Mar 4th

ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလံုးသားက္ိုရင္း၍ အခန္း (၃)

By Tay Zar

”ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလံုးသားက္ိုရင္း၍”

အခန္း (၃) -  အခ်စ္ဆိုတာ မီး

(က)

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေတဇ ႏွလံုးေတြတဒံုးဒံုးခုန္၊ နားထင္ကို ေသြးေတြလာေဆာင့္ျပီး မိုက္ကနဲျဖစ္သြားရတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ျပည့္ျဖိဳးေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ငါ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ေနမိျပီထင္တယ္ကြာ“ တဲ့။

ေတဇ ႏွလံုးခုန္သံေတြျမန္လာတယ္။ လက္ေတြေတာင္ တုန္ေနသလိုပဲ။ ရင္ထဲမွာလဲ စိုးရိမ္မႈ အပူမီးေတြ ေတာက္ေလာင္လာတယ္။ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို တအံ့တၾသၾကည့္ျပီး ၾကက္ေသေသေနမိတယ္။ ဒါနဲ႔ျပည့္ျဖိဳးက

“ဘာလဲ။ ငါကေနာက္ေနတယ္ထင္လို႔လား။ တကယ္ေျပာတာကြ“ လို႔ဆက္ေျပာပါတယ္။

ေတဇ အသိျပန္ဝင္လာေတာ့ မ်က္ႏွာကို ေရးလက္စ စာအုပ္ဆီလႊဲလိုက္ျပီး စာဆက္ေရးေနလိုက္တယ္။ ဖတ္စာအုပ္ထဲက စာလံုးေတြက ဝါးေနတယ္။ လက္ေရးကလည္း မမွန္ေတာ့ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ဒီလိုစကားေတြ မၾကားခ်င္ဘူး။ နားေထာင္ဖို႔ အင္အားလည္းမရွိဘူး။ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ျပည့္ျဖိဳးက အားမလိုအားမရျဖစ္ျပီး အသံကို ခုနကထက္ျမွင့္ျပီး

“ ေဟ့ေယာင္ ေတဇ.. ငါေျပာေနတာၾကားလား။ ငါစကားေျပာေနတာကို နည္းနည္းပါးပါးေလး စိတ္ဝင္စားေပးပါဦးကြ“ လို႔ ေျပာလာေတာ့

“အဲဒီေတာ့ ငါကဘာလုပ္ရမွာလဲ“ လို႔ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ လႊတ္ခနဲ ေျပာထြက္လိုက္ျပီးမွ ကိုယ့္အသံက မနာလိုတဲ့အသံ၊ စိတ္ဆိုးတဲ့ အသံေပါက္ေနမွန္း သတိထားမိသြားတယ္။ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ၾကိဳက္ေနတဲ့ အေၾကာင္းရင္ဖြင့္ဖို႔ လုပ္ေနတာ ကိုယ္က ဘာေတြအူတိုစရာ အေၾကာင္းရွိလို႔လဲ။ စဥ္းစားျပီး နည္းနည္းရွက္သြားတယ္။

ျပည့္ျဖိဳးက ေတဇကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ေနတယ္။ သူ႔စကားကို အေလးမထားရ ေကာင္းလားေပါ့။ အဲလို ဘုရႈိး ရိႈးေနတာေလး ကလည္း တစ္မ်ိဳးေလး ခ်စ္စရာေကာင္းေနျပန္ေရာ။ ေတဇ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ျပီး

“ငါက အိမ္စာမျပီးေသးလို႔ပါကြ။ ငါစာမျပီးရင္ အရိုက္ခံရမွာေပါ့။ မင္းလဲ ေဒၚခင္သႏၱာအေၾကာင္း သိသားနဲ႔၊ ေနာက္မွေအးေဆး ေျပာရေအာင္ ဟတ္လား“ လို႔ ေလွ်ာခ်လိုက္ရတယ္။

ဒီေတာ့မွ မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ “ေအးပါကြာ“တဲ့။ အဲဒီေန႔ တစ္မနက္လံုး ေတဇ စိတ္မေပ်ာ္ဘူး။ အတန္းခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ျပီးတစ္ခ်ိန္ေျပာင္းသြားေပမဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ဘာသင္သြားမွန္း မသိလိုက္ဘူး။ အေတြးထဲမွာ ဒီေကာင္ ဘယ္ေကာင္မေလးကို ၾကိဳက္ေနပါလိမ့္။ အဲ့ေကာင္မေလးကေရာ ဘယ္လိုေကာင္မေလးလဲ။ ေတာ္ေတာ္လွေနလို႔လား စသည္ျဖင့္ စဥ္းစားရင္း တစ္ေယာက္ထဲ ေသာကပင္လယ္ေတြ ေဝလို႔ေပါ့။

(ခ)

ဒီေန႕က စေနေန႔။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြျဖစ္တဲ့ စေနေန႔ ျဖစ္ျဖစ္ တနဂၤေႏြေန႔ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ရက္ရက္မွာ ေတဇ အိမ္အတြက္ ေစ်းဝယ္ေပးရတယ္။ အေမက ေတဇကို ေလ့က်င့္ေပးတဲ့ သေဘာေပါ့။ လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတတ္ေအာင္၊ ေျပာရဲဆိုရဲ ရွိျပီး လည္ဝယ္ေအာင္လို႔ေပါ့။ ဒီေန႔ေတဇ ေစ်းကေနအိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ စက္ဘီးကို အိမ္ထဲတြန္းအဝင္ အိမ္ေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္မွာ ျပည့္ျဖိဳးထိုင္ေစာင့္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

ေတဇကိုေတြ႔ေတာ့ ျပည့္ျဖိဳးက

“ေဟ့ေယာင္ ဒီေန႔ ငါနဲ႔ အေဖာ္လာလုပ္ေပးကြာ။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက သူ႔တို႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ႕သား မဂၤလာေဆာင္ကို သြားၾကမွာ။ မဂၤလာေဆာင္က ကၽြန္းေက်ာင္းျမိဳ႕မွာဆိုေတာ့ မဂၤလာပြဲသြားရင္း ငါ့အေဒၚအိမ္ဝင္ၾကမွာ။ ဆိုေတာ့ ညေနေစာင္းေလာက္မွ ျပန္ေရာက္ၾကလိမ့္မယ္။ ငါဂိမ္းေခြ အသစ္ရထားတယ္။ ဂိမ္းႏွိပ္မယ္။ ဇာတ္ကားေတြၾကည့္မယ္ ေလကြာ။ ငါမင္း အေမကိုလည္း ခြင့္ေတာင္းထားျပီးျပီ“ လို႔ေျပာေတာ့

“ေအးဒါဆို ငါအဝတ္အစားလဲျပီးလိုက္ခဲ့မယ္။ ခဏေစာင့္“ ဆိုျပီး စက္ဘီးကို သူ႔ေနရာမွာ ေသခ်ာေထာင္ ျပီး အိမ္ေပၚတက္ခဲ့လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖစ္မဲ့ အဝတ္လဲ အေမ့ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ျပည့္ျဖိဳးနဲ႔ ထြက္ခဲ့တယ္။

ျပည့္ျဖိဳးအိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္စာစားၾကတယ္။ စားျပီးတာနဲ႔ ဂိမ္းေခြအသစ္ကိုစ ကစားၾကတယ္။ ကစားျပီးခဏနားေတာ့ ျပည့္ျဖိဳးက

“တေန႔က ငါမင္းကိုေျပာတာေလ ငါေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ေနမိျပီလားမသိဘူးဆိုတာေလ“ လို႔ေျပာလာေတာ့ ေတဇက “အင္း မွတ္မိတယ္ေျပာ“ လို႔ စကားေထာက္ေပးလိုက္တယ္။

“သူက ငါတို႔ေက်ာင္းကပဲ။ ၁၀တန္း (A) ကေလ။ ငါတို႔ထက္ ၂ႏွစ္ၾကီးမယ္။ ေတာ္ေတာ္လွတယ္ကြ။ သူနဲ႔စသိတာ ၂ပတ္ေလာက္ရွိျပီ။ ငါ့အေမဆိုင္နားမွာ သူ႕စက္ဘီး ခ်ိန္းၾကိဳးျပတ္လို႔ ငါကူညီလိုက္တာေလ။ အဲဒီကေန စသိျပီး ေက်ာင္းမွာလဲ ထပ္ေတြ႔ျပီး ေမးထူးေခၚေျပာလုပ္ျဖစ္ေတာ့ ငါကေၾကြသြားတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မစြံပါဘူးကြာ။ မေန႔ကမွ သိလိုက္ရတာက သူ႔မွာ ခ်စ္သူရွိတယ္တဲ့။ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနတာတဲ့။ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေရစုန္ေမ်ာသြားတာေပါ့ကြာ။“ လို႔ေျပာေတာ့မွ ေတဇ စိတ္သက္သာရာရသြားတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ေကသရီမဟုတ္လို႔။ ျပီးေတာ့ ဟိုကလဲ ဘဲရွိေနလို႔ေပါ့။ “ဒီေတာ့ မင္းဘာမွမခံစားရဘူးလား“ လို႔တီးေခါက္ၾကည့္ေတာ့ “နည္းနည္းေတာ့ခံစားရတာေပါ့ကြာ။ ဒါေၾကာင့္မင္းကို အေဖာ္လုပ္ခိုင္းတာလဲပါတယ္။ ခုလိုမင္းနဲ႔ ကစားေတာ့လဲ သူ႔ကိုေတာင္သတိမရဘူး“ ျပံဳးျပီးေျပာပါတယ္။ ေတဇလဲ ဆရာၾကီးေလသံနဲ႔ “အဲဒါ အခ်စ္စစ္မဟုတ္လို႔ကြ။ စိတ္ကစားတာေခၚတယ္“လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ “ေအေပး“ ဆိုျပီး ေတဇရဲ႕မ်က္ႏွာကို လက္သီးနဲ႔ရြယ္ျပပါတယ္။ အဲဒီေန႔က တစ္ေနကုန္ ျပည့္ျဖိဳးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။

(ဂ)

အတန္းထဲမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ဆူညံရႈပ္ေထြးျပီး လြတ္လပ္ေရးရေနၾကတယ္။ ဆရာ ဆရာမေတြ အစည္းအေဝးလုပ္ေနလို႔ေလ။ ျပည့္ျဖိဳးက ေကသရီတို႔ အုပ္စုနားေရာက္ျပီး ဘာေတြေျပာေနလဲ မသိဘူး။ ရုပ္ကိုက ျဖီးလို႔။ အဲဒါေတြမၾကိဳက္တာ။ ေျပာကိုမေျပာခ်င္ဘူး။ ေတဇက စာဂ်ပိုးအုပ္စုထဲက ေဝယံဆီမွာ စာေမးေနတာ။ ေတဇက သခ်ာၤသိပ္မရဘူး။ ေဝယံခမ်ာလည္း ရွင္းျပရွာပါတယ္။ ေတဇ သူရွင္းျပတာကို သိပ္နားမလည္ဘူး။ အားနာလာလို႔သာ “အင္း.. သေဘာေပါက္တယ္“ လို႔ ေျပာေနရတာ။ ႏွစ္ဝက္စာေမးပြဲကလဲ နီးေနျပီေလ။ အဲ.. ျပည့္ျဖိဳးကေတာ့ ေတဇထက္ စာေတာ္တယ္။ သူအပိုင္ဆံုးက သခ်ာၤ။

ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အိမ္ျပန္တဲ့လမ္းမွာ ေတဇက “သခ်ာၤသိပ္မရဘူး ေၾကာက္တယ္လို႔“ ေျပာေတာ့ ျပည့္ျဖိဳးက “မင္းသခ်ာၤ ညံ့တာ ငါသိပါတယ္ကြာ။ ဒီလိုလုပ္။ မင္းဆရာငါက မင္းကို ေလ့က်င့္ေပးမယ္။ အဂၤလိပ္စာ ေျဖျပီးတဲ့ေန႔ မင္းငါ့အိမ္မွာပဲ စာလုပ္ေပါ့“ လို႔ေျပာပါတယ္။ ေတဇလည္း ဝမ္းသာသြားတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ဝက္စာေမးပြဲၾကီးလည္း ေရာက္လာတယ္။ ျမန္မာစာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာကို ေတဇတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေကာင္းေကာင္း ေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ အဂၤလိပ္စာေျဖျပီးလို႔ လိုအပ္တဲ့ အဝတ္အစား၊ စာအုပ္ေတြယူျပီး ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ အိမ္မွာစာသြားလုပ္မွာေလ။

ေတဇတို႔ ႏွစ္ေယာက္ စာေမးပြဲမွာေမးမဲ့ အခန္းေတြက ပုစာၦတခ်ိဳ႕ကို တြက္ၾကတယ္။ ေတဇတြက္လို႔ ရတဲ့ဟာလည္းရ မရတဲ့ဟာက်ေတာ့လည္း ျပည့္ျဖိဳးကိုေမးေပါ့။ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ အေမကလည္း အေတာ္ေလး ဂရုစိုက္ေပးပါတယ္။ စာလုပ္ရင္း စားဖို႔ မုန္႔ေတြ အေအးေတြ လိုေလေသးမရွိ လုပ္ထားေပးတယ္။ ေတဇတို႔လဲ ည ၁၁နာရီေလာက္အထိ စာလုပ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ၁၁နာရီထိုးေတာ့ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ေမေမက “သားတို႔ ညနက္ေနျပီ။ သြားတိုက္၊ ေျခလက္ေဆးျပီး အိပ္ယာဝင္ၾကေတာ့“ လို႔ သတိေပးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တြက္လက္စ ပုစာၦကို အျပီးသတ္ျပီး ကိုယ္လက္သုတ္သင္ျပီး အိပ္ယာဝင္ၾကတယ္။

ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ အခန္းက အက်ယ္ၾကီးပဲ။ ေတဇအိပ္ခန္း ႏွစ္ဆေလာက္ရွိတယ္။ ကုတင္ကလည္း အက်ယ္ၾကီးဆိုေတာ့ ျပည့္ျဖိဳးေမေမက ေတဇေရာက္ကတည္းက ေတဇအတြက္ ေခါင္းဦးနဲ႔ ေစာင္ေတြယူလာေပးျပီး ျပည့္ျဖိဳးနဲ႔ အိပ္ဖို႔ျပင္ေပးတယ္။ အိပ္ယာကအသင့္ျပင္ျပီးဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ယာဝင္ၾကတယ္။ ေတဇက ကာတြန္းရုပ္ ညအိပ္ဝတ္စံု အကီ်ေဘာင္းဘီအတိုဝတ္ျပီး ျပည့္ျဖိဳးကေတာ့ ပူလို႔ဆိုျပီး စြပ္က်ယ္အျဖဴေလးနဲ႔ ေဘာလံုးေဘာင္းဘီ အျပာေရာင္ေလး ဝတ္ျပီးအိပ္တယ္။

ျပည့္ျဖိဳးက ေခါင္းခ်တာနဲ႔ သိပ္မၾကာဘူး အသက္ရွဴသံမွန္လာျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေတဇကေတာ့ အိပ္လို႔မရဘူး။ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ကိုယ္ကေန ဆပ္ျပာနံ႔နဲ႔ ကိုယ္သင္းနံ႔ သင္းသင္းေလးရေနတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ သူရဲ႕ ေဘးမွာ အိပ္ေနရတာရယ္ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ကပ္အိပ္ေနရတာရယ္ေၾကာင့္ ရင္ခုန္သံေတြက အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ မီးရထားလိုပဲ။ ေတဇမ်က္လံုးဖြင့္ျပီး ျပည့္ျဖိဳးကိုခိုးၾကည့္လိုက္တယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ျပည့္ျဖိဳးက ေတဇဘက္လွည့္အိပ္ေနတာေတြ႕ရတယ္။ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးဟာ လေရာင္ေအာက္မွာ ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔ေနတယ္။ မ်က္ခံုး၊ ႏွာတံ၊ ႏႈတ္ခမ္း ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာမရွိဘူး။ အိပ္ေနပံုမ်ား ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာဆိုတာေလ။

ေနာက္ျပီး စြပ္က်ယ္က လည္ပင္းေတာ္ေတာ္ဟိုက္ေတာ့ သူ႔ရင္အုပ္ကားကားကို ရင္ခုန္စရာျမင္ေနရတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဖြံ႕ျဖိဳးခ်ိန္ဆိုေတာ့ အဆီပိုမရွိပဲ ေကာက္ေၾကာင္းေတြက ထင္းေနတယ္။ ျပည့္ျဖိဳးက ေတဇဘက္လွည့္ျပီး တေစာင္းအိပ္ေနေတာ့ အခြင့္အေရးရတုန္း ေသခ်ာကိုၾကည့္ပစ္တယ္။  သူ႔ရပ္အုပ္နဲ႔ဆက္ေနတဲ့ ဝမ္းဗိုက္ပိုင္းက ေအာက္ပိုင္းေရာက္လာေလ နည္းနည္းခ်င္းပိုသိမ္္သြားျပီး ခါးနားမွပိုက်ဥ္းသြားတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ တင္ပါးေနရာမွာ ကားတက္လာတယ္။ ေပါင္တံျပည့္ျပည့္ျဖိဳးျဖိဳး ရယ္ ေျခမနဲ႔ ေျခေခ်ာင္းကစ္ကစ္ေလးေတြကလဲ အရမ္း ခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္။ ပိုးေပ်ာ့အားကစား ေဘာင္းဘီဝတ္ထားေတာ့ ျပည့္တင္းတဲ့တင္ပါးပံုစံကို ေကာင္းေကာင္းျမင္ေနရတယ္။ ၾကည့္လို႔ေကာင္းေနတုန္း တစ္ခ်က္ညည္းျပီး သူ႔ကိုယ္က ပက္လက္အေနအထား ေျပာင္းသြားတယ္။ ပိုးေပ်ာ့ေဘာင္းဘီရဲ႕ ခါးစည္းက ဆီးခံုအေပၚနားမွာ အသားနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးကပ္ေနတယ္။ ေပါင္ႏွစ္လံုးၾကားေနရာမွာေတာ့ မို႔မို႔ ေဖာင္းေဖာင္းေလး ျဖစ္ေနတယ္။ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ေတဇစိတ္ေတြအရမ္းထန္လာတယ္။

သူ႔ရဲ႕ Private parts ေတြကို အရမ္းကိုယ္တြယ္ထိေတြ႕ခ်င္လာတယ္။ ႏူးညံတဲ့ အထိအေတြ႔ကို လိုခ်င္တပ္မက္မႈက အထြတ္အထိပ္ကိုေရာက္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ကို အျမဲသတိေပးျပီး ထိန္းေနရတယ္။ စိတ္အလိုလိုက္မိလို႔ အခင္အမင္ပ်က္မွာ မလုိလားဘူးေလ။ တစ္ဖက္မွာ ေသြးသားကလည္း ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းစုပ္ဖို႔၊ ခါးေလးကိုတင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေလးဖက္ထားဖို႕ ေတာင္းဆိုေနတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေတဇအငယ္ေကာင္ေလးလဲ လည္ပင္းဆန္႔ထုတ္ျပီး သြားေရတျမားျမားနဲ႔ ဆာတယ္ ဆာတယ္လို႔ ေအာ္ျပီး တဆတ္တဆတ္တုန္လို႔။

ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ ခါးေအာက္ပိုင္းက မို႔မို႔ေဖာင္းေဖာင္ေနရာေလးလည္း တျဖည္းျဖည္း ပိုေဖာင္းလာသလိုလို။ ျမင့္တက္လာသလိုလိုပဲ။ ဒီေတာ့ ေတဇအာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္လာတယ္။ ႏွလံုးက ခါတိုင္းထက္ ၃ဆေလာက္ပိုခုန္လာတယ္။ ပူေႏြးတဲ့ အရာတစ္ခုကို အာခံတြင္းထဲ ခံစားၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတြ ျပင္းျပလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ ဗိုက္သားခ်ပ္ခ်ပ္ေလးအေပၚ ေတဇရဲ႕ ညာလက္ကို အသာေလးတင္လိုက္တယ္။ တျဖည္းျဖည္းေအာက္ကို ဆင္းဖို႔ၾကိဳးစားၾကည့္တယ္။ ငါ့စိတ္ကို အလိုလိုက္သင့္လားလို႔ေတာ့ အေတြးထဲမွာ တစ္ခ်က္ေပၚလာတယ္။

ဆက္ပါဦးမည္ဗ်။

 

Tay Zar

Mar 2nd

တမ္းတမ္းတတ အပိုင္း ( ၁ )

By Phone Thin Gar

ကတိသစၥာ တည္ေသာခါ၀ယ္

ၾသဇာေလးနက္ ေပၚဆီတတ္၍

ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္ ေဆးဘက္၀င္၏။

                                        ( ရွင္မဟာ သီလ၀ံသ )

 

ငါ့စာဖတ္၍

မျမတ္ႏိုင္ေစ မရံႈးေစသား…။

ပ်င္းေျပႏွစ္ျခိဳက္ ေတြးဖြယ္ထိုက္ရာ

တစ္ပိုဒ္တစ္ေလ ပါျငားေပမူ

စာေပေက်းကၽြန္ ငါ့၀တ္ျပြန္ျပီ။

စာဖတ္သူေပၚ ေခါင္းကိုေက်ာ္၍

ငါေသာဆရာ မလုပ္ပါတည္း….။

                                            (တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ )

 

 

 

 

 

 

ခ်စ္သူဖတ္ဘို႕….

