေလ ဟဲဟဲ”

မင္းေအာင္လက ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ေျပာလိုက္သည္။

“ဒုမန္ေနဂ်င္းကလည္း အဆန္းလုပ္ေနလိုက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာျဖင့္ ဘာမ်ားျဖစ္သြားသလဲလို႔၊ ဘယ္ေနရာမွာ ရိုက္မွာလဲ”

“ဒီေနရာေလးမွာပဲရိုက္မယ္”

မင္းေအာင္လက ေကေလးသလိုက္ၿပီး၊ အကၤ ်ီေလးနဲ႔ နက္ခတိုင္ေလးကို နည္းနည္းျပင္လိုက္ၿပီး ေနၿမဲေနရာေလးမွာပဲ ကြန္ပ်ဴတာေရွ ့မွာ အလုပ္လုပ္သလိုေလးေရာ ကင္မရာကို ၾကည့္ေနတဲ့ပံုစံေလးေရာ သရုပ္ေဆာင္ၿပီး အရိုက္ခံလိုက္သည္။ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးကလည္း အမိအရရိုက္ေပးလိုက္သည္။ ရိုက္ၿပီးသြားေတာ့ မင္းေအာင္လၾကည့္လုိက္သည္။ ပံုလွလွေလးေတြရေတာ့ ေက်နပ္မိသြားသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ရိုက္ခ်င္ေသးတာေၾကာင့္ ေနရာေျပာင္းၿပီး မတ္တပ္ရပ္တစ္ဖံု၊ လက္ပိုက္ေနပံုေလးတစ္ဖံု၊ ရယ္ျပံဳးေနပံုေလးတစ္ဖံုသရုပ္ေဆာင္လိုက္ျပန္သည္။ ရိုက္ၿပီးသြားေတာ့ မင္းေအာင္လသေဘာက်သြားရျပန္သည္။ သည္ပံုေလးေတြကို ညီေမာင့္ကိုျပရမည္။ ညီေမာင့္ကိုျပတဲ့ မင္းေအာင္လရဲ့ပံုေလးေတြဟာ လွပေနမွျဖစ္မည္။ ဒါမွလည္း ညီေမာင္က မင္းေအာင္လအား စိတ္၀င္စားလာႏိုင္တန္ေကာင္းသည္။

“ဟိုေလအတြင္းေရးမွဴး ငါ ဓာတ္ပံုရိုက္ခံတဲ့အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာနဲ႔ေနာ္”

“ဟာ ဒုမန္ေနဂ်င္းကလည္း အဆန္းလုပ္လို႔၊ ဓာတ္ပံုရိုက္တာမ်ား လူသိေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္လဲ”

“အတြင္းေရးမွဴးေနာ္၊ မေျပာပါနဲ႔ဆို၊ ငါရွက္တယ္ကြ”

မင္းေအာင္လစကားေၾကာင့္ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက ရယ္လုိက္သည္။

“မင္း ဘာရယ္တာလဲ”

မင္းေအာင္လရွက္ရွက္နဲ႔ေမးလိုက္သည္။

“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးဒုမန္ေနဂ်င္းရယ္၊ ဒုမန္ေနဂ်င္းက ရွက္တတ္ရန္ေကာ၊ စိတ္ခ်ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာပါဘူး”

“ေအးပါ၊ ငါ ဓာတ္ပံုရိုက္ခံတဲ့အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ေယာက္သိသြားလို႔ကေတာ့ မင္း ငါ့လက္သီးစာမိမယ္”

မင္းေအာင္လက ေနာက္လိုက္သည္။ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာလိုက္သည္။

“ဟက္ ဟက္ ဟက္၊ ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ”

မင္းေအာင္လက ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြကို ကြန္ပ်ဴတာထဲက Photos ထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားလိုက္သည္။

“ဒုမန္ေနဂ်င္း ေန႔လယ္စာ စားခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီ”

အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက လွမ္းေျပာသျဖင့္ ဓာတ္ပံုအၾကည့္ကေန ခြာလိုက္သည္။ လက္မွ နာရီကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေန႔လယ္ (၁၂ း ၀၀)နာရီထိုးေနေပၿပီ။

“ေၾသာ္ ေအး သြားၾကတာေပါ့”

ကြန္ပ်ဴတာေလးကို ပိတ္ၿပီး အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးနဲ႔ စားေသာက္ခန္းဆီ လွမ္းလိုက္သည္။ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက ဘယ္သြားသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္ မင္းေအာင္လ၏ေနာက္မွာ အၿမဲတမ္းပါလာတတ္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေန႔လယ္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္သျဖင့္ ေဌးေမာင္တို႔သူငယ္ခ်င္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္(၃)ေယာက္ လုပ္လက္စအလုပ္မ်ားကို ရပ္တန္႔လိုက္သည္။ လက္မ်ားကို စင္ၾကယ္စြာ အတူတူေဆးေၾကာလိုက္ၾကသည္။ ၿပီးမွ ရံုးခန္းထဲသြားၿပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဖြင့္ကာ အတူတူစားလိုက္ၾကေလသည္။

ေဌးေမာင္က ပိုၿပီး ျမန္ျမန္ၿပီးေအာင္ စားေနမိသည္။ ျမန္ျမန္စားၿပီးမွ ေဖ့ဘုတ္ကို အခ်ိန္မ်ားမ်ားသံုးရမည္ျဖစ္သည္။ ေဌးေမာင္အစားျမန္လွ်င္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က “ခ်က္ခ်င္လို႔ ျမန္ျမန္စားတာလားကြ” လို႔ ေမးတတ္သည္။ ထိုသို႔အေမးခံရလွ်င္ ေဌးေမာင္ သိပ္ေတာ့ ဘ၀င္မက်မိ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဌးေမာင္ေဖ့ဘုတ္ကုိ အရူးအမူးစြဲလန္းသြားတာျမင္ေတာ့ အျမင္ကတ္ခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာၾကသည္။ ျမန္ျမန္စားေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ရိပ္မိေလာက္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္ခဲ့။

စားေသာက္အၿပီး ထမင္းခ်ိဳင့္မ်ားကို ေရတိုင္ကီမွေရနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ေဆးလိုက္ၾကသည္။ ေဆးေၾကာၿပီးသြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက စားပြဲေပၚမွာ ေျခေထာက္ေတြ တင္လိုတင္၊ ေမွာက္လိုေမွာက္၊ အိပ္လိုအိပ္၊ စကားေတြ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာေနၾကသည္။ စိန္လင္းနဲ႔ မင္းထက္က ေဌးေမာင္လို ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္မဟုတ္ၾက။ သူတို႔ ေျပာသည့္စကားမ်ားထဲတြင္ ညစ္ညမ္းစကားမ်ားပါသလို ေကာင္မေလးေတြအေၾကာင္းလည္း ပါေလသည္။ ေဌးေမာင္လည္း တစ္ခါတေလ ၀င္ၿပီးေရာေႏွာေျပာတတ္သည္။ တစ္ခါတေလ ဖုန္းထဲ မိန္းမနဲ႔ေယာက်္ားညစ္ညမ္းကားမ်ားကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူတူၾကည့္ျဖစ္သည္။ အရက္လည္း အတူတူေသာက္ဖူးသည္။ ဒါမွ ေဌးေမာင္ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ဆိုတာ မသိမည္ျဖစ္သည္။ ေဌးေမာင္က ဟိုမိုမဟုတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညစ္ညမ္းကားေတြ အတူတူၾကည့္ျဖစ္ေသာ္ျငား သူငယ္ခ်င္းတို႔အေပၚေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ရိုင္းမ်ား မ၀င္ဖူးခဲ့။ သူငယ္ခ်င္းတို႔အေပၚမွာ ေဌးေမာင္ ျဖဴစင္ပါသည္။

ကုလားထိုင္ေလးေပၚထိုင္ရင္း ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပြင့္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ နာရီကေတာ့ (၁၂ း၀၀) နာရီထိုးေနေပၿပီ။ မီးနီသံုးတန္းေနရာတြင္ မီးနီမရွိသျဖင့္ ေျခာက္ကပ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ Chat Box ကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း ကိုမင္းေအာင္လ၏ အေကာင့္က မီးစိမ္းျပေနတာမေတြ႔ရသျဖင့္ ပ်င္းသြားရျပန္သည္။ သူ ေဌးေမာင့္အား ေမ့သြားေလၿပီလားဆိုၿပီး အေတြးထဲက ၀င္လာသည္။ မရင္းႏွီးသည့္ သူမ်ားသာရွိေနေသာ ပ်င္းစရာေကာင္းသြားသည္။ Home တျခားသူမ်ားတင္ထားသည့္ပံုေလးေတြကိုသာ ေငးေနလိုက္သည္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ပ်င္းစရာေကာင္းလွသည္။ ခဏၾကာေတာ့ မ်က္လံုးေတြ ေလးလာသျဖင့္ တစ္ေရးတစ္ေမာေလာက္အိပ္လိုက္မည္ဆိုၿပီး ရံုးခန္းထဲက ကတ္ထူစာအုပ္မ်ားကိုယူၿပီး ေခါင္းအံုးလုပ္ကာ စားပြဲေပၚတြင္ အိပ္လိုက္သည္။ ကိုမင္းေအာင္လက ေဌးေမာင့္အား “ညီေမာင္က ဘယ္ကလဲ” လို႔ ေမးထားသည္ကိုေတာ့ ေဌးေမာင္ေျဖရမွာ ေမ့ေနခဲ့သည္။ ဟိုတစ္ခါက အေျဖစာလံုးေလးေတြက ျပည့္ျပည့္စံုစံုရိုက္ထည့္ၿပီးခ်ိန္ေရာက္မွ မပို႔လိုက္တဲ့ ကိစၥေလးရွိလာေသာေၾကာင့္ မပို႔ခဲ့ရ။ ထိုသို႔ စာလံုးေလးေတြ ရိုက္ထည့္ၿပီးခဲ့ေသာေၾကာင့္ ပို႔ၿပီးၿပီဟု၊ ေဌးေမာင္က ဘယ္ကဆိုတာ ေျပာျပၿပီးၿပီဟု ေဌးေမာင္ ထင္မွတ္မိသြားခဲ့ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ေန႔လယ္အလုပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေဆးမႈတ္ရမည့္ပစၥည္းေရာက္လာသျဖင့္ ေဌးေမာင္တို႔ အလုပ္ရႈပ္သြားၾကရသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္သံုးခ်ိန္မရခဲ့။

(၀၄ း ၀၀)ခြဲၿပီးသြားေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔အတူ ခ်ိဳင့္ေလးဆြဲၿပီး စက္ရံုအျပင္ဘက္က ယာဥ္ရပ္နား၀န္းသို႔ လွမ္းလိုက္ၾကသည္။ ဌာနေပါင္းစံုမွ ၀န္ထမ္းမ်ားလည္း အလွ်ိဳအလွ်ိဳထြက္လာၾကသည္။ ေျခက်င္တစ္ဖံု၊ ဆိုင္ကယ္တစ္ဖံုျဖင့္ ၀န္ထမ္းမ်ား ပ်ားပန္းခတ္ေနသည္။ အေဆာင္ေနၾကသူအခ်ိဳ ့က အေဆာင္နဲ႔ နီးသျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ ဆိုင္ကယ္မရွိတာေၾကာင့္လည္း ပါသည္။ မ၀ယ္ႏိုင္ၾကေသးတာလည္း ျဖစ္သည္။ စက္ဘီးကေတာ့ ဘယ္သူမွ မစီးၾကေတာ့။ ေတာႀကိဳေတာၾကားပင္ျဖစ္ျငား ေခတ္မီထြန္းကားလာခဲ့ၿပီမို႔ စက္ဘီးမစီးၾကေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဖုန္းလည္း ၀န္ထမ္းအားလံုးလိုလိုကိုင္ႏိုင္ၾကၿပီျဖစ္သည္။ စက္ရံုနဲ႔ (၇)မိုင္ေ၀းေသာ ၿမိဳ ့ကေလးၿမိဳ ့ေပၚက ၀န္ထမ္းမ်ားကိုေတာ့ ဖယ္ရီနဲ႔ အႀကိဳအပို႔လုပ္သည္။ ဖယ္ရီကားေပၚတြင္ လူမ်ား ျပည့္ေနသည္။ စက္ရံုအ၀င္လမ္းမႀကီးအား ကတၱရာ မခင္းရေသးတာေၾကာင့္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဖုန္လံုးမ်ား ထေနသည္။ ကတၱရာလမ္းခင္းရန္ လမ္းေဘးတြင္ ေက်ာက္ပံုေလးမ်ား အစီအရီပံုထားသည္။ ထို စက္ရံုအ၀င္လမ္းမႀကီးကို ေက်ာ္လြန္ၿပီးမွ မံုရြာ ပုသိမ္ကတၱရာလမ္းမႀကီးေပၚေရာက္သည္။ ဖုန္ဒဏ္မွ ကင္းေ၀းသြားၾကရသည္။

ေဌးေမာင္လည္း ရြာေဘးနားက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္သူငယ္ခ်င္း စိန္လင္းနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီစီးရင္း ရြာဘက္ဆီသို႔ အျပင္းႏွင္လိုက္ၾကသည္။ ရံုးမွာ ေန႔တိုင္းေတြ႔ေနၾကမို႔ လမ္းမွာ ေျပာစရာစကားမ်ားမရွိၾက။ ေဌးေမာင္တို႔ရြာက အနီးဆံုးမို႔ ရြာရွိရာ အေကြ႔ေလးဆီ ေကြ႔၀င္လိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းစိန္လင္းကိုပင္ “သြားေတာ့မယ္” ဟု ႏႈတ္စရာပင္မလိုခဲ့။ အျပန္လမ္းတြင္ လမ္းသြားလမ္းလာေခ်ာေခ်ာေလးမ်ားကိုေတြ႔လွ်င္ ေဌးေမာင္ မသိမသာေလး ေငးတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုညည္းေနတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေဖ့ဘုတ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေလးမ်ားကို စျမံဳ့ျပန္ေနတတ္သည္။

ရြာအ၀င္လမ္းေဘးမွ ယာထဲက သနပ္ခါးနံ႔ေလးေတြ ရေနသည္။ ေျမပဲခင္းစိမ္းစိမ္းစိုစိုကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ပဲစင္းငံုပင္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းကိုလည္း အားရဖြယ္ေတြ႔ရသည္။ ဆက္လက္ၿပီး မူလတန္းေက်ာင္းကို ေတြ႔ရသည္။ မူလတန္းေက်ာင္းေဘးမွ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ အ၀င္လမ္းအုတ္တံတိုင္းမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ရံာေဘးနားက ဦးခ်စ္ပိုင္ ဓာတ္ဆီဆိုင္ေလးကိုလည္း ျဖတ္သြားလိုက္ရသည္။ ရြာအ၀င္ေပါက္ေရွ ့တြင္ မန္က်ည္းပင္ႀကီးက ထီးထီးမားမားႀကီး အုပ္မိုးေနသည္။ ထိုမန္က်ည္းပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ဆိုင္ဘုတ္ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရျပန္သည္။

“ေရႊကုန္းရြာ ေက်းရြာမွ လႈိက္လွဲစြာ ႀကိဳဆိုပါ၏”

