Apr 20th

အတၱမုန္တိုင္းထဲက ေလွငယ္ အပိုင္း (၂)

By Adam
အတၱမုန္တိုင္းထဲက ေလွငယ္ အပိုင္း (၂) ++++++++++++++++++++ အခန္း (၆) ေနာက္ေန႔ မနက္ တနဂၤေႏြေန႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အိပ္ယာထေနာက္က်တယ္။ ႏိုးႏိုးခ်င္းေအာက္ထပ္ဆင္းလာေတာ့ အေမက "ဟိုေကာင္ နင့္သူငယ္ခ်င္းရဲကိုကို ဖုန္းဆက္တယ္ ျပန္ေခၚပါတဲ႔ ဘာေတြမွန္းမသိဘူး တစ္ေန႔တစ္ေန႔နင့္အလုပ္ၾကီးပဲ" အေမရယ္ ပြားပါေလရဲ႕ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္စိတ္မဆိုးပဲ ဒီတစ္ခါျပံဳးေနမိတယ္ "အံမယ္ ငါဒီေလာက္ေျပာဆိုေနတာေတာင္ $ခြက္က ေျပာင္ေနေသးတယ္ @#@#@#@" က်ေနာ္လည္း ရဲကိုကိုဆီ ခ်က္ခ်င္းဖုန္းေခၚလိုက္တယ္ "ဟလို ေအး ရဲကို ငါ ဟန္ေထြး မင္းဖုန္းေခၚတယ္ဆို ဘာျဖစ္လို႔လဲ" "ငါ ဒီေန႔ ဘုရားသြားမလို႔ မင္းလိုက္မလားလို႔ေမးမလို႔ လိုက္မယ္ဆို ငါလာေခၚမယ္ေလ" "ေအး လိုက္မယ္ မင္း ခဏေန ထြက္လာေတာ့ " က်ေနာ္လည္း ဘုရားသြားမယ္ဆိုေတာ့ ပုဆိုးေလးလဲျပီး ရဲကို အလာေစာင့္ေနမိတယ္ ရဲကိုက က်ေနာ့္ ငယ္ေပါင္း ၄တန္းႏွစ္ထဲက တြဲလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း သူ႔မိဘေတြက ခ်မ္းသာတယ္ ေရႊအိုးလိုက္ပိုင္တယ္ဆိုပဲ ေျပာသံၾကားတာပဲ ဒါေပမယ့္ ရဲကို ေျပာတဲ႔အသံေတာ့မၾကားမိဘူး "တီ တီ" ကားဟြန္းသံေလးၾကားလိုက္ရတယ္ အင္း ရဲကို လာျပီ က်ေနာ္နဲ႔သူ ၂ေယာက္သား ဘုရားကိုထြက္သြားခဲ႔ၾကတယ္ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ က်ေနာ္တို႔၂ဦး ဘုရား၀တ္ျပဳျပီးေတာ့ ျပန္ဆင္းလာေတာ့ ဘုရားမုဒ္ဦးမွာ "သနားၾကပါ အေႂကြေလးမ်ားရွိရင္ စြန္႔ၾကဲသြားၾကပါ" လွည့္လည္ေတာင္းစားေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္ က်ေနာ္ ေသခ်ာၾကည့္မိတယ္ ဘုရားေရ အေဖပါလား က်ေနာ့ရင္ေတြ ဗေလာင္ဆူသြားတယ္ "အေဖရယ္ ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ ဘာလို႔ဒီလိုအေျခအေနျဖစ္ေနရတာလဲ" အေဖရယ္ ျပန္မေျဖ ေခါင္းကို ငုံ႔ထားတယ္ က်ေနာ္ ေဘးနားကို လူေတြကို ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ့ က်ေနာ္ ရွိုက္ႀကီးတငင္ ငိုမိလိုက္တယ္ "အေဖက စီးပြားမရွိေတာ့ဘူး သား အလုပ္လည္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး အေဖ့မွာ ႏွလံုးေရာဂါရွိတယ္" တီးတိုးစြာေျပာတယ္ က်ေနာ္ ဘာလုပ္သင့္လဲ အေမ့ကိုေျပာ၍မျဖစ္ "ေရာ့ အေဖေရာ ေလာေလာဆယ္ ဒါေလးေရာင္းၿပီး အေဖ လက္တေလာ အဆင္ေျပေအာင္ ၾကည့္သံုးထားပါ က်ေနာ္ ၾကံပါ့မယ္" ဆိုၿပီး က်ေနာ့လည္ပင္းက ဆြဲႀကိဳးကို က်ေနာ္ ျဖဳတ္ေပးခဲ့တယ္ ေသခ်ာတယ္ အိမ္ေရာက္ရင္ အေမနဲ႔ျပႆနာရွင္းရေတာ့မည္ ~~~~~~~~~~~~~~ အိမ္အျပန္ တစ္လမ္းလံုး က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းစြာျဖင့္ျပန္လာခဲ႔တယ္ ရဲကိုလည္း က်ေနာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမွန္း သိလို႔ ဘာမွ မေျပာပဲ အိမ္ကိုသာ တန္းလာခဲ႔တယ္ ~~~~~~~~~~~~~~ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေမမရွိ၊ က်ေနာ္ စိတ္ျပတ္လက္ျပတ္နဲ႔ အိမ္အေပၚထပ္ကို တန္းတက္သြားတယ္။ ရဲကို ကို သတိမရခဲ႔။ သူလည္း နားလည္ပါတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကို သတိထားမိေတာ့ သူမရွိေတာ့ ျပန္သြားသည္ ထင္တယ္။ က်ေနာ္ ဒီေန႔ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ အေဖရဲ႔ အေၾကာင္း အေမ့ကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ေတြးရင္းေတြးရင္း . . . ~~~~~~~~~~~~~~ "ဟန္ေထြးေအာင္ အိမ္ေအာက္ကို ခဏဆင္းလာဦး" အေမ့အသံၾကားလိုက္သည္ "ဟုတ္ လာပီ အေမ" က်ေနာ္ အိမ္ေအာက္ကို ဆင္းသြားသည္။ "သားကို အေမေမးမယ္အမွန္အတိုင္းေျဖ" အေမ စကားေတြခ်ိဳေနသည္။ က်ေနာ္ အဲ႔ဒါကို ပိုေၾကာက္သည္။ အေမ တစ္ခုခုလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ သိသည္။ "ဒီမွာ သားဆြဲၾကိဳး ဒီဆြဲၾကိဳးက သားဆီမွာ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔မရွိေတာ့တာလဲ အမွန္အတိုင္းေျဖပါ" ဟိုက္ ေသပီဆရာ ကိုယ္တိုင္ဘာေျပာရမွန္းမသိ လံုးဝေျပာလို႔မျဖစ္ေသး အေဖ့ကိစၥ "အေမ အဲ႔ဒါ ဘယ္က ျပန္ရလာတာလဲ သားေနလည္က က်ေျပာက္သြားတာ အဲ႔ဒါအေမ႔ကို ေျပာျပမလို႔" "တိတ္စမ္း နင္ဘာလုပ္ခဲ႔လဲ ငါမသိဘူးထင္ေနလား နင္ ဟိုအေကာင္ကို ေပးခဲ႔တာေလ အဲ႔အေကာင္သြားေရာင္းဆိုင္က ငါ့သူငယ္ခ်င္းဆိုင္ ငါအားလံုးသိျပီးျပီ နင္လာညာမေနနဲ႔" "ဒါေပမယ့္" "ဘာမွ ထပ္ေျပာမေနနဲ႔ နင္စဥ္းစားစမ္း နင့္ဒီအရြယ္ထိ သူနင့္ကို ဘာလုပ္ေပးဖူးလဲ ေက်ာင္းကို ပို႔ေပးဖူးလား ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႔ေမတၱာကို ျပဖူးလား" "အဲ႔ဒါ သားရဲ႕အေဖေလ အေမ" "ဟင္" အေမ ငိုပါေလေရာ "သူ႔အေဖတဲ႔ ငါ့မွာေတာ့ အိုၾကီးအိုမနဲ႔ ဒင္းမ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ တစ္ေနကုန္လုပ္လိုက္ရတဲ႔ အလုပ္ေတြ ခုေတာ့ သူက သူ႔အေဖဘက္မွာပါလာျပီ အီးးးးဟီးးး" က်ေနာ္ ဘာေျပာရမလဲ မသိေတာ့ အေမငိုေတာ့ က်ေနာ္ပါ ေရာငို "အေမရယ္ သားဘဝမွာ ဖခင္ေမတၱာငတ္ေနခဲ႔တာပါ ခုလိုမ်ိဳး ျဖစ္လာေတာ့ သားဘယ္ေနႏိုင္ပါမလဲ သားလည္းအေမေကာအေဖေကာကို ခ်စ္ပါတယ္ ဟီးးးးဟီးးးး" အေမ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ျပီး "ေကာင္းျပီေလ နင့္မ်က္ႏွာ ၾကည့္ျပီး ငါ သူ႔ကို ဒုတိယအခြင့္အေရးေပးလိုက္မယ္" ဒီလိုနဲ႔ အေဖနဲ႔အေမ ျပန္ေပါင္းထုတ္လိုက္ေလရဲ႔ (အတိုခ်ံဳ႕လိုက္သည္ လိုရမေရာက္မွာ စိုး၍ . . ဟိဟိ) ~~~~~~~~~~~~~~ အခန္း (၇) က်ေနာ္ ကိုစည္သူကို သတိရေနသည္ သူ႔အေၾကာင္းေတြ ေတြးေနမိတယ္ ထိုညက က်ေနာ္ အိမ္မည္အလုပ္ "ေဒါက္ ေဒါက္" "သားေရ" "အေမ ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ" "သားဆရာဆီက ဖုန္းလာတယ္ သူဖ်ားေနတယ္တဲ႔ သားကို တစ္ရက္ေလာက္လာအိပ္ေပးပါလားတဲ႔ အသံက ကတုန္ကရင္နဲ႔ သြား အိပ္လိုက္ပါသားရယ္" က်ေနာ္ စိတ္ပူသြားတယ္ ဆရာက တစ္ေယာက္ထဲေနတဲ႔သူဆိုေတာ့ ေရေႏြးက အစရွိမွာမဟုတ္ဘူးေလ အဲ႔ဒါနဲ႔ "ဟုတ္ အေမ သားသြားအိပ္လိုက္ပါမယ္" က်ေနာ္ လိုအပ္တာေတြ လြယ္အိပ္ထဲ ထည့္ျပီး ဆရာ့ဆီကို ထြက္လာခဲ႔တယ္ ~~~~~~~~~~~~~~ "ဆရာ ဆရာ က်ေနာ္ပါ ဟန္ေထြးေအာင္ပါ" ဆရာ့အိမ္ေရွ႕မွာ က်ေနာ္ လွမ္းေခၚေနမိတယ္ ဆရာက်ေနာ့ကို တံခါးလာဖြင့္ေပးတယ္ "လာ သား ဆရာ ဒီၤေန႔ ေရခ်ိဳးမွားျပီး ဖ်ားသြားတာာ" က်ေနာ္ အိမ္ထဲ ဝင္လိုက္တယ္ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ဆရာက အိပ္ယာမွာလွဲေနတယ္ က်ေနာ္လည္း "ဆရာ ဘာစားျပီးျပီလဲ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ" "ဘာမွ မစားရေသးဘူးကြဲ႔" "အဲ႔ဒါဆို က်ေနာ္ ေခါက္ဆြဲ ျပဳတ္ေပးမယ္ေနာ္ ျပီးရင္ေဆးေသာက္ အိပ္လိုက္ေပါ့" "ေအး ေအး" က်ေနာ္ ယံယံ တစ္ထုတ္ျပဳတ္လိုက္သည္။ အဲ႔ေနာက္ ဆရာကို ေကၽြးျပီး ေဆးတိုက္ျပီးေနာက္ "ဆရာ က်ေနာ္ ႏွိပ္ေပးရမလား" "ေအး ေကာင္းတာေပါ့ကြယ္" ဆရာ့ကို က်ေနာ္ႏွိပ္ေပးရင္းနဲ႔ ဆရာကို စကားေတြ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာက မ်က္လံုးမွိတ္ထားရင္းနဲ႔ စကားေတြျပန္ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္ႏွိပ္ေပးရင္း ႏွိပ္ေပးရင္းနဲ႔ ဟိုေန႔က ဆရာနဲ႔ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ လိုးခဲ႔တဲ႔အေၾကာင္းကို မ်က္စိထဲျပန္ျမင္လာတယ္ က်ေနာ္အဲ႔လိုေတြးေနတုန္း ဆရာ ေပါင္ၾကားကို မ်က္စိက ၾကည့္မိတယ္ ဆရာ့လီးၾကီးအေျမွာင္းလိုက္ က်ေနာ္ျမင္ေနရတယ္ ဟိုေန႔ကို ကိုစည္သူနဲ႔ ပလူးခဲ႔တဲ႔ အရွိန္ကမေသ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ျပန္ေတြးမိတယ္ မျဖစ္ေသးပါဘူး ကိုယ့္ရဲ႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္ကိုေတာ့ အခ်စ္ဆံုးသူကိုေပးတာေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ "ရပီ ေတာ္ပီ သား အိပ္ေတာ့ေနာ္ နက္ျဖန္ေက်ာင္းတက္ရမွာမဟုတ္လား ဆရာ့ဆီမွာ အခန္းပိုလည္းမရွိဘူး သားရဲ႔ ဆရာ့အနားမွာပဲ အိပ္လို႔ျဖစ္လား" "ျဖစ္ပါတယ္ ဆရာ" က်ေနာ္ျပန္ေျဖျပီး ဆရာေဘးမွာပဲ အိပ္လိုက္မိတယ္ ~~~~~~~~~~~~~~~ "ဟင္" ဆရာေလ က်ေနာ့္ခေရကို ကိုင္ေနတာေၾကာင့္ က်ေနာ္ လန္႔ႏိုးသြားတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက က်ေနာ္တံုးလံုးျဖစ္ေနမွန္း က်ေနာ္မသိေတာ့ "ဆရာ ဘာလုပ္တာလဲ" က်ေနာ္ေမးေတာ့ "ျငိမ္ ျငိမ္ေန ဟိုေန႔က မင္းလာေခ်ာင္းသြားတာကို ငါသိတယ္ မင္းခံခ်င္ေနတာမဟုတ္လား ငါလုပ္ေပးမွာေပါ့" ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ က်ေနာ့္အေပၚတက္ခြတယ္ က်ေနာ္ တြန္းဖယ္ပါတယ္ ျငင္းပါတယ္ က်ေနာ္ မႏို္င္ခဲ႔ပါဘူး က်ေနာ့ရဲ႔ ခေရထဲ အုန္းဆီေတြထည့္ျပီး သူ႔လီးကို အတင္းထိုးသြင္းခဲ႔ပါတယ္ အရမ္းနာပါတယ္ ငရဲတစ္ခုလို က်ေနာ္ခံစားရပါတယ္ ေသြးေတြလဲ ထြက္ပါတယ္ က်ေနာ္ နာလြန္းလို႔ မ်က္ရည္ပါၾကမိပါတယ္ ဒီေလာက္ၾကီးတဲ႔လီး ဖင္ထဲထည့္မွာေတာ့ မနာပဲေနမလား ပါကင္မဟုတ္တဲ႔သူဆိုရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္နာမွာပါ ၁၅မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူ က်ေနာ့္ထဲမွာပဲ သူျပီးသြားခဲ႔တယ္ အဲ႔ဒီတစ္ညလံုးဟာ က်ေနာ္ဟာ သူ႔အတြက္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္သာသာပဲ အရာေရာက္ခဲ့ပါတယ္ ~~~~~~~~~~~~~~~~ မနက္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္လမ္းေလ်ွာက္တာ ကြတကြတ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဆရာ့ကို ၾကည့္ေတာ့ ညက သူမဟုတ္ခဲ႔သလိုပါပဲ က်ေနာ္ နဲနဲေအာက္သက္သက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ႏွဳတ္ဆိတ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ အဲ႔ဒီေန႔က က်ေနာ္ေက်ာင္းမတက္ခဲ႔ပါဘူး က်ေနာ္ တစ္ေနကုန္ အခန္းထဲမွာပဲ ေနခဲ႔တယ္ က်ေနာ္ ၀မ္းနဲမိတယ္ က်ေနာ့္ရဲ႔ ပထမဆံုးအၾကိမ္က ကိုစည္သူကို ေပးခ်င္ခဲ႔တာ ခုေတာ့ . . က်ေနာ္ေတြးရင္း မ်က္ရည္ေတြက်လာခဲ႔တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ငါ့ရဲ႔အခ်စ္ေတြက ကိုစည္သူအတြက္ပဲ ျဖစ္ရမယ္ . . . အခန္း (၈) က်ေနာ္ ကိုစည္သူကို အရမ္းလြမ္းေနမိတယ္ တကယ္ပဲ ကံၾကမၼာက ေတြ႔ခြင့္ေပးခဲ႔ပါတယ္ အဲ႔ဒီေန႔က မိႏြယ္ကို ကိုစည္သူ ေက်ာင္းလာပို႔ေပးပါတယ္။ မိႏြယ္ကို ၾကည့္ေတာ့ ပတ္တီးေတြနဲ႔ "ဟင္ မိႏြယ္ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ပတ္တီးေတြနဲ႔" မိႏြယ္က ဘာမွမေျပာ၊ ကိုစည္သူက "ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ညီေရ မေနက သူဆိုင္ကယ္လဲတာေလ အဲ႔မွာသာၾကည့္ေတာ့" ကိုစည္သူနဲ႔ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ျပီး ရီေတာ့ မိႏြယ္ စိတ္ဆိုးျပီး ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္နဲ႔ ေက်ာင္းထဲ ဝင္သြားတယ္။ "ညီ႔ကို အကို အရမ္းသတိရတာပဲ ညီက စမ္းကားေနတာ အကို႔ဆီေတာင္ လာမလည္ဘူး" ကိုစည္သူက အဲ႔လိုေျပာလိုက္တယ္ "က်ေနာ္လည္း သတိရပါတယ္ အကိုရယ္ အကိုဆီ လာခ်င္ပါတယ္ ေက်ာင္းက စာေမးပြဲနီးျပီေလ" "ရဘူးကြာ ညဖက္ညဖက္ အကိုတို႔ အိမ္မွာလာအိပ္ျပီး စာက်က္ေလ စာနဲ႔ပတ္သတ္ျပီ အကို႔ကို မသိတာေမးလို႔ရပါတယ္ ေနာက္ အကိုလည္းအလြမ္းေျပတာေပါ့ ေနာက္ မိႏြယ္လဲ အေဖာ္ရတာေပါ့" နဂိုကထည္းက က်ေနာ္ကလည္း ကိုစည္သူနဲ႔ အတူေနခ်င္ေနတာေလ က်ေနာ္မျငင္းခဲ႔ပါဘူး "ဟုတ္ အကို က်ေနာ္ အိ္မ္ကို ေျပာျပျပီးထြက္လာခဲ႔မယ္" လို႔ က်ေနာ္ျပန္ေျပာခဲ႔တယ္ ~~~~~~~~~~~~~~~~ ညေနေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ေရခ်ိဳးမိုး၊ စားေသာက္ျပီး မိႏြယ္အိမ္ကို ထြက္လာခဲ႔တယ္ ဟိုေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔အေဖက သတင္းစာဖတ္၊ သူ႔အေမက ကိုရီးယားကားၾကည့္၊ "လာ ညီ ထိုင္ ထမင္းစားလာျပီးျပီလား " "ဟုတ္ စားခဲ႔ျပီးျပီအကို" "ကဲ အဲ႔ဒါဆို ညီတို႔ စာက်က္ေတာ့ " "ႏြယ္ႏြယ္ေရ ဒီမွာ ဟန္ေထြးေရာက္ေနျပီ စာလာက်က္တာတဲ႔" အဲံဒီညက ကိုစည္သူ က်ေနာ္တို႔၂ေယာက္ကို စာေတြသင္ေပးပါတယ္ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္စာမက်က္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး က်ေနာ္သူ႔ကို ၾကည့္ျပီး ရင္ေတြခုန္ . .ခုန္ "ဟန္ေထြး စာကို ေသခ်ာၾကည့္ပါ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ" ကိုစည္သူ က်ေနာ့ကို ေအာ္လိုက္တယ္ က်ေနာ္ ၀မ္းနဲသြားတယ္ ငိုခ်င္သလိုလိုျဖစ္သြားတယ္ ည အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ကဲ ညီေရ အိမ္မွာ အခန္းအလြတ္မရွိေတာ့ အကိုနဲ႔ အိပ္ရလိမ့္မယ္ က်ေနာ့္ နားအနားကပ္ျပီး အကိုက တိုးတိုးေလး "အိပ္ရဲလားတဲ႔" က်ေနာ္မ်က္ႏွာပူထူျပီ ေခါင္းပဲ ညိမ့္ျပလိုက္တယ္ ~~~~~~~~~~~~~~ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ သူ က်ေနာ့္ကို သိုင္းဖက္လိုက္တယ္ "ခုနက အကိုဆူလိုက္တာကို စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္ အကိုက ညီမေလး ရိတ္မိမွာစိုးလို႔ ဟန္ေဆာင္ဆူလိုက္ရတာပါ" က်ေနာ္ဘာမွ မေျပာ က်ေနာ္ သူ႔ႏွဳတ္ခမ္းကို စုပ္နမ္းပလိုက္တယ္ က်ေနာ္သူကို အိပ္ယာကို တြန္းလွဲလိုက္တယ္ ျပီးေတာ့ သူ႔ေဘာင္းဘီ ဇစ္ ကို ျဖဳတ္ျပီး သူ႔ရဲ႔လီးကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္ က်ေနာ္သူ႔လီးကို က်ေနာ္စုပ္၊မွဳတ္၊ အကုန္ပါပဲ အားရပါးရလုပ္ေပးလိုက္တယ္၊ က်ေနာ္ ဒစ္အဝိုင္းလ်ာနဲ႔ယွက္ေတာ့ သူမေနႏိုင္ တအင္းအင္းနဲ႔ ဖီလ္တက္ေနတယ္ က်ေနာ္စုပ္၊မွဳတ္လုပ္ေပးတာ အခ်ိန္နဲနဲေလး ၾကာသြားတယ္ "အား ေတာ္ျပီ အကိုတို႔လုပ္ငန္းစရေေအာင္ မဟုတ္ရင္အကိုျပီးသြားလိမ့္မယ္" က်ေနာ္ေမွာက္ယွက္ေလးေနေပးတယ္ " ညီ ကုန္းေပးကြာ အကိုက အဲ႔ပံုစံပိုၾကိဳက္တယ္" က်ေနာ္အလိုက္အသိနဲ႔ ကုန္းေပးလိုက္တယ္ "ခန အကို ကြိဳင္စြတ္လိုက္ဦးမယ္" သူ comdon ကို စြတ္ျပီး က်ေနာ္ခေရထဲ ထိုးထည္းလိုက္တယ္ "အား စပ္လိုက္တာ" "comdon ကပါတဲ႔ အရည္ေၾကာင့္ စပ္တာပါ ညီရဲ႔ ခနေအာင့္ထားေနာ္" ျပီးေတာ့ သူ က်ေနာ့္ရဲ႔ႏို႔သီးေလးေတြကိို ကိုင္ရင္း လိုးပါတယ္ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တကယ္နာပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္ေၾကာင့္လားမသိ ၾကာလာေတာ့ က်ေနာ္ပါ ဖီးလ္တက္လာတယ္ "အား ေကာင္းလိုက္တာ အကိုရယ္ ေဆာင့္ပါ အားရပါးရေဆာင့္ပါ" က်ေနာ့္ပါးစပ္က ေရရြတ္ေနမိတယ္ သူလည္း အမုန္းဆြဲတယ္ က်ေနာ့ကို ပံုစံမ်ိဳးစံု သူတကယ္ထိန္းႏို္င္ပါတယ္ အၾကာၾကီးပဲ က်ေနာ့္ကို သူလိုးတာ က်ေနာ္လည္း တကယ္ၾကိဳက္သြားမိပါတယ္ သူနဲ႔လိုးရတာကို ျပီးေတာ့ အရမ္းလည္း ခ်စ္မိသြားတယ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီးေနာက္ "အကို ျပီးျပီ ညီ ပါးစပ္ဟ" ဆိုျပီး က်ေနာ့ ပါးစပ္ထဲမွာ ျပီးသြားပါတယ္ ျပည့္လ်ံထြက္သြားတာပါပဲ က်ေနာ္ပါးစပ္ထဲ က်ေနာ္မေထြးထုတ္ခဲ႔ပါဘူး က်ေနာ္ျမိဳခ်ျပစ္ခဲ႔ပါတယ္ က်ေနာ္အရသာမၾကိဳက္ပါဘူး အန္ခ်င္သလိုျဖစ္သြားခဲ႔ပါတယ္ သူေလ က်ေနာ္ မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္ျပီး "ညီရယ္ အကို႔ကို အဲ႔ေလာက္ေတာင္ခ်စ္လား" "ဒီထပ္ ပိုတာေပါ့ အကိုရယ္ က်ေနာ္အရမ္းခ်စ္တာ အကို႔ကို" "ယံုပါတယ္ ညီရယ္ ကဲ လာ အိပ္ၾကရေအာင္ မနက္ေက်ာင္းသြားရမယ္ ဟုတ္?" "ဟုတ္ အကို" က်ေနာ္ သူ႔ကို ဖတ္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ က်ေနာ္အရမ္းေပ်ာ္တယ္ က်ေနာ့ဘ၀ရဲ႔ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေလးပါ က်ေနာ္ေမ်ွာ္လင့္ပါတယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မျပိဳလဲသြားေစဖို႔ ရင္ႏွင့္အတူ ထပ္တူထပ္မွ် ဆုေတာင္းခဲ႔ပါတယ္ ~~~~~~~~~~~~~~ ဆက္ရန္ရွိေသးသည္ >>>> Adam
Apr 19th

အတၱမုန္တိုင္းထဲက ေလွငယ္ (၁)

By Adam
အတၱမုန္တိုင္းထဲက ေလွငယ္

(က်ေနာ္ရဲ႕ ပထမဆံုး ဝတၳဳပါ အားလံုးသီးခံၿပီးဖတ္ေပးၾကပါခင္ဗ်ာ
Comment ေလး လဲ စာဖတ္သူမ်ား အားလံုးေပးေစခ်င္ပါတယ္)

အခန္း (၁)
"ဟိတ္"
မိႏြယ္ က်ေနာ္နဲ႔အခန္းတူ သူငယ္ခ်င္းမေလး က်ေနာ့ ပခံုးပုတ္ျပီး ေခၚလိုက္သည္။
"ဒီမွာ နင့္ စာအုပ္ ငါကူးေပးျပီးျပီ"
က်ေနာ္ေက်ာင္းျပတ္တာမ်ားေတာ့ သူကို ကူးကူးခိုင္းေနရတာ က်ေနာ္လည္း ၁၀တန္းသာေျပာတယ္ ခဏခဏအတန္းကျပတ္ေနမိတယ္
"ေအး ေက်းဇူးပဲ သယ္ရင္း လာသြားမယ္ မုန့္သြားစားရေအာင္"
"မလိုပါဘူး ရပါတယ္ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ အိမ္လိုက္ပို႔ေပး ငါ့ဆိုင္ကယ္workshopပို႔ထားရလို႔"
"ေအး လာသြားမယ္"
က်ေနာ္သူ႔ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပး ေက်ာင္းကထြက္လာခဲ႔ၾကတယ္
က်ေနာ္နဲ႔သူ သိတာ သိပ္မၾကာေသးဘူး ပထမႏွစ္စတက္မွ ခင္ၾကတာ။ သူ႔အိမ္လည္း က်ေနာ္မေရာက္ဖူးဘူး ဒီေန႔ေတာ့ သူ႔ဆိုင္ကယ္အေၾကာင္းျပျပီး ေရာက္လာခဲ႔ပီ
သူ႔အိမ္ေရာက္ေတာ့
"ငါ အိမ္ထဲမ၀င္ေတာ့ဘူး ျပန္ေတာ့မယ္"
"ဟဲ႔ ေနပါဦး လာ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက နင့္ကို နာမည္ပဲ သိ လူမေတြ႔ဖူးလို႔ ငါ့ေျပာေနတာ လာ ခုၾကံဳၾကိဳက္လို႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္"
ေရွ႔ကေန ေကာ့ေကာ့နဲ႔ အိမ္ထဲ ၀င္သြားသည္။
ဟင္းးးးး ေကာင္းပါတယ္ ေရာက္မွေတာ့ ၀င္လည္ေပါ့ ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ က်ေနာ္ အထဲ ၀င္သြားမိတယ္
အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ သူ႔အေဖေတာ့မေတြ႕ သူ႕အေမကိုသာေတြ႕တယ္။
"ေမေမ ဒါသမီးေျပာေနၾက ငေပါေလး ဟန္ေထြးေအာင္ေလ"
"ေအး သား လာေလ ထိုင္ပါဦးကြယ္
သူ႔ဒယ္ဒီေတာ့ ရွိဘူးကြဲ႔ အလုပ္က overtime တဲ႔"
"ဟုတ္ကဲ႔ အန္တီ"
"သား ဘယ္သြားစရာရွိလဲကြဲ႕ မရွိရင္ ညေနမွစားေသာက္ျပီးမွျပန္ေလ သား
ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္"
"ဟုတ္ရပါတယ္ အန္တီ"
"သားက စကားနဲတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ကြယ္ ထိုင္ဦးေနာ္ အန္တီ ခ်က္ျပဳတ္လိုက္ဦးမယ္"
ဆိုျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားေလရဲ႕
"ဟဲ႔ ခဏေနဦးေနာ္ ငါ အ၀တ္စားလဲလိုက္ဦးမယ္"
"ေအး"
က်ေနာ္လည္း ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ ဧည့္ခန္းတစ္ခုလံုး က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္
မိႏြယ္တို႔ မိသားစုက ခ်မ္းသာပံုရတယ္ အိမ္က အၾကီးၾကီး ဧည့္ခန္းကလဲ က်ေနာ့္အိမ္တစ္လံုးလံုးေပါင္းရင္ေတာင္ အဲ႔ေလာက္မက်ယ္။
က်ေနာ္လည္း နံရံေပၚလိုက္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ဓါတ္ပံုေဘာင္ၾကီးၾကီးနဲ႔ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ကို က်ေနာ္ ေတြ႔မိလိုက္တယ္ 
ဟြား ေခ်ာလိုက္တာ အျပစ္ကင္းစင္ျပီး ႏွဳတ္ခမ္းေလးက ႏုျပီး က်ေနာ္ ဓါတ္ပံုကိုေတာင္ နမ္းခ်င္းစိတ္ေပါက္လာတယ္ က်ေနာ္ေသခ်ာၾကည့္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနခ်ိန္
"အဲ႔ဒါ ငါ့အကိုေလ ဘယ္လိုလဲ ေခ်ာတယ္ မွတ္လား"
မိႏြယ္ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္လန္႔သြားမိတယ္ အဲ႔ၾကမွ ကမန္းကတန္း 
"ေအး ေခ်ာပါတယ္"
က်ေနာ္ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္ အမွန္က က်ေနာ္ ဒီထက္ပို ေျဖခ်င္တာာ ေခ်ာတာမွ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္တို႔ဘာတို႕ (စာေရးသူနဲနဲေပါေနသည္။)
"ငါ့အကိုက ဂ်ပန္မွာ အလုပ္သြားလုပ္တာေလ ဒီတစ္ပါတ္ စေနဆိုရင္ ျပန္လာျပီ"
က်ေနာ့္ စိတ္ထဲေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္ အမွန္က သူ႔အကိုေလ သူကေပ်ာ္ရမွာ က်ေနာ္က ပိုေပ်ာ္ေနသလိုခံစားရတယ္
"သမီးေရ ေမေမ့ကို ထမင္းပြဲ၀ိုင္းကူခင္းေပးပါဦး"
"ဟုတ္ ေမေမ"
သူ႕အေမေခၚသံေၾကာင့္ သူ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားေလရဲ႔
က်ေနာ္လည္း လူလစ္တာနဲ႔ အိတ္ကပ္ထဲက ဖုန္းကို ထုတ္ 
ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာရဲ႔ ဓါတ္ပံုကို ရိုက္ယူလိုက္တယ္ ဟိဟိ က်ေနာ္ ကိုယ့္ဘာသာေတြးျပီးရွက္ေနမိတယ္ စိတ္ထဲမွာလဲ ကလိကလိျဖစ္ေနမိတယ္
အဲ႔ဒီညေန မိႏြယ္အိမ္မွာ စားေသာက္ျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ႔တယ္။

အခန္း (၂)
အိမ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္အေမက
"ဟဲ႔ေကာင္ တစ္ေနကုန္ ဘယ္ေလွ်ာက္သြားေနတာလဲ ေက်ာင္းက ၄နာရီ လႊတ္တာေလ နင္ အခုျပန္လာတဲ႔အခ်ိန္လည္း ၾကည့္ဦး ၇နာရီခြဲျပီ #@#@#@"
က်ေနာ္ နားကို ပိတ္ျပီး က်ေနာ့အခန္းထဲ ၀င္ ေလာ့ခ်ထားလိုက္မိတယ္
က်ေနာ္ အေတြးေတြ အတိတ္ကို ျပန္ေရာက္သြားမိတယ္
~~~~~~~ အေဖက မိုးကုတ္က ေက်ာက္သူေဌးေလ ေမေမကေတာ့ အစိုးရ၀န္ထမ္းသားသမီး
၂ေယာက္သား ခ်စ္ၾကိဳက္ျပီး ယူျပီးေနာက္ ၂ႏွစ္ၾကာမွာ က်ေနာ့္ကို ေမြးခဲ႔တယ္ က်ေနာ္ လူမွန္းေတာင္မသိေသးပါဘူး အသက္ ၃ႏွစ္အရြယ္မွာ အေဖက ေနာက္မိန္းမယူျပီး အေမ့ကို ပစ္သြားခဲ႔တယ္
အေမလဲ အေဖ့ကို မုန္းတာနဲ႔ က်ေနာ့အေပၚအျမင္မၾကည့္ခဲ႔ေတာ့ဘူးေလ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္သိပါတယ္ အေမက က်ေနာ့္ကို တအားခ်စ္တာ အခ်ိန္ျဖစ္ ပါးစပ္က ဆဲဆူေနေပမယ့္ စိတ္ထဲ က်ေနာ့ကို တအားဂရုစိုက္တာာ~~~~
"ဟိုအေကာင္ ေရခ်ိဳးျပီးထြက္လာခဲ႔ ထမင္းစားမယ္ တက္သြားတာၾကာျပီ ဘာလုပ္ေနလဲမသိ အခန္းထဲ @#@#@#"
အေမ့အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ သတိျပန္၀င္လာကာ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါကို ကိုယ့္မွာပတ္ျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္သြားခဲ႔တယ္
ေရခ်ိဳးျပီးျပီးခ်င္း ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ႔ျပီး ထမင္း၀ိုင္းမွာ ထိုင္လိုက္တယ္
တကယ္ေတာ က်ေနာ္ မိႏြယ္အိမ္မွာ စားခဲ႔ျပီးျပီေလ သို႔ေသာ္လဲ အေမစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးလို႔ မစားခ်င္စားခ်င္နဲ႔ စားလိုက္တယ္
"တီ တီ တီ" 
အိမ္ေရွ႔တံခါးက ဘဲလ္တီးသံ ၾကားတာေၾကာင့္ အေမတံခါးသြားဖြင့္ေပးတယ္
အဲ႔အခ်ိန္က်ေနာ္လဲ အခြင့္သာတာနဲ႔ ထမင္းေကာဟင္းေကာ ေၾကာင္စာပန္းကန္ထဲထည့္ျပီး ပန္းကန္ေဆးျပီး အိမ္ေပၚထပ္တက္မည္အလုပ္
"ဟိုအေကာင္ နင့္သူငယ္ခ်င္းလာတယ္"
ေမေမလွမ္းေခၚတာေၾကာင့္ က်ေနာ္ေျခေထာက္ေတြ အိမ္ေရွ႔သို လွည့္သြားတယ္
က်ေနာ္လွမ္းေတြ႔လိုက္တာ က်ေနာ္တို႔ က်ဴရွင္ဆရာ က်ေနာ္ စိတ္ထဲရီေနမိတယ္ အေမက ဆရာ့ကို က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းတဲ႔ 
(ဆရာက မန္းေလးသားေလ အသားညိဳေပမယ့္ တကယ္ခန္႔တဲ႔သူတစ္ေယာက္ပါ နာမည္က ထိန္လင္း ေက်ာင္းမွာလဲ ဆရာမအပ်ိဳၾကီးေတြၾကား ေရပန္းစားေနတဲ႔သူ အရပ္က ၅ေပ၈လက္မေလာက္ရွိတယ္ အိမ္ေထာင္မၾကေသးတဲ႔သူဆိုေတာ့ ပိုျပီး popular ျဖစ္တာေပါ့)
"ဆရာလာေလ အထဲ၀င္ ထိုင္ပါဦး ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ"
"ဟင္ ဆရာလား ကန္ေတာ့ေနာ္ က်မက သူ႔သူငယ္ခ်င္းမွတ္ေနတာ ဆရာက ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတာပါ ဒီအေကာင္က အေပါင္းအသင္းကစံုတာ ေကာင္းတဲ႔ဟာကတစ္ေယာက္မွ မပါဘူး အားလံုးက ေပါက္လို႔ပဲစားေတြၾကီးပဲ အဲ႔ဒါေၾကာင့္ပါ @#@#@#@ ခဏေနာ္ က်မ အေအးသြားေဖ်ာ္လိုက္ဦးမယ္"
အေမ ပြစိပြစိ ေျပာျပီး ေနာက္ေဖးေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားတယ္
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆရာ"
"ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး မင္းအိမ္မေရာက္ဖူးလို႔ လမ္းၾကံဳလို႔ ၀င္လည္တာ"
"ေအာ္ ဟုတ္ကဲ႔ ဆရာ"
"ေနာက္တစ္ပါတ္ေသာၾကာ ေက်ာင္းသြားရင္ ဆရာ့အိမ္ကို ၀င္ျပီး စာအုပ္ေတြ ၀င္သယ္ေပးဦး" 
"ေအာ္ ဟုတ္ကဲ႔ ဆရာ"
"အဲ႔ဒါဆို ဆရာ ျပန္ျပီေနာ္"
"ဟုတ္"
က်ေနာ္လည္း ဆရာျပန္ျပီးျပီးခ်င္းအိမ္ေပၚခ်က္ခ်င္တက္သြားမိတယ္
အေမကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း "နင့္ဆရာျပတ္သြားျပီလား အေအးေတာင္မတိုက္လိုက္ရဘူး နင္က @#@#@#"
က်ေနာ္ စာမက်က္ႏိုင္ေတာ့ အရမ္းငိုက္ေနတာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိတယ္

အခန္း (၃)
ဒီေန႔ ေသာၾကာေန႔ 
က်ေနာ္ ေက်ာင္းကို သြားတက္တယ္
ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေသာၾကာေန႔ဆိုေတာ့ ဆရာမက စာသိပ္မသင္ သန္႔ရွင္းလုပ္ဆိုျပီး အခန္းျပင္မွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၾကတယ္ 
"ဟဲ႔ ငေထြး နက္ျဖန္ ငါ့အကို သြားၾကိဳမွာ လိုက္ခဲ႔ပါလား"
မိႏြယ္က လွမ္းေျပာလိုက္တယ္
"ေအး အားရင္ လိုက္ခဲ႔မယ္ဟာ"
အမွန္က က်ေနာ္လိုက္ခ်င္တာမွာ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး 
ဟန္ေဆာင္ျပီးသာေျပာလိုက္ရတာ
"အံမယ္ မအားရေအာင္ နင္က ဘာလုပ္စရာရွိလို႔လဲ တကထဲ မေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး"
မိႏြယ္ တင္းသြားသည္။
__________________________
ညေန ေက်ာင္းျပီးတာနဲ႔ က်ေနာ္ အိမ္တန္းျပန္သြားတယ္ 
အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ အေမေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းေနတာကို က်ေနာ္ၾကားလိုက္တယ္ 
"ထြက္သြား ရွင္႔မ်က္ႏွာမျမင္ခ်င္ဘူး က်မတို႔သားအမိကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပစ္သြားျပီးမွာ ရွင္အခု စီးပြားျပတ္မွ ဘာလာလုပ္တာလဲ သြား
အီး ဟီး ဟီး"
အေမ့ငိုသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ ထူပူသြားသည္။
က်ေနာ္ အထဲ ေရာက္တာႏွင့္ 
"အေမ ဘာျဖစ္တာလဲ သူကေကာ ဘယ္သူလဲ"
က်ေနာ္ေတြ႕လိုက္တယ္ လူတစ္ေယာက္ အက်ီ ၤမြဲျပာေရာင္နဲ႔ ပုဆိုးေဟာင္းေလးတစ္ထည္ ၀တ္ထားတဲ႔ သူတစ္ေယာက္။
က်ေနာ္ေမးေသာ္လည္း အေမဘာမွမေျပာ ငိုျမဲသာ ငိုေနသည္။
ထိုလူမွ
"သား အေဖပါ သားအေဖပါသားရယ္"
က်ေနာ္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားတယ္
ထိုအခ်ိန္မွာ အေမက 
"မေခၚနဲ႔ နင္ သူ႕ကို သားလို႔ ေခၚဖို႔ တန္လို႔လား
နင္ ဘာလုပ္ေပးခဲ႔လဲ သူဒီအရြယ္ထိေရာက္လာေအာင္ 
နင္ အခု ထြက္သြား"
အေမ ေဘးက ပန္းအိုးနဲ႔ က်ေနာ့အေဖဟုဆိုသူကို ေပါက္မည္ဟုရြယ္ခ်ိန္ အေမသတိလစ္လဲက်သြားသည္။
"အေမ အေမ သတိထားေလ "
က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္အေဖ ေဆးရံုကို ခ်က္ခ်င္းပို႔လိုက္ၾကရသည္။
က်ေနာ့္ ႏွဳတ္ခမ္းေတြ က်ေနာ့္အေဖကို အေဖလို႔ေခၚဖို႔တြန္႔ဆုတ္ေနမိတယ္
"အေမ သတိမရလာခင္ ဒီက ထြက္သြားေပးပါလား အေမက်န္းမာေရးစိုးရိမ္လို႔ပါ"
"ေအးပါ သားရယ္ အေဖသြားပါမယ္"
အေဖ မ်က္၀န္းထဲက မ်က္ရည္စေတြကို ေတြ႔မိလိုက္တယ္
က်ေနာ္ရိုင္းသြားတယ္ လြန္သြားတာကို သိတယ္ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အေမ့ကို ပိုစိုးရိမ္မိလို႔ပါ
အေဖလွည့္ထြက္သြားတာ က်ေနာ္ ေတြ႔လိုက္တယ္
က်ေနာ္လည္း မ်က္ရည္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ ငို ခ်လိုက္မိတယ္။
"ငေထြး အန္တီ ဘယ္လိုေနလဲ"
မိႏြယ္ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ မ်က္ရည္ ကမန္းကန္းသုတ္ျပီး
"ဆရာ၀န္က ေဒါသထြက္ျပီး ေရွာ့ျဖစ္တာတဲ႔ ခုဘာမွမျဖစ္ေတာ့ပါဘူး သက္သာေနပါျပီတဲ႔"
"ေအးပါဟယ္ ကဲကဲ နင္လဲနားေတာ့ ငါဒီညဒီမွာလူနာေစာင့္ေပးမယ္ အိမ္ကိုလဲ ေျပာခဲ႔ျပီးျပီ"
"ရပါတယ္ နင့္သာ ျပန္နားေတာ့ နက္ျဖန္ နင့္အကို သြားၾကိဳရမွာမဟုတ္လား"
"ေအးပါ ဒါဆိုလဲ ငါျပန္ျပီေနာ္ ေနာက္မွေတြ႔မယ္ အေရးၾကီးရင္ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္"
"အင္း"
က်ေနာ္ စိတ္ေမာလူေမာနဲ႔ က်ေနာ္ အိပ္ေျပာသြားတယ္
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
က်ေနာ္ ႏိုးလာေတာ့ အေမလဲ ႏိုးေနျပီ
က်ေနာ္ စကားေျပာေသာ္လည္း က်ေနာ့ကို ျပန္မေျပာ။ ထို႔ေနာက္ ေဆးရံုကဆင္း အိမ္ကိုပဲ ျပန္လာခဲ႔တယ္ 
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး အေဖအေနာက္က လိုက္ေနတာကို က်ေနာ္သိသည္။ သို႔ေသာ္က်ေနာ္ အေမ့ကို ျပန္မေျပာခဲ႔။

အခန္း (၄)
တစ္ပါတ္ခန္႔ၾကာေသာ္
အေျခအေနေတြအားလံုးတည္ျငိမ္စျပဳလာျပီ
က်ေနာ္လည္း ဆရာမွာထားတဲ႔အတိုင္း ေသာၾကာေန႔ ဆရာအိမ္မွာ စာအုပ္သြားယူတယ္
ဆရာ့အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႔တံခါးက ေစ့ထားေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဖြင့္ျပီး ၀င္လာခဲ႔တယ္
အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ အခန္းထဲမွ ညဥ္းသံတစ္ခ်ိဳ႔ကို က်ေနာ္ သဲ႔သဲ႔ေလးၾကားေနရတယ္ က်ေနာ္ကလည္း နဂိုထဲက စပ္စုတဲ႔သူမို႔ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေခ်ာင္းၾကည့္မိတယ္
က်ေနာ္ မ်က္လံုးျပဴးသြားမိတယ္ ဆရာရယ္ ေကာင္းေလးေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ 
အဲ႔ေကာင္ေလးက ေအာက္က ဆရာက အေပၚက ေအာက္က ေကာင္ေလးက တအားအားနဲ႔ ေအာ္ေနတာ
က်ေနာ္သိလိုက္ပါတယ္ အဲ႔ဒါ -ိုးေနၾကတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က တခါမွ sex မျဖစ္ဖူးေတာ့ မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႔ၾကည့္ေနမိတယ္
က်ေနာ္ ရင္ေတြခုန္လက္ေတြတုန္ေနတယ္ 
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ျမဴးေနတယ္ က်ေနာ္ရွိေနတာကို သူတို႔မသိ
က်ေနာ္ ေသခ်ာၾကည့္ေနမိတာ ဘုရားဘုရား ဆရာ့ -ီး က အၾကီးၾကီးပါလား အရွည္ ၈လက္မေလာက္ရွိျပီး လံုးပတ္က လစ္ပို ပုလင္းေလာက္ရွိပါလား အဲ႔ဒါေၾကာင့္ဟိုတစ္ေယာက္က တအားအားနဲ႔ေအာ္ေနတာကို က်ေနာ္ၾကည့္ရင္း က်ေနာ့္ငပဲေလး ေခါင္းမက္လာတယ္ က်ေနာ္မေနႏိုင္ေတာ့ က်ေနာ္လက္က ကစားေနမိတယ္ 
ထိုအခ်ိန္ ဆရာ့ပါးစပ္က တအားအားနဲ႔ လီးထိပ္မွာလဲ အရည္ေတြပန္းထြက္လာတယ္ က်ေနာ္လည္းမေနႏုိင္ဘဲ မက္တပ္ရပ္ပင္ ပီးသြားခဲ႔တယ္ က်ေနာ့အရည္ေတြ ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်ကုန္မိတယ္ က်ေနာ္ ျပန္မသုတ္အား လူမိမွာစိုးလို႔ အျပင္ျပန္ထြက္လာမိတယ္
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"ေကာင္းလိုက္တာ အကိုရယ္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္လုပ္ႏို္င္ေသးလား"
"ႏိုင္တာေပါ့ ကေလးရယ္ ဒါေပမယ့္ အကို ကေလးေတြစာသင္ရဦးမယ္ ခဏေန ဟန္ေထြးလာေတာ့မယ္ အကို ေရခ်ိဳးေတာ့မယ္ "
ဆိုကာ ပုဆိုးပတ္ျပီးအခန္းအထြက္ ခုနက ဟန္ေထြးရဲ႔ လီးရည္ေတြကို နင္းျပီး ဘိုင္းခနဲ ေခ်ာ္လဲသြားတယ္
"ဟာာ ဒီနားမွာဘာေတြဖိတ္ထားလဲ ဟ"
ထိန္လင္းတစ္ေယာက္ ေသခ်ာကိုင္ၾကည့္ကာ သေဘာေပါက္သည့္အထာနဲ႔ မခ်ိျပံဳး ျပံဳးလိုက္သည္
သူ ဘာေတြးေနလဲ ဘယ္သူသိမွာလဲ
ထို႔ေနာက္သူ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို႔ ၀င္သြားခဲ႔တယ္
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"မဂၤလာပါ ဆရာ"
ဆရာကိုထိန္းလင္းတစ္ေယာက္ က်ဴရွင္စာသင္ခန္း၀င္လာေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုးထႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။
သူက တစ္ပါတ္မွာ ၂ရက္ပဲ က်ေနာ္တို႔ကို စာသင္တယ္ အဂၤလိပ္သင္တာဆိုေတာ့ ဆရာက အခ်ိန္ေတာ့ ပိုယူတယ္ ၂ခ်ိန္ဆက္တိုက္ယူတယ္
"မဂၤလာပါ တပည့္တို႔ ကဲ ထိုင္ၾက"
သူကေတာ့ ထံုစံအတိုင္းစာဆက္သင္ေနတယ္ က်ေနာ္ကေတာ့ စာထဲ စိတ္မေရာက္ မနက္က က်ေနာ္ျမင္ခဲ႔တဲ႔ အရာ ေတြေၾကာင့္ ေတြေ၀ေနတယ္
"ဟန္ေထြး ဘာေတြေတြးေနလဲ ဟမ္"
ဆရာ့အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ သတိျပန္၀င္လာတယ္ 
က်ေနာ္လည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိ။
ထိုအခ်ိန္ဆရာက 
"မနက္က အိပ္ရာထေနာက္ၾကလို႔လား ဆရာဆီကို စာအုပ္ေတြလဲ လာမယူဘူး သားအေမေကာ ေနေကာင္းသြားျပီလား"
"ဟုတ္ ေကာင္းသြားျပီ ဆရာ"
ဆရာကိုထိန္လင္း စာသင္ျပီးေနာက္ အခန္းထဲတို႔ က်ေနာ္အထြက္ မိႏြယ္က
"ငေထြး ခဏ နက္ျဖန္ အိမ္ကို လာပါလား ေမေမက နင့္ကို သတိရလို႔တဲ႔"
"ေအး ငါလာခဲ႔ပါမယ္ ေနာ္"
က်ေနာ္ က်ိတ္ေပ်ာ္ေနမိတယ္ သူ႔အကိုနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့မည္ ဆိုေတာ့ . . . .

အခန္း (၅)
တီ တီ တီ တီ
ေခါင္းရင္းက ႏွိဳးစက္ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ လန္႔ႏိုးသြားတယ္
အင္း မိႏြယ္အိမ္သြားရမယ္ ဆိုေတာ့ 
က်ေနာ္ ေရခ်ိဳးမိုးျပီး မိႏြယ္ အိမ္ကိုထြက္လာမိတယ္
ဟိုေရာက္ေတာ့ မိႏြယ္က အိမ္၀ထြက္ကာ
"လာ ငေထြး ဒီေန႔အိမ္မွာ လူစံုတယ္ ေဖေဖေကာ ေမေမေကာ ေနာက္ ငါ့အကိုပါ ရွိေနတယ္ နင္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္လာ"
အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ 
အန္တီကို စေတြ႔တယ္ ေဘးနားမွာ သတင္းစာဖတ္ေနတဲ႔လူတစ္ေယာက္ အသက္ၾကီးပိုင္းထဲကပဲ 
က်ေနာ္ရွာေနမိတယ္ သူ႕အကို ကို 
"ထိုင္ဦးေနာ္ ငါ အကို႔ကို သြားေခၚလိုက္ဦးမယ္"
"ေအး"
"လာ သား ထိုင္"
အန္တီက ေျပာတယ္ မိႏြယ္အေဖကေတာ့ အဖက္ေတာင္လွည့္မလုပ္
"ဟုတ္"
အခ်ိန္ အပိုင္းျခားေလးၾကာျပီးေနာက္ 
ေလွကားကေန မိႏြယ္နဲ႔ အတူူတူဆင္းလာတဲ႔ သူတစ္ေယာက္
မွားသြားျပီ က်ေနာ္ တကယ္မွားသြားျပီ ဒီကို လာမိတာမွားသြားျပီ
ခုေတာ့ က်ေနာ္ ရင္ခုန္ယံုမက လက္ေတြေျခေတြပါမျမဲေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ထိုသူကို ၾကည့္ေနမိတယ္ 
က်ေနာ္ထင္ခဲ႔တဲ႔ပံုထဲကထက္ ပိုေခ်ာေနတယ္ မ်က္ႏွာအသားအရည္ အရပ္အေမာင္း တကယ္ကို စြဲမက္စရာပါပဲ 
"ဟဲ႔ ဒါငါ့အကို ဘယ္လိုလဲ မိုက္တယ္မွတ္လား"
မိႏြယ္ေျပာလိုက္တယ္
"အင္း"
အမွန္က က်ေနာ္ ေခ်ာလိုက္တာဆိုျပီး ေျပာခ်င္ေနတာ
"ေတြရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ညီေလး"
"ဟုတ္ အကို ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္"
တကယ္ကို စြဲမက္စရာပါပဲ 
"ဟဲ႔ ဒါငါ့အကို မင္းစည္သူတဲ့ ဘယ္လိုလဲ မိုက္တယ္မွတ္လား"
မိႏြယ္ေျပာလိုက္တယ္
"အင္း"
အမွန္က က်ေနာ္ ေခ်ာလိုက္တာဆိုျပီး ေျပာခ်င္ေနတာ
"ေတြရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ညီေလး"
"ဟုတ္ အကို ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္"
"ေအး သားတို႔စကားေျပာႏွင့္ၾကဦး မိႏြယ္နဲ႔အန္တီ ေစ်းသြားလိုက္ဦးမယ္" 
"ဟုတ္ အန္တီ"
မိႏြယ္နဲ႔ အန္တီ ေစ်းျခင္းေတာင္းကိုင္ၿပီး ထြက္သြားၾကတယ္
က်ေနာ္ႏွင့္ ကိုစည္သူ စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာျဖစ္တယ္ ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႔ သူက်ေနာ့္ကို hm မွန္း သိသြားပံုရတယ္ 
"လာ ညီ အခန္းထဲ စကားသြားေျပာ ရေအာင္"
က်ေနာ္လည္း ဘုမသိဘမသိ လိုက္သြားမိတယ္ 
အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ သူက အခန္းေလာ့ခ်လိုက္တယ္ က်ေနာ္ ကတုန္ကရီ ျဖစ္ေနတယ္ သူက က်ေနာ္ အနားကပ္ကာ သိုင္းဖက္လိုက္တယ္ က်ေနာ္ တြန္းထုတ္ေပမယ့္ သူက တင္းေနေအာင္ဖက္ထားေတာ့ က်ေနာ္ ရုန္းမရ
ထို႔ေနာ္က သူ က်ေနာ့္ေမးေလးကို ကိုင္ကာ က်ေနာ့္ႏႈတ္ခမ္းကို စုပ္နမ္းေနတယ္ က်ေနာ္လည္း ေမ်ာ့ၾကသြားေနတယ္ သူက က်ေနာ့္လက္ကို ကိုင္ၿပီး သူ႔လီးကို ေပးထိလိုက္တယ္ အမယ္ေလး အႀကီးႀကီးပါလား က်ေနာ္ မျမင္ရေသးေပမယ့္ က်ေနာ့ လန္႔ေနမိတယ္ လံုးပတ္က က်ေနာ့္ လက္ခလည္နဲ႔ လက္မ မထိ၊ ရွည္က ရွည္ေသး၊ က်ေနာ္ တစ္ခါမွ sex အေတြ႕အၾကံဳမရွိေတာ့ က်ေနာ္ ေၾကာက္ေနမိတယ္ 
ထို႔ေနာက္ သူက က်ေနာ့ ေခါင္းကို ကိုင္ၿပီး သူ႔လီးကို နမ္းခိုင္းတယ္
က်ေနာ္ လည္း အဲ့ေလာက္မအပါဘူး က်ေနာ့္ကို စုပ္ခိုင္းေနမွန္း က်ေနာ္ သိပါတယ္ က်ေနာ္ အလိုက္အသိ စုပ္ေပးေနမိတယ္ 
ထိုအခ်ိန္
"ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္"
"ကိုကိုနဲ႔ ဟန္ေထြး လာ ထမင္း စားရေအာင္"
မိႏြယ္ အသံေၾကာင့္ ၂ေယာက္သား ကျပာကယာ အဝတ္ေတြေကာက္ဝတ္
"ေအး လာခဲ့မယ္"
ကို စည္သူ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္ 
ထို႔ေနာက္ က်ေနာ့္နားေျဖးေျဖးကပ္ၿပီး 
"ငါ မင္းကို တကယ္ခ်စ္မိသြားၿပီ"
က်ေနာ္ ဝမ္းသာသြားတယ္ 
"က်ေနာ္လည္း ခ်စ္ပါတယ္ အကိုရယ္"
က်ေနာ္တို႔ ထမင္းဝိုင္းစားေနခ်ိန္ ၂ေယာက္သား အသံတိတ္ဆိတ္ေနခဲ့မိတယ္ 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ဆက္ရန္ရွိေသးသည္ 
Adam
Apr 17th

Gayႏွင့္ဗုဒၶဘာသာ

By Lovealone

 

 

ပ႑ဳပ္ဟူေသာစကားသည္ပ႑ကဆုိတဲ့ ပါဠိက ဆင္းသက္လာသည္။ အရပ္စကားနဲ႕ေျပာရရင္ေတာ့ အေျခာက္(ေဂး) ဟု ေျပာၾကသည္။ ပ႑ဳပ္မ်ားသည္ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထပ္ကတည္းက ရွိေနခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ပ႑ဳပ္မ်ားသည္ ဗုဒၶေဟာၾကားေသာ ဝိနည္းေတာ္ဥပေဒေတာ္ၾကီးတြင္လည္း အတိအလင္းပါဝင္ထားပါေသးသည္။ ပ႑ဳပ္ကိုတိုက္ရိုက္အနက္အဓိပၸါယ္ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ လိင္အၤဂါခ်ိဳ႕ယြင္းသူဟု အဓိပၸါယ္ရပါသည္။ ပ႑ဳပ္တုိ႕အားဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ၾကီးမွ ေအာက္ပါအတုိင္း အမ်ိဳးအစားခြဲျခားထားပါသည္

 

(၁)အသိတၱကပ႑ဳပ္ (သူတပါးရဲ႕အဂၤါကိုစုပ္၍သုတ္သြင္းရမွဂနာျငိမ္သူ)

 

(၂)ဥသူယပ႑ဳပ္ (သူတပါးေမထံုျပဳသည္ကိုၾကည့္၍ျငဴစူရမွဂနာျငိမ္သူ)

 

(၃)ၾသပကၠမိကပ႑ဳပ္ (ေဝွးေစ့ထုတ္ထားေသာသူ)

 

(၄)ပကၡပ႑ဳပ္ (လဆုတ္ပကၡ၌ရာဂပူပန္၍လဆန္းပကၡ၌ရာဂျငိမ္းသူ)

 

(၅)နပုိးပ႑ဳပ္ (ေယာက်ာ္းဘာဝရုပ္မိန္းမဘာဝရုပ္ကင္းသူ)

 

(၆)ဥဘာေတာဗ်ဥ္း(ေယာက်ာ္းအဂၤါစပ္မိန္းမအဂၤါစပ္ႏွစ္မ်ိဳးလံုးရွိသူ)

 

 

ဆိုျပီး (၆)မ်ိဳးတိတိရွိပါသည္။ ထုိ(၆)မ်ိဳးအား တစ္ခုျခင္းစီရွင္းျပရပါလွ်င္မူ

 

(၁)အသိတၱက႑ဳပ္ (သူတပါးရဲ႕အဂၤါကိုစုပ္၍သုတ္သြင္းရမွဂနာျငိမး္သူ) ဆိုသည္မွာ သူတပါး၏လိင္အဂၤါကို မိမိ၏ပါးစပ္ျဖင့္ စုပ္ယူျပီး သုတ္လႊတ္သည့္အခါမွ တဏွာရာဂျငိမ္းသူဟုအဓိပၸါယ္ရပါသည္။ အရပ္စကားအားျဖင့္ ကီးျခင္း၊ ပေလြမႈတ္ျခင္း၊ ဟုေျပာပါသည္။

 

(၂)ဥသူယပ႑ဳပ္ (သူတပါးေမထံုျပဳသည္ကိုၾကည့္၍ျငဴစူရမွဂနာျငိမ္းသူ) ဆိုသည္မွ သူတပါးလိင္ဆက္ဆံေနသည္ကို ၾကည့္၍မိမိဘာသာ တကုိယ္ေရအာသာေျဖျပီးမွ တဏွာရာဂျငိမ္းသူဟု အဓိပၸါယ္ရပါသည္။

 

 

(၃)ၾသပကၠမိကပ႑ဳပ္ (ေဝွးေစ့ထုတ္ထားေသာသူ) ဆိုသည္မွာ မိမိ၏ေဝွးေစ့အိမ္မွ ေဝွးေစ့အထုတ္ခံထားရသူကို ဆိုလိုသည္။ ဤေနရာတြင္ ေမြးရာပါမပါရွိသူမ်ားကိုလဲ ဆိုလိုသည္။ အခ်ိဳမွာ ေဝွးေစ့ႏွစ္လံုးမပါပဲ တစ္လံုးတည္းပါတတ္တာမ်ိဳးရွိပါေသးသည္။ ထို႕အျပင္ အျခားပေရာဂေၾကာင့္ျဖစ္ေစ မင္းျမတ္မင္းဒဏ္သင့္၍ျဖစ္ေစ မိမိ၏ေဝွးေစ့မ်ားအထုတ္ခံထားရသူမ်ားလည္းပါဝင္သည္။ အရပ္စကားျဖင့္ ထိုလူမ်ိဳးမ်ားအား နတ္ကြတ္ဟုေခၚပါသည္။

 

 

(၄)ပကၡပ႑ဳပ္ (လဆုတ္ပကၡ၌ရာဂပူပန္၍လဆန္းပကၡ၌ရာဂျငိမ္းသူ) ဆိုသည္မွာ ပ႑ဳပ္ပကၡက်ရာအခ်ိန္မ်ားတြင္သာ ပ႑ဳပ္စိတ္ဝင္တတ္ေသာသူမ်ားျဖစ္သည္။ ယင္းပုဂိၢဳလ္မ်ားသည္ သာမန္အခ်ိန္တြင္ ေယာက်ာ္းစစ္စစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ပ႑ဳပ္ပကၡတည္ရာအခ်ိန္တြင္မူ လံုးဝမိန္းမစိတ္ဝင္သြားပါသည္။ တစ္ပကၡတြင္ ျမန္မာရက္ ၁၅ ရက္ရွိပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ထိုပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ လဆုတ္ပကၡတည္ရာအခ်ိန္မ်ားတြင္ တဏွာရာဂထၾကြပူပန္ျပီး လဆန္းပကၡေရာက္ေသာအခ်ိန္မွသာလွ်င္ တဏွာရာဂကင္းျငိမ္းၾကရပါသည္။

 

(၅)နပုိးပ႑ဳပ္ (ေယာက်ာ္းဘာဝရုပ္မိန္းမဘာဝရုပ္ကင္းသူ) ဆိုသည္မွာ ေယာက်ာ္းအဂၤါေရာ မိန္းမအဂၤါပါ မပါရွိသူ လိင္အဂၤါကင္းမဲ့သူမ်ားကိုဆိုလိုပါသည္။

 

(၆)ဥဘာေတာဗ်ဥ္း(ေယာက်ာ္းအဂၤါစပ္မိန္းမအဂၤါစပ္ႏွစ္မ်ိဳးလံုးရွိသူ) ဆိုသည္မွာ ေယာက်ာ္းအဂၤါေရာ မိန္းမအဂၤါပါႏွစ္မ်ိဳးလံုးပါရွိသူမ်ားကိုဆိုလိုပါသည္။ လိင္အဂၤါအစံုလိုက္ပါလာျခင္းကိုဆိုလုိျခင္းျဖစ္သည္။ Bisexual ကိုေရွးကအဘိဓာန္မ်ားတြင္ လိင္အဂၤါအစံုလုိက္ပါရွိသူဟု ဆိုၾကသည္။ ယခုအခါတြင္ေတာ့ ေယာက်ာ္းေကာမိန္းမပါ ခ်စ္တတ္သည့္သူ လိင္တူလိင္ကြဲႏွစ္မ်ိဳးလုံးကိုစံုမက္သူဟု အဓိပၸါယ္ေျပာင္းလာခဲ့ပါသည္။

 

ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထပ္တြင္ ရဟန္းတို႕ဆြမ္းမခံသင့္ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ပ႑ဳပ္တို႕၏ အိမ္မ်ားပါဝင္ပါသည္။ ထို႕အျပင္ ပ႑ဳပ္တို႕ရဟန္းဝတ္ျခင္းကိုလဲ တားျမစ္ခံထားရပါေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေလာကမွရွိရွိသမွ်သတၱဝါတို႕အား သနားကရုဏာေတာ္ ၾကီးမားေသာ အတုမရွိပုဂၢိဳလ္ထူးပုဂၢိဳလ္ျမတ္ၾကီး ျဖစ္လင့္ကစား ပ႑ဳပ္တို႕အေပၚတြင္လည္း သနားညွာတာေသာ အားျဖင့္ ရဟန္းဝတ္ခြင့္ကို သီးျခားခြဲေပးခဲ့ပါသည္။ ရဟန္းဝတ္ခြင့္ရေသာ ပ႑ဳပ္အမ်ိဳးအစားမွာ (၁)အသိတၱက႑ဳပ္ (၂)ဥသူယပ႑ဳပ္  တို႕ျဖစ္ၾကသည္။ (၄)ပကၡပ႑ဳပ္ မွာမူ ရန္ဖန္ရန္ခါသာျပဳေကာင္းသည္ဟုဆုိသည္။ လိုရင္းမွာမူ  ပ႑ဳပ္ပကၡတည္ေသာ ကာလတြင္မူ ရဟန္းမျပဳေကာင္းပဲ ပ႑ဳပ္ပကၡလြန္ေသာ အခါတြင္သာ ရဟန္းျပဳခြင့္ရသည္ဟုဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသို႕သတ္မွတ္ခဲ့ရျခင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထပ္ သဃာအလြန္စည္ပြားတိုးတက္ခ်ိန္တြင္ ပ႑ဳပ္တို႕သည္သံဃာအျဖစ္ဝင္ေရာက္ခဲ့ၾကျပီး အျခားသဃာမ်ားျဖင့္ မသင့္မေလ်ာ္ေနခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ အျခားဒိတိၳဂုိဏ္းဝင္မ်ားမွ ပုတ္ခတ္ေျပာဆိုမႈကိုခံခဲ့ရသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားမွ တားျမစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ရဟန္းျပဳရာ၌ သိမ္အတြင္းကံေဆာင္စဥ္ သင္ေယာက်ာ္းစစ္စစ္ျဖစ္ပါသလား ဟူေသာေမးခြန္းမ်ားေမးေလ့ရွိျခင္းျဖစ္သည္။

 

 

 

ေဂး (သို႕) အေျခာက္ ျဖစ္ရျခင္းမွာ အတိတ္ဘဝက `ကာေမသုမိစၧာစာရကံ´  ကိုက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ `ကာေမသုမိစၧာစာရကံ´ ကိုအမ်ားက သူတပါးသားမယားေစာ္ကားေသာကံဟု သာသိထားၾကပါသည္။ သို႕ေသာ္ အမွန္စင္စစ္ `ကာေမသုမိစၧာစာရကံ´ မွာထုိမွ်ႏွင့္မျပီးေသးပါ။ ေအာက္ပါ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ျပစ္မွားေစာ္ကားမိလွ်င္လဲ ကာေမသုမိစၧာစာရကံ´  ထိုက္ပါေသးသည္။ ထိုအမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာ-

၁။ မာတုရကၡိတာ = မိခင္ကေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၂။ ပိတုရကၡိတာ = ဖခင္က ေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၃။ မာတာ ပိတုရကၡိတာ =မိခင္,ဖခင္ ႏွစ္ဦးလံုးက ေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ

    အမ်ိဳးသမီး။

၄။ ဘဂိနီရကၡိတာ အစ္မ၊ညီမတို႔ကေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၅။ ဘာတုရကၡိတာ =အကို၊ေမာင္တို႔မွေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၆။ ဉာတိရကၡိတာ = ေဆြမ်ိဳးတို႔ ေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၇။ ေဂါတၱရကၡိတာ = လူမ်ိဳးတူအႏြယ္တူ လူတို႔က ေစာင့္ေရွာက္ ထားေသာ

    အမ်ိဳးသမီး။

၈။ ဓမၼရကၡိတာ =အတူတကြ တရားက်င့္ေဖာ္တို႔က ေစာင့္ေရွာက္

   ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး(သီလရွင္၊ေယာဂီစသည္)

၉။ သပရိဒ႑ာ = မင္းစေသာ အာဏာပိုင္တို႔မွ အခ်ိန္က်လွ်င္ ေတာ္ ေကာက္မွာမို႔

    သူ႕မကို သြားလာေပါင္းသင္းလွ်င္ ျပစ္ဒဏ္ေပးမည္ဟု အမိန္႔ထုတ္ ထားသည့္အတြက္

   သြားလာေပါင္းသင္းသူအား ျပစ္ဒဏ္မကင္းေစေသာအမ်ိဳးသမီး။

၁၀။ သာရကၡာ = အေစာင့္အေရွာက္ရွိေသာအမ်ိဳးသမီး။( မိခင္၀မ္း၌

      တည္ေနစဥ္ကပင္ မိဘအခ်င္းခ်င္းတပါးေသာအမ်ိဳးသားႏွင့္အခ်ိန္က်လွ်င္ လက္ဆက္ေပး မည္ဟု

     သတ္မွတ္ေစ့စပ္ထားသူကိုဆိုလိုသည္)

၁၁။ ဓနကၠိတာ = ေရႊ၊ေငြ အစရွိေသာ ပစၥည္းဥစၥာျဖင့္ ၀ယ္ယူ ထားေသာ

     အမ်ိဳးသမီး။

၁၂။ ဆႏၵ၀ါသိနီ = မိန္ခေလးကိုယ္တိုင္

     ဆႏၵတူခ်စ္ႀကိဳက္သျဖင့္ ေယာက်္ားေလးအိမ္သို႔လိုက္လာေသာအမ်ိဳးသမီး(ခိုးရာလိုက္လာေသာ

     အမ်ိဳးသမီး)

၁၃။ ေဘာဂ၀ါသိနီ =ဆင္းရဲသျဖင့္ ပုဂံခြက္ေယာက္ အစရွိေသာ အသံုး

     အေဆာင္ ေလးျဖင့္ တင္းေတာင္းထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီး။

၁၄။ ပဋ၀ါသီနီ = ေရႊ၊ေငြ၊အ၀တ္တန္ဆာအတြက္ ေယာက်္ားႏွင့္

     အတူ ေနထိုင္ေပါင္းသင္းေနေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၁၅။ ၾသဒပတၱကိနီ = ေရခြက္တြင္ လက္ဆံုခ် ထိမ္းျမားထားေသာ

      အမ်ိဳးသမီ။(ယခုေခတ္လက္ထပ္ထိမ္းျမားပံု)

၁၆။ ၾသဘတ စုမၺိတာ = ေခါင္းေပၚက ေခါင္းခုက်သြားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

     (ဆင္းရဲလို႔ ေခါင္းေပၚတြင္ ေခါင္ခုတင္ကာ ေစ်းဘန္း၊ထင္းစသည္ကို ေရာက္ေနရေသာ

     အမ်ိဳးသမီးအား မယားအျဖစ္အတည္ယူလိုက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးကို ဆိုလိုပါသည္)

၁၇။ ဓဇာဟတာ = စစ္ႏိုင္၍ ေခၚေဆာင္လာေသာ သံုးပန္းထဲမွ

     အမ်ိဳးသမီးအား မယားအျဖစ္တရား၀င္လက္ထပ္ေပါင္းသင္းထားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၁၈။ ကမၼကာရီ ဘရိယာ = အေစခံ အိမ္ေဖာ္အမ်ိဳးသမီးအား မယားအျဖစ္ တရား၀င္

     လက္ထပ္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၁၉။ ဒါသီဘရိယာ = ကြ်န္မေလးအား မယားအျဖစ္ တရား၀င္

      လက္ထပ္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီး။

၂၀။ မုဟုတၱိကာ = တပါးသူက အခေၾကးေငြျဖင့္ ေပါင္းေဖာ္ရန္ ငွားရန္း

      ထားေသာအမ်ိဳးသမီး(ျပည့္တန္ဆာ)။တို႔ျဖစ္ၾကပါသည္။

 

ဤသို႕ဆိုလွ်င္ ကာေမသုမိစၧာစာရကံ၏က်ယ္ျပန္႕  ပံုကိုသိရွိေလာက္ျပီျဖစ္ပါသည္။ အဂမနိယ၀တၳဳေခၚ မျပစ္မွားအပ္ေသာ အထက္ပါအမ်ိဳးသမီးမ်ားမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးအား ျပစ္မွားေစာ္ကားျခင္း ျပဳခဲ့မိပါက ကာေမသုမိစၧာစာရကံထိုက္ျပီး ေဂးျဖစ္မည္ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ျပစ္မွားသည္ဟုဆိုရာတြင္ ကာေမသုမိစၧာစာရကံေျမာက္ေၾကာင္း အဂၤါ(၄)ခ်က္ရွိပါေသးသည္ ထိုအခ်က္၄-ခ်က္မွာ-

၁။ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ မမွီ၀ဲ မသြားလာအပ္ေသာ အဂမနိယ အမ်ိဳးသမီး (၂၀) ျဖစ္ျခင္း။

၂။ သြားလာ မွီ၀ဲလိုေသာ စိတ္ရွိျခင္း။

၃။ အမ်ိဴးသမီး၏ မုခမဂ္-(ပါးစပ္ခံတြင္း)၊ပႆာ၀မဂ္-(က်င္ငယ္အဂၤါ)၊ ၀စၥမဂ္-(က်င္ႀကီးအဂၤါ)

   ဟုဆိုေသာ မဂ္အဂၤါ-၃-ခုတြင္တခုခုကို မွီ၀ဲ သြားလာျခင္း။

၄။ မီ၀ဲ သြားလာသည္ကို သာယာျခင္း။

 

ထိုအခ်က္ေလးခ်က္ႏွင့္ကိုက္ညီပါက ကာေမသုမိစၦာရကံေျမာက္ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကို သက္ဝင္ယံုၾကည့္ေသာ အမ်ိဳးသားမ်ားအဖုိ႕  ကာေမသုမိစၦာရကံမက်ဴးလြန္မိေအာင္ ေနဖုိ႕အလြန္ပဲ ခက္ခဲလွပါသည္ဟု ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္ျမင္ပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္လဲ ကမၻာေပၚတြင္ ေဂးမ်ားတစ္ေန႕တစ္ျခားပြားမ်ားလာသည္လားဟု ထင္မွားစရာေတာင္ျဖစ္လာပါသည္။

 

ေဂးႏွင့္ဗုဒၶဘာသာဆက္ႏြယ္မႈနဲ႕ပက္သက္ျပီးေတာ့ Wikipedia website တြင္ေတာ့ အခုလိုေဖာ္ျပေပးထားတာကိုေတြ႕ရွိရပါသည္။ Lay followers and monastic practices In the early sutras of Buddhism, "accepted or unaccepted human sexual conduct" for laypersons "is not specifically mentioned."[6] "Sexual misconduct" is a broad term, subject to interpretation according to followers' social norms. Early Buddhism appears to have being silent corcerning homosexual relations.[1] ဗုဒၶဘာသာေရွးေဟာင္းက်မ္းစာမ်ားတြင္ sex ႏွင့္ ပက္သက္ျပီး လက္ခံျခင္း လက္မခံျခင္းကိစၥမ်ားကို ေဖာ္ျပထားျခင္းမရွိပါ။လိင္တူ ဆက္ဆံမႈမ်ား အတြက္လည္း ဗုဒၶဘာသာ တို႔သည္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့ျကသည္။ Regardig Buddhist monks, the Vinaya (code of monastic discipline) bans all sexual activity, but does so in purely physiological terms,making no moral distinctions among the many possible forms of intercourse it lists.[7] ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား အတြက္မူ ဝိနည္း ေခၚ လိုက္နာရမည့္ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားရွိျပီး မည္သည့္ လိင္ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးကို မဆို တားျမစ္ထားသည္။

 

Among Buddhists there is a wide diversity of opinion about homosexuality. Buddhism teaches that sensual enjoyment and desire in general, and sexual pleasure in particular, are hindrances to enlightenment, and inferior to the kinds of pleasure (see, e.g. pīti, a Pāli word often translated as "rapture") that are integral to the practice of jhāna. However, most Buddhists do not pursue skill in meditation or aim for enlightenment. For most, the goal is a pleasant life and, after death, a pleasant rebirth. For these Buddhists, enjoying sensual pleasures in a non-harmful way is normative. ဗုဒၶဘာသာ အတြင္း၌ လိင္တူဆက္ဆံျခင္းႏွင့္ ပက္သက္၍ က်ယ္ျပန္႔ေသာ အၾကံေပးမႈမ်ားစြာ ရွိခဲ့ၾကသည္။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ လိင္ဆက္ဆံျခင္း အမႈမွန္သမွ်သည္ ေဗာဓိဥာဏ္ သို႕ မဟုတ္ လြတ္ေျမာက္ေသာ ဥာဏ္စဥ္ရရန္ အတြက္ အတားအဆီး တခု ျဖစ္ေၾကာင္း သင္ျပထားသည္။ Regarding transsexual people, the earliest texts mention the possibility of a person supernaturally changing sexes; such a person is not barred from ordination, and if already ordained, simply changes orders.[8] ဗုဒၶဘာသာ ေရွးစာမ်ား ၌ လူတို႔၏ သဘာဝလြန္ လိင္ေျပာင္းလဲ ႏိုင္သည္မ်ားကို ေဖာ္ျပထားျပီး ၊ ထိုသူမ်ားကို သဘာဝလြန္ဆန္ သူမ်ားဟုတားဆီးထားခဲ့ျခင္းမ်ား မရွိေပ။

 

ဗုဒၶဘာသာတြင္ နိယတဗ်ာဒိတ္ေတာ္ ခံယူရရွိၿပီးထားတဲ့ သဗၺညဳဘုရားအေလာင္းေတာ္ႀကီးမ်ားက လြဲရင္ သတၱ၀ါတုိင္း လိင္ျပန္ပါသည္။ အရွင္အာနႏၵာေတာင္ အေျခာက္ျဖစ္ခဲ့ပါေသးသည္ဟု မဟာ၀ါပါဠိေတာ္ မဟာခႏၶက ပ႑က၀တၳဳႏွင့္ ၄င္းအဖြင့္အ႒ကထာ။ ၀ိနယသာရဂ႑ိက်မ္း။ ကိုကိုးကားျပီးစာေရးသူ မိုးသု(မႏၱေလး)ကေရးသားထားသည္ကို ဖတ္ရႈဖူးပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကေျပာင္းကျပန္ က်င္လည္က်က္စားေနရတဲ့ သံသရာခရီးရွည္ႀကီးထဲမွာ လူေတြဟာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေတာ့ အမွားေတြလုပ္ခဲ့ၾကသလို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့လဲ လိင္ျပန္ၾကရမွာပါ။ ဒါဟာ နိယာမပါပဲ။ လက္မခံခ်င္လုိ႔ ေရွာင္လႊဲခ်င္လုိ႔ မရပါဘူး။

မိမိ၏သားသမီးကေဂးျဖစ္ေနျခင္းႏွင့္ပက္သက္ျပီးရဟန္းတစ္ပါးက ဒကာမတစ္ပါးကို မရွက္ဘူးလားဟု ေမးျမန္းခဲ့ျခင္းကို ထုိဒကာမက

``သူ ဒီလိုျဖစ္ေနပါေစလို႔ တပည့္ေတာ္မက ရည္ရြယ္ၿပီး ေမြးထားတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့ သူ႔ကံနဲ႔သူပဲ။ တပည့္ေတာ္မက ရွက္ေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္သြားမွာမုိ႔လဲ။ ရွက္လဲ တပည့္ေတာ္မ ေမြးထားတဲသားပဲ။ မရွက္လဲ တပည့္ေတာ္မ ေမြးထားတဲ့သားပဲ။ တပည့္ေတာ္မ ေမြးထားတဲ့သားကို တပည့္ေတာ္မပဲ ေကၽြးရမွာ သားအျဖစ္ လက္ခံရမွာ တပည့္ေတာ္မ တာ၀န္ပဲ။ ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ သားသမီး ေကၽြးစရာရွိရင္ ေကၽြးမယ္။ ေပးစရာရွိ ေပးမယ္။ ဆံုးမစရာရွိလဲ တိုးတိုးေကာ က်ယ္က်ယ္ပါ ကုိယ္ေတာ္တုိ႔ အေဖႀကီးမသိေအာင္ တပည့္ေတာ္မ ဆံုးမေနတာပဲ။ တပည့္ေတာ္မ တာ၀န္ေက်တယ္။ ေကာင္းတာမေကာင္းတာေတာ့ သူတို႔ကံပဲ။ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး တပည့္ေတာ္မ ေမြးထားတာ´´လို႔ ္ ယခုလို ျပန္ေျပာခဲ့သည္ဟု ထိုရဟန္းတစ္ပါးက ေဖာ္ျပထားတာကိုလည္း ေတြ႕ရပါသည္။  ထို႕ေၾကာင့္ ေဂးႏွင့္ပက္သက္ျပီးဗုဒၶဘာသာတြင္ မအပ္စပ္ဘူးဟူေသာ အယူအဆ အျပစ္ရွိသည္ဟူေသာ အယူအဆသည္ ေမွးမိွန္ေနေၾကာင္းကိုလည္းေတြ႕ရွိရပါသည္။

 

ကြ်န္ေတာ္သိသေလာက္ ဗုဒၶဘာသာတြင္ လိင္ကို ပဓာနမထားေၾကာင္းေတြ႕ရပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာတြင္ ကိုယ္က်င့္တရားကိုသာ အဓိကထားသည္္လို႔ သာႀကိမ္ႀကိမ္ အခါခါ ေျပာခဲ့ေရးခဲ့တာကိုသာေတြ႕ရပါသည္။ သားသမီးမ်ားက ေျခာက္ေနရင္ ေယာက်ာၤးစိတ္ျပန္ေပါက္ေအာင္ အတၱကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး အတင္းႀကီး ပံုသြင္းျပဳျပင္မဲ့အစား ေကာင္းေကာင္းမြန္ေနထိုင္ဖုိ႔ ကိုယ္က်င့္တရား ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႔ ေနထိုင္ဖို႔ ေျပာဆိုဆံုးမေပးတာကမွ သူ႔အတြက္ေကာ ကိုယ့္အတြက္ပါ အက်ိဳးရွိပါသည္။  ပစၥဳပၸန္တမလြန္ ႏွစ္တန္ေသာ ဘ၀တို႔ကို အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစပါသည္။

 

ဤသို႕ဆိုလွ်င္ ေဂးျဖစ္ျခင္းမျဖစ္ျခင္းႏွင့္ပက္သက္ျပီးဗုဒၶ၏အယူဝါဒတြင္အျပစ္ရွိသည္ဟု မရွိဘူးဟူေသာ အေထာက္အထားမ်ားမေတြ႕ရွိရပါ။ ေဂးျဖစ္ေနသူမ်ားသည္ ဗုဒၶ၏အယူတြင္ မိမိ၏အတိတ္ကံမွတင္ေနသည့္ အကုသိုလ္ဝဋ္ေၾကြးမ်ားကို ေပးဆပ္သူ မ်ားဟုသာျမင္ရျပီး ေဂးျဖစ္သည့္အတြက္ အျပစ္က်ဴးလြန္ေနသူမ်ားဟူ၍ မျမင္ရပါ။ ထုိ႕အျပင္ လိင္တူျခင္းလက္ထပ္မႈႏွင့္ ပက္သက္၍ အခ်ိဳ႕သူမ်ားက ဗုဒၶဘာသာအရ လံုးဝလက္မခံႏိုင္ဘူးဟုဆိုေနျခင္းအား စဥ္းစားရမည္ဆိုပါက ဗုဒၶဘာသာတြင္ လိင္တူခ်င္း (ဝါ) ေယာက်ာ္းခ်င္းလက္ထပ္ျခင္းေၾကာင့္ မည္သည့္ကံေျမာက္ေၾကာင့္ မည္သည့္ကံထိုက္ေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ႕ရွာမေတြ႕ပါ။ ထိုကံထိုက္ျခင္းေၾကာင့္ မည္သည့္အျပစ္ အပယ္ငရဲကိုခံစားရမည္ဆိုသည့္အေၾကာင္းကိုလည္း ရွာေဖြေတြ႕ရွိျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ထို႕ေၾကာင့္ လူေတြက လိင္တူခ်စ္ခ်င္းအား ဗုဒၶဘာသာအရ လံုးဝလက္မခံႏိုင္ဘူးဟုဆိုေနျခင္းအား ကြ်န္ေတာ့္အေနျဖင့္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္လက္မခံရသလဲ ဘာျဖစ္လို႕လက္မခံရသလဲ ဟုသာေမးခ်င္ပါသည္။ လက္မခံႏိုင္ဘူးဆိုပါကလဲ သက္ေသအေထာက္အထား က်မ္းဂန္အေထာက္အထားမ်ားႏွင့္တကြ ေဖာ္ျပေပးပါဟုေတာင္းဆို ဦးမည္ျဖစ္ပါေသးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ ထိုသက္ေသအေထာက္အထားမ်ားအား ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ရွာေဖြေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္ျပီး ယခုထက္တုိင္ရွာမေတြ႕ေသးေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါသည္။

 

 အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုရေသာ္ ေဂးျဖစ္ျခင္းသည္ ဗုဒၶဘာသာတြင္ အထူးတလည္ေဖာ္ျပထားျခင္းမရွိပါေၾကာင္းႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာသည္ လိင္စိတ္ယိမ္းယိုင္မႈႏွင့္ပက္သက္ျပီး မည္သည့္ဆက္ႏြယ္မႈကိုမွ် အထူးတလည္အက်ယ္တဝင့္ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္းမရွိေၾကာင္းေတြ႕ရွိရပါသည္။

 

                                                                                                                   Written by-

                                                                                                                               Lovealone


မွတ္ခ်က္။    ။ ဤေဆာင္းပါးႏွင့္ပက္သက္ျပီး စာေရးသူသည္ မိမိအျမင္မ်ားႏွင့္ သိရွိထားသိအခ်က္အလက္မ်ားကိုသာ ဦးစားေပးတင္ျပျခင္းမ်ိဳးသာျဖစ္ျပီး ေဂးႏွင့္ဆုိင္သည့္ ဗုဒၶဘာသာ အခ်က္အလက္မ်ားရွာေဖြလိုသူမ်ားအတြက္လည္း အဆင္ေျပေစရန္ရည္ရြယ္ပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးတြင္ေဖာ္ျပထားျခင္းကို တစ္စံုတစ္ရာဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးလုိသည္ျဖစ္ေစ မိမိသေဘာအျမင္သို႕မဟုတ္ သိရွိထားသည့္အရာမ်ားကိုျဖစ္ေစ ဝင္ေရာက္တင္ျပလိုပါက လြတ္လပ္စြာတင္ျပႏိုင္ပါေၾကာင္းလဲေျပာၾကားလိုပါသည္။ ဤေဆာင္းပါးျဖစ္ေျမာက္ရန္အတြက္ အင္တာနက္ရွိေျမာက္မ်ားစြာလွေသာ စာေပမ်ားမွအခ်က္အလက္မ်ားအား ထုတ္ယူသံုးစြဲထားေၾကာင္းကိုလဲဝန္ခံအပ္ပါသည္။ ထို႕အျပင္ Wikipedia ဆိုဒ္မွစာမ်ားအား တကူးတကဘာသာျပန္ေပးပါေသာကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ကိုေကာင္းျမတ္ကိုလည္းအထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းကိုလည္းေျပာၾကားလုိပါသည္။

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Apr 16th

ခ်စ္ဦး (၁)

By သိုးငယ္

(သိုးငယ္ ဆိုၿပီး စာမေရးခင္ကတည္းက ေရးခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဆံုး ခ်စ္သူ ရဲ႕ အေၾကာင္းပါ။ အဲ့ဒီ တုန္းက ၀တၳဳဆိုတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတတ္သလို ေရးထားတဲ့ သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ ၾကားက အမွတ္တရေတြပါ။ ) 
 

`ေအးခ်မ္း´

`ရွိ´

`သူရိန္´

`ရွိ´

`အာကာမိုးျမင့္´

`ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ´

`ေတာ္ေတာ္ရွည္တဲ့ နာမည္ပဲ…ေလေၾကာကလဲရွည္တယ္၊ ခက္တာက လူပဲ မရွည္တာ´ တစ္ခန္းလံုး ၀ါးခနဲ ပြဲက်သြားသည္။

`ဇန္ၾသ…ဇန္ၾသ…ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္´

`ဟုတ္ကဲ့…ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ဇန္ၾသ ပါ´

`လာျပန္ၿပီ အထူးအဆန္းပဲ..´

ဇန္ၾသ ဆိုတဲ့နာမည္ၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ အရပ္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေတာ့ ပုသည္။ အသားက ျဖဴသည္၊ ရုပ္က ေခ်ာသည္လုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔မရ။

`ခ်စ္ဦး´

`…´

`ခ်စ္ဦး´

`ရွိ´ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ အကဲျဖတ္တာ လြန္သြားသည္၊ ROLL NUMBER က ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္။ တကၠသိုလ္ဆိုေတာ့ ထိုင္ခံုက ႀကိဳက္သလို ထိုင္ခြင့္ရွိသည္။ ထိုေန႔က သင္ ေသာ ဆရာမွာ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ထံုးစံအတိုင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ ဖတ္ေနလိုက္သည္။

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

`ဇန္ၾသ´ ဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတကၠသိုလ္ ကိုေရာက္တာ ဆယ္တန္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ပါသည္။ တျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြက တျခား တကၠသိုလ္မ်ားမွာ ျဖစ္သည္။ နဂိုကမွ သူငယ္ခ်င္း စၿပီး မလုပ္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ အခက္ေတြ႕ေစသည္။ ပထမ ရက္ပင္ရွိေသးသည္။ ေက်ာင္း ဆက္မတတ္ခ်င္ေတာ့။ ဆရာတစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္။ ဆရာ, မ၀င္သည့္ အခ်ိန္တြင္ လြယ္အိတ္ထဲက CD Player ေလးကို အေဖာ္ျပဳၿပီး ေမွာက္အိပ္ေနလိုက္သည္။ (အဲ့တုန္းက MP3ေခတ္မစားေသးပါ) ။ တျခားေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ေတြက ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ စကားေျပာေနၾကသည္။ မိတ္ဖြဲ႕ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒါေတြ ၀ါသနာမပါ။ ေဘးတြင္ထိုင္ေသာ တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေမးသည္။ ေျပာသင့္တာေျပာသည္။ သူေမးတာ အားရသားလုိ႔လားမသိ။ ပါးစပ္ပိတ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တခြန္းမွ ျပန္မေမးျဖစ္ပါ။ သိလည္း မသိခ်င္ပါ။ သူတုိ႔ေတြကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္လုိ ထင္မလဲ မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေနတတ္သလုိသာ ေနလုိက္ပါေတာ့သည္။

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ကၽြန္ေတာ္  သူ႔ကို သတိထားမိတာက သူ႔ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြကိုပါ။ တည္ၿငိမ္လြန္းတဲ့ သူ႔မ်က္၀န္းေတြ၊ စကား သိပ္မေျပာ။ ကၽြန္ေတာ့္လို ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္ပုံရသည္။ တခါတေလ စာအုပ္ထူထူႀကီးေတြကိုသာ ဖတ္ေနသည္။ ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္ canteen မသြားျဖစ္ပါ။ တခါတေလ အတန္းကိုေစာေစာ သြားလုိက္သည္။ အတန္းထဲတြင္ သူ႔ကိုေတြ႕သည္။ ဘာစာအုပ္မွန္းမသိ အနည္းငယ္ ထူေသာ စာအုပ္ကို သူဖတ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ တုိ႔ စာသင္ခနး္က လယ္ကြင္းျပင္ႏွင့္နီးသည္။ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး၏ အတြင္းက်ဆံုး အခန္းလည္းျဖစ္သည္။ မနက္ေစာေစာမို႔ ေအးျမေနသည္။ လယ္ကြင္းပင္မွ ျဖတ္တိုက္လာေသာ ေလထဲတြင္ ေျမသင္းရနံ႕ကို ရလိုက္သည္။ လယ္ကြင္းအလွ၊ နံနက္ခင္း၏ အလွထဲ မွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္၀င္စားသြားမွန္းမသိ။ ဆရာေရာက္လာတာေတာင္ မသိလိုက္။ ROLL CALL ေခၚမွ ကၽြန္ေတာ့္ ROLL Number ကို နားစြင့္ေနလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္နံပါတ္ေခၚၿပီး ေနာက္ ကပ္လ်က္နံပါတ္က သူ႔ နံပါတ္ျဖစ္သည္။