ႏူးညံ့ညံ့ ငါ့ႏွလံုးသားကို

မ်က္၀န္းခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႕သူ…

ျပဳစားခဲ့တယ္…။

ၾကမ္းတမ္းတဲ့ငါ့ဘ၀ထဲကုိ

တံခါးေခါက္ျပီးသူ….

၀င္လာခဲ့တယ္…။

တံခါးေခါက္ခဲ့တဲ့ သူ႕အျပစ္လား…?

ဒါမွမဟုတ္

တံခါးဖြင့္ေပးခဲ့တဲ့ င့ါအျပစ္ေၾကာင့္လား….

င့ါႏွလံုးသားေတြ တစ္ရစ္ျပီးတစ္ရစ္

အခ်ည္ေႏွာင္ခံလိုက္ရတယ္ေလ…။

သူ႕အၾကည့္…

သူ႕အျပံဳးေတြေရာျပြမ္းရင္းေပ့ါ….။

အခုဆိုရင္

သူမရွိေတာ့တဲ့ င့ါဘ၀

သူမရွိတဲ့င့ါကမၻာမွာ

ငါ ေနသားမက်ေတာ့ပါဘူး….။

                            သူ….

ငါ့အနားမွာမရွိတဲ့အခ်ိန္…

                                                                                                                သူ….

င့ါအနားကထြက္ခြါသြားတဲ့အခ်ိန္

အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြမွာ င့ါႏွလံုးသားေလး

အသက္ရႈသံေတြရပ္တန္႕ကုန္ျပီ။

“ ငါေသေတာ့မယ္ထင္တယ္….’’

အသက္ဆက္မယ့္ သူ႕အသံ

                           သူ႕စကား….

                                    သူ႕အျပံဳးမ်ားကိုငါ….

အငမ္းမရ လိုက္ရွာေနမိတယ္…။

ခ်ိဳျမိန္တဲ့အနမ္း၀ိုင္တစ္ခြက္….

ႏႈတ္ခမ္းခ်ိဳခ်ိဳေတြေရာျပီး…

သူတိုက္လာတဲ့အခါ….။

ေသာက္သံုးမိတဲ့   ငါေလ….

သူ႕ကိုပိုျပီးရူးသြပ္သြားမိတယ္….။

အခုဆုိရင္…

သူမရွိတဲ့ င့ါဘ၀….

သူမရွိတဲ့ငါ့ကမၻာမွာ

ငါမေနသားမက်ေတာ့ပါဘူး….။

ထားမသြားပါနဲ႕ေတာ့ခ်စ္သူ….။

ငါ့ခႏၵာ င့ါႏွလံုးသားေတြ

အသက္မဲ့သြားႏိုင္လို႕ပါ….။

အရူးတစ္ေယာက္လို တတြတ္တြတ္နဲ႕

င့ါသိကၡာ…. င့ါမာနေတြခြါခ်ျပီး….

မင္းေရွ႕မွာဒူးေထာက္

မ်က္ႏွာေတာ္ေမာ္ဖူးျပီး

ထားမသြားပါနဲ႕လို႕…

ငါတိုင္တည္ပါရေစ….။

“ ထားမသြားပါနဲ႕….’’

 

 

 

 

 

        သည္ေန႕ရဲ႕ေလညွင္းကေလးေတြက မေန႕ကထက္ ကို၍ သြဲ႕၏။ သည္ရက္ပိုင္းတြင္း သည္ေနရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ လာေနမိတာ ဒီေန႕နဲ႕ဆို  ေလးရက္ဆက္တိုက္ရွိပါျပီ..။ 

ျမစ္ျပင္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ တမက္တေမာ ေငးေမာၾကည့္ေန

တတ္တဲ့အခ်ိန္ မွာျမစ္ျပင္ၾကီးကိုျဖတ္တိုက္လာတဲ့

ေလးႏုေအးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ကလူသလိုလို

ျမဴသလိုလိုနဲ႕ပြတ္တိုက္က်ီစယ္ၾကတဲ့အရသာကေလးကို

ကၽြန္ေတာ္မက္ေမာေနတတ္ျပီေလ။

        သည္ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ ကမ္းနားကို အရင္က သူငယ္ခ်င္းေတြစံုတုန္းသာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ျဖစ္

တတ္ေပမယ့္ အခုတေလာ ေန႕တိုင္းလိုလိုလာေနမိတာ ဒီရက္ပိုင္း တစ္ေယာက္ထဲပဲေနခ်င္ေနမိတဲ့

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အထီးက်န္ဆန္ဆန္ စိတ္ေၾကာင့္ပဲလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ထင္မိလိုက္တယ္…။

        ကၽြန္ေတာ္ လက္ပတ္နာရီကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ညေန(၅) နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ျပီးေနာက္ မိုးေကာင္းကင္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္၏။ က်ေတာ့မည့္ေနေရာင္ေၾကာင့္ တိမ္ေတြနီရဲေနၾကတာ တစ္ခါတစ္ေလ သည္းသည္းမဲမဲ

ငိုထားလို႕ နီရဲေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြလိုပါပဲေလ။

        ေကာင္းကင္မွာ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စုနဲ႕ အစာရွာစားေန ၾကတဲ့ဇင္ေယာ္ေတြကေတာင္ တစ္ေယာက္ထဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေလွာင္ေနသည္လားမေျပာတတ္ပါဘူး…။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မလွမ္း မကမ္းထိ ေ၀့၀ဲပ်ံသန္းလာၾကျပီး ကၽြန္ေတာ့္နားေရာက္မွ အသံစာစာနဲ႕ ေအာ္သြားတတ္ၾက

သည္ေလ။

        ညေနခ်ိန္မို႕ ေရထဲမွာငွက္သမၼာန္ေတြက  ေန႕လည္ခ်ိန္ထက္ ပို၍ အစီအရီ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ ဆင့္ ေလွာ္ခတ္ေနၾကျပီ။

        ကၽြန္ေတာ္လည္းသမၼာန္စီးခ်င္တာမို႕ တစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ေနရာမွ ထရပ္လိုက္၏။ ထို႕ေနာက္ သာမၼာန္တစ္စင္းကို  ကၽြန္ေတာ္ နာရီႏွင့္ငွားလိုက္သည္။ သမၼာန္ ေမာင္းသမားက ဘယ္ကုိသြားခ်င္သလဲ လို႕ေမးတဲ့အေမးကို ကၽြန္ေတာ္က အဆင္ေျပတဲ့ေနရာတစ္ေနရာရာေပ့ါ လို႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျဖ

လိုက္၏။

        သမၼာန္က ေနာက္က်ိေနတဲ့ ျမစ္ျပင္ၾကီးကို ဦးထိုး ခြဲထြက္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆံသားေတြက ေလထဲမွာ လႈတ္ခတ္သြားၾကျပီ။ ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြက လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေသာ ကာလဆီသို႕ ဒင္းစိုင္းျပန္ေျပးၾကေတာ့၏။

        ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြကို အဲ့ဒီကာလဆီျပန္ မသြားခိုင္းခ်င္ေတာ့ပါဘူး…။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ဆိုတာ မသြားနဲ႕လို႕ တိုင္မွာ ၾကိဳးခ်ည္ထားလို႕မွ မရတာပဲေလ။ သံေယာဇဥ္ေတြရဲ႕ညည္းဆဲမႈေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တလူးလူး တလဲလဲနဲ႕ေနေနရဦးမွာေပ့ါ…။ ဘယ္ကာလဆီအထိ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္ေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ  ေနသားမက်ေသးတာေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနရေသးသည္ပဲ…။

        အဲ့ဒီတုန္းကေလ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ေက်ာ္   ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ တုန္းကေပ့ါ…….

 

 

 

 

 

       အခ်ိန္ကာလေတြၾကာခဲ့ေပမယ့္

        တစ္ရက္ကေလးမွ ကေလးကိုေမာင္ေမ့လို႕ မရေသးဘူးဆိုတာကိုေတာ့

        ေမာင္၀န္ခံပါတယ္ကေလး….။

        တစ္ခဏကေလး ေ၀းရဘို႕ကိုေတာင္ ေသမတတ္ေၾကာက္မိတဲ့ေမာင္ေလ

        တစ္ဘ၀လံုး  ကေလးနဲ႕လမ္းခြဲပစ္ဘုိ႕ကို

        ေမာင္ ဘယ္လိုခြန္အားေတြနဲ႕ စုစညး္ျပီးေျပာျဖစ္ခ့ဲမိတယ္မသိပါဘူး….။

        ကေလးမရွိရင္ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာသိလွ်က္နဲ႕ေပါ့…။

        ကေလးမရွိရင္ ေမာင္ေသသြားႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕ကိုယ့္ကုိကိုယ္ ထင္ခဲ့မိတာ

        လက္ရွိမွာ ေမာင္မေသပါဘူး….။

        မေသဘဲနဲ႕ ရွင္လွ်က္ လြမ္းက်န္ေနရစ္ခဲ့တဲ့ဘ၀မွာ

        ကေလးနဲ႕လည္းေမာင္မေတြ႕ခ်င္ေတာ့ဘူး….။

        ေမာင္ဘာလုပ္ရမလဲဟင္….။

 

 

 

 

 

 

 

တမ္းတမ္းတတ၏ နိဒါန္း

 

        အဲ့ဒီေန႕က 9.6.2013 ခုႏွစ္ရဲ႕ တနဂၤေႏြေန႕မွာေပ့ါ…။ သူေျမနီကုန္းကိုေရာက္ေနပါျပီလို႕ဖုန္းဆက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ Online ကလူတစ္ေယာကို သာမန္ေတြ႕ဆံုျခင္းနဲ႕ေတြ႕ ဆံုျခင္းသက္သက္ပဲဆိုျပီး ေပ့ါေပ့ါပါးပါးကေလးပဲ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုသြားၾကိဳလိုက္တာပါ။ အမွန္တိုင္းကၽြန္ေတာ္၀န္ခံရ

မယ္ဆိုရင္ေတာ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႕လံုး၀ေတြ႕ ခ်င္စိတ္မရွိတာအမွန္ပါပဲ။

        ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ခုႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ငယ္တဲ့ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ ေက်ာ္ရံုမွ်သာရွိတဲ့သူ႕အသက္ရယ္ ။ျပီးေတာ့ သူေနတဲ့ေနရာက အရမ္းေ၀းလြန္းတာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ရယ္မို႕ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုလုုံုး၀ေတြ႕ခ်င္စိတ္မရွိတာရယ္ေၾကာင့္ သူဖုန္းဆက္လာတိုင္း ကၽြန္ေတာ္မအားလို႕ မေတြ႕ႏိုင္ေသး ပါဘူးလို႕ပဲ ေျဖပစ္ခဲ့တာမ်ားပါတယ္။

        တကယ္တမ္းသူဖုန္းဆက္လာတဲ့အခ်ိန္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တကယ္ကိုမအား လပ္တဲ့အခ်ိန္ေတြ ခ်ည္းမို႕လို႕ပါ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕အျပင္ဘက္ ခမ္းလွမ္းလွမ္းမွာေနတဲ့ TUပထမႏွစ္ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္အဘို႕  ျမိဳ႕ထဲကိုလာတဲ့ရက္ေတြက သူက်ဴရွင္တတ္တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ ေန႕ရက္ေတြမွသာပါ။ သို႕ေပမယ့္ အဲ့ဒီရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္က Laurel Art Academyရုပ္ရွင္အႏုပညာသင္ေက်ာင္းနဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံရုပ္ရွင္အစည္းအရံုးကဖြင့္တဲ့ ၁/၂၀၁၃ ဇတ္ညႊန္းသင္တန္းေက်ာင္းမွာစာေတြအရမ္းမ်ားေနတဲ့ အတြက္ ၊ေလ့က်င့္ခန္းေတြအရမ္းမ်ားေနတဲ့အတြက္ သူနဲ႕လည္း မေတြ႕နိုင္တာလည္းပါတာမို႕ပါ။

        ကၽြန္ေတာက္က သူဖုန္းဆက္တာတဲ့အခ်ိန္တိုင္း မအားဘူးလို႕သာေျဖတတ္ေပမယ့္ စိတ္မဆိုးတတ္တဲ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႕ဖုန္းဆက္ရွာပါတယ္။သူက ဟိုမိုနွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေတြ႕ဆံုျခင္းမ်ိဳးထက္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို စာဖတ္ပရိသတ္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေတြ႕ဆံုခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးက ပိုျပီးအေလး သာေနလို႕ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းသတိထားမိပါ

တယ္။ စာအုပ္ဆိုင္ကေလးဖြင့္ထားတဲ့ သူတို႕အိမ္မွာ စာအုပ္ေတြ ကလည္းေတာ္ေတာ္စံုစံုလင္လင္ရွိတာမို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကေလာင္ အပါအ၀င္ကေလာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕စာေတြနဲ႕သူကရင္းႏွီးတယ္

ရယ္။ စာသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္ေလ စာဖတ္ အားေကာင္းတဲ့လူေတြကုိအရမ္းသေဘာက်တာပဲ။  သူကအသက္ငယ္ငယ္ကေလးနဲ႕ စာဖတ္အားသိပ္ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ သူနဲ႕ Online မွာေျပာျဖစ္ၾကတဲ့ စကားေတြရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြထဲမွာပါေနတာရယ္။

        ထို႕ေၾကာင့္ သူနဲ႕ေတြ႕ဘို႕ကိုကၽြန္ေတာ့္အ လုပ္ေတြျဖတ္ျပီး  သီးသန္႕အခ်ိန္ေပးျဖစ္ခဲ့တာေပ့ါ။

            ဟုတ္ပါတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္၀န္ခံပါတယ္…။ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေတြ႕ဆံုျခင္းကေလ သာမာန္ပါပဲ။

သူေျပာခဲ့ဖူးသလို သူ႕လို ရင္ခုန္မႈမ်ိဳး ၊ စိတ္လႈတ္ရွားျခင္းမ်ိဳးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာမရွိခဲ့ပါဘူးေလ…။

        သူေစာင့္ေနတဲ့ေနရာ မလွမ္းမကမ္းကေနကတည္းက သူဆိုတာကိုကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က TU ယူနီေဖာင္းနဲ႕ ထမင္းခ်ိဳင့္ကေလးနဲ႕ ခပ္ေသးေသးေကာင္ေလး

တစ္ေယာက္ပါ။ ေက်ာင္းခ်ိန္မဟုတ္ေပမယ့္လည္း က်ဴရွင္ခ်ိန္မွာ အဲ့လိုပဲယူနီေဖာင္း၀တ္တတ္သလားဆိုတဲ့အေတြးေလး ကၽြန္ေတာ္၀င္ၾကည့္ေသးတယ္။ ေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္သိတာရ တာက သူကဘယ္ေတာ့မွ ေဘာင္းဘီမ၀တ္ဘဲ ပုဆိုးကေလးနဲ႕ပဲေနတတ္တဲ့ကေလးေလးတစ္ေယာက္ပဲဆိုတာေလ။

        သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခန္းထဲကို ရိုးသားစြာကၽြန္ေတာ္ဖိတ္ခဲ့လိုက္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာဘုိ႕ အေ၀းၾကီးကေနလာခဲ့ရတဲ့လူေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဖိတ္ေခၚမႈကို သူအသာတၾကည္ပဲ လက္ခံခဲ့ပါတယ္။

        ထို႕ေၾကာင့္ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ စကားေတြေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕စကားေတြ ၊သူ႕ရဲ႕အျပဳအမူေတြ၊ျပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕  ေအးေဆးတည္ျငိမ္မႈေတြက တကယ္ကို အဆိပ္ကင္း ပါတယ္။ တစ္ေနရာမွ ခ်ရင္ ခ်ထားတဲ့အတိုင္း အရုပ္ကေလး လိုေနတတ္တဲ့သူ ဟာ ၊ ကၽြန္ေတာ္စကား သံုးခြန္းေလာက္ေျပာ မွ တစ္ခြန္းေလာက္သာ သူ႕ဘက္ကျပန္ေျပာတတ္ တဲ့ ေအးေဆးလြန္းတဲ့သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲမွာ

ေတာ့ လံုး၀အျဖဴထည္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။

        ဟုတ္ပါတယ္။ သူဟာတကယ္လည္း အျဖဴထည္ကေလးေလး တစ္ေယာက္ပါပဲ။

အဲ့ဒီေန႕က သူနဲ႕ေအးေအးေဆးေဆးစာေပအေၾကာင္းေတြ စကားေျပာျဖစ္ေနတုန္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕

ဖုန္းကေလးထ ျမည္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းနံပါတ္ေတြၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အစ္မ

အရင္းတစ္ေယာက္လိုခင္ေနမိတဲ့ Best Seller စာေရးဆရာမအစ္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ေတြပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကိုင္လိုက္ေတာ့သူမက ေျမနီကုန္းကိုေရာက္ေနတဲ့အတြက္ အားရင္ခဏေလာက္ထြက္လာခဲ့ပါလားတဲ့ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုတစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။

        ဟုတ္တယ္ေလ ။ ဒီေန႕ရဲ႕အခ်ိန္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ အတြက္သီးသန္႕ေပးခဲ့တာပဲ။ သူ႕ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္လို တာေပ့ါ။ဟုတ္တယ္မလားေလ။

        ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ခြင္ျပဳခ်က္ကိုသူကလိုလိုလားလားလက္ခံပါတယ္။  အဆိုေတာ္ေတြ ရုပ္ရွင္မင္း သား ၊မင္းသမီးေတြဆိုတာ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာလူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိၾကတယ္တဲ့။ ေအာင္ျမင္