ေဌးေမာင္တို႔ရြာေလးက အိမ္ေျခ (၁၂၀)ေလာက္သာရွိသည္။ အိမ္တိုင္းလိုလိုက ေတာင္သူလုပ္စားၾကသည္။ ေတာင္သူမလုပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆင္းရဲၾကေသာေၾကာင့္ အငွားအလုပ္ကိုသာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကရသူေတြလည္း ရွိသည္။ ထန္းတက္ၿပီး ထန္းလ်က္ေရာင္း၊ ထန္းေရခါးဆိုင္ေလးဖြင့္၊ အရက္ခ်က္ၿပီး စားေသာက္ၾကရသူေတြလည္း ရွိသည္။ တခ်ိဳ ့လူပ်ိဳလူလြတ္ ေဌးေမာင္တို႔အရြယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကသူေတြလည္း ရွိသည္။ မေလးရွား၊ စင္ကာပူ၊ ျမ၀တီ၊ ကိုးရီးယား၊ ထိုင္းသို႔ သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ေနၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိသည္။ အိမ္ေထာင္သည္မ်ားလည္း သြားၾကသည္။ ေဌးေမာင္ကေတာ့ ေက်ာင္းေနဖက္ (၁၀)ေယာက္ထဲတြင္ နားေလးေနေသာ ေဌးေမာင္တစ္ေယာက္သာ (၁၀)တန္းေအာင္ေသာေၾကာင့္ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ဆက္တက္ေနရေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားသို႔ မသြားျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံျခားသိုပ မသါားရဲပါေပ။ ကိုယ္တိုင္က နားေလးေနသူမို႔ သူမ်ားႏိုင္ငံသို႔သြားရမွာ အလြန္ေၾကာက္သည္။ ကံေကာင္းစြာပင္ ေဌးေမာင္ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ ရြာေဘးနားက ေဆာက္လုပ္ေနေသာ စက္ရံုႀကီးက ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးသြားေသာေၾကာင့္ အလုပ္ရခဲ့သည္။ တစ္ရြာလံုးက ေဌးေမာင့္ကို အလြန္အားက်ၾကသည္။ ေဌးေမာင့္လစာက တစ္သိန္းတစ္ေသာင္းေလာက္ရသည္ဆိုေတာ့ တစ္ရက္စာ သံုးေထာင္ေက်ာ္သည္။ ရြာတြင္ အငွားလိုက္ရသူတို႔က အငွားလိုက္ခ တစ္ရက္ (၇၀၀)၊ (၈၀၀)၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္သာ ရေသာေၾကာင့္ အားက်ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံျခားက သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မဆိုးဘူးဟု ေျပာၾကသည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ထားေနက် အိမ္ေရွ ့က အရပ္ရသည့္ေနရာေလးမွာ ထားလိုက္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ သြားလိုက္သည္။ ဖုန္းေလးကိုေတာ့ အိပ္ယာေခါင္းအံုးေအာက္တြင္ ထားလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ယူနီေဖာင္းေလးကို ခၽြတ္ၿပီး ႀကိဳးတန္းေပၚတင္လုိက္သည္။ ပုဆိုးေလးနဲ႔ အကၤ ်ီအႏြမ္းေလးနဲ႔ လဲ၀တ္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ဧည့္ခန္းစားပြဲေပၚမွ လက္ဖက္ခြက္ေတြ႔သျဖင့္ လွပ္ၾကည့္လုိက္သည္။ လက္ဖက္ပဲျခမ္းအခ်ိဳ ့ရွိေနေသးသျဖင့္ ၀ါးစားလိုက္သည္။ အေဖနဲ႔အေမတို႔က ဧည့္သည္လာလွ်င္ လက္ဖက္ပဲျခမ္းေလးနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေလး မပါမျဖစ္ဧည့္ခံတတ္သည္။ ေဌးေမာင္ကလည္း ရံုးကျပန္လာတိုင္း စားစရာအက်န္ေလးတစ္ခုခုရွိေလမလားဆိုၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲထိ ေမႊေႏွာက္ရွာစားတတ္သည္။ ဒါက ေဌးေမာင္အက်င့္လိုျဖစ္ေနသည္။

အသက္(၁၃)ႏွစ္အရြယ္ ညီေလးေဌးေအာင္က (၃ း၃၀)တြင္ ေက်ာင္းဆင္းသျဖင့္ ေဌးေမာင္ထက္အရင္ အိမ္သို႔ေစာေစာေရာက္ေနေပၿပီ။ ညီေလးက (၁၃)ႏွစ္ေပမဲ့ ထြားသည္။ ေဌးေမာင္လို အရပ္ရွည္သည္။ ညီေလးက ေန႔စဥ္အလုပ္ေနက် လွည္းေရစည္တိုက္ရန္အတြက္ လွည္းေရစည္မွ ေရမ်ားကို သံပံုး(ေရဆြဲပံုး)နဲ႔ခံၿပီး ေရခ်ေနသည္။ ေရမ်ားကို ေရခ်ိဳးကန္(အုတ္ကန္)ထဲ ထည့္သည္။(တခ်ိဳ ့အိမ္မ်ားက စဥ့္အိုးမ်ားကို အသံုးျပဳၾကသည္။) ၿပီးမွ ႏြားႏွစ္ေကာင္ကို လွည္းမွာ ေကာ့(ႏြားမ်ားကို လွည္းမွာ တပ္ဆင္)ၿပီး ရြာေဘးကပ္ရက္ဆီ ေမာင္းႏွင္သြားသည္။ ညီေလးက ႏြားမ်ားကိုလည္း ႏိုင္နင္းေနေပၿပီ။ ထိန္းႏိုင္ေနေပၿပီ။ ရြာမွ မည္သူမဆို အရြယ္ေရာက္လွ်င္ ႏြားမ်ားကို ထိန္းတတ္ေနၾကေပၿပီ။ ေရမ်ားကို ေဌးေမာင္အလုပ္လုပ္ေသာ စက္ရံုက ပိုက္လိုင္းျဖင့္ သြယ္တန္းၿပီး ကုသိုလ္ျဖစ္ ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဌးေမာင္အလုပ္လုပ္ရာ စက္ရံုသည္ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးျဖစ္သည္။

ေဌးေမာင့္တာ၀န္ကေတာ့ နံနက္က အေမရိတ္ထား၊ ႏႈတ္ထားေသာ ႏြားစားမ်ားကို စက္ခံုနဲ႔ စဥ္းရသည္။ ႏြားစာစဥ္းခ်ိန္တိုင္း အကၤ ်ီကို ခၽြတ္ထားတတ္သည္။ စက္ခံုဆိုသည္မွာ ႏြားစာမ်ားကို လက္ႏွစ္ဖက္မွာကိုင္ၿပီး ေျချဖင့္နင္းစဥ္းရေသာ ရိုးရိုးစက္ကေလးျဖင့္သည္။ ေတာင္သူလုပ္ၾကေသာ အိမ္တိုင္းလိုလိုတြင္ ထိုသို႔စက္ခံုေလးရွိသည္။ ႏြားစာစဥ္းရတာ ေမာသည္။ ေျချဖင့္နင္းထားရေသာေၾကာင့္ ေျခေထာက္ေညာင္းသည္။ ေခၽြးဒီးဒီးက်သည္။ ႏြားစာကိုင္ထားရေသာ လက္အား မစဥ္းမိေအာင္ အလြန္ဂရုစိုက္ရေသးသည္။ ဘယ္ေလာက္ပင္ဂရုစိုက္ပါေစ လက္အား ျဖတ္မိလြယ္သည္။ တခ်ိဳ ့သတိမထားမိသူမ်ား လက္ေတြ တိုကုန္ၾကသည္။ လက္အား စဥ္းမိသြားသူေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။ ေဌးေမာင္ကေတာ့ အၿမဲဂရုစိုက္သည္။ ဂရုစိုက္ေသာ္လည္း လက္သန္းၾကြယ္ထိပ္ေလးအား စဥ္းမိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအမာရြတ္ေလး အခုထိရွိေနတုန္း။

ႏြားစာစဥ္းရတာပင္ပန္းေသာ္လည္း ေဌးေမာင္ မပ်င္းရိပါေပ။ ႏြားစာစဥ္းရသည္က ကာယေလ့က်င့္ခန္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ေပ်ာ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ၾကြက္သားေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားရျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ အခုေခတ္ ေဘာ္ဒီလွခ်င္သူမ်ားလို ဂန္းေဆာ့ျခင္း၊ အေျပးေလ့က်င့္ျခင္း၊ ဒိုက္ထိုးျခင္း၊ ၀မ္းဗိုက္ၾကြက္သားေလ့က်င့္ခန္းမ်ား လုပ္စရာမလိုေတာ့။ အေမာဒဏ္လည္း ခံႏိုင္သည္။

 ႏြားစာစဥ္းရသည္က မၿပီးႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ေဌးေမာင္စဥ္းမၿပီးခင္ ညီေလးေဌးေအာင္က ေရစည္တိုက္က ျပန္လာသည္။ ႏြားႏွစ္ေကာင္ကို လွည္းကျဖဳတ္ၿပီး ႏြားေခါင္း(ႏြားစာခြက္)မွာခ်သည္။ ၿပီးမွ ႏြားေခါင္းကို ေဆးေၾကာသည္။ ေဆးေၾကာအၿပီး တိုက္လာခဲ့ေသာ လွည္းေရစည္မွ ေရမ်ားကို ေခါင္းထဲေလာင္းထည့္သည္။ မီးဖိုေခ်ာင္မွ ဆန္ေဆးရည္၊ ပန္ကန္းခြက္ေယာက္ေဆးရည္(ေရအို) မ်ားကိုလည္း ေလာင္းထည့္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေဌးေမာင္စဥ္းထားေသာ ႏြားစားမ်ားကို ေလွ်ာ္ေတာင္းျဖင့္ လာက်ံဳးယူၿပီး ႏြားေခါင္းထဲထည့္ၿပီး ေကၽြးလိုက္သည္။ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ တက္ညီလက္ညီရွိၾကသည္။ ဘယ္တုန္းကမွ အခိုမကပ္ဖူးၾက။ ရန္လည္း မျဖစ္ဖူးၾက။

အေမကေတာ့ နံနက္က ႏြားစာရိတ္၊ ေပါင္းႏႈတ္ထားသျဖင့္ ပင္ပန္းေနၿပီ။ မိုးမခ်ဳပ္ခင္အိမ္လည္ခ်င္လည္မည္။ အိမ္မွာ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္မည္။ မိုးခ်ဳပ္ကာနီးၿပီဆိုမွ ညစာထမင္းခ်က္သည္။ အေဖကေတာ့ ယာေတာထဲသြားၿပီး လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနသည္။ ယာကိုေစာင့္သည္။ ေျမပဲခင္းမွ ေျမပဲဥမ်ားကို က်ီးကန္းငွက္မ်ား ေဖာ္ယူမစားေသာက္ေစရန္ ေစာင့္ေရွာက္သည္။ သနပ္ခါးလည္း တစ္ဧကစိုက္ထားေသာေၾကာင့္ ေပါင္းသင္ေျမဆြသည္။

အေတာ္ေလးမိုးခ်ဳပ္သြားေတာ့မွ ေဌးေမာင္ႏြားစာစဥ္းလို႔ၿပီးသြားသည္။ ေဌးေမာင့္တစ္ကိုယ္လံုး ေခၽြးေတြ သီးေနသည္။ မ်က္ႏွာေပၚမွေရာ၊ ရင္ဘတ္ဆီမွ ေခၽြးမ်ားကို လက္ဖ၀ါးနဲ႔သုတ္ၿပီး ခါခ်လိုက္သည္။ ေျမေရအိုးစင္မွ ေရႏွစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ထိုင္ၿပီး အေမာေျဖလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ညီေလးေဌးေအာင္က ေရမိုးခ်ိဳးသနပ္ခါးေတြ လူးၿပီး ေဌးေမာင္၏ ဖုန္းေလးနဲ႔ ဂိမ္းေဆာ့ေနသည္။ ညီေလးေဌးေအာင္က ဂိမ္းေဆာ့တာ ၀ါသနာပါသည္။ ေန႔တိုင္း ေဌးေမာင္၏ ဖုန္းေလးနဲ႔ ေဆာ့တတ္သည္။ ေဌးေမာင္ကလည္း ညီေလးစိတ္ခ်မ္းသာရင္ ၿပီးေရာ့ဆိုၿပီး ဘာမွမတားေပ။ ေဌးေမာင္၏ဖုန္းေလးကိုကိုင္ရင္း ေဌးေမာင္ကူးထားသည့္ ဟိုမိုပံုေတြကို ညီေလးျမင္သြားမွာ စိုးတာေၾကာင့္ ပံုမ်ားကို ေဖ်ာက္ထားရသည္။ ေဖ့ဘုတ္ကိုလည္း ေလာ့ေအာက္လုပ္ထားသည္။ ထိုကိစၥကိုေတာ့ ေဌးေမာင္မေမ့ေအာင္ ဂရုစိုက္ရသည္။ ညီေလးအတြက္ ဖုန္း၀ယ္ေပးခ်င္ေပမဲ့ မ၀ယ္ေပးႏိုင္ေသးေပ။ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ၀ယ္ေပးျဖစ္ေအာင္ ၀ယ္ေပးမည္ဟု ေဌးေမာင္ ႀကိမ္း၀ါးထားသည္။

တကယ္ေတာ့လည္း ေဌးေမာင္တို႔ဘ၀က ဖုန္းမကိုင္ႏိုင္ပါ။ တေလာက ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုး ဆင္းကတ္ေတြ မဲ့ေဖာက္တုန္းက စက္ရံုထဲမွာေရာ၊ အိမ္မွာေရာ ေဌးေမာင္တို႔ မဲေပါက္ခဲ့သည္။ စက္ရ့ုမွာ ၀ိုင္ဖိုင္ရတာေရာ၊ သူမ်ားေတြ အင္တာနက္သံုးေနၾကတာျမင္ေတာ့ ေဌးေမာင္လည္း အားက်ၿပီး မဲေပါက္သည့္ ဆင္းကတ္စတ္ခုကိုေရာင္းၿပီး ေရာင္းလို႔ရေသာ ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ ေဖ့ဘုတ္သံုးလို႔ရရင္ ၿပီးေရာ့ဆိုၿပီး အေပါစားဟမ္းဆက္ေလးတစ္လံုးကို ၀ယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

အေမာေျပ ေခၽြးလည္းတိတ္ေတာ့ ေရခ်ိဳးလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ကၽြန္ေတာ္အရင္ရံုးဆင္းပါေတာ့မယ္ဒုမန္ေနဂ်င္း”

အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးကေျပာလာသည္။

“ေၾသာ္ ေအး ေအး”

“ဟုတ္ကဲ့”

အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက ဦးညြတ္ၿပီး အခန္းထဲက ထြက္သြားသည္။ မင္းေအာင္လလည္း အလုပ္ေတြ ၿပီးၿပီးခ်င္း ေဖ့ဘုတ္သံုးေနစဥ္ ရံုးဆင္းခ်ိန္လြန္သြားေသာေၾကာင့္ အတြင္းေရးမွဴးက ေျပာလာျခင္းျဖစ္သည္။ မင္းေအာင္လေတြ႔ခ်င္လြန္းေသာ “ညီေမာင္” ေလးက ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလြန္းလွသည္။ ညီေမာင္က ေဖ့ဘုတ္ကို မင္းေအာင္လလို အရူးအမူးစြဲလန္းလိမ့္မည္မထင္။ တစ္ရက္ျခား ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ရက္ျခားသံုးေနေလသလား။ ညီေမာင္နဲ႔ စကားေတြ ေျပာခ်င္ေသးသည္။ လက္မွနာရီကို ၾကည့္လိုက္သည္။ (၆း၃၀) နာရီခြဲေနေပၿပီ။ ရံုးဆင္းခ်ိန္ အေတာ္ေလးေက်ာ္ေနေပၿပီ။ သည့္ေၾကာင့္ “ညီေမာင့္ဆီ မက္ေဆ့ေလး ပို႔လိုက္သည္။