`ခ်စ္ဦး´

`ရွိ´ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို သူျပံဳးျပသည္။ သို႔ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မျပံဳးျပပါ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွန္မသိ ၀မ္းနည္းမိသြားသည္။

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ထမင္းစားၿပီး ျပန္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ေနက် ကန္ေဘာင္တြင္ သူထိုင္ေနသည္။ (ကန္ေဘာင္ ဆိုသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းရဲ႕ အိမ္နာေဘးနားတြင္ ရွိေသာ ေရခ်ိဳးကန္ေဘာင္ျဖစ္သည္၊ အရင္တုန္းက လူေနေဆာင္ေတြကို အခု စာသင္ခန္းအျဖစ္လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္)။ ကၽြန္ေတာ္ မသိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ့္ဖက္က စၿပီး တစ္ခါမွ မိတ္မဖြဲ႕ဖူးေပ။ တနည္းအားျဖင့္ စကားမေျပာဖူး။ ကၽြန္ေတာ္သူ႔နားေရာက္သြားေတာ့ အရင္ဆံုး အျပံဳးတစ္ခုကို ေကာက္တပ္လုိက္သည္။ ပါးစပ္ထဲကလည္း ေတြ႕ကရာစကားတခြန္းကို သူ႔အလိုအေလ်ာက္ေျပာမိသြားသည္။

`စားၿပီးၿပီလား´ သူ႔ပံုစံက ေအးတိေအးစက္ႏုိင္လွသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ပင္ဆိုးေနေသးသည္။

`အင္း…ၿပီးၿပီ´ ေခတၱခဏေလာက္ၾကာသြားသည္။

`ဘာ စာအုပ္ေတြဖတ္ေနတာလဲ´ ကၽြန္ေတာ္ သူကိုင္ထားတဲ့ စာအုပ္ကို ယူၾကည့္လုိက္သည္။ ဦးသန္႔ ၏ အတၳဳပၸတိ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူနဲ႕ စာအုပ္ဖတ္တာက လံုးလံုးမွ မတူ။ တျခားစီ။ ကၽြန္ေတာ္က ေမာ္ဒန္၀တၳဳေတြ၊ ကဗ်ာေတြကို ႀကိဳက္သည္။ အခ်စ္၀တၳဳေတြ တခါတေလဖတ္ျဖစ္သည္။ ဒီလို စာအုပ္မ်ိဳ တစ္ခါမွ မဖတ္ဖူးေပ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႕ `စားၿပီၿပီလား´ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ ေမးရင္းနဲ႕ ခင္မင္သြားသည္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူ ၁၀တန္းတုန္းက အမွတ္ေပါင္း တူေနသည္။ သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေမးထူးေခၚေျပာတာကလြဲလုိ႔ သာမာန္သူငယ္ခ်င္းသာျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ၏ ခင္မင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ မပါခဲ့ပါ။

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ဒီလိုနဲ႕ ဒုတိယႏွစ္ကို ေရာက္လာျပန္သည္။ ဒီႏွစ္ၿပီးရင္ေက်ာင္းဆက္မတတ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ေ၀းရာကို ကၽြန္ေတာ္ထြက္သြားခ်င္မိသည္။ အင္မတန္ပ်င္းဖုိ႔ေကာငး္ေသာ ဒီေက်ာင္းႀကီးကိုလည္း ဆက္မတတ္ခ်င္ေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကန္တင္း လည္း သြားမထိုင္ျဖစ္ေတာ့။ အခန္း၏ ေဘးဘက္ထြင္ ထိုင္ခံုေလးကို ယူၿပီး လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးကိုေငး ေနလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွန္းမသိေသာ အရာ ကို လြမ္းေနမိသည္။ တခါတရံ မေန႔ညက လင္းလက္ခဲ့ေသာ ေကာငး္ကင္ယံက ၾကယ္တစ္ပြင့္ကို လြမ္းခ်င္လြမ္းေနသည္။ သို႔မဟုတ္ လမ္းေတြ႕တုန္း အမွတ္မထင္ ျပံဳးျပသြားခဲ့ေသာ အျပံဳးခ်ိုဳခ်ိဳ နဲ႕ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို လြမ္းခ်င္ လြမ္းေနမိသည္။ ေရရာမႈမရွိေသာ အလြမ္းတစ္ခုတြင္ နစ္ေျမာသြားခဲ့သည္။ သူ ဘယ္ကေန ဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ကို ေခၚမွ သိေတာ့သည္။

`ဇန္ၾသ…ဘာေတြေတြးေနလဲ´

` ဒီလိုပါပဲ…´

`ဇန္ၾသ နာမည္က ဆန္းတယ္။ ဘာအဓိပၸာယ္နဲ႕ နာမည္ေပးထားတာလဲ´ ကၽြန္ေတာ့္ကို တျခားသူေတြ ေမးသကဲ့ သို႔ေမးပါသည္။ ေျဖရတာ ရိုးအီေနေသာ တစ္ခုတည္းေသာအေျဖကို ပဲ ေျဖလုိက္ပါသည္။

`ဇန္ ဆိုတာ ဇန္န၀ါရီမွာ ေမြးလို႔…ၾသ ကေတာ့ မသိဘူး။ နာမည္လွေအာင္ လုိ႕ ထင္တာပဲ´

သူခ်က္ျခင္းျပန္ေျဖသည္။

`ၾသ က ၾသဂုတ္ေလ´

`ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္…ဒါေပမယ့္…´ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။ သူလည္း ဆက္မေမးျဖစ္ေတာ့။

`ခ်စ္ဦး သီခ်င္း နားေထာင္မလား…င့ါမွာ စိတ္ႀကိဳက္သီခ်င္းေတြ သြင္းထားတဲ့ ေခြရွိတယ္´

CD player ေလးကို သူ႔ကိုေပးလိုက္သည္။ သူ…နားက်ပ္တစ္ဖက္ပဲယူသည္။ က်န္ တစ္ဖက္ကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႔ နားမေထာင္တတ္ပါ။ သူေပးတာကိုယူၿပီး ကၽြန္ေတာ္တပ္ထားလိုက္မိသည္။ သီခ်င္းထဲတြင္ နစ္ေျမာသြားသည္။ `မဒီ´ ရဲ႕ `၀မ္းနည္းမိုးတိမ္´ သီခ်င္း။ ဘယ္ကေနေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ သူ႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သီခ်င္းဆက္ၿပီးနားမေထာင္ျဖစ္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုေမးလိုက္သည္။

`ခ်စ္ဦး…သီခ်င္းေတြႀကိဳက္လား´

`အင္း..ဒါေပမယ့္…ငါ သီခ်င္းေခြ..၅ ေခြျပည့္ေအာင္ေတာင္ နားမေထာင္ဖူးဘူး´ သူ႔စကားကို ၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေၾကာင္သြားပါသည္။

`အင္း…ဒါဆုိ…ကိုယ္ကူးခဲ့ေပးမယ္´ သူ စကားဆက္မေျပာဘဲ ေခါင္းကိုသာညိတ္လုိက္ပါသည္။

 

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ကၽြန္ေတာ္အရင္တုန္းက တစ္ခါမွ လက္ေဆာင္ မေပးဖူးပါ။ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အေနနဲ႕ သာ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ကိုေပးခဲ့ဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ CD နဲ႕အတူ သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာရြက္ေလး တစ္ရြက္ပါ ထည့္ေပးလိုက္ပါသည္။ အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ စာစုေလးေတြျဖစ္သည္။ တခ်ိဳ႕ေသာစာသားေလးေတြက ရယ္စရာေတြပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို သူက CD ဖိုး ပိုက္ဆံ ေပးမယ္ တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မယူဖူး အတင္းေျပာမွ သူ လက္ေလ်ာ့သြားသည္။ `ေက်းဇူး´ တဲ့။ သူ႔ဆီက ပထမဆံုးၾကားရတဲ့ စကားျဖစ္သလို…ေနာက္ထပ္ ၾကားဖုိ႔ မလြယ္တဲ့ စကားမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ရတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔အေပၚပိုၿပီး ခင္တြယ္လာမိတယ္။

 

Xxxxxxxxxxxxx

သူ႔မွာ အလြန္ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ကို `ကြ်ဲႀကီး´ ဟု ေခၚၾကသည္။ `ခ်စ္ဦး´ထက္ပင္ အရပ္က ျမင့္ေသးသည္။ `ခ်စ္ဦး´က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ သံုး..ေလး လက္မ ေလာက္ျမင့္သည္ ဟုထင္သည္။ သူနဲ႕ ကၽြဲႀကီးက အတြဲညီသည္။ ကန္တင္းသြားလည္းတူတူ။ စာသင္ခနး္ထဲမွာ ထိုင္လည္းအတူတူ။ ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႔ကို အားက်သည္။ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ တုိင္ပင္မယ့္သူ မရွိပါ။ အၾကံဥာဏ္ေတာင္းရန္လည္း မရွိပါ။ ဘာကိစၥမဆို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္သာ ဆံုးျဖတ္ရပါသည္။ ကၽြဲႀကီးနဲ႕ လည္း ကၽြန္ေတာ္ခင္သြားသည္။ကၽြဲႀကီး က ေအးေအးေနတတ္သည္။ စကားလည္းနည္းသည္။ ဘယ္သူက ဘာပဲေျပာေျပာ…`ဟုတ္လား…ေအး…´ ဆုိၿပီး ေျပာသမွ်ကို FOLLOW လုိက္တတ္သည္။ တခါတေလ ကၽြဲႀကီး ကို မနာလိုျဖစ္မိသည္။ ကၽြဲႀကီး ရဲ႕ ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ခ်င္္မိသည္။

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ကၽြန္ေတာ့္ ထိုင္ခံုက ေနာက္ဆံုးတန္းရဲ႕ ေရွ႕မွာျဖစ္သည္။ သူက အေရွ႕နားမွာ ကၽြဲႀကီးတို႔နဲ႕ ထုိင္သည္။ ဆရာေျပာတာ သိပ္မၾကားတာရယ္ သူ႔ေဘးနားမွာေနရာလြတ္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ေဘး နားကို သြားထိုင္လိုက္သည္။

`ဟိုဖက္ နည္းနည္း တိုးေပးပါခင္ဗ်ာ´ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ ့ သူက ဆရာ ရွင္းျပေနတာကို လိုက္နားေထာင္ေနတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ သူ English Magazine တစ္ေစာင္ဖတ္ေနသည္။

`ခ်စ္ဦး..စာလိုက္နားမေထာင္ဘူးလား´ သူတစ္ခ်က္ ျပံဳးလိုက္သည္။ အဲ့ဒီ့ အျပံဳးကို ကၽြန္ေတာ္ အဓိပၸာယ္ မဖြင့္တတ္ပါ။

`နားေထာင္ လည္း ဘာမွ မထူးဘူး…နားမွ မလည္တာ´ သူေျပာတာလည္း ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္သည္။ က်က္စာ ဘာသာျဖစ္သည့္အတြက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဖတ္လည္း နားလည္ႏိုင္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဆရာ ရွင္းျပတာ နားေထာင္ထားေတာ့ ဖတ္ရတာ ပိုၿပီး နားလည္လြယ္လိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ေမြးေန႔ကို ခ်က္ခ်င္း သိခ်င္သြားသည္။

`ခ်စ္ဦး …လြယ္အိတ္ ခဏ ရွာမယ္ေနာ္..ရတယ္မလား´

`ဘာလုပ္မွာလဲ´

`ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့….ရည္းစာ စာေလး ဘာေလး´

`ဟာ…မရွိပါဘူး…မူူးလို႔ ရွဴစရာေတာင္မရွိဘူး´ သူ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္ မေပးမီ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ ပိုက္ဆံ အိတ္ဖြင့္ၿပီး ေနၿပီျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသား ကဒ္ကို အရင္ရွာၿပီ း သူ႔ ေမြးေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ အရင္မွတ္ထားလုိက္သည္။ ၅ လပိုင္း ၂၇ ရက္။ သူ႔ေမြးေန႔မွာ Surprise လုပ္ၿပီး သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုခင္သြားေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ပင္။

`ခ်စ္ဦးက အျပင္မွာ ပိုေျဖာင့္တယ္´

`ထင္လို႔ပါ´

ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေမႊၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဓာတ္ပံု အပိုေတြ ေတြ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ဆီက တပံုေတာင္းလိုက္သည္ ။ သူ မေပးပါ။

`ရည္းစားရွာေပးမလုိ႔ပါကြ…ငါ့ သူငယ္ခ်င္း က ရုပ္ေျဖာင့္ၿပီး ရည္းစားမရွိတာ မမိုက္ပါဘူး။ တခုခုလိုေနသလိုပဲ´

`မလုပ္ပါနဲ႕ကြာ…ေၾကာက္ပါတယ္´ အဲ့ဒီ့ စကားလံုးက သူ ခဏခဏ သံုးတဲ့ စကားလံုးဆိုတာ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရတယ္။

`ငါ မနက္ျဖန္ ျပန္ေပးမယ္… ခဏပဲ ယူသြားမယ္…ၿပီးမွ ငါလုပ္ထားတဲ့ အရာတစ္ခုကို ျပမယ္…ဟုတ္ပလား´

သူစိတ္ညစ္သြားပံုရသည္။

`ၿပီးေရာ..ၿပီးေရာ…´

ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေနသည္။ ထိုေနက မတ္လ ၏ ေသာၾကာေန႕ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူနဲ႕ပတ္သတ္သမွ် အရာအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ မွတ္တမ္းတင္ေနမိသည္။

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္ေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းကားမွာ ပင္ေတြ႕ရွိလိုက္ပါသည္။ မိန္းမ တစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေတာ့ ရင္မခုန္ဘူးေသာ ကၽြန္ေတာ္ ပူပူေႏြးေႏြး ရင္ခုန္သံအသစ္ကို ခံစားလိုက္ရသည္။ သူမ သည္ တည္ၾကည္သည္၊ သူမ ၏ အျပဳံးကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေခၽြတာသည္။ တျခားမိန္းကေလးေတြနဲ႕မတူတာ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသည္။ ပါးႏွစ္ဖက္မွာ ေလးေထာင့္က်က် ပါးကြက္ေလး ကို အၿမဲတမ္း လိမ္းထားတတ္သည္။ ပါးလြေသာႏႈတ္ခမ္း တစ္စံု သူမ တြင္ရွိသည္။ သူမ ႏႈတ္ခမ္းကို ၾကည့္မိတုိင္း `ခ်စ္ဦး´ရဲ႕ ခပ္ထူထူ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုက မ်က္၀န္းထဲမွာ ေပၚေပၚလာျပန္သည္။ မေတာ္တဆ သူမ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမိလွ်င္…  ရုပ္ရွင္ထဲကအတုိင္း မ်က္လႊာခ်တတ္ေသးသည္။ ဆံပင္ရွည္ရွည္ႏွင့္ သူမ မ်က္ႏွာ သြယ္သြယ္ေလးကို ဖံုးကြယ္သို၀ွက္ထားေသာ အမူအက်င့္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္မိသြားသည္ ထင္။ သူမ ႏွင့္အတူ အၿမဲေတြ႕ရတတ္တာက ပန္းႏုေရာင္ ေလးမ်ားပင္။ အျပာေရာင္ကို ရူးသြပ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ပန္းေရာင္ႏုႏုေလးကို သာ အၿမဲတမ္း အနားမွာရွိေနတတ္တဲ့ သူမ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ အေရာင္တစ္ေရာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္ေနမိသည္။

`အခ်စ္သည္ ဦးေႏွာက္ကို ႏူးညံ့ေစသည္´တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္က ထြက္လာေသာ အခ်စ္ အစအန ကေလးမ်ားကို စုစည္းၿပီး ကဗ်ာ စာအုပ္ တအုပ္ထုတ္သည္။ ကဗ်ာ ခ်စ္သူမ်ားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ႕လည္း ပါသည္။ ပန္းႏုေရာင္ အဖံုးကို သံုးခ်င္ေပမယ့္ အဖံုးမရလုိ႕ အျပာႏုေရာင္ ပဲ သံုးျဖစ္လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ ကေလာင္ မွာ `ဇန္´ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရဲ႕ ပထမဆံုး ထြက္ရွိေသာ ကဗ်ာစာအုပ္ကို ပထမဆံုး ေပးသူမွာ ပန္းႏုေရာင္ေကာင္မေလး မဟုတ္၊ `ခ်စ္ဦး´ျဖစ္ေနသည္။ ဘာေၾကာင့္ေပးမိမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ထိုေန႔က ခ်စ္ဦး က သူထိုင္ေနက် ေနရာမွာ ထိုင္ေနသည္။ အေနာက္ကေန ကဗ်ာ စာအုပ္ကို ကိုင္ၿပီ း သိုင္းဖက္လိုက္သည္။

`ေရာ…ဇန္ ရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္´ သူက ေခါင္းကိုလွည့္ၿပီး

`ဘာလို႔ေပးတာလဲ…ငါ..ဒါေတြ ခံစားလုိ႔မရဘူး…ေပးလည္း အလကားပဲ…´ သူ ကဗ်ာေတြ၊ အခ်စ္ေတြ နားမလည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။

`မဖတ္ လည္း သိမ္းထားေပါ့…ေနာက္ဆို ကဗ်ာဆရာ ဇန္ ရဲ႕ လက္မွတ္ ပါလုိ႔ ေလလံပစ္ရင္ သူေငွးျဖစ္သြားမွာ´ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရယ္သံေတြဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ သရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရယ္သံေတြနဲ႕ တူေနသည္။ သူ႔ေရွ႕မွာ ထုိင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက

`ဇန္ၾသ…မင္းက ကဗ်ာစာအုပ္ထြက္ရင္…ငါတုိ႔ကိုေတာ့ ၀ယ္ရမယ္ေျပာတယ္… ခ်စ္ဦး ကိုေတာ့ အလကားေပးတယ္´

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေျပာစရာ စကားလံုးေတြရွာမေတြ႕ေတာ့။

`ေနာက္စာအုပ္ထြက္ရင္ ေပးမွာေပါ့…ဟဲ..ဟဲ…အရင္းေက်ေအာင္ေတာ့ ရွာရအံုးမယ္ေလ´ ေမးခြန္းနဲ႕ အေျဖ မျခားစီျဖစ္ေနမွန္းကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ ထားလိုက္ပါေတာ့။ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက လိုက္ၿပီး ေျဖရွင္းေနစရာ မလိုဘူးမလား။

`ဇန္ၾသ…ဇန္ၾသ…´ ကၽြန္ေတာ္ နာမည္ကို ႏွစ္ခါတိတိေခၚၿပီး ျပံဳးျပလိုက္တဲ့ သူ႔အျပံဳးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။ ဒုတိယေျမာက္ ကဗ်ာ စာအုပ္ကို ပန္းႏုေရာင္ ေကာင္မေလးကို လက္ေဆာင္ေပးလိုက္သည္။ သူမ ကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ေဆာင္ေပးမည္ဟုထင္ပံုမရပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အနားေရာက္သြာေတာ့

`ေနာက္မွ ၀ယ္မယ္ေနာ္… ပိုက္ဆံအိတ္ အခန္းထဲမွာက်န္ခဲ့လို႔´

`မဟုတ္ပါဘူး…လက္ေဆာင္ေပးတာပါ´ သူမ မ်က္ႏွာက အမူအယာ ေျပာင္းသြားသည္။ ေပ်ာ္သြားတာလား။ အံ့ၾသသြားတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ မေ၀ခဲြတတ္ပါ။

`ေက်းဇူး´ တခြန္းထဲ ေျပာၿပီး လွည့္ထြက္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ ရင္ခုန္သံေတြ ဘာျဖစ္ကုန္လဲမသိပါ။ ဒါ ပထမဆံုး သူမကို ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ပဲျဖစ္သည္။

 

Xxxxxxxxxxxxxx

အခ်ိန္ ကုန္သြားသည္မွာ အလြန္ျမန္ပါသည္။ သူ႔ေမြးေန႔ ေရာက္ရန္ သံုးရက္သာ လိုေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ ကို surprise လုပ္ဖုိ႔ေတြးထားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္ျဖစ္ပါ။ မနက္ေစာေစာ Drawing အေဆာင္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ေယာက္တည္း ဆရာေပးထားသည့္ အိမ္စာကို ဆြဲေနသည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ အနားဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိ။

`ဟ..ဇန္ၾသတို႔ က ႀကိဳးစားလွ ခ်ည္လား´

`ခ်စ္ဦးေလာက္မွ မေတာ္တာ´ သူ ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တြန္းထုတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ပံုဆြဲေနတဲ့ ေနရာကို ၀င္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲလက္စ ပံုကို ဆက္ၿပီးဆြဲသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက ္မင္သက္သြားမိသည္။ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္သြား၏။ သူ ပံုဆြဲသည္မွ သပ္ရပ္လွသည္။ ခဲ ဆြဲသားခ်က္မွာ ပိရိသည္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ တျခားစီ။

`ခ်စ္ဦး…ေနာက္ ၃ ရက္ ဆို ဘာေန႔လဲ သိလား´ သူ ေခါင္းေတာင္ ေမာ္မၾကည့္ဘဲ ေျဖသည္။

`မသိဘူးေလ´ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားသည္။ ကိုယ့္ေမြးေန႔ေတာင္ ကိုယ္ မမွတ္မိဘူးလား။

`ခ်စ္ဦး ..ဘာေကၽြးမွာလဲ´

`ဘာအတြက္ ေကၽြးရမွာလဲ…´ သူ ပံုဆြဲေနတာကို ရပ္လိုက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ဘုရားေရ… သူ႔ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြ၊ မပြင့္တပြင့္ ဟ ထားတဲ သူ႔ရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံ ကို သူၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္မိသြားတယ္။

`ေၾသာ္…ေမြးေန႔လား… အဲ့ဒါ အမွန္မဟုတ္ဘူး…လိမ္ထားတာ´ ကၽြန္ေတာ္ သူ ေျပာတာကို မယံုပါ။

`ေတာမွာ သြားေျပာ…မေကၽြးခ်င္လဲ  ရပါတယ္…လိမ္စရာ မလိုပါဘူး´ ကိုယ္တိုင္က မွားသြားတာပါ။ ဒီပါးစပ္က သံုးရက္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ေလးကိုေတာင္ မေစာင့္ႏုိင္ဘူးလား။

`တကယ္ေျပာတာ… ငါ မင္းကို လိမ္ၿပီး ဘာလုပ္ရမွာလဲ…မယံုလဲေန´ သူ႔ မ်က္၀န္းေနတာ…ငါ မင္းကို မလိမ္ဘူးလို႔ ေျပာေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္ ခံစားလို႔ရသည္။

`ဒါဆို…ေမြးေန႔ အမွန္က´

`မေျပာဘူး´

ပံုဆြဲခဲတံကို ပါးစပ္မွာ ကိုက္ၿပီး ခုနက ဆြဲလက္စ ေနရာကို သူရွာေနပံုရသည္။

`ရတယ္…ငါ ရေအာင္ဆံုစမ္းျပမယ္…´ သူ ပံုကို ဆက္ၿပီး ဆြဲေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ့ကို ဘာဆိုဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးရမည့္ သူကို မ်က္လံုးထဲ တြင္ အလိုအေလ်ာက္ေပၚလာပါသည္။ သူဆဲြေပးတဲ့ အဲ့ဒီ့ ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေနပါေသးသည္။ ၁၀ လပိုင္း ၄ရက္ေန႔ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္။

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ကန္တင္း က အျပန္ ကၽြဲႀကီးကို ေတြ႕သည္။ ထူးထူးျခားျခား သူ မပါ။

`ကၽြဲႀကီး…ငါေမးခိုင္းတာ ေမးၿပီးသြားၿပီလား´

`ေအး..ၿပီးၿပီကြ… ၈ လပိုင္း ၈ ရက္ေန႔´ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားပါသည္။

`ေက်းဇူးပဲကြာ…ခ်စ္ဦးကို ျပန္မေျပာနဲ႕ေနာ္…ငါတုိ႔ ေလာင္းထားလုိ႔´

`ေအးပါကြ….ျပန္မေျပာပါဘူး´ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ကို အဲ့ေလာက္ထိ လြယ္လြယ္ကူကူ ရမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မထင္ခဲ့ေပ။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ဦးကို… ။

ထိုေန႔က ေန အလြန္သာသည္။ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးလို ျဖစ္ေနေသာ ကန္တင္း က ေနအလြန္ပူပါသည္။ အမိုးအကာ နည္းေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးေၾကာင့္ နဂို အပ ူခ်ိန္ ထက္ ပိုၿပီး ပူသည္ ဟု ထင္ရသည္။

ေက်ာင္းဆင္းခါနီး ကန္တင္း သြားရာလမ္းတြင္ ခ်စ္ဦး နဲ႕ ကၽြဲႀကီးကို ေတြ႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္သူတုိ႔ ေနာက္ကို ေျပးလိုက္သြားၿပီး  ခ်စ္ဦး ပုခံုးကို လက္တင္လုိက္ၿပီး

`၈ လ ၈ ရက္ က ဘာေန႔လဲ သိလား´

သူ အံၾသမႈ အျပည့္နဲ႕ ကၽြန္ေတ္ာ့က္ုိ ၾကည့္မည္ ဟုထင္ထားေသာ္လည္း ေအးတိေအးစက္ အျပံဳး တစ္ခု သာ ကၽြန္ေတာ္ရလိုက္ပါသည္။ သူ..ျပံဳးၿပီး

`တယ္ေတာ္ပါလား´

`ခ်စ္ဦး ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းပဲ ဒီေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့´  ေျပာၿပီး မွ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ရွက္မိသြားသည္။ သူကေရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္း လို႔ သတ္မွတ္ထားပါ့မလား။ ခ်စ္ဦး ထုိင္ေသာ ဆိုင္နဲ႕ ကၽြန္တာ္ ထုိင္ေသာ ဆိုင္က မတူပါ။ `အနႏၱ´ ဟုေခၚေသာ ဆိုင္ေလးကို သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ သြားသည္။ သြားေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ ႏွႈတ္ဆက္မႈ ေလးေတာင္ ကၽြန္ေတာ္မရ။ စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ၀မ္းနည္းမႈ ၀င္ေရာက္လာသည္။

 

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

သီခ်င္း ေကာင္းေလးမ်ားေတြ႕လွ်င္ CD တစ္ေခြစာ ကူးၿပီး ခ်စ္ဦးကို ေပးတတ္ပါသည္။ ခ်စ္ဦး ဆီက ယူဖူးေသာ ပတ္စ္ပုိ႔ ဓာတ္ပံုေလးကို သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာ scan သြားဖတ္ၿပီး photoshop နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္လုိက္ပါသည္။ အင္တာနက္က ယူထားေသာ Japan Comic ပံုတစ္ပံုနဲ႕ ျဖတ္ညွပ္ကပ္ လုပ္ေပးလိုက္သည္။ ရုပ္ျပပံုေလးက ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္၊ တစ္ေယာက္က ထိုင္ေနသည္။ တေယာက္က မတ္တပ္ရပ္ေနၿပီး ထိုင္ေနတဲ့ ေကာင္ေလး ရဲ႕ ပုခံုးေပၚလက္တင္ထားသည္။ ခ်စ္ဦး ဓာတ္ပံုကို ထိုင္ေနသည့္ ေကာင္ေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာေပ ၚ ကပ္လိုက္သည္။ print ကို color နဲ႕ မထုတ္ဘဲ အျဖဴအမည္းနဲ႕ပဲထုတ္လုိက္သည္။ အေနာက္မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးရဲက အက်ၤ ီ မွာ ZG ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေရးထားလိုက္သည္။ `ဇန္ႀကီး´ ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြေခၚတဲ့ နာမည္ အတုိေကာက္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒီ့ စာရြက္ေလးကို CD cover လုပ္လုိက္သည္။  အဲ့ဒီ့ CD ကို ကၽြန္ေတာ္ ေပးလိုက္ေတာ့ သူေပ်ာ္သြားသည္ ထင္။ တျခားသူေတြ ေတြ႕မွာ စိုးလို႔ ထင္သည္။ သူ႔ အိတ္ထဲ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲထည့္လိုက္သည္။ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္၏ အျပဳအမူမ်ားကို ေတြးမိတုိင္း ခေလးပဲ ဆန္သလိုလို၊ ေပါေတာေတာ ႏုိင္သလိုလုိ၊ ဘာလိုလို ညာလိုလိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ မဆံုးျဖတ္ရဲပါ။ ခ်စ္ဦးအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ဆံေနသည့္ ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးသည္ သာမန္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ထက္ပိုသည္ ဟု ေဘးက လူေတြၾကည့္တတ္လွ်င္ ေတြ႕ႏုိင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆင္ျခင္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ေသာ္လည္း…။

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ခ်စ္ဦး ႏွင့္ တစ္ရက္မေတြ႕ရလွ်င္ စိတ္ထဲမွာ ဟာတာတာပဲျဖစ္ေနသလိုလုိ၊ တစ္ခုခုကို လြမ္းေဆြးေနသလိုလို ခံစားရသည္။ ပန္းႏုေရာင္ ေကာင္မေလး ႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္ ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္ခဲ့ေပမယ့္ မေတြ႕ရလွ်င္လည္း ထိုကဲ့သို႔ လြမ္းဆြတ္မႈမ်ိဳးမျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးေလ..ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ရြံေလျဖစ္သည္။

ဒီေန႔ ခ်စ္ဦး ေက်ာင္းသို႔ မလာပါ။ ကၽြဲႀကီး သာလာပါသည္။

`ကၽြဲႀကီး…အခ်စ္ ဒီေန႔မလာဘူးလား´

`ဘယ္က အခ်စ္လဲ´

`ခ်စ္ဦးေလ…´  ကၽြဲႀကီးက တခ်က္ရယ္လိုက္သည္။

`ငွက္ဖ်ားျဖစ္ေနတယ္´ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသမႈႏွင့္အတူ စိုးရိမ္သြားသည္။ ငွက္ဖ်ား ပိုးက ဦးေႏွာက္ထဲ ေရာက္ရင္ ေသႏုိင္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးသည္။

`မေနာက္ပါနဲ႕ကြာ´

`တကယ္ေျပာတာ…အျပင္း ဖ်ားတာ…ယပင့္နဲ႕ ပ်င္းတဲ့ အပ်င္း ဖ်ားတာ´

ကၽြန္ေတာ္ ခုမွ ေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ့သည္။

 

 

Xxxxxxxxxxxxx

 

ေလက ႏြဲ႕ႏြဲ႕ လ်လ် တုိက္ေနသည္။ မိုးက မရြာခ်င္ ရြာခ်င္ ဖြဲဖြဲေလး ရြာခ်ေနသည္။ ဒီလို ေအးျမျမ ရာသီမ်ိဳးမွာ အိပ္ရာထဲေကြးေနလွ်င္ ဇိမ္အရွိဆံုးျဖစ္ေပလိ့မ္မည္။ ကန္တင္းက အျပန္ Drawing ေဆာင္ သို႔ ေလ်ာက္လာခဲ့သည္။ တစ္ေက်ာင္းလံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီ Drawing ေဆာင္ကို သေဘာက်သည္။ အေဆာင္ထဲ၀င္လွ်င္ အၿမဲေအးေနတတ္သည္။ ဒီေန႔ မနက္ မွာ Drawing ခ်ိန္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္တာ ေစာ၍ လားမသိ။ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ သာ ရွိေသးသည္။ ထုိအထဲ တြင္ အခ်စ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မရင္းႏွီးေသာ သူ႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ပါသည္။ (ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို သူ႔ေရွ႕မွာတင္ ေနာက္သလိုလိုႏွင္ ့ `အခ်စ္´ ဟုေခၚတတ္ေနၿပီ)။ အခ်စ္က ကန္တင္း ရွိရာ လမ္းမႀကီး ကိုေငးေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ အေနာက္ကို သြားရပ္ေနလိုက္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ သူ႔ မ်က္လံုးေတြကို ပိတ္လိုက္သည္။ သူ ထိုင္ေနရာမွ ထ မည့္ဟန္ျပင္လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ဖိခ်လိုက္သည္။

`ဇန္ၾသ မဟုတ္လား…မေနာက္နဲ´ ကၽြန္ေတာ္မွန္း သူ သိေနသည္။ ထိုသို႔ လုပ္တတ္သည့္ အက်င့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိေသာေၾကာင့္လား။

`အခ်စ္…ဘာေငးေနတာလဲ´ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို သိုင္းဖက္လုိက္သည္။ သူ႔ ကိုယ္သင္းရနံ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ရလိုက္သည္။ သူ ဒီေန႔ တခုခု လိမ္းထားပံုရသည္။ ေခါင္းလိမ္းဆီ နံ႕လိုလို၊ ေပါင္းဒါနံ႔ လိုလို၊ ခပ္စူးစူးမဟုတ္ဘဲ ခဏခဏ နမး္ရွဴခ်င္ေလာက္ေအာင္ ရနံ႕က ႏူးညံ့ေနသည္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြကို ဖမ္းဆုတ္ထားလိုက္သည္။ သူ၏ လက္မေလးကို ဖမ္းကိုင္လိုက္သည္။ ထိုသို႔ လုပ္တတ္သည္မွာ လည္း သူနဲ႕ေတြ႕လ်င္ လုပ္တတ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ အက်င့္တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာစိတ္ေတြ၀င္လာမွန္းမသိ။ သူ႔ လည္ပင္းကို မသိမသာ ငံုနမ္းလိုက္သည္။ သူ သိသြားပံုရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြကို သူဖယ္လိုက္သည္။

`ဇန္ၾသ…ငါ့ေမြးေန႔ေရာက္ရင္…မင္းရယ္..ကၽြဲႀကီးရယ္…ကိုတစ္ေနရာ ေခၚသြားေကၽြးမယ္…´ သူ႔ရဲ႕ တျခားသူငယ္ခ်င္းနာမည္ေတြလည္းပါေသးသည္။  ကၽြန္ေတာ္ အမွန္ပင္ ေပ်ာ္သြားပါသည္။ ေရငတ္ေနတုန္း ေရေအးေအး တစ္ခြက္ေသာက္လုိက္ရသလိုမ်ိဳး။ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ေအးစက္ေတာင့္တင္းသြားသည္။ ထိုေန႔က တျခားသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေမြးေန႔ျဖစ္ေသာ JUNE လ၏ ေနာက္ဆံုး တပတ္လည္းျဖစ္သည္။

 

xxxxxxxxxxxxx

သိုးငယ္။
 16.April.2014
သႀကၤန္ အတတ္ေန႔။ 

Apr 11th

မဂၤလာဧည့္ခံပြဲေက်းဇူးတင္လႊာ

By laddy
အဆင္ျမိဳ႕၊ အကိတ္ၾကီးရပ္ကြက္၊ အဂၤလန္ပို႔လမ္းေန

ဦးေက်ာ္ထင္ဇံ (ဥကၠ႒ ပုလင္းကြဲကင္းစင္ေရးေကာ္မတီ)ႏွင့္ ေဒၚစိုးစုိးစံတုိ႔၏ သားၾကီး
အကယ္ဒမီ ေအာ္လီေဒၚဂီဂ်ိန္း
ႏွင့္
အခြီျမိဳ႕၊ အေႏွာက္ရပ္ကြက္၊ အုပ္ေစတီလမ္းေန
ေဒါက္တာဥကၠာသန္း ႏွင့္ ေဒၚခင္စန္းၾကည္တုိ႔၏ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး
မခင္ေမသက္ M.Sc (Sex) University of Prostitute

တို႔၏ ၆-၆- ၂၀၆၆ (ေျခာက္ၾကာေန႔)တြင္ အခြီျမိဳ႕ ဒိတ္စတင္းကိတ္ ဟုိတယ္၌ က်င္းပခဲ့ေသာ စုလ်ားရစ္ပတ္ ထိမ္းျမားမဂၤလာႏွင့္ ေမာ္ကြန္းတင္ လက္မွတ္ေရးထုိးပြဲတြင္ စုလ်ားရစ္ပတ္ေပးေသာ ဦးေက်ာ္စိန္ (ညႊန္ၾကားေရးမွဴး သူငယ္စုေဆာင္းေရး ဦးစီးဌာန) ႏွင့္ဇနီး ေဒၚနန္းျမခ်ဳိတုိ႔အားလည္းေကာင္း မဂၤလာစာခ်ဳပ္တြင္ ေမာ္ကြန္းတင္လက္မွတ္ေရးထုိးေပးပါေသာ ကဖူတုိင္းေဒသၾကီး တရားလႊတ္ေတာ္ တရားသူၾကီး ေဒၚၾကြယ္ (ကေလာ္ကလည္ ကြန္ရက္) အားလည္းေကာင္း အသိသက္ေသမ်ားျဖစ္လက္မွတ္ထုိးေပးပါေသာ ဦးခင္ေမာင္ေအး (MD- ေအးသႏၱာ စားေသာက္ကုန္လုပ္ငန္း) ႏွင့္ ေဒၚခင္သႏၱာ၊ ဦးေမာင္မ်ဳိးမင္းႏွင့္ ေဒၚေမပိေတာက္ (ေခ်မုိးရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ီေရး မိသားစု) တုိ႔အားလည္းေကာင္း အခန္းအနားမွဴးျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေပးပါေသာ မုိက္ခဲဦးေဇာရဟတ္ မဂၤလာအခါေတာ္ေပးသီဆိုေပးပါေသာ ေတးသံရွင္ အရီးျမိဳင္၊ မဂၤလာပန္းဦးစြန္႔(အဲေလ မွားလို႔) မဂၤလာပန္းၾကဲေပးပါေသာ ညီမေလး ေမာ္ဒယ္ ဇြတ္က်ားေမ၊ မဂၤလာပန္းကုံးကိုင္ေဆာင္ေပးပါေသာ ညီမေလး ေကာ့ခံ၊ မဂၤလာသတို႔သားအရံ ဂ်ပန္မင္းသား ဂါရွီေဘာက္၊ မဂၤလာသတုိးသမီးအရံ သရုပ္ေဆာင္ ခင္ခ်ဳိအမ္းတုိ႔အားလည္းေကာင္း၊ ေမတၱာျဖင့္မိပ္ကပ္လိမ္းခ်ယ္ေပးပါေသာ ဖင္စမ္းရင္း(သယ္၊ လိပ္ ျဗဴတီးဆလြန္း) ၊ ေမတၱာျဖင့္ လက္၀တ္ရတနာမ်ား ဆင္ျမန္းေပးပါေသာ မွန္နန္းေဆာင္ စိန္ေရႊရတနာေရႊဆုိင္၊ မဂၤလာ၀တ္စုံကို လက္ဖြဲ႔ေပးေသာ ဒီဇုိင္နာ ေဖာ္ေလာ္ေမာ္(အဲဗား အာ ေကာ္လပ္ရွင္)၊ ပန္းမ်ားကို ျပင္ဆင္ေပးပါေသာ အန္တီေလာ္ကီး(ေဆာ္တယ္ေအာ္တယ္ဗ်)၊ ေမတၱာျဖင့္ဖိနပ္ဆင္ျမန္းေပးပါေသာ ဂလန္ အထူးခ်ဳပ္ဖိနပ္၊ ဓာတ္ပုံႏွင့္ ဗီဒီယို ရုိက္ကူးေပးပါေသာ ေခ်မိုးရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္၊ ျဖန္႔ခ်ီေရး တုိ႔အားလည္းေကာင္း

၇-၆-၂၀၆၆(ေစာက္ေနေန႔)တြင္ ဗာစတုိင္းဟုိတယ္ ျမက္ခင္းျပင္၌က်င္းပေသာ မဂၤလာညစာစားပြဲတြင္ အခမ္းအနားမွဴးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေပးပါေသာ လူရႊင္ေတာ္ ကိုေႏွာက္ႏွင့္ ဟာသသရုပ္ေဆာင္ ခင္စမ္းတင္၊ မဂ္လာသတုိ႔သားမ်ားအျဖစ္ ဂ်ပန္မင္းသား ဂါရွီေဘာက္၊ ကုိးရီးယားမွ သူငယ္ခ်င္း လီးျမင္ကုန္း၊ သတုိးသမီးအရန္မ်ားျဖစ္ေသာ သရုပ္ေဆာင္ ခင္ခ်ဳိအမ္း ႏွင့္ မစ္စ္ ျမန္မာ ဟာစလာ ခင္ျမဦး၊ မဂၤလာပန္းက်ဲေပးပါေသာ စႏႈိက္ေက်ာ္ေက်ာ္၊ မဂၤလာ လက္စြပ္ဗန္းကို ကိုင္ေဆာင္ေပးေသာ ခင္ခၽြတ္စံ၊ မဂၤလာဦးစကားေျပာေပးပါေသာ ဖခင္ ဦး ေက်ာ္ထင္ဇံႏွင့္ ေဒါက္တာ ဥကၠာသန္း၊ ေမတၱာျဖင့္ မိပ္ကပ္လိမ္းခ်ယ္ေပးေပါေသာ ဖင္စမ္းရင္း(သယ္၊ လိပ္ ျဗဴတီဆလြန္း)၊ လက္၀တ္ရတနာမ်ား ဆင္ျမန္းေပးပါေသာ မွန္နန္းေဆာင္ စိန္ေရႊ္ရတနာေရႊဆုိင္၊ မဂၤလာ၀တ္စုံကို လက္ဖြဲ႔ေပးေသာ ဒီဇုိင္နာ ေဖာ္ေလာ္ေမာ္ (အဲဗား အာ ေကာ္လပ္ရွင္)၊ ပန္းမ်ားကို ျပင္ဆင္ေပးပါေသာ အန္တီေလာ္ကီး(ေဆာ္တယ္ေအာ္တယ္ဗ်)၊ ေမတၱာျဖင့္ဖိနပ္ ဆင္ျမန္းေပးပါေသာ ဂလန္ အထူးခ်ဳပ္ဖိနပ္၊ ဓာတ္ပုံႏွင့္ ဗီဒီယို ရုိက္ကူးေပးပါေသာ ေခ်မိုးရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္၊ ျဖန္႔ခ်ီေရး၊ ေသးတံသာမ်ားျဖင့္ (ေတးသံသာ ဟုအျပင္ဆင္ဖတ္ရႈပါရန္) ေဖ်ာ္ေျဖေပးပါေသာ အာဘာဂ်ဳိး တီး၀ုိင္းႏွင့္ အဆုိေတာ္မ်ား၊ အစားအေသာက္မ်ား တာ၀န္ယူေပးေသာ ေရႊအပ္ အေကာင္းစားေဟာင္ေကာင္ဒိန္ခ်ဥ္ တို႔အားလည္းေကာင္း ေက်းဇူး အကိတ္ၾကီးတင္ရွိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကၽြန္မတုိ႔၏ ထိမ္းျမားမဂၤလာပြဲမ်ားအားလုံးကို အစစအရာရာ ျပည့္စုံေအာင္ျမင္ေအာင္ အဘက္ဘက္မွ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္ စိတ္ႏွစ္ကိုယ္ႏွစ္ျပီး အခ်ိန္ကုန္လူပန္း ကူညီေပးခဲ့ေသာ ႏွစ္ဖက္ေသာ မိဘေဆြမ်ဳိးေမာင္ႏွမမ်ား၊ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ား၊ ၾကြေရာက္ ခ်ီးျမွင့္ေပးေသာ ေဆြမ်ဳိးမိတ္သဂၤဟမ်ား၊ ကိုယ္တုိင္မၾကြေရာက္ႏုိင္ေသာ္လည္း လက္ဖြဲ႔ပစၥည္းေပးပိုပေသာ လူၾကီးမင္းမ်ားႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးမိတ္သဂၤဟ အေပါင္းတုိ႔အားလည္းေကာင္း အျခားေက်းဇူးတင္ထုိကသူအားလုံးကို ေက်းဇူး အကိတ္ၾကီးတင္ရွိပါေၾကာင္း။

ႏွစ္ဖက္ေသာမဘမ်ားႏွင့္
အကယ္ဒမီ ေအာ္လီေဒၚဂီဂ်ိန္း+ မခင္ေမသက္

Apr 10th

ေႏြဦး ႏွင့္ အက်ၤီေလး တစ္ထည္

By nga-choot

အခုလို ေႏြဦးတြင္ ရြက္ေႂကြကေလးမ်ားသည္ စီရန္ဂြန္းလမ္းမႀကီးတေလ်ာက္ ေလႏွင္ရာ လြင့္ပါးေနသည္။ ကိုကို႔အိမ္သည္ ထိုလမ္းမႀကီးေဘး တေနရာတြင္ ရွိိခဲ့ဖူးသည္။ ရွပ္အက်ႍံ အျဖဴေရာင္ slim fit ကိုေက်ာေက်ာ့ ေမာ့ေမာ့ ဝတ္ကာ ႐ႉးဖိနပ္ကို ခပ္ဖြဖြ စီးတက္ေသာ ကိုကို။

ကိုကိုႏွင့္က်ေတာ္ တစ္ေက်ာင္း ထဲကျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုကို႔ကို ေက်ာင္းတုန္းက က်ေတာ္မသိ။ ကိုကိုကလည္း က်ေတာ္ဆိုတဲ့ ခြၽတ္တားေလး ဘယ္ဆီေနမွန္းေတာင္ သိမည္မထင္။

တိုက္ဆိုင္မႈေတြ႕ႏွင့္ ကိုကိုနဲ႔က်ေတာ္ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က အခုလို မိုဘိုင္းအင္တာနက္ေတြ ေခတ္မ စားေသးသျဖင့္ က်ေတာ္တို႔ ဂ်ီေတာ့ေပၚမွာ ေတြ႕ၾကသည္။ ညဖက္ေတြမွာေပါ့။ ေန႔ခင္းေနလည မွာေတာ့ ္  sms အျပန္အလွန္ ပို႔ၾကသည္။ အဲ့တုန္းက. တစ္လ  sms အေစာင္သံုးရာ မေလာက္ေပ။ လစဥ္ sms ဖိုး ပိုေပးရသည္။ တခါတေလ ႐ံုးဖုန္းနဲ႔ ကိုကို ဖုန္းေခၚတက္သည္။ က်ေတာ့္အသံ ဩဩေလးကို နားဝင္ခ်ဳိသည္တဲ့။ က်ေတာ့ မ်က္လံုေတြ အေၾကာင္းလည္း စာေတြ တဖြဲ႕ တႏြဲ႕ ေရးတတ္ေသးသည္။ အက်ဥ္းသားေတြရဲ႕ ေျဖာင့္ခ်က္ဆိုလားပဲ..။

ကိုကိုႏွင့္က်ေတာ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အျပင္မွာ လူခ်င္းေတြ႕ သည္မွာလည္း မွတ္မွတ္ရ ျဖစ္သည္။ ကိုကိုက လဖက္သုပ္မွာ နံပါတ္တစ္ျဖစ္သည္။ သူရဲ႕ စာေတြမွာ သူလက္ဖက္သုပ္ ေကာင္းေၾကာင္း ႂကြားတတ္သလိ စားဖူး သူတိုင္းကလည္း ခ်ီးမႊမ္းၾကသည္။ လဖက္သုပ္ႀကိဳက္ေသာ က်ေတာ္ ကိုကို့ဆီ တစ္ေန႔ေတာ့ ေရာက္ျဖစ္သည္။ လဖက္စားဖို႔ထက္ ကိုကိုနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္တာက အဓိက ျဖစ္သည္။  အဲ့သည္ေန႔က မေကြးသား အစ္ကို တစ္ေယာက္လည္း ကို႔ကို႔ အိမ္ေရာက္ေနသည္။ က်ေတာ္တို႔ ကိုကို႔လက္ရာ လဖက္သုပ္ကို အားရ ပါးရ စားၾကသည္။ ကင္မရြန္းဟိုင္းလန္းက ကိုကိုဝယ္လာေသာ  BOH တံဆိပ္ လဖက္ေျခာက္ ခတ္ထားေသာ ရည္ေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ျဖစ္သည္။

မေကြးသား အစ္ကို ျပန္ခါးနီး ေတာ့ " က်ေတာ္ေကာ ဘာလုပ္ရမွာလဲ"ဟု ကိုကို႔ကို ေမးလိုက္သည္။ ကိုကိုကေနအံုးေလဟု တိုးတိုးေလး ေျပာသည္။  
သည္လိုနဲ႔ က်ေတာ္ ကို ကို ့ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့သည္။  ဟိုအစ္ကိျပန္သြားေတာ့ ကိုကိုက က်ေတာ့ကို သူအိပ္ခန္းထဲ လာဖို႔ ေခၚသည္။ က်ေတာ့ ရင္ေတြ ခုန္ေနသလား။

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကိုကိုက အငမ္းမရ နမ္း ေတာ့သည္။ က်ေတာ္ကလည္း ျပန္လည္နမ္းမိသည္။ ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးသည္ လြန္စြာ နမ္း၍ေကာင္းသည္။  ကိုကိုကေတာ့  က်ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းထူထူမ်ားကို လြန္စြာတပ္မက္သည္ ဟုဆိုပါသည္။  အဲ့သည္ေနာက္ ကိုကိုက က်ေတာ့ ခ်ဳိခ်ဳိေလးကို စို႔ပါေတာ့သည္။ သည္ေနာ္မွာ က်ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကိုယ္မွာ အက်ႍံဆိုလို႔ အတြင္းခံေလးမွ်သာ က်န္ေတာ့သည္။ က်ေတာ္ ကိုကို႔ကို လွဲအိပ္ေစပီး က်ေတာ္က ကို႔ကို႔ ခႏၶာကိုယ္ေပၚ အုပ္မိုးကာ ကို႔ကို႔ရင္အုပ္က်ယ္က်ယ္ ေလးမွ ဖတ္ကာထားသည္။ အဲ့သည့္ေနာက္ ေအာက္ဖက္ဆင္းကာ ခ်ဳိခ်ဳိစို႔ေပးသည္။ ကို႔ကို႔ ညီးညဴမိန္းေမာသံမ်ားသည္ ဖြင့္ထားေသာ သီးခ်င္းသံမ်ားထက္ က်ယ္ေလာင္ေနသည္။ 

ထိုမွတဆင့္ က်ေတာ္ ကိုကို႔ ညီဖြားေလးကုိ အတြင္းခံ အျပင္မွ လွမ္းကိုင္ေတာ့ ကိုကို တြန္႔တြန္႔ လူးေနပီ ျဖစ္သည္။ ထိုမွတဆင့္ အတြင္းခံေလးကို အသာခြၽတ္ေတာ့ ကိုကို ဖင္ေလးႂကြေပးသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုကို႔ ကိုယ္မွာ အဝတ္အစားမရီွေတာ့။ ကိုကို႔ ညီဖြားေလးသည္ က်ေတာ့ ညီဖြားေလးထက္ မဆိုသေဘာက္ေလး ႀကီးမည္ ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ က်ေတာ့ထက္ တိုပါသည္။ ကိုကိုက က်ေတာ့ထက္ အရပ္ပုသည္ကိုး။

က်ေတာ့္ေခါင္းေလး ကို႔ကို႔ေပါက္းၾကာထဲ ငုပ္လွ်ဳိးလိုက္ ကို႔ကို႔ခ်ဳိခ်ဳိးေလးအား စို႔လိုက္ျဖင့္ အလုပ္မ်ားေနပါသည္။ ကိုကို႔ ညီဖြားေလးမွာ ေရွ႕ဦးအရည္မ်ား  စိမ့္ထြက္ေနသည္မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပီျဖစ္သည္။

က်ေတာ ကို႔ကို႔ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို မိုးေပၚေထင္ကာ က်ေတာ့ လုပ္ငန္းစတင္ရန္ ျပင္ဆင္လိုက္ပါသည္။ က်ေတာ့ ညီဖြားကလည္း ကိုးဆယ္ဒီဂရီမက ေတာက္မတ္ေနပါေတာ့သည္။ က်ေတာညီဖြားေလး ကိုကို႔ ခေရဝ ဆီ ေထာက္မိေသာ အခ်ိန္တြင္ ကိုကို႔ဆီမွ အသံထြက္လာပါေတာ့သည္။
" ခြၽတ္တားေလး ကိုကိုနဲ႔ တစ္သက္လံုး အတူေနနိင္မလား"   ကိုကိုေမးပါသည္။ က်ေတာ္က က်ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို ေပးေတာ့ ကိုကို မခ်ိၿပံဳး ၿပံဳး ပါသည္။ အဲသည္ေနာက္က်ေတာ္ ကုတင္ေပၚလွဲခ်ရင္း က်ေတာ္ အနားယူ ေနလိုက္မိေတာ့သည္။ 

အဲသလို ပထမအႀကိမ္ ေတြ႕ဆုံၿပီးေနာက္  ကိုကိုနဲ႔က်ေတာ္ အပတ္စဥ္ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း ေတြ႕ၾကပါသည္။ ကိုကို႔ ကန္ပနီရိွတဲ့ ကြန္ဒိုက ေရကူးကန္မွာ ေရကူးရင္း ဒါမွမဟုတ္ တင္းနစ္႐ိုက္ဖို႔ရန္ျ ျဖစ္သည္။  ညစာကို ကိုကိုေကာ က်ေတာေကာ ႀကိဳက္တဲ့ ယိုးဒယားစာ စားရင္း တခါတေလ kfc ၾကက္ေၾကာ္ စားရင္း က်ေတာ္တို႔ အပတ္စဥ္ ္ၾကာသပေတးေနတိုင္း ေတြ႕ျဖစ္ၾကပါသည္။ က်ေတာ့ ၾကာသပေတး ညမ်ားသည္ ကို႔ကို႔ အတြက္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

ကတိတစ္ခုကို လြယ္လြယ္မေပးခ်င္ေသာ က်ေတာ္ႏွင့္ ကိုကိုတို႔ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ႀကီးေပၚ အပတ္စဥ္ ၾကာသပေနးေန႔တိုင္း တူတူ အိပ္မိၾကသည္ကေတာ့ မဆန္းဖူးထင္ပါသည္။ တခါတေလ က်ေတာ္ ေတြးမိေနတာက ကိုကိုက က်ေတာ့္ ဆီက လိုခ်င္တာလား က်ေတာ့္ကို ေပးဆပ္ခ်င္တာလား။ က်ေတာ္ကေတာ့ မေပးဆပ္ႏိုင္ပါ။ ေပးဆပ္ရတဲ့ အရာေတြထဲမွာ အမုန္းဆုံးတစ္ခုက အဲသလို ေပးဆပ္ျခင္းမ်ိဳးပါ။

ကိုကိုက မစို႔မပို႔ေပးေသာအရာႏွင့္ အာသာမေျပေသာက်ေတာ္ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္တက္လြန္း ေသာက်ေတာ္  အစားၾကဴးေသာက်ေတာ္ သည္ ကိုကိုမသိေအာင္ ညစာကို အျပင္မွာ ထြက္စားေလ့ရိွသည္။ အလြန္အကင္းပါးေသာကိုကိုသည္ က်ေတာ္ ညစာခိုးစားတိုင္း ေျခရာခံမိသည္။ သည္လိုႏွင့္ က်ေတာ္ႏွင့္ ကိုကိုတို႔ဆက္ဆံေရးသည္ အနည္းငယ္ တင္းမာလာသည္။ တင္းလြန္းေသာ ႀကိဳးတို႔သည္ မၾကာမီွ ျပတ္တက္သည္။

သည္လိုနဲ႔ ကိုကိုေကာက်ေတာ္ပါသိသည့္ ညီငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲ အၿပီး ေသာၾကာညတစ္ခုမွာ ကိုကို႔ကို က်ေတာ္ လမ္းခြဲစကားေျပာလိုက္သည္။ အဲ့အခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာဆို တူးပို႔သံေတြညံကာ ပိေတာက္နံေတြ လိႈင္ေနမည္ ျဖစ္သည္။ ကိုကိုကလည္း မာန အလြန္ႀကီးသူဆိုေတာ့ ေန႔မကူးပဲ က်ေတာ္တို႔ ျပတ္ဆဲၾကသည္။ ထိုေႏြဦးသည္ ကိုကို႔ အတြက္ ပူျပင္းလြန္းျမည္ထင္သည္။ က်ေတာ္အတြက္ ေႏြလြန္ေျမာက္ကာ မိုးဦးစကို ေရာက္သည္ကဲ့သို ေအးျမမႈကို ခံစားရသည္။ မၾကာခင္ မိုးႀကိဳးမ်ား မုန္တိုင္းမ်ား က်မည္ကို က်ေတာ္ ႀကိဳတင္ မရိပ္မိ မသိရီွခဲ့။

အဲ့အခ်ိန္က စစ္အစိုးရသည္ ႏိုင္ငံေရးသမား မွန္သမွ်ကို အျမစ္ပါမက်န္ ျဖဳတ္ထုပ္သတ္ လုပ္ေနေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ကို႔ကို႔ စိတ္ အမူအက်င့္မ်ားသည္ စစ္အစိုးရနဲ႔ အလားသဏ႑န္တူသည္။  က်ေတာ့္ ခြၽတ္တားေလးကို သူရင္ခြင္ထဲက ထုတ္ခဲ့႐ံုမက က်ေတာ္နဲ႔ ပတ္သတ္တာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းေတာ့သည္။  ကိုကိုနဲ႔ လမ္းခြဲအၿပီး တစ္ပတ္ေက်ာ္တြင္ က်ေတာ့ အီးေမလ္းအေဖာက္ခံရပီး က်ေတာ့ က်င္လည္ရာ ဝန္းက်င္ တစ္ခုမွာ မ်က္ႏွာ မျပရဲေအာင္လုပ္ခံလိုက္ရသည္။

မၾကာခင္ သႀကၤန္က်ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ က်ေတာ့တြင္ zara တံဆိပ္ ရွပ္အက်ၤႌ အျပာကြက္တစ္ထည္ ရိွသည္။  ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း က်ေတာ္ ထို အက်ႍံႌေလးကို မျပတ္ဝတ္တက္သည္။ ထိုအက်ၤႌေလး အေရာင္ေတြ ေဖ်ာကာေနေသာ္
လည္း ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း က်ေတာ္ ဝတ္ေနအံုးမည္ျဖစ္သည္။ ထိုအက်ၤႌေလး ေဆြ႕ျမည့္ကာ ေပါက္ၿပဲကာလာလ်င္လည္း က်ေတာ္ ဝတ္ေနအံုးမည္ျဖစ္သည္။ ဝတ္မရေအာင္ စုတ္လာလ်င္ေတာ့ အျမတ္တႏိုး သိမ္းဆည္းထားမည္ ျဖစ္သည္။ျဖစ္သည္။

ေႏြဦးတြင္ ရြက္ေႂကြကေလးမ်ားသည္ စီရန္ဂြန္းလမ္းမႀကီးတေလ်ာက္ ေလႏွင္ရာ လြင့္ပါးေနသည္။ ကိုကို႔အိမ္သည္ ထိုလမ္းမႀကီးေဘး တေနရာတြင္ ရွိိခဲ့ဖူးသည္။

Apr 10th

၀ဋ္ရွိခဲ့ရင္ေက်ပါေစ (အပိုင္း -၁မွ ၁၃ ထိ စဆံုး

By davidmgmg

ကၽြန္ေတာ္၏ ပထမဆံုး၀တၳဳရွည္ပဲျဖစ္ပါသည္။ အဆံုးထိ စိတ္ရွည္သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးၾကေစလိုပါတယ္။ အျပစ္အနာအဆာမ်ားကိုလည္း ရွာၾကံၿပီး အားမနာတမ္းေ၀ဖန္ၾကေစလိုပါတယ္။ သင့္စိတ္ႀကိဳက္ ရွယ္လည္းရွယ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေဒးဗစ္

သူနဲ႔ စကားမေျပာရတာ ဒီေန႔ေရာဆို (၃)ရက္ပင္ရွိခဲ့ၿပီ။ ၀ိုင္ဖိုင္က အလုပ္ထဲမွာပဲရွိတာမို႔ ရံုးပိတ္သည့္ေန႔မ်ားတြင္ သူနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ မေတြ႔ရ။ မေျပာရ မေနႏိုင္သည့္အခါမ်ားတြင္ ဖုန္းေဘ အကုန္ခံၿပီး ေျပာရသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ရံုးပိတ္ရက္ စေန တနဂၤေႏြေန႔က သူ႔ဆီ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ခဲ့။ သူက ခ်စ္တယ္လို႔ စတင္ၿပီး ဖြင့္ေျပာခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ့္ဆီ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် ဖုန္းမဆက္ခဲ့ဖူးေသး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကပဲ မေနႏိုင္လြန္းလို႔ပဲလား၊ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ပဲလား၊ ကိုယ့္ေခါင္းထဲ သူ႔အေၾကာင္းေလးမ်ား ေရာက္လာၿပီဆိုလွ်င္ျဖင့္ ဖုန္းဆိုင္ေလးဆီ ေျပးေရာ့။ သူ႔ရဲ့ ရွတတအသံေလးကို ၾကားလိုက္ရလွ်င္ျဖင့္ ရင္ထဲ သိပ္ကိုၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့သြားရတာ။ သူနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ စကားေျပာတိုင္း ဖုန္းနဲ႔ စကားေျပာတိုင္း “အခ်စ္ဆီ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ဖုန္းေခၚပါဦး၊ အခ်စ္ကပဲ စစဆက္ေနရတယ္၊ ခ်စ္ကသာ စဆက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အခ်စ္သိပ္ခ်မ္းသာမွာ၊ ခ်စ္က အခ်စ္ကို သိပ္ခ်စ္တာပါလို႔ အသိအမွတ္ျပဳရာေရာက္တာေပါ့” လို႔ ပူဆာခဲ့ေပမဲ့လည္း သူ႔ဘက္က စတင္ၿပီး ဖုန္းမေခၚခဲ့ျပန္။ ဖုန္းထဲမွာ သူ႔ရဲ့အသံေလးက ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလးေပမဲ့ ဖုန္းနဲ႔ စကားေျပာရျခင္းကို သူသေဘာမက်ဘူးမ်ားလား။ ဖုန္းေဘမ်ား ေခၽြတာေနသလား။ တစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္ရမည္။ ဟုတ္ေပမည္။ ကိုယ္တိုင္က နားေလးေနသူတစ္ေယာက္ပါ။ သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာရင္ ကိုယ့္ရဲ့ေဘးမွာ သူ႔ရဲ့ စကားကို နားေထာင္ေပးမဲ့ အကူတစ္ေယာက္ထားရွိရတာ။ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူတို႔ သဘာ၀ ခ်စ္စကားမ်ား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာခြင့္မရတဲ့အေျခအေန။ ကိုယ္တိုင္ကပဲ သူ႔ကို ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး သူ႔က်ေတာ့ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာခြင့္မရပဲ ကိုယ္ေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္အင္းလုပ္၊ ဟုတ္ကဲ့ပဲ ေျပာေနရတဲ့အေျခအေန။ တစ္ခါတေလမ်ား သူ႔ဆီက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေလး ၾကားခ်င္ခဲ့လွ်င္ အကူနားေထာင္ေပးသည့္ လူနဲ႔ ေ၀းရာသို႔ ဖုန္းကေလးကို သယ္ၿပီး

“အခုေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး၊ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာၾကားခ်င္တယ္”

လို႔ေတာင္းဆိုတဲ့အခါက်မွ သူ႔ဘက္က

“ဟုတ္ကဲ့ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္”

လို႔ ရွတတအသံေလးနဲ႔ ဆက္တိုက္ေျပာရတဲ့အေျခအေန။ ဒါ့ေၾကာင့္မ်ား သူ႔ဘက္က စတင္ၿပီး ဖုန္းမေခၚခဲ့တာမ်ားလား။

ထိုကဲ့သို႔ ကိုယ့္ဘက္က အလိုက္တသိ သိနားလည္လက္ခံေပးၿပီးေနာက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ စေန တနဂၤေႏြေန႔က သူ႔ဆီ ဖုန္းမေခၚျဖစ္ခဲ့ပါ။

ယေန႔ေတာ့ ေန႔လည္ (၂)နာရီပင္ခြဲေတာ့မည္။ မၾကာမီ (၄)နာရီခြဲၿပီး ရံုးဆင္းေတာ့မည္။ ခုခ်ိန္ထိ သူလိုင္းေပၚတက္မလာေသး။ ကိုယ္က ခါတိုင္း ရံုးမတက္ခင္ေလးမွာ အြန္လိုင္းသံုးတတ္မွန္း သူက သိေတာ့ သူက အလိုက္တသိ လိုင္းေပၚတက္တက္လာၿပီး “သတိရေၾကာင္း၊ အရမ္းခ်စ္ေၾကာင္း၊ ညက ခ်စ္သူကို  အိပ္မက္မက္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သြားသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္၊ ဘာစားစား၊ ဘယ္လိုေနေန ညအိပ္ယာ၀င္လည္း သတိရ၊ မနက္အိပ္ယာထလည္း သတိရေၾကာင္း၊ စိတ္ခ် ဘယ္မွထြက္မသြားဘူး ခ်စ္ရင္ထဲမွာ အၿမဲရွိေနေၾကာင္း ” တီတီတာတာခ်စ္စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။ ယေန႔နံနက္ ရံုးမတက္ခင္က သူလိုင္းေပၚတက္မလာခဲ့ပါ။ သူဘာမ်ားျဖစ္ေနသလဲ။

ေန႔လည္ (၁၁)ခြဲၿပီးေနာက္ပိုင္း အလုပ္နားခ်ိန္ ထမင္းစားခ်ိန္မွာကား သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လည္းရွိ အခ်ိန္လည္း မ်ားမ်ားရေတာ့ ခ်စ္စကားေတြ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ ေျပာခြင့္ရခဲ့သည္။ ယေန႔ ေန႔လည္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း သူလိုင္းေပၚတက္မလာခဲ့ျပန္။ သူ ဘာမ်ားျဖစ္ေနလို႔ပါလိမ့္။ ဆိုင္မွာ ဘာျပသ္သနာမ်ားျဖစ္ေနလို႔ပါလိမ့္။ သူေရာ ကိုယ္ေရာ ေဂးဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္း ခ်စ္သူျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း သူ႔မိဘေတြ သိသြားလို႔မ်ား ဖုန္းမဆက္ရ၊ အြန္းလိုင္းမသံုးရဆိုၿပီး ပိတ္ပင္ထားခဲ့သလား။ အို မဆိုင္လိုက္တဲ့ ကိစၥ။ သူရယ္ ကိုယ္ရယ္က မပြင့္မႏြဲ႔တဲ့ မိန္းကေလးျဖစ္ခ်င္စိတ္မရွိတဲ့ လူျမင္ရံုနဲ႔ ေဂးမွန္း မသိရတဲ့သူေတြပဲဟာ။ ဒါဆို အခု သူဘာေၾကာင့္မ်ား လိုင္းေပၚတက္မလာခဲ့ရတာပါလိမ့္။ စိတ္ပူမိသည္။ ၀မ္းလည္းနည္းမိသည္။ သူ ကိုယ့္အေပၚ စိမ္းကားသြားသလား၊ ခဏေလာက္ေမ့ေနသလားလို႔ေတာ့ နည္းနည္းေလးမွ သံသယမ၀င္မိ။

ညက်ရင္ သူ႔ဆီ ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေအာင္ဆက္မည္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏွစ္သိမ့္ကာ ၀မ္းနည္းစိတ္ကို ေျဖသိပ္လိုက္ရသည္။ အခု အလုပ္ပါးေနသည္မို႔ ေဖ့ဘုတ္ထဲမွ Status မ်ား၊ ပံုမ်ားကို လိုက္လံေငးေနလိုက္သည္။ သူ႔ဆီ စိတ္ပူေနသည့္အေၾကာင္း ခ်စ္ေၾကာင္း လြမ္းေၾကာင္း မက္ေဆ့လည္းပို႔လိုက္သည္။ ခင္မင္ရသည့္ သူငယ္ခ်င္း အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အပ်င္းေျပ စကားေျပာေနလိုက္သည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ အမွတ္မထင္ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပေနတာကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

ေနႏိုင္လိုက္တဲ့ သူ။ သူ႔ဆီ မက္ေဆ့ပို႔ထားတယ္ဆိုတာ သူလိုင္းေပၚတက္လာလာခ်င္း သူသိမွာပဲ။ ဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုး သူနဲ႔ မေတြ႔ရျခင္းေၾကာင့္ သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ေတြ႔ခ်င္၊ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူေနမဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုလည္း သူသိမွာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူလိုင္းေပၚတက္လာတာ ေနာက္က်ေနျခင္းေၾကာင့္ တက္လာလာခ်င္းမွာ ထံုးစံအတိုင္း-

“ဟိုင္း အခ်စ္ ကိုယ္ေရာက္လာၿပီေလ”

လို႔ စတင္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္သင့္တာေပါ့။ ဒါမ်ား သူဘာေၾကာင့္ စတင္ၿပီး ႏႈတ္မဆက္ပဲလုပ္ေနသလဲ။ ေဖ့ဘုတ္ေပၚ စေရာက္ေရာက္ခ်င္းမို႔ သူ အလုပ္ရႈပ္ေနသလား။ Comment Box ကိုၾကည့္ၿပီး သူတင္ထားတဲ့ Status၊ Photo မ်ားကို တခ်ိဳ႔ေသာသူမ်ားက Like လုပ္ Comment ေပးထားသည္မ်ားကို ျပန္လည္ၿပီး Like လုပ္ Comment ေပးေနသလား။ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ့ မက္ေဆ့မ်ားကို ျပန္ေျဖေနသလား။ Request လုပ္ထားသူမ်ားကို Request လုပ္ထားသူမ်ားရဲ့ ေ၀ါကိုသြားၿပီး လက္ခံသင့္ မခံသင့္ စဥ္းစားေနသလား။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း Status မ်ား Photo အသစ္မ်ားတင္ေနသလား။ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ့ Status မ်ား Photo မ်ားလိုက္ လိုင္လံေငးၿပီး Like လုပ္ Comment ေပးေနသလား။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ခဲ့ျပန္ရင္လည္း သူဒီေန႔လိုင္းေပၚတက္လာတာေနာက္က်ေနျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘက္က သူတက္မလာေတာ့ဘူးအထင္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေဖ့ဘုတ္မွာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနသလား။ လုပ္ပါေစ။ ခဏေလာက္ေတာ့ သူ႔ကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးထားလိုက္မည္။ ခဏေနရင္ သူ႔ဘက္က “ဟိုင္း အခ်စ္ ကိုယ္လာၿပီေလ” ဆိုတဲ့ စကားေလး ေပၚလာလိမ့္မည္။

သိုေသာ္ သူ႔ဘက္ ထိုစကားေလး ေပၚထြက္မလာခဲ့ပါ။ ရင္ထဲက စိတ္တိုသလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလိုျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူ ယေန႔က်မွ ဘာေၾကာင့္ ခုလို ထူးထူးဆန္းဆန္း ျဖစ္ေနရတာပါလိမ့္။ ဆက္ေစာင့္ေနလိုက္ေသးသည္။ တစ္မိနစ္၊ ႏွစ္မိနစ္၊ သံုးမိနစ္။ သူက ကိုယ့္ခ်စ္သူ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူက ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ရွိေနလွ်က္နဲ႔ လွမ္းႏႈတ္ဆက္ခြင့္၊ စကားေျပာခြင့္ရမဲ့အခ်ိန္ကို ဘယ္သူကမ်ား သံုးမိနစ္ထက္ပိုတဲ့ အခ်ိန္ထိ ေစာင့္ဆိုင္းေနႏိုင္ပါ့မလဲ။ မေနႏိုင္တဲ့အဆံုး သူတက္လာတာကို သိတာၾကာခဲ့ၿပီဆိုတာကို မသိဟန္ေဆာင္၊ သူမီးစိမ္းျပေနတာကို ခုမွ သိတယ္ဆိုတဲ့ ေလသံေလးနဲ႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

“ခ်စ္ေရာက္လာၿပီလား၊ အခ်စ္က ခ်စ္တက္မလာေတာ့ဘူးထင္ေနတာ”

“အင္း”

အင္း တဲ့။ သူ႔ဘက္က ျပန္ေျဖလိုက္ပံုက တံုးတိတိႀကီး။ ရင္ထဲ နည္းနည္း ဘ၀င္မက်မိျဖစ္သြားသည္။ သူ ကိုယ့္အေပၚ ဘယ္တုန္းကမွ ခုလို စိမ္းစိမ္းကားကား မဆက္ဆံခဲ့ဖူး။ ခါတိုင္းေတြတုန္းကမ်ားဆို “အခ်စ္ လိုင္းေပၚေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီလား၊ ကိုယ္နည္းနည္း ေနာက္က်သြားတယ္ ေဆာရီးေနာ္ အခ်စ္၊ အခ်စ္နဲ႔ စေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း အခ်စ္စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးမယ္ အာဘြား”

အဲ့လိုေလးေတြ လွမ္းလွမ္း လုပ္ေပးတတ္တာ။ အခုက်ေတာ့ ဘယ္လိုႀကီးမ်ားပါလဲ။ ေနာက္ထပ္ စကား တစ္ခုခုထြက္လာဦးမယ္ အထင္နဲ႔ ဆက္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ထြက္မလာခဲ့ပါ။ ေဒါသထြက္လာသလိုလိုေလးရွိေပမဲ့ ေအာင့္အည္းကာ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာသံေလး ေႏွာလိုက္သည္။

“ခ်စ္ အခု ဘာလုပ္ေနတာလဲဟင္၊ ခ်စ္ မနက္ကေရာ ေန႔လည္ကေရာ တက္မလာလို႔ အခ်စ္က အရမ္းစိတ္ပူေနတာ”

“ငါ အခု မအားဘူးကြ”

အမေလး။ လန္႔လိုက္တာ။ ကိုယ္ကေမးလို႔ သူ႔ဘက္က ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့စကား။ တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္လံုး၀မထင္မွတ္ မၾကားဖူးတဲ့စကား။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္တုန္းကမွ ကိုယ့္ေရွ ့မွာ သူ႔ကိုယ္သူ “ငါ” လို႔ မသံုးႏႈန္းခဲ့စဖူး။ အရင္တုန္းက သူ႔ကိုယ္သူ “ခ်စ္” လို႔ “ကိုယ္” လို႔ ပဲ သံုးႏႈန္းတတ္ခဲ့တာ။ ခုမ်ားက်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္မ်ား “ငါ” လို႔ ရင့္ရင့္သီးသီး သံုးႏႈန္းလိုက္ရတာပါလိမ့္။ “ငါ” ဆိုတဲ့ ရင့္သီးတဲ့ စကားရဲ့ေနာက္မွာ စိတ္တို စိတ္ဆတ္တဲ့ေလသံ “ကြ” ဆိုတာႀကီးက နားခါးခက္ခက္ ကပ္ပါလာေသး။ သူ႔ဆီက စိမ္းကား နားခါးတဲ့ စကားေတြ ထြက္လာခဲ့လို႔ စိတ္တို ၀မ္းနည္းျဖစ္ေပမဲ့ သည္းခံလိုက္ပါေသးသည္။

“ဘာေၾကာင့္ ငါ လို႔ သံုးႏႈန္းလိုက္ရတာလဲ၊ အခ်စ္ကို ဘာလို႔ ၀မ္းနည္းေအာင္လုပ္ရတာလဲ”

လို႔ေတာ့ မေမးရက္ပါဘူး။ ေမးခ်င္စိတ္လည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။

“ခ်စ္ေနာ္၊ အင္း မအားရင္လည္း ဆက္လုပ္ေပါ့“

အဲ့ဒီစကားရဲ့ေနာက္မွာ-

“ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ကိုေတာ့ ခါးခါးသီးသီး မေျပာပါနဲ႔ အခ်စ္မခံစားႏိုင္လို႔ပါ”

လို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘက္က တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။ သူ႔ဘက္ကလည္း တိတ္ဆိတ္ေနျပန္သည္။ မအားဘူးဆိုတာေၾကာင့္ တိတ္ဆိတ္ေနတာလား။ တကယ္ေကာ ဟုတ္ရဲ့လား။

တခ်ိဳ ့ပံုျပင္ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာေတာ့ ကိုယ့္ဘက္မွာ ခ်စ္သူနဲ႔ ဆက္လက္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အေျခအေနမ်ိဳး ေရာက္လာတဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္သူကိုတစ္ဘ၀စာလံုးအတြက္ ရည္ရြယ္သလား ဘာလား မစဥ္းစာပဲ ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာၿပီးတဲ့အခါက်မွ ကိုယ့္ဘ၀က ၾကမ္းတမ္းလြန္းေနေတာ့ ၾကမ္းတမ္းလြန္းတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ဘ၀ထဲ ခ်စ္သူကို ဆြဲမထည့္ရက္လို႔၊ ခ်စ္သူကို ေကာင္းစားေစခ်င္လို႔၊ ပန္းခင္းတဲ့လမ္းမွာေနေစၿပီး ဆူးခင္လမ္းထဲ မေလွ်ာက္လွမ္းရေစဖို႔ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ ကိုယ့္အေျခအေနကို ခ်စ္သူကို ဖြင့္မေျပာရက္ခဲ့စဥ္ ကိုယ္တိုင္ အနစ္နာခံ ခံစားၿပီး မလုပ္ရက္မေျပာရက္ပဲ ရက္စက္ျပ၊ ကိုယ့္အေပၚမုန္းလာေအာင္ စိမ္းကားျပတာမ်ိဳး၊ ဟန္ေဆာင္ က်ိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ လုပ္ျပခဲ့ရဆိုသလိုမ်ိဳးလား။ အခု သူ႔ဘက္က အဲ့လိုမ်ိဳး လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးေနသလား။ သူ႔မွာ အခက္အခဲေတြရွိေနသလား။ သူ႔ဘ၀ထဲ ဆက္လက္ မ၀င္ေစလို႔မ်ား ခုလို ရင္းသီးတဲ့ စကားေျပာထြက္လိုက္တာမ်ားလား။ ေတြေ၀ေနတုန္း သူ႔ဘက္က စာစကားထြက္လာသည္။

“ဘာေၾကာင့္ မအားတာလဲလို႔ မေမးေတာ့ဘူးလား”

“ဟင္၊ အင္းး ခ်စ္ေမးေစခ်င္ရင္ ေမးပါတယ္”

ကိုယ္တိုင္က ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔သေဘာဆိုၿပီး အၿမဲတမ္း အနစ္နာခံထားခဲ့တာ။

“ငါ အခု ေကာင္းေနတာကြ၊ တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔”

“ဘာေကာင္းတာလဲ”

“အားး အားးး နာနာေလးလုပ္ပါကြ၊ နာေလေကာင္းေလကြာ၊ အခ်စ္ ခဏေစာင့္ေနာ္ မၿပီးေသးလို႔”

သူ႔စကားေၾကာင့္ ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္မိသည္။ ခုနက စိုးရိမ္စိတ္ကေလးသည္ပင္ ဂြမ္းစေလး ေလအေ၀ွ ့မွာ လြင့္စင္သြားသလို ဖ်တ္ကနဲ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ေတာ္ေတာ္ အစအေနာက္သန္တဲ့ သူပါရယ္ေလ။ ကိုယ္က သူ႔အေပၚ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အကဲစမ္းတတ္လြန္းတဲ့ သူပါ။ ဟိုးတစ္ခါက သူ အကဲစမ္းခဲ့ပံုေလးကိုၾကည့္ဦး။

“အခ်စ္ေရ၊ မေန႔ညက ခ်စ္ဆီ ဖုန္းလာတယ္၊ ခ်စ္နဲ႔ တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူတစ္ျပန္ ကိုယ္တစ္လွည့္ လုပ္ခဲ့တဲ့သူေလ၊ သူက သူ႔ကို ျပန္ခ်စ္ႏိုင္မလားတဲ့။ ခ်စ္ရဲ့ ဘ၀ထဲကို သူျပန္လာခ်င္ပါတယ္၊ ခြင့္ျပဳပါေနာ္တဲ့”

“ေၾသာ္”

“ဘာေၾသာ္လဲ၊ အဲ့ဒီေတာ့ ခ်စ္က ဘာျပန္ေျပာလိုက္သလဲလို႔ေတာ့ မေမးေတာ့ဘူးလား”

“ခ်စ္ေမးေစခ်င္ရင္ ေမးပါတယ္ခ်စ္”

“ဟင္းေနာ္ ဟင္းဟင္း၊ ခ်စ္က ျပန္စဥ္းစားမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္ သိလား”

“ေၾသာ္ ေကာင္းပါတယ္”

“ဘာေကာင္းတာလဲ”

“အခ်စ္ကေတာ့ ခ်စ္သေဘာပါ၊ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေကာင္းဘက္ကပဲ စဥ္းစားပါ၊ သူက ခ်စ္နဲ႔ အေနနီးေတာ့ အခ်စ္ထက္စာရင္ ဘ၀မွာ ပိုၿပီး အဆင္ေျပေခ်ာမြ႔မွာပါ၊ ခ်စ္ေပ်ာ္ရင္ အခ်စ္လည္း ေပ်ာ္ၿပီ၊ ခ်စ္ေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ဘယ္ေလာက္ပဲ ခံစားရ ခံစားရ ေက်နပ္ေနၿပီးသား”

“ဟင္း ေျပာကိုမေျပာခ်င္ဘူး၊ အခု ခ်စ္တကယ္ေျပာေနတယ္မွတ္သလား၊ အခ်စ္ကို တမင္စေနတာ၊ ဘာလို႔ဆို ခ်စ္ကို သ၀န္တိုေစခ်င္လို႔။ သိလား၊ အခုေတာ့ အခ်စ္က သ၀န္မတိုရံုတင္မက လိုက္ေလ်ာေပးေနလိုက္ေတာ့ အခ်စ္ရဲ့ အခ်စ္ကို ခ်စ္ ဘယ္လိုယံုၾကည္ရပါေတာ့မလဲ”

“အာ ခ်စ္ကလည္း အခ်စ္က ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ေကာင္းဖို႔ အတြက္ဆို လိုက္ေလ်ာေပးၿပီးသားပါဆို”

“အင္းပါ၊ အင္းပါ၊ ဒီက အကဲစမ္းလိုက္မိတာကိုက မွားပါတယ္ ဟင္းဟင္း”

အဲလို အကဲစမ္းမႈမ်ိဳး သူ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လုပ္တတ္ခဲ့တာ။ လုပ္ခဲ့တိုင္းလည္း ကိုယ့္ဘက္က သူ႔အေပၚ ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာေပးခဲ့တာမို႔ အႏိုင္ရခဲ့တာခ်ည္း။ သူလည္း အရႈံးေပးခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ။ အခုလည္း နည္းအသစ္တစ္ခုကို တီထြင္ၿပီး အကဲစမ္းနည္း တစ္ခုကို ထုတ္သံုးေနၿပီလား။

“ေကာင္းေနေပါ့ ေကာင္းေနေပါ့ ဟြန္း ဟြန္း”

သူ စေန ေနာက္ေနတယ္ဆိုတာ သိတဲ့ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ခၽြဲ႔ႏြဲ႔တဲ့ေလသံေလးနဲ႔ ေျပာလိုက္သည္။

ေနာက္ (၂)မိနစ္ေလာက္ၾကာသြားသည္။ သူ႔ဘက္က ဘာစကားမွ ထြက္မလာခဲ့ေတာ့ ရင္ထဲက ၀မ္းနည္းခ်င္လာသလိုလိုသို႔။

“ခ်စ္ အဲ့လို မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ကြာ၊ အခ်စ္ တကယ္ ၀မ္းနည္းတယ္ကြာ၊ အခ်စ္ကို ခ်စ္ရင္ အကဲစမ္းတာမ်ိဳး မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္”

“အခု ငါနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့သူက ဘယ္သူလဲ သိလား”

မ်က္ရည္မ်ားက ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ရြဲ႔႕လာသလိုလုိသို႔။

“ေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး၊ ခ်စ္စေနမွန္း သိတယ္”

“အားး ေကာင္းခန္းေရာက္ေနၿပီ၊ အရည္ေတြ ထြက္ေတာ့မယ္၊ အား အား ထြက္ၿပီ ထြက္ၿပီ၊ ေကာင္းလိုက္တာကြာ”

ခုေနခ်ိန္မ်ား သူေဘးမွာ ရွိေနခဲ့ရင္ သူ႔ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို ေဆာင့္ကိုင္လႈပ္ၿပီး “ခ်စ္” ဆိုၿပီး ေအာ္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။

“ခ်စ္……………..”