ေနတဲ့ စာေရးဆရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတာ့ လူေတြက ကေလာင္ကုိသာသိၾကျပီး စာေရးသူကုိ

မျမင္ဖူးၾကတဲ့အတြက္ သူလည္းျမင္ဖူးခ်င္တာမို႕ လိုက္ခဲ့ခ်င္ပါတယ္တဲ့ ဆိုတာေၾကာင့္ သူနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္  သူမနဲ႕ခ်ိန္းထားတဲ့ ေျမနီကုန္းက Ice Berry မွာ သြားေတြ႕ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

        စာေရးဆရာႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေတြ႕ဆံုျခင္းဆိုေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းေပ့ါ။ စကားေတြက ေရပက္ကိုမ၀င္ေတာ့သလို စကားစက ေတာ္ရံုနဲ႕လည္းျဖတ္လို႕မရေတာ့ပါဘူး…။စာေပေလာက္က စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း ၊ စာေရးဆရာေတြအေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ ထုတ္ေ၀သူေတြအေၾကာင္း ၊ ေနာက္တစ္ခု သူမ နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ စကားေတြ ပိုျပီးစံုျဖစ္ၾကတာ သူမေရာ ကၽြန္ေတာ္ကပါ ရုပ္ရွင္နယ္ပယ္ထဲမွာ ဇတ္ညႊန္းခြဲေနၾကတဲ့လူေတြ ဆိုေတာ့  ရုပ္ရွင္နယ္ပယ္က မင္းသားမင္းသမိီးေတြ ဇတ္ညႊန္းဆရာေတြ ဒါရိုက္တာေတြ ျပီးေတာ့ ရုပ္ရွင္ထုတ္ေ၀ေရးတိုက္ေတြ အေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကတာ ေနေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ကေလးေစာင္းသြားတဲ့အထိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ေျပာတဲ့စကားေတြတိုင္းကို မၾကားဖူး

မသိဘူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ အခုမွသိရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္လံုးကေလး ကလယ္

ကလယ္နဲ႕ အၾကည့္ေတြနဲ႕ သူကစိတ္၀င္တစား နားေထာင္ရွာတယ္ရယ္။မျငီးမျငဴေပ့ါ…။

        သူမက စကားစေတြျပတ္ကာနီးမွ သူ႕ကိုေမးတယ္။ အဲ့ဒါဘယ္သူလဲ … တဲ့ေလ။ သူမအေမးကို ကၽြန္ေတာ္က ညီေလးပါ လို႕ပဲျပန္ေျဖခဲ့မိတယ္။ အဲ့ဒီအခါမွာ သူမေပး လိုက္တဲ့မွတ္ခ်က္ကေလးကိုကၽြန္ေတာ္အရမ္း သေဘာက်တာပဲ။

        ေမာင္ေလးက ခ်စ္စရာေလး တကယ့္ကေလးေလး လိုပဲ ျပီးေတာ့ အရမ္းေအးတယ္….တဲ့ေလ။

ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေက်နပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အရမ္းေအးေဆးတည္ျငိမ္တယ္လို႕ သူ႕ကိုအကဲခတ္

ထားတာပဲကို။ သူကေလ သူမ အျမင္မွာတင္မဟုတ္ပါဘူး ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးကပါ အဲ့ဒီ မွတ္ခ်က္ကို တညီတစ္ညြတ္ထဲေပးၾကတာပါ။ အဲ့ဒီမွတ္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားတိုင္းေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိတာ သူသိမွာပါ။

        အဲ့ဒီေန႕ကေန ေတာ္ေတာ္ကေလး ေစာင္းကာမွ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္အခန္းထဲကိုျပန္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။  သူေနတဲ့ေနရာကုိ ၾကားသာၾကားဖူးျပီးတစ္ခါမွမေရာက္ဘူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဘို႕ သူျပန္ရတာအဆင္ေရာ ေျပမွေျပပါ့မလားလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေမးမိေတာ့ သူက မ်က္ႏွာငယ္ကေလးနဲ႕ေျဖရွာ

တယ္ရယ္။ သူေနတဲ့ေနရာက ကားႏွစ္နာရီေက်ာ္စီးရတဲ့အျပင္ ဆိုင္ကယ္နဲ႕တဆင့္ထပ္သြားရဦးမွာမို႕လို႕ အျပန္က မိုးအရမ္းခ်ဳပ္မွာပဲတဲ့ေလ။ အျပန္ကားရွိတယ္ထားပါဦး ေနာက္တစ္ဆင့္စီးရမယ့္

ဆိုင္ကယ္က အဆင္ေျပမေျပဆိုတာ မေသခ်ာတာမို႕ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ သူစဥ္းစားပါဦးမယ္

ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ရဲ႕အခက္အခဲကို အဆင္ေျပေစဘုိ႕ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႕ သူ႕ကုိ အဲ့ဒီညမွာကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာပဲ  အိပ္ဘို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္တဲ့အခါ သူ႕ရဲ႕ အခက္ အခဲေၾကာင့္ပဲထင္ပါတယ္

သူ အားတုန္႕အားနာနဲ႕ပဲ လက္ခံခဲ့ပါတယ္ေလ။

        အဲ့ဒီည သန္းေခါင္ညဥ့္နက္သည္အထိ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ စကားေတြေျပာျဖစ္ခဲ့တာပါ။ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ပထမဦးဆံုးေတြ႕ တဲ့ေန႕မွာတင္ပဲ သူ႕တို႕မိသားစုရဲ႕ႏြမ္းပါးမႈအေၾကာင္း၊ မိသားစုရဲ႕စား၀တ္ေနေရးအေၾကာင္း ၊ သူ႕ရဲ႕ပညာေရး အေၾကာင္း၊ အသက္ၾကီးမွ သားကေလးတစ္ဦး တည္းေမြးထားရတဲ့သူ႕မိဘေတြအေၾကာင္းကို ရိုးသားစြာအိပ္သြန္ဖာေမွာက္ေျပျပတဲ့ သူ႕ကုိကၽြန္ေတာ္အံ့ေတာ့ ၾသမိတယ္။

        လူေပါင္းစိတ္ခြါေတြမ်ားရဲ႕ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕လူေနမႈအေလ့ အထေတြထဲမွာ သူ႔ရဲ႕ရိုးရွင္းမႈကတစ္မ်ိဳးတစ္ဘာသာ ကြဲထြက္ေနေတာ့ သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္ပိုျပီးတန္ဖိုးထားမိခဲ့ တယ္ေလ။

        သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္စကားေတြေျပာလာတဲ့အခ်ိန္ေတြမ်ားလာေလ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ၾကားက သံေယာဇဥ္ေတြက ပိုခိုင္လာေလ ၊ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ပိုနီးကပ္လာေလ သူ႕ရဲ႕ရိုးသားမႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္ပိုျမင္ရေလပါပဲမို႕ စိတ္တူကိုယ္တူခ်င္းေတြ႕ လို႕ႏွစ္သက္မိတဲ့ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒီေန႕ညမွာပဲ သူ႕ကို

ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဘ၀တစ္သက္စာလံုးလက္တြဲသြားဘို႕အတြက္ ကမ္းလွမ္းခဲ့တဲ့စကားကို သူက ေခတၱခဏကေလးသာ စဥ္းစားျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့အေျဖ ကို ျပန္ေပးခဲ့တယ္ေလ…။

ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နားနားေလးမွာ တိုးတိုးကေလးကပ္ျပီး သူေျပာခဲ့တဲ့စကားကေလးက ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ အခုခ်ိန္ထိ မထြက္ေသးပါဘူး….။

အခုလိုစေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းမွာပဲ အစ္ကုိ႕ကိုအေျဖျပန္ေပး

ခဲ့တဲ့ အတြက္ သူ႕ကိုအထင္မေသးပါနဲ႕ေနာ္ …. တဲ့ေလ…။ သူက မိေကာင္းဖခင္သားသမိးတစ္ေယာက္ပါတဲ့။ သူ မိေကာင္းဖခင္သားသမီးမို႕ ၊ ကိုယ့္ထက္သာ အသက္ငယ္ေပ မယ့္ ေအးေဆးတည္ျငိမ္တဲ့ သူ႕ကိုေလးစားလို႕ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ ကိုခ်စ္ေရးဆိုခဲ့တာပဲေလ။ သူ႕ကိုဘယ္ေတာ့မွကၽြန္ေတာ္

အထင္ေသးမွာမဟုတ္ပါဘူးလို႕ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုျပန္ေျဖခဲ့ပါေသးတယ္။

        ဟုတ္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္….။

        အဲ့ဒီတုန္းက ကတည္းကသူ႕ကိုေလးစားခဲ့တဲ့စိတ္ေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္အခါအထိသူ႕ကိုေလးစားေနတုန္း အထင္ၾကီးေနတုန္းဆိုတာကိုေတာ့ သူ႕ကိုသိေစခ်င္ပါေသး တယ္။

        မိုးဦးစျဖစ္တဲ့ အဲ့ဒီေန႕က မိုးေတြရြာပါတယ္။ အျပင္ပန္း ရာသီဥတုပတ္၀န္းက်င္မွာ မိုးေတြသည္းျပီးေအးေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ညက မခ်မ္းခဲ့ဘူး….။

        ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္သူသက္တမ္း ပထမဦးဆံုးညက ရင္ခုန္လႈပ္ရွာမႈေတြအျပည့္၊ျပည့္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ မႈသာယာမႈေတြနဲ႕အတိျပီးခဲ့တာ…..သူေရာမွတ္မိေနဦးမွာပါေလ…။

 

 

        ကေလးရဲ႕ျဖဴစင္မႈေတြကည      ေမာင့္အတြက္အဆိပ္သင့္ေစခဲ့မယ္ဆိုရင္

        အဲ့ဒီအဆိပ္ေတြကို ေမာင္မက္မက္ေမာေမာနဲ႕ေသာက္ခဲ့မိတဲ့အတြက္

        ဘယ္ေတာ့မွေနာင္တရမွာမဟုတ္ပါဘူး…။

        ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေနာက္ျပန္လွည့္မွာမဟုတ္ပါဘူးလို႕

        ေမာင့္ကိုယ္ေမာင္ တိတ္တိတ္ကေလး အာမခံခဲ့မိတယ္…။

        ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းျပီး ဘ၀ခရီးတစ္ခုတည္းကိုပဲေလွ်ာက္လွမ္းရေတာ့မယ့္

        ကေလးနဲ႕ ေမာင္တို႕ရဲ႕ဘ၀မွာ အခ်စ္တစ္ခုတည္းကိုပဲဥိီစားေပး

ျဖစ္တည္ခဲ့ၾကပါေလ…။

        ျဖဴစင္မႈေတြ သစၥာရွိမႈေတြ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ကိုယ္စီေတြနဲ႕ေပ့ါ….။

        အဲ့ဒါေလးေတြ ဘယ္ေတာ့မွျပိဳကြဲ မေပ်ာက္ပ်ယ္သြားေလာက္ပါဘူးေလ လို႕

        ေမာင္ မိုက္မိုက္မဲမဲယံုၾကည္ေနမိခဲ့တာ ေမာင္မွားခဲ့တယ္ဆိုရင္လည္း

        အဲ့ဒီအမွားအတြက္ ေမာင္ဘယ္ေတာ့မွေနာင္တမရခဲ့ဘူးဆိုတာ…

        ကေလးကို အရမ္းခ်စ္လို႕ပါဗ်ာ….။

 

 

                                             ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါဦးမည္။

                            ႏွလံုးသားထဲက

                                             လက္တစ္စံုျဖင့္

                                       ဘုန္းသဂၤါ

 

 

       

       

       

       

Feb 27th

မင္းသားေလးရဲ့ကိုယ္ရံေတာ္ (အပိုင္း ၅)

By D LaY

“ငါ… ဒီ 18 ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ကို ဘယ္ေမြးေန႔ နဲ႔မွ မတူဘူး၊ တစ္ခုခု ထူးျခားမယ္လို႕ထင္ထားတာ။….. ဟိဟိ.. ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ အခုလည္း တစ္ခုခုထူးျခားလာတာပဲေလ… ဘာလို႕ ဒီထူးျခားမႈက ငါ့အတြက္ ကံေကာင္းျခင္းမဟုတ္ဘဲ .ကံဆိုးျခင္းျဖစ္လာရတာလည္း…” “ငါ..ငါ… ဘာလုပ္သင့္လည္း ကိုရဲကို လိုက္ပို႔ခိုင္းသင့္လား။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုရဲနဲ႔ေဝးေဝးမွာေနသင့္သလား ပီးေတာ့ ငါအခုလို အမွန္တရားကို ဖုံးကြယ္ထားေနတာကေရာ မွန္ရဲ့လား။”

အမွန္တရား ဆိုတာ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ ေပၚလာမွာပဲေလ။ အခုကတည္းက သူတို႕ကို အမွန္အတိုင္းေျပာျပလိုက္ရင္……..“ဟာ.. မျဖစ္ဘူး..” ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ေျပးျမင္မိတာကေတာ့.. “ဟင္..ေဖေဖ..ေဖေဖ.. ဟုတ္တယ္.. ေဖေဖက ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္။ ဒီလိုမ်ိဳးလူတစ္ေယာက္ရဲ့သားက ဒီလိုျဖစ္ေနတာဆိုရင္.. ေဖေဖ.. ေဖေဖ သူ႕လုပ္ငန္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဘယ္လိုေနမလဲ.. ပီးေတာ့ ငါတို႔ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကေရာ..ဘယ္လိုေတြ ေျပာလာၾကဦးမွာလည္း…” ဒီလိုဆိုရင္ ငါခ်စ္တဲ့ ေဖေဖကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္မိတာနဲ႔ အတူတူပဲေပါ့။ ေဖေဖ သနားပါတယ္။ ငါခ်စ္တဲ့ေဖေဖ..ကိုရဲ.. ပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ.. “ဟာ.. ငါခ်စ္တဲ့လူေတြအကုန္လံုး ဆံုးရွံဴးရေတာ့မွာေနာ္.. သူတို႔ သာအမွန္အတိုင္းသိသြားရင္..”

ငါသူတို႕ကို မဆံုးရွံဴႏိုင္ဘူး…ဒါဆိုငါကေရာ..ဒီအတိုင္းတစ္သက္လံုး အမွန္တရားကို ဖံုးကြယ္ပီးေနရမွာလား။ ဟင့္အင္း……ငါဒီလို လည္းမေနခ်င္ဘူး။ အမွန္တရားအတိုင္း ကို အမွန္အတိုင္းပဲ ရွိေနေစခ်င္တယ္။ အဲ့ဒါကိုဖံုးကြယ္ထားတယ္ဆိုတာ ေၾကာက္လို႕လား။ ငါကဘာကို ေၾကာက္ေနတာလည္း။…….ဟင့္အင္းး ဒီလိုလူမ်ိဳး ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ငါ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေၾကာက္စရာလည္းမလိုဘူး။ ရွက္စရာလည္း မလိုဘူး။ ငါကလည္း သူတို႕လိုပဲ လူထဲက လူတစ္ေယာက္ပဲကို။ ငါတို႕လိုလူမ်ိဳးေတြကို ကဲ့ရဲ့တဲ့ လူေတြကသာ ရွက္ရေကာင္းမွန္း သူတို႔မို႕လို မသိတာ။ ဒါ..ဒါေပမယ့္..ဒါေပမယ့္… ေဖေဖ..ကိုရဲနဲ႔ က်န္တဲ့သူေတြ ငါ့ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲမွာ မလိုလားဘူး။ ဟုတ္တယ္.. ငါ့ရဲ့ခံစားခ်က္ထက္ ငါခ်စ္ရတဲ့လူေတြ ရဲ့ခံစားခ်က္က အေရးႀကီးတယ္။ သူတို႔ေတြကို ဘာမွ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ဒီအတိုင္းေလးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့..ငါလုပ္ရမွာက…………………..

ဟုတ္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္…ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့လူေတြ စိတ္မဆင္းရဲေစဖို႕အတြက္. ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ကို စေတးပစ္ရမယ္။ ဒါဟာ.. ငါလုပ္ရမယ့္ တစ္ခုတည္းေသာ.. အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပဲ။ ငါေက်နပ္တယ္.. ဒီလိုလုပ္ရတာ… “D Lay ရာ မင္းလုပ္ႏိုင္ပါတယ္. မင္းလုပ္သင့္လို႔လုပ္တာပဲ. မင္း..ကိုရဲအေပၚ ထားတဲ့ခံစားခ်က္ေတြ ဖယ္ထုတ္ပစ္လုိက္စမ္းပါ…”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ အားေပးရင္း…အခန္းထဲက ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေအာက္သို႔ ဆင္းရန္ ေလွကားထွစ္မ်ားအား တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာက္သို႔ေရာက္ကာနီးေလေလ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခလွမ္းေတြ ေလးလံလာေလေလ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ “အင္းး..ဘာမွမျဖစ္ဘူးအရင္အတိုင္းပဲ.. ဟုတ္တယ္ အေျခအေနေတြအားလံုး အရင္အတိုင္းပဲ”။ ကၽြန္ေတာ္လည္းတတ္ႏို္င္သမွ်ဘာမွမျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္ရင္း…..