“သတိရတယ္” လို႔။ ကြန္ပ်ဴတာကို ပိတ္လိုက္သည္။ အိမ္တြင္ ျပန္လွန္ၾကည့္စရာရွိေသးသည့္ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို လက္ဆြဲအိတ္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ကားရွိရာဆီ ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဌးေမာင္ေရခ်ိဳးအ၀တ္အစားလဲၿပီးသြားေတာ့ မိုးလည္း ေမွာင္သြားၿပီ။

“အစ္ကို ထမင္းစားမယ္”

“ေအး”

အ၀တ္အစားလဲေနတုန္း ညီေလးက လာေခၚသည္။ ေဌးေမာင္လည္း ခ်က္ခ်င္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္လိုက္သည္။ အသင့္ခ်ထားေသာ ေဆာင့္ေၾကာင့္ဖင္ထိုင္ခံုေလးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ စားပြဲအလယ္မွာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးထြန္းၿပီး မိသားစုညစာလက္ဆံုစားၾကသည္။

ညစာစားၿပီးေတာ့ ညီေလးေဌးေအာင္က စာက်က္စရာရွိတာက်က္သည္။ စာလည္းေတာ္သည္။ စာမက်က္ခ်င္လွ်င္ ေဘးအိမ္မွာ တီဗီြသြားၾကည့္သည္။ ညီေလးက စာက်က္သိပ္မပ်င္းေပ။ စာရမွာသာ တီဗီြသြားၾကည့္သည္။ မသိတာေလးေတြရွိရင္လည္း ေဌးေမာင့္အား ေမးတတ္သည္။ ေဌးေမာင္ကလည္း တတ္သမွ် သင္ျပေပးသည္။

ေဌးေမာင္ကေတာ့ ညညဆို အားေနတတ္သည္။ အင္တာနက္သံုးခ်င္ေသာ္လည္း အင္တာနက္တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မိေသာ ေတာရြာေလးမို႔ အင္တာနက္ကို ေအးေအးလူလူသံုးလို႔မရ။ သည့္ေၾကာင့္ ေစာေစာအိပ္သည္။ မအိပ္ခ်င္လွ်င္ ရြာလယ္လမ္းမမွာ လမ္းေလွ်ာက္သည္။ ေဘးအိမ္သို႔လည္း တစ္ခါတေလတီဗီြသြားၾကည့္သည္။ တီဗီြကိုရီးယားဇာတ္လမ္းေတြ ၀ါသနာပါေသာ္လည္း သူမ်ားအိမ္မို႔ မၾကည့္ခ်င္။ Channal 7 ရုပ္သံလိုင္းမွ “ငါးတန္းႏွင့္ၿပိဳင္ ဘယ္သူႏိုင္” အစီအစဥ္တင္ဆက္သူအား ေဌးေမာင္မ်က္စိက်ေနမိသည္။ တစ္ခါတေလ သူ႔ကို သြားသြားၾကည့္သည္။ လွ်ပ္စစ္မီးမရေသာ ရြာေလးမို႔ တစ္ေန႔ေန႔ ဆိုလာျပား၊ ဘက္ထရီအိုးနဲ႔ တီဗီြ၀ယ္ႏိုင္ရန္ ေဌးေမာင္ ပိုက္ဆံစုေနသည္။ ညီေလးအတြက္လည္း ဖုန္း၀ယ္ေပးရဦးမည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေရမိုးခ်ိဳးကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီး ညစာထမင္း၀ိုင္းမွာ မင္းေအာင္လသြားထိုင္လိုက္သည္။ မိဘမ်ားက စားေသာက္ေနၾကၿပီ။

“သား စီးပြားေရးတစ္ခုခု ထပ္တိုးၿပီး မလုပ္ခ်င္ဘူးလား”

ေဖေဖက ေျပာလာသည္။ မိခင္ျဖစ္သူက နားသာစြင့္ေနသည္။

“ဘာစီးပြားေရးလုပ္ခ်င္လို႔လဲေဖေဖ”

“ေဖေဖစက္ရံုတစ္ခုကို ေတြ႔ထားတယ္”

“စက္ရံုလား၊ ေဖေဖကလည္း အရမ္းႀကီးတဲ့ စက္ရံုႀကီးကိုေတာ့ မ၀ယ္ခ်င္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ အလုပ္ေတြ မႏိုင္မနင္းျဖစ္ေနပါ့မယ္”

“အင္း စက္ရံုက ႀကီးေပမဲ့ ႏွစ္ဦးတြဲဖက္လုပ္ရမဲ့ကိစၥပါကြာ၊ ဒါဆို အလုပ္ေတြ မႏိုင္နင္းစရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူး”

“ေၾသာ္ အဲ့သည္လိုလား”

စီးပြားေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အားတက္သေရာ လုပ္ေဆာင္တတ္သည့္ ေဖေဖ့စိတ္ဓာတ္ကို သိေသာေၾကာင့္ မင္းေအာင္လလည္း မတားသာေပ။ ဘယ္ေလာက္ပင္ႀကီးမားေလးလံသည့္ စီးပြားေရးပင္ျဖစ္ျငား ေဖေဖသည္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္ခ်ည္းျဖစ္သည္။

“အင္း ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း တိုင္ပင္ၾကည့္လိုက္ရဦးမွာ၊ ေဖေဖလည္း စဥ္းစားေနရတုန္းပဲ၊ အဲ့သည္အခြင့္အေရးကိုလည္း ေဖေဖလက္လြတ္အဆံုးရႈံးမခံခ်င္ဘူး”

“ေဖေဖ အေကာင္းဆံုးကို စဥ္းစားတတ္တာ သားသိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့လည္း သတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားမွာစိုးလို႔ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာစဥ္းစားပါဦးေဖေဖ”

“ေအးေပါ့”

“သားလည္း ေဖေဖ့ကို ကူညီပါ့မယ္၊ အဲ့သည္အေၾကာင္း ဘယ္ကၾကားလာတာလဲဟင္ေဖေဖ”

“အင္တာနက္က သတင္းတစ္ခုမွာေတြ႔တာေပါ့၊ မနက္ျဖန္က်ရင္ သားကို ျပမယ္၊ စားလိုက္ဦး”

“ဟုတ္ကဲ့”

မိခင္ႀကီးကေတာ့ ႏႈတ္ဆိတ္ေနေလသည္။

ညစာစားအၿပီး မင္းေအာင္လ ပ်င္းပ်င္းရွိေနသျဖင့္ အိပ္ယာခုတင္ေပၚမွာ လျေလ်ာင္းရင္း ဖုန္းေလးကို ဟိုဟိုသည္သည္ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနသည္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရိုက္ထားခဲ့ေသာ ပံုေလးေတြကိုလည္း ေငးလိုက္သည္။ ကိုယ့္ပံုေလးေတြကို ၾကည့္ေနတုန္း စိတ္ထဲက ညီေမာင္ေလးကို သတိရမိသြားသည္။ ညီေမာင့္မ်က္ႏွာေလးက မ်က္၀န္းထဲေပၚလာသည္။ ကိုယ့္ပံုေလးေတြကို ပ်င္းပ်င္းရွိတဲ့အခါတိုင္း ၾကည့္ၾကည့္ေနသလို ညီေမာင့္ပံုေလးကိုလည္း ၾကည့္ခ်င္ေသာ ဖုန္းနဲ႔ေဖ့ဘုတ္သံုးရမွာ ပ်င္းေသာ္လည္း အခုေတာ့ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဒါမွ ညီေမာင့္ပံုေလးေတြကို ဖုန္းထဲကေန ေဒါင္းေလာ့လုပ္ၿပီး သိမ္းထားလို႔ရမည္။

ခ်က္ခ်င္းပဲ ညီေမာင့္ေ၀ါေလးေပၚ သြားၾကည့္လိုက္ၿပီး ပံုေလးေတြကို ကူးယူလိုက္သည္။ ပံုေတြ ကူးခ်င္ေဇာနဲ႔ ညီေမာင္လိုင္းေပၚမွာ ရွိေနေလမလားဆိုတဲ့ အသိပင္ ေမ့ေနခဲ့ပါပေကာ။ သတိရသြားကာမွ ခ်က္ေဘာက္ဆီ ေျပးလိုက္သည္။ မေတာ္လို႔ ညီေမာင့္ပံုေတြ ကူးယူေနစဥ္ ညီေမာင္လိုင္းေပၚရွိေနခဲ့ပါက ညီေမာင္က “မာနႀကီးလိုက္တာ၊ ႏႈတ္ဆက္ေဖာ္ေတာင္မရဘူး” ဟု စိတ္ထဲက ေျပာေနေပလိမ့္မည္။ မင္းေအာင္လရင္ထဲက အပူလံုး က်သြားသည္။ ညီေမာင္လိုင္းေပၚရွိမေနခဲ့။ ညီေမာင္လိုင္းေပၚတက္လာေလမလားဆိုၿပီး ေစာင့္ေနလိုက္ေသးသည္။ ညီေမာင္ေပၚမလာခဲ့။ ညအခ်ိန္ ညီေမာင္ လိုင္းမသံုးတတ္ဘူးေလလား။ အေတာ္ၾကာလာေတာ့ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ ပ်င္းလာသည္။ ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ပိတ္လိုက္သည္။ ပိတ္အၿပီး ကူးယူထားတဲ့ ညီေမာင့္ပံုေလးေတြကို ေငးၾကည့္ေနသည္။ လွလိုက္တဲ့ ညီေမာင့္ရုပ္ရည္ေလး။ ေခ်ာလိုက္တဲ့ ေကာင္ေလး။ ပံုေလးမ်ားကို အနီးကပ္ခ်ဲ ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ညီေမာင္၏ ညီေမာင့္ဓာတ္ပံုေလးေတြရဲ့ ေနာက္ခံေတြက ေဖ်ာ့ေတာ့လြန္းလွသည္။ ေနရာေတြက ေတာလိုလို၊ ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္လိုလိုေတြပဲျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ ့ပံုေတြရဲ့ေနာက္ခံေတြမွာက်ေတာ့ သကၠယ္ကာေတြပါေနသည္။ အဂၤေတနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ အေဆာက္အအံုေတြ မပါ။ ဒါျဖင့္ရင္ ညီေမာင္က ဆင္းရဲသားေလးတစ္ေယာက္လား။ အ၀တ္အစားေတြကလည္း ညိ  ွဳးမွိန္ေဖ်ာ့ေတာ့လြန္းသည္။ အသစ္စက္စက္အ၀တ္အစားေလးေတြတစ္ထည္မွမပါ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ထားတာလည္းမေတြ႔ရ။ ပုဆိုးေလးေတြနဲ႔ခ်ည္းျဖစ္သည္။ ညီေမာင္ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၀တ္ေလ့မရွိဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ ညီေမာင္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ၀ယ္ႏိုင္ဘူးလား။ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း မိတ္ကပ္ေတြမပါ။ အဆီပ်ံေနသလိုလိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးပဲျဖစ္သည္။ ဆံပင္ပံုစံကလည္း ဆံသဆိုင္မွာ စနစ္တက်ည  ွပ္ထားသလိုမ်ိဳးမဟုတ္။ ခုတ္ဘီးနဲ႔ ျဖစ္သလို ခုတ္ၿဖီးထားသလိုမ်ိဳး။ ေနာက္တစ္ပံုက်ေတာ့ ေက်ာက္တံုးအႀကီးႀကီးေပၚမွာ ရိုက္ထားသည္။ ထိုေက်ာက္တံုးႀကီးေပၚမွာ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ေပါက္ေနသည္။ သစ္ပင္ႀကီးရဲ့ ဟိုးေနာက္ထဲမွာပါေနတဲ့ အျပာေရာင္ေတာက္ေတာက္ႀကီးက ဘာပါလိမ့္။ ထိုပံုေလးတစ္ပံုသည္သာ အသစ္လြင္အေတာက္ပဆံုးျဖစ္ေနသည္။ ညီေမာင္အရမ္းဆင္းရဲတာပဲ။ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးပံုေပါက္တဲ့ ညီေမာင္ေလးကို မင္းေအာင္လသနားလြန္းလွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းေအာင္လအတြက္ေတာ့ ညီေမာင္က ၾကည့္ေကာင္းေနတာခ်ည္းျဖစ္သည္။ ညီေမာင္၏ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးသြားစိပ္စိပ္ေလးေတြကို ခ်စ္သည္။ စူးရွေတာက္ပေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြကို ခ်စ္သည္။ ထူထဲေနတဲ့ မ်က္ခံုးႀကီးကိုခ်စ္သည္။ စိုိစုိျပည္ျပည္နဲ႔ မည္းေနတဲ့ အသားေလးေတြကို ခ်စ္သည္။ ညီေမာင့္ကို မင္းေအာင္လ အရမ္းခ်စ္မိသြားခဲ့ေပၿပီ။ မင္းေအာင္လႏႈတ္က အလိုလို ေရရြတ္ေနမိသည္။

“ညီေမာင္က သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါလား”

ႏႈတ္က အလိုလိုေရရြတ္ေနမိမွန္း သိလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ျပံဳးမိသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ေတြးေတာလိုက္ရျပန္သည္။

“ငါက ညီေမာင့္ပံုေလးေတြ ေငးေနတဲ့အခ်ိန္ ညီေမာင္ကေကာ ဘာေတြမ်ားလုပ္ေနပါလိမ့္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အပိုင္း ၃ ေမွ်ာ္…
Nov 22nd

ကိုယ့္ခ်စ္သူအညာသား အပိုင္း(၁)

By davidmgmg

(ေဒးဗစ္)

(စကားခ်ပ္။     ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဒုတိယေျမာက္ဟိုမိုအခ်စ္၀တၳဳရွည္ပါ။ ဟိုမိုမဟုတ္တဲ့ ၀တၳဳရွည္လည္း တစ္ပုဒ္ေရးခဲ့တာမို႔ သံုးပုဒ္ေျမာက္ေပါ့။ အခု “ကိုယ့္ခ်စ္သူအညာသား” ၀တၳဳကို ဘယ္အယ္ဒီတာကမွ ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္၊ ေထာက္ရႈေ၀ဖန္သံုးသပ္ထားျခင္းမဟုတ္တဲ့အတြက္ အားနည္းခ်က္မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳေလးကို ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္ေ၀ဖန္ေထာက္ရႈသံုးသပ္ေပးမဲ့ အယ္ဒီတာမရွိသျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ကပဲ အယ္ဒီတာလုပ္ေပးၾကပါဦး။ အားနည္းခ်က္မ်ားကို အားမနာတမ္းေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေ၀ဖန္ခံႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားထားပါတယ္။ ေရးၿပီးေနာက္ စာလံုးေပါင္းမ်ား ျပင္ဆင္ရမွာ ပ်င္းလြန္းေနတဲ့အတြက္ မျပင္ဆင္ခဲ့ပါဘူး။ သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးၾကပါကုန္။

စာဖတ္သူသူငယ္ခ်င္းတို႔ကို ေလးစားလွ်က္

ေဒးဗစ္…)

 