လို႔ ရိုက္ထည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ေအာ္ခ်င္ေနတယ္ဆိုတာ သူသိမွာပါ။ သူ႔ဘက္က ဘာစကားမွ ထြက္မလာခဲ့ျပန္။

“စကားေျပာပါခ်စ္၊ အခ်စ္ကို ခ်စ္ရင္ စကားေျပာပါ၊ အဲ့လို မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ဆိုကြာ”

ထူးမျခားနား။

“အခ်စ္ကိုခ်စ္ရင္ ခ်စ္လုပ္ရပ္ေတြကို ရပ္တန္းက ရပ္ပါေတာ့၊ ရပ္ပါေတာ့၊ ဒီမွာ တကယ္ငိုေနၿပီသိလား”

တကယ္လည္း မ်က္ရည္မ်ားက ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာသည္။

“ငါ မင္းကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး”

ဘာတဲ့။ သူ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ စတင္ဖြင့္ေျပာခဲ့စဥ္က “မင့္ပံုေလးကို ငါ ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ခဲ့တာပါကြာ၊ ရယ္ေနတဲ့ မင့္ပံုေလးက ငါ့မ်က္လံုးထဲက မထြက္ခဲ့ဘူးတကယ္ပါ၊ ငါ့ရဲ့ အခ်ိန္တိုင္း စကၠန္႔တိုင္းကို စိုးမိုးခဲ့တာပါကြာ၊ မင့္အခ်စ္ကိုသာ ငါရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီဘ၀မွာ ေသသည္အထိ မင္းနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မၿငိဳမျငင္ မၿငီးေငြ႔စတမ္း ျဖည့္ဆည္းေပႏိုင္ပါတယ္” လို႔ေျပာခဲ့သူက အခု ဘာတဲ့ “ ငါမင္းကို မခ်စ္ေတာ့ဘူး” ဆိုပါလား။ ဒါလည္း အကဲစမ္းနည္းတစ္မ်ိဳးပဲလား။ ဟိုအရင္က သူ႔ရဲ့အကဲစမ္းမႈေတြကို အျပံဳးနဲ႔ လက္ခံႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ အခုေတာ့ မေပ်ာ္ႏိုင္ မျပံဳးနိုင္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္သာ။

“ခ်စ္ရယ္ ဒီနည္းနဲ႔ေတာ့ အကဲမစမ္းပါနဲ႔လားကြာ၊ တျခားနည္းကိုပဲသံုးပါ ၊ အခ်စ္တကယ္ေၾကာက္ေနမိလို႔ပါ”

“ငါ သိလိုက္တယ္၊ ငါ ေန႔ေန႔ညညစဥ္းစားခဲ့တယ္၊ အေျဖရွာခဲ့တယ္၊ မင့္ကို ငါတကယ္ မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ငါ ေကာင္းေကာင္းသိလိုက္ရတယ္”

“ခ်စ္ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ”

“မင့္ကိုခ်စ္ရတာ ငါ့အတြက္ အရမ္းပင္ပန္းတယ္၊ အခ်ိန္ေတြလည္းကုန္တယ္၊ အိမ္က လူေတြမသိေအာင္ ခိုးေၾကာင္းခိုး၀ွက္လုပ္ရတာ ငါ တကယ္ ပင္ပန္းေနၿပီ၊ ငါ့အလုပ္ကိုလည္းထိခိုက္တယ္၊ မင့္အတြက္နဲ႔ ငါ့အခ်ိန္ေတြေပးေနရတာ ငါ့အတြက္ အရမ္းနစ္နာေနၿပီ”

“ခ်စ္ ဘာလို႔ ဒါေတြလာေျပာေနရတာလဲ၊ ဘာလို႔ ဘာလို႔ မဟုတ္တာေတြ လာေျပာေနရတာလဲ”

“ငါ့အေဖေနမေကာင္းတာလည္း မင္းအသိပဲ၊ အေဖက ေလာကႀကီးမွာ ၾကာၾကာေနရေတာ့မွာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ”

“အင္း အဲဒီေတာ့..“

“အေဖက ငါ့ကို သူမေသခင္ တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခ်င္ေနတယ္၊ ငါ မသိေအာင္ လွ်ိဳ၀ွက္စီစဥ္ေနခဲ့တယ္၊ အဲ့ဒီမိန္းကေလးနဲ႔ ငါလူခ်င္းေတြ႔ၿပီး စကားေျပာၿပီးၿပီ၊ သူငါ့ကို တကယ္ခ်စ္ပါသတဲ့၊ မိခင္တစ္ေယာက္လို မယားတစ္ေယာက္လို ျပဳစုေစာက္ေရွာက္သြားပါ့မယ္တဲ့၊ ငါ့ကိုအရမ္းခ်စ္ပါသတဲ့”

“ခ်စ္……”

“ၿပီးေတာ့ ငါ့ရဲ့စားေသာက္ဆိုင္ေသးေသးေလးက အဆင္မေျပဘူး၊ အဲ့အလုပ္ကိုလည္း ငါဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ၿငီးေငြ႔လာၿပီ၊ အစစအရာရာ မဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ႏိုင္ငံ။ ေဂးေတြရဲ့ဘ၀ လြတ္လပ္မႈမရွိတဲ့ႏိုင္ငံမွာ ငါ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ငါ ႏိုင္ငံျခားထြက္ဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုယ္ငါ ကိုယ့္ဘ၀ကို ၀န္ခံဖို႔ သတၱိမရွိဘူး၊ အမ်ားအျမင္မွာ ေလွာင္ရယ္စရာျဖစ္ေနမွာ ငါမလိုလားဘူး၊ မင္းနဲ႔ မယားလို ေယာက်္ားလို တစ္သက္လံုး အတူတူမေနႏိုင္ဘူး၊ ေနႏိုင္ဖို႔ သတၱိလည္းမရွိဘူး”

“ခ်စ္လိမ္ေျပာေနမွန္းသိပါတယ္၊ စိတ္ထဲက မပါမွန္းသိတယ္၊ ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့ေနာ္၊ ခ်စ္မွာ ဘာအခက္အခဲေတြရွိေနခဲ့လို႔လဲ၊ ဘာျပသ္သနာေတြျဖစ္ေနလို႔လဲ၊ အခ်စ္ကိုေျပာျပပါ၊ အခ်စ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူေျဖရွင္းၾကမယ္ေလ၊ ခ်စ္ေျပာဖူးတယ္ေလ၊ ေပ်ာ္စရာရွိအတူေပ်ာ္မယ္၊ ငိုစရာရွိ အတူငိုမယ္၊ ျပသ္သနာေတြရွိလာရင္လည္း အတူတူေျဖရွင္းၾကမယ္လို႔ေလ”

“ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ငါ ဟိုမုိေလာကႀကီးကို အရမ္းစိတ္ကုန္တယ္၊ ငါ့ကိုယ္ငါ ဟိုမုိတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကို ငါ နည္းနည္းမွ မေက်နပ္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ့ကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါ”

“ရက္စက္လိုက္တာ၊ ရက္စက္လိုက္တာ”

“ငါ့ကို ခ်စ္ရင္ မင္းခြင့္ျပဳပါ”

“ခ်စ္ရယ္၊ ကိုယ့္ရဲ့ ဟိုမိုစိတ္က ဘယ္လိုမွဖ်က္ပစ္လို႔မရဘူးဆိုတာ ခ်စ္သိသားနဲ႔၊ ဟိုမိုေလာကႀကီးကို စိတ္မကုန္ပါနဲ႔၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္မထပ္ပါနဲ႔၊ ကိုယ္မခ်စ္တဲ့သူကို တစ္သက္လံုးေအာင့္ကာနမ္းတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေရာက္သြားခ်င္လို႔လား၊ ခ်စ္ တစ္ေန႔ ေနာင္တရမယ္ေနာ္”

“ေရွ ့ေလွ်ာက္ ဘာပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ ငါ ျပဳသမွ် ငါ့ထိုက္နဲ႔ ငါ့ကံပဲေပါ့၊ မင္းသာ ဟိုမိုဘ၀မွာေပ်ာ္ရင္ ဟိုမိုဘ၀မွာပဲ ဆက္ေနပါ၊ မင္းလိုရုပ္ေခ်ာတဲ့သူအတြက္ လူ မရွားပါဘူး၊ ငါ့ထက္ေကာင္းတဲ့သူကို တစ္ေန႔ေတြ႔မွာပါ”

“မလိုခ်င္ဘူး၊ ခ်စ္ကိုပဲခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ လိုခ်င္တယ္၊ အခ်စ္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္”

“ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လံုး၀မျပင္ေတာ့ဘူး၊ မင့္ကို ခ်စ္လည္းမခ်စိ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”

“မလုပ္ပါနဲ႔ခ်စ္”

“ေနာင္ ငါ့ဆီ ဖုန္းလွမ္းလွမ္းမဆက္နဲ႔၊ မင္းနဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာ ငါ အရမ္းစိတ္ပ်က္တယ္”

“ဘယ္လို ခ်စ္က နားေလးေနလို႔လား ဟင္….”

“မေျပာခ်င္ပါဘူး၊ ေနာင္ လံုး၀မဆက္ပါနဲ႔၊ ဒါပဲ”

“ခ်စ္ မသြားပါနဲ႔၊ အခ်စ္က ဆိုးလို႔လား၊ ဆိုးလို႔လား၊ အခ်စ္ျပင္ဆင္ပါ့မယ္၊ ခ်စ္မႀကိဳက္တာကိုမလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ အခ်စ္ရဲ့ မေကာင္းကြက္ေတြကိုေျပာျပပါ၊ အခ်စ္ျပင္ဆင္ပါ့မယ္ေနာ္”

“မင့္မွာ ဆိုးကြက္ေတြေတာ့မရွိပါဘူး၊ ခ်စ္ဖို႔လည္းေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ မင့္ကို ငါ မခ်စ္နိုင္ေတာ့တာေတာ့ အမွန္ပဲ”

“အခ်စ္အရမ္းေၾကာက္တယ္၊ ခ်စ္မရွိေတာ့ရင္ ေလာကႀကီး ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔ရင္ဆိုင္ရဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အခ်စ္က နားေလးေနခဲ့လို႔ အရာရာကို ေၾကာက္တတ္ေနခဲ့သူပါ၊ အခ်စ္ေလ လူေတြကို အရမ္းေၾကာက္တယ္၊ အလုပ္ထဲမွာလည္း လူႀကီးေတြ အထက္အရာရွိေတြကို ေျပာမျပတတ္ေအာင္ေၾကာက္တယ္၊ အခ်စ္ေၾကာက္စိတ္ေတြ၀င္လာတိုင္း အခ်စ္ရဲ့ဘက္မွာ ခ်စ္အၿမဲတမ္းရွိေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေျဖသိမ့္ၿပီး ေၾကာက္စိတ္ကို ေျဖသိပ္ခဲ့ရတာပါ၊ ခ်စ္မရွိေတာ့ရင္ အရာရာကို ေၾကာက္ေနရဦးမွာပါ၊ အခ်စ္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္ အခ်စ္ကို သတၱိေတြေပးပါေနာ္”

 ေပးပါေနာ္”

ကိုယ့္ဘက္က အမွန္အတိုင္း ၀န္ခ့ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ သူ႔ဘက္က အနည္းငယ္ စာနာသြားပံုရသည္။

“ဒါဆို ငါတို႔ ညီအစ္ကို သူငယ္ခ်င္းလို ေနၾကစို႔ေနာ္”

“ဟင့္အင္း မေနဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွမေနဘူး၊ ခ်စ္က အခ်စ္ရဲ့ခ်စ္သူပါ၊ ေယာက်္ားပါ ၊ မယားပါ၊ အဲ့ဒီလိုသတ္မွတ္ၿပီးကာမွ သူငယ္ခ်င္းလို ညီအစ္ကိုလို ဆက္ၿပီး ေနႏိုင္ပါ့မလား၊ ေနလို႔ ရပါဦးေတာ့မလား”

“ဘာလဲ မင္းက ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းလိုေတာင္ ဆက္ၿပီး မခင္ခ်င္ေတာ့တာလား”

“မခင္ဘူး၊ လံုး၀မခင္ဘူး၊ ခ်စ္သူေတြလိုပဲ ဆက္ေနၾကမယ္ေနာ္”

“ဒါေတာင္ မင္းကို အခြင့္အေရး နည္းနည္းေပးတာေနာ္၊ မင္းဘက္က မခင္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ မင္းသေဘာပဲ၊ ငါလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူး”

“ခ်စ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ရက္စက္ရတာလဲကြာ”

“ငါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မင့္ကို ေမွ်ာင္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးခဲ့မိတဲ့အတြက္ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္၊ ငါ့ကို ေမ့လိုက္ပါေနာ္၊ ငါ့ကို ခ်စ္ရင္ ေမ့လိုက္ပါေတာ့ေနာ္၊ ငါ့အတြက္နဲ႔ မင့္ကိုယ္မင္း တစ္ခုခုျဖစ္ေအာင္လုပ္တာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္၊ ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ႏွလံုးသားက ေသသြားၿပီ၊ တာ့တာေနာ္”

“ခ်စ္…..၊ မထားခဲ့ပါနဲ႔၊ အခ်စ္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔၊ အခ်စ္ကုိ တစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔”

သူ႔ဘက္က ရက္စက္စြာ ေအာက္သြားခဲ့ေပၿပီ။ ရက္စက္လြန္းတဲ့ သူပါလား။ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခဏတြင္းခ်င္းမွာ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ျပသြားခဲ့တဲ့သူပါလား။ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြက ရက္စက္လြန္းလို႔မ်ားလား၊ ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္တုန္းကမွ ခုလို မ်က္ရည္ေတြ ဒလေဟာ မက်စီးဆင္းခ့ဲစဖူး။ ရင္ထဲ ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ အႀကီးက်ယ္ဆံုးေသာ လစ္ဟာမႈ။ အို ကိုယ့္ဘ၀မွာ ဘာဆိုဘာမွ မရွိေတာ့တာပါလား။

Xxxxxxxxxx

ရင္ထဲက ၀မ္းနည္းမႈေတြ၊ လစ္ဟာမႈေတြ ႀကီးစိုးေနခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြစီးက်ရ၊ ငိုထားရတဲ့မ်က္ႏွာကို ျမင္သူတခ်ိဳ ့မရိပ္မိႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား ဖံုး ဖိထားရပါေတာ့မလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေမးလာရင္ ဘယ္လိုမ်ား ျပန္ေျဖရမလဲ။ အို ကိုယ့္အတြက္ အရမ္းကို ခက္ခဲလြန္းတဲ့ အေျဖ။ အသည္းကြဲလို႔ပါလို႔ေတာ့ ေျဖလိုက္ရင္ ရပါရဲ့။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာက ဟိုမုိဆိုတာ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ မရွိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္။ ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာတဲ့ Homosexauial ဆိုတဲ့ စကားကိုပင္ သူတို႔ သိလိမ့္မည္မထင္။ ၿပီးေတာ့ ေယာက်္ားခ်င္း ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အျဖစ္ကို သူတို႔ နညာ္းနည္းေလးမွ လက္ခံမွာမဟုတ္။ လက္မခံရုံတင္မက မင္းက အေျခာက္လားလို႔ေမးၿပီး အထင္ေသး ႏွာေခါင္း ရႈံ ့ကာပစ္ခြာသြားေပလိမ့္မည္။ ကိုယ္ကလည္း ေယာက်္ား ခ်စ္သူကလည္းေ ယာက်္ား ဆိုေတာ့ ေယာက်္ားေလး ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အတြက္ အသည္းကြဲရေကာင္းလားဆိုၿပီး ရယ္ေမာ ဟားတိုက္ေနေပလိမ့္မည္။ မိဘေတြမ်ားဆို သားအျဖစ္ကေန စြန္႔လႊတ္ပစ္လိုက္ေလမလား။ သည္ေတာ့ ကိုယ့္ဘက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိ။ ရပ္တည္ေပးမဲ့သူ မရွိ။ ရင္ဖြင့္ေဖာ္မရွိ။ ဘာဆိုဘာမွ မရွိ။ တစ္ေယာက္တည္းပဲ က်ိတ္မွိတ္မ်ိဳသိပ္ခံစားေနရမဲ့ဘ၀။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ညတစ္ညလံုးဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ လႊမ္းမိုး၊ တရႈိက္ရႈိက္ငိုေၾကြးရင္းျဖင့္သာ မိုးလင္းခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ရက္စက္တဲ့ သူ႔အေပၚ စိတ္မနာႏိုင္ပဲ အျပစ္မဲ့တဲ့ ကိုယ့္အေပၚ မည  ွာ မတာ လုပ္ရက္ခဲ့ျခင္းအတြက္ ကိုယ္ဟာ သိပ္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့လူပါလားဆိုၿပီး ငိုေၾကြးေနျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ နံနက္ ရံုးမတက္ခင္ေလးမွာ ေဖ့ဘုတ္မသံုးေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ မဟုတ္ေသး။ ယေန႔တစ္ေန႔လံုး အြန္လိုင္းမသံုးေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္ဆိုက ပိုမွန္ေပလိမ့္မည္။

တကယ္ဆိုရင္ လက္ေတာ့ပ္လြယ္အိတ္ေလးကို အိမ္မွာပဲ ထားခဲ့သင့္တာ။ ဒါေပမဲ့ ယူလာမိခဲ့ၿပီ။ ယူလာမိခဲ့သည္ကိုပင္ ေနာင္တရမိသည္။ သူနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရေအာင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ေဘးမွာ ပစ္ခ်ထားလိုက္သည္။ သည္လက္ေတာ့ပ္ေလးက ကိုယ့္ကို အြန္လိုင္းေလာက ၊ ဟိုမိုေလာကထဲမွာ ပထမဆံုး ေျခခ်ေစခဲ့တဲ့ လက္ေတာ့ပ္ေလးေပါ့။ သည္လက္ေတာ့ပ္ေလးေၾကာင့္ ဟိုမို ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ နဂိုက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဟိုမိုတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ စိတ္နာခဲ့သည္။ ဘ၀မွာ မေပ်ာ္ခဲ့ရ။ လူညြန္႔တံုးတဲ့ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ေနရပါလားဆိုၿပီး ထင္မွတ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး ဟိုမိုေလာကထဲ ၀င္ေရာက္တဲ့အခါက်မွ ေလာကမွာ ကိုယ့္လိုလူေတြ မေရတြက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မ်ားျပားလြန္းေနပါလားဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။ အံ႔ၾသခဲ့ရသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ဟိုမိုဘ၀မွာ ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ဟိုမိုနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ စေတတပ္ေတြ၊ ပို႔စ္ေတြကို ၾကည့္ရ၊ ဖတ္ရ၊ ေတြ႔ရတာ သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့သည္။ ဟိုမိုဗီြဒီယိုမ်ား၊ အခ်စ္ဓာတ္ပံုမ်ားကို လိုက္လံေငးခဲ့ ၾကည့္ခဲ့ျခင္းျဖင့့္္ အားက်ကာ ကိုယ္လည္း ပံုထဲကလို၊ ဗီြဒီယိုထဲကလို ခ်စ္ပြဲႏႊဲလိုက္ခ်င္သည္။ ဒါ့့ေၾကာင့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေလာက္ အလုိရွိခ်င္ေနခဲ့မိသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ့ အခ်စ္ကို လက္ခံခဲ့သည္။ သူ႔ေၾကာင့္ သိပ္ကို ေပ်ာ္ခဲ့ရပါသည္။ သူ႔ရဲ့ အယုအယေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ရပါသည္။ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ နဂိုက တစ္ကိုယ္တည္း တစ္သက္လံုး ေနသြားရေတာ့မွာလားဆိုတဲ့  အပူလံုးက်ခဲ့ရသည္။ သူ႔ကို သိပ္သိပ္လည္းခ်စ္ခဲ့ရပါသည္။

အခုေတာ့ သူထားခဲ့ေပၿပီ။ ကိုယ္ခံစားရၿပီ။ ေပ်ာ္စရာဆိုတာ မရွိေတာ့။ ဒါဟာ ထားရစ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ ့အျပစ္ဆိုေပမဲ့၊ သူ႔ထက္ အျပစ္ပိုႀကီးတဲ့ တရားခံကေတာ့ လက္ေတာ့ပ္ေလးပါပဲ။ လက္ေတာ့ပ္ေလးသာ မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ သူနဲ႔ ေတြ႔စရာအေၾကာင္းလည္းမရွိ။ လက္ေတာ့ပ္ေလးက အြန္လိုင္းေလာက ဟိုမိုေလာကမွာ ေပ်ာ္စရာေတြ မ်ားစြာေပးခဲ့သလို၊ ၀မ္းနည္းစရာလည္း အႀကီးႀကီး ေပးခဲ့ေပၿပီ။ ဒါဟာ အြန္လိုင္းသံုးခဲ့ျခင္းရဲ့ အက်ိဳးဆက္လား။ ဆိုးက်ိဳးလား။ အြန္လိုင္းသံုးဖို႔ ဆိုၿပီး မရွိမဲ့ ရွိမဲ့နဲ႔ လက္ေတာ့ပ္အေပါစားေလးကို ၀ယ္ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အျပစ္တင္မိေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဒီေန႔လိုင္းေပၚ မတက္ေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေန႔လယ္အလုပ္နားခ်ိန္ေလးမွာ သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္စိတ္က ျပင္းျပလာတာေၾကာင့္ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ သူလိုင္းေပၚရွိေနပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္မိသည္။

ဆုေတာင္းျပည့္ခဲ့သည္။ သူ မီးစိမ္းျပေနသည္။ အစကေတာ့ စကားမေျပာပဲေနလိုက္မည္ဟု ေတြးထားလိုက္ေပမဲ့ လက္ကေလးကေတာ့ “ခ်စ္” လို႔ ရိုက္ထည့္လိုက္မိသည္။

“ေျပာ”

သူ႔စကားေတြက မာထန္ေနတုန္းပါပဲ။

“အခ်စ္ဆီ ျပန္လာမွာလားဟင္”

“မင့္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၿပီးၿပီေဟ့ေကာင္”

သူ႔စကားလံုးႀကီးက ရင့္သီးလြန္းတာေၾကာင့္ ရင္ထဲ ခဏတြင္းခ်င္း ရႈိက္ကနဲ႔ျဖစ္သြားၿပီး မ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္မ်ားက ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားသည္။

“ခ်စ္ တကယ္ မိန္းမယူမွာလားဟင္”

“စဥ္းစားေနတုန္းပါပဲ၊ ယူျဖစ္မယ္လို႔ေတာ့ထင္ပါတယ္”

“ခ်စ္ မယူပါနဲ႔၊ ကိုယ္မခ်စ္တဲ့လူနဲ႔ အတူေနရတာေလာက္ မေကာင္းတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးမရွိဘူး၊ ခ်စ္ေနာင္တရေနမွာစိုးလို႔ပါ၊ အခ်စ္ကို မခ်စ္ခ်င္ေနပါ၊ မိန္းမေတာ့ မယူလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္”

“ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ငါပဲ”

မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္လိုက္သည္။ ထပ္မရိႈက္ေအာင္ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ၀ေအာင္ ရိႈက္လိုက္သည္။

“အခ်စ္ဆီ တကယ္ ျပန္မလာေတာ့ဘူးလားဟင္”

“မင့္ကို မခ်စ္ေတာ့ပါဘူးဆိုကြာ၊ မလိုအပ္ပဲ ထပ္ေျပာတာမ်ိဳးကို ငါမႀကိဳက္ဘူးေဟ့ေကာင္”

“ဒါဆို ေနာက္ဆံုးေမးမယ္၊ အခ်စ္ကို ခ်စ္ေသးလား”

“မခ်စ္ဖူး”

ျပတ္သားစြာ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ အားယူလိုက္သည္။

“ထပ္ေမးမယ္၊ အခ်စ္ကို ခ်စ္ေသးလား”

“မခ်စ္ဖူး၊ မခ်စ္ဖူး၊ မခ်စ္ဖူး ရွင္းၿပီလား”

ျပတ္သားလြန္းတဲ့ သူ႔ကို ေဒါသထြက္မိသည္။ ခ်စ္ေဒါသပင္။

“ဘေလာ့လိုက္ေတာ့၊ ဂ်ီေတာ့ေရာ ေဖ့ဘုတ္ေရာ အကုန္ဘေလာ့လိုက္၊ လုပ္ရဲလား”

“သိပ္ရတယ္”

သူ တကယ္ ဂ်ီေတာ့ကို ဘေလာ့ပစ္လိုက္သည္။

“ကဲ မင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ဘေလာ့လိုက္ၿပီ၊ ေနာက္ အေကာင့္အသစ္ေတြနဲ႔ လာမအဒ္နဲ႔”

“အခုေဖ့ဘုတ္ကိုပါ ဘေလာ့ေလ၊ လုပ္လိုက္စမ္း”

စကၠန္႔အေတာ္ၾကာသည္အထိ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပတုန္း။

“လုပ္ေလ ၊ ဘာေတြ ေတြေ၀ေနတာလဲ၊ ျမန္ျမန္လုပ္လိုက္ဆို”

ဆက္လက္မီးျပေနတုန္းမို႔ ေဒါသက ပိုထြက္လာသည္။

“ျမန္ျမန္လုပ္၊ ျမန္ျမန္လုပ္ ျမန္ျမန္လုပ္လိုက္စမ္း”

ခုေနခ်ိန္မ်ား သူေဘးမွာ ရွိေနခဲ့လွ်င္ ေအာ္ပစ္လိုက္မည္မွာ ေသခ်ာသည္။ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းေလး ေပ်ာက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ Facebook User လို႔ေတာ့ ေပၚမလာခဲ့။ ဒါ ဘာအဓိပ္ပါယ္မ်ားပါလဲ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ည အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းက ၀မ္းနည္းေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္။ ေ၀ခြဲမရမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ကို တကယ္ မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္ ဘေလာ့လိုက္ပါလို႔ ေျပာေတာ့ သူ ဘာ့ေၾကာင့္ မဘေလာ့ပဲ လုပ္ေနရသလဲ။ သူ ေတြေ၀ေနခဲ့တာလား။ သူ ဘာေၾကာင့္ ေတြေ၀ေနရတာလဲ။ ကိုယ့္အေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ အေငြ႔အသက္ တစ္ခုခု က်န္ေနတုန္းမို႔လား။ က်ိန္းေသမဟုတ္ေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ကေတာ့ အနည္းငယ္ရွိသည္။ မနက္ျဖန္က်မွပဲ ေသခ်ာတဲ့ အေျဖရေအာင္ ေမးျမန္းလိုက္မည္ဟု ေတးမွတ္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ရံုးသို႔ ေစာေစာ လာမိသည္။ သူ႔ကို ေတြ႔ခ်င္စိတ္က ျပင္းျပလြန္းေနတာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရံုးသို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဖ့ဘုတ္ကေလးကို လ်င္ျမန္စြာ ဖြင့္လိုက္ၿပီး သူ႔ကို ရွာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ရံုးတက္ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ေရာက္သည့္တိုင္ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပမလာခဲ့ပါ။

ေန႔လည္အလုပ္နားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့လည္း သူ႔ကို ရွာမိျပန္သည္။ အေတာ္ၾကာမွ သူ႔ဘက္က မီးစိမ္းျပလာတာေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း လ်င္ျမန္စြာပဲ “မဘေလာ့ေသးဘူးလား” လို႔ ေမးလိုက္သည္။ထိုခဏမွာပဲ မီးစိမ္းေလး ေပ်ာက္သြားသည္။ အလုပ္တက္ခ်ိန္ေရာက္သည့္တိုင္လည္း ထပ္မီးစိမ္းျပမလာခဲ့ပါ။

ညက်ေတာ့လည္း ေ၀ခြဲရခက္မႈမ်ားစြာနဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ျပန္။ မေနႏိုင္ေတာ့သည့္အခါမွ ဖုန္းဆိုင္ေလးဆီ ေျပးေတာ့သည္။ ဖုန္းမဆက္ပါနဲ႔လို႔ သူေျပာထားေပမဲ့ ဆက္ျဖစ္ေအာင္ကို ဆက္လိုက္မည္။ သူ႔ကို ေမးရမည္။ ဘာေၾကာင့္ ပုန္းေရွာင္ေနရတာလဲလို႔။ မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ပဲနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ မဘေလာ့ပဲေနရသလဲလို႔။

ကိုယ္တိုင္က နားေလးေပမဲ့ “ဟဲလို” ဆိုတဲ့ သူ႔ရဲ့ အသံကိုေတာ့ ပီပီသသၾကားလိုက္ရပါသည္။

“ေတဇလား”

ကိုယ့္ရဲ့အသံကို သူမွတ္မိေနျခင္းေၾကာင့္ ေမးသံအဆံုးမွာ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့။ “အူအူအူ” ဆိုသည့္အသံႀကီးသာ ၾကားလိုက္ရသည္။ သူ ဖုန္းခ်သြားေပၿပီ။ လုပ္ရက္လိုက္တဲ့သူ။ မေက်နပ္။ ထပ္ေခၚသည္။ “တီတီတီ” ဆိုတဲ့ အသံရဲ့ေနာက္မွာ “အူအူအူ” ဆိုတာႀကီးပဲ ၾကားလိုက္ရသည္။ သူ ကိုယ္နဲ႔ စကားမေျပာခ်င္တာမွန္းသိေပမဲ့ မေက်နပ္ႏိုင္။ သူ႔ကို ေမးခ်င္တဲ့စကား ေမးကိုေမးရမွျဖစ္မည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထပ္ေခၚလိုက္ျပန္ေတာ့ ၾကားရသည့္အသံက မိန္းကေလးသံလိုလို ဘာလိုလို ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေဘးမွ လူတစ္ေယာက္ကို နားေထာင္ခိုင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ စက္ပိတ္ထားသည္ဆိုပဲ။ သူအရမ္းကို ရက္စက္တာပါလား။

လစ္ဟာေသာရင္ခြင္၊ ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ အိပ္ယာေလးဆီ လွမ္းလိုက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းေတြက တုန္ယင္ကာ မဲ့ရြဲ႔ေနသလိုလို။ မ်က္ရည္မ်ားက စီးက်လာသည္။ ရိႈက္ကာပဲ ငိုခ်လိုက္မိသည္။ ၿပီးေနာက္ ကိုယ့္အိပ္ယာေလးရဲ့ ေဘးကို တမ္းတစြာ ေငးလိုက္သည္။ ဟုတ္သည္ပဲ။ အရင္တုန္းက သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အနာဂတ္မွာ မ်ားစြာ စိတ္ကူးယဥ္ထားခဲ့သည္ပဲ။ အို ထိုစိတ္ကူးယဥ္မႈေတြက ျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။ သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ခဲ့ရၿပီ။

ေဘာ့လ္ပင္ေလးကို ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး သူနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့ေသာ စိတ္ကူးယဥ္ခ်က္မ်ားစြာကို မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ ေရာယွက္ေရးသားလိုက္သည္။

“အခ်စ္ေရ.. ကိုယ့္အိမ္ေရွ ့က ျခံ၀န္းတံခါးေလး မင္းလာရင္ အျမင္လွပေအာင္လို႔ ကိုယ္ ေဆးေတြ အထပ္ထပ္ သုတ္ေနက်။ အခုေတာ့ အလကားပါ။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ္တို႔ရဲ့ အိမ္ကေလး မင္းလာရင္ အျမင္မွာ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနေအာင္လို႔ ကိုယ္ေန႔တုိင္း စည္းကမ္းရွိေနက်။ အခုေတာ့ ရႈပ္ပြေနၿပီ။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္အိပ္ယာေလးရဲ့ေဘး တခ်ိန္ခ်ိန္ ကိုယ့္ေဘးမွာ မင္းေရာက္လာမယ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လွည့္လွည့္ၾကည့္ေနခဲ့။ ခုေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေ၀၀ါးေနခဲ့။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ္ရဲ့ သစ္လြင္လွပတဲ့ အ၀တ္အစားေလးေတြ မင္းလာရင္ မင့္အျမင္မွာ ကိုယ္ ခန္႔ညားလွပေနဖို႔ အထပ္ထပ္ေလွ်ာ္ မီးပူတိုက္၊ စနစ္တက် ေခါက္သိမ္း။ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း တသိမ့္သိမ့္ၾကည္ႏူးျပံဳးျပံဳးေနခဲ့။ ခုေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ရဲ့ကင္မရာေလး။ မင္းလာရင္ အနမ္းပန္းေတြ မွတ္တမ္းတင္ဖို႔။ ခု ကိုယ္ပစ္ထားခဲ့တာၾကာၿပီ။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ္ရဲ့ ဆိုင္ကယ္ေလး။ မင္းလာရင္ အတူစီးၿပီး ကိုယ့္ခါးကို ဖက္ထားတဲ့ မင့္ကို ကိုယ္က ေနာက္သို႔လွည့္လွည့္ၾကည့္ၿပီး လာအခ်စ္ဆိုၿပီး မင့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လွမ္းလွမ္းၿပီးနမ္းမလို႔။ ခုေတာ့ ေတြေတြႀကီး ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့ရ။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ရဲ့ စုဗူးေလး။ မင္းလာရင္ သံုးဖို႔ဆိုၿပီး ငါးဆယ္တန္ကအစ ထည့္ထည့္ေနခဲ့။ ခုေတာ့ ေဖာက္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ေရွ ့မွာ နာမည္အႀကီးဆံုး ေစ်းအႀကီးဆံုး အရသာအရွိဆံုး ေခါက္ဆြဲဆိုင္ႀကီး။ မင္းလာရင္ အတူ၀င္စားမလို႔။ ခုေတာ့ လွည့္လွည့္မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ့္ေရွ ့မွာ စတိုးဆိုင္။ ကိုယ္ေစ်းသြားတိုင္း မ၀ယ္မျဖစ္၀ယ္ေနက် လိုးရွင္းေလးေတြ ရွိတဲ့ဆိုင္။ အေရးအေၾကာင္း ကင္းစြာနဲ႔ ေခ်ာမြတ္လွပေနတဲ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာေလးကို မင္းနမ္းဖို႔။ ခုေတာ့ အေရးေၾကာင္းကင္းေနလည္း မင္းလာမနမ္းေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ေဆးဆိုင္ေလး။ မင္းလာရင္ လိုအပ္မဲ့ အားေဆးေလးေတြ ရွိတဲ့ဆိုင္။ ခုေတာ့ မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူးကြာ။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ဖုန္းအနီးအေ၀း ေျပာႏိူင္သည္ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလး။ ကိုယ့္မွာ ဖုန္းမရွိေတာ့ အဲဒီ ဆိုင္းဘုတ္ေလး ျမင္တိုင္း မင့္ဆီ ဖုန္းလွမ္းလွမ္းဆက္ၿပီး ခုေတာ့ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ လို႔ ဆက္တိုက္ေျပာတဲ့ မင့္ရဲ့ ရွတတ အသံေလး ကိုယ္ၾကားခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ၀တ္စံု ဆင္တူေလးေတြေပါတဲ့ ဖက္ရွင္ဆိုင္ႀကီး။ မင္းလာရင္  ဆင္တူေလးေတြ၀တ္ဖို႔ ကိုယ္ ျဖတ္ျဖတ္သြားတိုင္း စိတ္ကူးေလးနဲ႔ လွည့္လွည့္ၾကည့္ေနခဲ့။ ခုေတာ့ မၾကည့္ရဲေတာ့ပါဘူးကြာ။ မခံစားႏိူင္လြန္းလို႔။

အခ်စ္ေရ… ကိုယ့္ရဲ့ ေရွ ့မွာ ဘီယာဆိုင္။ မင္းလာရင္ အတူေသာက္ၿပီး အနံ႔ျပင္းလြန္းတဲ့ ကိုယ္တို႔ရဲ့့ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ၾကမ္းတမ္းစြာ နမ္းမလို႔။ ခုေတာ့ ကိုယ္ ဘီယာကို မုန္းသြားၿပီ။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ့္ေရွ ့မွာ……………………။

အခ်စ္ေရ…. ကိုယ့္ေရွ ့မွာ……………………။

ထိုစာသားေလးေရးသားၿပီးေနာက္မွာ အေတြးတခ်ိဳ ့ေၾကာင့္ စာရြက္ကေလးကို မႈန္႔မႈန္႔ညက္ညက္ေက်ေအာင္ ဆြဲဆုတ္ပစ္လိုက္သည္။  ဟုတ္သည္ပဲေလ။ သူ႔ဘက္က ကင္းကင္းျပတ္ျပတ္ လမ္းခြဲလိုက္ၿပီဆိုေပမဲ့ ကိုယ့္ဘက္က အသနားခ့ၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါလို႔ အထပ္ထပ္ပူဆာခဲ့ၿပီၿပီ။ လိုင္းေပၚမွာလည္း သူရွိလိုရွိျငားဆိုၿပီး အရွက္ သိကၡာ မာနဆိုတာေတြခ်ၿပီး ရွာေဖြခဲ့ရေပါင္းမ်ားၿပီ။ သူ႔ဘက္က ဖုန္းမကိုင္ေပမဲ့လည္း ထပ္ကာထပ္ကာေခၚခဲ့ၿပီးၿပီ။ သည္လိုဆိုရင္ သူကိုယ့္ကို ဘယ္လိုမ်ား သတ္မွတ္ေနလိုက္၇ွာမလဲ။ အထင္ေသးေနမလား။ မာနတရားေလး တစ္စက္ကေလးမွ မရွိတဲ့ေကာင္ဆိုၿပီး ရႈတ္ခ်ေနမလား။

သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒီဘ၀ ဒီမွ်နဲ႔ ရွိေစေတာ့။ ဟုတ္သည္ပဲေလ။ ကိုယ္က သူ႔အေပၚ ဘာအမွားမွ အလုပ္ခဲ့စဖူး။ သစၥာလည္း မေဖာက္ခဲ့။ ခုခ်ိန္ထိ ကိုယ့္ဘက္က လိပ္ျပာလံုဆဲ။ ပိုဆိုးတာက သူကိုယ္တိုင္က ခ်စ္တယ္လို ့စတင္ဖြင့္ေျပာခဲ့ျခင္း။  ခ်စ္တယ္လို႔ စတင္ဖြင့္ေျပာသည့္ သူ ့ဘက္က စတင္လမ္းခြဲခဲ့ျခင္း။ သူ႔ဘက္မွာသာ အမွားေတြရွိသည္။ ကိုယ့္ဘက္မွာ အမွားက တစ္စက္ကေလးမွမရွိ။ သစၥာမရွိသူအတြက္ ခုလို မ်က္ရည္ေခ်ာင္းစီး ငိုေၾကြးေနရ၊ က်ေနရျခင္းက တန္ပါရဲ့လား။ နည္းနည္းေလးမွ မတန္။ ဟုတ္သည္။ သူ႔အတြက္ မငိုေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ကို သစၥာမရွိသူအတြက္ ေပးထားၿပီး အရႈံးသမားမလုပ္ေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္ေတြကိုလည္း သူ႔လိုလူအတြက္ ေပးမေနပဲ အလဟသ၁ မကုန္ဆံုးေစေတာ့ဘူး။ မ်က္ရည္မ်ားကို ၾကမ္းတမ္းစြာပဲ သုတ္ပစ္လိုက္သည္။ သူနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့ေသာ အမွတ္တရ ေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း ေမ့ထားလိုက္ေတာ့မည္။ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး သိမ္းထားသည့္ သူ႔ပံုေတြ အားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ေတာ့မည္။ တစ္ခုသာ က်န္ေသးသည္။ သူ႔ေဖ့ဘုတ္အေကာင့္ေလးသာ။ ကိုယ့္အိမ္မွာက ၀ိုင္ဖိုင္မရ၊ အင္တာနက္သံုးမရတာေၾကာင့္ ဘေလာ့လို႔မရ။ မနက္ျဖန္ရံုးမတက္ခင္က်မွပဲ ဘေလာ့ပစ္လိုက္ေတာ့မည္။ မိုးသာ ျမန္ျမန္လင္းလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

၀ဋ္ရွိခဲ့ရင္ေက်ပါေစ(အပိုင္း-၂)

ေဒးဗစ္

သူရဲ့အေကာင့္ေလးကို မႏွေျမာ မတြန္႔တိုစတမ္းဘေလာ့ၿပီးေနာက္မွာ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲပစ္လိုက္သည္။ ညစ္ညမ္းေသာ ပံုမ်ား ဗီြဒီယိုမ်ားကိုလည္း တင္ပစ္လိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့တင္ထားေသာ ညစ္ညမ္းသည့္ပံုမ်ား၊ ဗီြဒီယိုမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး တင္ေသာသူ ထိခိုင္နစ္နာမႈမရွိေအာင္ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေကာ္မန္႔ေပးပစ္လိုက္သည္။ သူ႔အေပၚ အနည္းငယ္ စိတ္တိုေဒါသထြက္မႈေၾကာင့္လည္း ပါမည္။ သူမရွိေတာ့သည့္အခါမွ ဘ၀က ပိုၿပီး လြတ္လပ္လာသလိုရွိလာသည္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတေလေတာ့ အထီးက်န္ဆန္မႈဆိုတာႀကီးကုိလည္း ခံစားရပါေသးသည္။

ကိုယ္က ညစ္ညမ္းေသာ ပံုမ်ား ဗီဒိြဒီယိုမ်ားကိုတင္ထားျခင္းေၾကာင့္မ်ားလား ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့တင္ထားေသာ ပံုမ်ား ဗီြဒီယိုမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ေကာ္မန္႔ေပးထားျခင္းေၾကာင့္မ်ားလား။ ကိုယ့္အေကာင့္ကို ဆင့္ပြားသလိ္ု ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး ကိုယ့္ထံ Request လုပ္လာသူ မ်ားလာသည္။ သို႔ေသာ္လက္မခံျဖစ္ပါ။ လံုး၀လံုး၀ လက္မခံေတာ့ပါ။ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွ အစ္ကိုလို ခင္ရသူ တစ္ေယာက္ကေျပာဖူးသည္။

“လိုင္းေပၚမွာ ေတြ႔ရတဲ့လူ အေတာ္မ်ားမ်ားက မယံုၾကည္ရတာမ်ားတယ္ညီ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တာရၿပီးရင္ ထားခဲ့တတ္ၾကတယ္”

တဲ့ ။ အဲ့စကားေၾကာင့္ပဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုခ်င္ေတာ့။ Comfirm မလုပ္ခ်င္ေတာ့။ sex အတြက္ လာေရာက္ခ်ိတ္ဆက္သူမ်ားကို ပိုမုန္းသည္၊ အထူးသျဖင့္ ထားခဲ့သူ သူလို သစၥာ မရွိသူမ်ားကို ပိုပိုၿပီး မုန္းသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကိုယ့္လို သက္တူရြယ္တူ လူတစ္ေယာက္က ခ်စ္ကား လာေျပာဖူးသည္။ “ခ်စ္လို႔” လို ့ သူစေျပာလာေတာ့ ကိုယ္က ဒဏ္ရာနဲ႔မို ့သစၥာမရွိတဲ့ သူ႔ရဲ ့အေၾကာင္ေျပာျပရင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ေၾကာင္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလးနဲ႔ပဲ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။ သူ႔ဘက္က ေျပာလာျပန္ေသးသည္။

“သူကသူပဲ၊ ငါကငါပဲ မတူပါဘူးကြာ“ တဲ့။ ကိုယ့္ဘက္ကေတာ့ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့။

“ငါမိဘေတြကဆင္းရဲၾကတယ္၊ ငါမၾကာခင္ ႏိုင္ငံျခားကိုအလုပ္သြားလုပ္ေတာ့မယ္၊ ငါကုိေစာင့္ႏိုင္မလား”

အမယ္ေလး။ သူ႔ကုိ ခ်စ္တယ္လို႔ေတာင္မေျပာရေသးဘူး၊ ေစာင့္ႏိုင္မလားတဲ့၊ ခ်စ္တယ္လို႔အေျဖေပးခဲ့ရင္ေတာင္ ခြဲခြာေနရမဲ့အေျခအေန။ အလြမ္းဒဏ္ေတြကုိ ကိုယ္မခံစားနိူင္ပါ ။

“မေစာင့္ဘူး”

“ငါ့ကိုမခ်စ္ခ်င္ေနပါ ငါကေတာ့ မင့္မွာ ခ်စ္သူမရွိေသးသေရြ႔ေတာ့ မင္းနဲ႔အတူတူေနရဖို႔ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားလုပ္မွာပါ”

သိပ္ခက္တဲ့ သူပါလား။

“မင္းသိပ္မိုက္ပါလား၊ ဘာမွတန္ဖိုးမရွိတဲ့ အခ်စ္တစ္ခုအတြက္နဲ႔ မင့္ရဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္မွာလား၊ ေနာင္ ငါနဲ႔ အတူေနရဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားလုပ္မယ္ဆိုတဲ့စကား ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာပါနဲ႔၊ မင္းလုပ္သမွ် မင့္မိဘအတြက္ပဲျဖစ္ပါေစ၊ ဆင္းရဲတယ္ဆိုတဲ့ မင့္မိဘကိုပဲေထာက္ပံ႔ပါ”

အဲ့ဒီစကားရဲ့ေနာက္ပိုင္း သူေဖ့ဘုတ္သံုးတာမေတြ႔ရေတာ့။ ကိုယ့္ကို ဘေလာ့လိုက္သည္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့။ ႏိုင္ငံျခားကိုမ်ား ထြက္သြားေလသလား။

ထိုနည္းလည္းေကာင္း သူလိုပဲ ျငင္းဆန္ခဲ့ရသူေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူတို႔ရဲ့အခ်စ္ေတြကို မယံုၾကည္ရဲတာေၾကာင့္လည္း ပါမည္။ ကိုယ္ရင္ခုန္ရေလာက္ေအာင္ သူတို႔ရဲ့ ရုပ္ရည္ေတြ မျပဳစားႏိုင္ခဲ့တာလည္းပါမည္။ ပါရမီျဖည့္ဖက္ဆိုတာ မေပၚေသးတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္။ ကိုယ့္ကို မခ်စ္ေစခ်င္တဲ့အေနနဲ႔ ပထမဆံုးခ်စ္သူရက္စက္စြာ ထားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ သူရက္စက္စြာ ထားခဲ့သလို ကိုယ့္ကို ခ်စ္လာသူေတြကို ရက္စက္စြာ ထားပစ္ခဲ့မည္ဟု အသည္းခြဲပစ္မည္ဟု စိတ္ထဲက မပါပဲ ျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ရတာလည္း ရွိသည္။ အသည္းမကြဲေစခ်င္ရင္ လာမကပ္နဲ႔လို႔ေပါ့။ လာမပတ္သက္နဲ႔လို႔ေပါ့။

ကိုယ္တိုင္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုယ့္ကို လာခ်စ္သူေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္မ်ားေနရပါလိမ့္လဲလို႔ေပါ့။ ငါ့ရုပ္ရည္က အရမ္းပဲေခ်ာေနခဲ့လို႔လား။ အို မဟုတ္တန္ရာ။ ကိုယ့္ရုပ္ရည္ကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က ျမန္မာ ဗမာစစ္စစ္ဆိုေပမဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳး ဗမာနဲ႔မတူ။ အသားက ညိဳတာထက္ပိုၿပီး မည္းသည္။မ်က္ႏွာရုပ္ရည္က အိႏိၵယနဲ႔တူသည္။ ခႏၵာကိုယ္ကား ရွည္လ်ားေသးသြယ္ေနၿပီး ကိုးရီးယား အရပ္အေမာင္းလိုလုိ။ လက္ေမာင္းၾကြက္သားႀကီးက တုတ္ခိုင္ေနေပမဲ့ ခါးက ေယာက်္ားမဆန္။ မိန္းကေလးထက္ပင္ ေသးသြယ္ေနေသးသည္။ လူပံုက ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ ေနသည္လည္းမရွိ။ အ၀တ္အစားဆိုရင္လည္း ရွိတာေလးနဲ႔ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ၀တ္တတ္တာ။ အဲ့ဒီပံုစံကပဲ ကိုယ့္ကို လူခ်စ္လူခင္ မ်ားေစသတဲ့လား။ ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ေျပာဖူးသည္။

“ ညီက၊ အစ္ကိုက၊ မင္းက အရမ္း sexy က်တယ္” တဲ့။ “ အျပင္မွာေတြ႔ခ်င္တယ္၊ မန္းေလး၊ ရန္ကုန္၊ ေနျပည္ေတာ္ လာခဲ့ကြာ” တဲ့။

ခင္မင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း ေျပာဖူးသည္။

“မင္းက အရမ္းလွတယ္၊ မင္းရယ္လိုက္ရင္ မ်က္လံုးေတြက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္” တဲ့။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ လွတယ္လို႔ မေျပာ။ လွတယ္ဆိုၿပီး တက္ၾကြလို႔မေန။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အခ်ိန္ေတြ အေတာ္ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ။ ထားခဲ့သူ အခ်စ္ဦးကိုလည္း ေမ့ေပ်ာက္သေယာင္ရွိခဲ့ၿပီ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔လည္း ထံုးစံအတိုင္း ေန႔လည္အလုပ္နားခ်ိန္၌ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ထမင္းခ်ိဳင့္ ကိုယ္စီဖြင့္ၿပီး ထမင္းစားၿပီးေနာက္ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဆြဲကာ ေဖ့ဘုတ္ကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ဟိုမိုမဟုတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက လူမသိေအာင္ ေခ်ာင္တစ္ခုခုမွာ အေပ်ာ္တမ္း ဖဲသြားရိုက္ေနၾကသည္။ ရံုးခန္းထဲမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိလြန္းလွသည္။ ခုလိုလြတ္လပ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ဗီြဒီယုိမ်ားကို ရွာၾကံၿပီးၾကည့္တတ္သည္။ တင္ထားတာမေတြ႔ရလွ်င္ သူမ်ားအေကာင့္အသစ္ထဲသို႔ ကလိၿပီး ၾကည့္ရသည္က အေတာ့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ေကာင္းသည္။

Request ေနရာမွာ အနီေရာင္ နံပါတ္၀မ္းေလးတစ္ခုေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ လက္ခံသင့္မခံသင့္ ဆံုးျဖတ္ရန္ သူ႔ေ၀ါလ္ေလးေပၚသြားလိုက္သည္။ အာပါးးးး လွလိုက္တဲ့သူ။ ကိုယ့္ကို Request လုပ္ထားတဲ့သူဟာ သိပ္ကိုလွတာပါလား။ အသားအေရက ႏုဖတ္ေနသည္။ မ်က္ႏွာမွာ အေရးေၾကာင္းမရွိ။ ၀က္ျခံေတြမရွိ။ ကိုယ့္မွာက ၀က္ျခံအမာရြတ္ေတြ ဗရပ်စ္။ သူ႔၀တ္စားပံုက သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔။ ဆံပင္ေဘးခြဲေလး သပ္ရပ္စြာ ၿပီးသင္ထားပံုက စမတ္က်လြန္းလွသည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲက အားငယ္ေနမိသည္။ သူလို ေခ်ာေမာလွပသူက ကိုယ့္ကို လာၿပီး Request လုပ္ထားသည္ကိုပင္ အံ႔ၾသမဆံုး ျဖစ္ေနမိသည္။ သူ႔ကို Confirm လုပ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ ကိုယ့္ကို လာေရာက္ စကားေျပာ ႏႈတ္ဆက္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္မိပါ။ အဆင့္အတန္းေတြက ကြာျခားလြန္းေနသလိုပ။

ေန႔လည္ပိုင္း အလုပ္ေစာေစာၿပီးသြားျခင္းေၾကာင့္ အပ်င္းေျပ ေဖ့ဘုတ္ကိုဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ဆီ လာေရာက္စကားေျပာလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့သူ႔ဆီက မက္ေဆ့ အနီေရာင္ေလးျပလာတာေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ခင္လို႔ရမလား” လို႔ သူေမးလာေတာ့ ၀မ္းသာသြားမိတာ ကိုယ္တိုင္သာသိလိုက္သည္။

“ရတာေပါ့”

လက္ကေလးက သြက္လက္ေနသလို စိတ္ကလည္း ရႊင္ျမဴးေနသလိုလုိသို႔။ 

“ယူက ပဲမ်ာတယ္ေနာ္”

“အမ္! ဘာလို႔လဲ“

“ပံုထဲမွာ မ်က္မွန္ေတနဲ႔ အိမ္းက်ီမပါတာနဲ႔”

“ဒါေလးမ်ား ယူဆို ပိုေတာင္ ပဲမ်ားေသး၊ မ်က္လံုးေတြကို အျပာေရာင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ထားတာ”

“သူမ်ာလွတာ မနာလိုေျဖသာလား”

သူ႔စကားလံုးေတြက စာလံုးေပါင္သိပ္မမွန္တာေတြ႔ရသည္။

“မနာလိုမျဖစ္ပါဘူး၊ အားေတာ့က်တာေပါ့”

“ဘာကိုအာက်တာလဲ”

“ယူက လွတာကိုး၊ အသားအေရလည္းလွတယ္၊ ၀တ္တာစားတာကလည္း သန္႔ျပန္႔ေနတာပဲေနာ္”

“မင္လည္လွပါတယ္”

“မျဖစ္ႏိုင္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ဒီေလာက္အသားမည္းတာကို”

“မည္းလည္းလွတာပဲ၊ မင္းက ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္သိလား”

“အမ္! မေနာက္နဲ႔ဗ်”

“မေနာက္ပါဘူ၊ တကယ္ပါ”

“ဒါဆိုလည္း ေက်းဇူးပါဗ်”

“မင္းက ဘယ္မွာေနတာလဲ”

“ကၽြန္ေတာ္က ပခုကၠဴက နယ္ၿမိဳ ့ေလးတစ္ၿမိဳ ့က ေတာရြာေလးတစ္ရြာမွာေနပါတယ္၊ ေခ်ာင္က်က်ေတာရြာေလးေပါ့”

“ေအာ္၊ ဟုတ္လား”

“အင္းဗ်၊ ယူကေကာ ဘယ္မွာေနတာလဲဗ်“

“ငါ မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာပါ”

“ဟုတ္လား ေကာင္းတာေပါ့၊ မေလးရွားဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံေပါမွာေပါ့ေနာ္“

“အင္း ေပါတယ္”

“ေပါရင္ ေခ်းပါလား”

“ဘယ္ေလာက္လဲ”

“ေခ်းေတာ့ မေခ်းခ်င္ေတာ့ဘူး၊ မုန္႔ပဲ၀ယ္ေကၽြးေတာ့”

“ဘာစာမွာလဲ”

“ကိတ္မုန္႔”

“ဘယ္လိုေကၽြးရမွာလဲ”

“ထားပါေတာ့ဗ်ာ၊ မေလးက ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလား”

“ေကာင္းတာေပါ့”

ေတာ္ေတာ္စကားနည္းတဲ့လူပါလား။ ကိုယ္ကပဲစကားေျပာေနရသည္။

“မင္းရွိေနရင္ပိုေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းမာ“

“ဒါဆိုေခၚေလဗ်ာ၊ အလုပ္ေကာ တစ္ခုခုေပး”

“လာခဲ့ေလ ေပးမာေပါ့”

“ေက်းဇူးပါေနာ္၊ မလာေတာ့ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အလုပ္ရွိပါတယ္”

“မင္က ဘာလုပ္တာလဲဟင္”

“အစိုးရ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ပါ၊ စက္မႈမွာေပါ့”

“မင့္ဆီကိုေရာက္ေအာင္လာခဲ့မယ္ယံုၿပီလား”

ဘာစကားပါလိမ့္။

“ဗ်ာ ယံုပါတယ္ ယံုပါတယ္”

ေလွာင္လိုက္တယ္ဆိုတာ သူမသိတာလား။

“သိပ္မၾကာေတာ့ပါဘူး၊ မင္း ဘယ္မွ မသြားနဲ႔ေနာ္”

“အမ္! ဟုတ္ဟုတ္”

သူစကားေျပာပံုေတြက ဘယ္လိုပါလိမ့္။

“တကယ္လာမွာ ေခၚမွာလား”

“ေခၚပါ့မယ္ဗ်ာ၊ ေရာက္ေအာင္သာလာခဲ့ပါဗ်၊ ဒါနဲ႔ တစ္ခုေလာက္ေမးၾကည့္မယ္ ၊ စိတ္ေတာ့ မဆိုးပါနဲ႔ေနာင္၊ ယူက ပညာေရး ဘယ္ေရာက္ခဲ့လဲ”

“ဘာေျပာတာလဲ”

“ေၾသာ္ ဘယ္ႏွတန္းေအာင္လဲေမးတာ”

“၂တန္ ပဲေအာင္တယ္”

“ေၾသာ္ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ”

“မင္းကေရာ ဘယ္နတန္းေအာင္တာလဲ”

“ကၽြန္ေတာ္က စီးပြားေရးဘြဲ႔တစ္ခုရခဲ့ပါတယ္၊ ယူ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ”

“ရပါတယ္၊ ကိုအေၾကာင္းနဲ႔ကိုေပါ”

သူ႔ေလသံၾကည့္ရတာ စကားသိပ္မတတ္သလို။ ဟုတ္သည္ေလ။ သူက ႏွစ္တန္းပဲေအာင္ခဲ့သည္ဆိုပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းေတြက သိပ္မမွန္ရသည္ေပါ့။ သူ႔ကိုသနားစိတ္၀င္သြားမိသည္။

“အင္း ဟုတ္ပါတယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္က ရံုးဆင္းေတာ့မွာ၊ ဘိုင့္ဘိုင္ေနာ္၊ မနက္ျဖန္မွေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ေန႔လည္ (၁၁) နာရီေနာက္ပိုင္းမွ ပိုသံုးျဖစ္တယ္ဗ်”

“ခန”

“ဘာလဲေျပာပါ”

“သတိရေနမယ္ေနာ္”

သူ႔စကားက ကေလးတစ္ေယာက္လိုပါလား။ ခုမွေတြ႔တာေတာင္ ဘာလို႔သတိရေနမယ္လို႔ ေျပာရတာပါလိမ့္။

“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်၊ ဘိုင္ၿပီေနာ္”

“ခန”

အို ဘယ္လိုလူပါလိမ့္။

“ေျပာပါ”

“ေမ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”

ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ခ်စ္စဖြယ္ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ေနရသလိုပါလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔မနက္ ရံုးမတက္ခင္ ေဖ့ဘုတ္ဖြင့္ျပန္ေတာ့ သူ႔မက္ေဆ့ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

“သတိရတယ္” တဲ့။ ေပ်ာ္ေနလိုက္မိတဲ့ျဖစ္ျခင္း။

ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ပဲျပန္လည္မက္ေဆ့ပို႔လိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္လည္း သတိရပါတယ္” လို႔။

ေန႔လယ္အလုပ္နားခ်ိန္ သူတက္မလာခဲ့ပါ။ ေန႔လယ္ပိုင္း အလုပ္မ်ားေစာေစာၿပီးသြားလို႔ ေဖ့ဘုတ္ကိုျပန္ဖြင့္ကာမွ သူနဲ႔ျပန္ေတြ႔ရသည္။  ေပ်ာ္ေနခဲ့ေပမဲ့ စတင္ေတာ့ ႏႈတ္မဆက္ရဲ။ သူကပဲ စတင္ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။

“ေနေကာင္လာ”

ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ”

“မင္းက ပဲမ်ာေနျပန္ပီေနာ္”

ဒီေန႔ ခႏၵာကိုယ္အေပၚပိုင္း အကၤ ီ်မပါတဲ့ပံုတင္ထားျခင္းေၾကာင့္ သူေျပာတာျဖစ္လိမ့္မည္။

“မလွဘူးလား”

“အရမ္လွတာေပါ့”

“ေက်းဇူးပါေနာ္”

“ေရာ့ ဒါက မင္ဖိုလက္ေဆာင္”

ပန္းပြင့္လွလွပံုေလးေတြ။ သူတစ္ပံုၿပီးတစ္ပံု ထပ္ထပ္ပို ့သည္။ ပန္းခင္းေသာ လမ္းကေလး။ ခ်စ္စရာ့အသည္းပံု ေကာ္ဖီခြက္ေလးေတြ။ ခ်စ္စရာ့အရုပ္ေလးေတြ။ သူ ကိုယ့္အေပၚ သိပ္သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့ပံုပါလားလို႔ ကိုယ့္စိတ္ကထင္မွတ္ သိရွိလိုက္တယ္။ ခုလိုသူ လက္ေဆာင္ေလးေတြေပးေတာ့ ရင္ထဲက တကယ္ပဲ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ေနမိတယ္။ မ်က္ႏွာမွာလည္း သိပ္ကိုျပံဳးေနမိတာ သူ ျမင္ခ်င္စမ္းပါဘိ။ ဘာေၾကာင့္ေပးသလဲလို႔ေတာ့ ေမးလိုက္ခ်င္ပါရဲ့။ ေမးဖို ့သင့္ေတာ္မယ္မထင္။ သူ႔ကို အေျဖရခက္ေအာင္ မလုပ္လိုက္ခ်င္။ ၿပီးေတာ့ အတင္းအၾကပ္ ေတာင္းဆိုသလို ျဖစ္ေနမွာ စိုးတာလည္းပါေသး။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္”

သူ႔ဘက္က ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူဘာေျပာရမယ္ စဥ္းစားေနပံုရသည္။

“ယူက ဘယ္ကလဲဟင္”

“မေလးရွာမွာပါဆို”

“ေၾသာ္ မဟုတ္ဘူး၊ ယူ႔ရဲ့ ေမြးဇာတိကိုေမးတာေလ၊ မိဘေတြေနတဲ့ေနရာကိုေျပာတာ”

“ကရင္ပါ”

“ေၾသာ္ ကရင္ျပည္နယ္ကကိုး။ ဒါဆို ယူက ကရင္လူမ်ိဳးေပါ့ေနာ္”

“ဟုတ္ပါတယ္”

“ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါဆို ယူက ကရင္စကားတတ္မွာေပါ့ေနာ္”

“တတ္တာေပါ့”

“ယူ ့နာမည္ေျပာပါလား”

“ဖိုလမင္”

ေၾသာ္ ဖိုးလမင္းလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက မင္မင္လို႔ ေခၚတယ္”

“ေၾသာ္ အင္းအင္း၊ ကရင္နာမည္ေကာရွိလား”

“ရွိတာေပါ့”

“ေျပာျပပါလား”

“အေမတေခါတက ဖိုခြာ”

“ဟုတ္လား၊ နာမည္ႀကီးကလည္း ရီခ်င္စရာႀကီးေနာ္”

“ရီခ်င္ရင္ရီေပါ့၊ မင္နံမယ္က ဘာလဲ ငါကမဖတ္တတ္ဘူ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ္နာမည္က ျမတ္မင္းတဲ့၊ အျပင္မွာလည္း ျမတ္မင္းပါပဲ၊ မွတ္ထားေနာ္”

“မွတ္ထားပါ့မယ္”

ၿပီး သူက သူ႔ပံုေလးေတြပို႔လိုက္တယ္။ သူ႔ပံုေတြတိုင္းဟာ သိပ္ကိုလွပါသည္။ သူ႔ပုံေတြကို ကိုယ့္ကိုၾကည့္ေစခ်င္တာပဲျဖစ္မည္။

“လွပါတယ္ဗ်ာ၊ ေခ်ာပါတယ္ဗ်ာ”

“မင္လည္ေခ်ာပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ရံုးကဆင္းေတာ့မယ္၊ ေနာက္ေန႔မွေတြ႔မယ္ေနာ္၊ ဘိုင့္ဘိုင္”

“ခန”

“ဟုတ္ေျပာပါ”

“သတိရေနမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

“ခန”

“ ဟုတ္ကဲ့”

“ေမ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”

ယေန႔ရံုးဆင္း အျပန္လမ္းမွာ ရင္ထဲၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ျပန္ခဲ့ရသည္။ ေပ်ာ္စရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ေတြ႔ခဲ့ရသည္ေပါ့။ စာမတတ္၊ စာလံုးေပါင္းမမွန္၊ ကိုယ့္အေပၚသံေယာဇဥ္ရွိပံုရတဲ့ သူနဲ႔ စကားေျပာရတာက သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာပါလားရယ္လို႔။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔လည္း သူ႔မက္ေဆ့ေလးကိုေတြ႔ရသည္။ “လြမ္းတယ္” တဲ့။ သူ ကိုယ့္ကို လြမ္းတယ္ ေျပာတဲ့စကားက ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ေျဖသာရာ။ ကိုယ့္စိတ္ကို ၾကည္ႏူးသြားေစတဲ့စကားအတိုင္း။

“ကၽြန္ေတာ္လည္း လြမ္းပါတယ္” လို႔ ျပန္လည္ မက္ေဆ့လွမ္းပို ့လိုက္သည္။ သည္ေန႔ေတာ့ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ ေဖ့ဘုတ္ကို သံုးခ်င္စိတ္ ျပင္းျပေနမိသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ အလုပ္ကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၿပီးေအာင္လုပ္လိုက္သည္။ သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္လြန္းတာေၾကာင့္ျဖစ္မည္။ သူ ဘယ္အခ်ိန္ေတြမွာ ေဖ့ဘုတ္ သံုးတတ္တာပါလိမ့္။

ယေန႔ေတာ့ ေန႔လယ္အလုပ္နားခ်ိန္ မေရာက္ခင္ကတည္းက အလုပ္ေစာေစာၿပီးသြားသည္။ အလုပ္အားေနျခင္းေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္ေပၚ ပံုေတြတင္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပေနသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ vzo ေလးကိုဖြင့္ၿပီး ဓာတ္ပံုေတြ တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုရိုက္ျဖစ္ေနသည္။ သရုပ္ေဆာင္ပိုး အနည္းငယ္ပါေနျခင္းေၾကာင့္ မ်က္လံုးအေနအထား၊ မ်က္ႏွာအမူအယာအေတာ္ေလးလုပ္တတ္သည္။  လုပ္တတ္ေတာ့ ပံုေကာင္းေကာင္းေလးေတြရသည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ေစခ်င္တာေၾကာင့္မ်ားလား။ ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုတင္လိုက္သည္။ တင္ေနတုန္း သူေပၚလာသည္။

“ဟိုင္း”

“ ဟိုင္းပါ”

“ေနေကာင္လာ”

“ေကာင္းပါတယ္၊ ယူေရာ”

“ေကာင္တယ္၊ စာပီပီလာ”

“ၿပီးေသးဘူး၊ ထမင္းစားခ်ိန္မေရာက္ေသးဘူး၊ ယူေကာ စားၿပီးၿပီလား”

“မစာရေသဘူ၊ ငါက အလုပ္ထဲမွာေလ”

“ေၾသာ္ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔လား၊ အားနာစရာႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂရုမစိက္နဲ႔၊ အလုပ္ကိုပဲဆက္လုပ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ အလုပ္ကိုထိခိုက္ေနပါ့မယ္”

သူ႔ကို တကယ္စိုးရိမ္မိသည္။ အလုပ္ရွင္သာ သိသြားရင္ သူ႔ကို ဆူပူေနမလားရယ္လို႔။

“ရပါတယ္၊  မင္ကိုသတိရလို႔”

“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရပါတယ္ဗ်၊ အလုပ္ကိုသာ ဆက္လုပ္ပါေနာ္”

သူက သူ႔ပံုေလးကို ပို႔လိုက္ျပန္သည္။ သူ ကိုယ့္အေပၚ တကယ္ သံေယာဇဥ္ရွိပံုရသည္။ သူ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေနသလား။ ခ်စ္ေနလိမ့္မည္ဆိုတာ ပိုေသခ်ာသည့္ရာႏႈန္း မ်ားသည္။ သို႔မဟုတ္က ခုလို သတိရေၾကာင္း၊ ပံုေလးေတြပို႔တာမ်ိဳး ဘယ္လုပ္လိမ့္မည္နည္း။ သူ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ေနပါေစလို႔ ကိုယ့္စိတ္ကလည္း ေတာင္းဆိုခ်င္ေနမိသလိုလုို။ အင္း ကိုယ္လည္း သူ႔ကို ခ်စ္ေနသလားရယ္လို႔။ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က မ်ားေနသလား။ သူ႔ကို စိတ္ပူေနမိတာ။ သူနဲ႔ စကားေျပာရတာ ေပ်ာ္ေနမိတာ။ အခ်ိန္တိုင္း သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္ေနမိတာ။ သူစကားေျပာလိုက္တိုင္း ၾကည္ႏူးေနမိတာ။

သူ႔ဘက္က ျပတ္ေတာက္ျပတ္ေတာက္နဲ႔။ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔မို႔ေပါ့။ အလုပ္အားလိုက္တိုင္း သူ ကိုယ့္ဆီ လွည့္လွည့္လာေလသလား။ သူ အားလိုက္တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ကိုယ့္အတြက္ အခ်ိန္ေပးလိုက္ေလသလား။

“အလုပ္လုပ္ေနလို  စိတ္မဆိုပါနဲ႔ေနာ္”

“အာ မဆိုးပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္က နားလည္ေပးႏိုင္ပါတယ္”

“မင္နဲ႔ စကားေတြ အမ်ားျကီေျပာခ်င္တယ္သိလာ”

သူ႔စကားက ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို အျပံဳးရိပ္ေတြ ဖံုးလႊမ္းေစသည္။ ဘာျဖစ္လို႔ စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာခ်င္တာလဲလို႔ ေမးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ေမးမွာမဟုတ္ပါ။

“ေျပာခ်င္ရင္ေျပာပါဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္”

“အလုပ္ရွိလာလိုခနေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

သူ႔ဘက္က ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာထြက္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္မိေလသလား။ သူ႔ေျပာစကားေတြကို သိပ္ကိုၾကားခ်င္ေနပါသည္။ သူ႔ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းက ထမင္းစားရေအာင္ဟု လာေခၚေနသည္ကိုပင္ မလိုက္ခ်င္ေနမိ။ သူ႔အတြက္နဲ႔ ကိုယ္တစ္ေယာက္ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ျဖစ္ေနၿပီလား။

“ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားေတာ့မွာမို႔ ခဏေအာက္မယ္ေနာ္”

မက္ေဆ့ေလး ခ်န္ထားလိုက္သည္။ ကိုယ့္ကို မေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ သူစိတ္ပူမေနေစရန္ေပါ့။

ထမင္းစားၿပီးေသာ္လည္း သူတက္မလာခဲ့ပါ။ စိတ္က ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ အလုပ္နားခ်ိန္ကုန္သြားေတာ့လည္း သူတက္မလာခဲ့ျပန္။ သူမအားတာပဲ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ေန႔လယ္ပိုင္းမွာလည္း အလုပ္ကိုေစာေစာၿပီးေအာင္လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုဖြင့္လိုက္မိျပန္သည္။ သူ႔ကိုေတြ႔ရသည္။ မေန႔ကလည္း ဒီအခ်ိန္မွာပဲေတြ႔ရသည္။ သူဒီလိုအခ်ိန္ေလးေတြ အားတတ္တာပဲျဖစ္ရမည္။

“မင္ေရာက္လာပီလာ”

“ဟုတ္ကဲ့ဗ်၊ အခုမွ အလုပ္ၿပီးသြားတာ”

“ဟုတ္လာငါလည္အခုအလုပ္ပီသြာပီ”

“အင္းဗ်”

“အလုပ္လုပ္ရင္းစိတ္ကမင္ဆီေရာက္ေနတာသိလာ”

သူ႔စကားေတြက မ်ိဳသိပ္ထားသင့္တာထက္ ပိုေနသည္။ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ စိတ္ေရာက္ေနတာလည္းလို႔လည္း ေမးခ်င္ပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ မေမးခ်င္ပါ။

“ေၾသာ္ ဟုတ္”

ခုခ်ိန္မွာ သူဆက္ေျပာတာသာ နားေထာင္ခ်င္သည္။ သူႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူေျပာစရာစကားစ ရွာေနသလား။ ကိုယ္ကပဲ စကားစေပးလိုက္ရသည္။

“ယူက ေဂးလားဟင္” လို႔။

“တကယ္မသိတာလာ”