“ကိုရဲ..ကၽြန္ေတာ္ အဆင္သင့္ျဖစ္ပီ.. သြားေတာ့မယ္ေလ။” တတ္ႏိုင္သမွ်ကိုရဲနဲ႔ အၾကည့္ျခင္း မဆံုရန္ႀကိဳးစားေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ေခ်။

“အင္း..D Lay ပီးပီလား။ သြားတာေပါ့.. လာ ေမြးေန႔ရွင္ေလး ကားေပၚတက္.” ဆိုပီး ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို ဖက္ကာ ေရွ႕ခန္းက ကားတံခါးကို ဖြင့္ေပးတယ္ေလ။ အရင္တုန္းက ကိုရဲ ကကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလိုမ်ိဳး ညီေလးတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံတာ မဆန္းေသာ္လည္း အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ အလြန္ဆန္းက်ယ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ကိုရဲကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလိုဆက္ဆံတိုင္း အဆိပ္သင့္ေနတဲ့ ဝိုင္တစ္ခြက္ကုိ သိလ်က္နဲ႔ ေသာက္သံုးေနရသလိုပါပဲ။ “ေအာ္…. ကံတရားက ငါ့ခံႏိုင္ရည္ကို စမ္းသပ္ေနတာလား၊ ကိုရဲရာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီထပ္ပိုပီး ဂရုစိုက္မႈေတြ မေပးပါနဲ႔လားဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္ မခံစားႏိုင္လို႔ပါ။” ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခါင္းေလးကို ညိမ့္ပီး ျပံဳးရံု ျပံဳးကာ ကားထဲဝင္ထိုင္လိုက္ရေတာ့တယ္။

ပထမ စဥ္းစားထားတာက ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ခန္းမွာ ထိုင္မလို႔ပါ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကိုရဲအေပၚထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ကို ဒီထက္မပိုမိေစခ်င္ဘူး။ ကိုရဲ နဲ႔ ခပ္ေဝးေဝးေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုရဲ အေပၚထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားမယ္လို႕ထင္ထားတာ…… ဒါေပမယ့္လည္း ဒီလိုမထင္မွတ္စရာ ဂရုစိုက္မႈေတြ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ဒီ့ထက္မက ျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့….. ကၽြန္ေတာ္ဒီ့ထက္ပို ပီးဟန္ေဆာင္ေကာင္းႏိုင္မလားဆိုတာေတာ့ မေသခ်ာ။ ။ ။

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

လမ္းမႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ ကားသံမ်ားႏွင့္ ဆူညံေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားအတြင္းတြင္မူ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ခဲ့သည္မွာ.. D Lay ရဲ့အိမ္က ထြက္လာကတည္းက အခုထိပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း D Lay ကို ဘာစကားမွ်မေျပာခဲ့ သလို D Lay ကလည္းကၽြန္ေတာ့္အားဘာမွပင္မေျပာ….ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ညီတစ္ခုခုကို ခံစားေနရတာကၽြန္ေတာ္သိတယ္… ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာသာ ကၽြန္ေတာ္ မသိတာေလ။ အဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ စကားလံုးေတြနဲ႔ ညီ့ကို အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေမာင္းေနရတာမို႕လို႔ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွသာ ညီ့ကိုၾကည့္ႏုိင္သည္။ ၾကည့္လိုက္တိုင္းလည္း ညီ့မ်က္ဝန္းေတြက သက္ရွိအရာ တစ္ခုလိုမဟုတ္ဘဲ ေအးဆက္တည္ၿငိမ္ေနသည္။

ရုတ္တရက္ ညီ့ဘက္က ကားတံခါးမွန္ခ်သံေၾကာင့္.. “D Lay ဘာျဖစ္လို႔လဲညီ… ဘာလို႔မွန္ခ်လိုက္တာလည္း Air Con ဖြင့္ထားတာ မႀကိဳက္လို႕လား.. ပိတ္လိုက္ရမလား…”

“ရပါတယ္.. ကိုရဲ..ခလုတ္ေပၚကို လက္ေထာက္မိလို႕… ျပန္ပိတ္လိုက္မယ္.. ဘာမွမျဖစ္ဘူး”

“ေအာ္..အင္းး..အင္းး” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဇေဝဇဝါနဲ႔ ကားကိုသာေရွ႕ဆက္ေမာင္းေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ ညီ့ဘက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့… “ဟင္..ညီ ငိုေနတာလား..ဘာျဖစ္လို႕လဲ” ကၽြန္ေတာ့္ လည္းျမင္လိုက္ရေသာျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ မထိန္းႏိုင္ဘဲ ရင္ထဲက စကားလံုးမ်ားထြက္က်လာတာေပါ့။ “ေသခ်ာပါတယ္..ညီငိုေနတယ္ဆိုတာ…” ဟိုးဘက္လမ္းကလာတဲ့ ကားေတြရဲ့မီးေရာင္က ညီ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ ထင္းေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိလိုက္ရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားကို လမ္းေဘးသို႔ ခ်ရပ္ရင္း….

“ညီ..မင္း ငါ့ကို အကိုတစ္ေယာက္လိုသေဘာထားတယ္ဆိုရင္ အမွန္အတိုင္းေျပာပါကြာ.. မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ.. မင္းဒီလိုျဖစ္ေနတာ ငါမၾကည့္ရက္ဘူး.. မင္းမွာဘယ္လိုျပႆနာေတြရွိေနတာလည္း..”

“….” ညီကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာ ေက်ာက္ရုပ္အတိုင္း ရွိစျမဲသာ။

“ညီ…ညီ.. D Lay ငါေျပာေနတာေတြၾကားရဲ့လား..” ကၽြန္ေတာ္လည္း ညီ့ပုခံုးေပၚလက္နဲ႔ လွမ္းပုတ္ရင္း…

“ဟင္..ကိုရဲ.. .ဘာလို႔ ကားကိုရပ္လိုက္တာလည္း..ကားဘာျဖစ္သြားလို႔လဲ…” ကၽြန္ေတာ္လည္း အခုမွ စိတ္နဲ႔လူနဲ႔ကပ္ေတာ့တယ္။ တစ္လမ္းလံုး ကိုယ့္အေတြေတြထဲမွာ ေယာင္လည္လည္နဲ႔….

“ေအး.. ကားကေတာ့ဘာမွမျဖစ္ဘူး ျဖစ္ေနတာက မင္း” ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ကလည္းပူဆိုေတာ့ ေဒါသ နည္းနည္းထြက္တဲ့ ေလသံနဲ႔ေျပာလိုက္ရတယ္ေလ။ အခ်စ္ႀကီးရင္ အမ်က္ႀကီးတယ္ဆိုသလိုေပါ့။

“ကၽြန္ေတာ္.ကၽြန္ေတာ္. ဟုတ္လား ကိုရဲ.. ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲ..” အင္း.. ငါ့အေၾကာင္းကိုရဲ ရိတ္မိသြားပီလားမသိ။ မျဖစ္ေတာ့မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးေလ။

“ဟင္.. ဒါဆို ညီဘာလို႕ ငိုေနတာလည္း. မင္းမ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေမြးေန႔မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြမေတြးရဘူးကြ.”

“အင္.. ကၽြန္ေတာ္က ငိုတယ္ဟုတ္လား…” ကိုယ့္ကို ကုိ နားမလည္ေယာင္ေယာင္နဲ႕ မ်က္ႏွာကို စမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ဝန္းမ်ားစိုေနတယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရေတာ့မွ “ေအာ္… ငါ.. ငိုေနတာလား” ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲ ကို ဘာေျပာရမွန္းကို မသိ….

“ေအာ္… ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးကိုရဲရ.. ခုနက မွန္ဖြင့္တုန္းက အျပင္ကေလေတြတိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးထဲ အမိႈက္ဝင္သြားလို႔ ေနမွာေပါ့..ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး.. သြားမယ္ေလ.. ေတာ္ၾကာ မိုးခ်ဳပ္ေနဦးမယ္..”

ကၽြန္ေတာ္လည္း “ေအးပါ ညီရာ…. သြားတာေပါ့”။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ဆိုရင္ D Lay ေျပာတာကို ယံုမိမွာ အမွန္ပဲဗ်။ သူေပးတဲ့ ဆင္ေျခေတြ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ သူ႕အမူအရာေတြကေတာ့ တစ္ခုမွ သံသယ ျဖစ္စရာမ်ိဳးမရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ D Layရဲ့ အေၾကာင္းကို သိခြင့္ရခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ D Lay ရဲ့ ဟန္ေဆာင္တတ္တဲ့အခါ ရွိတတ္တဲ့အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ D Lay လိမ္ေျပာေနမွန္းသိေသာ္လည္း စိတ္မဆိုးဘဲ သနားမိကာ မ်က္ရည္မ်ားပင္ ဝဲလာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာရင္းဆိုရင္.. “အင္း..ဟုတ္တယ္ေနာ္.. အကုိေတာင္ မ်က္လံုးထဲဘာဝင္သြားသဲ မသိဘူး.. ေျပာရင္းဆိုရင္းေတာင္ မ်က္ရည္ဝဲလာပီ”

“……….” ညီ့ဘက္ကေတာ့ ဘာမွတုန္႔ျပန္မႈမရွိခဲ့။ သို႕ေသာ္လည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး D Lay ရဲ့ဘယ္ဘက္လက္ကေလးေတြကေတာ့ ဆုပ္ထားစျမဲဆုပ္ထားဆဲျဖင့္သာ လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ ။ ။

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

“ညီ.. အကုိ႔အိမ္ေရာက္ပီေလ.. မဆင္းေတာ့ဘူးလား။” ကိုရဲ ေျပာမွ ကၽြန္ေတာ္ သတိျပန္ဝင္လာကာ…

“ေအာ္..ေရာက္ပီလားး.. အင္းးအင္းး။ ဟုတ္..” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာေျပာရမလဲမသိ စကားလံုးေတြကလည္း ရွာမရ။

“အင္း.. ဟုတ္တယ္.. ခနေစာင့္ေနာ္.. အကိုေရခ်ိဳး အဝတ္လဲပီးတာနဲ ဆင္းလာခဲ့မယ္၊ လာအိမ္ထဲမွာ ဝင္ေနေလ။ ”

“ရပါတယ္.. အကို.. အကို႔အိမ္ေလးက လွသားပဲ။ ျခံထဲမွာလည္း ပန္းျခံေလးနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ျခံထဲမွာပဲ ေစာင့္ေနပါမယ္..ေလေကာင္းေလသန္႕လည္းရတာေပါ့” အမွန္တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ထဲ မဝင္မိတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ထင္လို႔ပါ။

“Ok ေလ.. ညီ့သေဘာပဲ.. အကိုျပင္စရာ၇ွိတာျပင္လိုက္ဦးမယ္.. မၾကာပါဘူးကြာ မင္းလိုေတာ့..”

“ဟုတ္..ရပါတယ္..ေအးေဆးလုပ္ပါ..” ကိုရဲ ေျပာမွ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုကို သတိထားမိတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့.. ကၽြန္ေတာ္ အျပင္တစ္ခါ ထြက္ဖို႕ဆိုရင္ ေရခ်ိဳးတာကအစ အဝတ္လဲတာအဆံုး အနည္းဆံုး ၾကာ 1 နာရီပဲ။ ေဖေဖ နဲ႔အျပင္ထြက္တိုင္း ေဖေဖက အျမဲတမ္းျပန္ျပန္ေစာင့္ေနၾက. ဆူခံရတာလည္း ခဏခဏ။ ။ ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားတံခါးကို မွန္ခ်ပီး ကားေပၚမွာပဲေနမယ္ေပါ့။ “အင္းး ငါဒီလိုလုပ္ရင္ ရိုင္းသလိုမ်ား ျဖစ္သြားမလားမသိဘူး။ ကိုရဲက ငါ့ကို ခင္လို႔ အိမ္ထဲေခၚတာပဲ အိမ္ထဲမသြားခ်င္ထားဦး..ျခံထဲေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္ဦးမွ၊ ေတာ္ၾကာ တစ္မ်ိဳးထင္ေနမွျဖင့္….”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေပၚမွဆင္းရင္း… “အင္း.. အိမ္ေလးက ခ်စ္စရာေတာ့ေကာင္းသား တစ္ထပ္တိုက္အိမ္ေလး.. သပ္လည္းသပ္ရပ္တယ္ ဒီဇိုင္းေလးကလည္း ဆန္းတယ္.” အင္းေလ.. ကိုရဲက ေသေသသပ္သပ္ရွိလို႔လားမသိ.. အိမ္အျပင္ဘက္ ျခံထဲ၊ ပန္းျခံထဲ အမႈိက္တစ္စ မွ်မရွိ။ ပီးေတာ့ ျခံရဲ့ေထာင့္တစ္ေနရာ ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ဒန္းေလးတစ္လံုးေတြ႔တာနဲ႕ ခဏထိုင္လိုက္ရင္း…..

“War…လွလိုက္တဲ့ေကာင္းကင္ႀကီးပါလား။” ဟုတ္ပါရဲ့.. ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုမ်ိဳးျမင္ကြင္းမ်ိဳး တစ္ခါမွ မျမင္ဘူးခဲ့။ ဝိုင္းစက္ေနတဲ့ လမင္းႀကီးရဲ့ အလင္းေရာင္ႏွင့္အတူတူ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး တိမ္တိုက္တို႕ကလည္း ရွင္းလင္းေနတယ္။ ၾကယ္ကေလး မ်ားရဲ့ မိွတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ အလင္းေရာင္… သစ္ပင္ပန္းပင္တို႕ရဲ့ ေမႊးရနံ.. ေလေျပေလညွင္းေလးမ်ားရဲ့ တိုက္ခတ္မႈတို႕ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ညစ္မႈေတြကို တစ္ခဏတာမွ် အေဝးသို႕သယ္ေဆာင္သြားသည္. . . ဒီလိုခ်ိန္မ်ိဳး.. ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူႏွင့္ အတူၾကင္နာခြင့္ရရင္ျဖင့္ လံုးဝ ၿပီးျပည့္စံုသြားမွာေတာ့ အမွန္ပဲ..

“ဟင္.. ၾကယ္ေႀကြသြားပါလား” ဟုတ္ပါတယ္. ေကာင္းကင္မွ ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္ ေျမျပင္ေပၚသို႕ ဆင္းသက္ေလပီ။ “အင္းး ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကားဖူးတာကေတာ့ ၾကယ္ေႀကြတာေတြ႕ရင္ ဆုေတာင္းတဲ့၊ ေတာင္းတဲ့ဆုျပည့္တယ္ဆိုပဲ..” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာရယ္ညာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး …ဒီလိုပဲ ဆုေလးတစ္ခုေတာင္းမိလိုက္တယ္..အဲ့ဒါက.. “ကၽြန္ေတာ္ ဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ၾကင္နာယုယမႈ၊ ေႏြးေတြးလံုျခံဳမႈေတြ၊ ၾကည္ႏူးမႈေတြနဲ႕..ဘာကိုမွ်ဟန္ေဆာင္မႈေတြမပါဝင္ဘဲ အျပစ္ကင္းကင္းစင္စင္နဲ႔ ျပန္လည္ျမင္ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုတာကိုေပါ့ ”

သို႕ေသာ္လည္း.. ဒီညေတာ့ ဒီတင္ ဒီမွ်ႏွင့္သာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ရေတာ့မွာေပါ့……. ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျခံထဲတစ္ခဏမွ်ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း…. ဖုန္းသံၾကားတာေၾကာင့္.. ကားဆီသို႔ျပန္လည္ အေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အိတ္ထဲၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းမဟုတ္..။ “ဒါ..ဆို ဖုန္းသံက ဘယ္ကလည္း”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ကဖုန္းသံလည္းဆိုတာ လိုက္ရွာရင္း… ကားေမာင္းတဲ့ခံုေအာက္က မွိန္ျပျပ မီးအလင္းေရာင္ေၾကာင့္….. “ေအာ္.. ကိုရဲဖုန္းပါလား… ေအာက္ကိုျပဳတ္က်ေနတာမသိဘူးထင္တယ္..”။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖုန္းကိုေကာက္ယူပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းက ျပန္က်သြားတယ္. ဘယ္သူဆိုတာေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ “သြား..ေပးရင္ေကာင္းမလား.. အေရးႀကီးဖုန္းဆို ဒုကၡ….” အင္းး အေရးႀကီးတယ္္ဆို ေနာက္ျပန္ေခၚမွာပဲ အဲ့ေတာ့မွ ေပးလိုက္တာပဲေကာင္းပါတယ္……

ကၽြန္ေတာ္လည္း ခံုေပၚျပန္တင္ေပးပီ… ျပန္အလွည့္မွာေတာ့ ဖုန္းက ေနာက္တစ္ႀကိမ္ဝင္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း.. ဖုန္းကိုေကာက္ယူပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့… ဖုန္း Screen မွာေပၚေနတာက..

“သဲေလး…09×××××××” ပီးေတာ့ ေအာက္ကေနပီးေတာ့ ေကာင္မေလး ဓာတ္ပံုတစ္ပံု။ “ဟင္.. ဒါ ညေနက ဖုန္းထဲမွာ အကိုနဲ႔တြဲရိုက္ထားတဲ့အမႀကီးပဲ…ဒါဆို. .ေသခ်ာပီ. သူတို႕က ခ်စ္သူေတြေပါ့” ကၽြန္ေတာ္ မင္သက္ၿငိမ္ေနတာေပါ့။ “ငါသြားေပးသင့္ သလား.. စဥ္စားစမ္း D Lay မင္းဘာလုပ္သင့္လဲ… ”

“ဟုတ္တယ္.. ငါသြားေပးသင့္တယ္.. သူတို႕ရဲ့ဆက္ဆံေရးက ဘယ္လိုကိစၥပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေရးႀကီးလို႕ေနမွာ..” ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူကို သူမ်ားလက္ထဲသြားေတာ့မွာ သိလ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အတင္းတြန္းပို႔ေနမိသလိုမ်ိဴးျဖစ္ေနမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ရပ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကိုရဲေပ်ာ္ရႊင္တယ္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထပ္တူထပ္မွ်ခံစားရလို႕ပါ…

ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ထဲဝင္သြားပီး “ကိုရဲ..ကိုရဲ… အကို အကုိ႔ဖုန္းကားေပၚမွာက် ေနတာ. အဲ့ဒါ အခု ဖုန္းလာေနတယ္.အကို.အကိုဘယ္မွာလဲ”

ဟင္..ညီ့အသံပါလား..“ D Lay ညီ..အခန္းထဲဝင္ခဲ့ အကိုအခန္းထဲမွာရွိတယ္။ ။”

“ေအာ္.. ဟုတ္ကဲ့.. အကို. ဒီမွာ အကုိ႔ဖုန္းလာေနလို႕”

“ေအာ္..အင္း.. ဟယ္လို…..”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲကို ဖုန္းေပးပီး ျပန္ထြက္မယ္အလုပ္. ကိုရဲက ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို လွမ္းဆြဲထားရင္း… ဖုန္းကိုနားမွ ခန ခြာကာ “ ခနေနဦး D Lay ညီ့ကို အကုိေပးစရာ တစ္ခုရွိတယ္…”

ကၽြန္ေတာ္လည္း လွမ္းေခၚထားေတာ့လည္း ေနရတာေပါ့။ ထိုင္စရာက အခန္းထဲမွာဆိုလို႕ ကိုရဲ အိပ္တဲ့အိပ္ရာပဲ ရွိတာ… အဲ့ေတာ့ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ အိပ္ရာေပၚပဲ ထိုင္ရေတာ့တာေပါ့။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေပးစရာရွိတယ္ဆိုတာ.. ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ပဲ ေနမွာပါေလ. ငါ့ေမြးေန႔ဆိုေတာ့….