သကၠယ္ကာ၊ ၀ါးကပ္မိုးအိမ္ေလးထဲက အလွၾကည့္မွန္ႀကီးေရွ ့မွာ ေဌးေမာင္အလွျပင္ေနသည္။ ေန႔တာရွည္သည့္ ရာသီမို႔ နံနက္ရံုးတက္ခ်ိန္ (၈း၀၀)နာရီအခ်ိန္သည္ ေနအေတာ္ျမင့္မွ ေရာက္ရွိမည္ျဖစ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ရံုးသြားဖို႔ရာ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရသျဖင့္ ရံုးမမီမွာ မစိုးရိမ္ရ။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ပဲ ေဌးေမာင္တစ္ေယာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဆံပင္ေလးကို ဘယ္ခြဲလိုက္၊ ညာခြဲလိုက္၊ ဖြလိုက္၊ ေထာင္လိုက္လုပ္ၾကည့္ေနသည္။ ေဘးတေစာင္းၾကည့္လိုက္၊ တည့္တည့္ၾကည့္လိုက္လုပ္ေနသည္။ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးေျပာင္းၾကည့္လိုက္တိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အားရသျဖင့္ “ေခ်ာလိုက္တာ၊ မင္းသားေခ်ာနဲ႔ တူလိုက္တာ” ဆိုၿပီး အမႊန္းတင္ေနသည္။ မ်က္ခံုးေမႊးေတြက ထူထဲနက္ေမွာင္ေနလြန္းသျဖင့္ လက္ညိ  ွဳးေလးနဲ႔ ျခစ္ၿပီး အားရေနျပန္သည္။ မ်က္၀န္းအိမ္ေတြကလည္း အလြန္နက္ေမွာင္ေနသည္။ မ်က္ဆံေလးက ျဖဴေဖြးေနေသာေၾကာင့္ အလြန္စူးရွနက္ေမွာင္ေသာ ညိ  ွဳ့မ်က္၀န္းကို ပိုင္ဆိုင္ထားရေသာေၾကာင့္ အလြန္ေက်နပ္ေနမိသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးက အနည္းငယ္နီၿပီး အထူလြန္းမပါးလြန္းသျဖင့္ ေက်နပ္သည္။ နဖူးကလည္း မက်ဥ္းမက်ယ္မို႔ ေက်နပ္ရျပန္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြကလည္း တိုႏွံ႔ႏွံ႔မို႔ ပြတ္သပ္ေဆာ့ကစားေနမိသည္။ ရံုးထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေဌးေမာင့္အား လည္စလုတ္ႀကီးသျဖင့္ ေယာက်္ားပီသသည္ဟု ေျပာခဲ့ဖူးသျဖင့္ ေမာ့ၿပီး လည္စလုတ္ကို ၾကည့္ေနမိသည္။ ၿပီး မ်က္ႏွာျပင္မွာ ၀က္ျခံအခ်ိဳ ့ရွိေနေလမလားဆိုၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာေမႊေႏွာက္ရွာၿပီး ည  ွစ္လိုက္သည္။ ႏွာေခါင္းကိုေတာ့ မညည ွစ္လိုက္မိသည္။ ည  ွစ္လိုက္ပါက ႏွာေခါင္းမွာ နီျမန္းၿပီး ေရာင္ကိုင္းေနတတ္သည္။ နီျမန္းေရာင္ကိုင္းေနသည့္ ႏွာေခါင္းႀကီးနဲ႔ ရံုးသြားရတာက အလြန္ရုပ္ဆိုးသည္။ ၀က္ျခံေတြကို ည  ွစ္ၿပီးမွာ အမ်ိဳးသားမ်ားအတြက္ သီးသန္႔ထုတ္လုပ္ထားေသာ emami ကရင္(မ္)ကို လိမ္းလိုက္သည္။ ျဖဴေဖြး၀င္းမြတ္ေနေသာ မ်က္ႏွာေလးကို ရရွိသြားသျဖင့္ အလြန္ေက်နပ္မိသြားသည္။ ဆံပင္ေလးအား သံလြင္ဆီပါးပါးေလးလိမ္းလိုက္သည္။ ၿပီးမွ နည္းနည္းပါးပါးဖြထားလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ လိုက္ဖက္ေသာ ဆံပင္ပံုစံေလးရသြားသျဖင့္ ေက်နပ္မိသည္။ အကၤ ်ီခၽြတ္ထားသျဖင့္ စိုေျပ၀င္းဖန္႔ေနေသာ ခႏ္ဓာကိုယ္ဆီမွ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ပုခံုးႀကီးကို ၾကည့္ေနမိသည္။ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ရင္အံုႀကီးကို လက္နဲ႔ ပြတ္သပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ အနည္းငယ္ခၽြန္ထက္ေနေသာ ႏို႔သီးေလးကို ဆြဲဆိတ္လိုက္သည္။ ဖုထစ္ေနေသာ လက္ေမာင္းအိုးမွ ၾကြက္သားႀကီးကိုလည္း ေတာင့္ကာ ၾကည့္ရင္း အားရေက်နပ္ေနမိသည္။ ၿပီးမွ What Spa လိုးရွင္းကို ကိုယ္အႏွံ႔ လူးလိုက္သည္။ ခႏ္ဓာကိုယ္ေပၚမွ ဘယ္အရာမဆို အားရေက်နပ္ခ်င္စရာခ်ည္းမို႔ ေဌးေမာင္သည္ အလြန္ေခ်ာေမာေသာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ျခင္းမို႔ အလြန္ကုသိုလ္ကံေကာင္းသည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ယူေက်နပ္ေနမိသည္။

ၿပီးမွ မေန႔က ရံုးဆင္းအျပန္ ေရခ်ိဳးရင္း ေလွ်ာ္ထားေသာ ရံုးယူနီေဖာင္းေလးကို ေနလွန္းႀကိဳးတန္းေပၚက သြားယူလိုက္ၿပီး မွန္ႀကီးေရွ ့တြင္ လဲ၀တ္လိုက္သည္။ ခႏ္ဓာကိုယ္က က်စ္လ်စ္လွပေနသျဖင့္ ဘယ္လိုအ၀တ္အစားပဲ ၀တ္လိုက္ပါေစ ေဌးေမာင္နဲ႔ လိုက္ဖက္ၾကည့္ေကာင္းေနတာခ်ည္းျဖစ္သည္။ လူအခ်ိဳ ့က ေဌးေမာင္သည္ ယူနီေဖာင္းနဲ႔ အလြန္လိုက္ဖက္သည္ဟု ေျပာခဲ့ဖူးေသးသည္။ တကယ္လည္း ေဌးေမာင္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယူနီေဖာင္းနဲ႔ လိုက္ဖက္သည္ဟု သတ္မွတ္သည္။

အိမ္မွာ ဘယ္သူမွမရွိ။ ေဌးေမာင္တစ္ေယာက္တည္းသာရွိေနသည္။ အေဖနဲ႔ အေမက နံနက္ေစာေစာတုန္းကတည္းက ႏြားလွည္းယဥ္ကေလးနဲ႔ ယာေတာထဲ ေပါင္းႏႈတ္၊ ႏြားစာရိတ္၊ ယာခင္းၾကားလိုက္သြားေနၾကၿပီ။ (၈)တန္းတက္ေနသည့္ ညီေလးကေတာ့ ေစာေစာစီးစီးေက်ာင္းသြားတတ္သည္မို႔ (၂)မိုင္ေ၀းေသာ အထက္တန္းေက်ာင္းသို႔ စက္ဘီးေလးနဲ႔ သြားႏွင့္ၿပီ။ ညီေလး၏ အေဖာ္အေပါင္းေတြ အားလံုးက စက္ဘီးကိုယ္စီနဲ႔ ေက်ာင္းသြားၾကျခင္းမို႔ သူလည္း စက္ဘီးေလးနဲ႔ သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ေဌးေမာင္လည္း ငယ္စဥ္ေက်ာင္းတက္တုန္းက စက္ဘီးေလးနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းသြားခဲ့ရသည္။

ယူနီေဖာင္းကို ၀တ္ၿပီးေနာက္ လက္ပတ္နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀ိုးး (၈း၀၀)နာရီထိုးဖို႔ (၁၀)မိနစ္ပဲ လိုေတာ့တာပါလား။ ရံုးတက္ခ်ိန္က (၈း၀၀)နာရီတိတိ။ ရံုးသြားခရီးက (၁၀)မိနစ္တိတိၾကာတတ္သည္။ သိပ္ေတာ့ ေနာက္မက်တန္ေသးဘူး။ လုပ္စရာရွိတာေလးကို ျမန္ျမန္သြက္သြက္ေလး လုပ္လိုက္မွ။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက အေမထည့္ေပးတဲ့ ထမင္းခ်ိဳင္ေလးကို ေျပးယူလုိက္သည္။ အိမ္ထဲက ဆိုင္ကယ္ေလးကို ထုတ္ယူလိုက္ၿပီး အိမ္ေရွ ့မွာ ထားလိုက္သည္။ ထိုဆိုင္ကယ္ေလးက ေဌးေမာင္၏ မစို႔မပို႔လစာေလးႏွင့္ (၃)ႏွစ္မွ် စုေဆာင္းထားၿပီး ၀ယ္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆီရွိမရွိ ၾကည့္လိုက္ရေသးသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ ဆီရွိေနလို႔။ ဆီမရွိရင္ ရွိထည့္ေနရမွာနဲ႔ ရံုးခ်ိန္ေနာက္က်ဦးမည္။ ဆိုင္ကယ္ေလးကို အ၀တ္စုတ္တစ္ခုနဲ႔ ဖုန္သုတ္လိုက္သည္။ ေလေကာရွိေသးရဲ့လားစမ္းႏွိပ္လိုက္သည္။ ရွိသည္။ ေဌးေမာင္ ေက်နပ္သြားသည္။ တိုင္တစ္တိုင္မွာ ခ်ိတ္ထားသည့္ ဆိုင္ကယ္ေသာ့ေလးကို ျဖဳတ္ယူလုိက္သည္။ စက္ကိုႏႈိးလိုက္သည္။

ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္…

စက္က အလြယ္တကူႏႈိးလို႔ရသြားသည္။ ၿပီးမွ လီဘာကို လွည့္ၿပီး သံုးမိုင္ေ၀းေသာ ေဌးေမာင့္အား အလုပ္အေကၽြးျပဳစုရာ ေတာေခ်ာင္ေခ်ာင္တစ္ေနရာတြင္တည္ရွိသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ စက္ရံုႀကီးဆီသို႔ အျပင္းႏွင္လိုက္သည္။

ဆိုင္ကယ္ေလးကုိ အျပင္းႏွင္ရင္း နာရီကို ၾကည့္လိုက္မိျပန္သည္။ ရံုးတက္တန္းစီခ်ိန္ (၄)မိနစ္ေလာက္သာလိုေတာ့သည္။ ခရီးကလည္း နည္းနည္းေ၀းေနေသးသည္။ မီမွမီပါဦးေတာ့မလား။ ေနာက္က်သြားလွ်င္ မန္ေနဂ်ာဆူတာ ခံရဦးမည္။ အခ်ိန္ေတြရွိေသးတယ္ဆိုၿပီး အလကားေနရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းေနမိတာကို ေနာင္တရသည္။ အခ်ိန္၏ အဖိုးတန္ပံုကို ခုမွ ေဌးေမာင္ နားလည္သြားရသည္။

ဆိုင္ကယ္ေလးကို အျပင္းႏွင္ေနျခင္းေၾကာင့္ လမ္းေဘးပတ္၀န္းက်င္မွ အလွအပမ်ားကို ေဌးေမာင္ မေငးႏိုင္ခဲ့။ ေကာင္းကင္ျပင္မွ ၾကည္လင္ျပာလြင္ေနတဲ့ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးနဲ႔ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္ေတြက တစ္မ်ိဳးတဖံုလွပေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကို မေငးလိုက္ႏိုင္ခဲ့။ လမ္းပတ္လည္တြင္ လမ္းဓာတ္တိုင္မ်ား သြယ္တန္းရွည္လ်ားလွပေနတာကိုလည္း မေငးႏိုင္ခဲ့။ ဓာတ္တိုင္ေပၚမွာ ငွက္ကေလးႏွစ္ေကာင္ ခ်စ္ရည္လူးေနတာကိုလည္း မေငးႏိုင္ခဲ့။ မံုရြာ ပုသိမ္လမ္းေပၚမွာ ေျပးလႊားလႈပ္ရွားေနတဲ့ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြေပၚမွ အေခ်ာအလွေလးမ်ားကိုလည္း မေငးႏိုင္ခဲ့။

ရံုးသြားလမ္းတြင္ လူပ်ိဳေဆာင္ႀကီးအား ျဖတ္သြားရသည္။ လူပ်ိဳေဆာင္ထဲ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္း လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ အေဆာင္ထဲမွာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဘယ္သူမွမရွိ။ အားလံုး ရံုးေရာက္ကုန္ၾကပါၿပီလား။ အပ်ိဳေဆာင္ကေတာ့ လမ္းေဘးမွာ တည္ရွိေနျခင္းမဟုတ္သျဖင့္ မေတြ႔ရ။ လူပ်ိဳေဆာင္ကိုေက်ာ္လြန္ၿပီး ေျခက်င္ရံုးတက္ၾကသည့္ သူမ်ားကိုလည္း တစ္ေယာက္မွမေတြ႔ရ။ အိုး ေဌးေမာင္ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ရံုးေနာက္က်ေနပါၿပီလား။ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ပိုၿပီးအရွိန္ျမ  ွင့္လုိက္မိသည္။ ေဟာ အျပာေရာင္စက္ရံုႀကီးကို ျမင္လိုက္ရပါၿပီ။ ထိုစက္ရံုႀကီး၏ ေရွ ့တြင္ အမွတ္(xx) စက္ပစၥည္းအႀကီးစားစက္ရံု(ၿမိဳ ့ကေလး) ဆိုေသာ အဂၤေတျဖင့္ လုပ္ထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရျပန္ေလသည္။

လူတစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စသာ ခပ္သုတ္သုတ္လႈပ္ရွားေနတာေတြ႔ရသည္။ အားလံုး ကိုယ့္ဌာန သူ႔ဌာနဆီ ေရာက္ရွိကုန္ၾကပါၿပီလား။ ယာဥ္ရပ္နား၀န္းတြင္ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ထိုးရပ္လိုက္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲၿပီး ေဘးအိတ္ထဲက ဖုန္းေလး ထြက္က်မသြားေစရန္ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေဌးေမာင္တာ၀န္က်ရာ Sheet Metal & Painting Shop စက္ရံုႀကီးဆီ ေျပးလိုက္သည္။

စက္ရံု၀င္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္အားလံုး တန္းစီေနရာယူေနၾကတာေတြ႔ရသည္။ ေဌးေမာင္လည္း ေနာက္ဆံုးေနရာမွာ ေျပးရပ္လိုက္သည္။ ေတာ္ေသးရဲ့ ေဌးေမာင္ေျပးလာတုန္း မန္ေနဂ်ာက ေနရာယူရန္ ေလွ်ာက္လွမ္းလာေနတုန္းရွိေသးသည္။ ေဌးေမာင္ ဟင္းကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရသည္။ မေတာ္လို႔ ေနာက္က်သြားလွ်င္ မန္ေနဂ်ာက “ဘာလို႔ေနာက္က်တာလဲ” လို႔ ေမးဦးမည္။ ေယာက်္ားတန္မဲ့ အလွအပေတြ ၾကည့္ရင္းျပင္ဆင္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေနာက္က်ခဲ့ရသည္မို႔ ထိုသို႔သာ ေျပာလိုက္ရလွ်င္ အလြန္ရွက္ဖို႔ေကာင္းမည္။ ဆင္ေျခကလည္း ေပးတတ္ေသးတာမဟုတ္။