“ဗ်ာ ဟုတ္ ယူေျပာျပမွသိေတာ့ ပိုေသခ်ာတာေပါ့ဗ်ာ”

“ဟုတ္ပါတယ္ ေဂးပါ”

“ဟုတ္ ေတြ႔ရတာ၀မ္းသာပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္းေဂးတစ္ေယာက္ပါဗ်”

“ငါကေၾကရံုနဲ႔သိပါတယ္ကြာ”

“ဗ်ာ ဘာေျပာတယ္၊ ေၾသာ္ သိၿပီ၊ ၾကည့္ရံုနဲ႔သိတယ္လား”

“အင္း”

“ဒါဆို ယူက အၾကားအျမင္ဆရာေပါ့ေနာ္”

“ဟားဟားမဟုတ္ပါဘူမွန္းေျပာတာပါ”

“ယူကေဂးဆိုေတာ့ ယူတို႔ အလုပ္ထဲမွာေကာ ေဂးေတြမရွိဘူးလား”

“လမ္းမွာေတာ့ ေတြ႔ဖူတယ္”

“ေၾသာ္အင္း”

“ေရာ့ ဒါက မင္ဖိုေပးတာသိမ္ထာမွာလာ”

သူ႔ပံုပဲျဖစ္သည္။

“ဘာလို႔ေပးတာလဲဟင္၊ ဘာျဖစ္လို႔ သိမ္းထားခိုင္းတာလဲ”

“တကယ္မသိတာလာ”

“ေျပာျပေတာ့ ပိုေသခ်ာသိရတာေပါ့ဗ်ာ”

“ဘာလိုလဲဆိုေတာ့ မေမနဲ႔ကြာ တကယ္မသိတာလာ”

“ေရာ္ ယူကလဲ ဟင္းဟင္း”

“ဘာရီတာလဲ”

“ရီပါဘူး”

“ေရာ့ ယူလိုက္”

အနီေရာင္အသည္းပံုေလးပဲ ျဖစ္သည္။ သိပ္ကိုလွပသည္။

ေသခ်ာေပၿပီ။ သူ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ႏႈတ္က ဖြင့္ေျပာမလာတာကိုေတာ့ စိတ္ထဲက သိပ္ဘ၀င္မက်ခ်င္မိ။

“လွပါတယ္၊ သိမ္းေတာ့ မထားပါရေစနဲ႔ေနာ္၊ ယူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွ မပတ္သက္ေသးတာ”

“ပတ္သက္ပါတယ္ ငါက မင္ကိုေပးခ်င္လို႔ေပးတာ ယူပါေနာ္”

ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့သူပါလားေနာ္။ ကိုယ့္ႏႈတ္က ဖြင့္ေမးလာခ်င္ေအာင္ သူသိပ္လုပ္ေနသလို။

“ဒါဆိုတစ္ခုပဲေျပာ၊ ဘာျဖစ္လို႔ေပးတာလဲလို႔”

“တကယ္မသိတာလာမင္ကိုသန္ေရာဇင္ရွိလို”

စိတ္ထဲက ေက်နပ္ေနမိသည္။

“ဘယ္လိုသံေယာဇဥ္လဲဟင္”

“တကယ္မသိတာလာ”

ခက္လြန္းလိုက္တာ။

“ယူေနာ္၊ ေျပာခ်င္တာရွိရင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာ၊ ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာ”

သူ႔ဘက္က စကားေလးမလာခင္ ရင္ခုန္ေနမိတာ ကိုယ္အသိ။

“ခ်စ္ပါတယ္”

ကိုယ္ ဘာျပန္ေျပာရမယ္မသိျဖစ္သြားသည္။ “ခ်စ္ပါတယ္” ဆိုတာႀကီးက သိပ္ေတာ့ ေသခ်ာလွတဲ့အေျဖမဟုတ္။ “ခ်စ္တယ္” လို႔ ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္ ေျပာလိုက္တာကမွ ပိုေသခ်ာမည္။

“ဘာလိုစာျပန္မေရတာလဲစိတ္ဆိုသြာတာလာမဆိုပါနဲ႔ခ်စ္လိုမရဘူလာ”

“ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားက လြယ္လြယ္ေျပာသင့္တဲ့ စကားမွမဟုတ္တာ”

“လြယ္လြယ္ေျပာတာမဟုပ္ပါဘူတကယ္ေျပာေနတာပါ”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရွ ့ေလွ်ာက္ ဘယ္ေလာက္ထိရည္မွန္းထားလဲ”

ကိုယ့္ေမးခြန္းက လြန္ေနမွန္းကိုယ္သိပါသည္။ သူ႔ကို ခက္ခဲေစသည့္ေမးခြန္းေမးမိတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္မိသြားသည္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္ထက္ သူ႔ကို သနားသြားသည္က ပိုမွန္မည္။ ဘာေၾကာင့္ သူ႔အေပၚမွာ စာနာစိတ္ေတြ ဂရုဏာစိတ္ေတြမ်ားေနရပါလိမ့္လို႔။

“မင္စက္ကုမ္တဲ့ေခ်ထိ”

“ဟင္ ဗ်ာ မဖတ္တတ္ဘူးဗ်”

“ေဆာရီေနာ္ငါကစာမတတ္လိုဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ျပင္ဖတ္ပါေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ဗ် ခုဟာႀကီးေတာ့ တကယ္မဖတ္တတ္တာ”

“မင္စက္ကုမ္ေတခ်ိန္ေထ့”

ျပန္ေျပာတာက ပိုဆိုးသြားပါေရာ့။ ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားျပင္ဖတ္လိုက္ေတာ့မွ။

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ကုန္တဲ့ အခ်ိန္ထိလို႔ေျပာတာလား”

“ဟုပ္တယ္”

“ေျပာၿပီးသားစကားကို ျပန္ျပင္ဖို႔မလြယ္ဘူးေနာ္”

“တကယ္ေျပာတာပါ မင္ကိုခ်စ္တယ္သိလာနမ္းခ်င္တယ္သိလာ”

“ယူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ဘာစကားျပန္ၾကားခ်င္လဲဟင္”

“မင္ဟာကိုဆံုျဖတ္ေပါ”

“အင္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုရဲပါဘူး”

“မင္ကငါအခ်စ္ကိုမယံုဘူဟုပ္လာအင္းပါရပါတယ္မင္သေဘာပါ”

မယံုတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ေျပာလိုက္ခ်င္မိပါသည္။ ကိုယ့္မွာက ဒဏ္ရာရွိခဲ့သူမို႔ သူထားခဲ့သလို သူကလည္း ထားခဲ့မွာ စိုးပါေသးသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ သူ႔ကို မယံုၾကည္ရဲသလိုျဖစ္ေနခဲ့တာလား။ “ကၽြန္ေတာ့္မွာ အခ်စ္ဦးရွိခဲ့တယ္၊ သူက ရက္စက္စြာထားခဲ့တယ္” လို႔ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေျပာမထြက္ခဲ့ပါ။ ခ်စ္ဦးသူရွိေနျခင္းေၾကာင့္ သူကိုယ့္ကို ဆက္မခ်စ္ေတာ့မွာ စိုးရိမ္ေနမိတာလည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။

“ယူ႔အခ်စ္ကို ယံုေစခ်င္ရင္ ယံုေအာင္ေျပာေလ”

“မေျပာတတ္ဘူခ်စ္တာပဲသိတယ္”

ဒီေလာက္နဲ႔ပဲေတာ္လိုက္ခ်င္ပါသည္။ သူကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားၾကားရတာနဲ႔တင္ စိတ္ထဲက ေက်နပ္ေနမိၿပီးသား။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ေနာက္မွာ တျခားဘာကိုမွဆက္မၾကားခ်င္ေတာ့။ ဒီစကားရဲ့ေနာက္မွ လာမဲ့စကားမ်ားကို ေနာက္ေန႔မွပဲ ေရွ ့ဆက္မယ္ဆိုတဲ့သေဘာ။ တိုက္ဆိုင္စြာပဲ ရံုးဆင္းခ်ိန္လည္း ေရာက္ေနၿပီ။

“ကၽြန္ေတာ္ ရံုးဆင္းေတာ့မွာမို႔ ဘိုင့္ဘိုင္ေနာ္”

သူ႔ကို ျပန္ခ်စ္ပါတယ္လို႔ အေျဖမေပးခ်င္မိ။ စဥ္းစားဦးမယ္လို႔လည္း မေျပာခ်င္မိ။ မခ်စ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုတဲ့ စကားကိုေတာ့ လံုး၀ လံုး၀မေျပာခ်င္မိတာအမွန္ပါ။

“ခန”

“ဟုတ္ေျပာပါ”

“ဘယ္မွမသြာနဲ႔ေနာ္ေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ယူလည္း ေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္”

သူ႔ကို ခ်ိဳသာတဲ့စကားသာ ေျပာလိုသည္။ သူ႔ကို စိုးစဥ္းမွ် ထိခိုက္စရာျဖစ္သြားမဲ့စကားမ်ိဳးကို လံုး၀မေျပာမိေစခ်င္ပါ။ သည္အခ်ိန္ သူ ရင္ေမာေနရမဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေလးကိုပင္ မျဖစ္ေစခ်င္မိ။

“ခန”

“ ဟုတ္ေျပာပါ”

“သတိရေနမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ဘိုင္ၿပီေနာ္”

“ခန”

“အင္း”

“ေမ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”

ျပံဳးရံုသာ ျပံဳးလိုက္မိၿပီး ဘာမွေတာ့ ျပန္မေျပာလိုက္ေတာ့ပါ။ ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ေအာက္လိုက္သည္။ လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုပိတ္ၿပီး လြယ္အိတ္ထဲထည့္လိုက္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ျပန္ခဲ့သည္။ ယေန႔ရံုးဆင္းအျပန္လမ္းမွာလည္း စိတ္ေတြ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ေနခဲ့ရသည္။ သူက ကိုယ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစပါလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

၀ဋ္ရွိခဲ့ရင္ေက်ပါေစ(အပိုင္း-၃)

ေဒးဗစ္

ညေရာက္ေတာ့ ေဒါင္းထားတဲ့ သူ႔ပံုေလးေတြကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သူက လက္ေဆာင္ေပးတာပါဆိုသည့္ ပံုေလးေတြကိုလည္း အျမတ္တႏိုးဆိုသလို ၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာင္ စဥ္းစားခန္း၀င္လိုက္မိသည္။ သူ႔အခ်စ္က ဟိုအရင္တစ္ေယာက္လို ၿမဲပါ့မလားရယ္လို႔။ ေနာက္မွ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိသည္။ ကိုယ္ဟာ နားေလးေနသူတစ္ေယာက္ဆိုတာကိုေပါ့။ ေဖ့ဘုတ္ဆိုတာက အသံနဲ႔ေျပာရတာ မဟုတ္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀ကိုပင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိသည္။ တစ္ဘ၀စာလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္သည့္ အခ်စ္ဆိုတာမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ဘ၀အစိတ္အပိုင္းမ်ားႏွင့္လည္းသက္ဆိုင္သည္ထင္သည္။ ဟုတ္သည္။ ကိုယ္က နားေလးေနတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့သူ သိသင့္သည္။ သူက ကိုယ့္ကို နားလည္မႈေပးႏိုင္မည္ဆိုပါမွ အခ်စ္ဆိုတာက ၿမဲမည္။ နားေလးေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း သူ႔ကို ထိန္ခ်န္မထားသင့္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသာေျပာရမည္။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရမည္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့အခါမွ ရင္ထဲက စစ္ကနဲ႔ နာက်င္သြားရသည္။ ဟုတ္သည္။ ဟိုအရင္ခ်စ္သူက ကိုယ္နဲ႔ ဖုန္းေျပာရသည္ကို အရမ္းစိတ္ပ်က္သည္ဆိုပဲ။ သူကလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးမ်ားသိသြားရင္ ဘယ္လိုမ်ား သေဘာထားရွာမလဲ။ ရင္ထဲက ဆက္လက္ၿပီး နာက်င္ေနရသည္မို႔ ကိုယ့္အေၾကာင္းေလးကို ေမ့ပစ္ထားလိုက္သည္။

ေနာက္ သူ႔ပံုေလးကို မမွိတ္မသုန္ ေငးၾကည့္လိုက္မိျပန္သည္။ သူဟာကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး ေခ်ာေမာလွပသည္။ သူ႔ကိုျမင္စက ကိုယ္ေတာင္အားငယ္သြားရသည္ပဲ။ သူကသိပ္ေခ်ာသည္ဆိုေတာ့။ ကိုယ့္ကို စကားလာေျပာလိမ့္မည္လို႔ပင္ မထင္မွတ္ခဲ့မိတာ။ ခုေတာ့ စကားေျပာလာရံုတင္မက ခ်စ္တယ္လို႔ပင္ေျပာလာေတာ့ ကိုယ္သိပ္ေက်နပ္ခဲ့ရသည္မဟုတ္လား။ ေက်နပ္ၿပီး ရင္ေတာင္ခုန္ခဲ့သည္ပဲ။ ဒါဟာ ဘာေၾကာင့္မ်ားရယ္လို႔ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေျဖထြက္လာခဲ့သည္။ ဟုတ္သည္။ သူ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာမလာခင္ကတည္းက ကိုယ့္ဘက္က ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့သည္ပဲ။ ေမွ်ာ္လင့္သည္ဆိုတာထက္ အစက ကိုယ္တိုင္မသိခဲ့တဲ့အရာ ခုမွသိလိုက္ရတဲ့အရာ။ ဟုတ္သည္ ကိုယ္ကစၿပီး သူ႔ကိုခ်စ္ေနခဲ့တယ္မ်ိဳးေပါ့။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က စတင္ရင္ခုန္ခဲ့မႈမ်ိဳးေပါ့။ ဟုတ္သည္လို႔ ကိုယ္တိုင္၀န္ခံလိုက္မိသည္။ ဟုတ္ပါတယ္ သူ႔ကို ကိုယ္ကပဲ စတင္ခ်စ္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္စြာပဲ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္လို႔ စတင္ဖြင့္မေျပာခဲ့ပဲ သူကပဲ စတင္ဖြင့္ေျပာျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးလိုက္ခဲ့မိျခင္း။ ကိုယ္ဟာ သိပ္ကို မိုက္မဲခဲ့တာပါလားရယ္လို႔။ ဒါေပမဲ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိ္ုယ္ သိပ္ေတာ့ အျပစ္မဆိုသာရာ။ ကိုယ့္ဘ၀ရယ္က လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာဖို႔ အင္အားမရွိတဲ့ဘ၀။ နားေလးေနျခင္းေၾကာင့္ ခ်စ္သူကို ဘယ္လိုမ်ား ေပ်ာ္ေအာင္ထားရပါ့မလဲ။ ခ်စ္သူ႔ဘက္မွာ အင္အားအျပည့္နဲ႔ ဘယ္လို မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ရပါ့မလဲ။ မိဘေတြက အသက္ႀကီး လက္လုပ္လက္စား၊ ေတာင္သူလယ္ယာသမား။ ကိုယ့္မွာက အစိုးရလခစား၀န္ထမ္း။ နားေလးေနျခင္းေၾကာင့္ ရာထူးတက္ျခင္းခံစားခြင့္မရပဲ အၿမဲတမ္းေအာက္ေျခမွာ ေနေနရတဲ့ဘ၀။ ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူအတြက္ ကိုယ့္မွာ အင္အားမရွိဘူးေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဒါေပမဲ့ေလ သူ႔ကိုေတာ့ ခ်စ္ပါသည္။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္လွ်င္ အရင္လူထက္ သူ႔ကိုပိုခ်စ္သလိုပါပဲလို႔။ အရင္လူက ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာလာခဲ့ၿပီးမွ “ခ်စ္သူတို႔ရဲ့ဘ၀” ဆိုတာကို လက္တို႔စမ္းၾကည့္ခ်င္ေနမိျခင္းေၾကာင့္ လက္ခံလိုက္မိျခင္းလို႔။

သူ႔ကိုေတာ့ ထိုသို႔မဟုတ္ပါ။ တစ္ဘ၀လံုးစာအတြက္ပါ။ တကယ္ပါ၊ သူ႔ကို သိပ္သိပ္ခ်စ္မိခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒါေပမဲ့ေလ သူ႔ကိုခ်စ္လို႔ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ကို အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရမည္။ သူလက္ခံႏိုင္ပါသည္ဆိုမွ သူနဲ႔ အခ်စ္ပြဲေတြ ဖန္တီးမည္။ ေရွ ့ေလွ်ာက္ အတူေနႏိုင္ဖို႔အေရး စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ၾကမည္။ သူ ကိုယ့္ဘ၀ကို လက္မခံႏိုင္ဘူးဆိုလွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က ၾကည္ျဖဴစြာ ေနာက္ဆုတ္ေပးလိုက္မည္။ ေနာက္ဆုတ္လိုက္သည္ဆိုေပမဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္ျမဲခ်စ္ေနမွာပါ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔က သူ႔ဆီက ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္စကား ၾကားရမဲ့ေန႔မို႔ သူသိပ္အားေလးမရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေဖ့ဘုတ္ကို မသံုးပဲေနလိုက္သည္။ သူအလုပ္ၿပီးတတ္သည့္အခ်ိန္ ေန႔လည္ပိုင္း ရံုးမဆင္းခင္အခ်ိန္ေလးမွပဲ ေဖ့ဘုတ္ကို ဖြင့္ရမည္။ သူနဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာဖို႔ အခ်ိန္လိုသည္။

သင့္ေတာ္သည့္အခ်ိန္ေဖ့ဘုတ္ကိုဖြင့္ေတာ့ သူမက္ေဆ့ပို႔ထားတာ ေတြ႔ရပါသည္။

“အရမ္လြမ္တာပဲကြာ” တဲ့။

“သူ႔မက္ေဆ့ေလးက ကိုယ့္ကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစေပမဲ့ ဆက္လက္ေပ်ာ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတဲ့ အျဖစ္က ေရွ ့မွာရွိေနသည္။ ရင္ထဲမွာ အပူလံုးရွိေနေသးသည္။ သူ႔ဘက္ကပဲ စတင္ေျပာလာသည္။

“ခ်စ္ေရာက္လာၿပီလား”

သူ စကားအသံုးအႏႈန္းေျပာင္းလဲသြားပံုက ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ ကိုယ့္ကို ခ်စ္လို႔ေခၚလိုက္ေပမဲ့ ကိုယ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးပါ။

“ဘယ္လုိေခၚလိုက္တာလဲဗ်”

“ခ်စ္လို႔ေခၚတာေလမျကိုက္ဘူလာ”

“ႀကိဳက္သင့္သလား၊ ယူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က ခ်စ္သူေတြမွ မဟုတ္တာ”

“ငါ့ဘက္ကေတာ့ဟုတ္တယ္မင္ကငါ့ခ်စ္သူပါပဲ မင္ကိုခ်စ္တယ္”

မ်က္ရည္က်လာမိသည္။ သူေတာ္ေတာ္ႏွိပ္စက္ပါလား။

“ကၽြန္ေတာ္ကျဖင့္ ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖမေပးရေသးပဲနဲ႔”

“မင္ခ်စ္ခ်စ္မခ်စ္ခ်စ္ငါကေတာခ်စ္မွာပဲ”

“ယူ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ရတာလဲဟင္”

“မသိဘူးခ်စ္လို႔ခ်စ္တာေပါ့ေအာ္သိပီရင္ခုန္လို႔ေပါ့အခ်စ္ဆိုတာ ရင္ခုန္မွအခ်စ္လိုေခၚတာမသိရင္မွတ္ထာ”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ ယူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္တာေတာင္ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ခ်စ္အေျဖမေတာင္းတာလဲ”

“မေတာင္းရဲဘူမင္ကျပန္မခ်စ္မွာေျကာက္လို”

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္က မခ်စ္ဘူးလို႔ ေျပာရင္ ယူဘာဆက္လုပ္မွာလဲ”

“မေျပာတတ္ဘူဒါေပမဲ့မင္ေပ်ာ္ရင္ငါလည္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနမွာပါ”

“အင္း လူတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ရင္ အဲ့ဒီလူရဲ့အေၾကာင္းကို အရင္ဆံုး သိထားသင့္တယ္ေလ”

“မင္အေၾကာင္းလာမသိခ်င္ပါဘူခ်စ္တာပဲသိတယ္”

“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္က ဒုကၡိတတစ္ေယာက္ဆိုရင္ေကာ ယူက ဆက္ခ်စ္မွာလား”

“မင္ဘာျဖစ္ျဖစ္ခ်စ္ေနမွာပဲတကယ္ပါယံုပါမင္ကိုခ်စ္တယ္”

မ်က္ရည္ေတြက်လာသည္။ ၀မ္းသာျခင္းလား။ ၀မ္းနည္းျခင္းလား။

“ကၽြန္ေတာ္က ဒုကၡိတတစ္ေယာက္လို႔ေျပာလို႔ရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က နားမၾကားဘူး”

“ဟုတ္လာဒါေပမဲ့လည္မင္ကိုခ်စ္တယ္ယံုပီလာယံုလိုက္”

သူက ယံုပါေျပာေပမဲ့ တကယ္တမ္းေတာ့ မယံုၾကည္ရဲေသးပါဘူး။

“ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားႏို္င္ဖို႔ ဘာအင္အားမွ မရွိပါဘူး၊ ယူ႔ကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားႏိုင္မယ္မထင္ဘူး၊ ယူ႔ကို အၿမဲတမ္း ဒုကၡေပးသလိုပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ”

“အဲဒါေတြမလိုပါဘူမင္ေရာငါေရာတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ခ်စ္ၾကရင္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပါငါကမင္ကိုနာလည္ေပႏိုင္ပါတယ္ငါမင္ကိုေပ်ာ္ေအာင္ထားမွာပါယံုပါ”

“ အရင္က ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတယ္၊ သူက ခ်စ္တယ္လို႔ အရင္ဆံုးဖြင့္ေျပာခဲ့တာပါ၊ သူနဲ႔ လူခ်င္းေတာင္မေတြ႔ရေသးဘူး၊ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္သြားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဖုနး္ေျပာရတာ စိတ္ပ်က္တယ္လို႔ေျပာတယ္၊ ယူလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေန႔ စိတ္ပ်က္သြားမွာေသခ်ာပါတယ္”

“မဟုပ္တာေတြလာမေျပာပါနဲ႔မင္ကိုခ်စ္ပါတယ္ဆိုေနမမင္ခ်စ္သူထာခဲ့လို့စိတ္မေကာင္ပါဘူ”

မ်က္ရည္ေတြက ပိုပိုၿပိး စီးက်လာသလို။

“ကၽြန္ေတာ္ေလ…”

“ဘာလဲ ေျပာေလ”

“ယူ႔ကို ခ်စ္တယ္သိလား”

ကိုယ့္စကားက ျမန္ဆန္လြန္းေနမွန္း၊ ဘာေျပာလိုက္မိမွန္း  ကိုယ္တိုင္ပင္မသိလိုက္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခ်စ္တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မညာေၾကးေနာ္”

“အင္းပါ ဒါေပမဲ့ ယူ႔ကို စဥ္းစားခြင့္ေပးပါဦးမယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆက္ခ်စ္ႏိုင္မလားဆိုတာကိုေပါ့”

“မလိုေတာ့ပါဘူဆို မင္ကိုခ်စ္ပါတယ္ဆို”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္လို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုေျပာထားခ်င္တယ္၊ အရင္က ကၽြန္ေတာ္အခ်စ္ရံႈးခဲ့တယ္၊ ခုလည္း ဆက္လက္ၿပီး အခ်စ္မရံႈးခ်င္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ယူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ရင္ ကတိတစ္ခုေပးရမယ္”

“ေပးပါတယ္ခ်စ္ေျပာပါ”

“ယူ တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ေကာင္းတဲ့ ခ်စ္သူရသြားခဲ့ရင္ ဒါမွမဟုတ္ မိန္းမယူခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့့္ကို လမ္းခြဲစကားမေျပာရဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ထပ္ရသြားမယ္ဆိုရင္ ယူ႔ကို လမ္းခြဲမယ္လို႔မေျပာဘူး။ ယူကလည္း မတားရဘူး မခ်စ္ရဘူးလို႔မေျပာရဘူး၊ ယူ႔ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မတားပါဘူး၊ ရပါ့မလား”

“သိပ္ရတာေပါ့ငါကမင္ကိုပဲခ်စ္မွာပါမိန္းမမယူပါဘူဒါေပမဲ့ငါေၾကာက္တယ္”

“ဘာလို႔လဲ”

“မင္ငါ့ကိုထာခဲ့မွာေၾကာက္တယ္”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကတိေပးထားတာပဲေလ၊ တစ္ေန႔ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္ထက္အဆင္ေျပမဲ့လူေတြ႔လာရင္ မတားရဘူး၊ လမ္းခြဲစကားမေျပာရဘူးလို႔ေျပာထားတယ္ေလ”

“ဟင့္အင္မရဘူငါကမိန္မမယူဘူမင္ကိုပဲယူမွာငါ့ကိုမထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္”

“ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္သူေတြလုပ္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ခုကတည္းကပဲ လမ္းခြဲၾကစို႔”

“ဘာလို႔ဒီလိုေျပာရတာလဲခ်စ္ငါငိုခ်င္တယ္ခ်စ္ေမ်ေရေတြၾကလာပီခ်စ္”

သူ႔စာသားကိုနားလည္ေအာင္ အေတာ့္ကို ႀကိဳးစားဖတ္လိုက္ရသည္။ သူငိုေနသည္ဆိုပဲ။ သူဟာကေလးတစ္ေယာက္လိုပါပဲလား။

“ဗ်ာ ဘာလို႔မ်က္ရည္က်တာလဲဗ်”

“မင္ကငါ့ကိုထားခဲ့မွာေၾကာက္လို႔”

“ဟာဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ခ်စ္သူေတြ မလုပ္ရေသးဘူးေလဗ်ာ”

“မင္ကငါ့ခ်စ္သူပါမင္ကငါ့အခ်စ္ဦးပါပထမဆံုပါယံုပါ”

သူ႔ကို သနားလြန္းလိုက္တာ။ သူ႔အခ်စ္ကို ယံုလိုက္ရေကာင္းမလား။ အို စဥ္းစားမေနေတာ့ဘူး။ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖေပးလိုက္ေတာ့မည္။

“ကေလးကိုခ်စ္တယ္သိလား”

“မငိုေတာ့ဘူေပ်ာ္လိုက္တာတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မညာေၾကးေနာ္”

“အင္းပါ တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္လာရင္ေျပာပါေနာ္ အားမနာပါနဲ႔”

“စက္ခ်ပါငါကမင့္စက္ကုမ္တဲ့ေခ်ထိခ်စ္မွသိလာ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ ကေလးကို ခ်စ္တာ သိၿပီလား”

“ယံုပါၿပီ၊ မင္ကို ကိုကိုလို႔ေခၚမယ္ေနာ္”

“ဟင္ဘာလို႔လဲ”

“မင္ကငါ့ကိုကေလးလို႔ေခၚလို႔”

“ယူက ကေလးေလးလို ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ေလ”

“ေက်းဇူးပါကိုကို”

သူက ကိုယ့္ကို ကိုကိုလို႔ ေခၚသည္ကိုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲက နည္းနည္းေလးမွ မႏွစ္ျမိဳ ့မိ။ ကိုယ္က သူ႔ထက္ အသက္ႀကီးတယ္ပဲထားဦး။ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ေနရာမွ ေနဖို႔ အင္အားကမရွိ။

“ယူက အသက္ဘယ္ေလာက္လဲဟင္”

“၂၆ပါမင္ကေရာ”

“ကၽြန္ေတာ္က ၂၄ပါ”

“ဒါဆိုမင္ကိုခ်စ္လို႕ေခၚမယ္ေနာ္”

“ကၽြန္ေတာ္က ယူ႔ကို ကိုကိုလို႔ ေခၚမယ္ေနာ္ရပါ့မလား”

“သိပ္ရတာေပါ့ေခၚျပပါလား”

“ကိုကို”

“ေပ်ာ္လိုက္တာကိုကိုေရာေခၚမယ္ေနာ္ခ်စ္ေရ”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

“ဟားဟား”

“ဟက္ဟက္ဟက္”

“ဟဲဟဲဟဲ”

“ငွဲငွဲငွဲ”

“မင္ကိုခ်စ္ကိုနမ္းမယ္ေနာ္”

“တကယ္လား”

တကယ္ေပါ့ေရြက္”

“နမ္းေလ”

“ခ်စ္ေရြက္”

“ဘာလဲ”

“နမ္းတာေလ”

“ခ်စ္ကေရာ ကိုကို႔ကို နမ္းမယ္ေနာ္”

“အင္းနမ္းနမ္း”

“ကိုကို ရႊတ္ ရႊတ္”

“အာဘြား”

“အာဘြား”

“ငါကမင္ကိုခ်စ္ကိုဖက္ထားခ်င္တာသိလာ”

“ခ်စ္လည္း ဖက္ထားခ်င္ပါတယ္ကိုကို”

“တူတူဖက္မယ္ေနာ္”

“တစ္ေန႔ဖက္ရမွာပါကိုကို၊ အခုခ်စ္ရံုးဆင္းေတာ့မွာ၊ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ ၊ ေအာက္ေတာ့မယ္ေနာ္”

“ခန”

“ဟုတ္”

“သတိရေနမယ္ေနာ္”

“ခ်စ္လည္း သတိရေနပါ့မယ္ကိုကို”

“ခန”

“ေျပာပါကိုကို”

“ေမ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

“ခန”

“ေျပာ”

“ခ်စ္ေနေကာင္းပါေစ”

“ေပးတဲ့ဆုနဲ႔ျပည့္ပါေစကိုကို”

“ေရြက္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာင္ေန႔ေတြလည္း ေဖ့ဘုတ္ေပၚမွာ သူ႔ကိုရွာသည္။ သူ႔ကိုေတြ႔ရပံုေတြက ျပတ္ေတာက္ျပတ္ေတာက္ ျဖစ္ျဖစ္သြားသည္။ သူ႔မွာက အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ဆိုေတာ့။ သူ အလုပ္အားသြားေလတိုင္း မက္ေဆ့ေလး လွမ္းလွမ္းပို႔တတ္သည္။

“ခ်စ္ေရ ကိုကိုမအားလို႔ေနာ္၊ ခနေနာ္၊ ခ်စ္ေရ ေရြက္၊ ခ်စ္ေရ အာဘြာ” ဆိုၿပီးေတာ့ ကိုယ္ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္သည္။ သူလုပ္ေပးတိုင္းလည္း ကိုယ္က ေပ်ာ္ရသည္ခ်ည္း။ တစ္ခါတေလ သူက ကိုယ္စိတ္ဆိုးမွာစိုးတာေၾကာင့္ရယ္ သူ႔ကို စိတ္ပူေနမွာစိုးတာေၾကာင့္ရယ္ “ခ်စ္ ကိုကိုအလုပ္လုပ္ေနလို႔ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ ေရြက္”

ဆိုၿပီးေတာ့ ေျဖရွင္းေပးတတ္သည္။ ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို နားလည္ေပးပါသည္။ သူက ကိုယ့္ကို နားလည္မႈလြဲေနမွာစိုးတာေၾကာင့္ “ ခ်စ္ကို စိတ္မပူပါနဲ႔ ကိုကိုသာ အလုပ္ကို ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ပါ၊ အလုပ္လုပ္ရင္း ခ်စ္ ဆီ စိတ္ေရာက္မေနနဲ႔၊ အလုပ္ကိုထိခိုက္ေနပါ့မယ္ေနာ္၊ ခ်စ္ က ကိုကို႔ကို နားလည္ေပးထားပါတယ္” ဆိုၿပီးေတာ့လည္း သူ႔ကို ႏွစ္သိပ္ေပးတတ္ပါသည္။

သူအလုပ္မအားခ်ိန္ သူတင္ထားသည့္ပံုေလးေတြကို အကုန္ေဒါင္းပစ္လိုက္သည္။ သူတင္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကိုလည္း နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိေပမဲ့ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ၾကည့္ၿပီး Like ႏွိပ္ေပးတတ္သည္။ သူက သီခ်င္းရဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးမွာ သီခ်င္းစာသားနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ စေတတပ္ေလးေတြ ေရးထားတတ္သည္။ ဥပမာ သီခ်င္းေခါင္းက “နင္လိမ္လည္း ငါခ်စ္တယ္” ဆိုရင္ သူက “ဒီသီခ်င္းထဲကလိုပဲ မင္းကို ငါခ်စ္တာသိလား” တဲ့။ သူ ကိုယ့္ကို ရည္ရြယ္တာပဲ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

“ခ်စ္ေရကိုကိုလာပီေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကိုကိုေနေကာင္းတယ္မလား”

“ေကာင္းပါတယ္ခ်စ္ကကိုကို႔ကိုစကားလည္မေျပာ ေခၚလည္မေခၚဘူေနာ္”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကိုအလုပ္မ်ားေနတယ္မွတ္လို႔ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ဗီြဒီယိုေတြၾကည့္ေနတာပါ”

“ခ်စ္က ဘာဗီြဒီယိုေတြ ၾကည့္တာလဲဟင္”

“အစံုေပါ့ကိုကိုရ”

“အမ္ဟုတ္လို႔လားဟိုိလိုဗီြဒီယိုေတြေတာ့ မၾကည့္ေလာက္ပါဘူးေနာ္”

“ခ်စ္မွာလည္း မ်က္စိပါတာပဲ ၾကည့္ခ်င္ရင္ၾကည့္မွာေပါ့၊ ဘာလဲ ကိုကိုက ခ်စ္ကို မၾကည့္ေစခ်င္လို႔လား”

“ဟုပ္ပါဘူကိုကိုကေလခ်စ္နဲ႔ေအာကာၾကည့္ခ်င္တာသိလာ”

“ကိုကိုကေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲေနာ္၊ ကိုကိုၾကည့္ေစခ်င္ရင္ ခ်စ္လည္းၾကည့္ေပးပါ့မယ္ေနာ္၊ ကိုကိုလာခါက်ေတာ့ တူတူၾကည့္တာေပါ့”

“ဟုပ္ပါၿပီေဖ့ဘုတ္မွာကိုကိုသခ်င္းတင္ထားတယ္ေၾကေနာ္ကိုကိုကခ်စ္ကိုသခ်င္းထဲကလိုခ်စ္တာသိလာ”

ကိုယ္နားေလးေနတယ္ဆိုတာ သူေမ့ေနသလား။

“အင္း နားေတာ့ ေထာင္လို႔ေတာ့မရဘူး၊ သီခ်င္းစားသားေတြကိုေတာ့ ႀကိဳက္ပါတယ္”

“ေၾသာ္ ဟုပ္သားပဲ ကိုကိုေမ့သြားလို႔ေနာ္ခ်စ္စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္”

“ဘာကိုလဲကိုကိုရ”

“ခ်စ္နားေလးေနတာကိုကိုေမ့သြားလို႔ပါ”

“ရပါတယ္ကိုကိုရ”

“ခ်စ္ ကိုကိုပံုပို႔ေပးမယ္ေနာ္”

“ပို႔ပါ”

သူ႔ပံုေလးေတြပို႔ျခင္းျဖစ္သည္။

“လွလာမေန႔ညကရိုက္ထာတာေလခ်စ္ကိုျပဖိုေပါ့သနပ္ခါးေတြကခ်စ္နမ္းဖို႔ေလ”

“ဟုတ္လား၊ ဒါဆို ကိုကို အာဘြား ရႊတ္ရႊတ္”

“ေပ်ာ္လိုက္တာခ်စ္ကအရမ္းလိမၼာတာပဲကြာ”

“ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးပဲ လိမၼာရမွာေပါ့”

“ပံုပို႔ဦးမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္”

သူ႔အိပ္ယာခင္းဓာတ္ပံုေလးပဲျဖစ္သည္။ အိပ္ယာခုတင္ေလးက ေပ်ာ့အိေနတဲ့ အခင္းအက်င္းမ်ားနဲ႔ သိပ္ကိုသပ္ရပ္လြန္းေနသည္။ ကေလးဆန္စြာ အရုပ္ေလးေတြ သူခ်စ္တတ္ပံုရသည္။ ၀က္၀ံရုပ္ေလးေတြ ေခါင္းရင္းမွာ ျခံရံထားတာေတြ႔ရသည္။ သူက သိပ္ကို အသန္႔အျပန္႔ႀကိဳက္သည့္ပံုပါပဲ။ သူ႔အေျခအေနကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ္ေတာင္ အားငယ္သြားမိသည္။ ကိုယ့္မွာက ခုတင္မရွိ။ ေစာင္ၾကမ္းၾကမ္း။ ၀ါးဖ်ာႏွင့္ ၾကမ္းပိုးလည္းကိုက္တတ္သည္။ ေနရာကလည္း ေျခခ်လိုက္လွ်င္ဖုန္ထသည့္ေနရာ။ သူ႔အဆင့္အတန္းႏွင့္ ကြာျခားလြန္းလိုက္တာ။

“အဲ့ဒါ ကိုကို႔အိပ္ယာေလးလားဟင္”

“ဟုတ္တာေပါ့ခ်စ္ ခ်စ္နဲ႔တူတူအိပ္ဖိုေလး”

“အိပ္ခ်င္တာေပါ့၊ ေနရာေလးက သန္႔ျပန္႔ေနတာပဲေနာ္”

ကိုယ့္အေျခအေနကိုေတာ့ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ေျပာမထြက္ခဲ့။

“ကိုကိုနဲ႔တူတူအိပ္မွာလာ”

“အိပ္မွာေပါ့ကိုကိုရ”

“ကိုကိုအရမ္းဖက္ထားရင္ေကာခ်စ္က စိတ္ဆိုးမွာလားဟင္”

“ဆိုးဘူး၊ ခ်စ္က ဖက္ထားတာထက္ပိုေကာင္းတဲ့ အိပ္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႔ အိပ္ေစခ်င္တာ”

“ဟားဟားခ်စ္ကေတာ့ေလ”

“ဘာလဲ ကိုကိုကေကာ မအိပ္ခ်င္လို႔လား”

“အိပ္ခ်င္တာေပါ့ခ်စ္ရဲ့”

“ဒါနဲ႔ ကိုကိုက ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲဟင္”

“မၾကာေတာ့ပါဘူးခ်စ္ ခ်စ္ဆက္ေစာင့္ေပးပါေနာ္ ကိုကိုျပန္မလာေသးရင္လည္းေစာင့္ပါေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါကိုကိုရ၊ ကိုကိုသာ အလုပ္ကိုေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ပါေနာ္၊ ခ်စ္ကိုအရမ္းေတြ႔ခ်င္လြန္းတယ္ဆိုၿပီး ျမန္ျမန္ျပန္လာတာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္ေစာင့္ႏိုင္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္”

“ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံကိုလည္း ခ်စ္အတြက္ဆိုၿပီး မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကို႔ရဲ့ မိဘညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို မ်ားမ်ားေထာက္ပံ႔ပါေနာ္”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္ ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔မွာ မိဘေတြ မရွိေတာ့ဘူးခ်စ္”

“ဟင္ ဟုတ္လား စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ၊ ကိုကို ဘာမွအားမငယ္နဲ႔ေနာ္၊ ကိုကို႔ဘက္မွာ ခ်စ္တစ္ေယာက္လံုးရွိပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခ်စ္၊ ကိုကိုက၀မ္းနည္းတတ္လြယ္တယ္ အားငယ္တတ္တယ္၊ စိတ္ညစ္ရင္ ငိုပဲငိုေနတတ္တယ္”

“ကိုကိုေနာက္ဆို စိတ္ညစ္စရာေတြရွိလာရင္ ခ်စ္မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္ပါေနာ္၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ဘက္မွာ အၿမဲတမ္းရွိေနတယ္လို႔မွတ္လိုက္ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ေနလို႔ သိပ္မေကာင္းတတ္ဘူး”

“ဟုတ္လား ဘာေတြျဖစ္လို႔လဲ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ပါကိုကို”

“ကိုကို႔မွာ ႏွလံုးေရာဂါရွိတယ္”

“ဟင္ ျဖစ္ရေလကိုကိုရယ္ ၊ ကိုကို႔ကို သနားလိုက္တာ”

“ကိုကိုက ခနခနေနမေကာင္းျဖစ္တတ္တယ္၊ ေဆးကိုအၿမဲတမ္းေသာက္ေနရတယ္”

“အျဖစ္ဆိုးလိုက္တာကိုကိုရယ္”

“ခ်စ္ကိုကို႔ကို စိတ္ကုန္သြားၿပီလားဟင္”

“အို ဘယ္လိုေျပာလုိက္တာလဲကိုကိုရ၊ ဒါက ေျပာစရာစကားမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကို ဘာပဲျဖစ္ေနေန ခ်စ္ကေတာ့ ခ်စ္ေနမွာပါပဲ”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္”

“ေဆးကို အၿမဲတမ္းေသာက္ေနရတယ္ဆိုေတာ့ ေဆးကိုမွန္မွန္ေသာက္ပါေနာ္၊ ကိုကိုေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ခ်စ္ ေဘးမွာ ရွိေနခ်င္ပါတယ္၊ အားေပးခ်င္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အရမ္းလည္း ဖက္ထားခ်င္ပါတယ္”

“ခုလိုၾကားရတာ ၀မ္းသာလိုက္တာခ်စ္ရယ္”

“အင္းပါ”

“ခ်စ္ ေရြက္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ခ်စ္ကလည္း ျပန္ၿပီး နမ္းလိုက္ပါတယ္ ကိုကိုေရ ရႊတ္”

“ေပ်ာ္တယ္ ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးက အရမ္းလိမၼာတယ္ကြာ ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာသိလာ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ကိုကိုအားလား”

“အားပိ ခုပဲအလုပ္ပီးတယ္ ေမာလိုက္တာ”

“ေမာရင္ ေရေသာက္လိုက္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္၊ ခ်စ္ကေရာ အလုပ္မလုပ္ဘူးလား”

“ခ်စ္က အလုပ္သိပ္မရွိဘူး၊ အားတာပဲမ်ားတယ္ အလုပ္က ခဏေလးနဲၿပီးသြားတာမ်ားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္တို႔ စက္ရံုမွာ အေျခအေနေတြကလည္း သိပ္မေကာင္းဘူး၊ ပစၥည္းအထြက္ေႏွးတယ္လို႔ေျပာေနၾကတယ္ေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား”

“အင္း ကိုကို၊ ခ်စ္အေၾကာင္းေတြ ေမးခ်င္တာရွိရင္ေမးေလ၊ ခ်စ္လည္း ပ်င္းေနတာ”

“ဘာမွ မသိခ်င္ဘူး၊ ကိုကိုကေတာ့ ခ်စ္တာပဲသိတယ္”

“ဟြန္း ဒါဆို ခ်စ္ေမးမယ္ေနာ္၊ ကိုကို အိမ္မွာ ဘယ္သူေတြနဲ႔ေနတာလဲဟင္၊ ကိုကိုတို႔ ဇာတိမွာေျပာတာ”

“ကိုကိုက အေမႀကီးနဲ႔ေနတာပါ”

“ေၾသာ္ အင္း၊ ကိုကို႔မွာ အစ္ကိုအစ္မေတြေကာ မရွိဘူးလား”

“ရွိတယ္ အကုန္လံုး အိမ္ေထာင္က်သြားၿပီ၊ အိမ္မွာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိတယ္”

“ဟုတ္လား သူက လွလားဟင္”

“လွတာေပါ့”

“ခ်စ္နဲ႔ေပးစားလိုက္ပါလား”

“ခ်စ္ႀကိဳက္ရင္ယူေပါ့”

““ဟဲဟဲ ခ်စ္ကစတာပါ၊ ကိုကို ညီမေလးကို ပစ္မထားနဲ႔ေနာ္၊ ညီမေလးအတြက္ ေငြပို႔ဦး၊ သူ႔အေပၚမွာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ပီသေအာင္ေနေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္”

“ဒါနဲ႔ ကိုကို႔အေမႀကီးတို႔က ဘာလုပ္ၾကတာလဲဟင္”

“မသိဘူး”

“ဟင္ ဘယ္လိုႀကီးလဲကိုကိုရ”

“ကိုကိုက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ထိုင္းမွာေနခဲ့တာေလ”

“ေၾသာ္ မိဘေတြက ကိုကိုငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဆံုးသြားတာလား”

“ဟုတ္တယ္ခ်စ္၊ ကိုကိုတို႔ဘ၀က မေျပလည္လို႔ ကိုကိုေက်ာင္းေတာင္ မေနခဲ့ရဘူးေလ”

“ကိုကို႔အျဖစ္ကဆိုးလိုက္တာ၊ ကိုကို႔ကို အရမ္းသနားတာပဲ၊ ကိုကိုဘာမွ စိတ္အားမငယ္နဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ကို မိဘေတြ ေစာင့္ေရွာက္သလို ေစာင့္ေရွာက္မွာသိလား”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္”

“ခ်စ္တို႔ မိဘေတြအေၾကာင္းေျပာျပခ်င္တယ္ ကိုကိုနားေထာင္မလား”

“ေထာင္မယ္”

“မိဘေတြက ေတာင္သူလုပ္တာေလ၊ ခ်စ္မွာ ညီေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ ညီေလးက ငယ္ေသးတယ္၊ (၁၀)ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိေသးတယ္ေလ၊ ခ်စ္မွာလည္း ရံုးပိတ္တဲ့ရက္ေတြ အအားမေနရဘူး၊ ေတာထဲသြားၿပီး ႏြားစာရိတ္ရတယ္၊ ယာထြန္ရတယ္၊ ႏြားေခ်းပက္ရတယ္၊ ႏြားစာစဥ္းရတယ္၊ ေရစည္တိုက္ရတယ္၊ ခ်စ္ဘ၀က ၾကမ္းတမ္းတယ္ေနာ္”

“ခ်စ္အတူတူလုပ္မယ္ေလ”

“မလုပ္ခိုင္းပါဘူးကိုကုိ႔ကို၊ ပင္ပန္းတယ္ေလ”

“မရဘူး ကိုကိုေရာလုပ္မွာကြာ”

“အရမ္းပင္ပန္းပါတယ္ဆိုမွ”

“ကိုကိုျပန္လာရင္ ခ်စ္တို႔အိမ္မွာေနမွာေနာ္၊ ေခၚထားမွာလား”

“ထားမွာေပါ့ကိုိကိုရ”

“လင္မယားလိုေနမွာေနာ္”

“ကိုကို႔သေဘာ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ ဒါနဲ႔ ခ်စ္မိဘေတြက ကိုကို႔ကို သေဘာတူပါ့မလားဟင္”

“ကိုကိုကလည္းခ်စ္နဲ႔ ကိုကို႔အေၾကာင္း ခ်စ္မိဘေတြက ဘယ္သိမွာလဲ၊ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက သူငယ္ခ်င္းေတြလိုေနၾကမွာေလ”

“ဘာလဲ ကိုကိုက မိန္းမ မဟုတ္လို႔လား”

“ကိုကိုေနာ္ မေနာက္နဲ႔၊ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက ခ်စ္မိဘေတြ အျမင္မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေပါ့၊ ေနာက္ကြယ္မွာက်ေတာ့ ခ်စ္သူေတြေပါ့ကိုကို မေကာင္းဘူးလား”

“ခ်စ္ကလည္း ကိုကိုတို႔႕က လင္မယားလိုေနမွာပါဆိုမွ”

“ခက္ရန္ေကာကိုကိုရ”

“ကိုကိုျပန္လာရင္ ခ်စ္တို႔အိမ္မွာ အၿမဲတမ္းေနမွာေလ”

“ကိုကိုေနာက္ေနတာလား၊ အဲ့လိုက်ေတာ့ ဘယ္ျဖစ္မွာတုန္း”

“ဘာျပဳလို႔လဲဟင္”

“ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက လင္မယားမွ မဟုတ္တာ ၊ ခ်စ္တို႔အိမ္မွာ ကိုကိုအၾကာႀကီးေနလို႔ ျဖစ္ပါ့မလား၊ကိုကိုက ခ်စ္ကို သတိရရင္ ခ်စ္ဆီကို အခ်ိန္မေရြးလာ ၊ ခ်စ္ကလည္း ကိုကို႔ကို သတိရရင္ ကိုကို႔ဆီကို အခ်ိန္မေရြးလာမယ္ေလ၊ အဲ့လိုလုပ္ၾကရင္မေကာင္းဘူးလား”

“ငိုခ်င္လိုက္တာခ်စ္ရယ္၊ ကိုကို႔မွာ မိဘေတြမွ မရွိတာေလ၊ ေနစရာလည္းမရွိဘူးေလ၊ ခ်စ္နဲ႔တစ္သက္လံုးေနမွာကြာ”

“ကိုကိုကလည္း ကေလးက်ေနတာပဲ၊ ကိုယ့္ဘ၀ကို သိရဦးမယ္ေလ၊ ကိုကိုနဲ႔ ခ်စ္က ေယာက်္ားနဲ႔ မိန္းမမဟုတ္ဘူးေလ၊ လင္မယားေတြလို အတူတူေနရဖို႔ ကံမပါဘူးေလ၊ ခ်စ္ေျပာသလိုေနရမဲ့ကံပဲပါတာ၊ ခ်စ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္လို႔ မရေသးသေရြ႔ေတာ့ ခ်စ္နဲ႔ကိုကို အတူတူေနလို႔ မျဖစ္ဘူး၊ လိင္တူခ်င္းလက္ထပ္လို႔ ရမဲ့အခ်ိန္ကိုေစာင့္ရမယ္၊ ေသသည္အထိေစာင့္ဆိုေတာင္ ေစာင့္ရမယ္ေလ၊ တကယ္လို႔သာ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္လို႔ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုကိုနဲ႔ ခ်စ္ လက္ထပ္ၾကတာေပါ့”

“တကယ္ေျပာေနတာလားခ်စ္”

“တကယ္ေပါ့”

“ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔ တကယ္လက္ထပ္မွာလားဟင္”

“တကယ္ပါဆို၊ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္လို႔ရတဲ့အခါက်ရင္ မိဘမ်က္ႏွာကိုလည္း ေထာက္စရာမလုိေတာ့ဘူး၊ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း ဂရုစိုက္စရာမလိုေတာ့ဘူး၊ တကယ္လို႔သာ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုမေနႏိုင္တဲ့အခါက်ရင္ လိင္တူခ်င္း လက္ထပ္လို႔မရေသးဘူးပဲထားပါေတာ့ လူမသိသူမသိေအာင္ လက္ထပ္လို႔လည္းရတယ္ေလကိုကိုရဲ့၊ ကိုကိုသာ ခ်စ္ကိုလက္ထပ္ရဲရင္ ခ်စ္ဘက္က ဘာမွေနာက္တြန္႔မွာမဟုတ္ဘူး”

“ေပ်ာ္လုိက္တာကြာ၊ ခ်စ္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္သိလား”

တစ္ခါမွာ ကိုကိုျပသည့္ ပံုေတြက အရမ္းလွပသန္႔ျပန္႔ေနေတာ့ ကိုယ့္ပံုစံႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုကိုက အသားျဖဴေဖြးၿပီး ၿမိဳ ့သားဆန္သည္။ ကိုယ္က အသားမည္းၿပီး ေတာသားရုပ္ေပါက္သည္။ အသားျဖဴသူ၊ ၿမိဳ ့သားရုပ္ေပါက္သည့္ ကိုကိုနဲ႔ အသားမည္းမည္း ေတာသားရုပ္ေပါက္သည့္ကိုယ္က ဘယ္လိုမွမလိုက္ဖက္ႏိုင္။ သည့္ေတာ့ အားငယ္မိသည္။ အားငယ္သည့္အေၾကာင္း ကိုကို႔ကိုေျပာျပမိေတာ့ ကိုကိုက “ ကိုကိုလာခါက် ခ်စ္လက္ကိုဆြဲၿပီး ေနရာအႏွံ႔တြဲျပမွာ” လို႔ ေျပာခဲ့သည္။ အားတက္လာေအာင္ ႏွစ္သိပ္ေပးသည့္ ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အလုပ္လုပ္ေနတုန္း စာေရးမေလးက သတင္းလာေပးျခင္းေၾကာင့္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေပ်ာ္သြားရသည္။ ထပင္ခုန္လိုက္မိသည္။ ကိုယ္ေပ်ာ္ေနစဥ္ ကိုကို႔ကို အရမ္းသတိရသြားသည္။ ကိုယ့္အေပ်ာ္ေတြကို ကိုကို႔ကိုလည္း စီးေမ်ာေစခ်င္သည္။ ေပ်ာ္စရာရွိ အတူေပ်ာ္မယ္ဆိုသည့္ သေဘာေပါ့ေနာ္။

အလုပ္ကိုျမန္ျမန္လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ ပိုေစာေစာၿပီးသြားသည္။ ေဖ့ဘုတ္ကို လ်င္ျမန္စြာ ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကိုကို႔ဘက္က မီးစိမ္းျပေနတာေတြ႔ရသည္။

“ကိုကို အားၿပီလား”

“အလုပ္ပီးေသဘူခ်စ္လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ေနတာ”

“ေဖ်ာ္ ျမန္ျမန္ေဖ်ာ္၊ ခ်စ္မွာ သတင္းေကာင္းရွိတယ္”

ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွျပန္မေျပာ။ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ၾကာသြားေတာ့ စိတ္မရွည္ခ်င္သလို ျဖစ္လာသည္။

“ကိုကိုကလည္း လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္တာ အဲ့ေလာက္ၾကာသလား၊ ခ်စ္ကအေရးႀကီးသလား၊ လက္ဖက္ရည္က အေရးႀကီးသလား၊ ေသာက္မွာျမန္ျမန္ေသာက္ပါလားကိုကိုရ၊ ကိုကို႔ကိုေပ်ာ္သြားေစခ်င္လုိ႔ပါ”

“ကိုကိုကသူမ်ာဆီမွာအလုပ္လုပ္တာေလ”

“ဟင္ ကိုကိုက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္တာလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ခ်စ္”

“ေၾသာ္ ခ်စ္က မသိလို႔ေနာ္၊ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္ကိုကို”

“ကဲ ပီးပီ ဘာေျပာမလို႔လဲခ်စ္”

“ကိုကို၀မ္းသာရမဲ့သတင္းေပါ့”

“ကိုကိုသိခ်င္လွပီခ်စ္”

“ခ်စ္ ေနာက္လ တာ၀န္တစ္ခုက်တယ္၊ မနက္ျဖန္က စၿပီး စလုပ္ရမွာေလ”

“ဟုတ္ပါပီ”

“ခ်စ္လုပ္ရမွာက ညေလ၊ တစ္လလံုး ညပဲအလုပ္လုပ္ရမွာ၊ အလုပ္က ဘာမွမလုပ္ရဘူး၊ လွ်ပ္စစ္မီးေပးတဲ့ေနရာမွာ လူရွိေနရံုပဲေလ၊ ေနာက္ဆို ကိုကိုနဲ႔တစ္ညလံုး စကားေတြ အားရပါးရေျပာရေတာ့မွာေလ၊ ကိုကိုေပ်ာ္လားဟင္”

“အရမ္းေပ်ာ္တာေပါ့ခ်စ္ရ”

“ကိုကိုက ညဆို သံုးတတ္သလားဟင္”

“သံုးတာေပါ့ခ်စ္ရ”

“ဒါဆို သိပ္ကိုအဆင္ေျပသြားတာေပါ့၊ ကိုကိုလည္း အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ခ်စ္အတြက္စကားေျပာရတာမ်ိဳး အလုပ္ရႈပ္တာမ်ိဳး မရွိေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္”

“အင္းေပါ့ခ်စ္ရ”

“ကိုကိုကဂ်ီေတာ့သံုးလားဟင္၊ သံုးရင္ေပးလိုက္ပါ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကို လက္ေတာ့ပ္နဲ႔ေရာသံုးလား”

“သံုးတယ္ အိမ္မွာဆိုရင္ လက္ေတာ့ပ္နဲ႔ပဲသံုးတာေလ”

“သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ ခ်စ္လည္း လက္ေတာ့ပ္နဲပဲသံုးတာေလ၊ ဂ်ီေတာ့ပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ ကိုကို ခ်စ္အသံကို ၾကားလို႔ရၿပီေလသိလား၊ ခ်စ္အသံကိုၾကားခ်င္လားဟင္”

“ၾကားခ်င္တာေပါ့ခ်စ္၊ ခ်စ္Viver ေရာေပးပါလား”

“ဟင္ ခ်စ္က  Viver မသံုးဘူးေလ၊ ခ်စ္က နားေလးေတာ့ ဖုန္းလည္းမကိုင္ဘူး၊ ဖုန္းလည္းမရွိဘူး”

“ေၾသာ္ ဒါဆို ခ်စ္မွာ ဖုန္းမရွိဘူးေပါ့ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ေလ”

တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ဖုန္းမရွိဘူးလို႔ မေျပာလိုက္ခ်င္ပါ။ သူက ၀ယ္ေပးမွာလည္းစိုးေသး။ သူ႔ကို ဒုကၡမမ်ားေစခ်င္တာေၾကာင့္ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူေပးရင္ေတာ့ လိုခ်င္ပါေသးသည္။ သူ႔ရဲ့လက္ေဆာင္ေလးဆိုေတာ့ အျမတ္တႏိုးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္ေပါ့ေနာ္။

သူ႔က ၀ယ္ေပးမယ္ ယူမလားလို႔ ေျပာလာတာမ်ိဳးကိုေတာ့ လိုခ်င္ပါေသးသည္။ ကိုယ္က လိုခ်င္ေပမဲ့ ျငင္းေတာ့ ျငင္းျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူက ေျပာမလာခဲ့ပါဘူး။

“ခ်စ္မနက္ျဖန္ ေန႔မွာ တက္မလာဘူးေနာ္၊ ကိုကိုစိတ္ပူမေနနဲ႔ေနာ္၊ ညမွတက္လာခဲ့မွာေလ၊ ညမွေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ပါၿပီခ်စ္၊ ကိုကိုသတိရေနမယ္ေနာ္ခ်စ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါကိုကို”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညတာ၀န္က်ျခင္းေၾကာင့္ လိုအပ္သည့္ ေစာင္ထုပ္ကို အိပ္ရမည့္ခုတင္ေပၚသို႔ တင္လိုက္သည္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးကိုေတာ့ စားပြဲေပၚတင္လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ လက္ေတာ့ပ္လြယ္အိတ္ေလးကို ျမန္ျမန္ဖြင့္လိုက္သည္။ ဒီအခ်ိန္ လိုင္းေပၚ ကိုကိုရွိေနမွာေပါ့။

ေဖ့ဘုတ္ပြင့္ပြင့္ခ်င္း သူ႔ဘက္က စကားစလာသည္။

“ခ်စ္ေရာက္လာၿပီလား”

“ေရာက္ၿပီကိုကိုခ်စ္တယ္”

“ကိုကိုလည္း ခ်စ္တယ္၊ ကိုကိုက ေစာင့္ေနတာ”

“အင္း ေစာင့္ေနရတာၾကာၿပီလား အားနာလိုက္တာ”

“ၾကာေသးဘူး၊ ခ်စ္ပံုျပမယ္ေနာ္၊ ခဏေစာင့္ေနာ္”

“ဟုတ္”

ကိုကိုဟာ ပံုေလးေတြ ခဏခဏျပတတ္တဲ့အက်င့္ ရွိေနပါလား။ ကိုယ့္ကို သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာေပါ့ေနာ္။

“ဟယ္ ေခါက္ဆြဲေတြပါလား၊ စားခ်င္လိုက္တာ”

“ခ်စ္စားဖို႔ေလ၊ တူတူစားမယ္ေလေနာ္ခ်စ္”

“ဂြတ္ဂြတ္၊ စားလိုက္ၿပီေနာ္”

“စားလို႔ေကာင္းလားခ်စ္”

“ေကာင္းတာေပါ့ကိုကိုရ”

“ကိုကိုလာရင္ ခ်စ္ကိုအ၀ေကၽြးမွာသိလား”

“စားမယ္”

“ေနာက္တစ္ပံုျပမယ္ေနာ္”

“အင္း”

သနပ္ခါးေတြ အေဖြးသားလိမ္းထားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာပံု။ သူဟာ မေလးရွားမွာေနေပမဲ့ ျမန္မာပီပီ သနပ္ခါးကိုႀကိဳက္ပံုရသည္။

“ေခ်ာလိုက္တာကိုကို”

“ခ်စ္နမ္းဖို႔ သနပ္ခါးလိမ္းထားတာေလခ်စ္”

“ဟုတ္လား၊ ဒါဆို နမ္းလိုက္ၿပီေနာ္၊ ရႊတ္ ရႊတ္ ကိုကို အာဘြား အာဘြား ကစ္ ကစ္”

“ေပ်ာ္လိုက္တာ”

သူဟာ သိပ္ကို ကေလးဆန္သူပါလား။ ကေလးဆန္စြာ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းတဲ့ကိုကိုပါလား။

သည့္ေနာက္ပိုင္း ေနာင္ေန႔ေနာင္ေန႔မ်ားစြာမွာလည္း ခ်စ္သူတို႔ သဘာ၀ ခ်စ္စကားေလးမ်ားေျပာရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ခ်စ္မ၀ရင္း အခ်ိန္မ်ားစြာ ကုန္ခဲ့ၾကသည္။ ေန႔မ်ားေန႔မ်ားစြာ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကို႔အေပၚမွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ကို ခ်စ္ခဲ့မိရပါသည္။ ကိုကိုဟာ စာမတတ္ျခင္းေၾကာင့္ အသိတရားအခ်ိဳ ့၌ နည္းပါးေနခဲ့ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္လို သိပ္ကို အျပစ္ကင္းစင္ေၾကာင္း သိလာရသည္။ ကေလးလို အျပစ္ကင္းစင္သည့္ ကိုကို႔အေပၚ အရမ္းလည္း ခ်စ္ရသည္။ ေနမေကာင္းျခင္းေၾကာင့္လည္း အခ်စ္ေတြပိုရသည္။ တစ္ခါတေလ ကိုကိုက ေဆးေသာက္ရမွာကို ေမ့ေနတတ္သည္။ ကိုယ္ကလည္း ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ေနာ္လို႔ ေန႔စဥ္ ၀တ္မျပတ္ သတိေပးခဲ့သည္။ ကိုကို႔ကို ေဆးေသာက္ေမ့ေနမွာကို စိတ္ပူလြန္းတာေၾကာင့္ ေဆးေသာက္တာ ေမ့ရင္ ခ်စ္ကိုေမ့တာနဲ႔အတူတူပဲဆိုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ရသည္။ ကိုကိုကလည္း မေမ့ေတာ့ပါဘူးဟု ကတိေပးခဲ့သည္။

တစ္ခါ ကိုယ္က ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္လြန္းတာေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့ေတာ့ကြာလို႔ပင္ မေျပာသင့္ပဲေျပာျဖစ္ခဲ့သည့္အခါမ်ိဳးလည္းရွိသည္။

“ခ်စ္မေလးကို မလာဘူးလား၊ အတူတူေနမယ္ေလ”

“လာခ်င္တာေပါ့ကိုကိုရ၊ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္မွာက မိဘေတြလည္း ရွိတယ္၊ မိဘေတြရဲ့အလုပ္ေတြကိုလည္း ကူရေသးတာ၊ ၿပီးေတာ့ ေဟာဒီအလုပ္ေလးက လစာနည္းေပမဲ့ မစြန္႔ပစ္ရက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ ဒီအလုပ္က ကိုယ့္ပညာေရးနဲ႔လည္းဆိုင္တယ္၊ဒီအလုပ္ကို စြန္႔လိုက္ရင္ ကိုယ္ႀကိဳးစားပမ္းစားသင္ယူခဲ့ရတဲ့ ဘြဲ႔ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္သလိုမ်ိဳးျဖစ္သြားမွာကိုကိုရ”

ကိုယ္က ထိုသို႔ ႏွစ္သိပ္ေပးေတာ့ ကိုကိုငိုလိုက္သလားေတာ့ မသိ။ “နားလည္ေပးပါတယ္ခ်စ္” လို႔ သာ ျပန္ေျပာခဲ့သည္။ ဒါေပမဲ့ ေနာင္ေန႔ေတြမွာလည္း ေျပာၿပီးသားစကားကို ေမ့ေနသလိုလို ထပ္ထပ္ေျပာလာသည္။ “ခ်စ္မေလးကိုလာခဲ့ပါလားကြာ တူတူေနမယ္ေလခ်စ္” တဲ့။ ကိုကုိလာေစခ်င္သလို ကိုယ္လည္း လာခ်င္မိပါသည္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္လက္ရွိအလုပ္ကို စိတ္ကုန္လာတတ္သည္။ တကယ္က်ေတာ့လည္း ခုအလုပ္က စိတ္ပ်က္ဖြယ္လည္းေကာင္းပါတယ္။ ပညာေရးနဲ႔သိပ္မဆိုင္သလို။ ကိုယ္ကဘြဲ႔ရခဲ့ေပမဲ့ ဆယ္တန္းပင္မေအာင္ေသာသူမ်ားက်ေတာ့ ရာထူးျမန္ျမန္တက္ခဲ့ရၿပီး ကို္ယ့္မွာက်ေတာ့ က်က်န္ခဲ့ရသည္။ ကိုယ္လုပ္ရသည့္အလုပ္ထဲမွာလည္း ကိုယ္က အလုပ္မွာ ဆရာတစ္ဆူျဖစ္ေနေပမဲ့ ကိုယ့္ထက္ရာထူးႀကီး လစာေကာင္းသူေတြကက်ေတာ့ အလုပ္မွာ မေတာ္ၾက။ ကိုယ္မရွိရင္ မျဖစ္ဆိုသည့္အေျခအေနမ်ိဳးလည္း ရွိခဲ့ရဖူးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔က အပ်င္းလည္းႀကီးတတ္ၾကသည္။ ရံုးလည္း မွန္မွန္မတက္ၾက။အလုပ္အားတိုင္း ရံုးအျပင္ လစ္လစ္ေနတတ္ၾကသည္။ ကိုယ့္မွာက နားေလးေနျခင္းေၾကာင့္ ရာထူးခံစားခြင့္မရတာလားဆိုၿပီး ေတြးေတာကာ ငိုရေပါင္းလည္း မ်ားခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္သေဘာအတိုင္းသာဆိုရရင္ ခုအလုပ္ကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ကိုကိုေခၚရာ မေလးကို လိုက္လာလိုက္ခ်င္ပါသည္။

ေနာက္ေန႔မွာလည္း ကိုကိုက ေျပာလာျပန္သည္။ “ခ်စ္ ကိုကိုလာေအာင္ ေစာင့္ေနာ္၊ ကိုကိုျပန္လာရင္ ထိုင္းမွာ တူတူေနၾကရေအာင္ေနာ္၊ ကိုကိုက စားေသာက္ဆိုင္ေလးဖြင့္မွာ”

ကိုကို အဲလိုေျပာလာေတာ့ ကိုယ့္မွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာသြားရသည္။ အစကတည္းက ကိုကိုနဲ႔အတူတူစီးပြားေရးေလးတစ္ခု လုပ္ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ကူးယဥ္ထားခဲ့ၿပီးသား။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာက ဘာအင္အားမွမရွိေလေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔မထင္။ ကိုကို႔မွာ အင္အားရွိရင္သိပ္ေကာင္းမွာလို႔ ေတြးထားခဲ့သည္။ အဲ့အေၾကာင္း ကိုကို႔ကိုေျပာျပခ်င္ေပမဲ့ ကိုကို႔ကို ဒုကၡေပးရာ ေရာက္မွာစိုးတာေၾကာင့္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါ။ ခုေတာ့ ကိုကိုက စားေသာက္ဆိုင္ေလးဖြင့္ၾကမယ္လို႔ ေျပာလာေတာ့ ကိုယ့္မွာ အတိုင္းမသိေပ်ာ္သြားရသည္။

“တကယ္လားကိုကို”

“တကယ္ေပါ့ခ်စ္၊ ကိုကို႔စကားကိုေတာ့ မျငင္းပါနဲ႔ေနာ္၊ ငိုရမဲ့စကားကိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေနာ္”

“ခ်စ္၀မ္းသာေပမဲ့ ခ်စ္မွာ ဘာအင္အားမွမရွိဘူး၊ ပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး၊ ဒီကလစာေလးက တစ္သိန္းေတာင္မျပည့္ဘူးကိုကို၊ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္း အရမ္းပင္ပန္းေနမွာေပါ့”

“ရပါတယ္ခ်စ္၊ ခ်စ္သေဘာတူရင္ ကိုကိုဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းရ ပင္ပန္းရပါ၊ မမႈပါဘူး၊ ပိုက္ဆံေတာ့ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းရွာပါ့မယ္၊ ကိုကိုက ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာၾကာလွၿပီေလ၊ ပိုက္ဆံေတာ္ေတာ့္မ်ားမ်ားစုမိထားပါတယ္၊ ကိုကို႔မွာ မိဘေတြလည္း မရွိေတာ့ အိမ္ကိုပိုက္ဆံပို႔စရာသိပ္မလိုဘူးေလ”

“ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔မွာ ညီမေလးရွိတယ္ဆို”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ညီမေလးက အစ္ကိုေတြအစ္မေတြနဲ႔ေနတာေလ၊ ကိုကိုက အဲ့ဒီက အစ္ကိုေတြအစ္မေတြေလာက္မႀကီးေတာ့ ညီမေလးကို သိပ္ဂရုစိုက္စရာမလိုဘူးေလ”

“အဲ့လိုလားကိုကို”

“အင္းေပါ့”

“ခ်စ္ေလ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူစားေသာက္ဆိုင္ေလးေတာ့ ဖြင့္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိဘေတြကို ပစ္ထားၿပီး ထိုင္းမွာသြားေနရမွာေတာ့ သိပ္သတိၱမရွိဘူး၊ မိဘေတြကို ပစ္မထားရက္ဘူး”

“ခ်စ္ ဘာလို႔အဲ့လိုေျပာရတာလဲဟင္၊ ဒါဆို ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းေနရမွာလားဟင္”

“အဲ့လိုလဲမဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဆင္ေျပလာမဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္လာမွာပါ၊ ဒါေပမဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္ဖို႔ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္း ပိုက္ဆံရွာရတာကိုေတာ့ ခ်စ္သိပ္သေဘာမက်ဘူး၊ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းပဲ ပိုက္ဆံရွာေနရတာေၾကာင့္ ခ်စ္ကိုယ္ခ်စ္ လိပ္ျပာမလံုဘူး၊ စိတ္လည္းခ်မ္းသာမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကိုနဲ႔ အတူတကြ အလုပ္အတူလုပ္ခ်င္တယ္၊ ပိုက္ဆံစုခ်င္တယ္”

“ဒါဆို ခ်စ္ မေလးကိုလာခဲ့ေပါ့”

“ခ်စ္လည္းလာခ်င္ပါတယ္၊ ခ်စ္စဥ္းစားရဦးမယ္ေနာ္”

“ေအးပါ”

တစ္ခါတေလမွာ ကိုယ္က ကိုကို႔အေပၚမွာ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ကိုယ့္အေပၚ ကိုကိုက ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုသိေစခ်င္သည့္အေနနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္တဲ့အေနနဲ႔ ကိုကိုတင္ထားသည့္ သီခ်င္းေလးေတြကို နားေထာင္ခိုင္းသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ျဖစ္သည္။ ကိုယ္က နားေလးေနသည္ကို ကိုကိ္ုေမ့ေနျခင္းေၾကာင့္သာ။ ထိုသို႔ေမ့ေနခဲ့လွ်င္ ကိုယ့္မွာ ၀မ္းနည္းရသည္။ ကိုကိုနဲ႔ အျပင္မွာေတြ႔ခဲ့လွ်င္ ကိုကိုကိုယ့္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ပါ့မလားရယ္လုိ႔။ ခုလို ေဖ့ဘုတ္မွာေျပာရျခင္းက နားမလိုအပ္ျခင္းေၾကာင့္ အျပင္မွာဆံုေတြ႔ရသည့္အခါ၌ ပါးစပ္ႏွင့္ေျပာသည့္အခါ၌ အဆင္မွေျပပါ့မလားရယ္လုိ႔။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္နားေလးေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကိုကို႔ကိုေမ့မေနေစခ်င္ပါ။

ကိုကိုေမ့ေနသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ ကိုယ္က ေဒါသထြက္ပစ္လိုက္သည္။ စိတ္ဆိုးတယ္ဆိုၿပီး စကားမေျပာပဲေနလိုက္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ကိုကို႔မွာ“ခ်စ္ ခ်စ္ ခ်စ္” ဆိုၿပီး ေခၚေနတတ္သည္။ ကိုကိုေခၚသည့္အခါမွ ကိုယ္က ျပန္မထူးပဲ ေနပစ္လိုက္မိသည္။ ထိုအခါ ကိုကိုက “ဒီမွာငိုေနၿပီ သိလား၊ မ်က္ရည္ေတြက်လာၿပီသိလား”

 ဆိုၿပီးေျပာတတ္သည္။ ကိုယ္ကလည္း မယံုဘူးဟုေျပာေတာ့ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ျပသည္။ မ်က္ရည္ေတြက်ၿပီး ငိုေနသည့္ပံုေလးေတြေပါ့။ ကိုကိုတကယ္ငိုေနတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသည့္အခါက်မွ ျပန္ေခ်ာ့ရသည္။

“မငိုပါနဲ႔ကိုကို၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ကို ခ်စ္လို႔စတာပါ”

ကိုယ္ေခ်ာ့လိုက္သည့္အခါမွာေတာ့ ကိုကိုက ကေလးေလးလို အငိုတိတ္သြားတတ္သည္။

“ဟုတ္ ငိုေတာ့ဘူ၊ ငိုေတာ့ဘူး”

“လိမၼာလိုက္တဲ့ကိုကို”

တစ္ခါက်ေတာ့လည္း ကိုကိုက ကေလးတစ္ေယာက္လို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတတ္သည္။

“ခ်စ္ေနာက္ဆို ကိုကို႔ကို ငိုေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကိုက ငိုရင္ ေရာဂါက ထထလာတတ္တယ္”

ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ ကိုကို႔အေပၚ အရမ္းစိတ္ပူအားနာသြားရသည္။

“ကိုကို႔ကို ငိုေအာင္လုပ္မိတဲ့အတြက္ ခ်စ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ကိုကို၊ ေနာက္ဆိုမလုပ္ေတာ့ပါဘူး လို႔ ကတိေပးပါတယ္ကုိကုိ”

တစ္ခါက်ေတာ့ ကိုကို႔ကို ငိုေအာင္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ကတိေပးၿပီးကာမွ ငိုမိေအာင္လုပ္တာထက္ ပိုးဆိုးသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးကို ကိုယ္ျပဳမူခဲ့မိေသးသည္။ ကိုကိုနဲ႔ စကားေျပာရာမွာ စကားေတြက ရွားလြန္းလာတာေၾကာင့္ တစ္ခုကိုရွာၾကံၿပီး ေမးျမန္းမိျခင္းက စသည္။

“ကိုကိုက ဘာဘာသာကိုးကြယ္တာလဲ၊ ခ်စ္ကေတာ့ ဗုဒ္ဓဘာသာကိုးကြယ္တယ္”

“…….”