ဒီလိုနဲ႔ ကိုရဲဖုန္းဆက္လည္းပီးေရာ… ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကိုလွည့္ပီး.. “ေတာ္ေသးတာေပါ့ ညီရာ.. မင္းဖုန္းလာေပးလို႕ပဲ မဟုတ္ရင္အကို ဒီမွာေခါင္းမီေတာက္ေနပီ. ဖုန္းေပ်ာက္လို႔ ရွာရတာ”

“ေအာ္.. အင္းေပါ့ေလ.. အေရးႀကီးတဲ့ လူဆီက ဖုန္းလာမွာဆိုေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ရိွမွာေပါ့. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမွားနတ္ေမာင္ျဖစ္သြားတာေပါ့ ေမြးေန႔မွာ..”ကၽြန္ေတာ္လည္း ရြဲ႕တဲ့တဲ့ နဲ႔ျပန္ေျပာလိုက္တာေပါ့။

D Lay စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပံဳးစိ ျပံဳးစိနဲ႔။ “ဟားး ..ဟားး ဒီေကာင္ ထင္သားပဲ ငါ့ညီမကို ငါ့ခ်စ္သူလို႔ထင္ေနပီ..” တကယ္ပါ ကၽြန္ေတာ္ အခုမွပဲ D Lay ရဲ့ J ဝင္ေနတဲ႔မ်က္ႏွာကို ျမင္ဘူးေတာ့တယ္။ တကယ္ကို ခ်စ္စရာေလးဗ်ာ။ ေနပါဦး.. J ဝင္တယ္ဆိုတာ ရည္းစားေတြမွ ျဖစ္တာေလ။ ဒီေကာင္ငါ့ကို မနာလိုျဖစ္ေနတာဆိုရင္ေတာ့

“ဟင္.. ငါညီ့ဆီကအခ်စ္ေတြရဖို႕ ေျခတစ္လွမ္းေအာင္ျမင္ေနပီလို႕ ေျပာရမယ္…. အင္းး အခုခ်ိန္မွာ ငါဒီကိစၥကို ေျပာလိုက္လို႔ မျဖစ္ေသးဘူး ေတာ္ၾကာ ညီရွက္သြား ဦးမယ္… သူထင္တာေတြ မွားေနတယ္ဆိုတာ… ဒါေပမယ့္ သူဒီကိစၥေၾကာင့္ ခံစားေနရတယ္ဆုိရင္ေတာ့ အျမန္ဆံုးရွင္းျပဖို႔ေတာ့ လိုပီထင္တယ္…” ကၽြန္ေတာ့္ မွာ ညီ့ကို ေျပာရမလို မေျပာရမလိုနဲ႔။ ညီ ပူေဆြးမႈေတြ ေျပေပ်ာက္ေစဖို႕ သဲေလးက ကၽြန္ေတာ့္ ညီမဆိုတာ ဖြင့္ေျပာသင့္ေပမယ့္. ညီ့ဆီက ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ သဝင္တိုမႈေတြ မခံခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာတာေတြကိုလည္း လိုခ်င္ေနေတာ့ အမွန္ကို မေျပာရင္ေကာင္းမလား။ ။ ။

“ကိုရဲ.. ဘာေတြျပံဳးေနတာလဲ.. ေလျဖတ္သြားမယ္ေနာ္.. ေသခ်ာၾကည့္ဦး ကိုယ့္ရုပ္ကို မွန္ထဲ” ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္ေသာ စကားကုိပင္ ကၽြန္ေတာ္မယံုႏိုင္။ “ဟင္.. ငါ့ စိတ္ထဲက လြတ္ခနဲထြက္သြားပါလား. ကိုရဲကို ငါ ဒီလိုမ်ိဳး မစေနာက္သင့္ေတာ့ဘူး. ဒီလိုဆို ကုိရဲကို ငါပိုပီး သံေယာဇဥ္တြယ္ေနမိလိမ့္မယ္..” ဒါေပမယ့္ ငါဘယ္ေလာက္ပဲ ဟန္ေဆာင္ေနပါေစ အခုလိုမ်ိဳးထပ္ျဖစ္ဦးမွာပဲ… “ေအးေလ.. ဒီေန႔ကေတာ့ ထားပါေတာ့ ကိုရဲနဲ႔ငါနဲ႕ ဒီလိုမ်ိဳး စေနာက္တာကို ငါသတိထားရေတာ့မယ္ေနာက္ပိုင္း။ ဟုတ္တယ္.. ငါဒီလိုမ်ိဳးစတာေနာက္တာကိုဒီေန႕မွာ အပီးသတ္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔မွာေတာ့ ငါေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနခ်င္တယ္.. ငါကိုရဲကို စတာေနာက္တာ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေပါ့…..ဟူးးးးးး……..”

“ေအာ္..ေအးပါကြာ.. မင္းေျပာမွငါသတိရတယ္ ညီရာ.. ဘယ္လိုလဲ ကိုယ္ေတာ္ေလး စိတ္ၾကည္သြားေပါ့..” ကၽြန္ေတာ္လည္း D Lay ထံမွစကားေၾကာင့္ “အင္းး.. ညီ.. စိတ္ၾကည္လင္သြားပီထင္တယ္ ..လာတုန္းကနဲ႔မ်ားတျခားဆီ” ဟုတ္ပါတယ္. လာတုန္းကဆို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတြ႔ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့ D Lay တစ္ေယာက္ ဒီေန႔ဆို ဘာစကားမွမေျပာပဲ ေက်ာက္ရုပ္ႀကီးလို လိုက္လာတာ.. အခုမွပဲ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပူတာ သက္သာသြားေတာ့တယ္…။

“စိတ္က ၾကည္တယ္ေႏွာက္တယ္ဆိုတာ ရွိလုိ႔လားအကိုရ..”

“ေအာ္.. ညီကလည္း စကားကို ကပ္ဖဲ့ၿပီးေျပာေနျပန္ပါပီ.. စိတ္ညစ္စရာေတြရွင္းသြားပီလားလို႕ေမးတာ…”

“ေအာ္… အင္း ဟုတ္တယ္. ခုနက ေနမေကာင္းခ်င္သလိုျဖစ္ေနလို႕ပါ အခုေတာ့သက္သာသြားပါပီ..”

“ဟင္.ဟုတ္လား အကိုၾကည့္ၾကည့္မယ္..” ဆိုပီးကၽြန္ေတာ္ေဘးနားသို႕ လာထိုင္ကာ နဖူးေပၚသို႕ လက္ကေလးတင္ပီး “အင္း ဟုတ္တယ္ညီ.. နည္းနည္းေတာ့ ေႏြးေနသလိုပဲ.. ေနမေကာင္းရင္လည္း အိမ္ျပန္နားလိုက္ပါလား..”

“ဟာ..ရပါတယ္ ကိုရဲရ..ဒီေလာက္ကေတာ့ ေအးေဆးပါ” ဆိုပီးကိုရဲ ဘက္သို႕လွည့္ပီးေျပာင္ျပသလိုလုပ္မယ္ဆိုပီး လွည့္ၾကည့္လုိက္တာ. “ဟင္.. ကိုရဲမ်က္ႏွာနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ထိမိေတာ့မယ္ဗ်ာ. တကယ့္ကိုမွ နီးနီးေလး..” ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကိုရဲ ႏွစ္ေယာက္စလံုးလန္႕သြားပီး နည္းနည္းခ်င္းစီေနာက္ဆုတ္လိုက္တယ္။ သို႕ေသာ္လည္း အၾကည့္ခ်င္းက ဆံုစျမဲပဲ။

ထိုအခ်ိန္မွာေတာ့.. နံရံေပၚက တိုင္ကပ္နာရီမွ နာရီတံေလးသြားသံက လြဲပီးေတာ့ ဘာမွ မၾကားရေခ်။ အခန္းတစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနတယ္.. ပီးေတာ့ ကိုရဲဘက္မွလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္စျမဲၾကည့္ရင္း ေခါင္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႔ တျဖည္းျဖည္း နီးသထက္နီးလာသလို ခံစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ နဖူးေပၚတင္ထားတဲ့သူရဲ့လက္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးထက္ဝယ္ ဘယ္တစ္ဖက္ညာတစ္ဖက္ဆီ ေနရာယူထားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ျခားတစ္ဖက္ကို ရုတ္တရက္ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရင္း မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ကာ “ေအာ္.. ကိုရဲ.. အကိုကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးစရာရွိတယ္ဆို ဘာလည္းဟင္ အဲ့ဒါက..” ကၽြန္ေတာ္ စကားလြဲလိုက္ရတယ္ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကိုရဲနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားမွာေတာ့ အမွန္ပင္.. ဒီလိုမ်ိဳးဟာ အခုခ်ိန္မွာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ေနရေပမယ့္ ေနာင္တစ္မွာ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းမႈေတြ ျဖစ္မလာဘူးလို႔ မည္သူမွ်မေျပာႏိုင္..

ကၽြန္ေတာ္လည္း D Lay ေျပာမွ “ေအာ္..အင္းး အန္ကယ္ေပးခိုင္းထားတာ ညီ့ကို၊ ခဏေလးေနာ္ သြားယူလိုက္ဦးမယ္…”

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ “ဟင္.. ေဖေဖ ေပးခုိင္းတာလား.. ငါကေတာ့ သူေပးတာမွတ္လို႕.. ငါေမြးေန႕ကိုေတာင္ လက္ေဆာင္ေလးဘာေလး ေပးေဖာ္ေတာင္မရ.. ဦးကပ္စီး ”

“ေရာ့.. ဒီမွာ အန္ကယ္ေပးလိုက္တာ မနက္က ညီလာတုန္းက အန္ကယ္ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ မဝယ္ျဖစ္ေသးလို႕ ေနာက္မွ အကို႕ကိုေပးလိုက္တာ…”

အင္းး ဟုတ္တယ္ . ခါတိုင္းဆို ေဖေဖ အိမ္ျပန္လာရင္ ဝယ္လာေပးေနၾက. အခု ေဖေဖက ခရီးသြားတာဆိုေတာ့ ကိုရဲနဲ႔ ေပးခိုင္းလိုက္တာျဖစ္မယ္… “ေအာ္… အင္း ေက်းဇူးပါ ဦးကပ္ေစး”

“အန္.. ဘယ္သူ႕ကိုေခၚလိုက္တာလည္း ညီ ဦးကပ္စီး ဆိုတာက”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲေျပာေတာ့မွ “အန္.. ေျပာမိလို႕လား ”၊ ဟုတ္ပါရဲ့ကၽြန္ေတာ္ လည္းေယာင္ပီး ပါးစပ္က လြတ္ခနဲ ထြက္သြားတာ..

“ေဟာဗ်ာ… ခုနပဲ မင္းေျပာတာေလ…. ဒီမွာက အကိုနဲ႔ ညီႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတာ ညီကေျပာတာဆိုေတာ့ အကို႕ကိုေျပာတာမဟုတ္လား..”

“ဟီးးဟီးး အဲ့ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုသိ.. ”

“ေဟ့ေကာင္ D Layမင္းေနာ္.. အခုငါ့ပိုင္နက္ထဲကိုလည္း ေရာက္ေနေသး ငါ့ကိုလည္း လာေစာ္ကား ေနတာေပါ့ေလ.. မင္းေနာ္.. အငယ္မို႕လို႕ အေလ်ာ့ေပးထားတာ”

“ဟားဟားး ၿခိမ္းေျခာက္တိုင္း D Lay တို႔က မေၾကာက္တတ္ဘူး၊ အကို ၾသဇာသီးေတြ Company မွာပဲသြားေရာင္း အကိုေရ.. Blah Blah Blah..” ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ လွ်ာထုတ္ျပလိုက္တယ္။

“ေအး ေအး.. အဲ့ဒီေလာက္ ေတာ္ေတာ္ ထုတ္ခ်င္ေနတဲ့ လွ်ာ ငါနဲ႔ေတြ႕မယ္.. မိလို႕ကေတာ့ ကတ္ေၾကးနဲ႕ကို ျဖတ္ပစ္မယ္.. လာထား..” ဆုိပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း အံဆြဲထဲက ကတ္ေၾကးကို ဟန္ျပထုတ္လိုက္ေတာ့ D Lay တစ္ေယာက္မွာေတာ့

“ ကိုရဲေနာ္. အက်င့္မယုတ္နဲ႔.. သြားအနားမလာခဲ့နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းအံုးနဲ႕ ပစ္ေပါက္မွာေနာ္… ”

“ဟားးဟားး မရေတာ့ဘူးေဟ့ေကာင္… မင္းေတာ္ေတာ္လြန္ေနပီ.. လာခဲ႔စမ္း လာခဲ့..”

“ဟားး ကိုရဲ လြတ္ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္ကိုမဆြဲနဲ႔ ညေနတုန္းက ေခ်ာ္လဲ ထားတယ္ေလ။ နာတယ္… ”

“ေဟ့ေကာင္.. မင္းေခ်ာ္လဲတာ ဟိုဘက္.. ငါဆြဲထားတာက ဒီဘက္.. ဘာမွမဆိုင္ဘူး.. ပီးေတာ့ မင္းေခ်ာ္လဲခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာေလ.. တကယ္မွမဟုတ္ဘဲ…”

အန္ေသေရာ… အလိမ္ေတြေပၚကုန္ပီ.. “ကိုရဲကလည္း ကၽြန္ေတာ္က စတာပါဗ်ာ.. ဟီးး ဟိုေလ မုန္႔ဝယ္ေကၽြးမယ္ အဲ့ဒီ့ လက္ထဲက ကတ္ေၾကးႀကီးခ်လိုက္ေတာ့ေနာ္…ေနာ္လို႕..”

“ေအးး ေနာ္.. မင္းဂတိနဲ႔မင္း.. ေနဦး အက်ၤ ီလဲလိုက္ဦးမယ္..”

“ဟင္..ဟုတ္ပါရဲ့ အက်ၤ ီေတာင္မလဲရေသးပါလား.. ခုနတုန္းက အက်ၤ ီႀကီး . ဒါဆို အကို ေရမခ်ိဳးဘူးလား”

“မင္း က်ီးေဒၚႀကီးကို ေရမခ်ိဳးရမွာလားကြ.. မင္းခုန ဝင္လာတုန္းက အက်ၤ ီမထုတ္ရေသးလို႔ အေဟာင္းခန ဝတ္ထားတာ..”

“ေအာ္.. အဲ့လိုလား…”

“ေအး..ခနေနဦး အက်ၤ ီလည္းလိုက္ဦးမယ္.. ပီးရင္ ဝါးတီးသြားဆြဲမယ္ကြာ..”

“ဟင္.. ဘုရားကိုသြားမွာေလ.. ဘယ္ကိုဘာဝါးတီးလည္း..”

“အင္းေလ.. ဘုရားက အျပန္သြားမယ္ေလကြာ…”

“ဘယ္သူက ေကၽြးမွာလည္း..ေအာ္.. အကိုေကၽြးမွာလားး ဒါဆိုလည္းသြားမယ္ေလ.. ဟီးးဟီးး”

“ေအာ္.. မင္းကလည္းေနာ္ အတိတ္ေမ့တတ္လိုက္တာလြန္ပါေရာ. ေအးငါသတိရေအာင္လုပ္ေပးမယ္. ဒီမွာ ကတ္ေၾကးျမင္လား... ”

“ဟာ.ဗ်ာ. ဒီလူႀကီးကလည္း သတိရပါတယ္ဗ်ာ အဲ့ဒါႀကီးခ်ထားစမ္းပါ ကၽြန္ေတာ္အသည္းေတြ ယားလြန္းလို႕..” စားဖို႕က်ေတာ့ သိလိုက္တာ.. လက္ေဆာင္ေလးက်ေတာ့ ေပးဖို႔ေတာင္ စကားမသန္းဘူး။ “မုန္႔ေတာ့မရဘူး.. ေခါင္းအုံးပဲ ရမယ္အကိုရ ေရာ့…” ကိုရဲကို ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းအံုးနဲ႔ ပစ္မလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းအံုးကို ဆြဲမလိုက္ရင္း…..

ဟင္.. ကုိရဲေခါင္းအံုးေအာက္က ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးပါလား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲဘက္ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ကာ ေခါင္းအုန္းနဲ႔ မေပါက္တာ့ပဲ စာအုပ္ေလးကို ကိုင္ကာ “ေအာ္… ဒီလူပ်ိဳႀကီး. ၾကည့္စမ္း စိတ္ကူးေတြယဥ္ပီး ဒိုင္ယာရီေတာင္ေရးေနပါလား…မွန္းစမ္း ဘာေတြမ်ားပါလိမ့္” ကိုရဲၾကားေအာင္ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလးေအာ္ပီး စာအုပ္ဖြင့္ဟန္ျဖင့္ေနတာေပါ့။ အမွန္တကယ္ဆိုကၽြန္ေတာ္ ကိုရဲရဲ့ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ကိုေတြ႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဖြင့္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ.. ကၽြန္ေတာ္ အက်င့္ကေလ. သူမ်ားအေၾကာင္း စပ္စုတာတို႕.. လိုက္စံုစမ္းတာတို႕ကို အမုန္းဆံုးပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လညး္မလုပ္သလို အဲ့လိုလူေတြကို ျမင္ရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ေဒါသ ထြက္တယ္။ အခုဟာ က ကိုရဲကို စခ်င္တာနဲ႔ ဖြင့္ဖတ္သလို ဟန္ေဆာင္ရတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ ကိုရဲမွာေတာ့ အက်ၤ ီပင္မဝတ္ႏိုင္ ေခတၱမွ်ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားပီး..

“ဟင္.. အဲ့ဒါငါ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ပဲ. အထဲက စာေတြ ညီေတြ႕သြားလို႕မျဖစ္ဘူး။ ညီ..ဒီအေၾကာင္းေတြသိဖို႕ ေစာလြန္းေသးတယ္… ” ဟုတ္ပါတယ္. ကၽြန္ေတာ့္ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ထဲမွာက ကၽြန္ေတာ္ ညီကို စေတြ႔အခ်ိန္ကေနပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရူးအမူး ျဖစ္ေလာက္ခဲ့ရတဲ႔ ေန႔ရက္ေလးေတြကို သတိရရင္ရသလို ေရးထားတာပါ။ ဖုန္းထဲမွာညီနဲ႔ေတြ႕တဲ့အခါမွတ္ထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးေတြ အမွတ္တရေလးေတြကို ညဘက္အားတိုင္း ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ထဲမွာ အလွဆင္ရတာေပါ့ဗ်ာ……..

“ဟားဟားး လူပ်ိဳႀကီးကေတာ့ မရိုးေတာ့ဘူးဗ်ိဳ႕..” ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ရာေပၚက ဆင္းပီးအခန္းထဲ ပတ္ေျပးတာေပါ့။ ဘယ္ရမလဲ ကိုရဲက လည္းေနာက္ကေနလိုက္ပီးေတာ့ အက်ၤ ီေတာင္မဝတ္ႏိုင္သူ႕မွာ..

“ေဟ့ေကာင္.. D Lay ျပန္ေပးစမ္း ငါ့စာအုပ္.. မဖြင့္နဲ႔ေနာ္.. ျပန္ေပးငါ့စာအုပ္..”

“ဟားး ဟားးး မိေအာင္ဖမ္းေလဗ်ာ…” ကၽြန္ေတာ္လည္း စာအုပ္ေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ကိုင္ပီး လက္ကို ခါးေနာက္မွာထားကာ ကိုရဲကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ပီး ေနာက္ျပန္ပတ္ေျပးရတာေပါ့။ ခႏ ၱာကိုယ္နဲ႔လည္းကြယ္.. စကားလည္းေျပာ မ်က္ႏွာလည္းေျပာင္ရင္း…

“ေဟ့ေကာင္..ေတာ္ေတာ့ကြာ.. ငါ့ စာအုပ္ျပန္ေပး .. ေခ်ာ္လည္းေနမယ္.. ”

“မေပးတာ.. ပလာတာ.. Blah Blah Blah ဟားးဟားး” ကိုရဲသတိေပးလို႔ပင္မဆံုးေသး ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ျပန္ေျပးေနတာေၾကာင့္ ကုတင္ေျခရင္းေရာက္ေတာ့. .ကုတင္ေအာက္ေျခနဲ႔ ဝင္တုိက္မိရင္း အိပ္ရာေပၚသို႕ ပက္လက္လွန္ယက္သား လဲက်သြားတယ္..ရုတ္တရက္ လဲက်သြားတာေၾကာင့္ ေနာက္ကို ပစ္ထားတဲ့လက္ေတြက လန္႔ျဖန္႔ပီး ေရွ႕ကိုဆြဲမိဆြဲရာ ဆြဲရတာေပါ့။…. ေနာက္က ေနအနီးကပ္လိုက္လာတဲ႔ကိုရဲကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲက်သြားတာသိလို႕ အရွိန္သတ္ႏုိင္လိုက္ေသာ္လည္း.. ကၽြန္ေတာ္လဲက်တုန္း ကုတင္ေအာက္ေျခကေန အေပၚကိုကန္တက္လာတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္က ကိုရဲကို ေျခထိုးခံသလိုျဖစ္ပီး.. ကိုရဲလည္း ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေမွာက္လ်က္သားျပဳတ္က်……..