မန္ေနဂ်ာက တတြတ္တါတ္ေျပာေနသည္။ မန္ေနဂ်ာေျပာတာေတြ ေဌးေမာင္နာမလည္သျဖင့္ စိတ္က ဟိုေတြးသည္ေတြးနဲ႔ မ်က္ႏွာက်က္ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ေခါင္းထဲ လံုးခ်ာလည္ေနသည္။ ေတြးေနရင္းက ဟိုတစ္ေန႔က ေဖ့ဘုတ္သံုးေနတုန္း လူတစ္ေယာက္က ေဌးေမာင့္အား “ညီက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္” ဟု ေျပာခဲ့တာေလးေတြကို ျပန္ေျပာင္း သတိရမိၿပီး ျပံဳးေနမိသည္။

ထိုအျဖစ္အပ်က္ေလးကို စီကာပတ္ကံုးကာပဲ ျပန္ေျပာင္းေတြးေနမိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxx

လုပ္စရာရွိေသာအလုပ္မ်ား ၿပီးဆံုးသြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ နားေနက်ေနရာေလးမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္သူငယ္ခ်င္း စိန္လင္းနဲ႔ မင္းထက္တို႔ (၂)ေယာက္က ကုလားထိုင္ႀကီးေပၚတြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္နဲ႔ ကားကားႀကီးထိုင္ကာ ဇိမ္က်က်နဲ႔ စကားလက္ဆံုးက်ေနသည္။ စိန္လင္းက ေဌးေမာင္တို႔ရြာရဲ့ ေတာင္ဘက္(၁)မိုင္သာေ၀းေသာ ရြာေလးကျဖစ္သည္။ မင္းထက္ကေတာ့ စက္ရံုနဲ႔ (၈)မိုင္ေ၀းေသာ ၿမိဳ ့ကေလးၿမိဳ ့က ၿမိဳ့သားျဖစ္သည္။ ထိုစက္ရံုတြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာသူမ်ားတြင္ ေဌးေမာင္တို႔ရြာက ေဌးေမာင္တစ္ေယာက္သာရွိသည္။ ေဌးေမာင္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ရယ္လား၀ါးလားနဲ႔ ေျပာေနေသာစကားမ်ားထဲတြင္ စိတ္မေရာက္ႏိုင္ပဲ ဖုန္းကေလးဖြင့္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုသာ သံုးေနလိုက္သည္။

ေဖ့ဘုတ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းမ်ားတင္ထားေသာ စေတတပ္မ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ သတင္းမ်ား၊ ဗီြဒီယိုမ်ားကို အားလံုး ၾကည့္ရႈၿပီးၿပီျဖစ္သျဖင့္ ပ်င္းလာသည္။ ဘယ္သူဘယ္၀ါကမွလည္း စကားလာမေျပာၾကသျဖင့္ ပိုပိုၿပီး ပ်င္းလာရသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ People You May Know လူအခ်ိဳ ့၏ အေကာင့္မ်ားအား တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၀င္ေမႊေနလိုက္သည္။

ထိုစဥ္မွာပဲ Request ေနရာမွ မီးနီေလးျပလာသလို Message အနီေလးလည္း ေပၚလာသည္။ ေဌးေမာင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ Request ကို လက္ခံလိုက္ၿပီး Message ကို ဖြင့္ဖတ္လိုက္သည္။ ထိုအေကာင့္ပိုင္ရွင္၏ အမည္က “မင္းေအာင္လ” ဟူရ်္ျဖစ္သည္။ ထိုမက္ေဆ့ေလးက “ဟိုင္း ညီေလး အစ္ကို႔အေကာင့္ကို လက္ခ့ေပးပါကြာ၊ အေရးႀကီးလို႔ပါ” ဟူ၍ျဖစ္သည္။

ဘာေတြမ်ား အေရးႀကီးေနလို႔ပါလိမ့္ဆိုၿပီး ေဌးေမာင္ေတြေ၀သြားရသည္။ ေဌးေမာင္လည္း “ဟုတ္ကဲ့၊ လက္ခံလိုက္ပါၿပီ” လို႔ ျပန္လည္ရိုက္ထည့္လုိက္သည္။ ေဌးေမာင္ေဖ့ဘုတ္သံုးေနတုန္း သူ႔ဘက္က မက္ေဆ့ေရာက္လာျခင္းမို႔ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပေနတာေတြ႔ရသည္။ ေဌးေမာင္ျပန္ေျဖေတာ့ သူကလည္း ျပန္ေျပာလာသည္။

“မဂၤလာပါညီေလးညီေမာင္”

ေဌးေမာင္က နာမည္ရင္း “ေဌးေမာင္” တြင္ “ေဌး”ဆိုေသာ စာလံုးႀကီးက ေတာဆန္သည္ဟု ျမင္မိသျဖင့္ ေဖ့ဘုတ္တြင္ “ညီေမာင္” ဟု ေျပာင္းလဲထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ဘက္ကလည္း “ညီေမာင္” ဟု သံုးႏႈန္းလာျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ဘက္က “ညီေလး” ဟု သံုးႏႈန္းသည္ဆိုေတာ့ ေဌးေမာင့္ထက္ အသက္ႀကီးေပလိမ့္မည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ကလည္း သူ႔အား “အစ္ကို” ဟု သံုးႏႈန္းလိုက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့ မဂၤလာပါအစ္ကို”

“Nice To Meet You ပါညီေလး ညီေမာင္”

“ေၾသာ္ I Also Nice To Meet You ပါ အစ္ကို”

ေဌးေမာင္လည္း သူေျပာသလို လိုက္ေျပာေနလိုက္မိသည္။

“ညီေလးညီေမာင္နဲ႔ ေတြ႔ရတာ အစ္ကို အရမ္း၀မ္းသာမိတယ္”

ေဌးေမာင္ ဘာလိုလုိနဲ႔ ျပံဳးလိုက္မိသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ”

“ညီေလးညီေမာင္ကေလ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူတဲ့ ရုပ္ရည္မ်ိဳးကို ပိုင္ဆိုင္ထားတာပဲ”

သူ႔ဘက္က ေဌးေမာင္မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စာတန္းေလးေပၚလာသျဖင့္ “ဟက္”ကနဲ႔ အသံေလးျမည္သြားေအာင္ ရယ္လိုက္မိသည္။ ကိုယ့္ကိုအမႊန္းတင္တဲ့ စကားေတြထဲမွာ ေဌးေမာင္ေပ်ာ္၀င္ပါသည္။ အဘယ္ကဲ့သို႔ ရုပ္ရည္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ထားသလဲ ဆိုတာ သိခ်င္တာေၾကာင့္ ေဌးေမာင္ ျပန္ေမးလိုက္မိသည္။

“ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုရုပ္ရည္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ထားလို႔လဲဗ်”

“ဘယ္လိုလဲဆိုတာ အစ္ကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာေျပာျပတတ္ပါ့မလားေတာ့မသိဘူး၊ အစ္ကိုေျပာတတ္သလို ေျပာၾကည့္မယ္ေနာ္..”

“အင္း အင္း ေျပာပါဗ်”

“ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ ညီေမာင္ စိတ္ဆိုးမွာ စိုးမိပါတယ္ဗ်ာ”

“ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးမဲ့စကားလားဗ်”

“အဲ့လိုေတာ့မဟုတ္ဘူးထင္တယ္၊ အစ္ကို႔အတြက္ေတာ့ ညီေမာင့္ရုပ္ရည္က အင္မတန္မွ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ရုပ္ရည္ေပါ့၊ ညီေမာင့္ရုပ္ရည္ပံုစံကို ေျပာျပလိုက္ရင္ ညီေမာင့္အတြက္ေတာ့ နားခါးခက္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္သြားမွာ စိုးတာပါ”

“လင္းပါဦးဗ်၊ နားေထာင္ၾကည့္ရေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္က ပြင့္လင္းတာကိုလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္ဗ်ာ ေနာ္”

“ညီေမာင့္ရုပ္က ျမန္မာနဲ႔မတူဘူး”

“ဘယ္လို၊ ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာ ဗမာစစ္စစ္ပါဗ်၊ အေဖလည္း ဗမာ၊ အေမလည္း ဗမာပဲ”

“အင္း ဒါေပမဲ့ ညီေမာင္က လူမ်ိဳးျခားေသလို႔ ၀င္စားထားသလား ထင္ရတယ္”

လူမ်ိဳးျခားဆိုလို႔ ေဌးေမာင္ နည္းနည္းေတာ့ ဘ၀င္မက်မိျဖစ္သြားသည္။

“ေျပာမွာရွင္းရွင္းေျပာဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္က ဘာလူမ်ိဳးနဲ႔ တူေနလို႔တုန္း”

“ကုလားလူမ်ိဳးနဲ႔ တူတာ”

“ဘာ! ေသနာဂ်ီး၊ ေတာ္ၿပီ၊ ဘာမွေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ ဟြန္း စိတ္ညစ္တယ္၊ သည္ေလာက္ ညိဳညိဳစိုစိုနဲ႔ ေခ်ာေနတဲ့လူကိုမွ ကုလားနဲ႔တူတယ္လို႔ သူမို႔လို႔ ေျပာရက္တယ္၊ သူဆိုရင္ ဘာရုပ္မွမထြက္လို႔ သူ႔ပံုေတာင္မတင္ရဲတဲ့လူကမ်ား”

ေဌးေမာင္ စိတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“စိတ္ဆိုးဆိုးေလသံေလးနဲ႔ ေျပာတဲ့ ညီေမာင့္ စကားလံုးေလးေတြကလည္း လွလိုက္တာကြာ”

“အရူးပဲ”

“ဟဲဟဲ အစ္ကိုေျပာသားပဲ၊ ညီေမာင့္ရုပ္ရည္ပံုစံကို ေျပာျပလိုက္ရင္ ညီေမာင့္အတြက္ေတာ့ စိတ္ဆိုးခ်င္စရာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္လို႔”

“ယူက လူ႔မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္တာေကာ ဟုတ္ရဲ့လား၊ ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္ရည္က မင္းသားေတြေတာင္ ထိုင္ငိုရတယ္ေနာ္ သိလား”

“သိပ္မွန္တာေပါ့ညီေမာင္ရာ၊ အစ္ကိုေျပာသားပဲ၊ ညီေမာင့္ရုပ္ရည္က ညီေမာင့္အတြက္ စိတ္ဆိုးခ်င္စရာျဖစ္ေပမဲ့ အစ္ကို႔အတြက္ေတာ့ အင္မတန္မွ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ရုပ္ရည္ပါလို႔၊ အစ္ကိုကေတာ့ မင္းသားမဟုတ္လို႔ ညီေမာင့္ရုပ္ရည္ကို ၾကည့္ၿပီး ထိုင္ငိုမေနပါဘူး၊ ထိုင္ေငးေနတာေပါ့”

သူ႔ဘက္က ထိုသို႔ေျပာလာေတာ့ ေဌးေမာင္ အူေပါက္မတတ္ ရယ္လိုက္မိသည္။

“ေျပာပံုကလည္း ဟိုတစ္မ်ိဳး သည္တစ္မ်ိဳးနဲ႔. မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး..

              ဒါနဲ႔ ေနပါဦး ကုလားရုပ္ႀကီးေပါက္ေနတယ္ဆိုမွျဖင့္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကည့္ေကာင္းေတာ့မွာတုန္း”

“အဲ့ဒါကို အစ္ကိုေျပာခ်င္တာ၊ အစ္ကိုေျပာတဲ့ ကုလားက ရိုဟင္ဂ်ာေတြကို တာလီဘန္ေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ အိႏၵိယလူမ်ိဳးကို ေျပာတာ”

“ဟမ္! ဘယ္ကလာ၊ အသားမည္းမည္း အိႏၵိယလူမ်ိဳးနဲ႔ တူတယ္ဟုတ္စ၊ ကၽြန္ေတာ့္အသားက ဘယ္မွာမည္းလို႔တုန္း၊ ညိဳညိဳစိုိစုိေလးပါဗ်၊ အဲ ဟုတ္ေသးဘူး၊ အိႏၵယလူမ်ိဳးနဲ႔ တူတယ္ဆိုေတာ့ ရွာရႊတ္ခမ္နဲ႔ တူတာေပါ့ ဟုတ္တယ္မလား”

“ညီေမာင္က ရွာရႊတ္ခမ္းနဲ႔ တူသလားေတာ့ မသိဘူး၊ ညီေမာင့္ရုပ္က အိႏိၵယရုပ္နဲ႔ တူတာေတာ့ တကယ္ပါပဲ၊ အစ္ကို႔အျမင္ပါေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညီေမာင္က လူမ်ိဳးျခားရုပ္ပါလို႔၊ မ်က္လံုးအေရာင္စူးစူးရွရွေတာက္ေတာက္ပပက ျမန္မာ့လူမ်ိဳးနဲ႔ မတူတာေတာ့ တကယ္ပါ၊ အေပၚႏႈတ္ခမ္းေလးက အနည္းငယ္ေထာ္ေနလို႔ အိႏိၵယရုပ္မွ အိႏိၵယရုပ္စစ္စစ္ျဖစ္သြားေရာ့၊ မ်က္ခံုးထူထူကလည္း ျမန္မာနဲ႔ မတူျပန္ဘူး၊ ညီေမာင့္ရုပ္အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေျပာလို႔ေတာ့ ၿပီးႏိုင္မယ္မထင္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညီေမာင္က ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြၾကားမွာ ရပ္ေနမယ္ဆိုရင္ လူမ်ိဳးျခားနဲ႔ တူေနတာေၾကာင့္ လူေတြၾကားမွာ ထူးျခားေပၚလြင္ေနမွာ အေသအခ်ာပဲ၊ ထူးျခားေပၚလြင္ေနေတာ့ ညီေမာင္က လူၾကည့္အခံရဆံုး လူတစ္ေယာက္ေပါ့၊ ရုပ္ရည္ကလည္း ေခ်ာေနေတာ့ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ လူၾကည့္ခံရဦးမယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညီေမာင္ဟာ မ်က္ႏွာပြင့္မယ္၊ လူခ်စ္လူခင္မ်ားမယ္၊ ၾကဴခ်င္သူေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနမယ္၊ အစ္ကိုေျပာတာ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား”

“သူ႔ဘက္က ထိုသို႔ ေျပာလာျပန္ေတာ့ ေဌးေမာင္ အူေပါက္မတတ္ ထပ္ဆင့္ရယ္လိုက္ရျပန္သည္။ ေဌးေမာင္ရယ္ေတာ့ ေဘးမွာ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း စိန္လင္းနဲ႔ မင္းထက္က ေဌးေမာင့္အား “အရူး” ဟု ေျပာေနၾကသည္။ စိန္လင္းက ေမးလာသည္။

“ဘာေတြ သေဘာက်ေနတာတုန္းကြ၊ ျပစမ္း”

လို႔ ေမးၿပီး အနားနားတိုးကပ္ကာ ဖုန္းကို ၾကည့္မယ္လုပ္ေတာ့ ေဌးေမာင္က ရုန္းကြယ္လိုက္သည္။

“အာ ဘာလို႔ ျပရမွာလဲ၊ မျပဘူးကြာ၊ ဖယ္စမ္း၊ ဟို မင့္ဖေအနဲ႔ပဲ စကားေကာင္းေကာင္းေျပာေနစမ္းပါကြာ၊ ငါ့ကို လာမေႏွာင့္ယွက္နဲ႔”

ေဌးေမာင္က ခါးခါးသီးသီး ျငင္းဆန္ရင္း ေငါက္လိုက္သည္။ ေဌးေမာင္က လူသူမသိေသာ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္မို႔ ေဖ့ဘုတ္ကို ျပလိုက္လွ်င္ ေဌးေမာင့္အေၾကာင္း လူေတြ သိကုန္လိမ့္မည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္အား ဘယ္သူ႔ကိုမွ မျပခဲ့ဖူး။ ေဌးေမာင္လည္း တခိခိရယ္ရင္း လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ သြက္သြက္ပဲ လႈပ္ရွားလိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္ အခု နတ္ျပည္ေရာက္ေနတယ္၊ အစ္ကို အလည္လာခဲ့ပါလား”

“ဘယ္လို ညီ..”