“ဟင္”

ထိုစဥ္က ကိုကိုကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာရွင္မ်ားက ေတာ္ေတာ္အစြန္းေရာက္သည္ဟု ဗုဒ္ဓဘာသာမ်ားက မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ မွတ္ခ်က္ခ်ရသည္က သိပ္ေတာ့ မဆန္း။ ကိုကိုတို႔ ဘာသာရွင္မ်ားက ကိုယ္ကိုးကြယ္သည့္ ဗုဒ္ဓဘာသာမ်ားအား မလိုမုန္းတီး ျဖစ္ေနခဲ့ၾကၿပီး ဗုဒ္ဓဘာသာမွန္သမွ် လိုက္လံသတ္ျဖတ္ေနခဲ့ၾကသည္။ လြန္စြာရက္စက္သည့္ အယူ၀ါဒမ်ားျဖစ္သည္။ ဘုရားကိုပင္ထိပါးလာၾကသည္။ လိုက္လံသတ္ျဖတ္သည့္ ဗီြဒီယိုမ်ားလည္း တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပ်ံ ့ႏွံ႔သြားသည္။ ထိုအယူ၀ါဒမ်ားကို ကိုယ့္မွာသိပ္ေၾကာက္ခဲ့ရသည္။ သိပ္ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္ ထိုဘာသာရွင္သမွ်မွန္ကိုလည္း ေၾကာက္တတ္လာခဲ့သည္။ ခုေတာ့ ကိုယ္သိပ္ခ်စ္ရသည့္ကိုကိုက ထိုဘာသာရွင္ျဖစ္လာေတာ့ ယူက်ံဳးမရစြာ ၀မ္းနည္းမိသည္။ ကိုကိုနဲ႔ ဒီတစ္သက္လံုးေတာ့ ေ၀းၿပီဟုပင္ ထင္မွတ္သြားခဲ့သည္။ ကိုကိုက ထိုဘာသာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း သိသိခ်င္း မ်က္ရည္မ်ားက လွ်ံက်လာခဲ့သည္။ ကိုကို႔ကိုပင္ ဘာစကားမွပင္ျပန္မေျပာမိ။ “ဟင္” တစ္လံုးတည္းသာ မထင္မွတ္လြန္းလို႔ထြက္သြားခဲ့ရသည္။

“ဘာလဲ မခ်စ္ဘူးလား”

ကိုကိုေမးေပမဲ့ ျပန္မေျဖႏိုင္ေသးပဲ မ်က္ရည္မ်ားသာ စီးက်ငိုေၾကြးေနမိသည္။

“ခ်စ္ ေျပာေလ၊ ကိုကိုက …….ဘာသာကိုးကြယ္လို႔ မခ်စ္ဘူးလားလို႔”

ျပန္မေျပာ။

“ခ်စ္ မလုပ္ပါနဲ႔၊ ကိုကိုေမးတာေျဖပါဦး”

“ဒီမွာငိုေနၿပီ သိလားကိုကို”

“ဘာလို႔လဲခ်စ္”

“ကိုကိုက…….ဘာသာျဖစ္ေနလို႔”

“ဟာ ခ်စ္ကလည္း ဘာဆိုင္လို႔လဲ”

“ဆိုင္တာေပါ့ကိုကိုရ၊ ကိုကိုတို႔ဘာသာေတြက ခ်စ္တို႔ ဘာသာေတြကို လိုက္သတ္ေနတာေလ၊ ကိုကိုကလည္း ခ်စ္ကိုသတ္ခ်င္လို႔ ကပ္ေနတာလားဟင္”

“ခ်စ္ကလည္း ကိုကိုက ဒီလိုလူမ်ိဳးလား”

မ်က္ရည္မ်ားၾကားက ေျပာလိုက္ရသည္။

“ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ ဒီတစ္သက္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”

“ခ်စ္ ဘာလို႔လဲ၊ ကိုကို႔ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ခ်စ္”

“ခ်စ္ေၾကာက္တယ္ကိုကို၊ ကိုကိုတို႔ဘာသာေတြကို ခ်စ္အရမ္းေၾကာက္တယ္၊ သူတို႔က ခ်စ္တို႔ဘာသာေတြကို လိုက္သတ္ေနတဲ့ ဗီြဒီယိုေတြ ခ်စ္ၾကည့္ဖူးတယ္၊ အရမ္းရက္စက္တယ္၊ ကိုကိုေတြးၾကည့္လိုက္စမ္း၊ ခ်စ္သာ ကိုကိုတို႔ဘာသာကိုးကြယ္တဲ့ လူေတြၾကားထဲ ေရာက္ေနခဲ့ရင္ ခ်စ္တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ေလာက္မ်ားေၾကာက္လန္႔လိုက္ရွာမလဲ၊ ခ်စ္သာ ဗုဒ္ဓဘာသာမွန္းသိသြားရင္ ခ်စ္ကိုသတ္ပစ္ၾကမွာေသခ်ာတယ္၊ ခ်စ္မလိုက္ရဲဘူး၊ ကိုကိုတို႔ လူေတြရွိတဲ့ေနရာကို ခ်စ္မလိုက္ရဲဘူး”

အဲဒီတုန္းက ကိုကိုက ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ကိုယ့္ကို မေၾကာက္လန္႔ေအာင္ မႏွစ္သိပ္ေပးတတ္ခဲ့။

“ခ်စ္ ေမာတယ္”

“ကိုကိုဘာျဖစ္ေနေနခ်စ္ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး၊ ကိုကိုတို႔လိုလူေတြက မာယာမ်ားၾကတယ္၊ ကိုကိုလည္း အခုမူယာမာယာေတြလုပ္ေနတာမဟုတ္လား၊ ကိုကိုလိမ္ေနမွန္းခ်စ္သိတယ္၊ ကိုကိုခ်စ္ကို အသတ္မခံရေစခ်င္ရင္ ေမ့လိုက္ပါေနာ္၊ ခ်စ္ကိုသနားပါေနာ္”

“ခ်စ္နားလည္မႈလြဲမွားေနၿပီ”

“ကိုကိုဘာေျပာေျပာ ကိုကိုတို႔လူေတြကို ခ်စ္ဘယ္ေတာ့မွ မယံုေတာ့ဘူး”

အဲ့အခ်ိန္ ကိုကို႔ဘက္က ဘာမျပန္မေျပာခဲ့ေတာ့ပါ။ ကိုကိုဘာျဖစ္သြားလို႔လဲ။ ကိုကို႔အလိမ္အညာေတြကို ကိုယ္က သိသြားလို႔ ကိုကိုက ေနာက္ဆုတ္သြားခဲ့တာလား။ အေတာ္ၾကာသည္အထိ ကိုကို႔ဘက္က ျပန္မေျပာလာေတာ့ ကိုကို႔ကို စိတ္နာသြားမိသည္။

“ဘာလို႔ ျပန္မေျပာေတာ့တာလဲ၊ ဘာလဲ ခ်စ္ေျပာတာေတြ မွန္ေနလို႔မဟုတ္လား”

ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွမထူးျခားခဲ့။ စိတ္တိုသလိုလိုရွိလာသည္။

“ကိုကို တစ္ခုခုျပန္ေျပာေလ”

“ကိုကို”

“ကိုကို”

“ကိုကို”

ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွမထူးျခားလာခဲ့ပါ။

အဲ့ညက တစ္ညလံုး ငိုေၾကြးေနခဲ့မိသည္။ ကိုယ္ သိပ္ခ်စ္ရလြန္းသည့္ ကိုကိုက အစြန္းေရာက္တဲ့ ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့တာေၾကာင့္ လြန္စြာ၀မ္းနည္းေနမိသည္။ သိပ္ခ်စ္ရသည့္ ကိုကုိ႔ကို စြန္ႊလႊတ္ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္ေၾကာင့္ လြန္စြာႏွေျမာသတျဖစ္ရမိတာေၾကာင့္ ငိုေၾကြးမိသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွျပန္မေျပာလာေတာ့သည္ေၾကာင့္လည္း ငိုေၾကြးရသည္။ ကိုယ့္ဘက္က မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဟု ေျပာလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုဘယ္လိုခံစားေနရလိုက္ရွာမလဲဟုပင္ မေတြးခဲ့မိ။ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တဲ့ကိုကိုဟာ ကိုယ္ထင္သလို လူစားမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္မွာပါေလဆိုၿပီး ငိုေၾကြးရပါသည္။

ေနာင္ေန႔မွာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည့္ ကိုကို႔ကို မေက်နပ္တာေၾကာင့္ ရံုးသို႔ေစာေစာသြားျဖစ္သည္။ ေဖ့ဘုတ္ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုရွိေနတာေတြ႔ရသည္။ ကိုကို႔ကို မာမာထန္ထန္မေျပာရက္ခဲ့။

“ကိုကို ေနေကာင္းလားဟင္” လို႔သာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။

“မေကာင္းဘူး၊ ခုကိုကိုေဆးရံုေပၚမွာ”

“ဟင္၊ ကိုကုိ ခ်စ္ကို မညာနဲ႔”

“ကိုကိုမေန႔ညက အရမ္းေမာသြားတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာက္လာတယ္၊ ကိုကို႔ကို ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္”

“ကိုကိုရယ္”

“ကိုကိုေျပာထားတယ္ေလ၊ ကိုကိုက ငိုရင္ ေရာဂါထတတ္တယ္လို႔”

“ကိုကုိရယ္ ၊ ခ်စ္အျပစ္ေတြကို ဘယ္လိုေတာင္းပန္ရမလဲဟင္”

“ခ်စ္ ကိုကိုက ရိုးရိုးသားသားလုပ္စားေနတဲ့ လူေကာင္းပါ”

“ကိုကို႔ကို ယံုရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုကို႔ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘယ္လိုယံုရမလဲဟင္၊ သူတို႔က သိပ္ဆိုးတယ္မဟုတ္လား”

“ခ်စ္ နားလည္မႈလြဲေနၿပီ၊ လူဆိုတာ လူတိုင္းက လူဆိုးမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကိုက လူေကာင္းပါ၊ ကိုကို႔ကို မမုန္းပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကုိ႔ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကို႔ဘ၀မွာ ခ်စ္က ပထမဆံုးပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကုိ၊ ခ်စ္ ကိုကို႔ကို မမုန္းပါဘူး၊ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္၊ ယံုလည္းယံုပါတယ္၊ ကိုကို႔ကို ေနမေကာင္းျဖစ္ေအာင္လုပ္မိတဲ့အတြက္ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ကိုကို၊ ေနာက္ဆိုရင္ ကိုကို႔ကို ေနမေကာင္းျဖစ္ေအာင္ မလုပ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ကတိေပးပါတယ္ကိုကို”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္၊ ခ်စ္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္ ရႊတ္”

“အင္း အင္း၊ ကိုကို ဒီေန႔ေစာေစာအနားယူလိုက္ပါေနာ္၊ အိပ္ေတာ့ေနာ္”

“ဟင့္အင္း၊ ခ်စ္ေျပာတာေတြ နားေထာင္ခ်င္ေသးတယ္”

“ခ်စ္ဘာေတြေျပာရမလဲဟင္”

“မသိဘူး၊ ကိုကို႔ကို ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ေပး”

“သီခ်င္းဆိုျပမယ္ေနာ္၊ ခ်စ္က သီခ်င္းေတာ့ မဆိုတတ္ဘူး၊ သီခ်င္းစာသားေတြေတာ့ ရတယ္ေလ၊ ႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ကိုယ္ဆိုတတ္သလိုေလွ်ာက္ဆိုေနက်ေလ၊ ကိုကုိဖတ္ေနာ္”

“ရဘူး ဆိုျပပါ”

“ကိုကိုကလည္း ခ်စ္က မဆိုတတ္ပါဘူးဆိုေန”

“ေအးပါ၊ ဒီေန႔ေတာ့ ကိုကိုက ေဆးရံုမွာမို႔လို႔ လက္ေတာ့ပ္မပါဘူး၊ ဂ်ီေတာ့ဖြင့္လို႔မရဘူး၊ ခ်စ္အသံေလးကိုၾကားခ်င္လို႔မရဘူး၊ ေနာက္တစ္ခါ ဆိုျပရမယ္ေနာ္ခ်စ္”

“ဟုတ္ကိုကို၊ Rဇာနည္သီခ်င္းကိုဆိုျပမယ္၊ အလွမ္းေ၀းတဲ့ လမ္းေတြေနာက္xx မထူးျခားလည္း xx အရိပ္လို တစ္ေကာက္ေကာက္နဲ႔လိုက္xx အၾကင္နာကိုေမွ်ာ္လင့္xx မင္းသိရဲ့လားxx တမ္းတမိတယ္xx ခ်စ္သူေလးရယ္xx ယူမယ္xx အလြမ္းေလးမ်ားေပးခဲ့ရင္လည္းxx ေပးလိုက္စမ္းxx အနမ္းလို႔ကိုယ္သတ္မွတ္မယ္xx ရွင္သန္ခ်ိန္တိုင္းxx ကိုယ္ေစာင့္ရဦးမယ္xx အခ်စ္အတြက္ xx တစ္ေန႔ေတာ့ ေပ်ာ္ခ်င္တယ္xx ကိုယ့္ရဲ့ဘ၀မွာxx ေပ်ာ္ႏိုင္မလားxx အသည္းေလးမ်ားခြဲလည္းxx ကိုယ္ခြင့္ျပဳမွာxx ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔တြဲလည္းxx ကိုယ္ခြင့္လႊတ္တာxx အို xx သူမသိဘူးxx အခ်စ္ဦးမို႔ပါxx ဘယ္အခ်ိန္မွာ အခ်စ္မ်ား xx ကိုယ့္အတြက္လည္းxx ကိုယ့္ခ်စ္သူနားလည္ပါxx ျပန္လာႏိုင္မလားxx အတုန္႔အလွည့္အခ်စ္ေတြxx အၿပီးသတ္ပိုင္ခ်င္တယ္xx ကိုယ္သိပ္ခ်စ္လို႔ကြယ္xx အပိုင္ရခ်င္တယ္xxxxxxx  ဒါက ခ်စ္ ရသေလာက္ေပါ့ကိုကို၊ အဲ့သီခ်င္းထဲကလို ခ်စ္က ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔မွတ္လိုက္ေပါ့ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါခ်စ္ ရႊတ္”

“ေနာက္တစ္ပုဒ္ဆိုျပဦးမယ္ေနာ္”

“အင္း”

“နားလို႔ေနႏိုင္တယ္xx ခြင့္မေတာင္းလည္း လာႏိုင္တယ္xx လိုရာသြားလို႔ အေမာအပန္းေလးေတြေျဖဦးကြယ္xx မင္းအတြက္ဘာလိုလဲxx ေျပာပါျဖည့္စြမ္းမယ္xx ဒီအရိပ္မွာေပ်ာ္သလို အကန္႔အသတ္မထားဘူးကြယ္xx ထားခဲ့ႏိုင္ပါတယ္xx လိုရာသြားခြင့္မပန္နဲ႔xx လာစဥ္ကတည္းက ေခတၱခဏပါသိထားတယ္xx ႏႈတ္ဆက္မေနနဲ႔ၾကြင္းသူရင္ကြဲမယ္xx လာစဥ္ကလိုျပန္ရင္xx အလိုက္သင့္ေလးေပါ့ကြယ္xx သြားခြင့္ျပဳတယ္xx ဒီပင္ယံကို မခင္တြယ္xx စြန္႔လႊတ္တိမ္ညြန္႔ထက္ကိုတက္သြားလည္းxx ဒီပင္ယံကို မင္းတမ္းတလိမ့္မယ္xx ဒီရင္ခြင္လို ၾကင္နာျခင္းမ်ိဳးxx ခိုနားဖို႔ရွာေဖြရင္းနဲ႔xx ဒီရင္ခြင္ကိုတစ္ခ်ိန္မွာ မင္းသတိရလိမ့္မယ္xx ျပန္သာျပန္ပါငွက္ကေလးရယ္xx လိုရာအေတာင္မေညာင္းသေရြ႔ေတာ့xx ဟိုးအေ၀းပ်ံပါကြယ္xx မင့္လမ္းေတြ အစဥ္ေျဖာင့္ျဖဴးေစxx ဆုေတာင္းမယ္xxxxxxx၊ ႀကိဳက္လားကိုကို”

ကိုကို႔ဘက္က မီးစိမ္းေလးေပ်ာက္ေနတာေတြ႔ရသည္။ ကိုယ္ဆိုျပေပးသည့္ သီခ်င္းစာသားေလးရဲ့အေပၚမွာ ကိုကို႔မက္ေဆ့ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ “ခ်စ္သီခ်င္းဆိုတာေကာင္းလို႔ ကိုကိုအိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ” တဲ့။ သိပ္ကိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ကိုကိုပါလား။

ကိုကိုက ညမွာ ေစာေစာအိပ္တတ္သည္။ ေန႔တုန္းက တစ္ေနကုန္ အလုပ္လုပ္ထားရျခင္းေၾကာင့္ ပင္ပန္းၿပီး ေဖ့ဘုတ္ကို အၾကာႀကီးမသံုးႏိုင္ဘူးဟုဆိုသည္။ ကိုယ္တိုင္က ကိုကိုပင္ပန္းမွာစိုးေသာ္လည္း ကိုကိုနဲ႔ တစ္ညလံုး စကားေတြ ေျပာေနခ်င္သည္။ ကိုကိုအိပ္ေတာ့မည္ဆိုတဲ့အခါ ကိုယ့္မွာ အားမလုိ အားမရျဖစ္ေနတတ္သည္။ ကိုယ္က ကိုကိုနဲ႔ စကားေတြ တစ္ညလံုးေျပာခ်င္ေပမဲ့ ကိုကိုအပင္ပန္းသက္သာတာေပါ့ဆိုၿပိး စိတ္ကို ေျဖသိပ္ရသည္။ ကိုကိုက အိပ္ေတာ့မည္ဆိုတဲ့ အခါတိုင္း “ဆုေပးေလ” ဆိုၿပီး မေမ့တမ္းေျပာတတ္သည္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကိုေက်နပ္ေစရန္ “အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစ၊ အိပ္မက္ထဲမွာ ခ်စ္နဲ႔ကိုကို ခ်စ္ရည္လူးေနပါေစ၊ ကိုကို႔ကို ခ်စ္က အနမ္းေလးနဲ႔ေခ်ာ့သိပ္တယ္ အာဘြား” လို႔ ဆုေပးေခ်ာ့သိပ္တဲ့အခါတိုင္း ကိုကိုက “ခ်စ္က အရမ္းလိမၼာတယ္ကြာ အရမ္းခ်စ္တယ္သိလား” ဆိုၿပီး ျပန္ျပန္ေျပာတတ္သည္။

တစ္ခါတစ္ခါမွာလည္း ကိုကိုက ကိုယ္စကားေတြေျပာေကာင္းေနလြန္းတာေၾကာင့္ ပင္ပန္းလို႔ပင္ပန္းမွန္းမသိပဲ ေစာေစာအိပ္ရမည္ကိုေမ့ေနတတ္သည္။ ထိုအခါ ကိုယ္က ကိုကို႔ကို ပင္ပန္းမွာစိုးတာေၾကာင့္ ေစာေစာအိပ္ခိုင္းရသည္။ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုကိုက “ခ်စ္အိပ္ဆိုအိပ္ပါ့မယ္ခ်စ္” ဆိုၿပီး ေျပာစကားကိုနာခံသည္။ အဲ့ဒီအခါ ကိုကိုက ညမအိပ္ခင္ေလးမွာ ေျပာေနက်စကားကိုေမ့ေနတတ္သည္။ သည္ေတာ့ ကိုယ္က အစေဖာ္ေပးရသည္။

“မအိပ္ခင္ေလးမွာ ကိုကိုေျပာေနက်စကားေလးကိုေျပာေလကိုကို”

ကိုကိုက ေမ့ေနျခင္းေၾကာင့္ စဥ္းစားရခက္ေနသလိုလို၊ ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတတ္သည္။

“ခ်စ္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္”

“မဟုတ္ဘူးကိုကို၊ တျခားဟာ”

“ခ်စ္ေနေကာင္းပါေစ”

“မဟုတ္ေသးဘူး”

“ခ်စ္ေကာင္းသာညပါ ဂြတ္ဒ္ႏိုက္”

“ဒါလည္းမဟုတ္ေသးဘူးကိုကိုရ”

“ကိုကိုေမ့ေနလို႔ ခ်စ္စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္”

“ဟြန္း “ခ်စ္ဆုေပးေလ”လို႔ ေျပာရမွာ”

“ေၾသာ္ ခ်စ္ ကိုကိုအိပ္ေတာ့မယ္ဆုေပးေလ”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ကိုကိုအိပ္မက္လွလွမက္ပါေစ၊ အိပ္မက္ထဲမွာ ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ ခ်စ္ရည္လူးေနပါေစ”

“ခ်စ္ကအရမ္းလိမၼာတယ္ကြာ”

“ကိုကို႔ကို အနမ္းေလးနဲ႔ ေခ်ာ့သိပ္မယ္ေနာ္၊ အာဘြား၊ အာဘြား၊ ကစ္ ကစ္”

တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း ကိုကိုေျပာသည့္ စကားမ်ားက စာလံုးေပါင္းမွာေနျခင္းေၾကာင့္  “ခ်စ္ေရးျပ ေျပာျပတာေတြကိုၾကည့္ၿပီး စာလံုးေပါင္းကို အတုယူေနာ္” လို႔ ေျပာျပေတာ့ ကိုကိုက ဂရုစိုက္လာပံုရသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ကိုကို႔စာလံုးေပါင္းေတြက အေတာ္အသင့္မွန္ကန္လာတာေတြ႔ရသည္။

ကိုကိုက စကားနည္းသည္။ စကားသိပ္မတတ္သည္ဆိုရင္ေတာ့ ပိုမွန္သည္ေပါ့။ စကားေတြကို တတြတ္တြတ္ေျပာတာမ်ိဳး မလုပ္တတ္။ ကိုယ့္ဘက္က စကားကိုသာ ေစာင့္ေနတာပါဟု ခဏခဏေျပာတတ္သည္။ စကား၀ိုင္းမွာေျခာက္ကပ္မေနေစရန္ ကိုယ့္ဘက္ကပဲ စကားစေဖာ္ေပးရသည္ကမ်ားသည္။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကိုပ်င္းမေနေစရန္ စကားစ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးရွာၾကံၿပီးေျပာရသည္။

“ကိုကို႔မွာ အရင္က ခ်စ္ရဖူးတဲ့သူရွိလားဟင္၊ ရွိရင္ သူ႔အေၾကာင္းေျပာျပပါလား၊ ခ်စ္နားေထာင္ခ်င္တယ္”

“ခ်စ္သူေတာ့ ရွိခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ မေျပာျပခ်င္ပါဘူး”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲကိုကိုရ”

“ေျပာျပရင္ ခ်စ္က ကိုကို႔ကို ဆက္မခ်စ္ေတာ့မွာေၾကာက္လို႔”

“ေၾသာ္ ကိုကိုကလည္း ကိုကိုေတာင္ ခ်စ္မွာ အရင္ရည္းစားရွိမွန္းသိတာေတာင္မွ နားလည္ေပးၿပီး ဆက္ခ်စ္ေနေသးတာပဲ မဟုတ္လား၊ ကိုကိုေတာင္ နားလည္ေပးမွေတာ့ ခ်စ္က ဘာလို႔ နားလည္မေပးႏိုင္ရမွာလဲၿပီးေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နားလည္မႈအျပည့္အ၀ရွိမွ အခ်စ္က ခိုင္ၿမဲတာေလကိုကိုရဲ့”

“ဒါဆိုေျပာျပမယ္ ခ်စ္နားေထာင္ေနာ္”

“အင္း”

“ကိုကိုက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ခဲ့ဖူးတာပါ”

မိန္းကေလးဆိုလို႔ ကိုယ့္ရင္ထဲ နည္းနည္းေတာ့ ၀မ္းနည္းမိသြားသည္။ ကိုကိုမ်ား Straight  တစ္ေယာက္မ်ားလားလို႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေျဖသာရာရွိေနျခင္းေၾကာင့္ စိတ္က လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသြားသည္။ ကိုယ္ေတြ႔ဖူးသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ေသာေဂးေတြက မိန္းကေလးေတြကို ခ်စ္သူအျဖစ္တြဲခဲ့ေပမဲ့ မိန္းကေလးေတြကို စိတ္နာၿပီး ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္မရျခင္းေၾကာင့္ မိန္းကေလးေတြကို လမ္းခြဲလိုက္ရသည့္အျဖစ္မ်ိဳး မ်ားစြာလည္းရွိသည္။ ကိုကိုလည္း အဲ့လို လူစားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ေပမေပါ့။

ကိုကိုက သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့တယ္၊ သူက ကိုကို႔ထက္(၂) ႏွစ္ႀကီးတယ္၊ အဲ့ဒီတုန္းက ကိုကိုက ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာေလ၊ (၁၅) ႏွစ္ပဲရွိေသးတာေပါ့၊ သူက ကိုကို႔ိကိုေျပာတယ္၊ သူ႔ကို လာခိုးပါလို႔ေလ၊ ကိုကိုက ငယ္ေသးေတာ့ မလိုက္ႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာလိုက္တယ္၊ ေစာင့္ပါလို႔လည္း ေျပာလိုက္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူက ကိုကို႔ကို မေစာင့္ဘူး၊ သူက ေယာက်္ားယူသြားတာေလ၊ ခုေတာ့ ကေလးေတာင္ ႏွစ္ေယာက္ရေနၿပီ၊ ကိုကိုအရမ္း၀မ္းနည္းတာပဲ၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြးမိရင္ မ်က္ရည္က်တယ္၊ သူက ကိုကို႔အေပၚရက္စက္ခဲ့လို႔လားေတာ့ မသိဘူး၊ အခု ကိုကိုဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး”

ကိုကုိအဲ့လိုေျပာေပမဲ့ တကယ္ေကာျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ အစက ကိုယ့္မွာ ေဂးစိတ္အေျခခံရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ကိုကိုမသိတာလား။ ဒါမွမဟုတ္မေျပာတတ္တာလား။ ကိုကို႔ကို နဂိုက ေဂးစိတ္ရွိခဲ့သလားလို႔ေတာ့ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့မေမးပါ။

“ဒါဆို ကိုကို Bisexauial ေပါ့ေနာ္”

“ဟင္ ဘာလဲခ်စ္”

“အင္း ကိုကိုဘယ္သိမွာလဲ၊ ေလာကမွာ ေဂးေတြက အမ်ိဳးအစား တစ္မ်ိဳးတစ္မ်ိဳးစီ ရွိၾကတယ္၊ အဲ့ဒီအထဲမွာ ကိုကိုက Bisexauial ဆိုတဲ့ ေယာက်္ားေရာ မိန္းမေရာ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးကို ေမတၱာသက္၀င္ခ်စ္ခင္တဲ့ လူစားမ်ိဳးပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ ဟုတ္တယ္မလားကိုကို”

“ကိုကိုမသိဘူး၊ အခုေတာ့ ကိုကိုမိန္းကေလးေတြကို စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူးေလ”

“အင္းပါ၊ ကိုကိုသိေအာင္ခ်စ္ နည္းနည္းေလာက္ ေျပာျပမယ္ေနာ္၊ ေျပာရင္ေတာ့ နည္းနည္းရိုင္းမယ္ေနာ္၊ Botton၊ Botton Top၊ Versatile၊ Versatile Top၊ Bisexauial (ဒါမွမဟုတ္) Top Only (or) Top ဆိုၿပီး သံုးမ်ိဳးရွိတယ္”

Role တစ္ခုဆီရဲ့ ကိုယ့္လိင္စိတ္အရ ျဖစ္တည္လာတဲ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကိုေျပာျပၿပီးေနာက္ “အဲ့ဒီေတာ့ ကိုကိုက ဘာရိုးလဲဟင္” လို႔ေမးလိုက္သည္။

“မေျပာတတ္ဘူးခ်စ္”

“ဟြန္း ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္အေျခအေနေတာင္ ကိုယ့္ဖာသာမသိဘူးလား၊ ခ်စ္ကေတာ့ Versatile ပဲ”

“ကိုကိုလည္းအဲ့ဒါထင္တာပဲ”

“တကယ္လားကိုကို ခ်စ္အရမ္း၀မ္းသာတာပဲ၊ တစ္ခ်ိဳ ့ေျပာေနၾကတာၾကားဖူးတယ္၊ ဟိုမုိအခ်စ္မွာ အခ်စ္ေတြခိုင္ၿမဲဖို႔ Role အလိုက္ သီးသန္႔ရွိတယ္တဲ့ေလ၊ Botton ၊ Botton Top နဲ႔ Bisexauial (ဒါမွမဟုတ္) Top Only (or) Top ကမွ အခ်စ္ေတြခိုင္ၿမဲမယ္တဲ့၊ Versatile က Versatile အခ်င္းခ်င္းမွ အခ်စ္ေတြခိုင္ၿမဲမွာတဲ့ ၊ အဲ့လိုမဟုတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ အခ်စ္ေတြက ခိုင္ၿမဲမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာေနၾကတယ္၊ ခ်စ္ကေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ Role ဘယ္လိုပဲကြာျခားေနေန ခ်စ္ေနမွာပါပဲ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုကလည္း ခ်စ္လိုပဲ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ခ်စ္မွာပါပဲ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ကိုကို႔ကိုခ်စ္တာ”

“ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာကြာ”

တစ္ခါ ကိုကိုက ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ပါ၊ ခ်စ္မ်က္ႏွာေလးကိုအရမ္းျမင္ဖူးခ်င္လို႔ပါဆိုၿပီး Skype အေကာင့္ေလးလုပ္ေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္လက္ေတာ့ပ္က အေပါစားမို႔ထင္ရဲ့ ဖြင့္လို႔မရခဲ့ပါဘူး။ ကိုကိုသိပ္ျမင္ခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ့မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေတြ႔ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို Skype မွာ ျမင္ဖူးခ်င္တာပါပဲေလ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ရက္ေတြကုန္လြန္လာေတာ့ ညတာ၀န္လည္း ၿပီးဆံုးသြာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုနဲ႔ ညအခ်ိန္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္စကားေျပာခြင့္မရေတာ့ေပ။ ေန႔မ်ားမွာသာ မရွိမဲ့ရွိမဲ့အခ်ိန္ေလးေတြကိုဖဲ့ၿပီး ခ်စ္ေၾကာင္း လြမ္းေၾကာင္း သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္းေျပာရေတာ့သည္။

တစ္ေန႔က ကိုယ့္အိမ္ေရွ ့ဆီ စာပို႔သမားေရာက္လာသျဖင့္ အံ႔ၾသလြန္းမက အံ႔ၾသေနမိသည္။ ကိုယ့္အိမ္ကို ဘယ္တုန္းကမွ စာပို႔သမားေရာက္မလာဖူးခဲ့။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင္ အံ႔ၾသရျခင္းျဖစ္သည္။ စာႏွင့္အတူ အထုပ္အပိုးတစ္ခုလည္းပါသည္။ ထိုအထုပ္အပိုးေလးကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟမ္းဆက္ကေလးျဖစ္ေနသည္။ အျဖဴေရာင္ေလးႏွင့္ သိပ္ကိုလွပလြန္းေနသည္။ စာေလးကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ခ်စ္အတြက္ ကိုကို႔ရဲ့လက္ေဆာင္” တဲ့။ ကိုကိုမေလးကေန ပို႔လိုက္တာပါလား။ ေတာ္ေတာ္ကိုလွ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္မ်ားတဲ့ကိုကိုပါပဲေလ။ လက္ေဆာင္ေလး၀ယ္ေပးမယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ပါးစပ္လည္းမဟခဲ့။ ခုမွပဲသတိရေတာ့သည္။ “ခ်စ္ဆီကို ကိုကိုဘယ္လိုလာရမွာလဲဟင္” ဆိုၿပိး လိပ္စာေလး ေတာင္းခဲ့ေသးတာပဲ။ ကိုကိုက ဒီလိုက်ေတာ့ ညာဏ္မ်ားတတ္သား။ ခုလို ကိုကို႔ဆီက လက္ေဆာင္ေလး ရခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာရသည္။ ကိုကို႔ကိုလည္း ပိုခ်စ္သြားမိသည္။ အစကတည္းက ကိုကို႔ဆီက ဒီလိုလက္ေဆာင္မ်ိဳးေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့မိေသးတာပဲ။ အလိုက္သိတတ္တဲ့ကိုကိုပါလားရယ္လို႔။

ေနာက္ေန႔ ေဖ့ဘုတ္မွာ ကိုကို႔ဆီက လက္ေဆာင္ရျခင္းေၾကာင့္ ၀မ္းသာေၾကာင္း အရမ္းႀကိဳက္ေၾကာင့္ အရမ္းခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ ကိုကိုက ေမးလာသည္။

“ကိုကိုက ဘာျဖစ္လို႔ ေပးတာလဲ ခ်စ္သိလား”

“ခ်စ္လို႔ေပါ့” လို႔ေျပာမယ္မွန္းသိေပမဲ့ ကိုကိုေျပာတာကိုၾကားခ်င္မိသည္။

“မသိဘူးကိုကို၊ ေျပာျပပါလား၊ ခ်စ္က ၀ယ္ေပးပါလို႔လည္း မေျပာပဲနဲ႔”

“ခ်စ္ကို ခ်စ္လို႔ေပးတာေပါ့ခ်စ္ရဲ့”

“ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ”

“ေက်းဇူးပါပဲခ်စ္”

“ခ်စ္ေျပာရမဲ့စကားကို ကိုကိုေျပာတယ္ေနာ္၊ ကိုကို႔ကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုကို”

“ခ်စ္ကို ေပးခြင့္ရတာနဲ႔တင္ ကိုကိုေက်နပ္ပါၿပီခ်စ္”

“ကိုကို”

ေခၚလိုက္သည္။

“ဘာလဲခ်စ္ ေျပာေလ”

“အာဘြား”

“ဟဲဟဲ ေပ်ာ္လိုက္တာ၊ ကိုကိုကလည္း ျပန္နမ္းမယ္ေနာ္ခ်စ္၊ ခ်စ္ေရ အာဘြား ကစ္ကစ္”

“ေပ်ာ္လိုက္တာကြာ”

“ဟဲဟဲ”

“ငွဲငွဲ”

“ငွက္ငွက္”

ကိုိုကိုက အဲ့လိုပဲ။ ကိုယ့္က စလိုက္ ေနာက္လိုက္ရင္ ျပန္ျပန္ၿပီးေနာက္တတ္သည္။ အဲ့လို ျပန္ျပန္ေနာက္တတ္သည့္ ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။

ေသာၾကာေန႔မွာ လစာထုတ္ရက္က်တာမို႔ ကိုယ့္လစာေလးနဲ႔ မိဘေတြရဲ့စား၀တ္ေနေရး သိပ္မေလာက္ငေပမဲ့ ကိုကို႔အတြက္ လက္ေဆာင္ေလးတစ္ခု၀ယ္ေပးခ်င္လွသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ နံနက္ပိုင္း ေန႔စဥ္လုပ္ေနက် ႏြားေခ်းက်ဳံး၊ ေရစည္တိုက္(လွည္းနဲ႔ေရခပ္) ၊ ႏြားစာရိတ္အလုပ္္္ကုိ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ၿပီးေအာင္လုပ္ၿပီး ေန႔လယ္ခင္း ေနအရမ္းမပူခင္(၈)မိုင္ေ၀းတဲ့ၿမိဳ့ကေလးဆီ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔သြားျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္မွာက လမ္းထြက္ရင္ အလွအပကေလး ျပင္သြားရမွေက်နပ္တဲ့ စိတ္ကေလးရယ္၊ ေခတ္မီမီ၀တ္တတ္တာရယ္ေၾကာင့္ emami လိမ္း၊ သံလြင္ဆီလိမ္း၊ ဂ်ိဳင္းေတာ့ဆြတ္၊ စကင္းနီ ၾကပ္ၾကပ္ေလး၀တ္ၿပီး လူငယ္ဆန္ဆန္သြက္သြက္လက္လက္ေလးျဖစ္ေနေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္အခ်ိဳ ့ရဲ့မ်က္၀န္းေတြက ကိုယ့္ဆီေရာက္ေနၾကသည္။ လူၾကည့္ခံရတာ စိတ္ထဲ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာေပမဲ့ ကိုယ့္အမူအယာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဂးတစ္ေယာက္ရဲ့အျပဳအမူေတြမေပၚေပါက္ေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္တာ၊ မ်က္ႏွာအမူအယာလုပ္တာ၊ စကားေျပာတာကအစ အေတာ့္ကိုဂရုစိုက္ရသည္။ ကိုယ့္ကိုၾကည့္ေနၾကသူေတြက မိန္းကေလးေတြတင္မက ေယာက်္ားေလးေတြလည္း ပါၾကသည္။ မိန္းကေလးေတြက ကိုယ့္ကိုၾကည့္တာက်ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေပမဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြက်ေတာ့ စိတ္ထဲ နည္းနည္းထင့္ေနသည္။ သူတို႔ကိုယ့္ကို ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ၾကည့္သလဲလို႔။ ကိုယ့္အမူအယာေတြက မိန္းမပံုေပါက္ေနလို႔မ်ား၊ အေျခာက္တစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ၾကည့္ၾကေလသလားလို႔ စိတ္ထဲက မလံု႔တလံုထင့္ေနမိသည္။ ခုလိုျဖစ္ရသည္က ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ မလံုတာလည္းပါမည္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္း သိသူတစ္ေယာက္မွမရွိၾကပါ။ မိဘေတြတင္မက အလုပ္ထဲက အလုပ္အတူတူလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပင္မသိၾက။ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ဟာ သိပ္ကိုေခ်ာေမာလြန္းလို႔ၾကည့္ၾကတာပဲျဖစ္မည္။ ဖက္ရွင္ကို လွလွပပ၀တ္တတ္တာေၾကာင့္လည္းျဖစ္မည္။ ကိုယ့္အလွကို အားက်တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မည္။ ကိုယ့္ရုပ္ကိုက အိႏၵိယမ်က္ႏွာ၊ ကိုးရီးယားကိုယ္လံုးစပ္ထားျခင္းေၾကာင့္ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံုထူးျခားဆန္းျပား လွပေနတာေၾကာင့္လည္းျဖစ္မည္။ ကိုယ္က အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ ေခ်ာသူလား။

ၿမိဳ ့ေသးေသးေလးမွာ ေစ်းက တစ္ခုတည္းရွိတာေၾကာင့္ ေစ်း၀ယ္သူေစ်း၀ယ္သားမ်ားျဖင့္ အေတာ္ေလးစည္ကားေနသည္။ ေစ်းေရာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ားေလးေတြက ကိုယ့္ကို လွည့္လွည့္ၾကည့္သြားၾကသည္။ မိန္းကေလးေတြကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့ကိုယ့္ကို ၾကည့္ေနၾကတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို သနားစိတ္လည္း၀င္မိပါသည္။ ေစ်းထဲ ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ရင္း ကိုကို႔ကို ဘာ၀ယ္ေပးရရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားရတာ အေတာ့္ကို ဦးေႏွာက္စားသည္။ ေနာက္မွပဲ ကိုကိုနဲ႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဆင္တူေလး၀တ္ဖို႔ရာအတြက္ ၀ယ္လိုက္မည္ဟု စိတ္ကူးလိုက္သည္။ အေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အကြက္လက္တိုေလးကို၀ယ္လိုက္သည္။ ကိုကိုနဲ႔သာ ဆင္တူေလး၀တ္ခြင့္ရရင္သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲဟု ေတြးလိုက္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၀ယ္လာသည့္ အကၤ ်ီေလးကို မိဘေတြကိုမျပပဲ အိမ္ေပၚအေျပးတက္ၿပီး ေသတၱာထဲ လံုလံုျခံဳျခံဳသိမ္းထားလိုက္သည္။ မိဘေတြသိရင္ အဆူခံရမွာ က်ိန္းေသသည္။ မိဘေတြက အ၀တ္အစား၀ယ္တာသိပ္မႀကိဳက္။ ေငြကိုျဖဳန္းတီးရာက်သည္ဆိုၿပီး ဆူတတ္သည္။ အ၀တ္အစား၀ယ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ လစာထဲက အေတာ္ေလ်ာ့သြားသည္။ စုထားတာပါဆိုၿပီး လိမ္ထားလိုက္ရသည္။

တစ္ခါတုန္းက ေဖ့ဘုတ္က ေကာ္မန္႔ေဘာက္မွာ တျခားသူမ်ားနဲ႔အခ်င္းမ်ားၿပီး ရန္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ရန္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ကိုကို႔ကိုေျပာျပေတာ့ ကိုကိုက “ခ်စ္ အဲ့ဒီေကာင္က ဘယ္ေကာင္လဲ၊ ခ်စ္ကို အဲ့လိုေျပာတာကိုကိုမခံဘူး” ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဘက္မွာ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးတဲ့ ကိုကုိ႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။

တစ္ခါမွာ ကိုကိုက အိမ္မႈကိစၥအ၀၀၊ ဇနီးမယားအလုပ္ေတြကို အကုန္လုပ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။ အဲ့လိုေျပာျပျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုဟာ မိန္းမျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေဂးမ်ားလားဆိုၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္မိသြားသည္။

“ကိုကိုက မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္ရွိသလားဟင္”

“ခ်စ္နဲ႔ဆိုရင္ ရွိတယ္”

“ဒါဆို တစ္ခါတေလမွာ ကိုကိုက မိန္းမလို ၀တ္ခ်င္စိတ္ရွိလားဟင္”

“မိန္းမလိုေတာ့ မ၀တ္ခ်င္ပါဘူး၊ ခ်စ္က ၀တ္ခိုင္းရင္ ၀တ္ပါ့မယ္ခ်စ္”

ကိုကို႔စကားေၾကာင့္ ရယ္ခ်င္မိသြားသည္။ ကိုယ့္ကို ကိုကိုကStraight တစ္ေယာက္လို႔မ်ား ျမင္ေနမိသလား။ ေဂးမဟုတ္တဲ့ ေယာက်္ားစစ္စစ္တစ္ေယာက္လို႔မ်ား ထင္ျမင္မိေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေဂးေတြက Straight ေတြကိုမွ ခ်စ္ရမယ္မွတ္ေနသလား။ ေဂးအခ်င္းခ်င္းခ်စ္မွ အခ်စ္ေတြက ခိုင္ၿမဲမယ္ဆိုတာ ကိုကိုမသိဘူးလား။ ေနာက္ပိုင္း စိုးရိမ္စိတ္ကေလးလည္း ၀င္လိုက္မိသည္။ ကိုယ္က ေဂးဆိုေတာ့ တစ္ခါတေလ အမူအယာေတြက မိန္းမဆန္ေနတတ္သည္။ မိန္းမဆန္ေနတဲ့ကိုယ့္ကို ကိုကိုက ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလားရယ္လို႔။ ကိုကိုက ကိုယ့္ကို ေယာက်္ားစစ္တစ္ေယာက္လို႔ ျမင္ေယာင္ၿပီးခ်စ္တာဆိုေတာ့ေလ။

“ကိုကုိရယ္ ကိုယ္က ေယာက်္ားေလးကိုခ်စ္တိုင္း လိင္တူကိုစိတ္၀င္စားတိုင္း မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္ရွိသြားတာမဟုတ္ပါဘူး၊ လိင္တူစိတ္၀င္စားေပမဲ့ မိန္းမျဖစ္ခ်င္လံုး၀မရွိတဲ့ လူစားေတြလည္း ရွိေသးတယ္ေလကိုကို၊ ခ်စ္က အဲ့လိုလူစားမ်ိဳးပဲ၊ ကိုကုိကေကာ ဘယ္လိုလဲဟင္”

“ခ်စ္လိုပဲထင္တာပဲ”

“ခ်စ္က  မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္မရွိေပမဲ့ တစ္ခါတေလမွာ အမူအယာေတြက မိန္းမဆန္ေနတတ္တယ္၊ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုကိုခ်စ္ကို ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလားဟင္”

“ခ်စ္ႏိုင္ပါတယ္ခ်စ္”

“ခ်စ္တို႔လိုေဂးေတြဟာ မိန္းမေတြကိုလံုး၀ စိတ္မ၀င္စားတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို မိန္းမအျဖစ္ လံုး၀မျမင္ေစလိုဘူး၊ ဒါေပမဲ့လည္း ကိုယ္က ေယာက်္ားလည္း သိပ္မစစ္၊ မိန္းမလည္း မဟုတ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုထူေထာင္ရာမွာ ကိုယ္က မိန္းမေနရာမွာလည္း ေနေပးရမယ္၊ ေယာက်္ားေနရာမွာလည္းေနေပးရတယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္က ကိုကို႔ရဲ့ မိန္းမဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ ေယာက်္ားဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ ကိုကိုကလည္း ခ်စ္အတြက္ ေယာက်္ားဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ မိန္းမဆိုလည္း ဟုတ္တယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကိုေနာက္ဆို မိန္းမလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုး၀မေျပာပါနဲ႔ေနာ္”

“ကိုကိုသေဘာေပါက္ပါၿပီခ်စ္”

“ကိုကို႔အေပၚဆရာလုပ္သလိုျဖစ္လို႔ ကိုကိုစိတ္ဆိုးလားဟင္”

“ဆိုးပါဘူး”

“ခ်စ္ေလ ကိုကို႔ကို ေျပာမျပတတ္ေအာင္ခ်စ္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးပါခ်စ္၊ ကိုကိုလည္းခ်စ္ပါတယ္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တစ္ေန႔ စက္ရံုထဲမွာ သတင္းဆိုးတစ္ခု ၾကားလိုက္ရသည္။ သတင္းဆိုးေပမဲ့ သိပ္ေတာ့ ေသခ်ာမႈမရွိတဲ့ သတင္းပဲျဖစ္သည္။ထိုသတင္းေၾကာင့္ပဲ ၀န္ထမ္းအားလံုး စိတ္ဓာတ္က်ကုန္သည္။ ကိုယ္လည္း အပါအ၀င္ေပါ့။

သတင္းကား အထြက္ႏႈန္း ေႏွးသည့္ စက္ရံုႀကီးအား ပိတ္မည္ဆိုေသာသတင္းပင္ျဖစ္သည္။ တရုတ္ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး အစိုးရစက္ရံုႀကီးအား ပုဂၢလိကစက္ရံုအျဖစ္ေျပာင္းလဲမည္ဟုဆိုသည္။ ၀န္ထမ္းမ်ားအားလံုး နယ္ေျပာင္းရမည္ဟုဆိုသည္။ နယ္မေျပာင္းလိုပါက ၀န္ထမ္းအျဖစ္မွ ႏႈတ္ထြက္ရမည္ဆိုသည္။ အလြန္ပင္ဆိုး၀ါးလြန္းလွသည့္ သတင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသတင္းေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္လည္း လြန္စြာ စိတ္ဓာတ္က်သြားခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္မိဘရပ္ႏွင့္ နီးေသာ အလုပ္ကေလး ဆံုးရႈံးရေတာ့မည္။ နယ္ေျပာင္းပါက မိဘမ်ားႏွင့္ ခြဲခြာရေတာ့မည္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့က တိုင္ပင္ေနၾကသည္။ စင္ကာပူသြားၾကမည္၊ ကိုးရီးယားသြားၾကမည္၊ ကုမ္ပဏီ၀န္ထမ္းလုပ္မည္၊ နယ္ေျပာင္းမည္ဆိုၿပီး စဥ္းစားေနၾကသည္။ ကိုယ့္ကိုလည္း တိုင္ပင္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္စိတ္ေတြ ေ၀ခြဲရခက္ေနသည္။ 

ကိုကို႔ကို သတိရလိုက္မိသည္။ ထိုသတင္းက ကိုကိုနဲ႔ နီးစပ္ဖို႔ အေရးဖန္တီးလိုက္ေလသလားဆိုၿပီး ေတြးမိလိုက္ေသးသည္။ ထိုသတင္းမွန္ကန္ခဲ့လွ်င္ ဘယ္မွမသြားလို။ ကိုကို႔ဆီသို႔သာ သြားခ်င္မိသည္။ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူအလုပ္လုပ္ အတူတူေန၊ ခ်စ္ရည္ေတြလူး၊ သားသမိးေတြေမြးၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့ မိသားစုဘ၀ေလးကို လိုခ်င္တပ္မက္မိသည္။

ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ စိတ္ကူးအတိုင္း တကယ္ျဖစ္လာခဲ့တာမ်ိဳးမရွိခဲ့။ ထိုသို႔ ျဖစ္မလာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထိုသို႔ စိတ္ကူးမယဥ္မိေအာင္ ေခါင္းကိုခါလိုက္ရသည္။ ကိုကိုနဲ႔ အလုပ္အတူတူလုပ္ခ်င္တယ္၊ အလုပ္တစ္ခုရွာေပးပါလားလို႔ ေတာင္းဆိုပူဆာရေအာင္ ကိုကို႔ကို အားနာမိသည္။ ကိုကို႔ကို ဒုကၡေပးသလိုလည္း ျဖစ္ေနမည္။ ကိုကို႔ကို ဒုကၡေတြ မေပးခ်င္ပါ။ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္ရမွာပါလိမ့္။ စဥ္းစားရၾကပ္လြန္းသည္။

တကယ္တမ္း ကိုကိုနဲ႔ ေတြ႔ရတဲ့အခါမွာေတာ့ မေျပာပဲမေနႏိုင္ခဲ့။

“ကိုကို ခ်စ္စိတ္ညစ္ေနတယ္”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲခ်စ္၊ ကိုကို႔ကိုေျပာျပပါ”

“ေျပာျပလိုက္ရင္ ကိုကို႔ကို ဒုကၡေပးသလိုျဖစ္ေနမွာစိုးတယ္ကိုကို”

“အာ ခ်စ္ကလည္း၊ ခ်စ္သူေတြဆိုတာ ရယ္စရာရွိရင္ အတူရယ္ရတယ္ ငိုစရာရွိရင္ အတူငိုရတယ္၊ စိတ္ညစ္စရာရွိရင္ အတူေျဖရွင္းၾကရတယ္ေလ”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ အခုခ်စ္တို႔ စက္ရံုမွာ အေျခအေနသိပ္မေကာင္းဘူး၊ စက္ရံုႀကီးကို ပုဂၢလိက စက္ရံုအျဖစ္ေျပာင္းမယ္တဲ့။ ၀န္ထမ္းေတြကို နယ္ေျပာင္းရမယ္တဲ့၊ မေျပာင္းရင္ အလုပ္က ထြက္ရမယ္တဲ့၊ ခ်စ္ကေတာ့ နယ္လည္း မေျပာင္းခ်င္ဘူး၊ မေျပာင္းရင္ အလုပ္ကထြက္ရမွာ ၊ ခ်စ္မွာ အလုပ္လည္း မရွိေတာ့ သိပ္ခက္တာပဲ၊ အိမ္က ေတာင္သူအလုပ္လည္း တစ္သက္လံုး လုပ္မသြားခ်င္ဘူး၊ ေတာင္သူအလုပ္ ၀ါသနာမပါေတာ့ ပ်င္းတယ္ေလ၊ ခ်စ္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္၊ နယ္ေျပာင္းရမွာလား၊ အလုပ္ကထြက္ရမွာလားဟင္”

“ဒါမ်ားခ်စ္ရယ္ ဘာပူစရာလိုေသးလို႔လဲ၊ ကိုကို႔ဆီကိုလာခဲ့၊ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူေနမယ္ေလ”

“လာေတာ့လာခ်င္တာေပါ့ကိုကိုရယ္၊ ကိုကိုေျပာသလို အတူတူေန အလုပ္အတူတူလုပ္ဖို႔က ေျပာသလိုလြယ္ပါ့မလား”

“လြယ္တာေပါ့ခ်စ္၊ ကိုကိုနဲ႔ အလုပ္အတူတူလုပ္မလားပဲေျပာ”

“လုပ္ခ်င္တယ္”

“လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ လုပ္ရမွာေလ၊ ကိုကိုသူေ႒းကိုေျပာေပးမယ္ေလ”

“အင္း၊ ဒါဆို ကိုကုိ ဒုကၡမ်ားေနမွာေပါ့”

“မမ်ားပါဘူး၊ သူေ႒းက အရမ္းသေဘာေကာင္းတာ၊ ကိုကို႔ကို သားအရင္းလို ဆက္ဆံတယ္ေလ၊ ကိုကိုက လုပ္သက္ၾကာလာေတာ့ သူေ႒းက ကိုကို႔ကို ယံုတယ္ေလ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႒းက ျမန္မာလူမ်ိဳးပါခ်စ္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာ စက္ရံုေရာပိုင္တယ္သိလား၊ ခ်စ္ႀကိဳက္တာေရြး၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာလုပ္မလား၊ စက္ရံုမွာလုပ္မလားပဲေျပာ၊ စက္ရံုထဲမွာလည္း ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္”

“တကယ္လားကိုကို၊ ၀မ္းသာလိုက္တာ၊ ခ်စ္ကေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူလုပ္ခ်င္ေပမဲ့၊ နားမေကာင္းေတာ့ စက္ရံုထဲမွာပဲလုပ္ရေတာ့မွာေပါ့”

“ကိုကိုနဲ႔ အတူတူလုပ္ခ်င္ရင္ မေလးစကားေလးနည္းနည္းတတ္ရင္ရၿပီခ်စ္”

“အို မျဖစ္ဘူးကိုကို၊ ခ်စ္မေလးစကားကို မသင္ခ်င္ဘူး၊ ခ်စ္က နားေလးေနတာေလ၊ ဘယ္သူနဲ႔ပဲစကားေျပာေျပာအဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး၊ မေလးလူမ်ိဳးနဲ႔ မေျပာနဲ႔ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ခ်စ္နဲ႔ စကားေျပာရတာ အဆင္မေျပဘူးေလ”

“ေၾသာ္ အဲ့ဒီလိုလား၊ ဒါဆိုရင္လည္း ခ်စ္စက္ရံုထဲပဲလုပ္ေတာ့ေပါ့ေနာ္၊ ကိုကိုသူေ႒းကိုေျပာေပးပါ့မယ္”

“ေနဦးကိုကို၊ ကိုကိုတို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ နားေကာင္းတာမေကာင္းတာ၊ မေလးစကားတတ္တာမတတ္တာနဲ႔ မဆိုင္တဲ့ အလုပ္ေကာ မရွိဘူးလား၊ ပန္းကန္ေဆးတာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တာမ်ိဳးေပါ့”

“ခ်စ္က အဲ့ဒီအလုပ္ေတြ လုပ္ခ်င္ပါ့မလား”

“လုပ္ခ်င္ပါတယ္ကိုကို၊ ခ်စ္က ဘာအလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္၊ အလုပ္တစ္ခုရဖို႔ပဲအေရးႀကီးတယ္ေလ”

“ေကာင္းၿပီေလ၊ ဒါဆို ခ်စ္ အခုကတည္းက ျပင္ဆင္ထားပါေနာ္၊ ျပင္ဆင္ၿပီးလို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ ကိုကို႔ကိုေျပာေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို၊ ခ်စ္မိဘေတြကိုေရာ တိုင္ပင္ရဦးမွာ၊ မိဘေတြက လႊတ္ပါ့မလားမသိဘူး၊”

“ဟုတ္သားပဲ လႊတ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရမွာေပါ့ခ်စ္”

“အင္းေပါ့၊ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူလုပ္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္ကိုကို”

“ဒါေပါ့ခ်စ္ရဲ့၊ ေန႔တိုင္း အလုပ္အတူတူသြားရမွာ၊ ထမင္းအတူတူစားရမွာ၊ ညတိုင္းလည္း ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာေနရမွာ သိၿပီလား”

“ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ အဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ခ်စ္က အိမ္အလုပ္ေတြလုပ္မယ္၊ ထမင္းခ်က္မယ္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္မယ္၊ ၾကမ္းတိုက္မယ္၊ အိမ္မႈကိစၥမွန္သမွ် ခ်စ္အကုန္လုပ္မယ္ေနာ္”

“တူတူလုပ္မယ္ေလခ်စ္”

“မရဘူး၊ ခ်စ္ပဲအကုန္လုပ္္မွာ ၊ ကိုကိုက ဗိုက္ႀကီးပူၿပီး ကေလးေမြးေပး ဟုတ္ၿပီလား၊ ေမြးေပးမွာလားကိုကို”

“ေမြးေပးမွာေပါ့”

“ဒါဆို ခ်စ္မလာခင္ ကေလးေမြးဖို႔ အေပါက္ေဖာက္ထား”

“ေဖာက္ထားမယ္ေနာ္”

“ဘယ္နားေဖာက္မွာတုန္းကိုကိုရ”

“သိဘူးေလ၊ ခ်စ္က ဘယ္နားေဖာက္ေစခ်င္တာလဲ”

“ဘယ္နားမွမေဖာက္ရဘူး၊ ပါးစပ္ကေနပဲေမြးေပးေတာ့”

“ဟုတ္ပါၿပီ ခ်စ္သေဘာပါပဲ”

“ေတာ္ေတာ္လိမၼာလိုက္တဲ့ကိုကိုပဲ”

“ ခ်စ္ ရႊတ္”

“ခ်စ္လည္း ျပန္နမ္းမယ္ေနာ္ ကိုကုိ ရႊတ္ ရႊတ္”

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

အိမ္ေရာက္ေတာ့ စက္ရံုကအေျခအေနအေၾကာင္း၊ မေလးရွားကသူငယ္ခ်င္းက အလုပ္ေပးမည္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မိဘေတြကို ေျပာျပေတာ့ ေလွ်ာေလွ်ာလွ်ဴလွ်ဴပင္ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ ဟုတ္ေပမွာပဲ။ ကိုယ္က မိဘေတြက ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္လို႔ ေက်ာင္းကိုဆက္မထားတဲ့ၾကားက ဇြတ္ပင္ တကၠသိုလ္အထိဆက္တက္ေနခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ေတာင္သူအလုပ္က ပင္ပန္းဆင္းရဲၿပီး ၀င္ေငြနည္းျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို သူမ်ားေတြလို မေလးရွားသြားၿပီး ေငြရွာေစလိုသည္။ ဘြဲ႔တစ္ခုေတာ့ ရေအာင္ယူၿပီးမွ စဥ္းစားမည္ဟုအေၾကာင္းျပကာ ေက်ာင္းကိုသာ ဆက္တက္ေနခဲ့သည္။ ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့လည္း ကိုယ့္ရြာနားက စက္ရံုေလးမွာ ၀န္ထမ္းေတြေခၚေနျခင္းေၾကာင့္ အလုပ္ရသြားခဲ့သည္။ အလုပ္ကေလးကလည္း လစာနည္းလြန္းတာေၾကာင့္ မိဘေတြက ကိုယ့္အလုပ္ကို သိပ္အထင္မႀကီးၾက။ ခုေတာ့ မေလးရွားသြားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ေတာ့ စိတ္ခ်ရပါ့မလားလို႔ပင္မေျပာပဲ လိုက္ေလ်ာခဲ့သည္။ ခုလိုလိုက္ေလ်ာတဲ့ မိဘေတြကို နည္းနည္းေတာ့ စိတ္နာမိသည္။ ကိုယ့္သားေလးတစ္ေယာက္ နားေလးေနတဲ့အျဖစ္ကိုပင္ ေမ့ထားတာကပိုဆိုးသည္။ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ နားေလးေနတဲ့ကိုယ့္သားေလးတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဒုကၡေရာက္ေနမလဲလို႔ပင္မေတြးၾက။

ကိုယ္ကေတာ့ ကိုကိုရွိေနမယ္ဆိုေပမဲ့ ေၾကာက္ရႊံ ့စိတ္ေတြကေတာ့ ရွိသည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္အတြက္ မေၾကာက္ေအာင္ သတိၱေတြေပး၊ ေဖးမလမ္းျပေပးမဲ့သူျဖစ္ပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းရေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မိဘမ်ားက ခြင့္ျပဳသည့္အေၾကာင္း ကိုကို႔ကို ေျပာျပလိုက္သည္။ ကိုကိုအင္မတန္၀မ္းသာေၾကာင္း ေျပာျပေပမဲ့ ကိုယ့္မွာေတာ့ မေလးကိုလာဖို႔ရာအတြက္ ဘယ္လိုျပင္ဆင္ရမည္မသိတာေၾကာင့္ ၀မ္းမသာႏိုင္။

“ခ်စ္ဘယ္လိုျပင္ဆင္ရမွာလဲဟင္ကိုကို”

“ဗီဇာလုပ္ေလခ်စ္”

လို႔ေျပာျပၿပီးေနာက္ ကိုကိုက ဗီဇာသာလုပ္ရန္၊ ဗီဇာရရင္ခ်င္း မေလးကိုလာခဲ့ပါေၾကာင္း ကိုကိုက လာႀကိဳမည့္အေၾကာင္း၊ မေလးကိုေရာက္ခါမွ ကိုကိုနဲ႔အတူတူေနၿပီး အလုပ္လုပ္အတူတူရွာမည့္အေၾကာင္း အလုပ္ရဖို႔က ဘာမွမခက္ခဲေၾကာင္း၊ ကိုကိုက အစစ အရာရာ တာ၀န္ယူေၾကာင္း အေၾကာင္းစံုေျပာျပခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္မွာစိုးရိမ္စိတ္ကရွိေနေသးသည္။ ကိုကိုလာႀကိဳသည့္အခ်ိန္ အဆင္မွေျပပါ့မလားရယ္လို႔။ သည္ေတာ့ ကိုကိုက ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေခၚခဲ့မည့္အေၾကာင္း၊ ခ်စ္စိတ္မခ်ေသးရင္လည္း ခ်စ္တို႔ရြာက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း လာႀကိဳခိုင္းရင္ ရေၾကာင္း ေျပာျပခဲ့သည္။ ကိုကိုေျပာျပခါမွ ကိုယ္ဟာ သိပ္ကိုကံေကာင္းသူပါလားလို႔ဆိုၿပီး ၀မ္းသာေက်နပ္ခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္ထက္အရင္သြားသူအခ်ိဳ ့မွာ သိပ္ကိုအခက္အခဲေတြႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည္ပဲ။ အလုပ္မေကာင္းျခင္းေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့ရ၊ အရင္းျပဳတ္၊ အေၾကြးနဲ႔လံုးၿပီးဘ၀ပ်က္ခဲ့ရသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ ခုေတာ့ ကိုယ့္က်ေတာ့ မသြားခင္ကတည္းက အလုပ္ေကာင္းေကာင္းေလးရမည္။ အားကိုးအားထားျပဳရသည့္၊ သတိၱေတြေပးမည့္ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူေနရမည္။ အားလံုးဟာ အိုေကမွာ စိုေျပလြန္းလွသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဗီဇာရဖို႔ အတာ္ေလးၾကာေအာင္ ေစာင့္ရသည္။ ကိုယ္ဗီဇာမရခင္က သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ ့အလုပ္ထြက္သြားကုန္ၾကၿပီ။ တခ်ိဳ ့က စင္ကာပူသို႔ေရာက္ၿပီး အစအစအရာရာအဆင္ေျပသည္ဟုဆိုသည္။ သူတို႔အဆင္ေျပေတာ့ ကိုယ္လည္း အလြန္အားက်ၿပီး ကိုကို႔ဆီ အျမန္သြားခ်င္လွၿပီ။ သတင္းဆိုးကို ျဖန္႔ေပးသည့္ စက္ရံုကိုလည္း လြန္စြာ စိတ္နာလြန္းလွသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔သည္ ျမတ္မင္းအတြက္ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္အေကာင္းဆံုးေန႔ႏွင့္ တစ္ဘ၀စာလံုးအတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ရမည့္ေန႔ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါေလသည္။ အိမ္ကထြက္လာခဲ့သည့္အခ်ိန္ကစၿပီး အားလံုးဟာ ရင္ခုန္စိုးထိတ္စရာေတြခ်ည္းပဲျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ႀကီးကို ပထမဆံုးေရာက္ရွိခဲ့စဥ္က အရာရာေခတ္မီဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့ႀကီးသည္ ကိုယ့္ရြာေလးႏွင့္ လြန္စြာမွပင္ မေျပာပေလာက္ေအာင္ ကြာျခားလြန္းေနခဲ့သည္။ ထိုရန္ကုန္ၿမိဳ ့ႀကီးထက္ အစစအရာရာသာလြန္ေသာ မေလးရွားႏိုင္ငံဆီသို႔ ယေန႔ထြက္သြားရေပေတာ့မည္။ မေလးရွားႏိုင္ငံႀကီးဆီသို႔ မၾကာမီေရာက္ရွိၿပီး အေျခခ်ေနထိုင္ကာ ဘ၀သစ္တစ္ခု ထူေထာင္ရေပေတာ့မည္။ ဘ၀သစ္တစ္ခုဆိုတာထက္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို ထူေထာင္ရေပေတာ့မည္ဆိုက ပိုမွန္ေပလိမ့္မည္။ ဟုတ္သည္။ မၾကာမီ သိပ္ခ်စ္ရသည့္ ကိုကုိ႔ကို ေတြ႔ရေတာ့မည္။ ကိုယ္နဲ႔ တစ္ဘ၀စာလံုးအတူေနထိုင္သြားဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ့၊ စေတြ႔လိုက္ရၿပီဆိုလွ်င္ျဖင့္ မယားလို ေယာက်္ားလို သတ္မွတ္ေပးရမည့္ ကိုကို႔ကို မၾကာမီေတြ႔ရေပေတာ့မည္။ ကိုကိုက ကိုယ္မေလးသို႔ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အစစအရာရာအဆင္ေျပေစရန္အတြက္ လာမႀကိဳႏိုင္ဆိုသည့္အျဖစ္မ်ိဳး မၾကံဳေတြ႔ရေလေအာင္ ကိုယ္ေလယာဥ္ေပၚသို႔ မတက္ခင္ကတည္းက ႀကိဳဆိုရန္ ႀကိဳေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့ၿပီဆိုသည္။ ဒါတင္မက သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း အေဖာ္ေခၚလာခဲ့သည္ဆိုသည္။ ေလဆိပ္သို႔အေရာက္ ကိုကို႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းမွတ္မိေစရန္ ဘယ္လိုေလး၀တ္ထားေၾကာင္းလည္း ေစ့ေစ့စပ္စပ္ေျပာထားေသးသည္။ အို မၾကာခင္ သိပ္ခ်စ္ရသည့္ ကိုကိုနဲ႔ ေတြ႕ရမဲ့အျဖစ္က သိပ္ကိုရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ အျဖစ္ပါလား။