ကိုရဲလည္း ကၽြန္ေတာ့္ႏွင့္ေခါင္းခ်င္း ခြက္ခနဲဆို မိတ္ဆက္ေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ေၾကာင့္.. .အိပ္ယာကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ေထာက္ကာ အရွိန္ကိုထိမ္းႏိုင္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္… ကၽြန္ေတာ္ လန္႔ပီး ဆြဲမိဆြဲရာကို လွမ္းဆြဲမိတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္က ကိုရဲအား သြားဖက္သလိုျဖစ္ပီး… အားနဲ႔ရုတ္တရက္ဆြဲလုိက္ေတာ့ .. ကိုရဲ ေထာက္ထားတဲ့လက္ႏွစ္ဖက္က ညႊန္႕ကာ ကိုရဲတစ္ကိုယ္လံုး ကၽြန္ေတာ့္ခႏၱာကိုယ္ေပၚတြင္အျပည့္ေနရာ ယူထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္အားလန္႕အားနဲ႔ မ်က္စိ ဇုန္မိွတ္ကာေနေလေတာ့…

ကၽြန္ေတာ္မွာ အသက္ပင္မရွိေတာ့သလို႔ပဲ.. မည္မွ်ပင္ ၾကာေအာင္ ဒီလိုမ်ိဳး ခႏၱာကိုယ္ခ်င္း ထပ္လွ်က္သားျဖစ္ေနခဲ့သည္ဆိုတာကေတာ့….. ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ မသိခဲ့..။ ကၽြန္ေတာ္သိလုိက္ရတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပန္းေသြးေရာင္ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားတစ္ဝိုက္မွာေတာ့ ေႏြးေထြးမႈအရသာကို ခံစားလိုက္ရတယ္။ အဲ့ဒါဘာလဲ ဆိုေတာ့ ကိုရဲရဲ႕ ေယာက္်ားပီသလွတဲ႔ ႏွဳတ္ခမ္းေမႊးေရးေရးေလးေတြနဲ႔ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းလြန္းတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ပန္းေသြးႀကြေနတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းတစ္စံုရဲ့ေပါင္းစည္းျခင္း အႏွစ္သာရပါပဲ….။

ဟုတ္ပါတယ္ ကိုရဲထံမွ အနမ္းတစ္ပြင့္ဟာ မထင္မွတ္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ထံသို႕ သက္ဆင္းေၾကြက်ခဲ့ပါတယ္… ပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္လည္း မရဲတရဲနဲ႔ မ်က္ဝန္းေတြကို ျဖည္းျဖည္းေလးဖြင့္ၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့…. ကိုရဲကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္စျမဲအေနအထားပါပဲ မ်က္ေတာင္မွ်ပင္မခတ္….ဒီလိုမ်ိဳး ခႏၱာကိုယ္အစိတ္အပိုင္း ထိေတြ႔မႈေတြအျပင္ ယုယေထြးပိုက္မႈေတြနဲ႔ မ်က္ဝန္းခ်င္း စကားေျပာၾကတဲ့အခါမွာေတာ့…………………………………….

(ဆက္ရန္)

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

Feb 26th

Bigboy Curious

By Alex aung

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သားဟာ အင္တာနက္ အြန္လိုင္းေပၚက အျပာေရာင္ Website တစ္ခုမွာ အသင္း၀င္ေတြအေနႏွင့္ ဆံုဆည္း ခဲ့ၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္က ဘာၾကိဳက္တယ္ တစ္ေယာက္က ဘာမၾကိဳက္ဘူး မိတ္ဆက္ၾကျပီးေနာက္မွာေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚကေန ေက်နပ္စဖြယ္ cyber fucks သေဘာအျပာေရာင္စကားလံုးေတြနဲ႕ ႏွစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေျပာဆိုဘူးၾကပါရဲ႕။ အျခားသူေတြလို ဘယ္ ဖက္ရွင္ကေတာ့ မိုက္တယ္ေနာ္တို႕ ဘယ္ေမာ္ဒယ္လ္ကေတာ့ အလန္းစားတို႕ blur blur ေတြမေျပာျဖစ္ၾကဘဲ လိင္ကိစၥပဲဦးတည္ ေျပာဆိုျဖစ္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။ သူ႕ရဲ႕ နာမည္ေျပာင္ကေတာ့ Bigboy ျဖစ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကေတာ့ Viper ျဖစ္ပါတယ္။ အသြင္အျပင္ေတြ အၾကိဳက္အလိုက္ေတြ စကားလံုးေတြအရ သူသည္ bottom အျဖစ္ေနရတာ ၾကိဳက္စျပဳေနျပီဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ရိပ္မိ သလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အလြန္႕ကိုအစဥ္ေျပတဲ့ကိစၥေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာႏိုင္တာကေတာ့ သူ႕အေနနဲ႕လိင္စိတ္ခံစားမႈမွာ အနည္းငယ္ေတာ့ အရွက္သည္းျပီး ခ်ီတံုခ်တံုႏိုင္လြန္းတယ္ဆိုတာေလ။ တစ္လနည္းပါးကာလအတြင္း အြန္လိုင္းေပၚကေနသာ ႏွစ္ေယာက္သား ပလူးေနၾကတယ္ အျပင္မွာ လက္ေတြ႕ ဒိတ္ၾကဖို႕ေတြ႕ၾကဖို႕ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ အခြင့္အေရးမရခဲ့ၾကပါဘူး။

 

Web sites ေပၚက သူ႕ Profile မွာေတာ့ အေတာ္ အေရာင္အေသြးစံုလင္လွပါတယ္။ ပန္းခ်ီေမဂ်ာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသတဲ့။ သူ႕လိင္စိတ္တိမ္းညႊတ္မႈက Bisexual ျဖစ္ျပီးေတာ့ သူေန ထိုင္တဲ့ေနရာက ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ ရပ္ကြက္နဲ႕ အနည္းငယ္ေတာ့လွမ္းပါတယ္။

[Viper] ျမိဳင္သာယာျမိဳ႕မွာပဲလို႕ ေနရပ္လိပ္စာေရးထားတယ္, bb? ေျမာက္ပိုင္း, ေတာင္ပိုင္း, အလယ္ပိုင္း?

[Bigboy] အလယ္ပိုင္း။

[Viper] Ah, profile ကေျပာတာေတာ့ မင္းက ပန္းခ်ီပညာကိုေလ့လာေနတဲ့ေက်ာင္းသားတဲ့။ ဘယ္ ism ကိုအားသန္ေနလဲအခု?

[Bigboy] အဲလိုေတာ့မေရြးခ်ယ္မိေသးဘူးဗ်, လတ္တေလာေတာ့ Realism ဘက္ကိုေဇာင္းေပးဆြဲျဖစ္ေနတယ္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခ ရွဳခင္းေတြအမ်ားစုေပါ့ေနာ္။

[Viper] Nude Art ေတြကိုေကာ သရုပ္ေဖာ္ဆြဲသင့္တယ္ေနာ့။

(Pause)

[Viper] ဟိုဟာေလ ကၽြန္ေတာ္က ခႏၶာကိုယ္ေကာက္ေၾကာင္းလွတာေတြကိုသေဘာက်ေတာ့ ေကာက္ေၾကာင္းလွတဲ့လူေတြရဲ႕ ပံုေတြကို သိမ္းထားတဲ့အက်င့္ရွိလို႕ေမးၾကည့္တာပါဗ်။

(Pause)

[Bigboy] စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသားပဲ။

[Viper] ဟုတ္တယ္, စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတယ္ဗ်။ စိတ္၀င္စားတယ္ ဟုတ္?

(Pause)

[Viper] ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနတဲ့တိုက္ရဲ႕ ေျမေအာက္ခန္းကိုၾကည့္ခ်င္တယ္လို႕ ခင္ဗ်ားေျပာခဲ့ဘူးတယ္ေနာ္?

 


(Pause သံုးမိနစ္ေလာက္ျဖစ္သြားျပီးေနာက္ Bigboy တစ္ေယာက္ signed off လုပ္သြားတယ္chattingကို)

 

ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ၾကာျပီးေနာက္ chat room ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္အေတာ္ၾကာရွိေနခ်ိန္ သူတက္လာျပီးေနာက္ သူနဲ႕သီးသန္႕ စကားေျပာဖို႕ private chat လုပ္ဖို႕ဖိတ္ေခၚလာတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအဆက္အသြယ္လည္းမလုပ္ အတန္ၾကာျငိမ္သက္ေနျပီးမွ ထူးထူးဆန္းဆန္းဆိုေတာ့ ေတြးရျပီေပါ့။ သူေျပာတဲ့စကားေတြကလည္း မထိတထိျငိတိတိ။

[Bigboy] ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဆာက္အအံုေတြက ေရွးပံုစံတိုက္ေတြမ်ားတယ္။ အေပၚမွာက လူသြားစၾကႍေတြဆိုေတာ့ ျမင္ေနရတာ။

[Viper] မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားလိုခ်င္တာ တစ္ခုခုရွိကိုရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္တို႕ရပ္ကြပ္ဖက္ကိုလာဖို႕ပဲလိုတယ္ေလ က်န္တာက ညွိလို႕ရပါတယ္ဗ်။

 

 

 

သူ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ sign off လုပ္သြားခဲ့ျပန္ပါျပီ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း chat room ထဲကိုေနာက္ေန႕ညေနခင္းအထိ မ၀င္ဘဲ ပစ္ထားလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီည သန္းေခါင္ယံလည္းေရာက္ေရာက္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမက္ေဆ့စ္ပို႕ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္တဲ့ရပ္ကြက္ရွိ ရာ ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းဘက္ကို ရံုးပိတ္ရက္ စေနတနဂၤေႏြတစ္ရက္ရက္မွာလာမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အဲ့လူကို ေဆးထိုးပစ္လိုက္တယ္။ သူေျပာတဲ့ ရက္သတၱပါတ္အတြင္း ဘာမွလုပ္လို႕မရေသးေၾကာင္း ခရီးသြားစရာရွိေၾကာင္း အေၾကာင္းျပလိုက္ တာေလ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဘာမွလုပ္စရာမရွိဘူးရယ္။ တကယ္တမ္း သူစိတ္၀င္စားတယ္ဆိုရင္ သူ႕ဖာသာသူပြင့္ပြင့္လင္းလင္းစကား ေျပာသင့္တယ္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေတြ႕ဖို႕ပိုၾကိဳစားစီစဥ္သင့္တယ္ မဟုတ္လား။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတြ႕ဆံုဖို႕ သေဘာ တူခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ တိုက္နဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေလာက္မွာရွိတဲ့ ေဂးဘားတစ္ခုကိုလာခဲ့ဖို႕ ဘားနာမည္ကိုညြန္းျပီး အဲ…ဘာဘား ဆိုတာေျပာျပီးျပီးခ်င္း sign off လုပ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။

 

 

 

ေတြ႕ဆံုၾကဖို႕ ေျပာဆိုၾကတဲ့ညမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သားေရေဘာင္းဘီခပ္ၾကပ္ၾကပ္ ၊ ဗိုက္ၾကြက္သားေတြကို ထင္လင္းျမင္သာေစမယ့္ ဇာစြပ္က်ယ္သေဘာ ရွပ္လက္တိုတစ္ထည္ကို ၀တ္ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ abs ကိုေကာင္းေကာင္းျပသႏိုင္သလို ေတာင့္တင္းတဲ့ ေပါင္တံေတြကိုလည္း ျမင္သာေစႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။ ညနက္ပိုင္းအေမွာင္ရိပ္ထဲ အလံုးစံုျပသဖို႕မျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့ ညေနခင္းေလး၀ယ္ အေတာ္ လန္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ေတာ့ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။

 

 

 

Surprise, Surprise ေတာ္ေတာ္အံ့အားသင့္ဖြယ္ပါပဲ။ သူသည္လည္း ပိုင္ဆိုင္တဲ့ပစၥည္းကို လူတကာသြားေရက်ေအာင္ျပေနပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ဘားထဲ ၀င္တာနဲ႕ျမင္ရတာ ထင္းကနဲေလ။ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့လူ က်စ္လစ္ေသာ ေတာင့္တင္းေသာ ကိုယ္ခႏၶာပိုင္ ဆိုင္ထားျပီး မ်က္ႏွာကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆြဲေဆာင္မႈျပင္းထန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ၾကည့္ရတာ ေတာ္ေတာ္ အလန္႕တၾကားျဖစ္ေနပံုရပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုလက္ေ၀့ယမ္းျပလိုက္ေတာ့ မွ မ်က္အိမ္က်ယ္က်ယ္သူ႕မ်က္၀န္းေတြက လက္ကနဲျဖစ္သြားပါတယ္။ ျမင္ေနရသမွ်ေတာ့ မေက်နပ္တဲ့ပံုဟန္မရွိ ပံုမွန္ထက္အသက္ခပ္ျပင္းျပင္းရွဴရႈိက္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕အသြင္အျပင္ကိုသာေတြ႕ရေလျခင္းပါ။

 

 

 

သူ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနတဲ့ခံုနားကို လွမ္းလာျပီးေနာက္ အတူယွဥ္ထိုင္လိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္သူထင္တယ္ သူကေတာ့ ဘယ္သူပါဆိုတဲ့ မိတ္ဆက္ျခင္းေလးေတြအစပ်ိဳးျပီးေနာက္ ဟိုဟိုသည္သည္ အေၾကာင္းအရာမဲ့စကားေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ စကားေျပာတဲ့ အခ်ိန္ကေလးေတြၾကာ ေသာက္ထားတဲ့ သူရာရည္ေလးေတြေၾကာင့္ ရီေ၀ေ၀ေလးေတြျဖစ္လာခ်ိန္မွာ သူ႕ၾကည့္ရတာ အရွိန္ရ ရထား တစ္စင္းလိုျဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ တစ္ေယာက္တည္းျပန္ခ်င္ျပန္ေတာ့ေလ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မျပန္ ေသးဘူးလို႕ စကားေတာက္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ သူ႕ေမးေၾကာၾကီးေတြ တင္းလာျပီး မျပန္ေသးပါဘူးလို႕ဆိုပါတယ္။ သူ႕ဘ၀က လိင္ကိစၥနဲ႕ပါတ္သက္ရင္ အေတာ္အပ်င္းထူဖို႕ေကာင္းလာတဲ့အေၾကာင္း တသိမ့္သိမ့္ခံစားရတဲ့ ဖီလင္မ်ိဳးကို ေပးခ်င္ရခ်င္လာေနျပီလို႕ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလာေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ အဲ့လိုဖီလင္မ်ိဳးရဖို႕လုပ္ေပးႏိုင္စြမ္းပါတယ္ ျပီးေတာ့ သူ႕အေနနဲ႕ ေရွ႕ဆက္ဘာ လုပ္ၾကမယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ဘယ္လိုဆြဲၾကမယ္ဆိုတာ မေတြးေတာမိခဲ့ေသးဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕မီးစဥ္ၾကည့္ကမလားလို႕ေျပာလိုက္ တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ဘယ္ေနရာကိုသြားၾကမယ္ ဘာလုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာမွ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ေကာင္းမွာလို႕။ သူ တံေတြးကို ခက္ခက္ခဲခဲမ်ိဳခ်လိုက္ပံုေပၚတယ္ဗ်။ ျပီးမွ သူကေမးတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့တိုက္ရဲ႕ ေျမေအာက္ထပ္ကို လိုက္ျပမယ္ဆိုတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္ ဒီအခ်ိန္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေလလို႕ ကၽြန္ေတာ္စကားထပ္ဆိုလိုက္ျပန္ေတာ့ သနားေတာင္သနားမိပါရဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာ၀ယ္ ေသာင္းၾကမ္းေနတဲ့ စိတ္ကို သိကၡာမပ်က္ေအာင္အတင္းထိန္းလိုက္ရပံုေပၚပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕ကို ဒီည ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က ဂိုေထာင္အခန္းထဲ ေသခ်ာေပါက္လိုက္ခ်င္မွာပါလို႕ေျပာခ်င္ေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ၾကိဳးေတြဘာေတြနဲ႕ ခ်ီေႏွာင္တာတို႕ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းရိုက္ႏွက္တာ တို႕ကိုလုပ္ရင္ေကာ .ၾကိဳက္သလားေသြးတိုးစမ္းၾကည့္ျပန္ေတာ့ အေမးစကားဆိုကာရွိေသး သူ႕ေပါင္ၾကားကငပဲက အင္းဆိုျပီး ေခါင္းဆတ္ျပတာ ကိုင္မိတဲ့ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ လန္႕သြားမိတယ္ဗ်။

 

ယာဥ္ရပ္နားရာမွ အထြက္ ကၽြန္ေတာ့္ Harley ဆိုင္ကယ္ေပၚ ေနာက္ကအသာတက္တယ္။ ဆိုင္ကယ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕စတင္ထြက္ ခြာလာေတာ့ သူ႕လက္ေတြက အစေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပခံုး ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္လံုးကိုသိုင္းဖက္တယ္။ ဆိုင္ကယ္အေစာင္းအတိမ္းအလုပ္ မွာေတာ့ သူ႕ကိုယ္ၾကီးကိုေရွ႕တိုးကပ္လာတာေၾကာင့္ ေတာင့္တင္းတဲ့သူ႕ေပါင္တံေတြ ေနာက္ျပီး သူ႕ရင္အုပ္က အေမႊးႏုေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိကပါးရိကပါးလုပ္လာသလိုပဲ။ ႏွစ္ေယာက္သား ေလထဲပ်ံ၀ဲေနၾကျပီး အရွိန္ရလာေတာ့ သူ႕အသက္ရွဴသံေတြေျပာင္းလဲ လာပံုရယ္ တင္သားေတြနဲ႕ မထိတထိျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ေပါင္ၾကားက ေျမြေဟာင္ေခါင္းေထာင္ထလာတာကို ခံစားမိပါတယ္။ သူ မသိမသာ ေထာင္ထေနတဲ့ ေျမြေဟာက္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္ေနာက္ပိုင္းနဲ႕ လာလာပြတ္တယ္ ခင္ဗ်။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမိဳ႕ထဲလမ္းေတြကိုျဖတ္သန္းေမာင္းႏွင္လာၾကျပီးတဲ့ေနာက္ အနည္းငယ္ေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေတာင္ကုန္းေက်ာက္တန္း ေလးေတြရွိတတ္ေသာ ျမိဳ႕စြန္ဧရိယာဘက္ကိုဦးတည္လိုက္ၾကပါတယ္။ အထပ္သံုးထပ္ကို ႏွစ္ထပ္ဘန္ဂလိုပံုေဆာက္ထားေသာ ကား ရယ္ ဆိုင္ကယ္ေတြရယ္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိထည့္လို႕ရေသာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ရဲ႕ ကားဂိုေထာင္ေရွ႕ေရာက္ဖို႕ ၀င္းတံခါးကို ေအာ္တိုစနစ္ ခလုပ္ကိုႏွိပ္လို႕ဖြင့္၀င္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အျပင္ကလံုး၀ဖြင့္မရေတာ့ေအာင္ ပိတ္လိုက္ကာ  ဂိုေထာင္ထဲကိုတန္းျပီးေမာင္း၀င္လိုက္ ပါတယ္။ တံခါးေတြအေတာ္မ်ားမ်ားက Remote System နဲ႕ဆိုေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေပၚကေန အသာအယာေလး ဟန္မပ်က္ေပါ့။ ဂိုေထာင္ အလယ္ေလာက္ထိ ေမာင္း၀င္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဦးေခါင္းထက္၀ယ္ စက္ရံုသံုးမီးေခ်ာင္းေတြလို အလင္းတန္းက ခပ္လင္းလင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္လိုက္တဲ့ေနရာနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာေတာ့ အားကစားစက္ဘီးတစ္စီးက အသင့္၊ Swiss Ball တစ္လံုး၊ Yoga ဖ်ာတစ္ခ်ပ္က ကပိုကရို။ အားကစားပစၥည္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနေသးတာက ကၽြန္ေတာ့္၀ါသနာလို႕ဆိုရမယ္ေလ။ က်စ္လစ္ေတာင့္တင္းေသာ ကိုယ္ခႏၶာပံုရိပ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ပဲမဟုတ္လား။ Bigboy လို႕ပဲကၽြန္ေတာ္ေခၚျဖစ္ေနတဲ့ ငနဲက ဟိုသည္ၾကည့္ျပီးေနာက္ အားကစား စက္ဘီးေပၚတက္လို႕ အသာအယာနင္းၾကည့္တယ္ သေဘာက်ေနဟန္တူပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ ဂိုေထာင္အေနာက္ဘက္ အိပ္ခန္းအေသး ေလးထဲက အ၀တ္တစ္စံုရယ္ သားေရလက္ပတ္ ေျခပတ္ေတြကို ယူလာလိုက္ပါတယ္။