“ဟဲ ဟဲ အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျမ  ွာက္ေျပာလြန္းေနေတာ့ အေပၚကို ေျမာက္တက္သြားတာေလ”

“ဟဲဟဲ ညီေမာင္ကလည္းေနာ္၊ အစ္ကိုက ေျမ  ွာက္မေျပာပါဘူး၊ တကယ့္ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာေျပာေနတာပါ၊ ညီယံုမယံုေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး”

“အင္းပါ ဟုတ္ပါၿပီ၊ အစ္ကိုေျပာပံုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အထင္ႀကီးစိတ္ေတြ ၀င္ကုန္ေတာ့မွာပဲ၊ ေျမ  ွာက္တာေတြ ရပ္တန္းက ရပ္ပါဦး၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို “ညီ” လို႔ ေခၚတယ္ဆိုေတာ့ အစ္ကို႔အသက္က ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲဟင္၊ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ကေတာ့ (၂၅)ႏွစ္ၿပီ”

“အိုးး၊ ညီေမာင္က ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ငယ္ေသးတာပါလား၊ ညီေမာင္ေတာ္ေတာ္ထြားတယ္ေျပာရမယ္၊ အစ္ကိုက ညီေမာင့္ထက္ (၁၀)ႏွစ္တိတ္ႀကီးတယ္ ဟိဟိ”

“အစ္ကို႔အသက္ေျပာတာ ေနာက္က “ဟိဟိ” ဆိုတာႀကီးက ဘာလို႔ ပါလာရတာလဲဟင္”

“အစ္ကိုက အသက္ႀကီးသြားၿပီေလ၊ အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ “ဟိုင္း” သြားၿပီေပါ့၊ ဟိုင္းသြားရင္ မစြံေတာ့ဘူး၊ ဘယ္သူကမွ မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး”

“အစ္ကိုကလည္း မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာပဲ၊ အသက္ႀကီးတာ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းပါတယ္၊ အသက္ႀကီးေတာ့ အသက္ရွည္ရွည္ေနရတယ္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္ အသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ မနက္ျဖန္ပဲ ေသမလား၊ သန္ဘက္ခါပဲ ေသမလားေတြးပူေနရတာ..”

“ေၾသာ္”

“ၿပီးေတာ့ အစ္ကိုက အသက္ႀကီးရင္ မစြံဘူးဟုတ္လား၊ အစ္ကို႔စကားကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မွားတယ္လို႔ ယူဆတယ္၊ ဘာလို႔ဆို ကၽြန္ေတာ္က အသက္ငယ္ငယ္ေတြ မႀကိဳက္ဘူး၊ အသက္ရြယ္တူေတြ ရင္မခုန္ဘူး၊ ဖီးလ္မလာဘူး၊ သက္လတ္ပိုင္းေတြနဲ႔ အသက္(၅၀)ေက်ာ္ေတြကိုမွ ရင္ခုန္တာ၊ ဖီးလ္လာတာ ဟီးဟီးး”

“တကယ္လားဟင္”

“ဂယ္ေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္ ရြယ္တူေတြနဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးေတြကို တစ္ခါမွ မေငးဖူးဘူး သိလား”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္”

“မသိဘူးဗ်၊ သဘာ၀လို႔ ထင္တာပဲအစ္ကိုရာ”

“ညီေမာင္က ရုပ္ရည္ပါ ထူးဆန္းတာ မဟုတ္ဘူး၊ စိတ္ကလည္း ထူးဆန္းေနတာပဲ၊ အစ္ကိုကေတာ့ အလႊာမ်ိဳးစံု စိတ္၀င္စားတယ္”

“အင္း အင္း”

“ညီေမာင္ကေလ စကားေျပာပံုေလးေတြကလည္း ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ေနာ္”

“မဟုတ္တာေတြ ၾကံဖန္ၿပီး ေျပာေနတာပဲ”

“ၿပီးေတာ့ နာမည္ေလးကလည္း ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတာပဲ၊ ညီေမာင္နဲ႔ အစ္ကိုသာ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ရင္ အစ္ကိုက ညီေမာင့္ကို ခ်စ္စႏိုးေလးနဲ႔ ခ်စ္သူတို႔ သဘာ၀ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို သူမ်ားနဲ႔မတူ တမူျခားၿပီး အဖ်ားဆြတ္ၿပီး ေခၚတာမ်ိဳး မလုပ္ပဲ“ ညီေမာင္” လို႔ပဲ တစ္သက္လံုး ေခၚသြားမွာ”

သူ႔ဘက္က ထိုသို႔ ေျပာလာျပန္ေတာ့ သူ ေဌးေမာင့္အေပၚ ခ်စ္ေငြ႔တခ်ိဳ ့ထြက္ျပဴစျပဳလာၿပီလို႔ ေဌးေမာင္ သတ္မွတ္လိုက္သည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ အလိုလိုေက်နပ္ေနမိကာ ျပံဳးေနမိသည္။ သူေျပာသည့္ “ညီေမာင္” ဆိုသည့္ နာမည္ေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည္လို႔ သူဆိုခဲ့ေပမဲ့ နာမည္ရင္းက ေဌးေမာင္ ဆိုတာကို သူသိသြားခဲ့လွ်င္ေတာ့ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းသည္လို႔ သူဆိုပါ့မည္လား။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေဌးေမာင္ကေတာ့ နာမည္ရင္းကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဖြင့္ေျပာခ်င္စိတ္မရွိ။

“ေတာ္ၿပီ၊ ရွက္စရာေတြ လာေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့”

“ဟဲ ဟဲ ညီေမာင္ စိတ္ဆိုးသြားလား၊ အစ္ကိုက ခင္လို႔ စတာပါကြ”

“သူကသာစေန၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစ္ကို႔ကို ခ်စ္တယ္”

“ဟင္ ဘယ္လို”

“အစ္ကိုေနာက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္လိုက္တာေလဗ်ာ”

“ဟဲဟဲ အဲလိုေနာက္တတ္တဲ့ ညီေမာင့္ကို အစ္ကိုက ခ်စ္တာကြ”

“ေျပာေနတာနဲ႔ ေပရွည္ေတာ့မွာပဲ၊ အစ္ကိုက ဘယ္ကတုန္း”

“အစ္ကိုက ရန္ကုန္ကေလကြာ”

“ေၾသာ”

“ညီေမာင္ကေကာ၊ ဘယ္ကလဲ”

“ကၽြန္ေတာ္က မေကြတိုင္းေဒသႀကီး ပခုကၠဴခရိုင္….

ေျဖမလို႔ လုပ္ေနတုန္း ..

“ေဟ့ေယာင္ စက္ရံုမွဴးလာၿပီကြ”

ေဘးမွ စိန္လင္းက လက္တို႔လာေတာ့ ေဌးေမာင္ကပ်ာကယာထကာ ဖုန္းေလးကိုပိတ္ၿပီး အလုပ္ေနရာဆီ ေျပးလိုက္ရသည္။ စက္ရံုမွဴးႀကီးက ခဏခဏ ရံုး၀န္း ရံုးျပင္လွည့္လည္ၾကည့္ရႈေလ့ရွိသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ထိုအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ ေတြးၿပီး တစ္ေယာက္တည္းျပံဳးေနမိတာ ဘယ္ေလာက္ပင္ ၾကာသြားသည္မသိ။ ေဘးမွ အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္လို ခင္မင္ရေသာ မမမ်ိဳးက ေခၚလိုက္မွ သတိ၀င္သြားသည္။

“ဟဲ့ေဌးေမာင္ နင့္ကိုေျပာေနတာသိရဲ့လား”

“ဗ်ာ ဗ်ာ ကၽြန္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာအမွားလုပ္မိလို႔လဲဗ်”

ေဌးေမာင္၏ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့စကားေၾကာင့္ ေဘးကေကာင္ေတြက ၀ါးကနဲ႔ရယ္လိုက္ၾကသည္။ မန္ေနဂ်ာကလည္း ရယ္ေနသည္။

“စည္းကမ္းရွိပါ၊ ရံုးခ်ိန္မွန္ပါ၊ အလုပ္ႀကိဳးစားပါတဲ့၊ အဲ့ဒါပဲ မန္ေနဂ်ာက ေျပာခိုင္းလို႔”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ ဟုတ္”

မန္ေနဂ်ာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မန္ေနဂ်ာက ျပံဳးေနသည္။

“ကဲ သည္ေလာက္ပါပဲေနာ္”

မန္ေနဂ်ာက လက္စသတ္လိုက္ေတာ့ တန္းစီျဖဳတ္လိုက္သည္။ အားလံုး ကိုယ္တာ၀န္က်ရာေနရာဆီ လွမ္းလိုက္ၾကသည္။

တကယ္ေတာ့ ေဌးေမာင္သည္ နားေလးေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မန္ေနဂ်ာေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို မၾကားရျခင္းျဖစ္သည္။ ၾကားေသာ္လည္း နာမလည္ျခင္းျဖစ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ မန္ေနဂ်ာေျပာေနစဥ္ စိတ္ေတြက ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ ျဖစ္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ မန္ေနဂ်ာေျပာေနေသာ စကားမ်ားကို တစ္ျခားတစ္ေယာက္က ထပ္ဆင့္ေျပာျပရသည္။ ထပ္ဆင့္ေျပာရမည္ကို ေမ့ေနၾကပါက ေဌးေမာင္ကပဲ “မန္ေနဂ်ာက ဘာေျပာလဲဟင္” လို႔ စၿပီးေမးရသည္။ အေမးခံရသူကလည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေျပာျပရသည္။ ေဌးေမာင္၏ နားက (၂၀%) ေလာက္သာေကာင္းတာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ နားမလည္ႏိုင္။ နားမလည္ပါက စာေရးျပရသည္။ ေျပာသူ၏ပါးစပ္ကို အေသအခ်ာျမင္ရမွာသာ နားလည္ေလသည္။

တန္းစီျဖဳတ္ၿပီး ေဌးေမာင္လည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် ရံုးတြင္းသို႔ တံျမက္လွည္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္လိုက္သည္။ ခိုငွက္မ်ားေပါသျဖင့္ ခိုေခ်းမ်ားကို အဓိကလွည္းက်င္းပစ္ရသည္။ ၿပီးမွ တာ၀န္က်ရာ ေဆးမႈတ္စရာရွိတာ မႈတ္မည္။ Putty ထည့္စရာရွိတာ ထည့္သည္။ လုပ္စရာေတြ ၿပီးလွ်င္ ဒါမွမဟုတ္ လုပ္စရာမရွိလွ်င္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲေနေအာင္ေျပာမည္။ ဒါမွမဟုတ္လွ်င္ ဖုန္းေလးဖြင့္ၿပီး ၀ိုင္ဖိုင္ရေသာေၾကာင့္ အင္တာနက္ကို အခမဲ့သံုးမည္။ ေဖ့ဘုတ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာမည္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္စကားလာေျပာသူေတြနဲ႔ စကားေျပာမည္။ ေမာ္ဒယ္လ္ပံုေတြ ေငးမည္။ ေဌးေမာင္တို႔လို ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ေတြအတြက္ သီးသန္႔ဖြင့္ထားသည့္ Myanmar LGBT Society ဆိုေသာ ၀က္ဆိုက္ထဲ၀င္ၿပီး ဟိုမို၀တၳဳေတြ ဖတ္မည္။ ပြန္း၀က္ဆိုက္ေတြၾကည့္မည္။ ၀ိုင္ဖိုင္ေကာနက္ရွင္း လိုင္းမေကာင္းလွ်င္ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ သံုးမည္။ အင္မတန္မွ ဟန္က်လွသည့္ ဘ၀ပါလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ကေလာ္ေလာ္ေလာ္ေလာ္ေလာ္…….”

နာရီႏိႈးစက္သံေၾကာင့္ မင္းေအာင္လ လန္႔ႏိုးသြားသည္။ နံနက္(၇း၃၀)နာရီ ခြဲေနပါပေကာလား။ အခန္းျပတင္းဆီမွ ေနေရာင္ထိုးက်ေနၿပီ။ အျဖဴေရာင္ခန္းဆီးစေလးမ်ားလည္း နံနက္ခင္းေလႏုေအးႏွင္ရာ တဖ်တ္ဖ်တ္လူးခါေနေပၿပီ။ မင္းေအာင္လခုတင္ထက္မွ ထလိုက္ၿပီး အေညာင္းဆန္႔လိုက္သည္။ ညက အိပ္ေရး၀၀အိပ္ခဲ့ရသည္ထင္သည္။ လူက လန္းဆန္းေပါ့ပါးေနသည္။ ေခါင္းေတြလည္း ၾကည္လင္လို႔။ ပါးေလးကို ပြတ္သပ္စမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ၀င္းပေခ်ာမြတ္အိစက္ေနတာေတြ႔ရသျဖင့္ အလြန္ေက်နပ္သြားသည္။ ေရသန္႔ဗူးထဲက ေရကို အ၀ေသာက္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေရသုတ္ပုဆိုးကိုယူၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္လိုက္သည္။