ေလယဥ္ဆင္းသက္ေတာ့ လက္ဆြဲအိတ္ေလးကို ျမတ္မင္း ယူလိုက္သည္။ ကုလားထိုင္ေပၚမွ တင္ပါးမခြာခင္ သက္ျပင္းေလးကိုခ်လိုက္သည္။ ျပံဳးေယာင္လည္း သမ္းလိုက္သည္။ ကိုယ့္ကို ကိုကိုျမင္သြားလွ်င္ ကိုကိုသိပ္ႀကိဳက္ေက်နပ္ေစမဲ့ ၀တ္စားပံုေလးကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကသည္မႈရွိခါမွ ကုလားထိုင္ေပၚမွ ခြာလိုက္သည္။ တံခါးမႀကီးမွအထြက္ လာေရာက္ႀကိဳသူေတြ လြန္စြာမ်ားျပားသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုအထဲမွ ကိုယ့္ကိုႀကိဳဆိုမည့္ ကိုကိုလည္း ပါေပမည္။ ကိုယ္လူလံုးျပလိုက္ခ်ိန္ ကိုယ့္ကို ကိုကိုျမင္ျမင္ခ်င္းမွတ္မိပါ့မလားလို႔လည္း စိုးရိမ္စိတ္၀င္မိေသးသည္။ ႀကိဳဆိုသူတို႔ဆီ ကိုယ့္မ်က္စိက ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ရဲ ျဖစ္ေနမိသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျဖည္းညင္းစြာပဲ လွည့္ၾကည့္သည္။ ကိုကို႔ကို ရွာလိုက္သည္။ လူအုပ္မ်ားစြာၾကားထဲမွ အသားျဖဴျဖဴ ကိုယ့္ထက္အရပ္နည္းနည္းနိမ့္ၿပီး အရပ္ငါးေပ ေျခာက္လက္မေလာက္ရွိေသာ စကင္းနီးအနက္၊ ရွပ္ေကာ္လာအနက္ လက္တိုေလး ၀တ္ထားသည့္ ကိုကို႔ကို ျမင္ရံုနဲ႔ တန္းကနဲ႔ သိလိုက္သည္။ ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္ကိုျမင္ေတာ့ သိပ္မေသခ်ာေသးသည့္ ပံုစံနဲ႔ တခဏမွ် မင္သက္ၾကည့္ေနသည္။ ကိုယ္က ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ကိုကို႔ရဲ့ေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကိုလက္ည  ွိဳးထိုးျပၿပီး “ဟိုေကာင္မ်ားလား” ဆိုသည့္ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ကိုကို႔ကို လက္တို႔ေျပာျပလိုက္သည္။ ကိုကိုက ပိုေသခ်ာသြားသည္ဆိုကာမွ ခႏၵာကိုယ္က မလႈပ္မယွက္ပဲ အေမာလံုးဆို႔ေနသလိုရယ္ေနသည္။ ကိုယ့္ကိုေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုသိပ္၀မ္းသာေနျခင္းေပါ့။ ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြက ေဘးဘီဆီမေရာက္။ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ကိုကို႔ဆီတည့္တည့္။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုမမူ။ ကိုကိုသည္လည္း မ်က္လံုးေတြက ကိုယ့္ဆီ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းေပါ့။

ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ်ာက္လာရင္းက ကိုကို႔ေရွ ့အေရာက္ တဒဂၤမွ် တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ အံ႔ၾသ မင္သက္ၾကည့္ေနခဲ့ၾက။ ကိုကို႔ၾကည့္ရတာ အရမ္း၀မ္းသာေနသည့္ပံု။ အနီးကပ္ၾကည့္လိုက္ကာမွ ကိုကိုဟာ သိပ္ကိုေခ်ာေမာလွပေနသည္။ ျပံဳးလြန္းေနတဲ့ၾကားကပဲ ကိုကိုမ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္တစ္စက္က ေပါက္ကနဲ႔က်သြားသည္။ ၀မ္းသာမ်က္ရည္မ်ားလားကိုကို။ ကိုယ့္ကိုေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ရည္က်မိမတတ္ ၀မ္းသားသတဲ့လားကိုကိုရယ္။

ႏွစ္ဦးစလံုး အခ်င္းခ်င္းသိပ္ခ်စ္ရသည့္ရသူကို ေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေခၚေနက် စကား “ကိုကို” လို႔ ေခၚလိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေပမဲ့ ကိုကို႔ေဘးမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိေနေသာေၾကာင့္ ေအာင့္အည္းထားလိုက္ရသည္။ ကိုကိုသည္လည္း “ခ်စ္” လို႔ေခၚခ်င္ေနရွာေပမေပါ့။

ကိုကိုက ကိုယ့္ဆီ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းၾကည့္ေနရင္းကပဲ ကိုယ့္လက္ကေလးကို ဆြဲကိုင္လိုက္သည္။

“ခ်စ္” လို႔ ကိုကိုတိုးေလးေခၚလိုက္သည္။ ကိုယ္ကလည္း “ကိုကို” လို႔တိုးတိုးေလးျပန္ေခၚလိုက္သည္။ ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို သိပ္ကိုစုပ္နမ္းလိုက္ခ်င္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူအုပ္ၾကားထဲမို႔ေအာင့္အည္းထားရသည္။ ကိုကိုသည္ကား ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တကယ္ပင္ နမ္းလိုက္ေတာ့မည္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ ေဘးလူေၾကာင့္ ကိုယ္က လ်င္ျမန္စြာပဲ လက္ကာတားလိုက္ရသည္။ ကိုိကုိလည္း အသိ၀င္ကာမွ ေဘးလူကို၀င္ေျပာလိုက္သည္။

“ဒါ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလ” ဆိုၿပီး မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ထိုလူက ေခါင္းညိတ္ကာ ကိုယ့္ကို ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္လည္ကာျပံဳးျပလိုက္ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ထိုလူ႔ကို “ သူ႔ပစၥည္းေတြ ကူသယ္ေပးပါလား” လို႔ေျပာလိုက္ပံုရသည္။ ထိုလူက ကိုယ့္လက္ဆြဲအိတ္ကို ရိုရိုေသေသယူလိုက္သည္။ ကိုယ္ကလည္း “ရပါတယ္“ လို႔ ေျပာလိုက္ေပးမဲ့ သူက အျပံဳးေလးနဲ႔အတင္းယူလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့လည္း ကိုကိုက ထို႔လူ႔ကို “သြားႏွင့္ပါလား” လို႔ေျပာလိုက္ပံုရသည္။ ထိုလူ ကိုယ့္လက္ဆြဲအိတ္ကေလးကိုဆြဲကာ ေရွ ့မွထြက္သြားသည္။ ထိုလူထြက္သြားၿပီဆိုကာမွ ကိုကိုက ကိုယ့္ဆီမ်က္ႏွာလွည့္ကာ “ခ်စ္” ဟုေခၚသည္။ ကိုယ္ကလည္း “ကိုကို” လို႔ အျပံဳးေလးနဲ႔ ျပန္ေခၚလိုက္သည္။

“ခ်စ္တကယ္ေရာက္လာခဲ့တယ္ေနာ္၊ ကိုကိုအရမ္း၀မ္းသာတယ္”

ကိုယ္က နားေလးေနသူတစ္ေယာက္မို႔ ကိုကို႔စကားကိုနားလည္ေအာင္ ကိုကို႔ပါးစပ္ကိုေသခ်ာၾကည့္ၿပီး အေတာ့္ကုိ ႀကိဳးစားပမ္းစား နားေထာင္လိုက္ရသည္။ အစကလည္း “ခ်စ္နားေလးတယ္ဆိုတာ ကိုကိုမေမ့ပါနဲ႔ေနာ္” လို႔ ႀကိဳတင္သတိေပးထားခဲ့ၿပီးသား။ ကိုကိုကလည္း အလိုက္သိပံုရသည္။ စကားကို ျဖည္းေလးစြာသာေျပာသည္။

“ကိုကိုေျပာတာနားလည္းလားခ်စ္”

ကိုယ္က ေခါင္းညိတ္ၿပီး “ခ်စ္တကယ္ေရာက္လာခဲ့တယ္ေနာ္၊ ကိုကိုအရမ္း၀မ္းသာတယ္သိလား” လို႔ ျပန္ေျပာျပလိုက္သည္။ ကိုကိုအရမ္းကိုျပံဳးသြားသည္။

“ခ်စ္လည္း ၀မ္းသာပါတယ္ကိုကို၊ ခ်စ္ကုိ လာႀကိဳေပးလို႔ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္”

“ကိုကို႔ကို ေက်းဇူးတင္ဖို႔မလိုပါဘူး၊ ကိုကို႔ဆီ ခ်စ္ တကယ္ေရာက္လာေပးလို႔ ကိုကိုက ခ်စ္ကိုအရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“အင္း” လို ့ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ ေၾကာက္ေနလားဟင္၊ ေရာက္စဆိုေတာ့ ေၾကာက္ေနမလားလို႔”

“နည္းနည္းေတာ့ေၾကာက္တယ္ကိုကို”

ကိုကိုက ကိုယ့္လက္ကေလးကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆုပ္ကိုင္ပစ္လိုက္သည္။ ကိုယ့္လက္ကေလးကို ပါးမွာ အပ္လိုက္သည္။

“ကိုကိုရွိပါတယ္ခ်စ္၊ ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔၊ အခု ကိုကို႔အိမ္ကိုသြားမယ္၊ အတူတူေနၾကမယ္လို႕ေျပာထားတယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ခ်စ္ကို အခုလို အနီးကပ္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ခ်စ္က အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္၊ အရမ္းခ်စ္တယ္”

ကိုကို႔မ်က္လံုးေတြက သိပ္ကို စူးရွေတာက္ပေနသည္။

“ကိုကိုလည္း အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္”

ကိုကိုက ကိုယ့္ကို သိုင္းဖက္လိုက္သည္။ လူျမင္ကြင္းေပမဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ မရွက္ပါ။ ကိုကိုလည္း ရွက္လိမ့္မည္မထင္။ ႏႈတ္ခမ္းကိုနမ္းသည္မဟုတ္ေလေတာ့။ ကိုယ္ကလည္း ကိုကို႔ကိုယ္ေလးကို ေပြ႔ဖက္ပစ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ကိုနမ္းခ်င္တယ္သိလား။ အရမ္းခ်စ္တယ္သိလား၊ ကိုကိုအရမ္းေပ်ာ္တယ္သိလား”

“ခ်စ္လည္း ကိုကိုလိုပါပဲကိုကို၊ အိမ္ေရာက္မွပဲနမ္းပါေတာ့ေနာ္ကိုကို”

“အင္းပါ၊ လာ ခ်စ္ ကိုကို႔အိမ္ကိုသြားၾကမယ္၊ တကၠစီစီးၿပီးသြားရမွာ” 

“အင္း”

ေလဆိပ္က အထြက္ ကိုကိုက ကိုယ့္လက္ကေလးကို မလႊတ္တမ္းဆြဲထားသည္။ ကိုကိုကမဆြဲေတာင္ ကိုယ္က ဆြဲထားခ်င္ေသးသည္။ ခုလို သူစိမ္းဆန္လြန္းတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ကိုကိုက ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ရွိေနလွ်က္နဲ႔ ကိုကို႔ကိုျမင္ကြင္းေရွ ့က ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ သိပ္ကိုစိုးေၾကာက္ေနမိသည္။ ခုခ်ိန္ ကိုယ့္မွာ အားကိုးရာဆိုလို႔ ကိုကိုတစ္ေယာက္သာရွိသည္မဟုတ္လား။

ခုနက ကိုကိုသူငယ္ခ်င္းက တကၠစီတားၿပီး ေစာင့္ေနတာေတြ႔ရသည္။ သူ႔ကို အားနာမိသည္။ ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေရွ ့ခန္းမွာ ထိုင္သည္။ ကိုကိုက တံခါးေပါက္ဖြင့္ေပးသည္။ ကိုကိုကပဲ အရင္၀င္ၿပီး ကိုယ္က ေနာက္မွ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ေနရာယူၿပီးသြားေတာ့ ကိုကိုက လြတ္လပ္သည့္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ေပါင္ေလးေပၚ ကိုကို႔ေပါင္ေလးကိုတင္ၿပီး လိမ္ထားလိုက္သည္။ ပုခံုးခ်င္းက ပူးကပ္မတတ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းက ထိကပ္မတတ္။ ခုလို ကိုကိုနဲ႔ ပထမဆံုးေနရျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာ လြန္စြာရင္ခုန္ရသည္။ ခုလိုစေတြ႔ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကို အရမ္းခ်စ္ျပ ဂရုစိုက္ျပသည့္ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။ ကိုယ့္လက္ကေလးကို ကိုကိုက တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ၾကားကပဲ ကိုကို႔လက္ကေလးကို ကိုယ္က ပိုၿပီးတင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္မိသည္။ ကိုကိုသည္ကား ကိုယ့္မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္မ၀စတမ္းၾကည့္ေနျခင္းက ကိုယ့္ကို အေနရပင္ခက္ေစသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တကၠစီရပ္ေတာ့ ဆင္းလိုက္သည္။ လက္ဆြဲအိတ္သယ္ေပးသည့္သူက လက္ဆြဲအိတ္ကို ကိုကို႔လက္ထဲ အပ္လိုက္ၿပီး လွည့္ျပန္သြားသည္။

“သူက ဘယ္မွာေနတာလဲကိုကို”

“သူ႔အိမ္က ကိုကို႔အိမ္နဲ႔ ေ၀းတယ္၊ အလုပ္လည္း မတူဘူး၊ သူက စက္ရံုမွာအလုပ္လုပ္တာေလ၊ သူ႔ကို ပိုခင္လို႔ ေခၚလာတာေပါ့”

“ေၾသာ္”

“ကဲ ကိုကို႔အိမ္က အေပၚထပ္မွာ၊ သြားရေအာင္”

ကိုကိုလက္ဆြဲေခၚရာေနာက္ကိုလိုက္လာခဲ့သည္။ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ေလွကားေလးေတြအတိုင္းတက္လာခဲ့သည္။ ကိုကို႔အိမ္က သံုးထပ္တိုက္ကေလးျဖစ္သည္။ က်ဥ္းက်ဥ္းေျမာင္းေျမာင္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ အနည္းငယ္ေတာ့ ၾကက္သီးထဖြယ္ေကာင္းမိသည္။ ကိုကိုေခၚရာေနာက္ကို လိုက္လာရင္း ေဘးဘီသို႔ ေ၀့၀ဲၾကည့္ေနမိသည္။ ကိုကိုကေတာ့ ကိုယ့္ဆီ လွည့္လွည့္ၾကည့္ရင္း ျပံဳးျပံဳးျပသည္။ ကိုကိုျပံဳးျပတိုင္းလည္း ကိုယ္က ျပန္လည္ျပံဳးျပရသည္။

အခန္းေရွ ့အေရာက္ ကိုကိုက ေသာ့ကိုဖြင့္လိုက္သည္။

“လာ ခ်စ္”

ကိုကို႔အိမ္ခန္းေလးက မက်ဥ္းမက်ယ္နဲ႔ သိပ္ကိုသပ္ရပ္သည္။ အခန္းပရိေဘာဂေတြ အရမ္းမမ်ား။ နံရံကပ္စကၠဴေတြမရွိ။ ဧည့္ခန္းဟုထင္ရေသာ ကုလားထိုင္မပါေသာ ကိုးရီးယားဆန္ဆန္ စားပြဲပုေလးတစ္လံုး။ ထိုစားပြဲေလးရဲ့ေဘးမွာဗီယိုတစ္ခု ၊ ေရခဲေသတၱာတစ္လံုး။ တီဗီြ ေအာက္စက္လည္းရွိသည္။ ကိုကို႔အိမ္ေလးဟာ သိပ္ကို သပ္ရပ္တာပါလား။ ကိုကိုဟာ သိပ္ကို အသန္႔အျပန္႔ႀကိဳက္တာပါလား။ ကိုကိုက လက္ဆြဲအိတ္ကို စားပြဲေဘးမွာခ်ၿပီး ကိုယ့္ကို စားပြဲေလးရဲ့ေဘးမွာထိုင္ေစသည္။

“ခ်စ္ ခဏထိုင္ဦးေနာ္၊ ကိုကိုအေအးသြားယူလိုက္ဦးမယ္”

 ခ်စ္ရတဲ့ကိုကိုနဲ႔ ထာ၀ရအတူေနၿပီး ဘ၀တစ္ခုကိုထူေထာင္ရေတာ့မည္ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ သိပ္ကို ေနခ်င္စဖြယ္ေကာင္းသည့္အိမ္ကေလးပါလား။

ကိုကိုက ဖန္ခြက္ကေလးထဲ အေအးမ်ားကို ေဖာက္ထည့္လိုက္သည္။

“ေရာ့ ခ်စ္ ေသာက္လိုက္ လန္းဆန္းသြားေအာင္လို႔”

ယူေသာက္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ၾကည့္ေနသည္။ ကိုယ့္လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လာသည္။

“ကိုကို႔အိမ္ေလးက က်ဥ္းလို႔ ခ်စ္ကို အားနာမိတယ္၊ ခ်စ္ ကိုကိုနဲ႔ ဒီအိမ္ေလးမွာ ေနႏိုင္ပါ့မလားဟင္”

“ေန ေနႏိုင္ပါတယ္ကိုကို၊ ကိုကိုနဲ႔အတူေနရမယ္ဆိုရင္ ခ်စ္ဘယ္လိုေနရာမ်ဳးိမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ေနႏိုင္ပါတယ္ကိုကို၊ ကိုကိုနဲ႔ ဘ၀တစ္ခုထူေထာင္ဖို႔အတြက္ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ကိုကို႔ဆီအေရာက္လာခဲ့တာပါကိုကို”

“ခ်စ္ရယ္၊ ခ်စ္ကို ကိုကိုဘယ္လိုေက်းဇူးတင္ရမယ္မသိေတာ့ပါဘူး”

“ခ်စ္က ကိုကို႔ကိုေက်းဇူးတင္ရမွာပါ”

“ခုခ်ိန္ကစၿပီး ဒီအိမ္ေလးဟာ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုတို႔အိမ္ေလး ျဖစ္သြားၿပီ၊ ကိုကိုတို႔ ထာ၀ရ အတူေနၾကမယ္ေနာ္ခ်စ္”

“ဒါေပါ့ကိုကို”

“ကဲ လာခ်စ္၊ ကိုကို႔အခန္းထဲကိုသြားၾကမလား”

“အင္း”

သပ္ရပ္လြန္းလွၿပီး ေပ်ာ့အိေနတဲ့ ဆိုဖာအခင္းမ်ားနဲ႔ ကိုကို႔အိပ္ယာေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ဒါဟာ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုအတူတူအိပ္ရမဲ့ ခုတင္ေလးေပါ့၊ ခ်စ္ ကိုကိုန႔ဲအတူတူအိပ္မွာလားဟင္”

“အိပ္မွာေပါ့ကိုကို”

“ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာေကာ ေနမွာလားဟင္ခ်စ္”

“ေနမွာေပါ့ကိုကိုရ”

ကိုကိုက ကိုယ့္ကို ရီေ၀စြာ ၾကည့္လာသည္။ ကိုယ့္ခါးေလးကို သိုင္းဖက္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္၊ လိုင္းေပၚမွာ ခ်စ္ခဲ့သမွ်ထက္ အတိုးနဲ႔ခ်စ္ျပမယ္”

ျပံဳးေနလိုက္သည္။ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုကိုအသာအယာထိေတြ႔ နမ္းေတာ့မည္။ ကိုယ္လည္း ကိုကိုျပဳသမွ်ႏုေနလိုက္သည္။ အသာအယာထိေတြ႔နမ္းေနရင္းက ကိုကို႔အနမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းလာသည္။

“ကိုကိုနမ္းလို႔ စိတ္ဆိုးလားဟင္ခ်စ္”

“မဆိုးပါဘူးကိုကို”

ကိုကိုအားပါးတရနမ္းလာသည္။ ႏႈတ္ခမ္းမွသည္ လည္ပင္းဆီသို႔။ လည္ပင္းမွသည္ ကိုယ္အႏွံ႔ဆီ။ ေပ်ာ့အိအိ ခုတင္ေလးေပၚ ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ။ လဲေလ်ာင္လို႔လဲေလ်ာင္းမွန္း ကိုယ္တိုင္လည္းမသိလိုက္။ ကိုကို႔အနမ္းေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္၀င္သြားခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကို ၾကင္နာတဲ့အနမ္းေတြေပးတဲ့ ကိုကို႔ကို အရမ္းခ်စ္ရပါသည္။

လက္ဆြဲအိတ္ထဲက အ၀တ္အစားေတြကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။

“ကိုကို႔အတြက္ ၀ယ္ထားတာၾကာလွၿပီ၊ ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔မွ ေပးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာ ၊ ခုေတာ့ ေပးခြင့္ရၿပီကိုကို၊ ကိုကိုႀကိဳက္ပါ့မလားမသိဘူး”

“ဘာလဲဟင္ခ်စ္”

“ကိုကိုနဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ဖို႔ စဥ္းစားထားတာေလ”

“တကယ္လားခ်စ္၊ ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာကြာ”

ထုတ္ျပလိုက္သည္။

“အို ကိုကိုႀကိဳက္တာေပါ့ခ်စ္၊ ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ခ်င္ေနတာေပါ့၊ ခ်စ္သေဘာ”

“အင္း ၿပီးေတာ့ ခ်စ္တို႔ေဒသထြက္ ပစၥည္းေလးေတြလည္း ယူလာခဲ့တယ္ကိုကို”

တစ္ခုခ်င္းထုတ္ျပလိုက္သည္။

“ဒါက ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္၊ ဒါက ေျမပဲဆီေၾကာ္၊ ဒါကေျမပဲဆီ၊ ဒါက ေျမပဲဆံအစိမ္း၊ လိုရာသံုးဖို႔ေပါ့၊ ဒါက ထန္းလ်က္၊ ၿပီးေတာ့ ဒါက ကိုိကုိလိမ္းဖို႔ သနပ္ခါးတံုး”

“ခ်စ္က သိပ္ကိုအလိုက္သိတတ္တာပဲကြာ၊ ခ်စ္က အိမ္ရွင္ႀကီးမလုပ္ေတာ့မယ္ေပါ့ေလ”

“ဒါေပါ့ကိုကို၊ ဒီအိမ္ေလးက ခ်စ္ရဲ့အိမ္ေလးျဖစ္သြားၿပီေလ၊ ခ်စ္ကလည္း ကိုကို႔မယားျဖစ္သြားၿပီေလ မဟုတ္ဘူးလား”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ခ်စ္၊ ဒါနဲ႔ ခ်စ္ေျပာေတာ့ မိန္းမလို႔မေျပာရဘူးဆို”

“အင္း၊ ခ်စ္က ကိုကို႔မယားလည္းျဖစ္သြားၿပီ၊ ေယာက်္ားလည္း ျဖစ္သြားၿပီေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ခ်စ္”

“ကိုကို ခ်စ္ကို ဒီလို ေႏြးေႏြးေထြးေထြးနဲ႔ ႀကိဳဆိုပါ့မလားလို႔ ခ်စ္စိုးရိမ္ေနခဲ့တာ၊ ခုေတာ့ ကိုကိုက ထင္တာထက္ပိုေႏြးေထြးေနတယ္၊ ကိုကို႔ကိုေျပာမျပတတ္ေအာင္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုကို”

“အဲ့ဒါဘာ့ေၾကာင့္လဲ သိလားခ်စ္”

“ေျပာျပပါ့လား”

“ခ်စ္ကိုခ်စ္လို႔ေပါ့”

ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုကို႔ကိုယ္ေလးကို အသာအယာသိုင္းဖက္လိုက္သည္။ ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းကို အသာအယာထိေတြ႔ၿပီး ပါး၊ ႏွာေခါင္းတို႔ကိုၾကင္နာစြာနမ္းလိုက္သည္။ ကိုကိုျပံဳးေနဆဲ။

“ခ်စ္ ခရီးပန္းေနရင္ အိပ္လိုက္ပါလားဟင္”

“မပန္းပါဘူး၊ ကိုကို႔ကိုေတြ႔လိုက္ရလို႔ အေမာေျပသြားၿပီ၊ ကိုကိုဒီေန႔အလုပ္မသြားရဘူးလားဟင္”

“ခြင့္(၂)ရက္ယူထားတယ္ခ်စ္၊ ခ်စ္မနက္ျဖန္မွာ ေအးေအးေဆးေဆးအနားယူရေအာင္လို႔ေပါ့၊ ခ်စ္ကို ကိုကိုအေဖာ္ျပဳေပးမွာပါ၊ မနက္ျဖန္ကိုကိုနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္ရင္လည္း ကိုကိုလိုက္ပို႔ေပးမယ္ေလ”

“ေလွ်ာက္ေတာ့မလည္ခ်င္ေသးဘူး၊ ခုမွေရာက္စဆိုေတာ့ေလ၊ ေနသားက်သြားခါမွ ေလွ်ာက္လည္ၾကတာေပါ့ကိုိကုိ”

“အင္း”

“ခ်စ္အတြက္ အလုပ္က အဆင္ေျပပါ့မလားဟင္ကိုကို”

“ေျပပါတယ္ခ်စ္၊ သူေ႒းကိုေျပာထားပါတယ္၊ သူေ႒းက အရမ္းသေဘာေကာင္းတယ္သိလား၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုကို႔ကိုခြင့္ (၂)ရက္ေပးတာေပါ့၊ သူေ႒းက ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကိုမွအလုပ္ခန္႔ခ်င္တာ”

“ဟုတ္လား၊ ဒါေပမဲ့လည္း သူေ႒းက ခ်စ္ကိုေတြ႔ရင္ သေဘာက်ပါ့မလားမသိဘူး၊ ဒါနဲ႔ ခ်စ္ကနားေလးတယ္လို႔ေကာ ေျပာထားရဲ့လားဟင္ကိုကို”

“ေျပာထားပါတယ္ခ်စ္၊ ခ်စ္ကိုေတြ႔ရင္ ခ်စ္ကိုၾကည့္ၿပီး ဘာအလုပ္ေပးမယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္မယ္တဲ့”

“ရင္ခုန္လိုက္တာကိုကို၊ ခ်စ္ေၾကာက္တယ္ကိုကို”

“မေၾကာက္ပါနဲ႔ခ်စ္၊ ကိုကိုရွိပါတယ္၊ အလုပ္ထဲမွာ ကိုကိုကခ်စ္ကိုေစာင့္ေရွာက့္ပါ့မယ္၊ ကိုကိုေဘးမွာအၿမဲတမ္းရွိေနပါ့မယ္ေနာ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

ကိုကို႔ႏွစ္သိပ္မႈေၾကာင့္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ေပမဲ့ ရင္ထဲမွာေတာ့ စိုးထိတ္ေနမိတုန္းပါပဲ။ အလုပ္ထဲမွာ အမွားမရွိေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဂရုစိုက္မည္ဟု ေတြးလိုက္သည္။ သူေ႒းကလည္း ကိုကိုေျပာသလို သေဘာေကာင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္သည္။

“ခ်စ္ေရခ်ိဳးမလားဟင္၊ လန္းဆန္းသြားေအာင္ ခ်ိဳးလိုက္ပါလား”

“အင္း ခ်ိဳးခ်င္တယ္”

ကိုကိုျပံဳးေနသည္။ ကိုကိုကအနားတိုးကပ္လာၿပီး ၾကယ္သီးေလးမ်ားကိုၾကင္နာစြာ ျဖဳတ္ေပးေနသည္။ ကိုကို႔လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ၾကက္သီးေတာ့ ထမိသည္။ အကၤ ်ီခၽြတ္ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက ေျပာလာသည္။

“ခ်စ္ရင္အံုႀကီးက လွတယ္ေနာ္”

ကိုကိုက ရင္ဘတ္ႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး လက္နဲ႔ လာစမ္းေတာ့ နည္းနည္းရွက္ၿပီး ၾကက္သီးလည္းထမိသည္။

“ဒီေလာက္ျပားကပ္ေနတာကို”

“ကိုကို႔အတြက္ေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတယ္၊ sexy က်တယ္”

ျပံဳးေနလိုက္မိသည္။ ကိုကိုကပါ သူ႔အကၤ ်ီကိုခၽြတ္သည္။ ကိုကို႔ရင္အံုႀကီးက နည္းနည္းရင္သားႀကီးေနတာေလးကလြဲၿပီး က်န္တာအားလံုးၾကည့္ေကာင္းသည္။ အသားေလးေတြျဖဴေဖြးေနၿပီး ရင္ဘတ္ေမႊးအခ်ိဳ ့နဲ႔ သိပ္ကိုလွပသည္။

“ကိုကိုေရာ ခ်ိဳးမလို႔လား”

“ဒါေပါ့၊ ခ်စ္ေျပာဖူးတယ္ေလ၊ ေရလည္း အတူခ်ိဳးၾကမယ္လို႔”

“အင္း ေျပာဖူးပါတယ္”

“ခ်စ္ကို ကိုကိုဂ်ီးပြတ္ေပးမယ္၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးမယ္၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ေပးမယ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္”

ကိုကိုကတစ္ခ်က္ေမႊးလိုက္သည္။

“လာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲသြားမယ္”

တစ္ခ်ိန္က ကိုကိုနဲ႔ အတူ ေရခ်ိဳးရရင္ေကာင္းမွာပဲဟု စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးသည္။ ခုစိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ အမွန္တကယ္ျပည့္လာခဲ့ၿပီ။ ခုလို ခ်စ္ရတဲ့ကိုကိုနဲ႔ ေရအတူခ်ိဳးရတာက သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းလြန္းလွသည္။

“ခ်စ္က အရမ္းေဘာ္ဒီလွတယ္သိလား”

“ဟုတ္မွလည္းေျပာပါကိုကို၊ ခ်စ္က ဒီေလာက္ေသးတာကို”

“ေသးေသးေလးမွ လွတာခ်စ္၊ အရမ္းခ်စ္တယ္”

ကိုကိုကတကယ္လည္း ကိုယ္အႏွံ႔ဂ်ီးပြတ္ေပးသည္။ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးသည္။ ကိုကို႔အျပဳအမူေၾကာင့္ အစဆိုေတာ့ နည္းနည္းရွက္မိသည္။ ကိုယ္ရွက္ေနေၾကာင္း ကိုကိုက ရိပ္စားမိဟန္တူသည္။

“ခ်စ္ရွက္ေနလားဟင္”

ရွက္ေပမဲ့ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ ကိုကို႔ကိုလည္း ျပန္လည္ဂ်ီးတြန္းေပးလိုက္သည္၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးလိုက္သည္။ ကိုကိုက ကေလးေလးလို ေျပာလာသည္။

“ေပ်ာ္တယ္သိလား”

“ခ်စ္လည္း ေပ်ာ္ပါတယ္ကိုကို”

ေရခ်ိဳးၿပီးသြားေတာ့ ကိုကိုက လိုးရွင္းလိမ္းေပးသည္။ အုန္းဆီလိမ္းေပးသည္။ ကိုကို႔အယုအယေတြၾကားမွာ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာမိသည္။

“ခ်စ္ ေကာ္ဖီေသာက္လားဟင္၊ ကိုကိုေဖ်ာ္ေပးမယ္”

“အင္း ေသာက္မယ္၊ အတူတူေသာက္မယ္ေလကိုကို”

“ခဏေစာင့္ေနာ္”

ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေနတဲ့ ကိုကို႔ကို ေနာက္ကေန သိုင္းဖက္ထားလိုက္မိသည္။

“ကိုကို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ခ်စ္ကို ခုလိုအၾကင္နာေတြ ေႏြးေထြးမႈေတြေပးလို႔”

“ခ်စ္ေနာ္၊ ေက်းဇူးတင္စကားကိုခဏခဏမေျပာနဲ႔ေနာ္၊ ကိုကိုအေနခက္တယ္သိလား”

ကိုကို႔ကို တစ္ခ်က္ေမႊးလိုက္သည္။ ေနာက္ တစ္ခုခုကို သတိရမိသြားတာေၾကာင့္ အထုပ္ထဲမွ ပစၥည္းေလးေတြကို ယူလိုက္သည္။ ကိုကိုကေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္နဲ႔ အနားေရာက္လာသည္။

“ေရာ့ကိုကို ဒါဘာလဲသိလား”

“ဘာေဆးေတြလဲခ်စ္”

“ကိုကိုက်န္းမာေအာင္လို႔ ႏွလံုးအားေဆး၀ယ္လာတာေလ၊ တစ္ေန႔တစ္လံုးေသာက္ရမယ္ေနာ္”

“ကိုကို႔ကိုဂရုစိုက္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခ်စ္”

“ကိုကိုေသာက္ေနက်ေဆးနဲ႔ တြဲေသာက္ရင္လည္းရတယ္ကိုကို”

“ကိုကိုေသာက္ပါ့မယ္၊ ဒါနဲ႔ ဟိုေဆးေတြကေရာ ဘာေတြလဲဟင္”

“ဒါလား ေျပာရမွာ ရွက္တယ္ကိုကို”

“ဘာလဲခ်စ္၊ ေျပာပါ သိခ်င္လာၿပီ”

ကိုကို႔ကိုတစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္ၿပီးမွ-

“ဒါက အားေဆးေလ၊ ကိုကိုတစ္လံုး ခ်စ္တစ္လံုးေသာက္ဖို႔ေပါ့”

“တကယ္လား၊ ေပ်ာ္လိုက္တာ၊ ကိုကိုေသာက္ပါ့မယ္၊ ေသာက္ရင္ ဗိုက္ႀကီး ႀကီးသြားမလားဟင္”

“ကိုကို႔မွာ အေပါက္ပါလို႔လား”

“ဟဲဟဲ မပါဘူး”

“ဒါဆိုဗိုက္မႀကီးပါဘူး၊ ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ တစ္ေန႔တစ္လံုးေသာက္မယ္ေနာ္”

“တစ္လံုးတည္းလား၊ ခ်စ္ေျပာေတာ့ တစ္ေန႔သံုးခါလုပ္မယ္ဆို”

“ကိုကိုလုပ္ခ်င္ရင္လုပ္မယ္ေလ”

“ကိုကိုက ငါးခါလုပ္မွာ”

“ကိုကို႔သေဘာ”

“ကိုကိုက ငါးခါႀကီး မလုပ္ႏိုင္ေပါင္”

“ခ်စ္ကေတာ့ လုပ္ႏိုင္တယ္ ဟိဟိ”

“ခ်စ္တယ္၊ ေရာ့ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္”

တစ္ခ်က္ငံုလိုက္သည္။

“ေကာင္းလိုက္တာ”

“ဒါေပါ့ ကိုကိုက ေဖ်ာ္ဆရာေလ”

ႏွစ္ေယာက္သား ေသာက္လိုက္ၾကသည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္ေပါင္ေလးေပၚ လာထိုင္သည္။ ကိုယ္လည္း ေကာ္ဖီခြက္ေလး ေအာက္ခ်ၿပီး ကိုကို႔ခါးကိုဖက္ထားလိုက္သည္။

“ကိုကိုက ဒီလိုေလးေနခ်င္တာလားဟင္”

“အင္း ခ်စ္နဲ႔တစ္သက္လံုးေနသြားခ်င္တာ”

“ေနရမွာပါကိုကို”

ကိုကို ကိုယ့္ဘက္လွည့္လာသည္။

“ခ်စ္ကို ကိုကိုတစ္သက္လံုးေစာက္ေရွာက္သြားမယ္၊ တစ္သက္လံုးၾကင္နာသြားမယ္၊ေသသည္အထိအတူတူေနသြားမယ္ေနာ္၊ ကိုကို႔ကို ခ်စ္ယံုပါေနာ္”

“ယံုပါတယ္ကိုကို”

“ခ်စ္တယ္”

“အင္းပါ”

ကိုကိုက ၾကင္နာစြာ နမ္းေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခရီးပန္းေနမည္ေၾကာင့္ ကိုကိုက အိပ္လိုက္ပါလားလို႔ ေျပာေတာ့ မအိပ္ခ်င္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ေပမဲ့ တကယ္တမ္း ကိုကိ္ု႔ေမြ႔ယာေလးေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းလိုက္ေတာ့ ေမွးကနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္မသိလိုက္။ ႏိုးလာေတာ့ လူမွာ သိပ္ကိုလန္းဆန္းေနသည္။ ကိုကို႔ကိုရွာလိုက္သည္။ မေတြ႔။ ကိုကိုဘယ္မ်ားထြက္သြားပါလိမ့္။ ရွာလိုက္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေလးဆီ ေရာက္သြားသည္။ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ရႈခင္းေတြက သိပ္ကိုလွပလြန္းသည္။ ညေတာင္ေမွာင္ေတာ့မည္ေပါ့။ ညရႈခင္းေလးကို ဒီေနရာေလးကေန ခံစားရရင္သိပ္ကိုအရသာရွိမွာပဲ ေတြးလိုက္သည္။ အေပၚထပ္မွာမို႔ ေအာက္မွာ ကားမ်ားစြာ ဥဒဟိုသြားလာေနတာေတြ႔ရသည္။

“ခ်စ္က ဒီေရာက္ေနတာကိုး၊ ကိုကိုျဖင့္ ခ်စ္ေပ်ာက္သြားလို႔ လန္႔သြားတာ”

“ခ်စ္လည္း အိပ္ယာကႏိုးေတာ့ ကိုကို႔ကိုရွာရင္း ဒီနားေရာက္သြားတာ၊ ရႈခင္းလွလို႔ ေငးၾကည့္ေနတာေလ”

“ဟုတ္လား”

“အင္း ညဆိုရင္ ရႈခင္းသိပ္လွမွာပဲေနာ္”

“သိပ္လွတာေပါ့ခ်စ္၊ ကိုကိုဆိုရင္ စိတ္ညစ္စရာေတြရွိလာရင္ ဒီ၀ရံတာေလးမွာရပ္ၿပီး ေလညင္းခံတယ္ေလ၊ ေလေကာင္းေလသန္႔ရေတာ့ စိတ္ကိုၾကည္လင္သြားတာပဲ”

“ခ်စ္လည္း စိတ္ညစ္ရင္ ဒီေနရာမွာ ေလညင္းခံမယ္ေနာ္”

“ခ်စ္က ဘာလို႔ စိတ္ညစ္ရမွာလဲ၊ ကိုကိုရွိေနၿပီပဲ၊ ခ်စ္စိတ္ညစ္စရာေတြမရွိေအာင္ ကိုိကုိထားမွာပါ”

“ေက်းဇူးပါကိုကို၊ ခ်စ္လည္းကိုိကု႔ိကိုစိတ္ညစ္စရာေတြ မရွိေအာင္ ထားပါ့မယ္ေနာ္”

“လိမၼာလိုက္တဲ့ခ်စ္၊ ခ်စ္ အိပ္ေရး၀လားဟင္”

“အင္း ၀တယ္၊ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းေတာင္မသိဘူး၊ လူကိုလန္းဆန္းသြားတာပဲ၊ ကိုကိုေကာ ခုနက ဘယ္သြားေနတာလဲဟင္”

“ကိုကိုလား၊ ခ်စ္နဲ႔ စားဖို႔ ညစာခ်က္ေနတာေလ”

“တကယ္၊ ခ်စ္ကိုႏႈိးတာမဟုတ္ဘူး၊ ခ်စ္လည္း ကူခ်က္ေပးမွာေပါ့”

“မဟုတ္တာ၊ ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းခ်က္ေနက်ပဲ၊ ခ်စ္က ခရီးပန္းလာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းအနားယူေပါ့၊ အင္း ခ်စ္ဗိုက္ဆာလား”

“ဆာတယ္၊ ခ်စ္ဒီတစ္ေန႔လံုးဘာမွမစားရေသးဘူး”

“ဒါဆို လာ၊ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္၊ ကိုိကုိျပင္ထားလိုက္မယ္”

မ်က္ႏွာသစ္အၿပီး ကိုကိုက ထမင္းပြဲျပင္ေနတာေတြ႔ရသည္။

“ခ်စ္ လာ ဒီနားထိုင္”

ကိုကိုက အိမ္ရွင္မသဖြယ္ ထမင္းဟင္းမ်ားကို ခူးခပ္ေပးသည္။ ကိုကို႔ဟင္းပံုစံေတြက ကိုယ့္အိမ္က ဟင္းပံုစံေတြႏွင့္မတူ။ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီဆိုေတာ့ ဟင္းခ်က္ပံုခ်က္နည္းေတြက ကြာျခားေပမေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဟင္းရနံ႔ေတြက ေမႊးပ်ံ ့ေနၿပီး စားခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။

“ကိုကို႔ဟင္းပံုစံေတြက လွလိုက္တာ၊ အရသာရွိမဲ့ပံုပဲ”

“ဒါက ငါးေသတၱာခ်က္ေလ၊ ဒါက မုန္လာဥခ်ဥ္၊ ဒါက ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္၊ ဒါက ၾကက္သား၊ ဒါက ၾကက္ေျခေထာက္ဟင္းခ်ိဳ”

“ကိုကိုက စံုေနေအာင္ခ်က္ထားတာပဲေနာ္”

“ဒါေပါ့၊ ခ်စ္လာမဲ့ေန႔မွာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလး ခ်က္ေကၽြးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာေလ၊ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္ အရသာေတြ႔ပါ့မလားမသိဘူး”

“ခ်စ္က အစားမေရြးပါဘူး၊ အရသာမရွိလည္း အကုန္စားတယ္”

“ဟင္းရည္ေလး ျမည္းၾကည့္ပါဦး”

ကိုကိုက ဇြန္းေလးနဲ႔ခပ္ၿပီး ပါးစပ္ေလးဆီ ေတ့သည္။

“အရမ္းေကာင္းတယ္ကိုကို၊ ကိုကိုက ဟင္းခ်က္ေတာ္တဲ့ပံုပဲ”

“ဒါေပါ့၊ ကိုကိုက ေန႔တိုင္း ကိုယ့္ဖာသာ ခ်က္စားေနက်ေလ၊ ဆိုင္ဟင္းေတြဆို သိပ္မႀကိဳက္ဘူး၊ ကိုယ့္ဖာသာခ်က္စားတာေလာက္ အရသာမရွိဘူး”

“အင္း၊ ကိုယ့္ဖာသာခ်က္စားေတာ့ ေငြကို ေခၽြတာရာက်တာေပါ့”

“ဒါေပါ့ခ်စ္၊ အရသာလည္းရွိတယ္၊ အ၀လည္းစားရတယ္ေလ၊ ကိုကို႔ဟင္းေတြက မေကာင္းရင္လည္း မေကာင္းဘူးလို႔ အားမနာတမ္းေျပာပါေနာ္ခ်စ္”

“ေကာင္းပါတယ္ဆို၊ ကိုကိုေကာစားေလ၊ ပန္းကန္က တစ္ခ်ပ္တည္းပါလား၊ ကိုကို႔အတြက္ေကာ”

ကိုကိုက ျပံဳးေနသည္။

“ကိုကို မစားခ်င္ဘူး”

“ဟင္ ဘာလို႔လဲ၊ ညစာစားေလ့မရွိဘူးလား”

အေမးကိုမေျဖပဲ ကိုကိုက ျပံဳးၿမဲျပံဳးေနသည္။ ၿပီးမွ ကိုယ့္ေဘးနားလာကပ္ၿပီး

“ကိုကိုက ခ်စ္နဲ႔ တစ္ပန္းကန္တည္းစားခ်င္တာေလ”

“ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“စားခ်င္လို႔ေပါ့”

“ခ်စ္လည္း စားမယ္”

“တကယ္ေနာ္”

ကိုိကုိက ဟင္းမ်ားကို ပန္းကန္ထဲပံုခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ လက္နဲ႔နယ္လိုက္သည္။ ကိုိကု႔ိလုပ္ရပ္ကို အျပံဳးနဲ႔ ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

“ခ်စ္ ပါးစပ္ဟ”

ဟဆိုလို႔ ဟေပးလိုက္သည္။

“ေကာင္းလားခ်စ္”

ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

“ကိုကို႔ကိုေကာ ခြံ႔ေကၽြးေလ”

ကိုကို႔စိတ္ႀကိဳက္ ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။ ကိုကိုသိပ္ျမဴးေနသည္။ လက္တစ္ဖက္ေတာ့ ကိုယ့္ခါးေလးကို ဖက္ထားသည္။ ကိုကို႔ၾကည့္ရတာ သိပ္ကိုကေလးဆန္လြန္းၿပီး သိပ္ကိုခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေနသည္။ ကိုိကုိလည္း ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္ပံုရသည္။ ကိုိကု႔ိဆီက ခုလိုအခ်စ္မ်ားစြာ ရလိမ့္မည္ဟု မထင္မိခဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တစ္ပန္းကန္းတည္း ၿမိန္ယွက္စြာျဖင့္ ၿပီးဆံုးသြားသည္။

ထမင္းစားၿပီးသြားေတာ့လည္း ကိုကိုက ကိုယ့္ကို ပ်င္းေနမွာ သိပ္စိုးရိမ္ေနပံုရသည္။

“ခ်စ္ပ်င္းေနလား၊ ဘာလုပ္ခ်င္လဲေျပာေလ”

ပ်င္းေတာ့ ပ်င္းမေနပါ။ ေဘးမွာ ကိုကိုရွိေနရံုနဲ႔ ဘ၀က ၿပီးျပည့္စံုေနေပၿပီ။

“မပ်င္းပါဘူးကိုကို”

“သီခ်င္းနားေထာင္မလား”

ကိုယ့္ဆီက ျပန္ေျဖသံမၾကားရေတာ့ ကိုကိုျပန္ၾကည့္သည္။ ေနာက္မွ ကိုိကုိသတိရသြားဟန္ျဖင့္

“အာ ခ်စ္နားေလးေနမွန္း ကိုိကုိေမ့သြားတယ္ေဆာရီးေနာ္၊ ကိုကိုကေတာ့ ပ်င္းရင္ သီခ်င္းနားေထာင္ေနက်ဆိုေတာ့ေလ၊ ဒါနဲ႔ ခ်စ္ၾကည့္ရတာ နားေလးေနတဲ့ပံုနဲ႔လည္း မတူဘူးေနာ္၊ ကိုိကုိေျပာသမွ် နားလည္ေနတယ္”

“အင္းေပါ့၊ ကိုကို႔ပါးစပ္ကို ျမင္ေနရတယ္ေလ၊ ကိုကို႔ပါးစပ္ကို မျမင္ရရင္ ဆယ္ခြန္းေျပာေတာင္ နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး”

“အင္းပါ၊ ခ်စ္က ပါးစပ္ကိုျမင္ရင္နားလည္တတ္ေတာ့ ခ်စ္က သိပ္ေတာ္တာပဲ”

“တခ်ိဳ ့လူေတြရဲ့စကားဆိုရင္ ပါးစပ္ျမင္ရတိုင္းလည္း သိပ္နားမလည္တတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ေဘးမွာ လူႏွစ္ေယာက္က အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာေနတယ္ဆိုပါစို႔၊ ကိုယ့္ကို ေျပာတာမဟုတ္ရင္ ေျပာသူရဲ့ ပါးစပ္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲျမင္ရျမင္ရ နားမလည္ဘူး၊ ကိုယ့္ကိုေျပာမွ နားလည္တတ္တာေလ၊ ခု ကိုိကိုက ခ်စ္ကိုပဲေျပာေနေတာ့ နားလည္တာေပါ့၊ ကိုကိုေျပာမယ္လုပ္တိုင္းလည္း ခ်စ္က အရိပ္အကဲကိုၾကည့္ထားၿပီး ကိုကို႔ပါးစပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ထားလိုက္တယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ နားလည္တာေလ၊ ၿပီးေတာ့ ကိုိကို အသံမထြက္ပဲေျပာၾကည့္၊ ကိုိကု႔ိပါးစပ္ကိုျမင္ရရင္နားလည္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အရမ္းႀကီး ျမန္လို႔ မျဖစ္ဘူးေနာ္”

“တကယ္၊ ဒါဆိုေျပာၾကည့္မယ္၊ ခ်စ္.ကို .ခ်စ္.တယ္၊ နားလည္လား”

“ခ်စ္ကိုခ်စ္တယ္”

“အိုး ကိုကို႔ခ်စ္ေလးက သိပ္ေတာ္တာပါလား”

ကိုကိုက တင္းၾကပ္စြာ ဖက္လာၿပီး ပါးကို တရႊတ္ရႊတ္နမ္းေတာ့သည္။

“အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ”

“ကိုကို ခ်စ္လည္း သီခ်င္းေတြကို ၀ါသနာပါပါတယ္ကိုကို၊ နားလည္းေထာင္ပါတယ္၊ သီခ်င္းစားသားကို ျမင္ေနရမယ္၊ နားၾကပ္လည္း ပါမယ္ဆိုရင္၊ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္၊ ကိုကိုတို႔လို မ်က္စိမွတ္ၿပီး အားရပါးရ ခံစားလို႔ေတာ့မရဘူးေပါ့”

“ဟုတ္လား၊ အင္း ကိုကို႔ဆီမွာ နားၾကပ္ရွိပါတယ္၊ ကိုကိုက အဲ့ဒါေလးနဲ႔ နားေထာင္ေနက်ေလ၊ ခဏ ကိုိကိုယူေပးမယ္”

ကိုကိုက ယူေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က ဘာသီခ်င္းေတြႀကိဳက္လဲ”

“ေဆြးေဆြးေလးနဲ႔ ေအးေအးေလးေတြေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ သီခ်င္းနားမေထာင္ခ်င္ဘူး၊ ေဖ့ဘုတ္ပဲသံုးခ်င္တာ၊ ေဖ့ဘုတ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခ်စ္ဒီေရာက္ေနေၾကာင္းေျပာခ်င္လို႔ပါ၊ ခ်စ္ေဖ့ဘုတ္သံုးရင္ ကိုကုိက စိတ္ဆိုးမွာလားဟင္”

“မဆိုးပါဘူး၊ ဆိုးစရာလား”

“ကိုကို ဒီအခန္းေလးက ၀ိုင္ဖိုင္မိတယ္လား”

“မိတာေပါ့၊ ဟိုး ေအာက္မွာ စားေသာက္ဆိုင္အႀကီးႀကီးရွိတယ္ေလ၊ အဲ့ဒီက ၀ိုင္ဖိုင္ေပါ့၊ ကိုိကို႔အိမ္နဲ႔နီးေတာ့ ကိုိကိုတို႔ကံေကာင္းသြားတယ္၊ အင္တာနက္ကို အလကားသံုးလို႔ရသြားတယ္ေလ”

“သိပ္ပိုင္တာပဲေပါ့၊ ခ်စ္က လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုထားခဲ့တယ္၊ ကိုကိုေပးတဲ့ ဖုန္းေလးကိုေတာ့ ယူခဲ့ပါတယ္၊ အခုကိုကုိ႔လက္ေတာ့ပ္နဲ႔ သံုးခ်င္တယ္”

“သိပ္ရတယ္ခ်စ္၊ ၿပီးေတာ့ ကိုိကုိေျပာစရာေလးေရာရွိတယ္”

“ဘာလဲဟင္”

“ခဏေစာင့္”

ကိုိကုိက လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ယူၿပီးဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ကို ျပံဳးၿဖီးၾကည့္ေနသည္။

“ခ်စ္ Password ကိုျဖည့္ေလ”

“ကိုကိုကလဲ”

“ဟဲဟဲ၊ အဲ့ဒါကိုေျပာမလို႔၊ Password က ခ်စ္နာမည္ myait နဲ႔ ကိုကို႔နာမည္ min ကို ေရာထားတာေလ”

ကိုကိုက Password ကို ႏွိပ္ျပသည္။ ျမတ္က စာလံုးေပါင္းမွားေနသည္။ ကိုကိုလည္း သိသေလာက္ တတ္သေလာက္ လုပ္ထားသည္ဆိုေတာ့ အျပစ္မဆိုသာပါ။ ရယ္လည္း မရယ္လိုက္ပါ။ စာသိပ္မတတ္သည့္ ကိုကို႔ကို သနားဂရုဏာသက္စြာၾကည့္ေနလိုက္မိသည္။

“ဘာလဲ ခ်စ္က မႀကိဳက္လို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ႀကိဳက္ပါတယ္၊ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက သိပ္သေဘာထားတိုက္ဆိုင္တယ္၊ ကိုကိုေပးထားတဲ့ ခ်စ္ဟမ္းဆက္ထဲမွာလည္း Password က ကိုကု႔ိနာမည္ေလ”

“ဟုတ္လားခ်စ္၊ ဘယ္လိုေလးလဲ”

“ကိုကု႔ိနာမည္က ဖိုးလမင္းေနာ္”

“ဟုတ္တယ္ခ်စ္”

စာရိုက္ျပလိုက္သည္။

“zdk;vrif;”

“ခ်စ္ ဘာႀကီးလဲ”

“ေသခ်ာၾကည့္ေလကိုကို၊ z ဆိုတာ ဖ ေလ၊ d ဆိုတာ လံုးႀကီးတင္၊ k ဆိုတာ တစ္ေခ်ာင္းငင္၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ခ်စ္၊ ခ်စ္ကေတာ္လိုက္တာ၊ အဲ့ဒီလိုဆိုရင္ ခ်စ္ Password ကို ဘယ္သူမွသိမွာမဟုတ္ဘူး”

“အင္းေပါ့”

“ၿပီးေတာ့ Wallpaper မွာဘာပံုလဲသိလား”

ကိုကိုျပရာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုျမင္လိုက္ရံုနဲ႔ရင္ခုန္ခဲ့ရသည္ဆိုေသာ ကိုယ့္ပံုေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ခ်စ္ပံုေလးပါလား”

“ဟုတ္တယ္ အဲ့ဒါခ်စ္ကိုခ်စ္လို႔ေပါ့”

“ခ်စ္လည္း Wallpaper မွာ ကိုကို႔ပံုေလးကို တင္ထားလိုက္မယ္ေနာ္”

“ခ်စ္သေဘာ”

ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ပံုမ်ားကိုလိုက္လံေငးခဲ့ၾကသည္။ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ခင္မင္ရသည့္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ကိုလည္း ကိုယ္ မေလးေရာက္ေနေၾကာင္း ခ်စ္ရသည့္ကိုကိုနဲ႔ အတူတူေနေနေၾကာင္း အလုပ္အတူတူလုပ္ရမည့္အေၾကာင္း ၾကြားလိုက္သည္။ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ခ်က္တင္စကားေျပာသည္ကို ကိုကိုက စိတ္မဆိုးပါ။ ကိုယ္ေဖ့ဘုတ္သံုးေနစဥ္ ကိုကိုက ေနာက္မွာ ဖက္ကာ ေက်ာကို မ်က္ႏွာအပ္ထားသည္။ ကိုယ္လည္း ေနာက္သို႔လွည့္လွည့္ၿပီး ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လွမ္းလွမ္းနမ္းသည္။ ကိုကို ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ အိပ္ခ်ိန္ေက်ာ္သည္ကို သိလိုက္သည္။

“ကိုကိုအိပ္ခ်င္ေနၿပီလား”

“ခ်စ္အိပ္ခါမွ အတူတူအိပ္မယ္ေလ”

“ခ်စ္လည္း အိပ္ခ်င္ၿပီ၊ ကိုကိုေဆးေသာက္ရဦးမယ္မဟုတ္လား”

“ဟုတ္သားပဲ ခ်စ္နဲ႔ ေနရာတာေပ်ာ္လို႔ေမ့ေနတာ၊ စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္ခ်စ္၊ ခုေသာက္လိုက္ပါ့မယ္”

ကိုကိုက ေဆးဗူးမ်ားထားရာဆီ လွမ္းေတာ့ ကိုယ္လည္း ေနာက္ကလိုက္လာသည္။

“ကိုကို ေဆးကို တစ္ခါေသာက္ရင္ ဘယ္ႏွျပားေသာက္ရတာလဲဟင္၊ ခ်စ္ကိုေျပာျပထားေလ၊ ေနာက္ဆို ကိုကိုေသာက္ဖို႔ ခ်စ္ကိုယ္တိုင္ယူေပးမယ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

ကိုကိုက ေဆးကို ဘယ္လိုေရာစပ္ေသာက္ရသည္ကိုေျပာျပသည္။

“ေရက ဘယ္နားမွာလဲကိုကို”

“ေရခဲေသတၱာထဲမွာ”

ျမန္ျမန္ေလးသြားယူလိုက္သည္။ ဖန္ခြက္ေလးထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာ၊ မိန္းမႀကီးက်ေနတာပဲေနာ္”

“ဒါေပါ့ ခ်စ္က ကိုကို႔မိန္းမေလ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ”

ကိုကိုက အိပ္ယာေစာင္ကိုခင္းေပးသည္။

“ကိုကိုနဲ႔ ေဖ့ဘုတ္မွာ စကားေျပာတုန္းက ခ်စ္ကို ကိုကိုက ဘာေျပာထားလဲသိလားခ်စ္”

“ေမ့ေနၿပီကိုကို”

“ညညအတူတူအိပ္ရင္ ခ်စ္က ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာ အိပ္ရမွာလို႔ ေျပာထားတာေလ”

“အိပ္မယ္”

“လာ ခ်စ္”

ကိုကိုက ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္လံုးေလးကို ကိုကို႔ေပါင္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဖ်စ္ည  ွစ္လိုက္သည္။ ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ေနရတာေလာက္ ေကာင္းတာ ဘယ္မွာရွိပါေတာ့မလဲ။

“အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ”

ကိုကိုပဲ လ်င္ျမန္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္ပမာ အျပစ္ကင္းစင္စြာ အိပ္စက္ေနတဲ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာ လွလွေလးကို ညည့္နက္သည္အထိ ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုအခ်ိန္ထိ ကိုိကိုကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ေလးကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားဆဲ။ ကိုယ္လည္း ကိုကိုႏိုးသြားမည္စိုးတာေၾကာင့္ အသာၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုေတာ့ မထိတထိနမ္းေနမိသည္။ သိပ္ခ်စ္တာပဲကိုကိုရယ္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

နံနက္အိပ္ယာက ႏိုးေတာ့ ေဘးမွာ ကိုိကုိမရွိ။ ကိုကိုက ကိုယ့္ထက္အရင္ႏိုးသြားတာပဲျဖစ္မည္။ ေမြ႔ယာေပၚကဆင္းၿပီး ကိုကို႔ကို ရွာလိုက္သည္။ မီးဖိုးေခ်ာင္ထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ေနတဲ့ ကိုကို႔ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေနာက္ကေန ကိုကုိ႔ခါးေလးကို ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“ကိုကိုႏိုးတာ ေစာသားပဲ”

“အာ ခ်စ္လည္း ႏိုးလာၿပီကိုး၊ ကိုကိုက ခါတိုင္း သည္အခ်ိန္ထက္ပိုေစာေစာထရတယ္၊ အလုပ္က ေစာေစာသြားရတာဆိုေတာ့ေလ၊ ခ်စ္ ဒီေန႔လည္း အားတယ္၊ ခ်စ္ဘယ္သြားခ်င္လဲ”

“ဘယ္မွမသြားခ်င္ပါဘူး”

“အင္း ကိုကိုမနက္စာခ်က္ေနတယ္၊ ခ်စ္မ်က္ႏွာသစ္လိုက္၊ ကိုကိုျပင္ထားလိုက္မယ္”

“ မသစ္ေသးဘူး၊ ကိုကိုခ်က္ေနတုန္း ခုလိုေနာက္ကေန ဖက္ထားခ်င္တယ္”

“ခ်စ္သေဘာ”

ကိုကို႔ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားမိသည္။ ကိုကို႔အေပၚဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ကိုကိုသိေစခ်င္သည္။

“ကိုကိုပင္ပန္းေနမွာေပါ့၊ ခ်စ္အတြက္လည္း ခ်က္ျပဳတ္ေနရတာဆိုေတာ့ေလ”

“ခ်စ္အတြက္ဆိုရင္ ကိုကိုဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းရပင္ပန္းရပါ၊ ကိုကိုေက်နပ္ပါတယ္”

ကိုကို႔ကို ရႊတ္ကနဲ႔နမ္းလိုက္သည္။ ကိုကို႔ကို ဖက္ထားရင္း ကိုကိုဘယ္လိုခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း လိုက္လံမွတ္သားထားလိုက္သည္။ ဆီ၊ အခ်ိဳမႈန္႔၊ ဆားဘယ္နားထားသည္၊ ဘယ္ဟာက ဘယ္နားမွာ ရွိေနသည္ဆိုတာကိုလည္း မွတ္သားထားလိုက္သည္။ လွ်ပ္စစ္မီးဖိုႏွင့္ ခ်က္ရသည္က မခက္မွန္းသိသည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခ်က္တတ္သည္ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့မခက္မွန္းသိလိုက္သည္။ ၀ါသနာလည္း ပါသည္ဆိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္သည္။ ကိုကို႔ကို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာေလးေတြ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးခ်င္တာ ကိုယ့္ရဲ့ဆႏၵ။ ခ်က္ျပဳတ္မေကၽြးခ်င္ေတာင္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးရမည္။ ကိုယ္တိုင္က ကိုကို႔ရဲ့ မယားျဖစ္ေနၿပီ၊ ေယာက်္ားျဖစ္ေနၿပီပဲ။ ဒီအိမ္ကေလးဟာ ကိုကိုနဲ႔ကိုယ္ ပိုင္ဆိုင္ေနရၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ဒီအိမ္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္သမွ်ကိစၥအ၀၀ အိမ္မႈကိစၥေတြကိုလည္း ကိုယ္သိထားရမည္။ ကိုိကုိက သိပ္ေနမေကာင္းသည္ဆိုေတာ့ ေနာက္ေနာင္ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္သည့္အလုပ္ကို ကိုယ္တိုင္မ်ားမ်ားလုပ္ရမည္ဟု ေတြးထားလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

နံနက္စာ စားအၿပီး ကိုကိုက ေျပာလာသည္။

“ခ်စ္ပ်င္းေနမွာစိုးတယ္၊ ကိုကိုဘာလုပ္ေပးရမလဲဟင္”

“ကိုိကုိရွိေနတာပဲ ပ်င္းစရာလားကိုကိုရ၊ အင္း ခ်စ္အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ခ်င္တယ္၊ ခ်စ္အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ေၾကာင္း မိဘေတြကို အသိေပးရဦးမယ္”

“ရတယ္ေလ၊ ကိုကို႔ဖုန္းနဲ႔ဆက္ေလ၊ ခ်စ္ဖုန္းနံပါတ္ကိုကို႔ဆီမွာရွိၿပီးသား၊ ခုပဲေခၚမလားခ်စ္”

“အင္းေခၚမယ္၊ ကိုကိုကနားေထာင္ေပးေနာ္၊ ဦ……နဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ပါ”

ကိုိကုိကေခၚေပးသည္။ မၾကာမီ အေဖေရာက္လာသည္။ အေဖၿပီးေတာ့ အေမ့အသံကိုပါၾကားလိုက္ရသည္။ အဆင္ေျပေၾကာင္း၊ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းက အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ေၾကာင္း၊ စိတ္မပူရန္ေျပာလိုက္သည္။ မိဘႏွစ္ပါး၏ ၀မ္းသာပီတိသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။ ကိုယ္နားမလည္သည္မ်ားကို ကိုကိုက ကူနားေထာင္ေပးသည္။ ကိုကိုကလည္း ကိုယ့္မိဘမ်ားအားဂ၇ုစိုက္ပါ့မည့္အေၾကာင္း စိတ္မပူရန္ႏွစ္သိပ္ေဖ်ာင္းဖ်လိုက္သည္။

“ခ်စ္မိဘေတြက ကိုကို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့”

“ခ်စ္ကလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ိကုိကုိ”

“လိုပါဘူး၊ ခ်စ္မိဘေတြရဲ့ေလသံၾကည့္ရတာ အရမ္းသေဘာေကာင္းမဲ့ပံုပဲေနာ္”

“အင္းေလ၊ အေဖနဲ႔အေမက ေတာသူေတာသားေတြဆိုေတာ့ ရိုးသားၾကတယ္ေလ”

“ကိုိကုိေလ ခ်စ္မိဘေတြကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္”

“ဘာလို႔လဲ”

“ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ခ်စ္ကုိေမြးေပးလို႔”

ကိုကိုကိုယ့္ကို အၿမဲတမ္း ခုလိုပဲ ခ်စ္ေနႏိုင္ပါေစ။

………………………………………………………………………………………………………………..