‘ဒီမွာ အ၀တ္ေတြအကုန္ခၽြတ္လိုက္ျပီး ဒါေတြ၀တ္လိုက္ပါ’ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္ရိုက္ပဲ သူ႕ကိုအမိန္႔ေပးတဲ့ေလသံနဲ႕ညႊန္ၾကားလိုက္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္လုပ္မယ့္ လိုအင္ရွိေနသူမို႕ပါ။

 

 

 

အ၀တ္ေတြကို တစ္လႊာျခင္း တစ္လႊာျခင္းသူခၽြတ္ေနရတာကို ကၽြန္ေတာ္ တကယ္သေဘာက်တယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ေအာက္ပိုင္း အ၀တ္ေတြကို ခြာမွ ဘာေၾကာင့္ Bigboy လို႕နာမည္ေပးထားမွန္းသေဘာေပါက္ရပါတယ္။ သူ႕၀တ္စံုအသစ္က မသိရင္ အေရျပားေနာက္ တစ္ထပ္စြပ္ထားသလားထင္ရမယ့္ အသားကပ္ အားကစား၀တ္စံုပါ။ ရင္အုပ္ လက္ေမာင္း ေပါင္တံေတြနဲ႕အျပိဳင္ ေပါင္ခြဆံုကေန ေရွ႕ကို ေငါထြက္ေနတဲ့ငပဲၾကီးကလည္း အေ၀းကေနၾကည့္ ျမင္ႏိုင္၏။ လဲ၀တ္လိုက္ရတဲ့ အ၀တ္သစ္အေပၚ သူေတာ္ေတာ္ေက်နပ္ေနပံုရပါတယ္ ေငါေနတဲ့ သူ႕ငပဲကို မသိမသာ လက္နဲ႕ဖိလိုက္ျပန္လႊတ္လိုက္ မေနတတ္မထိုင္တတ္ပံုဟန္ကလည္းေပၚေနပါတယ္။

 

‘ဒီကိုလာခဲ့ပါ၊ ခံုေစာင္းေပၚမွာ ထိုင္ျပီးလက္ေတြကိုေျမွာက္ထားလိုက္’ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ဆိုင္ကယ္နဲ႕မလွမ္းမကမ္းက Incline ဆြဲတဲ့ခံု ေစာင္းမွာထိုင္ဖို႕ အမိန္႕ေပးလိုက္တာပါ။

ခံုမွာထိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာသမွ် လိုက္နာေနေသာ သေကာင့္သားရဲ႕ အမိန္႕နာခံတတ္မႈကို ကၽြန္ေတာ္အံ့အားသင့္ရသလို စိတ္ထဲက ေက်နပ္စိတ္နဲ႕အတူ ေဘာင္းဘီထဲက ညီဘြားကလည္း ေထာင္းကနဲမတ္လာေတာ့တယ္။ သူ႕ရင္အုပ္ေတြကို ပြတ္သပ္၊ ႏို႕သီးေခါင္း ေလးေတြကို လက္နဲ႕ plucking လုပ္၊ ခပ္ပါးပါးေဘာင္းဘီေအာက္မွာ ရုန္းၾကြေနတဲ့ သူ႕တင္ပါးေတြကို ဖ်စ္ညွစ္လိုက္ရင္း အေျမွာက္ တစ္လက္လို႕ ခ်ိန္တြယ္ေနတဲ့ အတံၾကီးကိုလည္း မသိမသာပြတ္သပ္လိုက္ပါေသးရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ အားမရေတာဘူး အဲ့ဒါေၾကာင့္ အစီအစဥ္ေျပာင္းကာ ဂိုေထာင္ထဲက အိပ္ခန္းငယ္ေလးထဲကို ေခၚသြားလိုက္တယ္။ ခုတင္ေျခရင္းနား မလွမ္းမကမ္းကနံရံမွာရွိေသာ ခ်ိန္းၾကိဳးကိုယူ သူ႕ေဘာင္းဘီကို ဆြဲျဖဲလိုက္တဲ့ေနာက္ Bigboyရဲ႕ ေျခလက္ေတြရွိ သားေရလက္ပတ္က ကြင္းေတြကို ခ်ိန္းၾကိဳးမ်ားျဖင့္ ဆက္ျပီး ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႕လက္ေတြကို ခႏၶာကိုယ္ေရွ႕ပိုင္းေရာက္ေအာင္ဆြဲမယူႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ခ်ိန္းၾကိဳးအတိုေလး ကိုေတာ့ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ိတ္ေပးထားလိုက္တယ္ ခပ္ျမန္ျမန္ထြက္ေျပးလို႕မရေတာ့ဘူးေပါ့။ လတ္တေလာေတာ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အက်ဥ္းသားျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။

 

 

 

ျပဴးက်ယ္စျပဳတဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လုုပ္သမွ် သူလိုက္ၾကည့္ပါတယ္ ပါးစပ္ကေတာ့ အသံမျပဳပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၀တ္ထားတဲ့အ၀တ္ေတြကို ကိုယ့္ဖာသာစခၽြတ္ပါတယ္ ခပ္ေျဖးေျဖးေပါ့။ ေဘာင္းဘီကိုခၽြတ္တယ္ ျပီးေတာ့ အေပၚက၀တ္ထားတဲ့ အက်ႌကို လည္းခၽြတ္တယ္ တစ္ကိုယ္လံုး၀ယ္ သားေရ boot ဖိနပ္ကလြဲလို႕ဘာမွမရွိေတာ့ဘူးေလ။ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕ တက္တူးခပ္မ်ားမ်ား၊ ျပီးေတာ့ ခ်က္ရယ္ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြရယ္ သတၳဳကြင္းေလးေတြကိုေဖာက္ျပီးတပ္ထားတာ ငပဲေခါင္းေတာင္နာမွာစိုးလို႕မတပ္ဘဲေနတယ္။ အာ…ဘာမွလုပ္စရာမလိုေသးဘူး အခုလိုလုပ္ေနတာနဲ႕တင္ ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္ၾကားက ဒံုးပ်ံကမိုးေပၚေထာင္ေနပါျပီ။ သူ႕ငပဲသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတိုင္း တျဖည္းျဖည္းမတ္လာတာကိုျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ငပဲက ကၽြန္ေတာ့္ထက္ပိုၾကီးသလို ပိုျပီးေတာ့လည္းတုတ္ တယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရင္အုပ္ေတြရယ္ ဗိုက္သားေတြရယ္ ေပါင္ၾကြက္သားေတြကို အတန္ငယ္ဖ်စ္ညွစ္ျပီး ပြတ္သပ္လိုက္ေတာ့ ငနဲရဲ႕ အသက္ရွဴသံဟာ ျမန္ဆန္လာသလို သူ႕ငပဲက ဟိုသည္လႈပ္ရွားလာပါရဲ႕။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ့္လက္ဆြဲ Nikon ကင္မရာေလးသြားယူတဲ့ျပီး သူ႕ဓာတ္ပံုကိုအမွတ္တရသေဘာ ေထာင့္ေပါင္းစံုကေန မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါ တယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ Share မလုပ္ပါဘူး သူ႕ကိုေတာ့ Share ပါ့မယ္ဆိုတဲ့ ကတိနဲ႕ရိုက္ယူရတာပါ။ အစကေတာ့ သူ အတင္းျငင္းဆန္ မယ္ထင္ထားတာ။ ဒါေပမဲ့ သူ……သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို လွ်ာနဲ႕သရပ္တယ္…ကၽြန္ေတာ္ျပဳမူသမွ်ကို အသာငမ္းငမ္းတပ္မက္စျပဳလာဟန္ ျပပါတယ္။ တကယ့္ Tempo ျမင့္လာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဗီဒီယိုနဲ႕မွတ္တမ္းတင္မလားလို႕။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္ ဘီရိုအံဆြဲထဲက ေခ်ာဆီဘူးၾကီးကို သြားယူလိုက္ျပီး လက္တစ္ဖက္က သူ႕ခေရတ၀ိုက္ရႊဲေအာင္လုပ္ျပီး ပြတ္သပ္ကစားသလို အျခားလက္တစ္ဖက္ကေတာ့ အားရစရာ သူ႕ငပဲကိုပြတ္သပ္ကစားပါတယ္။ အျခားသူေတြတုန္းကလို ပြတ္သပ္ႏိွဳးဆြစရာသိပ္မလိုဘဲ ကၽြန္ေတာ့္အတို႕အထိမွာပဲ သူ႕ေျခေခ်ာင္းေတြေကြးေကာက္စျပဳပါရဲ႕။ တင္သားဆိုင္ေတြကို ပြတ္သပ္ရတာ သူ႕ငပဲကိုဆုပ္ကိုင္ရတာ အေတာ့္ကို အားရ၀မ္းသာရွိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာကိုေနာက္တစ္ၾကိမ္လွမ္းကိုင္ အခန္းမီးကို အေမွာင္ခ် သူနဲ႕မနီးမေ၀းမွာ စားပြဲတင္မီးေလးကို မလင္းတလင္းေလးထြန္းျပီး Bigboy ရဲ႕ မာေတာင့္ေနတဲ့လိင္တံကို အသားေပးျမင္ရမယ့္ ဓာတ္ပံုေတြကို ဖန္းတီး ရယူလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အခန္းမီးကိုျပန္ဖြင့္ ဗီဒီယိုကင္မရာေတြကို မတူတဲ့ေနရာခ်ိန္တြယ္တပ္ဆင္လိုက္ပါတယ္ မတူတဲ့ျမင္ကြင္း ေတြကေန မလြတ္တမ္းရိုက္ခ်က္အျပည့္ရယူႏိုင္တာေပါ့။ အလင္းအေမွာင္ခ်ိန္ျပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ညီေဇာ္ပဲထားပါေတာ့ လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြမွာ ခ်ိန္းၾကိဳးေတြတြဲခ်ိတ္ထားတာေၾကာင့္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မလႈပ္ရွားႏိုင္တဲ့ သူရပ္ေနေသာ အခန္းနံရံနားကိုသြားကာ သူ႕ကို အေနအထားေျပာင္းဖို႕ ခပ္တိုးတိုးညႊန္ၾကားလိုက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းအိပ္လို႕ရမယ့္ အေပၚထပ္ ဧည့္ခန္းမွာ မထားခ်င္လို႕ယူလာတဲ့ ဆိုဖာခံုရွည္ရဲ႕ လက္ရန္းေပၚမွာ သူ႕ခပ္ထြားထြားတင္ေတြကိုတင္ကာ လွဲအိပ္ခ်လိုက္ပါေရာ။ ခပ္ကားကား မလုပ္ႏိုင္လို႕ ခပ္ေကြးေကြးမထားတဲ့ သူ႕ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို အသာထိန္းကိုင္လိုက္ရင္း သူ႕တင္သားဆိုင္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အသာဖိညွစ္ခ်ိန္မွာ ဗီဒီယိုကင္မရာေတြက စတင္လႈပ္ရွားပါျပီ။ ေတာ္ေတာ္ႏုညံ့တဲ့အသားဆိုင္ေတြပါပဲ အာ…..သူ႕ခေရ၀ကို ေခ်ာဆီေတြသုပ္လိမ္းရင္း တြင္းႏႈိက္မိသလို လက္တစ္ဖက္ကလည္း ကိုယ့္ငပဲကိုကိုင္ကာ ဆြရပါတယ္ မာသထက္မာေအာင္ေပါ့။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္ ညီေဇာ္ကို ဘာလုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ညစ္ညစ္ညမ္းညမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ သူ နည္းနည္းတုန္႕ဆိုင္းတဲ့ေလသံနဲ႕ဖိတ္ေခၚပါ တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မ်က္၀န္းေတြမွာေတာ့ ေက်နပ္လြန္းလို႕ေတာက္ပေနသလို ဆာေလာင္ေနတဲ့အေရာင္ေတြလဲ့ေနတာေသခ်ာတယ္။ တင္သားေတြကိုေရာ သူ႕ေရႊဥေတြကိုေရာ ေခ်ာဆီေတြနဲ႕ ပြတ္သပ္လိုက္ ခေရ၀ကို လက္ညွိဳးေလးနဲ႕ထိုးထိုးကလိလိုက္ ၅မိနစ္လိုက္ ဆြပါရဲ႕။ခပ္ဟဟ ျဖစ္စျပဳတဲ့ တင္ပါးေတြကို အသာျဖဲကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ကြန္ဒြန္တစ္ခုစြပ္ရင္း တြင္းေအာင္းလိုက္ပါတယ္။ တကယ့္ ခပ္ေျဖးေျဖးေလးသြင္းေပမယ့္ သူ႕ခေရ၀အကုန္ျပည့္သြားပါေရာ။ ပြတ္သပ္တာေရာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ စသြင္းခ်ိန္မွာေရာ သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက မိန္႕မိန္႕မူးမူးအသံေတြထြက္လာသလို တဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းခံစားလာရတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားခံစားမႈကလည္း တကယ္လန္းတယ္။ လွပလံုး၀န္းတဲ့ တင္သားပံုရိပ္ေတြကို သေဘာက်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္လိုခ်င္တာကို ပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့လူလို ျဖစ္ေနရေရာ။

 

လိင္တံ အဆံုးထိ တစ္ခ်က္ဖိသြင္းလိုက္ ကြမ္းသီးေခါင္းထိတဖန္ျပန္ထုတ္လိုက္ လုပ္လိုက္တိုင္း နင့္ကနဲနင့္ကနဲျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ကစားပစ္လိုက္တယ္။ “-င္က အရမ္းမိုက္တာပဲကြာ ၾကပ္ေနတာပဲ၊ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြကလည္း လွ်ာနဲ႕ကလိရတာ အရမ္းမိုက္တယ္ ရဲေနတာပဲ၊ မင္း မ်က္လံုးေတြ မ်က္ျဖဴလန္တဲ့အထိ ေဆာင့္-ိုးပစ္မွာ တကယ္…ေဆာင့္-ိုးမွာ အာ” ကၽြန္ေတာ္ အင္တာနက္အြန္လိုင္းေပၚ ၀ယ္ cyber fuck လုပ္စဥ္တုန္းကစကားလံုးေတြအတိုင္းသံုးႏႈံးေျပာဆိုကာ လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒီလိုေျပာဆိုလိုက္ျခင္းျဖင့္ သူ႕ကိုႏႈိးဆြရာ ေသြးဆူေအာင္လုပ္ရာမွာ အရာေရာက္လြန္းပါရဲ႕။

“မင္း ငါ့ကို ေသာက္ရမ္းလိုခ်င္ေနတာဆို….အခု chat room ထဲမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး အ…အ….ငါ့-ီးကို မင္း-င္ထဲအဆံုးထည့္ထားခ်င္တာ ဆို။ အခုအဆံုးထိေဆာင့္ထည့္ေနျပီ….အာ…ျပီးေတာ့ ျပန္ဆြဲထုတ္တယ္ကြာ…..ေဆာင့္ရတာ အားမရဘူးကြာ….မင္းေကာ အားရရဲ႕လား? မင္း…..ငါ့ကိုေစာင့္ေနတာ တစ္ပါတ္ေလာက္ရွိျပီ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား? မင္းကို ေသာက္ရမ္းေအာ္ေအာင္လုပ္ဦးမွာ…ေအာ္စမ္းကြာ..ကဲ ေအာ္စမ္း…..မင္း…..ငါ့အျပင္ အျခားဘဲတစ္ေပြနဲ႕ ေတြ႕ဖူးလား…..မေတြ႕ဖူးေသးဘူးမဟုတ္လား အာ”

 

သူ႕ရဲ႕ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း တုန္႕ျပန္သံက အေတာ့္ကို မွိန္ေဖ်ာ့ေနေလရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ နစ္ေမ်ာေနတယ္ဆိုတာ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာရဲ႕ တုန္႕ျပန္မႈ၊ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ အဆက္မျပတ္ေဆာင့္သြင္းလိုက္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ေဆာင္ မႈေတြမွာ ေအာ္ညည္းလိုက္ေသာ လႈိက္ေမာသံေတြဟာ နာက်င္မႈနဲ႕သာယာမႈေရာယွက္ေနမယ္ထင္ပါတယ္။

 

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သူ႕တင္ၾကြက္သားေတြနဲ႕ ညွစ္ကာ ညွစ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲသူ႕ခေရ၀ထဲအတင္းမတိုး၀င္ေအာင္ထိန္းေသးတယ္။ အဲ့လိုသူလုပ္တဲ့အခါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္အရွိန္ကိုနည္းနည္းေလွ်ာ့ အဆံုးထိတစ္ခ်က္ဖိ အကုန္လံုးအျပင္ကိုဆြဲထုတ္လုပ္ကာ သူ႕ prostate ကိုထိေအာင္ ထိုးထိုးေကာ္ေပးျဖစ္ရဲ႕။ညီေဇာ္ခမ်ာ ေခါင္းကို အသာေမာ့ သာယာမိန္႕မူးစြာ ေအာ္ညည္းတာေပါ့ေနာ္။ သူစိတ္ကူးထားတဲ့ သာယာမႈကို ကၽြန္ေတာ္က ျဖည့္စြမ္းေပးႏိုင္ခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။

 

 

 