ေရခ်ိဳးအၿပီး ကိုယ့္အခန္းထဲ၀င္လိုက္သည္။ ေအာက္ပိုင္းတြင္ အျဖဴေရာင္ေရလဲပိုင္းေလး ပတ္ထားသည္။ အျဖဴေရာင္တဘက္ေလးနဲ႔ ေခါင္းႏွင့္ကိုယ္ေပၚမွ ေရမ်ားကို သုတ္လိုက္သည္။ ေရသုတ္အၿပီး ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ႀကီးေရွ ့တြင္ ရပ္လိုက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။ မွန္ထဲတြင္ အလြန္ေခ်ာေမာလွပသန္႔ျပန္႔ေသာ ကိုယ့္ရုပ္ကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ အလြန္အားရေက်နပ္သြားသည္။ ညက အိပ္ေရး၀၀အိပ္ခဲ့ရတာေရာ ေရခ်ိဳးၿပီးစေရာမို႔ အလြန္ေခ်ာေမာေနတာျဖစ္ရမည္။ မ်က္ႏွာအသားအေရေတြက အလြန္ျဖဴစင္၀င္းပေနသည္။ ဆံပင္ေတြက အလြန္နက္ေမွာင္ေနတာေတြ႔ရသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေခ်ာေမာေနသည့္ အခ်ိန္ေလးကို လက္လြတ္မခံပဲ ဖုန္းေလးကိုဖြင့္ၿပီး မွန္ႀကီးေရွ ့တြင္ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ဓာတ္ပံုမ်ားစြာ ရိုက္လိုက္သည္။ ပံုလွလွေတြရသျဖင့္ အလြန္ေက်နပ္သြားသည္။ ၿပီးမွ ေရေမႊးဆြတ္လိုက္သည္။ အေမႊးေပါင္ဒါမ်ားလိမ္းလိုက္သည္။ လိုးရွင္းမ်ားကို ကိုယ္အႏွံ႔လိမ္းလိုက္သည္။ တစ္ထြာနီးနီးရွည္သည့္ ဆံပင္နက္ေမွာင္ေမွာင္မ်ားကို သံလြင္ဆီမ်ားလိမ္းၿပီး ဘီးႏွင့္ ၿဖီးသင္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ဂ်င္းေဘာင္းဘီမၾကပ္တၾကပ္ေလးကို ၀တ္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ ကိုယ့္လုိ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္သည့္ ပန္းပြင့္ပံုမ်ားႏွင့္ ဖန္တီးထားသည့္ အ၀တ္ဗီဒိုထဲက ရွပ္လက္တိုအကၤ ီ်ေလးကို ေရြး၀တ္လိုက္သည္။ ၀တ္စံုႏွင့္လိုက္ဖက္သည့္ ခါးပတ္မ်ားစြာထဲမွ ခါးပတ္ကို ပတ္လိုက္သည္။ အလြန္ပင္ စမတ္က်ေသာ ဖက္ရွင္ကို ပိုင္ဆိုင္ရရွိသြားေသာေၾကာင့္ အလြန္ေက်နပ္မိသြားရျပန္သည္။ မွန္ႀကီးေရွ ့တြင္ ရပ္လိုက္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။ ႏႈတ္က အလိုလိုျပံဳးေနမိသည္။ ၿပီးမွ ေခ်ာေမာေနသည့္ အခ်ိန္မ်ိဳးေလးကို လက္လြတ္မခံခ်င္တာနဲ႔ ဖုန္းေလးဖြင့္ၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဘယ္ျပန္ညာျပန္ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ယူလိုက္သည္။

အလြန္ေခ်ာေမာလွပခန္႔ညားေသာ ဓာတ္ပံုလွလွေလးေတြရေတာ့ မေန႔က ေဖ့ဘုတ္တြင္ စကားေျပာေကာင္းခဲ့ေသာ ညီေမာင္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးက မင္းေအာင္လ၏ ပံုကို မျမင္ဖူးေသးေသာေၾကာင့္ “ဘာရုပ္မွ မထြက္လို႔ ကိုယ့္ပံုကိုေတာင္ မတင္တဲ့လူကမ်ား” ဆိုၿပီး ေျပာခဲ့ေသးသည္။ အခုရိုက္ယူလိုက္ေသာ ဓာတ္ပံုေလးေတြကိုသာ ျပလိုက္ပါက ညီေမာင္ ဘယ္လိုမ်ား ေ၀ဖန္လိုက္ရွာေလမည္နည္း။ ထိုသို႔ေတြးမိေတာ့ မင္းေအာင္လ ျပံဳးလာသည္။ စိတ္အစဥ္ကလည္း ထိုအျဖစ္အပ်က္ေလးဆီ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အထပ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာထဲမွ သန္႔ရပ္ေတာက္ပေသာ ရံုးခန္းတစ္ခုထဲတြင္ ရံုးခန္းတြင္းမွ ဆိုဖာလွည့္ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ဇိမ္က်က်ထိုင္ရင္း ကြန္ပ်ဴတာေရွ ့တြင္ မင္းေအာင္လ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားေနသည္။

ဒုမန္ေနဂ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ မင္းေအာင္လက ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိၾကေပ။ ရံုးက ၀န္ထမ္းမ်ားလည္းမသိၾက။ အလြန္ဆံုး မိဘမ်ားပင္မသိၾက။ မင္းေအာင္လကိုယ္တိုင္ကလည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပုန္းပုန္း ေနလာခဲ့သည္။ ကိုယ့္အေၾကာင္း ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ဖံုးဖံုးဖိဖိေနလာခဲ့သည္ကိုး။

ကိုယ္က ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ္က ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း အျပင္ေလာကတြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေနလို႔ မရေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ေသး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမေနရဲေသာေၾကာင့္၊ ကိုယ့္ဘ၀အစစ္စစ္အမွန္းကို ဖံုးကြယ္ရတာ စိတ္ပင္ပန္းလြန္းေသာေၾကာင့္ တစ္ခါတေလ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေနလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ကိုယ့္မွာက သတၱိမ၇ွိေသာေၾကာင့္ အျပင္ေလာကမဟုတ္သည့္ ေဖ့ဘုတ္ေလာကတြင္ ကိုယ့္ဘ၀အစစ္အမွန္အေၾကာင့္ အစြမ္းကုန္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေနလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ့္ပံုေတြကုိေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မတင္ျဖစ္ခဲ့။ ကိုယ့္ပံုေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀ေနထိုင္မႈအေၾကာင္းေတြ လူေတြ သိကုန္ႏိုင္သည္။ ကိုယ္က အလြန္ခ်မ္းသာသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ခ်မ္းသာသည့္ ကိုယ့္အား ဂုဏ္မက္သူအခ်ိဳ ့က မခ်စ္မႏွစ္သက္ပဲနဲ႔ လာေရာက္ခ်စ္စကားလာေျပာမွာမ်ိဳး ျဖစ္မွာေၾကာက္သည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္ပံုေတြ မတင္ျခင္းျဖစ္သည္။

ေဖ့ဘုတ္သံုးေသာ္လည္း ကိုယ့္အေၾကာင္း အျပင္ေလာကမွ လူေတြ သိကုန္မည္စိုးတာေၾကာင့္ အျပင္ေလာကမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေဖ့ဘုတ္သံုးသလားဟု ေမးလာခဲ့လွ်င္ မသံုးဘူးဟု ေျဖခဲ့ရသည္။

ေဖ့ဘုတ္တြင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေနသည္ဆိုသည့္အတိုင္း တကယ္လည္း မင္းေအာင္လ၏ ေဖ့ဘုတ္ထဲတြင္ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ေတြခ်ည္းသာရွိသည္။ ေဂးပံုမ်ား၊ ေဂးအခ်င္းခ်င္းနမ္းေနၾကသည့္ပံုမ်ား၊ ခ်စ္ရည္လူးေနၾကသည့္ပံုမ်ား၊ ခ်စ္ရည္လူးေနၾကသည့္ ဗီြဒီယိုမ်ားသာတင္ေသာ ေဂးမ်ားကိုသာ လက္ခံထားသည္။ သို႔ေသာ္ မင္းေအာင္လတြင္ ခ်စ္သူမေျပာႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းပင္မရရွိခဲ့။ ကိုယ္တိုင္က ပံုမတင္တာေၾကာင့္ေရာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ စကားလွမ္းလွမ္းမေျပာတတ္တာေၾကာင့္ေရာ၊ မင္းေအာင္လရင္ခုန္ေစရသူမေတြ႔ေသးတာေၾကာင့္ေရာပါမည္။ အခ်ိဳ ့သူမ်ား တင္ထားသည့္ ပံုမ်ား၊ ဗီြဒီယိုမ်ားေၾကာင့္ မင္းေအာင္လ အားက်လွသည္။ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ လိုခ်င္မိသည္။ ကိုယ္တိုင္က လူတကာေၾကြေလာက္သည့္ ရုပ္ရည္ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ္ျငား ကိုယ္တိုင္က ဘယ္သူ႔ကိုမွ ရင္မခုန္တာက ခက္လွသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ People You May Know မွ ဟိုမိုေလးမ်ားကို လိုက္လံရွာေဖြမိသည္။ မင္းေအာင္လ ရင္ခုန္ေစမည့္သူ တစ္ေယာက္ေလာက္ ေတြ႔လိုေတြ႔ျငားေပါ့။ က်္သို႔ ျပဳမူခဲ့တာက ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္းေပါ့။ မေတြ႔ေလတိုင္း အထပ္ထပ္ရွာသည္။ သူမ်ားအေကာင့္ေတြထဲ ၀င္၀င္ေမႊရတာက ေပ်ာ္ဖို႔လည္း ေကာင္းေလသည္။

တစ္ခါက်ေတာ့ သူမ်ားအေကာင့္ေတြထဲ ၀င္ေမႊျခင္းမဟုတ္ပဲ People Yiu May Know မွာ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးေၾကာင့္ ထိုသူ၏အေကာင့္ထဲ ၀င္ေမႊျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုအေကာင့္ရွင္၏ အမည္ေလးက “ညီေမာင္” ဟူရ်္ျဖစ္သည္။ ညီေမာင္၏ ဓာတ္ပံုထဲတြင္ ညီေမာင္၏ အသားအေရေလးက ညိဳတာထက္ပိုၿပီး အမည္းဘက္သို႔ေျပးေနသည္။ နာမည္ကသာ ညီေမာင္ျဖစ္ေနရ်္ ျမန္မာလူမ်ိဳးဟု ေျပာလို႔ရေသာ္လည္း ညီေမာင္၏ ရုပ္ရည္က ျမန္မာနဲ႔ မတူခဲ့။ ထိုသို႔ သူမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျခားေသာ ရုပ္ရည္ေၾကာင့္ ညီေမာင္ေလးအား မင္းေအာင္လမ်က္စိက်သြားျခင္းျဖစ္သည္။ တကယ္က်ေတာ့ေကာ ထိုဓာတ္ပံုေလးက ညီေမာင္၏ ဟုတ္ပါေလစ။ ေသေသခ်ာခ်ာသိခ်င္တာေၾကာင့္ အေကာင့္ထဲ ၀င္ေမႊလိုက္ေတာ့ ညီေမာင္၏ဓာတ္ပံုမ်ားသာ တစ္သီတစ္တန္းႀကီးေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ထိုဓာတ္ပံုပိုင္ရွင္ဟာ ညီေမာင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ မင္းေအာင္လ ဘာရယ္မသိ ေတြ႔ေလရာ ညီေမာင္၏ ပံုမ်ားကို ကူးယူပစ္လိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း Request လုပ္လိုက္ၿပီး ကိုယ္က Request လုပ္ထားျခင္းကို ညီေမာင္ လက္ခံေစရန္အတြက္ မက္ေဆ့ေလးပါ ပို႔ထားလိုက္သည္။

“ဟိုင္း ညီေလး အစ္ကို႔အေကာင့္ကို လက္ခံေပးပါကြာ၊ အေရးႀကီးလို႔ပါ”

ဆိုၿပီး ပို႔လိုက္ေတာ့ မၾကာမီအတြင္းမွာပဲ ညီေမာင့္ဘက္က

“ဟုတ္ကဲ့ လက္ခံလိုက္ပါၿပီ” ဆိုေသာ ေျဖၾကားခ်က္ေလး Messgener မွာ ေပၚလာေတာ့ မင္းေအာင္လ အားႀကီး၀မ္းသာသြားမိသည္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားလိုက္သည္။

“မဂၤလာပါညီေလးညီေမာင္”

“ဟုတ္ကဲ့ မဂၤလာပါအစ္ကို”

ညီေမာင္ေလး၏ ဘက္က ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလးေတြ ျပန္ေျပာလာေတာ့ မင္းေအာင္လ ေပ်ာ္ရျပန္သည္။

“Nice To Meet You ပါ ညီေလးညီေမာင္”

“ေၾသာ္ I Also Nice To Meet You ပါအစ္ကို”

ညီေမာင္ေလးနဲ႔ ဆက္လက္ၿပီး စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ ညီေမာင္ေလးဟာ မင္းေအာင္လလိုပဲ ျမန္မာစစ္စစ္၊ ဗမာစစ္စစ္ျဖစ္ေနေတာ့ မင္းေအာင္လေပ်ာ္သည္။ ပိုၿပီးေပ်ာ္ရသည္က ညီေမာင္က မင္းေအာင္လကဲ့သို႔ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္ေတြသာ စိတ္၀င္စားေၾကာင္းနဲ႔ သက္ႀကီးပိုင္းေတြကို စိတ္၀င္စားေၾကာင္း သိရေတာ့ပိုေပ်ာ္သည္။

“…………………….

               ……………………………..

…………………………………………

              ……………………………..”

“အစ္ကိုက ရန္ကုန္ကပါ၊ ညီေလးကေကာ”

ညီေမာင္က ဇာတိေမးလာလို႔ မင္းေအာင္လ ျပန္ေျဖက ျပန္ေမးလိုက္သည္။ ညီေမာင္က ဘယ္ကဆိုတာကုိေတာ့ မင္းေအာင္လ အလြန္သိခ်င္မိသည္။ အေနနီးစပ္ပါက ဘ၀ေတြကကလည္း အလြန္နီးစပ္လာေပလိမ့္မည္။

ညီေမာင့္ဘက္ Typing ဆိုတာေလးေပၚေနတုန္း ရင္ေတြခုန္ေနသည္။ ညီေမာင္ျပန္ေျဖတာပင္ အလြန္ၾကာလြန္းသည္ဟု ခံစားရမိသည္။ တကယ္လည္း ညီေမာင့္ဘက္က သိပ္ၾကာေနခဲ့ပါလား။ အလို ညီေမာင့္ဘက္က မီးစိမ္းေလးေပ်ာက္သြားေပၿပီ။ ညီေမာင္ Out သြားၿပီလား။ ဒါမွမဟုတ္ လိုင္းက်သြားသည္လား။ ေျဖေနတုန္း ျပန္ေျပာခ်ိန္ပင္မရလိုက္သည့္ ကိစၥတစ္ခုခုေပၚလာလို႔ေလလား။ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ရမည္။ ဇာတိေမးလို႔ စိတ္ဆိုးသြားတာေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ။ ခဏေန ညီေမာင္ေပၚလာလိုေပၚလာျငား ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ညီေမာင့္ကို ေစာင့္ရင္း ညီေမာင့္ေ၀ါေလးေပၚ ၀င္ေမႊလိုက္မိျပန္သည္။ ညီေမာင္တင္ထားသမွ်ေသာ ပံုေလးမ်ားနဲ႔ စေတတပ္ေလးမ်ားအားလံုးကို Like လုပ္လိုက္သည္။ သည့္အေၾကာင္း ညီေမာင္ ျမင္သြားလွ်င္ ေပ်ာ္သြားေပလိမ့္မည္။ စိတ္ခ်မ္းသာေနေပလိမ့္မည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည့္တိုင္ ညီေမာင္ ေပၚမလာခဲ့ပါေပ။ ထိုစဥ္ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက “ရံုးဆင္းပါေတာ့မည္” ဟု လာေရာက္ႏႈတ္သျဖင့္ မင္းေအာင္လလည္း “ေၾသာ္ ေအးေအး ” ဟု ျပန္ေျပာလုိက္သည္။ အင္း မင္းေအာင္လလည္း ရံုးဆင္းလိုက္ေတာ့မည္။ သည္ေန႔ရံုးဆင္းအျပန္လမ္းမွာ မင္းေအာင္လ စိတ္ခ်မ္းသာေနမိသည္။ စိတ္ေတြရႊင္ပ်ေနသည္။ ခႏ္ဓာကိုယ္ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနသည္။ အေၾကာင္းရင္းက ညီေမာင္နဲ႔ စကားေျပာခြင့္ရေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ထိုအျဖစ္အပ်က္ေလးမ်ားေတြးျမင္ေယာင္ၿပီး ကိုယ့္ပံုေလးကို အထပ္ထပ္ရိုက္လိုက္မိသည္။ ထိုပံုေလးေတြကို ညီေမာင့္ကို ျပရမည္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတုန္း အိမ္ေဖာ္အေဒၚႀကီးက ၀င္လာသျဖင့္ လက္ထဲက ကင္မရာေလးကို အလ်င္အျမန္၀ွက္လိုက္ရသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဓာတ္ပံုရိုက္ေနသည္ကို သူမ်ားေတြ ျမင္သြားလွ်င္ မင္းေအာင္လအလြန္ရွက္တတ္သည္။ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုေလးေတြ ရိုက္ခ်င္တိုင္း သူမ်ားေတြ မျမင္ေအာင္ တစ္ကိုယ္တည္း ခိုးခိုးၿပီးရိုက္ရသည္။ ဓာတ္ပံုရိုက္တာတင္မက မွန္ၾကည့္ေနတာကို သူူမ်ားေတြ ျမင္သြားလွ်င္ပင္ အလြန္မေနတတ္ေအာင္ ရွက္တတ္သည္။ အင္းေလ ကိုယ္က ေယာက်္ားေလးလည္း ျဖစ္ၿပီး အလွအပႀကိဳက္ေနတတ္သည္ကိုး။ အသက္အရြယ္ကလည္း အလွအပႀကိဳက္ရသည့္အရြယ္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး (၃၅)ႏွစ္ပင္ ေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီကိုး။ အသက္အရြယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပင္ႀကီးႀကီး ကိုယ္က ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္မို႔ အလွအပကို အလြန္ႀကိဳက္မိသည္။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္လာေလေလ အေရးေၾကာင္းေတြ ေပၚမလာေစရန္ထိန္းေနရသည္မို႔ အလွအပကို အလြန္ဂရုစိုက္ေနမိသည္။