“နံနက္ခင္းေလးညင္းခံရရင္ ေကာင္းမလားကိုကို”

“ခ်စ္သေဘာေလ၊ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္တာလား”

“မလည္ခ်င္ပါဘူး၊ ခုမွေရာက္တာဆိုေတာ့ေလ၊ ခုေအာက္ထပ္ဆင္းၿပီးထိုင္ရင္ေကာင္းမလားကိုကို၊ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေငးလို႔ရတာေပါ့”

“ရတယ္ခ်စ္၊ လာသြားရေအာင္”

ကိုကို႔လက္ကိုဆြဲကာ လိုက္ပါလာသည္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေလေကာင္းေလသန္႔ေလးေၾကာင့္ စိတ္မွာ လန္းဆန္းသြားသည္။ လမ္းေပၚမွာ ကားေတြ ဥဒဟို သြားလာေနၾကေပမဲ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတာ့ မရွိ၊ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ကားေတြကို လိုက္လံေငးၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ကိုိကုိကေတာ့ ကိုယ့္လက္ေလးကိုဆြဲထားရင္း အၿမဲျပံဳးေနသည္။ ကုလားထိုင္ေလးေတြ႔လို႔ ကိုကိုနဲ႔ ထိုင္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို ဂရုမစိုက္ပါ။ ကိုယ့္ဆံပင္ေလးေတြကို သပ္တင္ေပးေနသည္။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာေလးကို မ၀စတမ္းၾကည့္ေနသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ကလိလာလာထိုးသည္။ ကိုကိုထိုးလိုက္တိုင္း ကိုယ္ကလည္း ျပန္ျပန္ထိုးသည္။ ကိုကိုကေတာ့ မခံ ထြက္ေျပးသည္။ ကိုယ္ကလိုက္သည္။ ရုပ္ရွင္ထဲက ခ်စ္သူရည္းစားႏွစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနၿပီ။ ေျပးတမ္းလႊားတမ္း ကစားေနရင္းက အေပ်ာ္လြန္လာသည္ထင္၏။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘာအႏၱရာယ္ေတြရွိေနမလဲဆိုတာကိုပင္ သတိမမူမိ။ ကိုယ္တစ္ေယာက္က ကိုိကုိကလိုက္ေတာ့ ေရွာင္တိမ္းရင္းက ကားလမ္းေပၚေရာက္သြားသည္။ ကားလမ္းေပၚအေရာက္ “ကၽြီ” ဆိုတဲ့ အသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရသလိုလုိ။ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားတစ္စီးျဖစ္ေနသည္။ ကိုယ့္မွာ လြန္စြာပင္ လန္႔ဖ်တ္သြားသည္။ ေနရာ၌ပင္ မင္သက္ကာ ရပ္တန္႔ေနမိသည္။ ကိုကိုကေတာ့ စိုးရိမ္စြာပဲ ကိုယ့္နားအေရာက္ေျပးလာသည္။

“ခ်စ္ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ”

ကိုကို႔အေမးကိုမေျဖႏိုင္ေသးပဲ အသက္ကိုသာ ျပင္းျပင္းရႈေနရသည္။ မေလးကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္ အသက္ေသရေတာ့မလို႔ပါလား။ ကိုကိုက ဖက္ထားလိုက္သည္။

“ခ်စ္မေၾကာက္နဲ႔၊ ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး”

ကားေပၚမွလူက ဆဲေရးတိုင္းထြာသြားသလားေတာ့မေျပာတတ္။ မ်က္ႏွာက စူပုပ္ေနသည္။ ေနကာမ်က္မွန္ႀကီးနဲ႔ လြန္စြာဗီလိန္ဆန္ေနသည္။ ကိုကိုက ေတာင္းပန္စကားေျပာေနသည္ထင္သည္။ ေတာင္းပန္စကားေျပာအၿပီး ကိုကိုနဲ႔လွည့္ျပန္ေတာ့ ကားေပၚမွလူက ကိုယ္တို႔ရွိရာဘက္ဆီ မင္သက္ၾကည့္ေနဆဲ။ သူဘာေၾကာင့္ၾကည့္ေနရတာလဲ။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အျပဳအမူကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ားပတ္သက္ေနသလဲဆိုၿပီး ေတြးေနသလား။ ေနာက္မွာ ကားဟြန္းသံေတြ ဆူညံသြားသည္။ ထိုအခါမွ ထိုသူကားကို ဆက္ေမာင္းသြားေတာ့သည္။

ကိုကို႔အိမ္ေလးေပၚေရာက္ေတာ့လည္း ေၾကာက္လန္႔ေနမိဆဲ။ ရင္ဘတ္ထဲတုန္ယင္ေနသည္။ ကိုိကိုက ေရကိုအေျပးအလႊားသြားယူလိုက္သည္။

“ခ်စ္ ေရေသာက္လိုက္၊ အလန္႔ေျပသြားေအာင္”

ေရကိုေသာက္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ေက်ာေလးကိုပုတ္ေပးသည္။

“ကိုကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ခ်စ္၊ ကိုကို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ၊ ခ်စ္ကို ဂရုမစိုက္သလိုျဖစ္သြားတယ္”

“ခ်စ္ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ပါဘူးကိုကို၊ ခ်စ္ကိုစိတ္မပူပါနဲ႔၊ ကိုကိုစိတ္မေကာင္းလည္းမျဖစ္ပါနဲ႔၊ ခ်စ္သတိမထားမိလို႔ျဖစ္ရတာပါ”

“ခ်စ္ရယ္၊ ခ်စ္ကိုသနားလိုက္တာ”

“ကားေပၚက လူက ကိုကို႔ကို ဘာေျပာလိုက္တာလဲဟင္”

“မ်က္စိကိုဘယ္သြားထားသလဲလို႔ ပက္ပက္စက္စက္ေျပာသြားတာ”

“ေတာင္းပန္ပါတယ္ကိုိကုိ၊ ခ်စ္ေၾကာင့္ ကိုကို အဆဲခံလိုက္ရၿပၤီ”

“ထားလိုက္ပါေတာ့၊ လာခ်စ္ကိုဖက္ထားမယ္ေနာ္”

ကိုကိုက ဖက္ထားသည္။ သက္ျပင္းကို ခ်လိုက္သည္။ ကိုိကု႔ိရင္ခြင္ထဲမွာ ေနလိုက္ရေတာ့ လံုျခံဳသြားသလိုခံသစားလိုက္ရသည္။

“ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ပါဘူးခ်စ္၊ ဘာမွေၾကာက္စရာမရွိေတာ့ပါဘူးခ်စ္”

ဖက္ထားရင္းက ကိုကိုက ႏွစ္သိပ္ေပးသည္။

“ခ်စ္ ဒီဘက္လွည့္”

ကိုကိုက ဖုန္းေလးနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္မည္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ ခုမွပဲ သတိရေတာ့သည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုကိုနဲ႔ ဓာတ္ပံုအတူတူသိပ္ကိုရိုက္ခ်င္ေနခဲ့တာပဲ။ ကိုကို႔ကိုျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ခ်စ္ ကိုကိုနဲ႔ ဓာတ္ပံုတူတူရိုက္မလား”

“ရိုက္မယ္ကိုကို”

ကိုကို႔ေၾကာင့္ ခုနက လန္႔ေနတဲ့စိတ္ကေလး ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ သိပ္ကိုေပ်ာ္သြားရသည္။

“ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔ ဓယတ္ပံုသိပ္ရိုက္ခ်င္ေနတာ”

“ခ်စ္ျပံဳးေလ”

ကိုကို႔စိတ္တိုင္းက် လိုက္လုပ္ေပးလိုက္သည္။ ကိုကိုက ပါးေလးကိုထိၿပီးရိုက္သည္။ ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုထိၿပီးရိုက္သည္။ ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းေလးပို နမ္းရင္းရိုက္သည္။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းရင္း သိပ္ရိုက္ခ်င္ေနတာခဲ့တာပဲေလ။

“ခ်စ္က သိပ္လွတာပဲေနာ္”

“မဟုတ္တာ၊ ခ်စ္က ဒီေလာက္အသားမည္းတာကုိ”

“မည္းမွလွတာခ်စ္၊ ခ်စ္က အသားညိဳစိုစိုေလးနဲ႔ သိပ္ကို sexy က်တာေလ”

“ဟုတ္လို႔လားကိုကိုရ၊ သူမ်ားေတြကဆို ကုလားနဲ႔တူတယ္တဲ့”

“သူတို႔က ခ်စ္ကို မနာလိုလို႔ေျပာတာေနမွာပါ၊ ခ်စ္ဘာမွဂရုစိုက္မေနနဲ႔”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ကိုကိုလည္း အရမ္းလွတယ္၊ ေဟာဒီမယ္၊ မင္းသားေလးက်ေနတာပဲ၊ အရမ္းခ်စ္စရာေလး”

“ကိုကိုက မင္းသားေလးေလခ်စ္ရဲ့”

“ဟုတ္သားပဲ၊ ကိုကိုကခ်စ္ရဲ့ မင္းသားေလးတစ္ပါးပါပဲ”

“ဟဲဟဲ ခ်စ္က ေတာ္ေတာ္အေျပာတတ္တာပဲေနာ္”

“တကယ္ေျပာတာ၊ ကိုကိုက မင္းေတြထိုင္ငိုရေလာက္ေအာင္ေခ်ာတာသိလား”

“ခ်စ္ေနာ္၊ ကိုကိုအေနခက္လာၿပီ”

ရွက္ေယာင္သမ္းေနတဲ့ကိုကို႔ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္မိသည္။ ကိုကိုက ကိုယ့္ကိုယ္ေလးကို ေပြ႔ဖက္ၿပီး လွဲခ်လိုက္သည္။

“အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ”

ကိုကို႔အနမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းလာသည္။

“ကိုကိုသိပ္ဆိုးတာပဲကြာ”

“ခ်စ္ေၾကာင့္ေပါ့”

“ဟင္းဟင္း”

ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ေရအတူခ်ိဳး ေန႔လည္စာ၊ ညစာ အတူခ်က္ျပဳတ္ကာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးခဲ့သည္။

ေရာက္လာေတာ့မည့္မနက္ျဖန္အတြက္ ျမတ္မင္း ရင္ခုန္စိုးထိတ္လာမိသည္။

“ကိုကို ခ်စ္က နားေလးတယ္လို႔ သူေ႒းကို တကယ္ေျပာထားတာဟုတ္ရဲ့လားဟင္”

“ဟုတ္ပါတယ္ခ်စ္ရဲ့၊ ခ်စ္ကလည္း စိတ္ပူေနတာပဲ၊ အဲ့လိုမ်ိဳးေတြ မေတြးရဘူးေလ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာပဲအဖတ္တင္တယ္၊ စိတ္ခ်ပါ၊ ခ်စ္အတြက္ ဘာအခက္အခဲမွမျဖစ္ေရဘူး၊ ေဘးမွာ ကိုကိုလည္းရွိေနေပးမယ္၊ သူေ႒းကလည္း ခ်စ္ထင္ထားတာထက္ ပိုသေဘာေကာင္းတာေတြ႔ရမယ္”

“သူေ႒းမ်က္ႏွာပံုစံက ဘယ္လိုႀကီးလဲဟင္”

“ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ေနတာပဲ၊ သူေ႒းက အရမ္းျမန္မာဆန္တာ၊ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးပဲ အၿမဲတမ္း၀တ္တာ၊ အရမ္းက်က္သေရရွိတာသိလား”

“ေၾသာ္၊ ဒါဆို တိုက္ပံုအကၤ ်ီေလးေလးေတြ၀တ္တာလား”

“ဘယ္က သူေ႒းက အမ်ိဳးသမီးပါခ်စ္”

“ဟင္၊ ခ်စ္က သူေ႒းကို အမ်ိဳးသားႀကီးထင္မွတ္တာ”

“သူေ႒းရဲ့ေယာက်္ားက စက္ရံုထဲမွာပဲအၿမဲေနတာေလ၊ ကိုကိုတို႔ ဆိုင္ကိုေတာ့ တစ္ခါတေလမွလာတယ္”

“ဟုတ္လား၊ အင္း ကိုကို႔ကို အလုပ္ထဲက်ရင္ ဘယ္လိုေခၚရမလဲဟင္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရွ ့မွာေပါ့”

“မင္းမင္းလို႔ေခၚပါ၊ အားလံုးက မင္းမင္းလို႔ေခၚၾကတာေလ”

“ကိုကိုကလည္း ခ်စ္ကို ျမတ္မင္းလို႔ေခၚေနာ္”

“ေအးေပါ့”

“ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေကာသေဘာေကာင္းရဲ့လားဟင္”

“ခ်စ္ကလည္း အားလံုးကို ေတြးပူေနတာပဲ၊ အားလံုးက ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ၊ ျမန္မာေတြခ်ည္းပဲ သိလား”

“အကုန္လံုးက ျမန္မာေတြခ်ည္းပဲလား၊ ေပ်ာ္စရာႀကီးေနာ္”

“ဒါေပါ့၊ သူေ႒းက ျမန္မာေတြကိုပဲ အလုပ္ခန္႔တာေလ၊ ျမန္မာအရမ္းဆန္တာ၊ ျမန္မာေတြကိုပဲ စာနာစိတ္နဲ႔ ကူညီတာေလ”

“ကိုကိုေျပာသလိုဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္”

“ဒီညေတာ့ ေစာေစာအိပ္လိုက္ပါေနာ္ခ်စ္၊ မနက္ဆို ေန႔တိုင္းေစာေစာထရတာေလ”

“ဟုတ္ကဲ့”

ကိုကိုေဆးေသာက္ဖို႔ ေဆးကိုအေျပးေလးယူေပးလိုက္သည္။

“ေရာ့ကိုိကို”

“ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာ”

“ကိုကို႔ရဲ့ မိန္းမပဲ ၊ ေယာက်္ားပဲေလ”

“ကိုကို႔ရဲ့ေယာက်္ား၊ မိန္းမကို ကိုကိုက ေဟာဒီလိုနမ္းၿပီး ဖက္အိပ္မယ္ကြ”

ကိုကိုက နမ္းကာ ေပြ႔ဖက္ရင္း လွဲခ်လိုက္သည္။ ခ်စ္သူရွိတဲ့ဘ၀ရဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ့။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ခ်စ္ ထေတာ့ေနာ္”

ကိုကိုက အသာအယာေလးႏႈိေလသည္။ ကိုကိုႏိႈးေတာ့ ထခဲ့လိုက္သည္။ လူကေတာ့ လန္းဆန္းေနသည္။

“အလုပ္က ေန႔တိုင္းေစာေစာသြားရတာခ်စ္၊ ျမန္ျမန္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးလာခဲ့ေတာ့ေနာ္၊ ကိုကိုမနက္စာျပင္ထားလိုက္မယ္”

ကိုိကု႔ကို အားနာရျပန္ၿပီ။ ေနာက္ဆိုရင္ ကိုကို႔ကို မပင္ပန္းေစပဲ အိမ္မႈကိစၥေတြ ကိုယ္တိုင္ပဲလုပ္ေတာ့မည္ဟု ေတြးထားကာမွ ခုေတာ့ ကိုကိုပဲနံနက္ေစာေစာထၿပီး လုပ္ေနရၿပီ။ ကိုကို႔ကိုေပြ႔ဖက္ တစ္ခ်က္ေမႊးၿပီး ေရအ၀ေသာက္ကာ မ်က္ႏွာျမန္ျမန္သစ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္စိတ္မဆိုးနဲ႔ေနာ္၊ ဒီေန႔ေတာ့ ႏို႔နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ပဲစားလိုက္ေနာ္၊ ေနာက္ဆို ကိုိကုိ ဒါ့ထက္ပိုေစာေစာထၿပီး မနက္စာခ်က္ေပးမယ္ဟုတ္ၿပီလား”

“ရပါတယ္ကိုကိုရယ္”

ကိုယ္တိုင္ပဲေန႔တိုင္းခ်က္ေပးမယ္လို႔ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ႏို႔တစ္ခြက္နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ကို စားလိုက္သည္။ ကိုကိုက ကိုကိုစားမည့္ကိတ္မုန္႔ကို ကိုယ့္ပါးစပ္ထဲ ခြံ႔ေကၽြးေသးသည္။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။

“ခ်စ္ လာ”

ကိုကိုက အုန္းဆီ၊လိုးရွင္း၊ ခ်ိဳးင္းေတာင့္ ဆြတ္ေပးလိမ္းေပးသည္။ ေကေလးကို ဂ်ယ္နည္းနည္းဆြတ္ၿပီး လွလွပပေလးျဖစ္ေအာင္ေထာင္ေပးလိုက္ေသးသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုပင္ ဇစ္ကိုကိုယ္တိုင္ဆြဲေပးလိုက္သည္။

“အရမ္းႀကီး ေခတ္ဆန္ေအာင္၀တ္ထားရင္ မေကာင္းဘူးခ်စ္၊ ဒါေပမဲ့ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလး၀တ္ထားမွ သူေ႒းက သေဘာက်တာ၊ ခ်စ္ကနဂိုေခ်ာၿပီးသားဆိုေတာ့ ဘာမွေထြေထြးထူးထူးမျပင္ဆင္လိုက္ရဘူး၊ သန္႔ျပန္႔သြားတာပဲ”

ကိုကိုေျပာလို ့ကို္ယ့္ကိုယ္ကုိယ္ငံ႔ုၾကည့္လိုက္ေတာ့ လွပေနတာေတြ႔ရသည္။ကိုကိုလည္း စကင္းနီေလး၀တ္ထားေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ကိုယ္ဟာ သိပ္ကိုလိုက္ဖက္တာပဲဟု ေတြးလိုက္သည္။

“ကိုကိုလည္း အရမ္းလွတာပဲေနာ္”

“လာ သြားရေအာင္ခ်စ္”

“ကိုိကိုေဆးေသာက္ဦးေလ”

“ေဆးက ညမွေသာက္ရတာေလ”

“မျဖစ္ဘူးကိုကို၊ မေတာ္လို႔ ကိုကိုအေမာေဖာက္ေနရင္ ေဆးကိုထပ္ေသာက္ရမယ္ေလ၊ ခဏ ခ်စ္ယူခဲ့မယ္”

ကိုကို႔ေသာက္သည့္ေဆးကဒ္ေလးကို ေဘးအိတ္ထဲထည့္ထားလိုက္သည္။

“ေရာ့၊ ဒီေဆးကိုေတာ့ တစ္ေန႔တစ္လံုး နံနက္တိုင္းေသာက္ရမယ္၊ ခ်စ္ေရာေသာက္မယ္၊ ဒါမွအားရွိမွာ၊ အလုပ္လည္းေကာင္းေကာင္းလုပ္ႏိုင္မွာ”

“ခ်စ္က သိတတ္သားပဲ”

ေရခြက္ပါ ကိုကို႔ကို ကမ္းေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က ရႈးဖိနပ္လည္းမစီးဘူးလား၊ ဟိုမွာ အားလံုးက ရႈးဖိနပ္ပဲ စီးၾကတာေလ”

“ခ်စ္မွာ မရွိဘူးကိုိကုိ၊ စီးေလ့လည္းမရွိဘူး”

“ထားလိုက္ေတာ့ အျပန္က်ရင္ ကိုကိုနဲ႔ အတူေစ်းသြားရင္၀ယ္ၾကတာေပါ့”

“ေကာင္းၿပီ”

ကိုကို႔လက္ကေလးကိုဆြဲထားလိုက္မိသည္။ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ပင္။ ေၾကာက္စိတ္မရွိေအာင္ ကိုကို႔လက္ကေလးကိုဆြဲထားရင္း အားတင္းထားရမည္။

တကၠစီေပၚေရာက္ေတာ့လည္း ကိုကို႔လက္ကေလးကို တင္းၾကပ္စြာ ဆြဲထားၿမဲ။ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုသိေတာ့ ကိုကိုက ပိုပိုၿပီးတင္းၾကပ္လာေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားေပးသည္။

“ခ်စ္ ကိုကိုရွိတယ္ေနာ္၊ ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔ေနာ္”

အားေပးရင္း ဒရိုင္ဘာမသိေအာင္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေမႊးေမႊးေပးသည္။ ေဘးမွာကိုကိုရွိသည္။ အားတင္းထားရမည္။

(၅) မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ တကၠစီရပ္လိုက္သည္။ ကိုကိုညြန္ရာ ဆိုင္ႀကီးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထင္ထားတာထက္ပိုႀကီးသည္။ အျပင္အဆင္မ်ားက လွပသန္ျပန္႔လြန္းလွသည္။ ဆိုင္အတြင္းထဲထိ ကိုကို႔လက္ကေလးကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲ။ ကိုကိုကလည္း မရုန္းေပ။ သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ေဘးဘက္ပတ္၀န္းက်င္မွာ တီဗီြအေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ၀န္ထမ္းေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။ အားလံုးက တူညီ၀တ္စံုေလးေတြ ၀တ္ထားၾကသည္။ အားလံုးက သန္႔သန္ျပန္႔ျပန္႔နဲ႔ သိပ္ကိုၾကည့္ောကာင္းသည္။ ဆိုင္ထဲမွာ ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ ့တံျမက္စည္းလွည္းေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့က ျပတင္းေပါက္မ်ားကို ဖုန္သုတ္သည္။ စားပြဲမ်ား ကုလားထိုင္မ်ားကို ေနရာတက်ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ထားသိုေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေစာေသးတာေၾကာင့္ ထိုင္ေနၾကသည္။ စကားေျပာေနၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ သီခ်င္းသံစဥ္မ်ားနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရင္းကခုန္ေနသည္။ ေလတစ္ခၽြန္ခၽြန္လုပ္ေနၾကသည္။

“ဟာ မင္းမင္း၊ မင့္သူငယ္ခ်င္းေရာေရာက္လာတာပါလား”

“ဟုတ္တယ္ကြ” ကိုကိုက ကိုယ့္ဘက္လွည့္လာသည္။

“သူ႔နာမည္က ေက်ာ္ဦးတဲ့”

“ဟင္”

“ေက်ာ္ဦး ေက်ာ္ဦး”

“ေက်ာ္ဦး”

“ဟုတ္တယ္၊ သူက နားေလးတယ္ေလကြာ၊ သူ႔ကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကပါဦးကြာ ၊ မသိတာေလးေတြလည္း သင္ေပးေပါ့ေနာ္”

“ေအးပါကြာ”

ထိုသူက လက္ေပးသည္။ ျမတ္မင္းလည္း ျပံဳးျပၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ရသည္။

“ ငါ့နာမည္က ေက်ာ္ဦးပါ၊ မင္းနာမည္ကေကာ”

သူ႔ပါးစပ္ကို ၾကည့္ေပမဲ့ သိပ္နားမလည္တာေၾကာင့္ ကိုကို႔ဘက္ကိုလွည့္လိုက္ရသည္။ ကိုကိုက အလိုက္သိစြာ ျဖည္းျဖည္းေျပာျပသည္။

“နာမည္ကက ဘာလဲတဲ့”

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ျမတ္မင္းပါ၊ မသိတာေလးေတြရွိရင္ ေျပာျပေပးပါခင္ဗ်ာ”

ကိုယ့္ဘက္က ရိုက်ိဳးလြန္းလို႔ထင္ရဲ့ သူက ရယ္ခ်လိုက္သည္။

“ေအးေပါ့ကြာ၊ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းပဲ၊ မဟုတ္ဘူးလား”

ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရသည္။

“ကဲ ငါလည္း လုပ္စရာေလးရွိေသးလို႔ လုပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ သူက ဘာအလုပ္လုပ္ရမွာလဲကြ”

“မသိေသးဘူး၊ သူေ႒းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္”

“ေၾသာ္ေအးေအး”

ကိုကို႔လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည္ကုိ ျမင္သြားသျဖင့္ လႊတ္ခ်လိုက္ရသည္။ သူ အထင္မ်ားေသးသြားမလား။ သိမ်ားသြားမလား။ ကိုကိုသာ ဟိုမိုတစ္ေယာက္ဆိုတာကို သိခဲ့မည္ဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ ဆက္ဆံေရးကို သိေကာင္းသိလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ။ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ အရာရာ၀န္ခံဖို႔ သတၱိရွိေနခဲ့ၿပီးသား။ ေနာက္ေတာ့ သူလွည့္ထြက္သြားသည္။

ကိုကို ေဖ်ာ္ရမည့္ေနရာသို႔ လွမ္းသြားသည္။

“ဒါက ကိုကိုလုပ္ရတဲ့ေနရာေလခ်စ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ သူေ႒းက ဘယ္မွာလဲဟင္”

“သူေ႒းက အေတာ္ေလးၾကာမွ ေရာက္လာတာေလ၊ ေန႔တိုင္းေပါ့၊ သူေ႒းလာခါမွ သူေ႒းရံုးခန္းထဲကို ကိုကိုနဲ႔ အတူတူသြားၾကမယ္ေလ၊ ကိုကိုေဘးမွာရွိေနေပးမွာပါခ်စ္”

ေခါင္းညိတ္လိုက္ရသည္။

“ခ်စ္ ကိုကို႔ေဘးမွာထိုင္ေနပါ၊ ကိုကိုလည္း ပန္းကန္ေလးေတြေဆးလိုက္ဦးမယ္”

“ခ်စ္ေရာ ကူေဆးေပးရမလား”

“ခ်စ္ဘာမွမလုပ္နဲ႔ဦး၊ ဒီအတိုင္းေန၊ ကိုကိုလုပ္တာကိုပဲၾကည့္ေနပါ”

ကိုကိုက အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပသည္။ ၿပီးေနာက္ကိုကိုအလုပ္မ်ားေနသည္။ ကိုကိုလုပ္ေနတာကို စိတ္၀င္တစားၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ကိုကိုက လက္စြမ္းကိုျပေလေတာ့သည္။ လက္ကိုင္ပါသည့္ ခြက္ႀကီးႀကီးႏွစ္ခြက္ထဲသို႔ ႏို႔ဆီ၊ ႏို႔စိမ္း၊ ေကာ္ဖီမႈန္႔မ်ားကို ေရာေမႊၿပီး ေရးေႏြးပူပူမ်ားကိုထည့္သည္။ အေပၚသို႔ ျမ  ွင့္ခါ ေျမ  ွာက္ခါလုပ္ကာ ေကာ္ဖီမ်ားကို သြန္ခ်ၿပီး ေေနာက္တစ္ခြက္နဲ႔ ေအာက္မွာ ခံယူသည္။ တစ္ခြက္နဲ႔တစ္ခြက္အကြာက ေ၀းလြန္းတာေၾကာင့္ ကိုကို႔အလုပ္ကို ရင္တမမနဲ႔ၾကည့္ေနရသည္။

“ကိုကိုေတာ္လိုက္တာ”

“ဟဲဟဲ ကိုကိုက ဒီဆိုင္မွာ ဆရာႀကီးေလ၊ ကိုကို႔ကိုပဲအားကိုးေနရတာေလ”

“ကိုကိုဆရာႀကီးေပါ့”

“ဒါေပါ့ခ်စ္”

ၿပီးေနာက္ ကိုိကိုက ဖန္ခြက္ငယ္ေလးထဲ ေဖ်ာ္ထားလက္စ ေကာ္ဖီမ်ားကို ထည့္သည္။

“ေရာ့ ဒါက ခ်စ္အတြက္ ကိုကို႔လက္ရာ”

“ဟင္ ခ်စ္ေသာက္ရမွာလား”

“အင္းေပါ့”

“လူေတြျမင္သြားရင္ ဆူမွာေပါ့ကိုိကိုရ”

“မဆူပါဘူးခ်စ္၊ ဘယ္သူမဆို စိတ္တိုင္းက် ယူေသာက္ခြင့္ရွိတယ္”

“တကယ္၊ ပိုင္လိုက္တာ”

တစ္ငံုေသာက္ၾကည့္လိုက္သည္။

“အရမ္းအရသာရွိတာပဲ၊ ဒီလိုေကာ္ဖီမ်ိဳး  ခုမွေသာက္ဖူးတယ္”

“ဟုတ္တယ္၊ ဒီလိုေကာ္ဖီမ်ိဳးက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာမရွိဘူးေလ”

“အင္းေပါ့၊ ခ်စ္လည္း ကိုကိုလို ေကာ္ဖီအတူတူေဖ်ာ္ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္”

“မေကာင္းပါဘူးခ်စ္၊ ေျခေထာက္ေတြေညာင္းတယ္”

“ကိုကိုေတာင္လုပ္ႏိုင္ေသးတာပဲ၊ ခ်စ္က ဘာလို႔မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ၊ ခ်စ္က ကိုကို႔ထက္ေတာ့ သန္မာပါေသးတယ္”

လက္သီးကိုဆုပ္ျပလိုက္သည္။

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္က ကိုိကု႔ိထက္ ဟိုလိုေတြလည္း ပိုလုပ္ႏိုင္တယ္မဟုတ္လား”

ကိုကို႕အေနာက္ေၾကာင့္ ရယ္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ အမ်ိဳး သမီးႀကီးတစ္ဦး ၀င္သြားတာေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ဟိုမယ္ျမင္လားခ်စ္၊ အဲ့ဒါကိုကိုတို႔သူေ႒းပဲ၊ ဘယ္လိုလဲ သေဘာေကာင္းတဲ့ပံုပဲမဟုတ္လား”

ျမန္မာဆန္ဆန္၀တ္ထားေသာ အသက္ (၅၀)ေက်ာ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ရင္ထဲေမာသြားသည္။ သက္ျပင္းကိုခ်လိုက္ရသည္။ ကိုကိုက လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လာသည္။

“ခ်စ္စိုးရိမ္မေနနဲ႔၊ ကိုကိုပါတယ္၊ သြားၾကရေအာင္ေနာ္၊ မိတ္ဆက္ရမယ္”

“ ခ်စ္က နားေလးတယ္လို႔ ကိုကိုေျပာေပးေနာ္”

“ေအးပါ၊ ေျပာထားၿပီးသားပါ”

ကိုကိုက အ၀တ္အစားေလးကို သပ္ရပ္သြားေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးသည္။ ေကကေလးကိုလည္း အနည္းငယ္သပ္တင္ေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က အရမ္းၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ သူေ႒းက သေဘာက်မွာပါ”

ျပံဳးလိုက္သည္။ အားတင္းလိုက္သည္။ ကိုကို႔လက္ကို လွမ္းဆုပ္လိုက္သည္။ တံခါး၀င္ေပါက္အထိေပါ့။

ကိုကိုက တံခါးကိုေခါက္လိုက္သည္။

“၀င္ခဲ့ပါ”

၀င္မယ္လုပ္ေတာ့ ကိုကိုက လက္ကေလးကိုလႊတ္ေစသည္။ သူေ႒းျမင္သြားရင္ သိပ္မေကာင္းေတာ့ေလ။

“ဟာ ေမာင္မင္းမင္းပါလား၊ ေၾသာ္ အလုပ္သမားအသစ္ေလးကို ေခၚလာခဲ့ၿပီးကိုး”

“ဟုတ္ကဲ့ သူေ႒း”

“လာ ထိုင္ေလ”

သူေ႒းဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ မ်က္ေတာင္တစ္ခတ္မွ်သာ။ ရဲရဲႀကီးေတာ့ မၾကည့္ရဲ။ ရဲရဲႀကီးၾကည့္လွ်င္ေတာ့ ရိုင္းရာက်မည္။ သို႔ေပမဲ့လည္း သူေ႒းေျပာမည့္စကားကို နားလည္ရန္အတြက္ သူေ႒းပါးစပ္ကို ၾကည့္ရဦးမည္။ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါလား။

“မဂၤလာပါ”

လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္မိသည္။

“ေၾသာ္ ေအး မဂၤလာပါ၊ သားက နားေလးတယ္ဆို ဟုတ္လား”

သူေ႒း၏ စကားက ထင္ထားတာထက္ပင္ ၾကည္လင္ၿပီး နားေထာင္ရလြယ္ေစသည္။ ကိုယ္က နားေလးတယ္ဆိုတာ သူေ႒းေမ့ေနမည္စိုးတာေၾကာင့္ “ကၽြန္ေတာ္က နားေလးပါတယ္” လို႔ ေျပာမလို႔ဟာ သူေ႒းကပဲ စတင္ၿပီး နားေလးတယ္ဆို လို႔ ေျပာလာေတာ့ ပိုၿပီး လြယ္ကူသြားေစသည္။ ကိုကို႔ိုကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“နားေလးသလားတဲ့”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ေၾသာ္ေအး သားက နားကို ဘယ္အရြယ္တုန္းက စျဖစ္တာလဲဟင္”

သူေ႒းက နားေလးေသာသူကို နားလည္လြယ္ေအာင္ ေျပာတတ္သည္ထင္သည္။ စကားကို က်ယ္က်ယ္လာေအာင္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာသည္ေၾကာင့္ နားလည္ရလြယ္လြန္းသည္။

“ပထမတန္းေလာက္တုန္းက စျဖစ္တာပါ၊ နားဖာေခ်းေတြခ်ဴလို႔ ေသြးထြက္ၿပီး နားေလးသြားတာပါ”

“ဟုတ္လား စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ၊ ႏွစ္ဖက္လံုးလားဟင္”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ႏွစ္ဖက္လံုးပါ”

“သားက နားေလးေနတာေတာင္ အေဒၚ့စကားကိုက်ေတာ့ နားလည္ေနသားပဲ”

“ပါးစပ္ကို ျမင္ရရင္နားလည္ပါတယ္သူေ႒း”

“ဟုတ္လား သားက ေတာ္သားပဲ၊ ေအးေအး သားက ေက်ာင္းဘယ္ႏွတန္းေအာင္ခဲ့လဲဟင္”

“စီးပြားေရးနဲ႔ ဘြဲ႔ရခဲ့ပါတယ္”

“ဟယ္၊ သားက နားေလးတာေတာင္ ဘြဲ႔ရခဲ့တယ္ဟုတ္လား၊ စီးပြားေရးဟုတ္လား၊ ဘယ္လိုမ်ားႀကိဳးစားခဲ့တာလဲဟင္”

သူေ႒းစကားေၾကာင့္ ရယ္လိုက္မိသည္။

“ဒီလိုပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က နားမေကာင္းေတာ့ သူမ်ားေတြထက္ပိုႀကိဳးစားခဲ့ရတာေပါ့ဗ်ာ”

“သားက သိပ္ေတာ္တာပဲေနာ္၊ သားက အေဒၚနဲ႔ တိုက္ဆိုင္တယ္သိလား၊ အေဒၚလည္း စီးပြားေရးနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးခဲ့တာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အေဒၚက စီးပြားေရးေတြလုပ္ေနတာေပါ့၊ အသက္ကေကာဟင္”

“၂၄ ႏွစ္ပါ”

“ဟုတ္လား၊ အေဒၚ့သားနဲ႔ အသက္အရြယ္တူတယ္၊ ရုပ္ကေလးကလည္း နည္းနည္းဆင္သလိုပဲ၊ သားလိုပဲ အသားညိဳညိဳေလးေပါ့၊ သားက ေမာင္မင္းမင္းနဲ႔ ဘယ္လိုေတာ္တာလဲဟင္”

“ေဖ့ဘုတ္မွာ သိခဲ့ၾကတာပါ”

“အင္း ခုေခတ္ကေလးေတြက ေဖ့ဘုတ္ပဲ စြဲလန္းေနၾကတာကိုး၊ ကဲပါ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္းေလး နည္းနည္းေလာက္ေျပာျပပါ့လား”

ရယ္လိုက္မိသည္။

“ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း သိပ္ေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္က ေတာမွာပဲအေနမ်ားတာဆိုေတာ့ေလ၊ ဒါေပမဲ့ ခုလက္ရွိေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အျခအေနေတြက ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ”

“သားကရြာသားလား၊ အေဒၚျဖင့္ သားကို ရန္ကုန္သားမွတ္ေနတာ၊ ဘယ္တိုင္းကလဲဟင္”

“မေကြးတိုင္း၊ ပခုကၠဴခရိုင္၊ ……ၿမိဳ ့နယ္က ရြာေလးမွာေနပါတယ္”

“ေအးေကာင္းတယ္၊ သားက အေဒၚတို႔ဆီမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တာလားဟင္”

“ဟုတ္ကဲ့လုပ္ခ်င္ပါတယ္”

“ဒါနဲ႔ ရြာမွာ သားက ဘာလုပ္တာလဲဟင္”

“ေတာင္သူလုပ္တာပါ၊ ၿပီေတာ့ ရြာနဲ႔ သံုးမိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ အစိုးရစက္ရံုရွိပါတယ္၊ အဲ့ဒီမွာလည္း ၀န္ထမ္းလုပ္ပါတယ္၊ ခုေတာ့ စက္ရံုႀကီးက အေျခအေနသိပ္မေကာင္းတာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းက အလုပ္ေပးမယ္ဆိုလို႔ ဒီကိုေရာက္လာခဲ့တာပါ”

“ဘယ္လို အေျခအေနေတြမေကာင္းတာလဲဟင္”

“ပုဂၢလိက စက္ရံုအျဖစ္ေျပာင္းမလို႔ပါတဲ့၊ ၀န္ထမ္းေတြကိုေတာ့ နယ္ေျပာင္းရမယ္၊ မေျပာင္းရင္ အလုပ္ထြက္ရမယ္တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္က နယ္မေျပာင္းခ်င္တာနဲ႔၊ ဒီကိုေရာက္လာခဲ့တာပါ”

“အင္း ၾကားရတာ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ၊ အင္းသား ကို အေဒၚ အလုပ္ခန္႔မွာပါ၊ သားက ထူးထူးျခားျခား ဘြဲ႔ရတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုေကာင္းတဲ့အလုပ္ခန္႔မယ္၊ ေကာင္တာမွာ ခန္႔မယ္၊ လုပ္မလား”

၀မ္းသားအားရျခင္းႏွင့္အတူ “ဟုတ္ကဲ့ လုပ္ပါမယ္” လို႔ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရသည္။ ကိုကို႔ကိုလည္း လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုကိုေကာ ကိုယ္ပါ အရမ္း၀မ္းသာသြားၾကသည္။

“ဒါနဲ႔ ေမာင္မင္းမင္း ေကာင္တာက စုမာက ျမန္မာႏိုင္ငံကိုျပန္ေတာ့မယ္ဟုတ္တယ္မလား”

“ဟုတ္ပါတယ္သူေ႒း”

“ဒါဆို ပိုအဆင္ေျပသြားတာေပါ့၊ သူ႔ကိုယ္စား သားကိုအစားထိုးလို႔ရသြားတာေပါ့၊ သားနာမည္က ဘာလဲဟင္”

“ေမာင္ျမတ္မင္းပါသူေ႒း”

“ေအးေအး ေမာင္ျမတ္မင္း၊ ကဲ လာ၊ သားကို အေဒၚနည္းနည္းပါးပါးသင္ေပးမယ္၊ စုမာနဲ႔လည္းမိတ္ဆက္ေပးရမယ္”

သူေ႒းေနာက္သို႔ လိုက္သြားရသည္။ ကိုကို႔ကို အဆင္ေျပပါတယ္လို႔ တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။ ကိုကိုက အားတင္းထားလို႔ အားေပးသည္။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္လည္ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ဒါဆို ကိုကို အလုပ္သြားလုပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ ခ်စ္လုပ္ႏိုင္ပါတယ္ေနာ္”

ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

သူေ႒းက စုမာဆိုေသာ အသက္(၃၀)အရြယ္အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ စုမာ၏တာ၀န္မ်ားကို ကိုယ့္အား တာ၀န္လႊဲေျပာင္းေပးရမည္မို႔ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ကိစၥအ၀၀ကို သင္ေပးရန္ေျပာျပလိုက္သည္။ အစ္မစုမာကလည္း လြန္စြာသေဘာေကာင္းပံုရသည္။

“ဟုတ္ကဲ့သူေ႒း” ဆိုၿပီး ခ်ိဳခ်ိဳသာသာျပန္ေျပာသည္။ ကိုယ့္ကိုလည္း အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပသည္။ ကိုယ္ကလည္း ျပန္လည္ျပံဳးျပလိုက္ရသည္။ သူေ႒းထျပန္လွည့္ထြက္သြားသည္။

“လာ ေမာင္ေလး”

ေခၚလို႔ အစ္မစုမာ၏ ေဘးသို႔ သြားရပ္လိုက္ရသည္။

“ေမာင္ေလးက မင္းမင္းသူငယ္ခ်င္းလား”

“ဟုတ္ပါတယ္အစ္မ၊ ကၽြန္ေတာ္နာမည္က ေမာင္ျမတ္မင္းပါ”

“ေအး မမနာမည္က စုမာတဲ့၊ ရန္ကုန္ကပါ၊ မမက လကုန္ရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုျပန္ေတာ့မွာ၊ သက္တမ္းလည္းကုန္သြားလို႔၊ မမမျပန္ခင္ မမေနရာမွာ လူတစ္ေယာက္လိုေနတာ ေမာင္ေလးေရာက္လာလို႔အေတာ္ပဲ၊ ေမာင္ေလးကေကာ ရန္ကုန္ကပဲလား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ မေကြးတိုင္း ပခုကၠဴခရိုင္က ရြာေလးတစ္ရြာကပါ”

“ေၾသာ္၊ ေအး ေအး ကဲ ေမာင္ေလးကို မမအလုပ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပမယ္ေနာ္၊ ေမာင္ေလးက မေလးစကားတတ္သလား”

“မတတ္ပါဘူးမမ”

“အင္းပါ၊ မေလးစကားက တတ္ဖို႔မလိုပါဘူး၊ စာရင္းအေၾကာင္းေတြေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိထားရမယ္၊ ေငြကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းထိန္းသိမ္းတတ္ရမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့အစ္မ”

အစ္မစုမာက အားလံုးကို နားလည္သည္အထိ စိတ္ရွည္ရွည္ သင္ျပေပးသည္။ အစ္မ၏ မ်က္ႏွာမွာကား အၿမဲတမ္းျပံဳးေနတတ္သည္။ သေဘာေကာင္းသည့္ အစ္မႏွင့္ ဆံုရျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာ လြန္စြာ ကံေကာင္းသည္ဟု ခံစားရၿပီး အလုပ္မွာ အလြန္အဆင္ေျပလွသည္။

မၾကာမီ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ား တဖြဲဖြဲေရာက္လာသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ သည္ဆိုင္ေလးဟာ အေတာ့္ကို ေရာင္းေကာင္းသည္။ ၀န္ထမ္းေတြလည္း အလုပ္အားသည္မရွိ။ တရႈပ္ရႈပ္ႏွင့္ အၿမဲတမ္းအလုပ္မ်ားေနသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူတို႔ထက္စာရင္ ကိုယ့္မွာက လြန္စြာ အလုပ္သက္သာၿပီး ကံေကာင္းေနသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။ ကိုကို႔ကိ္ု သတိရလိုက္မိသည္။ ဧည့္သည္မ်ားျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုအလုပ္အရမ္းမ်ားေနရွာမေပါ့။ ကိုကိုအရမ္းပင္ပန္းေနမလား။ ထိုစဥ္ဗိုက္ထဲက တဂီြဂြီျမည္လာသည္။ ဗိုက္ဆာေနသည္ပဲ။ နံနက္ကေပါင္မုန္နဲ႔ ႏြားႏို႔တစ္ခြက္သာေသာက္လာခဲ့သည္မို႔ ဗိုက္ဆာလာသည္။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္လည္း မေရာက္ေသး။ ကိုကို႔ဆီသြားလိုက္ရင္ တစ္ခုခုစားရမည္ထင္သည္။ အစ္မစုမာကို ခြင့္ေတာင္းလိုက္သည္။

“ေအး ေအး”

ကိုကို႔ဆီလွမ္းသည္။ ကိုိကုိသိပ္အလုပ္မ်ားေနတာေတြ႔ရသည္။

“ကိုကိုေမာလားဟင္”

“ေမာပါဘူး၊ ခ်စ္အဆင္ေျပလားဟင္”

“ေျပပါတယ္ကိုိကုိ၊ အစ္မစုမာက အရမ္းသေဘာေကာင္းတာ”

“ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ကိုကိုိျဖင့္ ခ်စ္အဆင္မွေျပပါ့မလားဆိုၿပီး စိတ္ပူေနတာ”

“ကိုကိုခ်စ္ ဗိုက္ဆာေနတယ္”

“ေအး ခဏေနရင္ ေန႔လည္စာ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူစားမယ္၊ ေန႔လည္စာက တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီစားရတာေလ၊ တစ္ေယာက္က အလုပ္တစ္ဖက္ တစ္ေယာက္က ထမင္းစား အဲ့လိုေပါ့၊ ခုေတာ့ မုန္႔ပဲစားလိုက္ေနာ္၊ ခ်စ္ႀကိဳက္တဲ့ မုန္႔ယူစား”

ကိုကိုက မုန္႔မ်ားစြာကို ျပေလသည္။ မုန္႔မ်ားစြာကလည္း မျမင္ဖူးထူးဆန္းသည့္မုန္႔မ်ားစြာျဖစ္သည္။ အရမ္းလည္း အရသာရွိမည့္ပံုမ်ားျဖစ္သည္။

“ဒါေတြယူစားလို႔ရပါ့မလား”

“ရပါတယ္ခ်စ္”

ကိုကိုက ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။

“အရမ္းေကာင္းတယ္၊ ကိုကိုေကာ စားေလ”

“ကိုကိုက ေန႔တိုင္းစားေနက်ဆိုေတာ့ ရိုးေနၿပီ”

“ခ်စ္သြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ အစ္မကေျပာမွာေၾကာက္လို႔”

“ေအးေအး”

“ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ေရာက္ရင္ ခ်စ္ကိုလာေခၚေနာ္”

“ေအးပါ”

ကိုကိုက ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ေဘးမွာလူေတြရွိသလားဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ လူမေတြ႔ခါမွ “လာ ခ်စ္” ဆိုၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ရႊတ္ကနဲ႔နမ္းလိုက္သည္။

“အာကိုိကုိကလည္း လူေတြျမင္သြားရင္”

“မျမင္ပါဘူးခ်စ္ရဲ့၊ ကဲသြားေတာ့ေနာ္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ဆိုင္ေလးဟာ တကယ္ပင္ ဧည့္၀င္ဧည့္ထြက္သိပ္ကိုမ်ားသည္။ ေကာင္တာထိုင္တဲ့သူပင္ လက္မလည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ စားပြဲထိုးေလးမ်ားဆို ဘယ္ေလာက္မ်ား ပင္ပန္းလိုက္ရွာမလဲ။ ကိုိကိုဆိုရင္ ပိုပင္ပန္းရွာေပမေပါ့။ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ရသူက ကိုကိုတစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ေလ။ အလုပ္မ်ားေနတုန္းကိုကိုေရာက္လာသည္။

“ထမင္းစားရေအာင္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္”

“မမစု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔လည္စာစားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

“ေၾသာ္ ေအးေအး”

“မမကေကာ မစားေသးဘူးလား”

“မစားေသးဘူးေမာင္ေလး၊ ေမာင္ေလးတို႔ၿပီးမွပဲစားေတာ့ေနာ္”

“ဒါဆိုသြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

စားဖိုမွဴးမ်ားရွိရာဆီ ကိုကိုနဲ႔အတူတူလွမ္းလိုက္သည္။ စားဖိုမွဴးမ်ားလည္း အေတာ္မ်ားသည္။ စားဖြယ္မ်ားကလည္း အေတာ္စံုလင္လွသည္။ လင္ဗန္းတစ္ခ်ပ္တည္းနဲ႔ ဟင္းငါးမ်ိဳးေလာက္ထည့္၀င္သည္။ ကိုကိုက ကိုယ္စားခ်င္ေသာ ဟင္းအမည္မ်ားကိုထည့္ေပးသည္။

“ခ်စ္မ်ားမ်ားစား၊ အားမနာတမ္း စားလို႔ရတယ္၊ မ၀ေသးရင္ထပ္ယူလို႔ရတယ္”

“ေတာ္ပါၿပီ၊ ဒီေလာက္ဆိုရင္၀ပါၿပီ”

ခံုတန္းလ်ားေလးမ်ားရွိရာဆီလွမ္းလိုက္သည္။ ကိုကိုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းေတာ့မထိုင္ခ်င္မိ။ ေဘးခ်င္ယွဥ္လွ်က္ထိုင္လိုက္သည္။ ေဘးလူရွိမရွိၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေန႔လည္စာစားေနသူမ်ားစြာရွိေပမဲ့ ကိုယ္တို႔ဆီၾကည့္ေနၾကျခင္းမဟုတ္သျဖင့္ ကိုကို႔ကို ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။

“ကိုကိုေရာ့”

ကိုကိုကလည္း ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္လုိက္ၿပီးမွ ပါးစပ္ဟကာစားသည္။

“ကိုိကုိေမာလားဟင္”

“နည္းနည္းေတာ့ေမာတာေပါ့”

“ကိုကို႔ကိုသနားလိုက္တာ”

“ကိုကိုကရပါတယ္၊ ခ်စ္လည္း အားလံုးအဆင္ေျပပါတယ္ေနာ္”

“ေျပပါတယ္ကိုိကုိ”

“ခ်စ္ကေတာ္လို႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရတယ္၊ အင္းေလ ခ်စ္က ဘြဲ႔ေတာင္ရထားတာကိုး၊ ကိုကိုကေတာ့ ခ်စ္ကိုမနာလိုေတာင္ျဖစ္မိတယ္”

“မနာလိုစရာလား၊ ခ်စ္ကို ကိုကိုပိုင္တယ္ေလ၊ မနာလိုရင္ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ပစ္လိုက္”

“လုပ္ပါဘူး၊ ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးကို ကိုကိုက ဖူးဖူးမႈတ္ထားမွာ”

“ဟား မင္းတို႔အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနတာပါလား”

ေက်ာ္ဦးဆိုသူေရာက္လာသည္။

“ဟာ လာေက်ာ္ဦး ထိုင္ကြာ”

ကိုကိုကေလာကြတ္ျပဳလိုက္သည္။

“ငါ့ကိုေတာင္မေစာင့္ဘူးလားကြာ၊ အင္းေလ မင္းက သူငယ္ခ်င္းအသစ္ရသြားၿပီဆိုေတာ့ေလ”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ”

“ထားပါေတာ့၊ ျမတ္မင္း မင္းအလုပ္လုပ္ရတာအဆင္ေျပရဲ့လား၊ ေရာက္စဆိုေတာ့”

ေက်ာ္ဦးစကားက သိပ္ျမန္တာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့နားမလည္မိ။ ကိုကို႔ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

“အဆင္ေျပလားတဲ့၊ ေရာက္စဆိုေတာ့ အဆင္ေျပရဲ့လားတဲ့”

“အင္း ေျပပါတယ္”

“ေအးကြာ၊ မင္းက ေကာင္တာထိုင္ရေတာ့ေကာင္းတာေပါ့၊ အကူညီလိုရင္ေျပာကြာ အားမနာနဲ႔”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ေအး စားလိုက္ၾကရေအာင္“

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေန႔လည္ပိုင္းမွာလည္း လက္မလည္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ရသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းတဲ့အလုပ္ပါလား။ ညဥ့္အေတာ္နက္မွ အိမ္ျပန္ရသည္။

“ခ်စ္ အရမ္းပင္ပန္းသြားလား”

“မပင္ပန္းပါဘူး”

“ခ်စ္ အလုပ္ၿပီးရင္ ဘယ္သြားၾကမွာလဲလို႔ ကိုကိုေျပာခဲ့တာမွတ္မိလား”

“ေစ်းသြားၾကမယ္ေလ”

“ဟုတ္တယ္၊ ခ်စ္အတြက္ ရႈးဖိနပ္လွလွေလး၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္”

ေစ်းက သိပ္မေ၀းတာေၾကာင့္ ေျခက်င္သြားျဖစ္သည္။ ညဥ့္နက္သည့္တိုင္ လမ္းသြားလမ္းလာမ်ား ကားမ်ားျဖင့္ ရႈပ္ေထြးသည္။ လင္းမီးတိုင္မ်ားကလည္း လင္းထိန္ေနသည္။ ညဘက္အျပင္ဘက္မွာ ျဖစ္ေနသည္ေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ ေက်ာခ်မ္းကာ ေၾကာက္မိသည္။ ေၾကာက္စိတ္္ႏွင့္အတူ ကိုကို႔ခါးကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားမိသည္။ ကိုကိုကလည္း ျပန္ဖက္သည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္နမ္းလိုက္ေသးသည္။

“ညဘက္ဆိုေတာ့ ေၾကာက္စရာႀကၤီးေနာ္ကိုကို”

“ခ်စ္မေၾကာက္ပါနဲ႔ ကိုကိုရွိပါတယ္၊ ဘာအႏၱရာယ္မွလည္း မရွိပါဘူးခ်စ္၊ အေနၾကာလာရင္ ေနသားက်သြားမွာပါ၊ ကဲေရာက္ၿပီ”

အထဲသို႔၀င္လိုက္ၾကသည္။ စတိုးဆိုင္ႀကီးကား ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ပင္ က်ယ္၀န္းလွသည္။ ပစၥည္းမ်ားကလည္း အမ်ိဳးစံုလြန္းလွသည္။ တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကိုယ္တြင္ သည္လိုဆိုင္မ်ိဳး ပထမဆံုးအႀကိမ္ေရာက္ဖူးျခင္းသာျဖစ္သည္။ ကိုကို၀ယ္ေပးမည္ဆိုေသာ ရႈးဖိနပ္မ်ားကလည္း အမ်ိဳးစံုလြန္းလွသည္။

“ခ်စ္ႀကိဳက္တာေရြးေလ”

“အရမ္းေစ်းႀကီးလားဟင္”

“ေစ်းႀကီးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ၊ ကိုကို၀ယ္ေပးႏိုင္ပါတယ္”

“ခ်စ္ကေတာ့ ေစ်းေပါေပါပဲစီးခ်င္တယ္၊ ေစ်းေပါေပမဲ့ အေရာင္လွရင္ေတာ္ပါၿပီ”

ကိုကိုကလည္း ေရြးေပးသည္။ အျဖဴေရာင္၊အနက္ေရာင္ေရာထားသည့္ ဖိနပ္ေလးကို ေရြးလိုက္သည္။

“စီးၾကည့္ဦးေလခ်စ္၊ ကိုက္ရဲ့လားလို႔”

စီးၾကည့္ေတာ့မကိုက္ေပ။ ကိုယ့္ေျခေထာက္က ရွည္ေနသည္။

“ဟာ ခ်စ္ေျခေထာက္က ရွည္သားပဲ၊ ေနာက္တစ္ရံေရြးဦး”

ကိုယ့္ေျခေထာက္နဲ႔ ကိုက္ညီသည့္ဖိနပ္ကို အေတာ့္ကိုေရြးလိုက္ရသည္။ ေစ်းလည္းသင့္တင့္သည္။ ကိုိကိုက ပိုက္ဆံရွင္းလိုက္သည္။

“ကိုကိုကေကာ ဘာမွမ၀ယ္ဘူးလား”

“ကိုကို႔မွာ ရွိပါတယ္ခ်စ္၊ အားလံုးျပည့္စံုေနၿပီ၊ အ၀တ္အစားလည္း အလံုအေလာက္ရွိတယ္၊ ခ်စ္အတြက္ ပဲလိုေတာ့တာ၊ ခ်စ္ဖို႔ အကၤ ်ီေရာ ၀ယ္လိုက္ရေအာင္ေနာ္၊ မနက္ျဖန္မွာ လွလွပပေလး၀တ္သြားရေအာင္လို႔”

“အားနာစရာ”

“လာပါခ်စ္”

အကၤ ်ီမ်ားကလည္း အမ်ိဳးအစားစံုလင္လြန္းလွသည္။ ကိုကို၀ယ္ေစခ်င္သည့္ အကၤ ်ီေလးကို ေရြးလိုက္သည္။

“ဒီအကၤ ်ီေလးနဲ႔ဆို ခ်စ္နဲ႔သိပ္လိုက္မွာ”

ေစ်းသြားလက္စနဲ႔ ညစာပါ၀ယ္စားခဲ့သည္။ ကိုးရီးယားပဲေခါက္ဆြဲကို ကိုကိုသိပ္ႀကိဳက္သည္ဆိုပဲ။ ကိုယ္လည္း ကိုးရီးယားပဲေခါက္ဆြဲမစားဖူးသျဖင့္ စားခ်င္တယ္လို႔ဆိုၿပီး စားခဲ့သည္။ သိပ္ကို အရသာရွိလွသည္။

တကၠစီစီးၿပီး ျပန္ခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အ၀တ္အစားေတြခၽြတ္ကာ ကိုကိုနဲ႔ အတူေရခ်ိဳးလိုက္သည္။ လူမွာလန္းဆန္းသြားသည္။ ကိုကိုက ေဘာင္းဘီခပ္ပါးပါးေလး၀တ္ထားသည္။ အကၤ ်ီေတာ့၀တ္မထား။ ကိုကို႔ပံုၾကည့္ရတာ လြန္စြာ sexy က်လြန္းလွသည္။ ကိုကိုကေျပာလာသည္။

“ကိုကိုက ညဆို အၤက ်ီမ၀တ္တတ္ဘူး၊ ခ်စ္ေရာ အကၤ ်ီမ၀တ္ပဲေနပါ့လား”

“ကိုကို႔သေဘာ”

ကိုကု႔ိစိတ္တိုင္းက်ခၽြတ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ေဘာ္ဒီက အရမ္းလွတယ္သိလား”

“ကိုကိုေနာ္၊ ေနာက္ေနတာလား၊ ခါးက ဒီေလာက္ေသးေနတာကို”

“ကိုကို႔အတြက္ေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းတာပါပဲ”

“ကိုကိုလည္း ေဘာ္ဒီလွတယ္၊ ခ်စ္အတြက္ေတာ့ sexy ပဲ”

“ဟားဟုတ္လို႔လား”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့၊ ခ်စ္ဘ၀မွာ ကိုကိုသာအေခ်ာဆံုးသိလား”

“ခ်စ္က ေတာ္ေတာ္အေျပာေကာင္းတာပါပဲေနာ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ”

ကိုကိုက နမ္းေလသည္။ ကိုကို႔အနမ္းေတြကို အသာၿငိမ္ခံေနလိုက္သည္။

ခ်စ္ေဖ့ဘုတ္သံုးဦးမယ္ေနာ္ကိုကို”

“ေအးပါ”

ကိုကို႔လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဖြင့္ကာ ေဖ့ဘုတ္ကုိၾကည့္လုိက္သည္။ ကိုကိုကား ကိုယ္ေရာက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း ေဖ့ဘုတ္ကို စိတ္၀င္စားေတာ့ဟန္မတူ။ ကိုယ့္မွာကား ေဖ့ဘုတ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ရိုးသြားသည္မရွိ။ ေဖ့ဘုတ္က တကယ္ေတာ့ ေက်းဇူးရွင္ပင္ျဖစ္သည္။ ကိုကိုနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရေအာင္ဖန္တီးေပးခဲ့ေသာ ဖန္တီးရွင္ပင္ျဖစ္သည္။

“ကိုကိုေကာ ေဖ့ဘုတ္မသံုးေတာ့ဘူးလား”

“ဟင့္အင္း ကိုကို႔ဘ၀မွာ ခ်စ္ရွိေနၿပီေလ၊ အားလံုးျပည့္စံုသြားၿပီ၊ ဘာမွမလိုေတာ့ဘူး”

“ပိုေန”

ကိုယ္ေဖ့ဘုတ္ကို စိတ္၀င္တစားၾကည့္ေနစဥ္ ကိုကိုကခါးေလးကို ေပြ႔ဖက္ထားသည္။ ၿပီး နားရြက္ကေလးကို နမ္းသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တို႔တို႔နမ္းလာသည္။ ခႏၵကိုယ္အႏွံ႔တို႔ကာထိသည္။ ကိုယ္ မရုန္းခဲ့။မေရွာင္ဖယ္ခဲ့။

“ခ်စ္ အိပ္ေတာ့ေနာ္၊ မနက္ျဖန္လည္း ေစာေစာထၿပီး အလုပ္သြားရမွာ”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

ေဖ့ဘုတ္ကိုပိတ္လိုက္သည္။ ကိုကို႔အတြက္ ေဆးသြားယူလိုက္သည္။

“ခ်စ္က လိမၼာလိုက္တာ”

အိပ္ယာခင္းကိုပါ ျပင္ေပးလိုက္သည္။ အိပ္ယာေပၚလွဲလိုက္သည္။

“ခ်စ္ အိပ္ေတာ့မွာလား”

“အင္းေလ”

“လုပ္ဦးမယ္ေလ၊ မလုပ္ေတာ့ဘူးလား”

“ကိုကို႔သေဘာ”

ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္သည္။

“ခ်စ္က ကိုကို႔ထက္ပိုဆိုးေနပါလား”

“ခ်စ္တာကိုးကိုကိုရ”

လွပေသာ အနမ္းမ်ားႏွင့္အတူ ညေလးတစ္ညကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ ကုန္ဆံုးေစလိုက္ၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တစ္လခန္႔အၾကာ………………

ယေန႔လစာထုတ္သည္။ မနက္ျဖန္ အလုပ္ပိတ္ေလသည္။

ကိုကိုကဲ့သို႔ လစာအတူတူထုတ္လိုက္ၾကသည္။ ျမန္မာေငြနဲ႔တြက္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ ေလးသိန္းနီးပါးရသည္။ သိပ္ေပ်ာ္ရေလသည္။ သို႔ေပမဲ့ ျမတ္မင္း မေပ်ာ္ႏိုင္ပါ။ မေလးသို႔လာခဲ့စဥ္က ကိုယ့္ေငြအရင္းအႏွီးက ေလးပံုတစ္ပံုစာသာ။ အေခ်းအငွားနဲ႔လာခဲ့ရသည္။ အတိုးႏွင့္ ျပန္ေပးေခ်ရမည္။ အေၾကြးေက်ေစရန္ ႏွစ္၀က္ေလာက္ႀကိဳးစားဆပ္ရဦးမည္။ ခုတေလာေတာ့ ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ေငြကို စုႏိုင္ေသးမည္မဟုတ္။ သို႔ေၾကာင့္ ျမတ္မင္း ရင္ေလးရျခင္းသာ။

“ကိုကို ခ်စ္ကိုိကုိနဲ႔ ပိုက္ဆံမစုႏိုင္ေသးဘူး၊ ဒီလာတုန္းက ပိုက္ဆံေတာ္ေတာ္ကုန္တယ္။ အတိုးနဲ႔ျပန္ဆပ္ရမွာမို႔ အေၾကြးေတြေက်ကာမွပဲ ကိုကိုနဲ႔ ပိုက္ဆံစုႏိုင္မယ္၊ ကိုကို႔ကို အားနာလိုက္တာ”

“အားနာစရာမလိုပါဘူးခ်စ္၊ ကိုိကုိေကာ ခ်စ္အေၾကြးေတြကို ဆပ္ေပးပါ့မယ္၊ အေၾကြးေတြက ဘယ္ေလာက္လဲဟင္”

“ဆယ့္ေျခာက္သိန္းေက်ာ္တယ္၊ ခုႏွစ္က်ပ္တိုးတယ္”

“ကိုကို႔မွာ စုထားတာရွိပါတယ္၊ ခုတေလာေတာ့ ကိုကို႔အတြက္ ဘာမွသံုးစရာမလိုဘူး၊ ကိုိကို႔ပိုက္ဆံေတြကိုပဲယူလိုက္ေတာ့၊ တစ္ခါတည္းေက်သြားတာေပါ့”

“အို မဟုတ္တာ၊ ကိုိကုိကလည္း အဲလိုမလုပ္ပါနဲ႔”

“ဘာျဖစ္လဲခ်စ္၊ ကိုိကုိနဲ႔ခ်စ္က အခုမိသားစုျဖစ္ေနၿပီေလ၊ လင္မယားျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ခ်စ္အခက္အခဲကိုကိုကိုက ေျဖရွင္းေပးရမွာေပါ့၊ အေၾကြးေတြကို တစ္ခါတည္းေက်ေအာင္ဆပ္လိုက္ေတာ့ အတိုးလည္းမေပးရေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ပိုက္ဆံကို ျမန္ျမန္စုႏိုင္တာေပါ့၊ ျမန္ျမန္စုၿပီးေတာ့မွ ကိုကိုတို႔ရည္မွန္းခ်က္ကို ျမန္ျမန္အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္တာေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္ကိုိကုိ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔ကို ခ်စ္အရမ္းအားနာတယ္”

“ခ်စ္ေနာ္၊ ကိုိကုိ႔ကို ေယာက်္ားလိ၊ မယားလိုမသတ္မွတ္ရင္ေတာ့ အားနာေပါ့”

“ကိုကိုကလည္း အဲလိုလည္း မေျပာပါနဲ႔၊ ကိုကိုက ခ်စ္ရဲ့မယားပါ၊ ေယာက်္ားပါ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုကို႔ေစတနာကို အရမ္းအားနာမိလို႔ပါ”

“ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ကိုကိုက ခ်စ္ကိုအရမ္းခ်စ္တာပါ၊ ကိုကို႔ေစတနာကိုလက္ခံလိုက္ပါ။ ေက်းဇူးတင္ခ်င္ရင္ေတာ့ ကိုိကုိ႔ကို အၾကင္နာေတြေပးေပါ့၊ တစ္သက္လံုး ကိုိကုိနဲ႔ အတူရွိေနေပးေပါ့၊ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

“မနက္ျဖန္အလုပ္လည္း နားတယ္၊ ခ်စ္မိဘေတြဆီ ပိုက္ဆံသြားလႊဲၾကမယ္ေလ၊ ပိုက္ဆံလႊဲၿပီးရင္ ၿမိဳ ့ထဲေလွ်ာက္လည္ၾကမယ္၊ မေကာင္းဘူးလား”

“သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ကိုကို”

“ကိုကိုက ခ်စ္အတြက္ အ၀တ္အစားေတြေရာ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းေတြေရာ၊ ၀ယ္ေပးမွာ ၊ ၀ယ္ေကၽြးမွာသိၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ကိုိကုိ ခ်စ္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္ယံုၿပီမဟုတ္လား”

“ယံုတာေပါ့ကိုကိုရ”

“ကဲ ဒီည ဘာလုပ္ၾကမလဲဟင္”

“ကိုကိုိနဲ႔ က ခ်င္တယ္”

“ဟင္ဘယ္လို”

“ကိုကို႔ကိုေပြ႔ဖက္ၿပီး က မွာလို႔”

ကိုိကုိ႔ကိုမတ္တပ္ရပ္ေစသည္။ ကို္ယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လွည့္ထားေစခ်င္သည္။ကိုယ့္ေျခဖမိုးေလးေပၚ တစ္ဖက္စီ ကိုိကုိ႔ေျခေထာက္ေလးကို တင္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္ထားေစသည္။

“ဒီလိုေလး က ခ်င္ေနတာ၊ ကိုိကုိ႔က ေလးသားပဲ”

“ေလးေနရင္ ကိုကိုိ႔ေျခေထာက္ေပၚတက္ေလ”

“ဘယ္က ခ်စ္တက္ရင္ ကိုကိုေမာေနမွာေပါ့”

ကိုကို႔ကိုယ္ကေလးေပမဲ့ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းကာ ကလိုက္သည္။

“သီခ်င္းသံပါမွပိုေကာင္းတာမဟုတ္လားခ်စ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ”

ကိုကိုက တီဗီြကိုဖြင့္ၿပီး ေဆာင္းေဘာက္နဲ႔တြဲခ်ိတ္ကာ အသံကို ကိုယ္ၾကားေအာင္ ျမ  ွင့္လိုက္သည္။ တစ္ခန္းလံုး သီခ်င္းသံမ်ားနဲ႔ ဆူညံသြားသည္။ ကိုကို႔ကိုယ္ကေလးေတာ့ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းၿပီးကရသည္။ ကိုိကုိနဲ႔အတူရွိေနရသည့္အခ်ိန္ေတြက သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔နံနက္ေတာ့ ရံုးပိတ္ျခင္းေၾကာင့္ အေတာ္ေနျမင့္မွထသည္။ သို႔ေပမဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုကို႔အတြက္ နံနက္စာကို ျပင္ဆင္ရန္အတြက္ ေစာေစာထျဖစ္သည္။ နံနက္စာသည္သာ က်န္းမာေရးအတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္မဟုတ္လား။

ကိုယ္န့နက္စာ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ေနတုန္း ကိုကိုအိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေရာက္လာသည္။ ကိုယ့္ခါးေလးကို ေနာက္ကေန ေပြ႔ဖက္ထားသည္။ နံနက္အိပ္ရာထထခ်င္း ကိုယ့္ကို အၾကင္နာေပးသည္ေပါ့။

“ခ်စ္ မနက္စာျပင္ေနတာလား”

“ဟုတ္တယ္ကိုကို၊ စားၿပီးရင္ ၿမိဳ ့ထဲေလွ်ာက္လည္ၾကမယ္ေနာ္”

“လည္မွာေပါ့ခ်စ္ရ၊ ကိုိကိုမ်က္ႏွာသစ္လိုက္ဦးေနာ္”

“ေရကိုေသာက္ဦးေလကိုကိုရ၊ ကိုကိုကလည္း သတိေပးထားတာကိုိ ေမ့ေမ့ေနတယ္၊ နံနက္အိပ္ယာထထခ်င္း ေရကိုအ၀ေသာက္ရမယ္လို႔”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးရဲ့”

ကိုယ့္ကို တစ္ခ်က္ေမႊးသြားေသးသည္။

နံနက္စာစားၿပီးေတာ့ ၿမိဳ ့ထဲေလွ်ာက္လည္ဖို႔ရာအတြက္ အ၀တ္အစား၀တ္ၾကသည္။ ကိုကိုက ကိုကိုိ႔ရဲ့ အ၀တ္အစားေလးေတြကို ကိုယ့္ကို၀တ္ေစသည္။ ကိုယ့္မွာက အ၀တ္အစားသိပ္မရ်ိသည္ဆိုေတာ့။ ကိုိကုိ႔အ၀တ္အစားမွန္သမွ်က ကိုယ္နဲ႔ သင့္ေတာ္သည္ခ်ည္း။ ေခတ္မီလြန္းသည့္ အ၀တ္အစားမ်ားကို ကိုကိုိက ကိုယ့္ကို၀တ္ေစသည္။ ဆံပင္ကိုလည္း တစ္မ်ိဳးဆန္းသစ္သြားေစရန္ ဂ်ယ္မ်ားမ်ားလိမ္းကာ ေထာင္ေပးလိုက္သည္။ ေခတ္မီလြန္းသြားေတာ့ ရွက္ေၾကာင္း ေျပာလုိက္သည္။

“ရွက္စရာႀကီးကြာ”

“ဘာရွက္စရာလဲ၊ အားလံုးက အျပင္ထြက္ရင္ ဒီလိုပဲ၀တ္ေနၾကတာပဲမဟုတ္လား၊ လူဆိုတာ အျပင္ထြက္ရင္လွလွပပေလး၊ ေခတ္မီမီေလး၀တ္မွ လူရာ၀င္တာ၊ ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးကေတာ့ ဘယ္လိုပဲ၀တ္ထား၀တ္ထား လွၿပီးသားပါပဲ”

“ကိုိကုိလည္း လွတယ္၊ ခ်စ္ကေတာ့ ကိုိကို႔ကို မီမယ္မထင္ေပါင္”

“မီတာေပါ၊ ခ်စ္က အရမ္းေယာက်္ားပီသတဲ့ရုပ္၊ ကိုကိုက အသားအေရက ႏုဖတ္ေနေတာ့ မိန္းမရုပ္ေပါက္တယ္ေလ”

“အာ မဟုတ္တာ၊ ကိုိကုိ႔ကို ခ်စ္က ေယာက်္ားပီသတယ္လို႔ျမင္လို႔ ခ်စ္တာ”

“ကဲပါ၊ ကိုကို႔မ်က္မွန္ကိုတပ္လိုက္”

ကိုကိုက ေနကာမ်က္မွန္မည္းမည္းကို တပ္ေပးလိုက္သည္။

“ခ်စ္က အရမ္းေယာက်္ားပီသတာပဲကြာ”

“ကိုကို႔ရဲ့ခ်စ္ေလးပဲဟာ”

ကိုကိုက တရႊတ္ရႊတ္နမ္းေလးေတာ့သည္။

“ကဲသြားၾကစို႔၊ အရင္ဆံုး ဘဏ္ကိုသြားၾကမယ္ေနာ္”

“အင္း”

တကၠစီစီးကာ ဘဏ္သို႔ ထြက္ခဲ့သည္။ မိဘမ်ားဆီေငြလႊဲလိုက္သည္။ ေငြလႊဲလိုက္သည့္အေၾကာင္း မိဘမ်ားဆီ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားလိုက္ေတာ့ ေငြမ်ားက မ်ားလါန္းေနေသာေၾကာင့္ အံ႔ၾသေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆီက ေခ်းၿပီးပို႔လိုက္တာပါဟု လိမ္ေျပာလိုက္ရသည္။ မိဘမ်ားက သူငယ္ခ်င္းကို လြန္စြာ ေက်းဇူးတင္ေနၾကသည္။

ၿပီး ၿမိဳ ့အႏွံ႔လည္ခဲ့ၾကသည္။ အမွတ္တရာဓာတ္ပံုမ်ားစြာရိုက္ယူခဲ့ၾကသည္။ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမ်ားစြာ ၀ယ္စားခဲ့ၾကသည္။ လည္ပတ္စရာေနရာမ်ားက မ်ားလည္းမ်ား၊ ေ၀းလည္းေ၀းတာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးပင္ခ်ဳပ္သြားသည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ပံုလွလွေလးေတြရတာေၾကာင့္ ျပန္လည္ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သည္ပ့ုေလးေတြကို ေဖ့ဘုတ္မွာ တင္ခ်င္လြန္းလွသည္။ ကိုကိုက ခြင့္ျပဳပါ့မလားမသိ။

“ကိုကို ပံုေလးေတြကုိေဖ့ဘုတ္မွာ တင္ရင္ စိတ္ဆိုးမွာလားဟင္”

“ဆိုးပါဘူး၊ ဆိုးစရာလား။ ခ်စ္စိတ္ႀကိဳက္တင္ႏိုင္ပါတယ္”

“တင္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ တင္လိုက္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ခ်စ္နဲ႔ကိုကို႔ကို ခ်စ္သူေတြလို႔ ထင္ဝၾကမွာေပါ့”

“ဘာလဲခ်စ္၊ ကိုကိုတို႔က ခ်စ္သူေတြမဟုတ္လားလို႔လား၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ကိုကိုေျပာထားတယ္ေလ ကိုကိုတို႔က လင္မယားလိုေနမွာလို႔ေျပာထားတယ္ေလ၊ ခ်စ္ေျပာေတာ့လည္း လင္မယားျဖစ္ၿပီဆို”

“ကိုကိုစိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္၊ ခ်စ္က ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္ဆက္ဆံေရးကို သူငယ္ခ်င္းေတြက သိသြားမွာကို ကိုကိုေၾကာက္ေနမယ္ထင္လို႔ပါ”

“မေၾကာက္ပါဘူး၊ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းေတြပဲသိသိ ကိုကိုမေၾကာက္ပါဘူး၊ ကိုကိုနဲ႔ခ်စ္က တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လက္ထပ္ၾကမွာပဲဟာ၊ ၿပီးေတာ့ ေဖ့ဘုတ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပင္ကလူေတြမပါပါဘူး၊ ပံုေတြတင္လိုက္ေပမဲ့ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းေတြ သိသြားမွာ မဟုတ္တာေၾကာင့္ ကိုိကုိဘာမွမစိုးရိမ္ဘူး”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကိုကိုရယ္၊ ခ်စ္က ခ်စ္မွာခ်စ္သူရွိတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြားခ်င္ေနတာ၊ ကိုကိုက ခြင့္မျပဳဘူးထင္ေနတာ”

“ကိုကိုေရာ ေဖ့ဘုတ္ထဲမွာ ပံုေတြတင္လိုက္မယ္၊ ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကိုိကုိနဲ႔ခ်စ္ဟာ ခ်စ္သူေတြဆိုတာကို အသိေပးလိုက္ေတာ့မယ္၊ ေၾကျငာလိုက္ေတာ့မယ္၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လက္ထပ္ၾကမယ္လို႔လည္း ေၾကျငာလိုက္မယ္၊ ခ်စ္သေဘာတူလား”

“ကိုကိုရယ္ ခ်စ္အရမ္း၀မ္းသာတာပဲ၊ ခ်စ္သေဘာတူပါတယ္၊ ခ်စ္က ကိုိကုိနဲ႔ နမ္းေနတဲ့ပံုေတြကိုလည္း တင္မယ္ေနာ္”

“ခ်စ္သေဘာ”

ပံုမ်ားကို တက္ၾကြစြာ တင္လိုက္သည္။ ကိုကိုဟာ ကိုယ့္ရဲ့ခ်စ္သူဆိုတာကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာကို အသိေပးလိုက္သည္။ ခုလိုအသိေပးလိုက္ျခင္းကို နည္းနည္းေလးမွ ေနာင္တမရမိ။ သူငယ္ခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားက like လုပ္ၾကသည္။ ၀မ္းသာေၾကာင္း ေကာ္မန္႔လည္းေပးၾကသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႔လည္း ဆုေတာင္းေပးၾကသည္။ မဂၤလာေဆာင္ရင္ ဖိတ္ေနာ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း စၾကေနာက္ၾကသည္။ တခ်ိဳ ့က ၀မ္းသာအားက်လြန္းလို႔ ငိုသြားသည္ဆိုပဲ။ ကိုကို႔ေဖ့ဘုတ္မွာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ဒါလား နာမည္ႀကီးတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္၊ အရသာကလည္း ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္နဲ႔ ဘာမွအရသာမရွိပါဘူးကြာ၊ စားပြဲထိုးေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကတာလဲ၊ မင္းတို႔စားေသာက္ဆိုင္က အရသာရွိတဲ့ အစားအေသာက္ေတြမရွိဘူးလားကြ၊ ေကာ္ဖီကလည္း ဘာေကာ္ဖီလည္းမသိပါဘူး၊ အေရာင္အဆင္းကလည္း ေစ်းေပါေပါပံုစံနဲ႔”

ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္အသံနဲ႔အတူ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ား ကိုင္ေပါက္လႊင့္ပစ္သံကိုၾကားလိုက္ရသည္။ စားပြဲထိုးအခ်ိဳ ့ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္သြားရသည္။ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္သြားရသည္။ ထိုဧည့္သည္ကား အသက္အရြယ္ငယ္ငယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သာျဖစ္သည္။ ထင္ရာစိုင္းေနတတ္သည့္ လူစားမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ ထိုဧည့္သည္ ဆိုင္အတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားမည္လုပ္ေတာ့ စားပြဲထိုးအခ်ိဳ ့က ၀င္တားသည္။

“ပိုက္ဆံရွင္းခဲ့ပါ”

“ဘာကြ၊ဘာေျပာတယ္၊ အရသာမရွိတဲ့ အစားအစာေတြကို ငါက ပိုက္ဆံရွင္းရမယ္ဟုတ္လား၊ ရယ္ရတယ္၊ မရွင္းဘူးကြာ၊ မင္းဘာလုပ္ခ်င္လဲ”

စားပြဲထိုးေလးကား ေဒါသကို မ်ိဳသိပ္ထားပံုရသည္။

“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ပိုက္ဆံရွင္းခဲ့ပါခင္ဗ်ာ”

“ေဟ့ေယာင္ မင္းနားေလးေနလား၊ မရွင္းႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာထားတယ္ေကာကြာ”

စားပြဲထိုးေလးမွာ ေဒါသကိုမခ်ဳပ္တီးႏိုင္ေတာ့သျဖင့္ ဧည့္သည္၏ အကၤ ်ီစကို ဆြဲကိုင္သည္။

“ပိုက္ဆံရွင္းခဲ့လို႔ေျပာေနတယ္ေနာ္၊ ဧည့္သည္ဆိုၿပီး သည္းခံလိမ့္မယ္မထင္နဲ႔၊ မင္းနဲ႔ငါက အသက္အရြယ္ဘာမွကြာမယ္မထင္ဘူး၊ မင္းကိုေၾကာက္လိမ့္မယ္မထင္နဲ႔ေဟ့ေယာင္”

ထိုဧည့္သည္က ေပါင္ၾကားကို ကန္ေက်ာက္လႊတ္လိုက္သည္။ စားပြဲထိုးေလးမွာ“အု” ကနဲ႔ ျမည္သြားသည္။ ၿပီးေနာက္ က်န္သည့္စားပြဲထိုးေလးမ်ား အေျပးအလႊားေရာက္လာၾကသည္။ အားလံုးရုတ္ရုတ္သည္းသည္းျဖစ္သြားသည္။ ထိုအထဲတြင္ မင္းမင္းလည္းပါသည္။ ဧည့္သည္ေကာင္ေလး၏ အကၤ ်ီစကိုဆြဲထားေတာ့ “မင္းက ဘာေကာင္လဲကြ၊ ရာရာစစငါ့အသားကို လာထိတယ္ေပါ့”

မ်က္ႏွာကို အထိုးခံလိုက္ရသည္။ မင္းမင္းလဲက်သြားသည္။ မင္းမင္း၏အျဖစ္ကို ျမတ္မင္း မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္လိုက္ရသည္။ လြန္စြာစိတ္ပူသြားသည္။ အေျပးအလႊားသြားထူလိုက္သည္။

“ရပ္စမ္း”

ေနာက္မွ ဆိုင္ရွင္သူေ႒း၏ အသံကိုၾကားလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ အားလံုးတိတ္ဆိတ္သြားသည္။

“သား ဘာလို႔ျပသ္သနာရွာရတာလဲ၊ ဘာလို႔ ကိုယ့္လက္ေအာက္ငယ္၀န္ထမ္းေတြကို ႏွိပ္ရတာလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ ေျပာစမ္း”

ေျပာရင္း သူေ႒းသည္ သား၏ပုခံုးကို လႈပ္ကိုင္သည္။

“သားဘာ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္မိုက္ရတာလဲ၊ သားဘယ္ေတာ့မွလိမၼာမွာလဲ၊ ေမေမတို႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ဘယ္အခ်ိန္ထိျပဳမူေနေတာ့မွာလဲ၊ ေမေမတို႔ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့သားရယ္၊ ေမေမ့ကိုသနားပါ”

သို႔ေသာ္ သားသည္ မိခင္၏ စကားဆီသို႔ စိတ္မေရာက္။ မ်က္လံုးေတြက ေသြးထြက္သံယိုျဖစ္ေနသျဖင့္ ျပဳစုေနေသာ မင္းမင္းႏွင့္ ျမတ္မင္းတိုပဆီသို႔သာ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏အျဖစ္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

သူဘာ့ေၾကာင့္ ၾကည့္ေနရတာလဲ။ အေၾကာင္းကား အျခားမဟုတ္။ ထင္ရာရိုင္းစိုင္းေနေသာ ဆိုင္ရွင္၏သားသည္ တစ္ခ်ိန္က ျမတ္မင္းတစ္ေယာက္ ကိုယ့္၏ကားႏွင့္တိုက္မိေတာ့မလိုျဖစ္သြားခဲ့ေသာသူဆိုတာ မင္းမင္းေကာ ျမတ္မင္းပါ မမွတ္မိၾက။ ဟုတ္ေပမွာပဲ။ ထိုစဥ္က ေနကာမ်က္မွန္အမည္းႀကီးကို တပ္ဆင္ထားခဲ့တာပဲေလ။
“ကိုကို ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ”

ကိုကို႔မ်က္ႏွာမွာ ေသြးေတြစို႔သြားသည္။ ျမတ္မင္းလ်င္ျမန္စြာပဲ ေသြးမ်ားကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။ ခုခ်ိန္မွာ ျမတ္မင္းအတြက္ ရန္သူေတြဘာေတြ အေရးမႀကီး၊ ကိုကိုတစ္ေယာက္သည္သာ အေရးႀကီးသည္။

“ကိုကိုအရမ္းနာသြားလားဟင္”

“မနာပါဘူး”

“ကိုကို ဘာလို႔၀င္ပါရတာလဲ၊ လူေတြအမ်ားႀကီးရွိေနတာကိုကို၊ ကိုကိုက ေနေကာင္းတာလည္းမဟုတ္ပဲနဲ႔”

“ဟိုေကာင္က လြန္တာကိုး”

“ကိုကို ေနာက္ဆိုရန္မျဖစ္ပါနဲ႔ေနာ္”

““သားေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္၊ ေမေမ့စကားကို နားေထာင္စမ္းပါသားရယ္၊ သားလိမၼာလိုက္ပါေတာ့ေနာ္”

အႏွီသားသည္ မိခင္၏စကားကိုဂရုမစိုက္ရံုမွ်မက ျမတ္မင္းႏွင့္ မင္းမင္းတို႔၏ အျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဘာစကားမွမေျပာမဆို လွည့္ျပန္သြားသည္။

“ဟဲ့ သား သား၊ ဘယ္ထြက္သြားဦးမလို႔လဲ၊ သားသား၊ ေမေမ့ကိုျပန္ေျပာဦးေလ၊ သား”

ဆိုင္အတြင္းမွ လ်င္ျမန္စြာပဲေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းသည့္လူပါလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အလုပ္ၿပီးသြားသျဖင့္ မင္းမင္းနဲ႔ ျမတ္မင္းတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး လက္ကေလးကိုဆြဲကာ ဆိုင္ထဲမွထြက္လာခဲ့သည္။ တကၠစီကိုတားၿပီး အိမ္သိုပျပန္ခဲ့သည္။ ေနာက္တြင္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၿပီး မသိေအာင္လိုက္လာခဲ့ေသာ လူတစ္ေယာက္ရွိေနသည္ကိုေတာ့ မင္းမင္းေကာ ျမတ္မင္းပါမသိၾက။

အိမ္ေရွ ့ေရာက္သျဖင့္ တကၠစီေပၚမွ ဆင္းလိုက္ၾကသည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းတစ္ေယာက္လက္တစ္ေယာက္ဆြဲရင္း အိမ္အေပၚထပ္ဆီသို႔ တက္လွမ္းလာလိုက္သည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္မွာ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ျဖင့္ ေခ်ာင္းေျမာင္းကာလိုက္လာသည္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးမသိၾကပါ။

ကိုကိုက ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေရအရင္ခ်ိဳးေနလိုက္သည္။ ျမတ္မင္းက ညစာခ်က္ျပဳတ္ေနလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ လူတစ္ေယာက္က တံခါးေခါက္သည္။ ကိုိကုိကား ေရးခ်ိဳးေနသည္မို႔ တံခါးေခါက္သံကိုမၾကား။ ျမတ္မင္းကား တံခါးႏွင့္နီးေသာ္လည္း နားေလးေနသူမို႔ တံခါးေခါက္သံကိုမၾကားေပ။ ထပ္ခါထပ္ခါေခါက္ေသာ္လည္း မၾကားေပ။ မင္းမင္းေရခ်ိဳးရင္းက တံခါးေခါက္သံလိုလို ဘာလိုလို မသကၤာသျဖင့္ ေရခ်ိဳးျခင္းကို ျမန္ျမန္လက္စသတ္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ တံခါးေခါက္သံၾကားလိုက္လား”

“ဟင္ မၾကားဘူးကိုကို၊ ခ်စ္သတိမထားဘူး”

ထိုစဥ္ တံခါးေခါက္သံ ထပ္ၾကားလိုက္ရသည္။

“ကိုကိုသြားဖြင့္လိုက္မယ္၊ ဘယ္ကဧည့္သည္ပါလိမ့္”

တံခါးကို ျဖည္းညင္းစြာ ဖြင့္လိုက္သည္။ ျမင္လိုက္ရသည့္လူေၾကာင့္ မင္းမင္းလန္႔ဖ်တ္သြားသည္။

“မင္း မင္း သူေ႒းသားပဲ၊ ဘာလာလုပ္တာလဲ၊ ခုနက ကိစၥအတြက္ မေက်နပ္လို႔လား”

ျမတ္မင္းလည္း ထိုလူအား ျမင္လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ ကိုိကုိ႔အနားေျပးလာသည္။ ကိုကို႔ကို လက္ေမာင္းကို ဖမ္းဆြဲထားလိုက္သည္။ ျမတ္မင္း၏အျဖစ္ကို သူေ႒းသားျဖစ္သူၾကည့္ေနသည္။

“ဘာလာလုပ္တာလဲဟင္”

ျမတ္မင္းအရဲစြန္႔ၿပီးေမးလိုက္သည္။ ျမတ္မင္း၏အေမးေၾကာင့္ သူေ႒းသားက ရယ္လိုက္သည္။

“အလည္လာတာေပါ့”

လို႔သာ တိုတိုတုတ္တုတ္ေျဖလိုက္သည္။

“ဘာ”

ႏွစ္ေယာက္စလံုး အံ႔ၾသသြားၾကသည္။

“ဘာလဲ သူေ႒းရဲ့သားက  ကိုယ့္အလုပ္သမားေတြရဲ့အိမ္ကိုေတာင္ အလည္လာခြင့္မရွိဘူးလား”

ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ မင္သက္ေနမိၾကျပန္သည္။

“သူက ဘာလာလုပ္တာတဲ့လဲ”

“အလည္လာတာတဲ့”

တိုးတိုးေလးေျပာေနၾကသည္။ သူေ႒းသားက အခန္းအတြင္းေဘးဘိ၀ဲယာကို ေငးၾကည့္ေနရင္း ဧည့္ခန္းစားပြဲေလးမွာ ၀င္ထိုင္သည္။

“ဘာလဲ ဒါက မင္းတို႔ရဲ့ ဧည့္သည္ကိုႀကိဳဆိုတဲ့စံတဲ့လား၊ ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ေလာက္ေတာင္မတိုက္ေတာ့ဘူးလား”

သူေ႒းသား၏စကားကို ျမတ္မင္းနည္းနည္းေလးမွနားမလည္။ ကိုိကုိ႔ကိုသာၾကည့္ေနရသည္။

“ေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္လိုက္ပါခ်စ္”

ျမတ္မင္းအေျပးကေလးေကာ္ဖီကိုသြားေဖ်ာ္လိုက္သည္။ မင္းမင္းလည္း၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ သူေ႒းသားကို မယံုသကၤာသလိုၾကည့္ေနမိသည္။ ေန႔လည္က ကိစၥအတြက္ မေက်နပ္ခ်က္နဲ႔ လာဒုကၡေပးမလို႔မ်ားလားဆိုၿပီး စိုးရိမ္ေနမိသည္။ ျမတ္မင္းေကာ္ဖီခြက္ကေလးနဲ႔ လာခ်သည္။ သူေ႒းသားက ခ်က္ခ်င္းငံုေသာက္လိုက္သည္။