“ဟာဗ်ာ ဘာလို႔ တံခါးမေခါက္တာလဲဗ်”

မင္းေအာင္လ ရွက္ရွက္နဲ႔ ေျပာလိုက္သည္။

“ရွင္ တံခါးေခါက္ပါတယ္ရွင့္၊ အေမာင္သခင္ေလး မၾကားလို္ကတာေနမွာပါ၊ အေမာင္သခင္ေလးက ၾကာေနလို႔ လာေခၚရတာပါရွင့္ ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ လာခဲ့ပါ့မယ္”

အိမ္ေဖာ္အေဒၚႀကီးက တံခါးပိတ္ၿပီး ထြက္သြားသည္။ အေဒၚႀကီးထြက္သြားမွ မင္းေအာင္လဟင္းကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ ညီေမာင့္အေၾကာင္း အေတြးလြန္ေနတာနဲ႔ တံခါးေခါက္သံပင္ မၾကားလိုက္ခဲ့ၿပီကိုး။ သည့္ေၾကာင့္ ျပံဳးလိုက္မိျပန္သည္။

“ဟူး ျမင္မသြားေလာက္ပါဘူးေနာ္”

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေျပာရင္း ေခါင္းတရမ္းရမ္းလုပ္ေနသည္။ ၿပီးမွ ရံုးသြားတိုင္း ယူေနက် လက္ဆြဲအိတ္ေလးကို ဆြဲယူလိုက္ၿပီး ေအာက္ထပ္သို႔ ဆင္းလိုက္သည္။

ထမင္း၀ိုင္းတြင္ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ နံနက္စာစားေနၾကေပၿပီ။ မင္းေအာင္လလည္း ၀င္ထိုင္ၿပီးစားလိုက္သည္။ အိမ္ေဖာ္အေဒၚႀကီး၏ လက္ရာကေကာင္းလြန္းလွသည္။ အရသာရွိသည္။ မိသားစုသံုးေယာက္စလံုး ေျပာစရာစကားမ်ား မရွိၾကသျဖင့္ ဆိတ္ကနန္းတို႔ကနန္းနဲ႔စားေနၾကသည္။

နံနက္စာစားၿပီးသြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ ရံုးသြားဖို႔ရာ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ မင္းေအာင္လ၏ မိခင္ကေတာ့ ခင္ပြန္းသည္ မန္ေနဂ်င္းလက္ထဲသို႔ လက္ဆြဲအိတ္ကို ထည့္ေပးလိုက္သည္။

“သြားေတာ့မယ္ေမေမ”

မင္းေအာင္လက မိခင္အား ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

“ေကာင္းေကာင္းသြားၾကေနာ္၊ လမ္းမွာ ဂရုစိုက္ဦး”

“ဟုတ္ကဲ့ေမေမ”

မင္းေအာင္လက ဖခင္၏ လက္ထဲက အိတ္ကို ကူသယ္ေပးလိုက္သည္။ အိမ္အျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ ဒရိုင္ဘာက ကားကို ဖုန္သုတ္ေနသည္။ မင္းေအာင္လႏွင့္ မင္းေအာင္လ၏ ဖခင္တို႔ အိမ္အတြင္းမွ ထြက္လာၾကာတာျမင္ေတာ့ ဒရိုင္ဘာဦးေလးႀကီးက ေျပးလာၿပီး မင္းေအာင္လ၏ လက္ထဲမွ လက္ဆြဲအိတ္တစ္အိတ္ကို ကူဆြဲေပးလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကားဆီအျမန္ေျပးၿပီးကားအတြင္းထဲ အိတ္အား ထည့္လုိက္သည္။ မန္ေနဂ်င္းအတြက္ ကားတံခါးကို ဖြင့္ေပးလိုက္သည္။ မန္ေနဂ်င္းလည္း ကားေပၚတက္လိုက္ၿပီး ေမာင္းထြက္သြားသည္။

ဖခင္တို႔ ထြက္သြားေတာ့မွ မင္းေအာင္လလည္း ကိုယ့္အတြက္ သီးသန႔္ကားထဲသို႔ ၀င္လိုက္သည္။ မင္းေအာင္လက ဖခင္၏ ကုမ္ပဏီတြင္ အေမြစားအေမြခံအျဖစ္ ဒုမန္ေနဂ်င္းေနရာတြင္ အလုပ္လုပ္သည္။ ဖခင္သည္ အလြန္ခ်မ္းသာသည္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ခ်မ္းသာလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဖခင္၏လက္ထပ္ေရာက္မွ ပိုပိုၿပီး ခ်မ္းသာလာခဲ့ရသည္။ ဖခင္သည္ အင္မတန္ညာဏ္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ အလုပ္ကို ႏိုင္နင္းသည္။ အလုပ္ကို အလြန္ႀကိဳးစားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပိုင္ဆိုင္မႈေျမာက္မ်ားစြာရွိသည္။ ဆိုင္ခြဲမ်ားစြာရွိသည္။ ေငြေၾကးေျမာက္ျမားစြာရွိသည္။  အင္မတန္မွခ်မ္းသာေသာ္လည္း ဖခင္သည္ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း အေရးကိစၥမ်ားေပၚလာပါက လက္မေႏွးပဲ လုပ္ေဆာင္သြားမည့္သူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း အေရးကိစၥမ်ားကိုလည္း အၿမဲတမ္းရွာၾကံေနေသာသူျဖစ္သည္။ ဖခင္၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္သာ မင္းေအာင္လတစ္ေယာက္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေျခေမြးမီးမေလာင္ လက္ေမြးမီးမေလာင္ေနခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ မင္းေအာင္လက ဖခင္ႏွင့္စာလွ်င္ အင္မတန္မွညံ႔သည္။  ခုလက္ရွိ အသက္(၃၀)ေက်ာ္ေသာ္လည္း လုပ္ငန္းတစ္ခုအား ကိုယ္တိုင္မဦးစီးႏိုင္ေသး။ ဖခင္ကိုသာ အားကိုးေနရဆဲျဖစ္သည္။ အခုလည္း ဖခင္၏ ကုမ္ပဏီမွာ အလုပ္သင္တစ္ေယာက္လို ဒုမန္ေနဂ်င္းေနရာမွာ ေနေနရသည္။

ဖခင္ႏွင့္ ကုမ္ပဏီတစ္ခုတည္းျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ့္အတြက္ ကားကိုသီးသန္႔ထားသည္။ ကိုယ္တိုင္ကပဲ သီးသန္႔စီးခ်င္တာေၾကာင့္ ၀ယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

မင္းေအာင္လ၏ ကားေလးက ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ေတာ္ႀကီး၏ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေျပးလႊားေနသည္။ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ကားမ်ားစြာ ဥဒဟို ေျပးလႊားေနသည္။ လူမ်ားစြာလည္း လမ္းမႀကီးေပၚမွာ လႈပ္ရွားေနၾကသည္။ မ်ားမၾကာမီ မင္းေအာင္လတို႔၏ အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ ကိုယ္ပိုင္ကုမ္ပဏီႀကီးေရွ ့သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။ ထိုကုမ္ပဏီႀကီး၏ ေရွ ့မ်က္ႏွာတြင္ “xxxxx  xxxxx  xxxxx Co;ltd” ဆိုေသာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးအား စာလံုးအႀကီးႀကီးျဖင့္ ေရးထိုးခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။

ကုမ္ပဏီေရွ ့တြင္ ကားကို ထိုးရပ္လိုက္ေတာ့ ဧည့္ႀကိဳ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ ့က ဦးညြတ္ၾကသည္။ ဧည့္ႀကိဳေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပးလာၿပီး ကားတံခါးအား ဖြင့္ေပးလိုက္သည္။ မင္းေအာင္လလည္း ဖြင့္ေပးေသာ တံခါးမွ ဆင္းလိုက္ၿပီး လက္ထဲက အိတ္အား ထိုေကာင္ေလးလက္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္သည္။ ကုမ္ပဏီအတြင္းသို႔ ေခါင္းေမာ့ ရင္ေကာ့ကာ ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္သည္။ မင္းေအာင္အား ျမင္ေသာ လမ္းသြားလမ္းလာ ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ ့က ဦးညြတ္ၾကျပန္သည္။ ဒါက ေန႔စဥ္ရံုးတက္ခ်ိန္တိုင္း ၀န္ထမ္းမ်ား ျပဳလုပ္ေနက်အလုပ္။ မင္းေအာင္လတို႔သည္ ဤမွ် ၾသဇာႀကီးမားသည္။ မင္းေအာင္လသည္ သူေဌးသားဆိုေသာ္လည္း မာန္မတက္။ မာန္မတက္ေပမဲ့လည္း မ်က္ႏွာထားအား အၿမဲတမ္းခပ္တည္တည္ထားသည္။ မည္သည့္၀န္ထမ္းႏွင့္မွ အေ၇ာတ၀င္ေနေလ့မ၇ွိ။ ေနခ်င္စိတ္ပင္ သူ႔မွာမရွိ။ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးႏွင့္ပင္ တစ္ခါတေလမွ ေျပာသည္။ ျပံဳးျပံဳးရယ္ရယ္လည္းမ၇ွိ။ မည္သည့္အေရးအေၾကာင္းမွ်မရွိပါပဲႏွင့္ စကားကို အပိုမေျပာတတ္။ အဘယ္ေၾကာင့္မူ မင္းေအာင္လက စကားမ်ားခဲ့ပါက သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ပ်ာယာခတ္သလိုေနခဲ့ပါက မင္းေအာင္လ၏ တိတ္တိတ္ပုန္း ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္စိတ္အား ၀န္ထမ္းမ်ား ရိပ္မိကုန္မွာစိုးေလသည္။ မရိပ္မိေအာင္ေနရသည္။ မင္းေအာင္လ၏ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ မည္သည့္၀န္မ်ားကမွ မင္းေအာင္လ၏ တိတ္တိတ္ပုန္းဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္စိတ္အား မရိပ္မိၾကေပ။ အလြန္ဆံုး မိဘမ်ားပင္မရိပ္မိၾကေပ။

သည့္ေၾကာင့္ ၀န္ထမ္းမ်ားစြာက မင္းေအာင္လအား ေၾကာက္ခ်စ္ရိုေသၾကသည္။ စည္းကမ္းရွိၾကရသည္။ မာနႀကီးေသာသူဟု တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ တီးတိုးေ၀ဖန္ၾကသည္။

မင္းေအာင္လသည္ အမ်ားအျမင္တြင္ အေနေအးေအးႏွင့္ မ်က္ႏွာထားခပ္တည္တည္ေနသေလာက္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း သီးသန္႔ရွိေနရသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ လူငယ္တစ္ေယာက္လို သြက္သြက္ေလးလႈပ္ရွားေနတတ္သည္။ ပါးစပ္ကလည္း အရူးတစ္ေယာက္လိုလို တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတတ္သည္။ စိတ္ကူးေတြ ယဥ္လိုက္ ဟိုေတြးလိုက္သည္ေတြးလိုက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္တည္း ျပံဳးေနတတ္သည္။

မင္းေအာင္လ၏ ကိုယ္ပိုင္အခန္းဆီသို႔ ေရာက္ရွိရန္ ဓာတ္ေလွကားေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ရပ္လုိက္သည္။ ေဘးမွ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးက ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္သည္။ ခဏအတြင္း ဓာတ္ေလွကားပြင့္သြားသည္။ အတြင္းသို႔ ႏွစ္ဦးသား ၀င္လိုက္သည္။ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးကပဲ ခလုတ္ကိုႏွိပ္ၿပီး ပိတ္လိုက္သည္။ ဓာတ္ေလွကားတံခါးပိတ္သြားသည္။

ဒုမန္ေနဂ်င္းရံုးခန္းသို႔ေရာက္ေတာ့ ဆိုဖာလွည့္ကုလားထိုင္ေပၚမွာ က်က်နနထိုင္လိုက္သည္။ မေန႔က မၿပီးမျပတ္ေသးေသာ လုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ စာရြက္စာတန္းအခ်ိဳ ့ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ခဏအၾကာ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး ဦးညြတ္ေလသည္။

“ဘာကိစၥ” လို႔ မင္းေအာင္လက ေမးလိုက္သည္။

“သည္မွာပါ၊ ဒုမန္ေနဂ်င္းမွာထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြပါ”

မင္းေအာင္လက လွမ္းယူလိုက္သည္။ တစ္ရြက္ခ်င္းလွန္ၾကည့္လုိက္သည္။

“အိုေက လုပ္တာသိပ္ေကာင္းတယ္၊ တာ၀န္ေက်ပါတယ္”

“ဒါဆို သြားလိုက္ပါဦးမယ္”

၀န္ထမ္းေလးက ဦးညြတ္ၿပီး ထြက္သြားသည္။

“ေကာ္ဖီခါးခါးေလးတစ္ခြက္ေလာက္လုပ္ေပးစမ္းပါ”

အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးအား လွမ္းခိုင္းလုိက္သည္။ ေကာင္ေလးက ခ်က္ခ်င္းပဲ ထၿပီး

“ဟုတ္ကဲ့”

ဆိုၿပီး ေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္လိုက္သည္။ ခဏအၾကာ ေကာ္ဖီပူပူေလးတစ္ခြက္ေရာက္လာသည္။ မင္းေအာင္လလည္း ေကာ္ဖီအား တစ္ငံုေလာက္ေသာက္လိုက္ၿပီး လုပ္စရာရွိတာကို ဆက္လုပ္သည္။ အတြင္းေရးမွဴးေကာင္ေလးကလည္း ကြန္ပ်ဴတာႀကီးေရွ ့တြင္ လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္သည္။

အပိုင္း (၂) ေမွ်ာ္…