“အရသာအရမ္းရွိတဲ့ေကာ္ဖီပါလား၊ ေနာင္ေန႔ေတြလည္းလာေသာက္လို႔ရမလား”

ကိုိကုိ႔သာၾကည့္ေနရသည္။

“ေနာက္ေန႔ေရာ လာေသာက္မယ္တဲ့”

ျမတ္မင္းေက်ာ္ခ်မ္းသြားသည္။

“ဘယ္လိုလဲဟ၊ မင္းက ဘာလို႔ ငါေျပာတာေတြသူ႔ကို ျပန္ျပန္ေျပာျပေနရတာလဲ”

“သူက နားေလးတယ္ေလ”

“ေၾသာ္ အဲလိုကိုး”

“ဘာကိစၥနဲ႔ေရာက္လာတာလဲေျပာပါ၊ ေန႔လည္က ကိစၥအတြက္ မေက်နပ္ဘူးဆိုရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

သူေ႒းသားက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္သည္။

“ေျပာၿပီးတာေကာကြာ၊ အလည္လာတာပါလို႔”

သူေ႒းသားက ႏွစ္ေယာက္သားကို စိုက္စုိက္ၾကည့္ရင္း

“ဟာ မင္းက ငါ့ကိုအဲ့ေလာက္ႀကီး စိုက္ၾကည့္မေနနဲ႔ေလ၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘာလို႔အတူတူေနၾကတာလဲ”

ႏွစ္ေယာက္သားအေျဖရက်ပ္သြားသည္။ ေနာက္မွျမတ္မင္းက ေျဖလိုက္သည္။

“အလုပ္အတူတူလုပ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အတူတူေနတာေပါ့”

“ဟုတ္လားကြ”

သူေ႒းသားက ရယ္ျပန္သည္။ ေလွာင္သလိုလုိ။ ေျပာင္သလိုလိုအရယ္မ်ိဳးလား။

“ငါေတာ့မထင္ေပါင္၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆက္ဆံေရးက သူငယ္ခ်င္းထက္ပိုေနသလိုပဲကြာ၊ ငါေျပာတာၾကားလားေဟ့ေကာင္”

ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၾကျပန္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သားစိုးရိမ္သြားသည္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့အေၾကာင္းကို သူေ႒းသား သိမ်ားသြားသလား။ ျမတ္မင္း၀င္ေျဖလိုက္သည္။

“ဘယ္လိုထင္လို႔လဲ”

“ဟဲဟဲ မင္းတို႔ဆက္ဆံေရးကို ငါ့ထက္ မင္းတို႔က ပိုသိမွာေပါ့၊ မေျပာခ်င္လည္းရတယ္ေလ၊ ထားလိုက္ပါ၊ ငါ ဒီကို ဘာကိစၥေရာက္လာတယ္ဆိုတာ ေျပာျပမယ္သိခ်င္လား”

မေျဖၾကပါ။

“ဘာလို႔ဆို ငါဟာ ေဂးတစ္ေယာက္မို႔လို႔ပဲ”

ႏွစ္ေယာက္သားအံ႔ၾသသြားသည္။

“ဘာလဲ၊ မယံုလို႔လား၊ ဟဲဟဲ ငါက မင္းတို႔ကိုႀကိဳက္လို႔လိုက္လာတာေလကြာ၊ ဘာလဲ ငါ့ဆႏၵျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္မလား”

ႏွစ္ေယာက္သား မေျဖေသးပဲ ေပြ႔ဖက္လိုက္မိၾကသည္။

“ဟဲဟဲ ငါက စတာပါကြာ၊ ဒီလိုဆိုရင္ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ဆက္ဆံေရးက ဘာလဲဆိုတာ မင္းတို႔မေျပာေပမဲ့ ငါသိတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္ေပါ့ကြာ၊ မင္းတို႔ကိုယ္တိုင္ေျပာမလား”

မင္းမင္းေျဖသည္။

“ဟုတ္တယ္၊ ငါတို႔က ခ်စ္သူေတြပဲ၊ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာလက္ထပ္ၾကမွာပါ”

“ဟားဟား တယ္ဟုတ္ေနၾကပါလား၊ ပတ္၀န္းက်င္က ေလွာင္ၾကမွာကိုေတာ့ မစိုးရိမ္ဘူးလား”

“ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခိုင္ၿမျတဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔ သတၱိရွိေနၾကပါတယ္သူေ႒းသား”

“ဟုတ္လားဟ၊ ခ်ီးက်ဴးစရာပဲ၊ ၀မ္းလည္းသာပါတယ္ကြာ၊ ကဲဒီေတာ့ ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားၿပီေနာ္၊ ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတာ့ လုပ္လို႔ရပါတယ္”

ႏွစ္ေယာက္သား မင္သက္ကာ မေျဖၾကပါ။ သူေ႒းသားက အိမ္အခန္းတြင္းကိုေ၀့၀ဲၾကည့္ေနသည္။

“အိမ္ကေလးက က်ဥ္က်ဥ္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား သိပ္ကိုလါတ္လပ္ေနၾကမွာေပါ့ေနာ္၊ ငါ့နာမည္က ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္တဲ့၊ မွတ္ထားေနာ္၊ မင္းတို႔နာမည္ေကာေျပာပါလား”

“မင္းမင္းပါ”

“ျမတ္မင္းပါ”

“ေတြ႔ရတာတကယ္၀မ္းသာတယ္ကြာ၊ ေကာ္ဖီအရမ္းေသာက္ေကာင္းတယ္၊ ေနာက္ေန႔လည္းလာေသာက္မယ္၊ ငါသြားၿပီ၊ ဘိုင္၊ ေကာင္းေသာညပါ၊ ေကာင္းေကာင္းအိပ္စက္ပါ”

ျမတ္မင္းအား မ်က္လံုးတစ္ဖက္မွိတ္ျပၿပီး ထျပန္သြားသည္။ ႏွစ္ေယာက္သားလည္း အံ႔ၾသၿပီးရင္း အံ႔ၾသေနမိၾကသည္။

“ကိုကိုသူက ဘာေတြေျပာသြားလဲဟင္”

“ေနာက္ေန႔လည္း လာလည္မယ္တဲ့”

“ဟုတ္လား၊ ဘာေတြမ်ားလုပ္ဦးမလို႔လဲမသိဘူးေနာ္”

“ထားလိုက္ပါ၊ ဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႔၊ ကိုိကုိရွိပါတယ္”

“သူကလည္းေဂးတစ္ေယာက္လို႔ေျပာသြားတာလားကိုကို”

“ဟုတ္တယ္တဲ့”

“ခ်စ္တို႔အေၾကာင္းကို လူေတြကိုေလွ်ာက္ေျပာမလားမသိဘူးေနာ္”

“မေျပာေလာက္ပါဘူး၊ အလကား၊ သူေ႒းသားဆိုၿပီး ထင္ရာေလွ်ာက္စိုင္းေနတဲ့ေကာင္၊ ကဲ ထမင္းစားရေအာင္၊ ခ်စ္ေရခ်ိဳးလိုက္ဦး၊ မၿပီးေသးတာကိုကိုလုပ္လိုက္မယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ကိုကို”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔အလုပ္ၿပီးသြားေတာ့ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းဆိုင္အတြင္းမွအထြက္ ေရွ ့သို႔ ကားတစ္စီးက ထိုးရပ္လာသည္။

“တက္ေလ”

သူေ႒းသားဆိုသည့္ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင့္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထြက္လာမည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနခဲ့ဟန္တူသည္။ႏွစ္ေယာက္သား အံ႔ၾသသြားၾကျပန္သည္။

“တက္ေလ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ့ကားကိုေတာင္ မစီးရဲၾကဘူးလား၊ လာပါ၊ ငါလိုက္ပို႔ေပးမွာပါ”

ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင့္ပံုစံက ျပံဳးရႊင္ေနၿပီး သိပ္ကိုတက္ၾကြေနသည္။ ခုလိုျပံဳးျပံဳး၊ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ဆိုေတာ့ သိပ္ကိုေယာက်္ားဆန္ၿပီး ေခ်ာေမာကာၾကည့္ေကာင္းေနသည္။ ၀တ္စားပံုကလည္း သန္႔ျပန္႔လြန္းသည္။ ေခတ္မီကာအနည္းငယ္ေတာ့ ဗီလိန္ဆန္သည္။

“ဘယ္ကိုသြားမွာလဲ”

မင္းမင္းေမးလိုက္သည္။

“ဘယ္သြားရမွာလဲ၊ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ့အိမ္ကိုေပါ့၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခားေနရာကိုသြားခ်င္လား၊ေျပာေလ၊ လိုက္ပို႔ေပးမယ္”

“ရပါတယ္၊ ငါတို႔ဖာသာ တကၠစီစီးျပန္ပါ့မယ္”

“ဘာလဲ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို အလည္မေခၚခ်င္တဲ့ အဓိပ္ပါယ္လား”

“မဟုတ္ပါဘူး”

ကားေပၚတက္လိုက္ၾကသည္။

 “ခါးပတ္ပတ္ဦးေလ”

ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ကိုယ္တိုင္ပဲ ခါးပတ္ပတ္ေပးလိုက္သည္။ ပတ္ေနစဥ္အတြင္း ျမတ္မင္းအား မ်က္လံုးတစ္ဖက္မွိတ္ျပျပန္သည္။ ကိုိကုိ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုိကုိမျမင္လိုက္။ ေတာ္ေသးသည္။ ကိုကို႔လက္ေမာင္းကို ျမတ္မင္းတင္းၾကပ္စြာပဲဖက္တြယ္ထားလိုက္မိသည္။

အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ သံုးေယာက္စလံုး ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္ၾကသည္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္တယ္တဲ့လား၊ ေကာ္ဖီေလးေသာက္သြားပါဦးလို႔ေတာင္ မေခၚေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္ေပါ့ေနာ္”

“ေခၚပါတယ္၊ ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ေကာ္ဖီေလးေသာက္သြားပါလား”

“ဒီလိုမွေပါ့၊ ျမတ္မင္းကမေခၚရင္ေတာ့ မလိုက္ခ်င္ဘူးကြာ”

ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္ရသည္။

“အိမ္အလည္ေခၚပါဦးတဲ့”

“လိုက္ခဲ့ပါ၊ ညစာပါစားသြားပါလား”

“အိုး သိပ္ေပ်ာ္တယ္ကြာ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ညစာအတူစားရေတာ့မယ္ေဟ့၊ ခဏေနာ္”

ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ကားထဲက အထုပ္မ်ားကိုထုတ္ယူလိုက္သည္။

“နည္းနည္းေလာက္ကူသယ္ေပးပါဦးကြ”

ႏွစ္ေယာက္သား ကူသယ္လုိက္ၾကသည္။

“ဘာေတြလဲ”

“ဟဲဟဲ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေသာက္ခ်င္လို႔နည္းနည္း၀ယ္လာတယ္ကြာ၊ မင္းတို႔ေရာ ဘီယာေသာက္တတ္လား”

“ေသာက္တတ္ပါတယ္”

“ဒါဆို အိုေကတာေပါ့၊ သြားၾကစို႔”

အေပၚထပ္ေရာက္ေတာ့ အထုပ္မ်ားကို စားပြဲေလးေပၚတင္လိုက္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ဘီယာမ်ား၊ ပဲေခါက္ဆြဲမ်ား၊ အသားေၾကာ္မ်ား၊ အားလူးေၾကာ္မ်ားစြာႏွင့္ အျမည္းမ်ားစြာကို စားပြဲျဖန္႔ခ်လိုက္သည္။ စားေသာက္ဖြယ္ေတြကလည္း စံုလင္လြန္းလွသည္။

“ညစာခ်က္မေနေတာ့နဲ႔၊ ညစာအတြက္ပဲေခါက္ဆြဲပဲစားလိုက္ၾကတာေပါ့၊ ငါလံုလံုေလာက္ေလာက္၀ယ္လာပါတယ္”

“အားနာစရာ”

“လိုပါဘူးကြာ၊ ခုလိုသူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ရွားရွားပါးပါး ဟိုမိုသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆံုေတြ႔ခြင့္ရတာ ငါတကယ္အံ႔ၾသတယ္ကြာ၊ အရမ္းလည္းေပ်ာ္တယ္သိလား၊ မင္းတိုပေကာေပ်ာ္လား”

“ေပ်ာ္ပါတယ္”

“မင္းအသံကလည္းေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔၊ ျမတ္မင္းကေကာ ဘယ္လိုသေဘာရလဲ”

“ေပ်ာ္သလားတဲ့”

“ေပ်ာ္ ေပ်ာ္ပါတယ္”

“ေအး ေရာ့ ေသာက္”

တစ္ဗူးစီကမ္းေပးသည္။

“မင္းတို႔ဘယ္ေလာက္ေသာက္ႏိုင္လဲ”

“ေသာက္ႏိုင္ပါတယ္ကြ”

“ကိုိကုိအမ်ားႀကီးေသာက္လို႔မျဖစ္ဘူးေနာ္၊ က်န္းမာေရးအတြက္မေကာင္းဘူး”

“ေအးပါ”

“သိပ္ကိုဂရုစိုက္ေပးေနပါလား၊ အားက်တယ္ကြာ၊ ေရာ့ ခ်ီးယားခ္”

ေသာက္လိုက္ၾကသည္။

“စကားေလးဘာေလးေျပာပါကြာ၊တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့မေကာင္းဘူး”

ဘယ္ေျပာရမယ္မသိၾက။

“ျမတ္မင္းက ဘယ္ကလာတာလဲဟင္”

“ပခကၠဴက ေတာရြာေလးကပါ”

“ေၾသာ္ ေတာသားေလးေပါ့၊ မင္းမင္းကေကာ”

“ငါက ဘားအံ႔ကပါ”

“ဟုတ္လား တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေ၀းၾကမွာေပါ့၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘယ္လိုသိၾကတာလဲဟင္”

“ေဖ့ဘုတ္မွာ သိၾကတာပါ”

“ေဖ့ဘုတ္မွလား၊ ေဖ့ဘုတ္မွာ ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားၾကတာေပါ့ေလ၊ ေကာင္းပါတယ္၊ ငါလည္းေဖ့ဘုတ္သံုးေပမဲ့ ခ်စ္သူေတာ့ မရေသးပါဘူးကြာ၊ မင္းတို႔ေဖ့ဘုတ္အေကာင္က…. အာ ထားပါေတာ့ကြာ၊ ငါ့ကိုလည္း ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေလာက္ရေအာင္ ဆုေတာင္းေပးပါဦးကြာ”

“တစ္ေန႔ေတြ႔မွာပါ၊ ဖူးစာဆိုတာရွိပါတယ္”

“ေက်းဇူးပါပဲ၊ ျမတ္မင္းကေကာ ဆုေတာင္းမေပးေတာ့ဘူးလား”

“သူလည္း ခ်စ္သူလိုခ်င္တယ္တဲ့”

“ဘယ္လိုလဲကြ၊ ျမတ္မင္းက ငါ့စကားက်ေတာ့ နားမလည္ပဲ မင္းမင္းစကားက်ေတာ့ နားလည္တယ္ေပါ့”

“ဒီလိုေလ၊ သူကေျပာသူရဲ့ပါးစပ္ကိုျမင္ရမွနားလည္တာ၊ ပါးစပ္ကို ျမင္ရေပမဲ့ စကားေျပာတာျမန္ရင္ေတာ့ နားမလည္တတ္ဘူး”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုလား”

“တစ္ေန႔သူေ႒းသားကို ခ်စ္ႏိုင္မဲ့သူတစ္ေယာက္ေပၚလာမွာပါ”

ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္သည္။

“ေျပာတဲ့အတိုင္း ျဖစ္လာပါေစကြာ၊ ငါ့ကို သူေ႒းသားလို႔ေခၚတာက်ေတာ့ စိမ္းကားရာက်တယ္၊ ငါ့ကိုေဒးဗစ္လို႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေခၚႏိုင္ပါတယ္”

“ေအး ေဒးဗစ္”

“ဒီလိုမွေပါ့၊ ေသာက္လိုက္ၾကပါဦး”

ေဒးဗစ္သည္ လြန္စြာေသာက္သည္။ မ်က္ႏွာသည္လည္းအၿမဲျပံဳးေနသည္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အလြန္ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။ ရစ္ေထါေနသည့္ၾကားမွ ျမတ္မင္းမ်က္ႏွာေလးကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္သည္။ ျမတ္မင္းသတိထားမိသည္။ မ်က္ႏွာကို လႊဲလႊဲပစ္ေနရသည္။ ကိုယ့္ကို စိတ္၀င္စားေနသည္ေတာ့ မဟုတ္ပါေစနဲ႔လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။

“ဟဲဟဲ ငါမင္းတို႔ကို အရမ္းအားက်တယ္ကြာ၊ ခုလို ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ႏွစ္ေယာက္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္လွၿပီကြာ”

လူက ေမွာက္လဲေတာ့မတတ္။ ထပ္ထပ္ေသာက္ရန္ေမာ့လိုက္သည္။

“ေတာ္ပါေတာ့ သူေ႒းသား၊ အရမ္းမူးေနၿပီ”

“ငါမမူးေသးပါဘူး၊ ငါခ်စ္သူလိုခ်င္တယ္ကြာ၊ ခ်စ္သူလိုခ်င္တယ္ ဟဲဟဲ”

“ကိုကို သူအရမ္းမူးေနၿပီ၊ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ သူကားေမာင္းႏိုင္ပါ့မလား”

ေဒးဗစ္ေမွာက္က်သြားသည္။

“ကိုကို လုပ္ပါဦး”

“ေဒးဗစ္ ထပါဦး၊ ေဒးဗစ္”

ေဒးဗစ္မွာ တုတ္တုတ္မွ်မလႈပ္ေတာ့။

“သူမရေတာ့ဘူးထင္တယ္၊ ဒီမွာပဲ သိပ္လိုက္ရမလား၊ ကိုကို သူေ႒းရဲ့ဖုန္းနံပါတ္သိလား”

“သိတယ္ခ်စ္”

“ဒါဆို ဆက္လိုက္၊ ဒီမွာ သိပ္လိုက္တယ္၊ စိတ္မပူပါနဲ႔လို႔ေျပာလိုက္ပါ”

“ေအး”

ေဒးဗစ္၏ကိုယ္ေလးကို ျမတ္မင္းေပြ႔ကာ ခုတင္ေပၚတင္လိုက္သည္။ ေဒးဗစ္သည္  ျမတ္မင္းအား ရစ္ေထြေနသည့္ၾကားမွ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ကာျပံဳးျပသည္။ ႏႈတ္ခမ္းကို ထိကာ နမ္းလိုက္သည္ထင္သည္။ ထိုခဏ မ်က္လံုးမွိတ္သြားသည္။ ဘယ္လိုလူပါလိမ့္။ သူဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တာပါလိမ့္။

ခုတင္ေပၚတင္လိုက္သည္။ အေပၚ၀တ္အကၤ ်ီကို ခၽြတ္ေပးလိုက္သည္။ ေျခအိတ္ကိုလည္း ခၽြတ္ေပးလိုက္သည္။ ေစာင္ပါျခံဳေပးလိုက္သည္။

“ဆက္လိုက္ၿပီလားကိုကို”

“ေအး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္တဲ့”

“ကိုကိုေရခ်ိဳးအံုးမွာလား”

“ခ်ိဳးမယ္”

“တူတူခ်ိဳးရေအာင္”

အ၀တ္အစားမ်ားခၽြတ္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္လိုက္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္သည္ လူးလြန္႔လာၿပီး ႏွစ္ဦးသားေရခ်ိဳးေနသည္ကိုေခ်ာင္းၾကည့္သည္။ သူဘာေၾကာင့္ ၾကည့္ပါလိမ့္။ မ်က္ႏွာအမူအယာက ဘယ္လိုပါလိမ့္။

ႏွစ္ဦးသား ေရခ်ိဳးၿပီးသြားသည့္အခါမွ အိပ္ယာေလးေပၚေျပးကာ ဟန္ေဆာင္အိပ္လိုက္သည္။

“ကိုကို ခ်စ္တို႔ ဘယ္မွာ အိပ္ၾကမလဲ”

“ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာပဲအိပ္ၾကတာေပါ့”

“ေအး ေကာင္းပါတယ္”

စားပြဲေပၚမွ စားေသာက္ၿပီးစ အမႈိက္မ်ားကို၊ ျမတ္မင္းရွင္းလိုက္သည္။ ကိုကို႔အတြက္ ေဆးကိုလည္း မေမ့တမ္းယူေပးလိုက္သည္။

ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္ေမွးစက္ကာ အိပ္လိုက္သည္။ ကိုယ့္အေပၚ သူေ႒း၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တာမ်ားပါလိမ့္။ ျမတ္မင္းစိတ္ေတြ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနရသည္။ ေခါင္းကို ခါလိုက္ၿပီး ကိုကို႔ႏႈတ္ခမ္းကို နမ္းကာ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္လိုက္သည္။ ကိုကိုိသည္ကား ႏွစ္ၿခိဳက္စြာပင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလၿပီ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဒးဗစ္အိပ္ယာမွႏိုးေတာ့ ေနပင္အေတာ္ျမင့္ေနေလၿပီ။ အိပ္ယာေပၚကေန အခန္းတြင္းသို႔ ေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ရဲ့ေဘးမွာ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရသည္။ အလုပ္သို႔ေစာေစာသြားရျခင္းေၾကာင့္ သြားႏွင့္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း နံနက္စာျပင္ဆင္ေပးခဲ့ေၾကာင္း၊ ေရခဲေသတၱာထဲမွ ႀကိဳက္တာယူစားႏိုင္ေၾကာင္း၊ ျပန္ခါက်ေတာ့ အခန္းေသာ့ကို တံခါးေပါက္ရဲ့အေပၚမွာတင္ထားခဲ့ပါေၾကာင္း ေရးျပထားသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ခုတင္ေလးေပၚမွဆင္းၿပီး အိမ္တြင္းပရိေဘာဂအခ်ိဳ ့ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ အလွၾကည့္မွန္ရဲ့ေရွ ့မွာ ဓာတ္ပံုမွန္ေဘာင္ေလးကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ပံုထဲတြင္ ျမတ္မင္းနဲ႔မင္းမင္းတို႔၏ အျပံဳးေလးမ်ား။ သိပ္ကိုေပ်ာ္ေနၾကပါလား။ ေဒးဗစ္ နာက်ည္းစြာ ပံုေလးကိုေမွာက္ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ေျခအိတ္ကိုျပန္၀တ္၊ အေပၚအကၤ ်ီကိုေကာက္၀တ္ၿပီး အခန္းေသာ့ခတ္ကာ ျပန္ခဲ့သည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနကာမ်က္မွန္ႀကီးတပ္လွ်က္ ဖ်တ္လတ္တက္ၾကြေသာ အ၀တ္အစားမ်ားနဲ႔ ဆိုင္အတြင္းထဲသို႔ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္လွမ္းလာေနသည္။ ေခါင္းကိုေမာ့ ရင္ကိုေကာ့ကာ ဘာမဆိုအႏိုင္ယူမဲ့ မ်က္ႏွာအမူအယာမ်ိဳး။ ၀န္ထမ္းအခ်ိဳ ့က သူ႔ကို သူေ႒းသားမွန္းသိသည္ေၾကာင့္ ကုတ္ေခ်ာင္းကုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ျဖစ္ေနသည္။ ၀န္ထမ္းမ်ားကို ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္ နည္းနည္းေလးမွ ဂရုမစိုက္။ ရွိတယ္လို႔ပင္မထင္။ ေဒးဗစ္၀င္သြားသည္ သူေ႒း၏ ရံုးခန္းသို႔။ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ၀င္တားသည္။

“ဘယ္လဲခင္ဗ်၊ ခြင့္ေတာင္းၿပီးမွ၀င္ရပါမယ္”

“မင္းငါ့ကိုမသိဘူးလား”

“သိ သိပါတယ္သူေ႒းသား”

“ဒါဆို ခြင့္ေတာင္းစရာ မလိုေတာ့ဘူးထင္တယ္ေနာ္”

တံခါးပင္မေခါက္ပဲ၀င္သြားသည္။

“ဟယ္ သား၊ တံခါးမေခါက္ဘာမေခါက္နဲ႔၊ ဒီကိုဘာကိစၥနဲ႔ေရာက္လာျပန္ၿပီလဲ၊ ျပသ္သနာထပ္ရွာဦးမလို႔လား”

“အေမကလည္း သားကိုအျပစ္ပဲျမင္ေနေတာ့တာပဲ၊ ကိုယ့္အေမ့ဆီကိုေတာင္ အလည္လာလို႔မရေတာ့ဘူးလား”

“ရပါတယ္သားရယ္၊ သားက ျပသ္သနာေတြလာရွာမွာစိုးလို႔ပါ၊ မေန႔ညက အိပ္ရတာအဆင္ေျပရဲ့လား၊ ေမာင္မင္းမင္းတို႔ဆီ သြားေနတယ္ဆို၊ သူတို႔နဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ၊ သူတို႔ဆီ ဘာသြားလုပ္တာလဲ”

“ေမးခြန္းေတြက မ်ားလိုက္တာဗ်ာ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဆီမို႔လို႔ သြားလည္တာေပါ့ဗ်”

“ဟယ္ သားက ေမာင္မင္းမင္းတို႔၊ ေမာင္ျမတ္မင္းတို႔နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေနၿပီေပါ့၊ ေမေမ၀မ္းသာလိုက္တာသားရယ္၊ သူတို႔က လူေကာင္းေတြပါ၊ ဟိုေကာင္ေလး ေမာင္ျမတ္မင္းက သားနဲ႔ရြယ္တူေလာက္ပဲ၊ နားေလးတယ္ သေဘာေကာင္းတယ္၊ အလုပ္မွာလည္း အေတာ့္ကိုအားကိုးရတာ၊ သူတို႔ကိုေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ၊ အခုသူတို႔ဆီလာလည္တာပါအေမ၊ သူတို႔က ဘယ္ေနရာမွလုပ္ၾကတာလဲ”

“ေမာင္မင္းမင္းက ေဖ်ာ္ဆရာ၊ ေမာင္ျမတ္မင္းက ေကာင္တာမွာကြဲ႔၊ သြားလိုက္ပါလား”

ေဒးဗစ္ျပံဳးကာ လွည့္ထြက္သြားသည္။ သားျဖစ္သူ၏မ်က္ႏွာ ျပံဳးေနျခင္းေၾကာင့္ သူေ႒းျဖစ္သူလည္း ၀မ္းသာေနသည္။

ေကာင္တာဆီသို႔ လွည့္ထြက္လာခဲ့ေတာ့ ျမတ္မင္းကိုမေတြ႔ရ။ မင္းမင္းနဲ႔အတူရွိေနမလား။ မင္းမင္းဆီ ထြက္လာခဲ့သည္။ မင္းမင္းက ျမတ္မင္းအား မုန္႔ခြဲ႔ေကၽြးေနသည္ကို ေဒးဗစ္ျမင္လိုက္ရသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား သိပ္ကိုၾကည္ႏူးေနၾကတယ္ေပါ့။ ေဒးဗစ္ မ်က္ႏွာ ပုပ္သိုးသြားသည္။ မနာလို၀န္တိုစိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာသလိုလိုသို႔။ လက္သီးကို ဆုပ္ အံကိုက်ိတ္လိုက္မိသည္။

ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ ေဒးဗစ္ကို ျမတ္မင္းျမင္လိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္းမတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။

“အာ သူေ႒းသားပါလား”

မင္းမင္းလည္း မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။

“အလုပ္မလုပ္ပဲ ေရသာခိုေနတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား၊ ျမတ္မင္း”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ခဏေလး လက္ဖက္ရည္လာေသာက္တာပါ၊ ခုပဲသြားေတာ့မွာပါ”

“ဟား မင္းေလသံၾကည့္ရတာ ငါကပဲဆရာႀကီးလုပ္ရေတာ့မလုိလို၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို ဒီေလာက္ႀကီး ရိုရိုေသေသဆက္ဆံဖို႔မလိုပါဘူးကြာ”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သူေ႒းသား”

“လုပ္ျပန္ၿပီ၊ ကဲထားပါ၊ ငါမင္းတို႔ဆီလာလည္တာသိလား”

“ဘာကိစၥ”

မင္းမင္းေမးသည္။

“ကိစၥရွိမွလာရမွာလား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ ေတြ႔ခ်င္လို႔ေပါ့၊ ငါလည္း လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဦးမယ္ကြာ”

ေျပာရင္း ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ျမတ္မင္းေနရာဖယ္ေပးလိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္သြားလိုက္ဦးမယ္”

“ခဏ မနက္ျဖန္အလုပ္နားတယ္မလား၊ ငါတို႔သံုးေယာက္ေလွ်ာက္လည္ၾကမလားဟင္”

ျမတ္မင္း ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္သည္။ ဘယ္လိုလဲဆိုသည့္သေဘာ”

“သူေ႒းသားသေဘာပါ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကြာ၊ မနက္ျဖန္ (၉)နာရီလာႀကိဳမယ္၊ အသင့္ျပင္ထားေနာ္”

ျမတ္မင္းေခါင္းညိတ္ၿပီး လွည့္ထြက္သြားသည္။ စိတ္ထဲကေတာ့ မေပ်ာ္ပါ။ သူကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အေပၚမွာ သိပ္ကပ္ေနသလိုပါပဲလား။ ဘာအၾကံနဲ႔မ်ား။

မင္းမင္းက လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို ကမ္းေပးလိုက္သည္။ မင္းမင္း၏ လက္ကေလးကိုထိသည္အထိပါ ေဒးဗစ္ကိုင္လိုက္သည္။ မင္းမင္းတဒဂၤေၾကာင္သြားသည္။ ေဒးဗစ္က ျပံဳးျပလိုက္သည္။ မင္းမင္း ရုန္းလိုက္ၿပီး မုန္႔ေတြကို ျဖန္႔ခင္းျပလိုက္သည္။

“ႀကိဳက္တာယူစားႏိုင္ပါတယ္”

“ခုနက ဟိုေကာင့္ကို ခြံ႔ေကၽြးေနတာေတြ႔လိုက္တယ္၊ ငါ့ကိုေကာ ခြံ႔ေကၽြးႏိုင္မလား”

“ဘာ”

“ဘာလဲ၊ ခြံ႔မေကၽြးခ်င္ဘူးလား၊ ဒါဆို ငါ့ကို မခင္ဘူးလို႔မွတ္လိုက္မယ္ေနာ္”

မင္းမင္းလက္ကေလးတုန္ေနသည္။ မုန္႔တစ္ခ်ပ္ကိုယူၿပီး မ်က္စိကိုမွိတ္ကာ ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ ၀ါးစားလိုက္သည္။

“ကိုယ့္ခ်စ္သူခြံ႔ေကၽြးတာေလာက္ ေကာင္းတဲ့ အရသာမရွိဘူးေပါ့ကြာ”

“ဘာေျပာတယ္”

“ဟဲဟဲ စတာပါ၊ မင္းကလဲ၊ မင့္ေကာင္ျမင္သြားမွာစိုးရိမ္ေနလိုက္တာ၊ အင္း ငါလည္း မင့္ကို တစ္ခုေလာက္ခြံ႔ေကၽြးခ်င္တာ”

“ယုတ္တိမရွိတာေတြ လာမလုပ္ပါနဲ႔”

မင္းမင္းေမာသြားသည္။

“ငါက ခင္လို႔စတာပါကြာ၊ မင္းကလည္း ထင္ရာေလွ်ာက္ေတြးေနတာခ်ည္းပဲ၊ မင္းဖုန္းခဏေလာက္ေပးႏိုင္မလား”

မင္းမင္းထုတ္ေပးလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကိုထည့္ေပးလိုက္သည္။ သူ႔ဖုန္းထဲသို႔လည္း ဖုန္းနံပါတ္ထည့္ေပးလိုက္သည္။

“အကူအညီလိုရင္ဖုန္းဆက္လိုက္ေပါ့ကြာ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ အားမွအားမနာနဲ႔၊ အခ်ိန္မေရြးဆက္လိုက္၊ ဟုတ္ၿပီလား၊ ငါသြားၿပီ၊ မနက္ျဖန္(၉)နာရီေနာ္”

မင္းမင္း၏လက္ေမာင္းကို ဆုပ္ကိုင္ကာလွည့္ထြက္သြားသည္။ မင္းမင္းသက္ျပင္းကို ခ်လိုက္သည္။ ရင္ဘတ္ထဲက နာက်င္လာသလိုလို။ ေဒးဗစ္ထြက္သြားသည္ကို ျမတ္မင္းျမင္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုကိုိ႔ဆီ အေျပးကေလးလွမ္းလိုက္သည္။

“ကိုကို သူက ကိုကို႔ကို ဘာလုပ္ေသးလဲ”

“ခ်စ္ ေဆးပါသလား”

အေမာေျဖေနရင္းက မင္းမင္းေတာင္းလိုက္သည္။

“ဟင္ ပါတယ္ ပါတယ္”

ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲအၿမဲအသင့္ေဆာင္ထားသည္မို႔ေတာ္ေသးသည္။

“ေရာ့”

ေရတစ္ခြက္ပါ ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ယူေပးလိုက္သည္။ မင္းမင္းေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။

“ကိုကို သူက ဘာေတြေျပာသြားေသးလဲဟင္”

“ သူ႔ကို မုန္႔ခြံ႔ေကၽြးဆိုလို႔ ခြံ႔ေကၽြးလိုက္ရတယ္”

“ေတာက္! ဘယ္လိုေကာင္လဲမသိ၊ သူေ႒းသားဆိုၿပီး ခိုင္းခ်င္ရာခိုင္းေနတဲ့ေကာင္”

“ကိုကိုေနေကာင္းသြားပါၿပီ၊ ခ်စ္ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္သြားေတာ့”

“ကိုကိုတကယ္ရပါတယ္ေနာ္”

“ရပါတယ္ခ်စ္”

“ကိုကိုေနာက္ဆို သူ႔ကို သတိထားပါေနာ္”

“ေအးပါ၊ ခ်စ္လည္း သတိထားပါ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ညေတာ့ အပ်င္းေျပ ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ျမတ္မင္းဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုကိုကေတာ့ ခုတင္ေပၚမွာလဲေလ်ာင္းရင္း နားၾကပ္ကေလးနဲ႔ သီခ်င္းကို ဇိမ္ရွိရွိနားေထာင္ေနသည္။ မက္ေဆ့ေလးေရာက္ေနသည္ေၾကာင့္ ဖတ္လိုက္သည္။ မက္ေဆ့ေလးက အေတာ္ထူးျခားသည့္မက္ေဆ့။ ျမတ္မင္းစိတ္ကိုပင္ ေတြေ၀သြားေစသည္။

“အခ်စ္ ငါ့ကိုမွတ္မိေသးလား” တဲ့။

သူ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ အေကာင့္နာမည္ေလးကေတာ့ loveninny တဲ့။ အဓိပ္ပါယ္ကေတာ့ ခ်စ္လူမိုက္ေပါ့ေနာ္။ သူ႔ေ၀ါေလးေပၚသြားၿပီး သူ႔ပံုကိုရွာလိုက္သည္။ မေတြ႔ရပါ၊ ေတြ႔ရသည္က ညစ္ညမ္းေသာ ေဂးဗီြဒီယိုမ်ား။ ညစ္ညမ္းေသာ ေဂးဓာတ္ပံုမ်ား။ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခုလိုပံုမ်ားဗီြဒီယိုမ်ားကို ၾကည့္ရတာ ၀ါသနာပါသည္ဆိုေတာ့ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ကိုယ့္ကို “အခ်စ္” လို႔ ေခၚသည့္ သူ ဘယ္သူလဲဆိုတာကိုေတာ့ သိခ်င္လြန္းလွသည္။ သူတင္ထားသည္မ်ားက မ်က္စိပသာဒျဖစ္ေစသည္။ စေတတပ္မ်ားကလည္း မ်ားျပားလြန္းတာေၾကာင့္ ဖတ္ေနလိုက္မိသည္။

“ငါ မင္းကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ မင္းသိေစရမယ္၊ တစ္ေန႔ ငါမင္းကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေအာင္ ငါႀကိဳးစားမယ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲအခက္အခဲေတြၾကံဳေတြ႔ရပါေစ မင့္ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္သြားမယ္၊ မင္းေစာင့္ၾကည့္ေနပါ”

ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ စေတတပ္ပါလား။ ဒီလူ႔စိတ္ ေတာ္တာ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းမဲ့ပံုပဲဟု မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္မိသည္။ သူ ဘယ္သူ႔ကို ရည္ညြန္းၿပီး ခုလိုစေတတပ္မ်ားကို တင္ရတာပါလိမ့္။ ေနာက္ စေတတပ္တစ္ခုကိုလည္း ဖတ္လိုက္သည္။

“ငါသိပ္ေက်နပ္တယ္၊ ငါေပ်ာ္တယ္၊ ငါ၀မ္းသာတယ္၊ ဘာေၾကာင့္ဆို ငါ သူ႔ကို နမ္းလိုက္လို႔ပါပဲ”

ေနာက္တစ္ခု။

“မင္းနဲ႔အတူ ညေလးတစ္ညကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တယ္၊ သည့္အတြက္ ငါ ေသေလာက္ေအာင္ေက်နပ္ခဲ့ရတယ္ခ်စ္သူ၊ ငါဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ မင္း သိမွသိပါေလစကြာ”

“အိုးးး ေလာကႀကီး သိပ္ဆန္းၾကယ္ပါလား၊ မင္းကိုေတြ႔ဖို႔အတြက္နဲ႔ ငါ ေန႔ေန႔ညည ပင္ပင္ပန္းပန္းရွာခဲ့ရ၊ ငါ ေျခကုန္လက္ပန္းက်ခဲ့ကာမွ၊ မင္းက ငါ့ရဲ့အနီးဆံုးတစ္ေနရာမွာ၊ ဆန္းၾကယ္လြန္းတဲ့ေလာကႀကီးကြာ”

“သူ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ငါ ခ်စ္ခဲ့မိတယ္၊ သူ႔ကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္ကတည္း ငါ့စိတ္ေတြ သူ႔ဆီကိုပဲေရာက္ေရာက္ေနခဲ့တယ္၊ အျပစ္ကင္းစင္လွတဲ့ သူ႔ရဲ့မ်က္ႏွာေလးက ငါ့လိပ္ျပာထဲက မထြက္ခဲ့ဘူး၊ ငါဘာဆိုဘာမွ အာရံုစုစည္းလို႔မရေတာ့ဘူး၊ ငါ မင္းကိုေတြ႔ေအာင္ရွာမယ္၊ ငါ မင္းကို ေတြ႔ေအာင္ရွာေနဆဲပါပဲ၊ ရက္ေတြအေတာ္ၾကာသြားလည္း ငါဆက္ရွာေနဆဲပါပဲ”

“မင္းသိရဲ့လားခ်စ္သူ၊ မင္းအတြက္နဲ႔ ငါ့စိတ္ေတြ ဗေလာင္ဆူေ၀ခဲ့။ ျမင္ျမင္သမွ် အျပစ္လို႔သာျမင္ခဲ့၊ ေလာကႀကီးကို အေကာင္းမျမင္တတ္ေတာ့ဘူး၊ ျမင္ျမင္သမွ်ကို ငါေဒါသထြက္ေနမိခဲ့၊ ဒါဟာ မင့္ကိုခ်စ္လို႔ပါပဲကြာ”

ေနာက္တစ္ခု။

“ငါ့ဘ၀မွာ ငါ့ကိုရင္ခုန္ေစခဲ့သူ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွမရွိခဲ့၊ ဘယ္သူေတြမွ ငါ့ကိုရင္ခုန္ေအာင္မျပဳစားႏိုင္ခဲ့၊ ငါ့ကိုရင္ခုန္ေစႏိုင္ေလာက္တဲ့ တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ ေပၚထြက္လာပါေစလို႔ ငါေန႔ေန႔ညညဆုေတာင္းခဲ့တယ္၊ ငါ့ဆုေတာင္းေတြျပည့္ခဲ့တယ္၊ တစ္ေန႔က ငါ့ကိုရင္ခုန္ေစခဲ့တဲ့သူ႔ကို ငါေတြ႔ခဲ့တယ္၊ ငါ ငါ ငါေလ သူ႔ကို အရမ္းခ်စ္မိသြားတယ္၊ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ခ်စ္မိသြားတယ္၊ သူ႔ကိုျမင္စက ငါသိပ္ကိုသတိလက္လြတ္ျဖစ္သြားခဲ့ရတယ္၊ ညညမွာလည္း သူ႔မ်က္ႏွာေလးကိုပဲေျပးျမင္ေယာင္ၿပီး အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး၊ မနက္ျဖန္မွာလည္း သူ႔ကိုေတြ႔ခဲ့တဲ့ေနရာေလးဆီ ငါဆက္ဆက္သြားမယ္၊ မင့္ရဲ့အရိပ္အေယာင္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႔လိုေတြ႔ျငားေပါ့ခ်စ္သူ”

စေတတပ္ေတြက ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းလွသည္ေၾကာင့္ ျမတ္မင္း ထပ္ကာထပ္ကာပဲ ဖတ္ေနမိသည္။

“ဟိုမိုေလာကက သိပ္ကိုပ်င္းစရာပါပဲလားကြာ၊ အင္းေလ ခ်စ္သူမရွိတဲ့ဘ၀ဆိုေတာ့ သိပ္ကိုအထီးက်န္ဆန္လြန္းတဲ့ဘ၀ပဲေပါ့ေနာ္၊ ငါ့မွာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ေလာက္ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ၊ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္သာရွိရင္ ဟိုမိုဘ၀ဟာ သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲ၊ ငါ့ဘ၀ဟာလည္း အထီးက်န္ဆန္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့ဘ၀ကိုေပ်ာ္ရႊင္လာေစမဲ့ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြ ေျပေပ်ာက္သြားေစမဲ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ငါ့ရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္ျဖစ္လာမဲ့ မင္းတစ္ေယာက္ ျမန္ျမန္ထြက္ခဲ့ပါလားကြာ၊ ငါ အထီးက်န္ဆန္လြန္းလွၿပီ”

စေတတပ္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ျမတ္မင္း ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနရသည္။ မက္ေဆ့ထဲမွာေတာ့ “အခ်စ္ငါ့ကိုမွတ္မိေသးလား” တဲ့။ သည္အေကာင့္ပိုင္ဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က ကိုယ့္ရဲ့ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ေလသလား။ စေတတပ္ေတြအရ ကိုယ့္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားနဲ႔ နည္းနည္းေလးမွ အတူ။ မတိုက္ဆိုင္။ ဒါနဲ႔မ်ား ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို “အခ်စ္” လို႔ေခၚလိုက္သလဲ။ ဘာေၾကာင့္ “ငါ့ကို မွတ္မိေသးလား” လို႔ ေမးလိုက္ရတာလဲ။ တစ္ခ်ိန္က ကိုယ့္ကို ခ်စ္စကားလာေျပာသူမ်ားကို စဥ္းစားေနရသည္။ သူတို႔ေတြမ်ားလား။ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလား။ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ စဥ္းစားရၾကပ္လြန္းတာေၾကာင့္ ေခါင္းေတြပင္ ကိုက္လာသည္။ ေတာ္ၿပီ ဘာမွမစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သူဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ သိရေတာ့လည္း ကိစၥမရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္မွာ ကိုကိုတစ္ေယာက္လံုးရွိေနၿပီပဲ။ သူကိုယ့္ကို ခ်စ္စကားလာေျပာတယ္ထားဦးေတာ့ “ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိေနၿပီ” လို႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာပစ္လိုက္မည္။

“ခ်စ္ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ”

ကိုကိုေဘးမွာေရာက္လာသည္။

“အာ ကိုကို ပံုလွလွေလးေတြေတြ႔လို႔ၾကည့္ေနတာ”

“ဘယ္မလဲ ကိုကို႔ကိုလည္း ျပပါဦး”

ပံုမ်ားကို တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုျပလိုက္သည္။ စေတတပ္ေတြကိုေတာ့ ကိုကိုမျမင္ေအာင္ အလ်င္အျမန္ေက်ာ္ပစ္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ကို “အခ်စ္” လို႔ ေခၚလိုက္သည္ကို ကိုကို႔ကိုေျပာျပလိုက္ရမလားဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ ကိုကိုနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ေတာ့သည္မို႔ မျပေတာ့ဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

“လွလား”

“လွတာေပါ့၊ အလန္းေလးေတြခ်ည္းပဲေနာ္၊ ဟာ ညစ္ညမ္းဗီြဒီယိုေတြလည္း ပါတာပဲလား၊ ၾကည့္ရေအာင္ေလခ်စ္”

“ဒါေတြေနာက္မွၾကည့္၊ အရင္ဆံုး ပံုေတြေဒါင္းလိုက္ဦးမယ္”

ႀကိဳက္သည့္ပံုမ်ားကိုတစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုေဒါင္းလိုက္သည္။

“ေတာ္ေတာ့ကြာ၊ ကိုကိုက ခ်စ္နဲ႔ အတူတူၾကည့္ခ်င္လွၿပီ”

“ေအးပါ”

ကိုကိုက ေနာက္ကေန ကိုယ့္ခါးေလးကို ေပြ႔ဖက္ရင္း ဇိမ္ရွိရွိၾကည့္ေနသည္။ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ကိုကိုရစ္လာသည္။ နားရြက္ လည္ပင္း၊ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ကို လာလာနမ္းသည္။ ရင္အံုႀကီးကို ဆြဲဆိတ္သည္။ ခ်က္ေအာက္ပိုင္းကို လာလာပြတ္သည္။

“ခ်စ္ ကိုကိုမေနႏိုင္ေတာ့ဘူးကြာ”

“လူဆိုး ဟြန္း”

ကိုကိုက ကိုယ့္ကိုယ္ေလးကိုေပြ႔ကာ အိပ္ယာခုတင္ထက္ တြန္းလွဲခ်သည္။ အနမ္းမ်ားက ၾကမ္းသထက္ၾကမ္းလာသည္။

“ကိုကိုက ၾကမ္းတမ္းတယ္ကြာ”

“ခ်စ္ေၾကာင့္ေပါ့”

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သူေ႒းသားေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ေလွ်ာက္လည္ရန္ လာႀကိဳမည္ဆိုသည္ေၾကာင့္ မင္းမင္းနဲ႔ ျမတ္မင္း အ၀တ္အစားျပင္ဆင္ေနရသည္။

“ကိုကို ခ်စ္ကေတာ့ သူလည္ခ်င္လို႔သာ လိုက္လည္ေနရတာ၊ စိတ္မပါဘူး”

“ကိုကိုလည္း မပါပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္သည္းခံလိုက္ပါ၊ သူလည္း ကိုကိုိတို႔လို ဟိုမိုတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ ဟိုမိုအခ်င္းခ်င္း ေလွ်ာက္လည္ခ်င္ရွာမွာေပါ့၊ ကိုကိုတို႔လည္း ဘ၀တူသူငယ္ခ်င္းရတာေပါ့ခ်စ္”

“သူက ခင္ဖို႔ေကာင္းလို႔လားကိုကိုရ”

“ေပါင္းၾကည့္ရဦးမွာေပါ့ခ်စ္ရ”

တံခါးေခါက္သံၾကားလိုက္ရသည္။

“သူလာၿပီထင္တယ္”

မင္းမင္းတံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

“မၿပီးၾကေသးဘူးလားကြ”

၀င္၀င္ခ်င္း ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္က ေမးလာသည္။

“ၿပီးပါၿပီ”

“ဟာ မင္းတို႔၀တ္စားထားတာကလည္းကြာ၊ တံုးလိုက္တာ၊ ေတာသားက်ေနတာပဲ၊ ခုလို အျပင္မွာေလွ်ာက္လည္ရင္ ေခတ္မီမီေလး၀တ္သြားမွ ေတာ္ကာက်မွာကြ၊ ထားပါေတာ့ အရင္ဆံုးကြာလာလာမ္ပူသြားမယ္၊ မင္းတို႔ကို ငါ့စိတ္ႀကိဳက္ အ၀တ္အစား၀ယ္ေပးမယ္ကြာ၊ ငါ့လက္ေဆာင္လို႔ပဲသေဘာထားေပါ့ကြာ”

“ရပါတယ္၊ ၀ယ္ေပးစရာမလိုပါဘူး”

“မရဘူး၊ ၀ယ္ေပးရမယ္၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၀ယ္မေပးရရင္ ငါစိတ္ခ်မ္းသာမွာမဟုတ္ဘူး၊ လာသြားၾကမယ္”

ေဒးဗစ္က ျမတ္မင္းလက္ကေလးကို ဆြဲသည္။ ျမတ္မင္းရုန္းလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္က ရယ္ျပသည္။ ကိုကိုကေတာ့ မျမင္လိုက္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေဒးဗစ္ကားေပၚတက္လိုက္ၾကသည္။

ေဒးဗစ္သည္ ကားေမာင္းကၽြမ္းက်င္ပံုရသည္။ လ်င္ျမန္စြာေမာင္းထြက္သြားသည္။ မင္းမင္းႏွင့္ျမတ္မင္းမွာ ရင္တမမနဲ႔ျဖစ္ေနရသည္။ မင္းမင္းကား ႏွလံဳးေရာဂါအခံရွိသည္မို႔ ရင္ဘတ္ထဲက တစစ္စစ္နာက်င္လာပံုရသည္။ ေၾကာက္လန္႔ေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္မည္။ ရင္ဘတ္ကိုဖိထားပံုရသည္။

“ကိုကိုေနမေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းပါတယ္ခ်စ္၊ ကိုကိုလန္႔ေနလို႔ျဖစ္ရတာပါ”

“ကားကိုျဖည္းျဖည္းေမာင္းပါလား၊ ဒီမွာလန္႔ေနၿပီ”

“မင္းတို႔ကလည္း မိန္းမက်ေနတာပဲ၊ ေၾကာက္တတ္လိုက္တာက..၊ စီးစဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲေပါ့ကြာ၊ က်င့္သားရသြားရင္ေတာ့ ဘာမွေၾကာက္စရာမရွိေတာ့ဘူး၊ ငါ့အတြက္ကေတာ့ ဒီေလာက္ကေအးေဆးပဲ၊ ဘာအႏၱရာယ္မွမရွိပါဘူးကြာ”

ႀကီးမားလြန္းသည့္ ကုန္တိုက္ႀကီးေရွ ့သို႔ေရာက္ေတာ့ ကားကိုရပ္လိုက္သည္။

“ကဲ လာ၊ မင္းတို႔အတြက္ အ၀တ္အစား၀ယ္ေပးရမယ္”

ေဒးဗစ္က ေနကာမ်က္မွန္ႀကီးတပ္ကာ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ၿပီး ေရွ ့ဆံုးမွ ဦးေဆာင္ထြက္သြားသည္။

“ကဲေျပာ၊ အ၀တ္အစားကို မင္းတို႔စိတ္ႀကိဳက္ေရြးမလား၊ ငါ့စိတ္ႀကိဳက္ေရြးေပးရမလား”

ျမတ္မင္း ကိုကို႔ကိုၾကည့္လုိက္သည္။

“ရပါတယ္ ျဖစ္သလိုလုပ္လိုက္ပါ”

“အိုေက ဒါဆို ငါ့စိတ္ႀကိဳက္ေရြးေတာ့မယ္ကြာ”

ေဒးဗစ္သည္ အ၀တ္အစားမ်ားကို တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ေရြးသည္။ စိတ္တိုင္းက်သည္မရွိ။ ေရြးေတာ့လည္း ေစ်းႀကီးတာမွ၊ အမ်ိဳးအစားေကာင္းတာမွေရြးသည္။

“မင္းတို႔လည္း ကူေရြးေပးပါဦးကြာ၊ ဒီမွာ ဦးေႏွာက္ေျခာက္လာၿပီ”

မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္း ႀကိဳက္တာေလးေတြေတြ႔လို႔ ယူလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္က လ်င္ျမန္စြာတားသည္။ ေတာဆန္သည္တဲ့။ ပံုတံုးႀကီးတဲ့။ ေစ်းေပါတယ္တဲ့။ စိတ္တိုင္းမက်ျပန္။

“မင္းတို႔ ေခတ္အျမင္ကလည္းကြာ၊ သူငယ္တန္းကေလးေလးက်ေနတာပဲ၊ ခုေခတ္ေယာက်္ားေလးဆိုတာ ရိုးရိုးႀကီးေတြ ပံုတံုးႀကီးေတြ မ၀တ္ရဘူးကြ၊ နည္းနည္းဗီလိန္ဆန္ဆန္ေလး၀တ္မွေတာ္ကာက်မယ္၊ ခုလိုအျပင္ထြက္ရင္လည္း မိုက္မိုက္ကန္းကန္းေလး၀တ္မွ လူရာ၀င္တာကြ”

ဆိုၿပီး သူ႔စိတ္တိုင္းက်တာကိုေရြးလိုက္သည္။ ေရြးေတာ့လည္း ထူးထူးဆန္းဆန္း ရွပ္လက္တိုအကြပ္စိပ္ဆင္တူေလးသံုးထည္။

“ကဲ ဒါေလးဆိုမေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းတယ္၊ လွတယ္၊ ခုဟာက ဘယ္ႀကီးလဲ သံုးထည္ႀကီးေတာင္”

“ဟဲဟဲ၊ ငါက မင္းတို႔နဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ၾကည့္ခ်င္လို႔ပါကြာ၊ ငါ့ကိုလည္း ၀တ္ခြင့္ေပးၾကပါကြာ”

ႏွစ္ေယာက္သားတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ ကိုကိုက ေခါင္းညိတ္ေမးေငါ့ျပလိုက္သည္။

“သေဘာပါကြာ၊ အတူတူ၀တ္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့”

“ဟဲ ဟဲ ေက်းဇူးပါကြာ၊ ေနာက္၀ယ္ရရင္ေကာင္းမလဲ”

စဥ္းစားရင္း မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းတို႔ရဲ့ဖိနပ္မ်ားကိုၾကည့္လိုက္သည္။

“ဟာကြာ မင္းတို႔ရဲ့ဖိနပ္ကလည္း အေဟာင္းႀကီးပါလား၊ ျမင္းမင္းကလည္း ညွပ္ဖိနပ္ႀကီး ေတာဆန္လိုက္တာ၊ မင္းမင္းကေတာ့ ေန႔တိုင္းစီးဖိနပ္ႀကီးမဟုတ္လား၊ ပံုေတြက တံုးမွတံုး၊ မင္းတို႔နဲ႔ေတာ့ စိတ္ပ်က္ပါတယ္ကြာ၊ လာ ငါ ဖိနပ္၀ယ္ေပးမယ္”

ျမတ္မင္းက ၀င္တားသည္။

“ေတာ္ပါၿပီ၊ အကၤ ်ီတစ္ထည္ဆိုရင္ပဲေတာ္ေလာက္ပါၿပီ၊ အားနာစရာႀကီး”

“သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ၾကားမွာ အားနာတယ္ဆိုတဲ့ စကားလိုလို႔လားကြ၊ မင္းတို႔ ငါနဲ႔ေတြ႔ခြင့္ ခင္ခြင့္ရလို႔ ကံေကာင္းတယ္လို႔ပဲမွတ္လိုက္ပါ”

ေျပာရင္း ဖိနပ္မ်ားရွိရာဆီ ဦးေဆာင္ေခၚသြားသည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္။

ေဒးဗစ္က ဖိနပ္မ်ားကိုစိတ္ႀကိဳက္ေရြးသည္။ စိတ္ႀကိဳက္မေတြ႔ျခင္းေၾကာင့္ ကူေရြးေပးရန္ေျပာသည္။ ႏွစ္ေယာက္သားလည္း ႀကိဳက္တာေလးေတြ ေရြးၾကသည္။ ေဒးဗစ္က မႀကိဳက္ျပန္၊ ေတာဆန္သည္၊ ေစ်းေပါသည္၊ ေခတ္ေအာက္သည္ဆိုပဲ။ ေနာက္မွ သူႀကိဳက္သည့္ ဆင္တူဖိနပ္ေလးကိုေရြးလိုက္ျပန္သည္။

“ဒါေလးမဆိုးဘူး၊ အေရာင္လည္းလွတယ္၊ ေတာက္ပေနတာပဲ၊ ဒါမ်ိဳးေတြက ေခတ္အမီဆံုးေယာက်္ားေလးေတြ၀တ္ရတာကြ၊ ေတာ္မေတာ္ စီးၾကည့္ရေအာင္”

ထိုင္ၿပီးသံုးေယာက္သား ကိုက္မကိုက္စီးၾကည့္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္နဲ႔ မင္းမင္းအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေပမဲ့ ျမတ္မင္းအတြက္ေတာ့ ဖိနပ္က ေသးေနသည္။

“ဟာကြာျမတ္မင္း မင္းေျခေထာက္က ေတာ္ေတာ္ရွည္တာပဲေနာ္၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ ေသနတ္ရွည္လို႔ပဲျဖစ္ရမယ္”

ေဒးဗစ္၏ ေနာက္ေျပာင္မႈေၾကာင့္ ျမတ္မင္းရယ္လိုက္သည္။ ကိုကို႔ကိုလည္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုကိုကေတာ့မရယ္ပါ။

“ဟုတ္တာေပါ့ကြာ၊ ငါ့ဟာက ရွည္ေတာ့ ေျခေထာက္လည္း ရွည္တာေပါ့”

“ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းခ်စ္သူေခ်ာေခ်ာရတာေနမွာေပါ့ကြ”

ဒီတစ္ခါေတာ့ မင္းမင္းမရယ္ပဲမေနႏိုင္။ ဟက္ကနဲ႔ရယ္လိုက္သည္။

“ေၾသာ.. မင္မးင္းကရယ္လိုက္ရင္ေတာ့ေခ်ာသားပဲကြ၊ ကဲျမတ္မင္း ဒီဟာေလးစီးၾကည့္လိုက္၊ ေတာ္မယ္ထင္တယ္”

စီးၾကည္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားသည္။

“သိပ္ဟုတ္သြားၿပီ၊ ဘယ္လိုလဲ ငါက အေရြးေတာ္တယ္မဟုတ္လား”

“ေအးပါကြာ”

“ကဲ အကၤ ်ီေရာ ဖိနပ္ေရာေရြးၿပီးသြားၿပီ၊ ေနာက္ဘာလိုေသးဘာလိမ့္”

“ဟာေတာ္ပါေတာ့ကြာ၊ ဘာမွမလိုေတာ့ပါဘူးကြာ”

မင္းမင္း၀င္တားသည္။

“မရဘူး၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ငါလွလွပပေလးဆင္ေပးရမွေက်နပ္ႏိုင္မယ္၊ ငါ့ဆႏၵကို မင္းတို႔မတားနဲ႔၊ ၾကည့္စမ္း မင္းတို႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကလည္း ပြပြႀကီး၊ ခုေခတ္မွာ စကင္းနီက်ပ္က်ပ္ေလး၀တ္မွေခတ္မီတာကြ၊ ၿပီးေတာ့ အေရာင္လည္းေတာက္ပရမယ္၊ ၀တ္ထားရင္ခ်က္ေအာက္ပိုင္းကဟာက အနည္းငယ္ ေဖာင္းဖုၿပီး ထင္သာျမင္သာရွိေနရမယ္၊ ဒါမွ sexy က်မွာ၊ မဟုတ္ဘူးလား”

“ရွက္စရာႀကီးေပါ့ကြာ”

ျမတ္မင္း၀င္ေျပာသည္။

“ဟ ျမတ္မင္းရ၊ ေယာက်္ားပဲကြာ၊ ရွက္စရာလားကြ၊ အဲလိုေလး၀တ္ထားမွ၊ ေကာင္မေလးေတြက ကိုယ့္ငမ္းမယ္၊ ငါတို႔လိုေကာင္ေတြကလည္းေၾကြမွာေပါ့ကြ၊ ငတံုးရ”

ဒီတစ္ခါလည္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ်ားရွိရာဆီ ဦးေဆာင္ေခၚသြားျပန္သည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းလည္း လက္ႏွစ္ဖက္ကိုေဘးသို႔ျဖန္႔ကား၊ ပုခံုးကေလးျမ  ွင့္လိုက္ၾကသည္။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့သေဘာ။

တစ္ခါလည္း ေဒးဗစ္က ေစ်းအႀကီးဆံုး ဂ်င္းေဘာင္းဘီဆင္တူေလးကိုေရြးလိုက္ျပန္သည္။ ေစ်းႀကီးတာေၾကာင့္ ျမတ္မင္းမွာေတာ့ အံ႔ၾသမဆံုးျဖစ္ေနရသည္။ ခါးႏွင့္ကိုက္မကိုက္သိေစရန္ လည္းပင္းမွာတိုင္းၾကည့္သည္။ အေတာ္ပဲျဖစ္ေနတာေတြ႔ရသည္။

“လည္ပင္းနဲ႔ကြက္တိဆိုရင္မေကာင္းဘူးကြ၊ ၀တ္ၾကည့္လိုက္ရင္ပြပြႀကီးျဖစ္ေနတတ္တယ္၊ ပြေနရင္ေတာ့ ခ်က္ေအာက္ပိုင္းက ကိုယ့္ပစၥည္းက မေပၚလြင္ေတာ့ဘူး၊ sexy လည္းမက်ေတာ့ဘူး၊ ေနာက္တစ္ခုေရြး”

စိတ္တိုင္းမက်ျပန္။ သူကိုယ္တိုင္ေရြးၿပီး လည္ပင္းမွာ မကိုက္ညီေတာ့သည့္ အထည္ကိုမွ ေရြးယူလိုက္သည္။

“ဒါမွအေတာ္ပဲျဖစ္မယ္၊ ေနာက္မ်က္မွန္၀ယ္ရဦးမယ္”

ေနာက္မွာပဲ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္လာၾကရသည္။

“ေယာက်္ားဆိုတာ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားမွ ေယာက်္ားပီသတာကြ၊ ျမတ္မင္းလိုႏႈတ္ခမ္းေမႊးပါတဲ့ေကာင္ကမွ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႔ပိုလိုက္ဖက္တယ္၊ လိုက္ဖက္ေတာ့ ဗီလိန္ဆန္ၿပီး ေယာက်္ား ပီသသြားေရာ၊ sexy လည္းက်သြားေရာ”

“ငါကေတာ့ ေယာက်္ားမပီသဘူးေပါ့”

မင္းမင္းေျပာသည္။

“မင္းလည္းေယာက်္ားပီသပါတယ္ကြာ၊ မင္းကေတာ့ သန္႔ျပန္႔ေနလြန္းတယ္၊ မင္းၾကည့္ရတာ မုတ္ဆိတ္ထူပါတယ္ကြ၊ တိုႏွံ႔ႏွံ႔ထားစမ္းပါ၊ ပိုေယာက်္ားပီသသြားေအာင္၊ ျမတ္မင္းလိုေပါ့၊ ၾကည့္စမ္း ျမတ္မင္းဆို ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတိုႏွံ႔ႏွံ႔နဲ႔ ေခ်ာမွေခ်ာ၊ မိုက္မွမိုက္၊ ေယာက်္ားပီသမွပီသ၊ sexy က်မွက်”

ျမတ္မင္းရယ္ေနရသည္။

“ဟုတ္လို႔လားကြာ၊ မင္းကေတာ့ ေျမ  ွာက္ဖို႔ပဲသိတယ္”

“ ငါက မွန္တာပဲေျပာတတ္တယ္ေဟ့ေကာင္၊ ကဲ ၀ယ္စရာကေတာ့ စံုသြားၿပီ၊ ေနာက္ထပ္လိုခ်င္တာရွိေသးရင္ေျပာ၊ အားမနာနဲ႔”

“ဟာေတာ္ပါၿပီ၊ ဒီေလာက္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္လြန္းလွၿပီ”

“ဒါဆိုလည္း အ၀တ္လဲခန္းသြားမယ္၊ ဒီအ၀တ္အစားေတြ အခုပဲ၀တ္ၿပီး ၿမိဳ ့ထဲေလွ်ာက္လည္ၾကမယ္၊ မေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းပါတယ္”

အ၀တ္လဲခန္းေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ေဒးဗစ္၀င္သြားသည္။ မင္းမင္းနဲ႔ ျမတ္မင္းကေတာ့ ရပ္က်န္ခဲ့သည္။

“ေဟ့ေယာင္ေတြ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ၀င္ခဲ့ေလကြာ”

“မင္းအရင္လဲလိုက္၊ မင္းၿပီးမွ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ လဲမယ္ေလ”

“ဟာ ျမတ္မင္း၊ မင္းတို႔ကလည္းကြာ၊ ရွက္ေနလိုက္ၾကတာ၊ မိန္းမက်ေနတာပဲ၊ ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္း အ၀တ္လဲတာရွက္စရာလားကြ၊ ဒါနဲ႔ေနပါဦး၊ ငါ့က်ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းလဲရမယ္၊ မင္းတို႔ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္အတူလဲမယ္၊ ဆိုေတာ့ ဘာလဲ ငါ့ကိုမိန္းမလို႔သေဘာထားတာလားကြ”

“ မ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုကိုနဲ႔ငါက ခ်စ္သူေတြဆိုေတာ့…”

“ေျပာေနၾကာတယ္၊ လာစမ္းပါ၊ ၿပီးရင္ ၿမိဳ႔ထဲေလွ်ာက္လည္ရဦးမွာ၊ အခ်ိန္ဖင့္ေႏွးေနလို႔ ညမိုးခ်ဳပ္သြားပါဦးမယ္၊ မင္းတို႔နဲ႔ေတာ့ ခက္ပါတယ္”

ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ့လက္ကိုဆြဲကာ အ၀တ္လဲခန္းထဲ ေခၚသြားသည္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဒးဗစ္က အကၤ ်ီကိုခၽြတ္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုပါ ခၽြတ္လိုက္သည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္း ခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ၾကသည္။

“ဟာ မင္းတို႔က ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ မင္းတို႔က မိန္းမလားကြ၊ ရွက္ေနရေအာင္၊ ရွက္မယ္ရွက္ ငါပဲရွက္ရမွာပါ၊ ၾကည့္စမ္း ငါ့ေဘာ္ဒီက လွတယ္မလား”

ေဒးဗစ္က လက္ေမာင္းၾကြက္သားမ်ားကိုပုတ္ျပသည္။ တကယ္လည္း ေဒးဗစ္ခႏၵာကိုယ္အခ်ိဳးအစားက ေယာက်္ားအဂၤါရပ္မ်ားနဲ႔ျပည့္စံုသည္။ ေဘာ္ဒီလွပသည္။ sexy က်ေစရန္ အားကစားမ်ားကို မွန္မွန္လုပ္ထားပံုရသည္။

“မိုက္ပါတယ္၊ မင္းက အားကစားကိုမ်ားမ်ားလုပ္ပံုရတယ္”

ျမတ္မင္းေျပာသည္။

“ဒါေပါ့ကြ၊ ေယာက်္ားဆိုတာ အားစကားလုပ္မွ၊ ၾကြက္သားေတြပါမွ ေယာက်္ားလို႔ေျပာလို႔ရတာေပါ့၊ ပိန္ကပ္ေနရင္ေတာ့ ဘယ္သူကႀကိဳက္မွာလဲကြာ၊ မင္းတို႔ေရာ ခၽြတ္ေလ၊ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

ႏွစ္ေယာက္သား အကၤ ်ီကို ခၽြတ္လိုက္ၾကသည္။

“အင္း မင္တို႔ေဘာ္ဒီကလည္း မဆိုးပါဘူး၊ ေဘာင္းဘီေရာခၽြတ္ေလကြာ”

ခၽြတ္လိုက္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္က စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ကေလးနဲ႔ ဖံုးအုပ္လိုက္သည္။

“မင္းတို႔ကလည္း ရွက္ရန္ေကာ၊ ျမတ္မင္းဟာက ေဖာင္းဖုေနတာပဲေနာ္၊ မင္းမင္းလည္း ေဖာင္းဖုေနတာပါပဲ၊ အင္းေလ မင္းတို႔က ခ်စ္သူေတြဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာ တစ္ေယာက္က သိေနၾကမွာပဲ၊ ကဲ၀တ္လိုက္ေတာ့၊ ကိုက္ရဲ့လား”

အားလံုးတူတူ၀တ္လိုက္ၾကသည္။ ျမတ္မင္း၏ ေဘာင္းဘီက က်ပ္လြန္းတာေၾကာင့္ ဇစ္ကိုအေပၚေရာက္ေအာင္ အေတာ့္ကိုဆြဲေပးလိုက္ရသည္။ မရေတာ့ မင္းမင္းက ကူဆြဲေပးမည္လုပ္ေတာ့ ေဒးဗစ္က ၀င္ဆြဲေပးလိုက္သည္။

“ရသြားၿပီ၊ ၾကည့္စမ္း၊ ဒီေနရာက ေဖာင္းဖုေနေတာ့ sexy က်သြားတာေပါ့ကြာ၊ ဟုတ္ဖူးလား”

ေဒးဗစ္က ပုတ္ပင္ပုတ္ေပးလိုက္ေသးသည္။ ကိုကိုမနာလိုျဖစ္ေနမလားရယ္လို႔ ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာ သိပ္မေကာင္း။

မ်က္မွန္ေလးေတြ ကိုယ္စီတပ္လိုက္ၾကသည္။

“ကဲ ငါတို႔က ခုလိုဆင္တူေလးေတြ၀တ္ထားလိုက္ေတာ့ စံုတြဲနဲ႔တူသြားေရာ့ ၊ မွန္းစမ္း၊ ဘယ္သူနဲ႔ဘယ္သူ ပိုလိုက္ဖက္သလဲ”

ေဒးဗစ္က အရပ္အေမာင္းခ်င္းတိုင္းေနသည္။ မင္းမင္းမေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ၀င္ေျပာလိုက္သည္။

“ကဲ သြားရေအာင္ခ်စ္”

ဆိုၿပီး ျမတ္မင္းလက္ကိုဆြဲကာ ေရွ ့မွထြက္သြားသည္။ ေဒးဗစ္အံကိုက်ိတ္ကာ ေနာက္ကေန ဆုပ္ကုိင္ထားသည့္လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆြဲခြာလိုက္ၿပီး

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ လက္တြဲသြားေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမွာတုန္း၊ ငါလည္း ခုလိုေလးလက္ခ်င္းတြဲၿပီး အလယ္မွာေနမယ္ေလ”

ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ရံုသာတတ္ႏိုင္သည္။

ကားေရွ ့ေရာက္ေတာ့ တက္လိုက္ၾကၿပီး ေဒးဗစ္က သီခ်င္းကိုဖြင့္မည္လုပ္သည္။

“ဘာသီခ်င္းႀကိဳက္လဲ မင္းတို႔.”

“ေအးေအးေလးေတြႀကိဳက္တယ္”

“ျမတ္မင္းကေကာ”

“ဘာသီခ်င္းႀကိဳက္လဲတဲ့”

“ငါက သီခ်င္းေအးေလးေတြ၊ အေဆြးေလးေတြႀကိဳက္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ငါ့မွာနားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိပါဘူးကြာ”

“ေၾသာ္ ေအး ေဆာရီးကြာ၊ ငါေမ့သြားလို႔၊ ငါနဲ႔မင္းမင္းႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ နားေထာင္ေနရရင္ အရသာမရွိဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သီခ်င္းမဖြင့္ေတာ့ပါဘူးကြာ”

လည္ပတ္မည့္ေနရာမ်ားသို႔ ေဒးဗစ္က ေမာင္းသည္။ ေရွ ့၌ေတြ႔ရေသာအရာမ်ားကို ဘာ ဘာဆိုၿပီး ရွင္းျပသည္။ ကစားကြင္း ပန္းျခံ ေရပူစမ္းေနရာအႏွံ႔လည္ပတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အမွတ္တရာဓာတ္ပံုမ်ားစြာကိုလည္း ရိုက္ျဖစ္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္က အၿမဲတမ္းအလယ္မွာသာေနသည္။ ေဒးဗစ္ၾကည့္ရတာ အၿမဲတမ္းရႊင္ျမဴးေနတတ္သည္။ ေဒးဗစ္ေပ်ာ္သလို မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းလည္း  ေပ်ာ္ပါသည္။ ေဒးဗစ္လုပ္ရပ္ေတြကို နည္းနည္းမႀကိဳက္တတ္တာက လြဲလို႔ေပါ့။

ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အေကာင္းစားဟင္းလ်ာမ်ားကို မွာစားၾကသည္။ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းက ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္သည္။ ေဒးဗစ္ကေတာ့ မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ထိုင္သည္။

“အရမ္းေစ်းႀကီးတာေတြ မမွာပါနဲ႔ေဒးဗစ္”

“ျမတ္မင္းကလည္း ကပ္ေစးနည္းလိုက္တာ၊ ငါ့မွာ ပိုက္ဆံေပါပါတယ္ကြ၊ မင္းတို႔လည္းမရွင္းရပါဘူး၊ အကုန္လံုး ငါပဲဒကာခံပါ့မယ္၊ အားမနာတမ္းစားစမ္းပါ”

“သူေ႒းသိရင္ ဆူမွာေသခ်ာတယ္”

“အေမကလား၊ ဟဲဟဲ၊ ငါ့အေမက ငါ့ကိုအလိုလိုက္ထားတာပါကြာ။ အေဖကေတာ့ ဘာမွမေျပာပါဘူး၊ ငါ့ဟာကိုယ္လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနခ်င္ေနမယ္၊ စားခ်င္တာစားမယ္၊ သြားခ်င္တာသြားမယ္၊ ျဖဳန္းခ်င္တာျဖဳန္းမယ္ေပါ့၊ ပိုက္ဆံအတြက္ကေတာ့ မပူရဘူး၊ လိုရင္အေဖ့ဆီေတာင္းလိုက္၊ အေမ့ဆီေတာင္းလိုက္နဲ႔၊ အေဖေရာအေမေရာ ငါလိုသေလာက္ထုတ္ေပးပါတယ္ကြာ”

“မင္း အလုပ္ေရာမလုပ္ဘူးလား”

ျမတ္မင္းအရဲစြန္႔ၿပီးေမးလိုက္သည္။

“ဟာ ျမတ္မင္း မင္းေနာက္ေနတာလား၊ ငါ့အေဖ့မွာ စက္ရံုႀကီးတစ္ရံုရွိတယ္၊ အေမ့ဆီမွာေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္ရွိေနတာပဲကြာ၊ ငါကအလုပ္လုပ္ဖို႔လိုလို႔လားကြ”

“ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္၊ မင္းမိဘေတြရဲ့အလုပ္အကိုင္ေတြကို အေမြဆက္ခံဖို႔ မင္းသင္ယူရမယ္လို႔ငါထင္တယ္”

“ဒါေတြ ငါစိတ္မ၀င္စားပါဘူးကြာ၊ ငါ့ဖာသာစားခ်င္စားမယ္၊ သြားခ်င္သြားမယ္၊ ငါ့ကိုခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ ငါနည္းနည္းမွမႀကိဳက္ဘူး”

“ငါကမင္းေကာင္းဖို႔အတြက္ေျပာေနတာပါေဒးဗစ္ရာ”

“မင့္ ေစတနာကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ၊ စားစမ္းပါ၊ လုပ္၊ ေရာ့ ျမတ္မင္း ပါးစပ္ဟ”

ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္သည္။

“ေရာ့ပါ”

ကိုကိုက ေမးေငါ့ျပလိုက္သည္။ ျမတ္မင္းလည္း ပါးစပ္ဟလိုက္ရသည္။

“ေကာင္းတယ္မလား၊ ေရာ့ မင္းမင္းေကာ ပါးစပ္ဟ”

ဟလိုက္သည္။

“အရမ္းအရသာရွိတယ္ေနာ္”

ေဒးဗစ္က အားရပါးရစားသည္။ မင္းမင္း၏ ေျခေထာက္အား ေအာက္မွတစ္ခုခုက တို႔ထိသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေအာက္ကိုေတာ့ ငံ႔ုမၾကည့္လိုက္မိ။ ေဒးဗစ္မ်ားလား။ ေဒးဗစ္က မ်က္မွန္ႀကီးေအာက္မွ ခိုးၾကည့္လာသည္။ မ်က္ႏွာအမူအယာကေတာ့ ပကတိတည္ၿငိမ္ေအးစက္လွ်က္။ သူ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တာပါလိမ့္။

ေနာက္ေတာ့ ပိုဆိုးလာသည္။ ေျခသလံုးကို လိမ္ထားသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ ေျခတစ္ဖက္ကို သူ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အသာအယာအုပ္မိုးထားသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေပါင္ၾကားအထိပင္ တို႔ထိလာသည္။ ျမတ္မင္းကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာမွမသိ။ ေဒးဗစ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပတာခံလိုက္ရသည္။ မင္းမင္း ေက်ာပင္ မတ္မတ္ျဖစ္သြားသည္။

ေဒးဗစ္ လုပ္ရပ္ေတြကို မင္းမင္းလံုး၀နားမလည္ႏိုင္ပါ။ ကိုယ့္မွာ ခ်စ္သူျမတ္မင္းရွိေနမွန္း သိပါလွ်က္နဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ လူကို ခုလိုတို႔ထိတို႔ထိလုပ္ရတာပါလိမ့္။ ကိုယ္တို႔အခ်စ္ကိုခြဲဖို႔မ်ားလုပ္ေနသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုမ်ားခ်စ္ေနေလသလား။ အိမ္ေရာက္သည္အထိ ေငးငိုင္ေတြေ၀ေနမိဆဲ။

ေငးငိုင္ေနသည့္ မင္းမင္းအျဖစ္ေၾကာင့္ ျမတ္မင္း ေမးလိုက္သည္။

“ကိုကိုေနမေကာင္းဘူးလား၊ အရမ္းပင္ပန္းသြားလား”

“ေနေကာင္းပါတယ္ခ်စ္၊ ကိုကိုနည္းနည္းပင္ပန္းသြားတယ္ထင္တယ္”

“ဒါဆိုအိပ္လိုက္ေတာ့ ၊ ညစာခ်က္လိုက္ရဦးမလားကိုကို”

“ေခါက္ဆြဲပဲျပဳတ္လိုက္ပါခ်စ္”

“ဟုတ္၊ ကိုကိုခဏလွဲေနေနာ္”

ျမတ္မင္းေရသြားယူေပးလိုက္သည္။

“ေရေသာက္လိုက္ဦး”

ေရေသာက္အၿပီး လွဲခ်လိုက္သည္။

“ကိုကို႔အ၀တ္အစားေတြခၽြတ္ေပးပါဦးခ်စ္ ပူလိုက္တာ”

ၾကပ္ညပ္ေနသည့္ ကိုကို႔အ၀တ္အစားမ်ားကို ခၽြတ္ေပးလိုက္သည္။ အိမ္ရွင္မႀကီးတစ္ေယာက္ပမာ။

“ဟုတ္သားပဲ၊ ခ်စ္လည္းခၽြတ္ဦးမွ၊ က်ပ္လြန္းလို႔ ဗိုက္မွာအရာေတာင္ထင္ေနၿပီ”

ေခါက္ဆြဲျပဳတ္စားအၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ေပြ႔ဖက္ရင္း ေမွးကနဲ႔အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ လည္ပတ္ရတာပင္ပန္းသြားသည္ဆိုေတာ့။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ျမတ္မင္းမွာ အလုပ္က ပါးပါးသြားသည္။ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ေငြရွင္းမွ ကိုယ့္အတြက္ အလုပ္ရွိလာသည္မို႔ ပါးပါးသြားရျခင္းျဖစ္သည္။ အလုပ္ပါးစဥ္ ကိုကို႔ဆီသြားလည္ခ်င္ေပမဲ့ ကိုယ့္အလုပ္ေနရာမွာ လစ္ဟာေနရင္ မေကာင္းသည္မို႔ ကိုကို႔ပင္ပန္းေနမလားဆိုၿပီး လွည့္လွည့္ၾကည့္ေပးရသည္။ ကိုကိုကေနလည္း သိပ္မေကာင္းေတာ့ေလ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကိုကိုေပးထားသည့္ ဖုန္းကဒ္မပါသည့္ ဟမ္းဆက္ေလးကိုဖြင့္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ဖြင့္ရင္း အပ်င္းေျဖရသည္။ ေဖ့ဘုတ္ေလးကိုဖြင့္ေတာ့ မက္ေဆ့ေပၚလာသည္။

“အလုပ္ခိ်န္ႀကီး ေဖ့ဘုတ္သံုးလို႔ပါလား၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ ေရသာခိုေနတယ္ထင္တယ္”

သူကား အျခားမဟုတ္။ တစ္ေန႔က “အခ်စ္ ငါ့ကိုမွတ္မိေသးလား”  ဆိုၿပီး မက္ေဆ့ပို႔လာသည့္ loveninny ဆိုသူျဖစ္သည္။ ကိုယ္အလုပ္ထဲမွာ ဆိုတာ သူ ဘယ္လိုလုပ္သိတာပါလိမ့္။ အနီးအနားက လူတစ္ေယာက္ပဲလား။

“အလုပ္လုပ္ရင္း သံုးေနတာပါကြာ”

လို ့ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“တယ္ဟုတ္ပါလား၊ မင့္အလုပ္က သိပ္ဇိမ္ရွိတယ္ေပါ့”

“တစ္ခါတေလမွပါ”

“ေၾသာ္”

“ယူက ဘယ္သူလဲေျပာေလ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသိလို႔လား”

“သိပ္သိတာေပါ့၊ မင္းက ငါ့ခ်စ္သူေလကြာ”

“ငါက မင့္ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္လား”

“မဟုတ္ေသးဘူး”

“ဒါဆို..”

“မင္းက ငါ့ခ်စ္သူလို႔”

ကိုကိုမ်ားလားဆိုၿပီး ကိုကို႔ဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုအလုပ္မ်ားေနတာေတြ႔ရသည္။

ျမတ္မင္းဘာမွမေျပာျဖစ္ပါ။

“ငါ မင္းကိုအရမ္းခ်စ္တာသိလား”

“မင္း ငါ့ကိုခ်စ္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး၊ ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိၿပီးသား”

“အဲ့ဒါေတြ ငါဂရုမစိုက္ဘူး၊ ငါသိတာက မင့္ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာပါပဲ”

“ပိုင္ရွင္ရွိၿပီးသားလူကို ဆက္ခ်စ္ေနမယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လား”

“မင္းကိုပိုင္ဆိုင္တဲ့လူဟာ ငါပဲ ျမတ္မင္း”

“ ဘာ”

“မင္းကို ငါပဲပိုင္ဆိုင္ရမယ္လို႔ေျပာေနတာ”

“သိပ္ဟုတ္ေနပါလား၊ ငါ့ႏွလံုးသားကိုေတာ့ မင္းဘယ္ေတာ့မွ မပိုင္ဆိုင္ေစရဘူး”

“ဘာလို႔လဲ”

“ငါ ကိုကိုကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ငါက ကိုကို႔အတြက္ဆို အသက္ေတာင္ေပးၿပီးသား၊ နားလည္လား”

“ရီရတယ္၊ မင္းကိုကိုကေကာ မင္းကို မင္းခ်စ္သေလာက္ခ်စ္လို႔လားကြ”

“ငါ ကိုကို႔ကို ယံုတယ္”

“ေစာင့္ၾကည့္ေနေပါ့ကြာ၊ မင္းတို႔အခ်စ္ဘယ္ေလာက္ၿမဲမလဲဆိုတာ ငါေစာင့္ၾကည့္ေနပါ့မယ္”

“မင္း ဘယ္သူလဲေျပာ”

ဒါက လွ်ိဳ၀ွက္ခ်က္ေပါ့”

“မင္း ငါနဲ႔ နီးတဲ့တစ္ေနရာမွာရွိေနလား”

“ဒါလည္း လွ်ို၀ွက္ခ်က္ပဲ”

“မင္းေနာက္ေနတာမဟုတ္လား”

“မေနာက္ဘူး”

“မင့္ပံုျပႏိုင္မလား”

“မင္း ငါ့ကိုျမင္ဖူးပါတယ္ကြာ”

“ဒါဆိုဘယ္သူလဲေျပာျပပါ”

“ႏိုး ႏိုး ႏိုး”

“ေျပာျပပါဆို”

“ငါဘယ္သူလဲဆိုတာ မင္းသိဖို႔မလိုဘူး၊ မင္းတစ္ခုပဲသိထား၊ မင္းကိုငါခ်စ္တယ္ဆိုတာပဲ”

“အရူး”

“မင္းပဲငါ့ကိုရူးေအာင္လုပ္ခဲ့တာ၊ အလုပ္လုပ္လိုက္ဦး၊ ေနာက္မွေတြ႔မယ္အခ်စ္ေလးေရ”

ျမတ္မင္း ရင္ေမာသြားရသည္။ သူဘာေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာသြားရတာပါလိမ့္။ သူဘယ္သူမ်ားျဖစ္ႏိုင္မလဲ။ ကိုကို႔ကို သတိရလိုက္မိသည္။ ကိုကို႔ဆီအေျပးကေလးသြားၿပီး ဖက္လိုက္သည္။

“ကိုကိုေမာလားဟင္”

ခုနကလူအေၾကာင္းကုိေတာ့ ကိုကို႔ကိုမေျပာျပျဖစ္။

“ခ်စ္ အလုပ္ခ်ိန္ႀကီးကြာ၊ မေမာပါဘူးခ်စ္ရဲ့”

“ကိုကို႔ကိုသတိရလို႔”

“ပိုေန ဒီအခ်စ္ကေလးကေတာ့၊ မုန္႔စားဦးမလား”

“ခြံ႔ေကၽြး”

“ေရာ့”

“ေကာင္းလုိက္တာ၊ ကိုကို”

“ဘာလဲ”

“ရႊတ္”

“ခ်စ္ေနာ္ လူေတြျမင္သြားရင္”

“မျမင္ေအာင္ နမ္းတာေပါ့ကိုကိုရ၊ ခ်စ္အလုပ္သြားလုပ္လိုက္ဦးမယ္”

အေလာတႀကီးေျပးသြားတဲ့ခ်စ္ကို မင္းမင္းေငးၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ဖုန္းသံျမည္လာသည္။ နာမည္ကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဒးဗစ္တဲ့။

“ဟဲလို”

“မင္းမင္းလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ ေျပာပါ”

“ငါ့ကိုသိတယ္မလား”

“ေဒးဗစ္လား”

“ဟုတ္တယ္၊ မင္းအခုဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“အလုပ္ထဲမွာပါ၊ ဘာကိစၥရွိလို႔ဆက္လိုက္တာလဲ”

“ဘာကိစၥလဲဆိုေတာ့ အင္း ေျပာျပရမလား”

“ဘယ္လို”

“မင့္ကိုသတိရလို႔ေပါ့ကြာ”

မင္းမင္းေၾကာင္သြားသည္။ ဟိုတစ္ခါလို သူဘာေတြလုပ္ဦးမလို႔ပါလိမ့္။

“ေၾသာ္ အင္းး ငါလည္း သတိရပါတယ္”

“ဟားဟား မင္းေလသံက ငါ့ကိုသတိရတာတဲ့လားကြာ၊ ထားပါေတာ့၊ ငါမင္းကိုေျပာစရာေလးတစ္ခုရွိလို႔ပါ”

“ေျပာေလ၊ နားေထာင္ေနပါတယ္”

“အင္းး ဘာလဲဆိုေတာ့ ေျပာမထြက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ မင္းရိပ္မ်ားရိပ္ထားသလား၊ ငါဘာေျပာမလဲဆိုတာကိုေပါ့”

“ဘာအဓိပ္ပါယ္လဲ”

“ေၾသာ္ တကယ္မသိတာလား၊ မသိဘူးဆိုရင္လည္း ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ေနာက္မွပဲေျပာေတာ့မယ္ကြာ၊ ဒါေလးေတာ့ ေျပာထားလိုက္မယ္၊ မင္းကိုသတိရတယ္၊ တစ္မ်ိဳးေတာ့မထင္နဲ႔ေနာ္၊ ဘိုင့္ဘိုင္၊ အလုပ္ကိုေကာင္းေကာင္းလုပ္ပါ”

သူ႔ဘက္ကဖုန္းခ်သြားသည္။ ေဒးဗစ္လုပ္ရပ္ေတြကို မင္းမင္းနည္းနည္းေလးမွနားမလည္နိုင္ေအာင္ျဖစ္ရသည္။ သတိရတယ္တဲ့။ ေျပာခ်င္တာေလးတစ္ခုရွိတယ္တဲ့။ ဘာစကားလဲဆိုတာ ရိပ္မ်ားရိပ္မိထားသလားတဲ့။ ေတာ္ေတာ္ပေဟဠိလုပ္တဲ့ေကာင္။ စိတ္ထဲက ဆဲေရးပစ္လိုက္သည္။

 “အလကားေကာင္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ လစာထုတ္သည္။ လစာထုတ္အၿပီး မင္းမင္းနဲ႔ျမတ္မင္းေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆိုင္အတြင္းမွထြက္လာစဥ္ ေက်ာ္ဦးက ေနာက္မွလွမ္းေခၚသည္။

“ေဟ့ေယာင္မင္းမင္း”

“ဟာ ေက်ာ္ဦးဘာလဲ”

“လစာထုတ္ၿပီးၿပီမလား၊ သြားမတီးေတာ့ဘူးလား”

“ေၾသာ္ အဲ့ဒါ၊ ငါျမတ္မင္းနဲ႔ သြားစရာေလးရွိလို႔”

“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲလား၊ ငါ့ကိုေကာ မေခၚဘူးလား၊ ငါက မင္းတို႔နဲ႔ သြားေသာက္ခ်င္တယ္လို႔စိတ္ကူးထားတာ”

“ေနာက္ေန႔မွသြားေသာက္ၾကတာေပါ့ေနာ္၊ ငါ အခုတကယ္မတတ္ႏိုင္လို႔ပါ”

“ေအးပါ ေအးပါ၊ မင္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ရေတာ့ အေဟာင္းကိုေမ့ေနၿပီေပါ့၊ သြားပါ၊ သြားပါ၊ မင္းတို႔ဆက္ဆံေရးကလည္း လင္မယားက်ေနတာပဲ၊ ဟဲဟဲ ငါကစတာပါ၊ ငါလည္းသြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

“ေအးေအး”

“ကိုကို ခုနကသြားစရာေလးရွိတယ္လို႔ေျပာလိုက္တာလား”

“ဟုတ္တယ္ခ်စ္၊ တစ္ခုခု၀ယ္စရာေလးရွိလို႔”

“ဘာ၀ယ္မွာလဲဟင္”

“ဟိုေရာက္ေတာ့သိမယ္၊ ခ်စ္ကိုအံ႔ၾသသြားေစခ်င္လို႔”

“ဘာမ်ားလဲကိုကို”

“ဟိုေရာက္ရင္သိရမွာပါဆို၊ လာခ်စ္”

တကၠစီတားၿပီး တက္လိုက္ၾကသည္။ တကၠစီဆရာအား ကိုကိုေစညြန္သည္က လက္၀တ္ရတနာဆိုင္ေရွ ့ဆီသို႔။

“ေၾသာ္ လက္၀တ္ရတနာ၀ယ္မလို႔လား”

“ဟုတ္တယ္ခ်စ္၊ ခ်စ္ေရာကူေရြးေပးေနာ္”

“ေရြးေပးရမွာေပါ့”

“ကိုကို၀ယ္မွာက လက္စြပ္ေလ၊ ခ်စ္အတြက္ေရာ ကိုကိုအတြက္ေရာ ဆင္တူေလးေပါ့”

“ကိုကိုကလည္း လက္ေတာင္မထပ္ရေသးဘူး”

“ေစ့စပ္လက္စြပ္ေပါ့ခ်စ္၊ ေစ့စပ္လက္စြပ္ေလးနဲ႔ ခ်စ္ကို ကိုကိုက လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းမွာသိလား”

“တကယ္လား၊ခ်စ္ေပ်ာ္တယ္ကိုကို”