သူ႕ညည္းသံသိပ္မျပင္းေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ၾကိဳက္ ခပ္သြက္သြက္ျပန္လည္ေဆာင့္သြင္းပါတယ္ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ …..သူ႕ေပါင္တံေတြကို ပခံုးထမ္းထားရင္းက အသာလႊတ္လိုက္ကာ ေဘးေစာင္း ပုစြန္ေကြးအိပ္ခိုင္းလိုက္ရင္း ေဘးကေန အလိုက္သင့္ေနကာ ငပဲကုိျပန္ထည့္ရပါတယ္။ ရွည္လ်ားတဲ့ငပဲဟာ ေဆာင့္သြင္းခ်က္ေၾကာင့္ ေကြးညႊတ္သလိုျဖစ္ရင္း သူ႕ prostate ကို ပိုပိုသာသာထိမိတယ္ထင္ပါတယ္ ညီေဇာ္မ်က္၀န္းေတြဟာ ေမွးမွိတ္လို႕။ ရင္အုပ္ေတာင့္ေတာင့္ေပၚက မာေနတဲ့ သူ႕ႏို႕သီးေခါင္းေလး ေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ အသာအယာလွ်ာနဲ႕ေ၀့၀ိုက္သလို သြားေလးနဲ႕လည္း မသိမသာဖြဖြကိုက္တာလည္းလုပ္တယ္။ အိုး….သူ ခေရၾကြက္သားေတြကို သံုးေလးခ်က္မက ညွစ္ျပဳလာခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္လိုမွန္းမသိ မထိန္းႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ သူ႕တင္ပါးကို တစ္ခ်က္ ပုတ္ခပ္သတိေပးကာ အရင္ ထရပ္ရင္း ငပဲကို ျမန္ျမန္ဆြဲထုတ္ ကြန္ဒံုးကို အသာဆြဲခၽြတ္ သုက္ရည္ေတြကို ေလထဲ၀ဲပ်ံသြားေအာင္ ပန္း ထုတ္ပစ္လိုက္တာ ညီေဇာ့္ ရင္အုပ္ေတြ ဗိုက္သားေတြျပီးေတာ့ ဆိုဖာေပၚမွာေကာရႊဲကုန္ေရာ။ ကင္မရာသံုးခုအတြက္ ရိုက္ခ်က္ေကာင္း ေကာင္းရမည့္ေျခရာေတြ။

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထရပ္လိုက္ကာ ကင္မရာေတြကို ပိတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဆိုဖာရွိရာကိုျပန္လာျပီး တဘက္ေဟာင္း တစ္ခုနဲ႕ ညီေဇာ့္ကိုယ္ေပၚရွိသုက္ရည္ေတြအကုန္ သုတ္သင္ရွင္းလင္းေပးလိုက္တယ္ေပါ့။ လုပ္သမွ်အားလံုး ကၽြန္ေတာ္ဘာအသံမွမျပဳ ဘဲ တိတ္တဆိတ္သာလုပ္ေဆာင္ေနရာမွာ ညီေဇာ္ရဲ႕ သက္ျပင္းေမာရယ္ ညည္းညဴသံအခ်ိဳ႕ရယ္ လက္ျပန္တုပ္ထားတဲ့ ခ်ိန္းၾကိဳးမ်ားရဲ႕ ေရြ႕လ်ားသံမ်ားရယ္သာၾကားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမေျပာေသးေတာ့ သူ ဘာမွလႈပ္ရွားမႈမရွိ အိပ္မက္ထဲကအတိုင္းအျပင္မွာ လက္ေတြ႕ခံစားေနတဲ့အာရံုမ်ားမွာသာ မိန္႕မူးေနပံုေပၚပါတယ္။

ဂိုေထာင္၀န္းက်င္အႏွံ႕ သုက္ရည္အနံ႕မ်ားေထာင္းကနဲ ထသြားသလို ညီေဇာ္မ်က္၀န္းေတြက ေ၀့၀ိုက္ေနတုန္းရွိေသးတယ္ ဖြင့္ဟျခင္း ေတာင္မလုပ္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕အနားမွာ ခဏ၀င္ထိုက္လိုက္ကာ အားျပန္ျဖည့္ေနလိုက္တယ္။

 

 

 

မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာျပန္ေတာ့ ညီေဇာ့္ကိုယ္လံုးကို ျပန္ျပီးေနရာခ်ကာ ရာဘာကြင္းတစ္ခုကိုယူ သူ႕လိင္တံအရင္းမွာစည္းၾကပ္ေပးလိုက္ ပါတယ္။ ဒါဟာ သူ႕လိင္တံျပန္လည္မာေတာင့္လာဖို႕ အေထာက္အကူျဖစ္ပါေရာ။ ျပန္လည္မာေတာင့္လာတာေသခ်ာေသာအခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဗီဒီယိုကင္မရာေတြကို ျပန္ထဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕မ်က္၀န္းေတြပြင့္ဟလာကာ ကၽြန္ေတာ္လုပ္သမွ်ကို အစာ ငမ္းေနတဲ့ ေကာင္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္လို ေလွ်ာက္ၾကည့္ပါရဲ႕။ မေပ်ာ့တေပ်ာ့ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုလည္းၾကည့္တယ္ လမ္းေလွ်ာက္တိုင္း နိမ့္ျမင့္ျဖစ္သြားတဲ့ တင္သားဆိုင္ေတြကိုေရာသူငမ္းတယ္ ေနာက္ေတာ့ မထူတထု ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို နမ္းလို ဟန္ျဖင့္ၾကည့္တယ္ဗ်။ ကင္မရာေတြေသခ်ာျပီလားၾကည့္လိုက္ျပီးေနာက္ သူ႕အတြက္ စပါယ္ရွယ္ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကိုကၽြန္ေတာ္ ဆိုဖာေဘး ခုံအံဆြဲထဲက ယူလိုက္ပါတယ္။

ရာဘာသားႏႈတ္ခမ္းသားေတြ လည္မ်ိဳလိုျပြန္ေတြကို လွ်ပ္စစ္ဓာတ္နဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ၾကိမ္ႏႈန္းနိမ့္လွ်ပ္စစ္ စီးဆင္းေနျပီး ဘက္ထရီသံုးျဖစ္ကာ တရား၀င္မွတ္ပံုတင္ထားေသာ အရာပါ။ အရွိန္အနိမ့္ျမင့္ညွိလို႕ရတယ္ဆိုေပမယ့္ မသံုးတတ္ရင္ နာက်င္မႈေပးႏိုင္တဲ့ပစၥည္းဆိုပါေတာ့။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာရဲ႕တုန္႕ျပန္ခ်က္ကဘာလဲဆိုေတာ့ နည္းနည္းေလးလႈပ္ရွားတာနဲ႕ ေခၽြးစို႕တတ္တာပါ။  အဲဒါကလဲ အခု ကင္မရာနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ေတာ့ အေတာ္ျဖစ္သြားတယ္။ ညီေဇာ္ကေတာ့ ecstasy ေသာက္ထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ ကၽြန္ေတာ္လုပ္သမွ်အတိုင္း စီးေမ်ာ ေနတာပါ ျငင္းဆိုမႈတစ္ခုမွကို မလုပ္ပါဘူး။ ကဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခဏေနကေျပာထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလးနဲ႕ သူ႕လည္တိုင္၊ သူ႕ရင္အုပ္ တစ္၀ိုက္ႏွင့္ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြ၊ နံၾကားတေလ်ာက္၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ဗိုက္ၾကြက္သားျပင္တေလ်ာက္၊ခ်က္ေပါက္ေလး၊ ဆီးစပ္တစ္၀ိုက္၊ ေပါင္ျခံတစ္၀ိုက္၊ လိင္တံႏွင့္ေရႊဥ စတာေတြကိုနမ္းတယ္။ လွ်ပ္စစ္ၾကိမ္ႏႈန္းနိမ့္တယ္ဆိုေပမယ့္ ထိမွန္း တို႕မွန္းသိသာတယ္ဆိုေတာ့ ေက်နပ္မႈနဲ႕အတူ နာက်င္မႈေရာေထြးေနမလားဘဲ။ ညီေဇာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ၾကိမ္တို႕လိုက္တိုင္း သူ႕ငပဲရွိရာကိုျပန္ကိုင္ခ်င္တဲ့ ဟန္ျပတာေၾကာင့္ လက္ႏွစ္ဖက္က သံၾကိဳးကိုျဖဳတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ႏုည့ံလွတဲ့ သူ႕ေပါင္အတြင္းပိုင္းေနရာေတြ၊ တင္သားဆုိင္ေတြ၊ သူ႕ေရႊဥေတြ၊ ျပီးေတာ့ သူ႕ခေရ၀ကို တကယ့္ခပ္ရြရြေလး ပြတ္သပ္နမ္းရႈံ႕ေပး တို႕ထိကလိေပးပါရဲ႕။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္တို႕လိုက္တိုင္း ညီေဇာ္ သူ႕ငပဲသူကိုင္ကာ လက္ကစားသလို ႏႈတ္ဖ်ားကလည္း အားရပါးရေအာ္ညည္းပါတယ္။

 

ညီေဇာ္ လက္တစ္ဖက္ကို ေဘးကိုေရြ႕လိုက္ေတာ့ ထိပ္အေရျပားမျဖတ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုသူထိမိကိုင္မိသြားတယ္။ ဒီေတာ့ သူအားရပါးရဆုပ္ကိုင္ကာ ကစားပါေရာ။ ခဏေနက တို႕ထိေနတဲ့ ပါးစပ္ႏွင့္လည္မ်ိဳပါ ရာဘာတုအရုပ္ေလးကိုေဘးနားခ်ထားလိုက္ျပီး လိင္တံအတုထိပ္မွာတပ္ထားတဲ့ vibrator ကိုယူလိုက္ပါတယ္။ ခလုပ္ေလးကိုႏွိပ္လိုက္ေတာ့ လည္ပတ္လိုက္ ေရွ႕တိုးေႏွာက္ငွင္ျဖစ္လိုက္ လႈပ္ရွားလာပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေခ်ာဆီအနည္းငယ္ကို ညီေဇာ့္ခေရ၀မွာဆြတ္ေပးလိုက္ျပီးေနာက္ တြန္႕လိမ္လႈပ္ရွားေနတဲ့ လိင္တံအတု ထိပ္ပိုင္းေလးနဲ႕ ကလိလိုက္ပါတယ္။ အဆံုးထိမသြင္းဘဲ ထိပ္ပိုင္းေလးပဲသြင္းကာ လႈပ္ရွားေစေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ညည္းညဴသံေတြ တမိန္႕တမူးထြက္လာသလို သူဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲသည္လည္း ျပန္လည္မာေတာင့္လာပါတယ္။ အိုး…..fuck…..စိတ္ေတြ ေသာက္ရမ္းျပန္ထန္လာျပီ။ သူ႕ေအာ္ညည္းသံဟာ ဘယ္လိုေဆးမ်ားထည့္ထားပါလိမ့္။ သြားစမ္းဟာ…..သူ႕ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ခ်ိန္းၾကိဳးကိုပါျဖဳတ္ပစ္လိုက္တယ္။

 

 

 

လြတ္လပ္သြားတဲ့ သူ႕ေျခႏွစ္ဖက္ကို ဆိုဖာအစြန္းကဆြဲခ်လိုက္ကာ သူ႕ကိုၾကမ္းျပင္ေကာ္ေဇာမွာ လွဲေလ်ာင္းေစလိုက္ပါတယ္။ ထိုးေမႊထားတဲ့ လိင္တံအတုဒဏ္ေၾကာင့္ ခပ္ဟဟျဖစ္ေနတဲ့ ခေရ၀ကိုျမင္ရတဲ့ခဏ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွဆက္ျပီး ႏႈိးဆြမႈဆက္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ကြန္ဒံုးတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ့္ငပဲမွာစြပ္လိုက္ရင္း manually သြင္းဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေလးဘက္ေထာက္ခိုင္းလိုက္ကာေနာက္ကေန စကၠန္႕မဆိုင္းအဆံုးထိကိုအရွိန္နဲ႕ေလ်ာကနဲသြင္းပစ္တာ ေက်ာေကာ့ေအာ္ညည္းတဲ့ သူ႕ကို မညွာေတာ့ဘဲ ဆက္တိုက္ေဆာင့္-ိုးပါေရာ။ လက္ေတြကေတာ့ သူ႕ရင္အုပ္ေတြကို လွမ္းညွစ္သလို တင္ပါးေတြကိုလည္း တဖမ္းဖမ္းျမည္ေအာင္ရိုက္ခတ္လိုက္တာေပါ့။ ခဏေနက ေႏွးေနတဲ့ေရအလ်ဥ္ဟာ ေရတံခြန္တစ္ခုလိုပဲ တဟုန္ထိုးစီးဆင္းျပီေပါ့။ ေျခာက္လက္မနဲ႕ ငါးစိတ္ေလာက္ရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲဟာ သူ႕ခေရဂူထဲကိုတြင္းေအာင္းတာမ်ား တေဖာင္းေဖာင္းပါပဲ။ သူ အေတြ႕အၾကံဳ သိပ္မရွိဘူးဆိုတာ ဟုတ္မွဟုတ္ပါ့မလား အေပးအျပဳ အေအာ္အညည္းေတြဟာ တကယ့္ကို တစ္ဖက္သားကိုစိတ္ၾကြေစပါတယ္။

 

 

 

သိပ္ကိုမိန္႕မူးေနပါျပီ ကင္မရာေတြ ခ်ိန္ထားတာကိုလည္း ဂရုမစိုက္ေတာ့ဘူး ရိုက္ခ်င္သလိုရိုက္ ဘယ္လိုျမင္ကြင္းေတြျဖစ္ေနမလဲ မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပံုစံမ်ိဳးစံု ႏွစ္ေယာက္သားလႈပ္ရွားၾကတာမ်ား အေနအထားဘယ္လိုဆိုတာ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ပထမတစ္ၾကိမ္ျပီးထားတာဆိုေတာ့ အခုစိတ္ၾကိဳက္ဆြဲလို႕ရေနတယ္ေလ။ အခုေနာက္ဆံုးအေျခအေနကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ေဇာ္ေပၚမွာ ပက္လက္ျဖစ္ေနျပီး သူကေတာ့ အေပၚကတက္ထိုင္ကာ Cowboy တစ္ေယာက္ ျမင္းစီးသလို ဒုန္းဆိုင္းစီးေနပါရဲ႕ဗ်ာ။ ကုတင္ေပၚမ်ားလုပ္မိရင္ က်ိဳးက်ေလာက္ပါတယ္။ “Whooeee!!! Ride`em, Cowboy!”

 

 

 

သူက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္ခ်ေနတာဆိုေတာ့ သူ႕ေပါင္ျခံက ငပဲထြားထြားၾကီးကလည္း တရမ္းရမ္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္သားေတြကို ရိုက္ခတ္ေနသလို….အာ….သူ႕ခါးအဆံုကိုလွမ္းကိုင္ထိန္းေပးရင္း ခဏျငိမ္ခိုင္းလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္ေအာက္ကေန အဆတ္မျပတ္ေကာ့ ျပီး စက္ေသနတ္ပစ္သလိုေဆာင့္ပစ္လိုက္ပါတယ္ ခဏေပါ့။

 

 

 

အရွိန္နည္းနည္းေလ်ာ့ျဖစ္တဲ့ခဏ သူက သူ႕ငပဲသူကိုင္ကာ လက္ကစားသလို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ေပါင္တံေတြကိုထိန္းကိုင္ထားရင္ ေအာက္ကေန ေမႊပါတယ္။ ေမႊေနရင္းမွ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ပင့္ထိုးလိုက္စဥ္မွာေတာ့ ညီေဇာ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူးထင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္သား ေတြ ရင္အုပ္ေတြေပၚသာမက မ်က္ႏွာရွိရာကို တရွိန္ထိုး သုက္ရည္ေတြပန္းထုတ္ေတာ့တာ မနည္းေရွာင္လိုက္ရပါတယ္။ လွ်ပ္စစ္နဲ႕တို႕ သလို ဒိုးဒိုးဒန္႕ဒန္႕သူျဖစ္သြားျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲသူေမွာက္ခ်ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္အႏွံ႕ နဖူးေတြ ျပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကို အားရ ပါးရနမ္းတယ္ေပါ့။ ခပ္ျပင္းျပင္း ညွစ္ဆုပ္လိုက္တဲ့ သူ႕ခေရၾကြက္သားမ်ားေၾကာင့္ အထုတ္အသြင္းေႏွးေႏွးလုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို အျပင္ ဆြဲထုတ္လိုက္ကာ ကြန္ဒံုးကိုခၽြတ္ရင္း ခပ္သြက္သြက္လက္ကစားျပီးေနာက္ အေပၚကေမွာက္အိပ္ေနေသာ သူ႕ဆီးစပ္တစ္၀ိုက္ကို ပူေႏြးေနေအာင္ ပန္းထုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္ သုက္ရည္ေတြ။ ေနာက္ေတာ့ ေခၽြးရႊဲေနတဲ့ သူ႕လည္တိုင္အႏွံ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ႏႈတ္ခမ္း သားေတြနဲ႕ တရိႈက္မက္မက္နမ္းလိုက္တယ္ ခင္ဗ်။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား ဖက္တြယ္လ်က္အေနအထားျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျငိမ္သက္မိန္႕မူးသာယာေနၾကတာ မိနစ္အေတာ္မ်ား မ်ားၾကာပါတယ္။

 

 

 

“ကဲ…..Cyber fucking လုပ္တာနဲ႕အျပင္မွာ လက္ေတြ႕လုပ္တာ ဘယ္ဟာပိုေကာင္းလဲ ပိုၾကိဳက္လဲဟင္?” လို႕သူ႕နားရြက္နား ခပ္တိုးတိုး ကပ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

“Amazing. ငါ့ကို မင္းအိမ္ရဲ႕ေျမေအာက္ခန္းထဲမွာ ဘာေတြရွိတယ္ အခုျပမလား…ျပပါလားကြ” သူ ခြထားတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္တံေတြထဲ က ထရပ္အ၀တ္ေတြ၀တ္ရင္း သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာင္းဆိုတယ္။

 

အင္…..သူ အခုအခ်ိန္ထိ မေၾကာက္မရြံ႕ ေျမေအာက္ခန္းကို သြားခ်င္ေနေသးတာပဲ။ စေနာက္တဲ့သေဘာနဲ႕ သူ႕ကိုဘာေတြရွိတယ္ ဆိုတာ ေျပာျပခဲ့တာကို သူစူးစမ္းခ်င္ေနေသးတာ။ အဟား…..ေရွ႕ကလူေတြရဲ႕သြားရာလမ္းကို သူေလွ်ာက္ခ်င္ေနတဲ့သေဘာေပါ့။

 

 

 

ကၽြန္ေတာ္ ကင္မရာေတြပိတ္၊ အိမ္ေရွ႕မီးခပ္မွိန္မွိန္ကိုသာထြန္း၊ ေျမေအာက္ခန္း ရွိရာဘက္ကို သူ႕ကိုေခၚသြားလိုက္တယ္။ ဟင္းဟင္း… ရင္ေတြျပန္ခုန္လာျပီ ဟား ဟား……။

 

 

 

“ဂ်ိမ္း”

 

 

 

Alex Aung (24 Feb 2015)

 

စာၾကြင္း           ။ မေရးတာလည္းၾကာ ေရးတတ္သလိုေလးေရးထားတာေၾကာင့္ သည္းခံဖတ္ေပးၾကပါလို႕ေနာ္။

 

Feb 25th

ေလလြင့္ရြက္ရဲ႕ ညည္းတြားသံ

By S@lai Leo

“စိတ္ေတြေလလိုက္တာ”

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း အဲဒီစကားလုံးနဲ႔ “ပင္ပန္းတယ္” ဆုိတဲ့စကားလုံးကို ခဏခဏ ေရရြတ္ေနမိတယ္။ လူကလဲ ႏုံးခ်ိေနတာပဲ။ ကိုင္ရုိက္ထားသလိုကို ေညာင္းကိုက္ေနတာ။ ဘာကိုမွ အာရုံစူးစုိက္လို႔မရဘူး။ ဒါေပမယ့္ သန္းေခါင္မေက်ာ္ခင္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ႏုိင္တာေတာ့ ၀မ္းသာမိတယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္တာက ႏွစ္နဲ႔ခ်ီေနျပီပဲေလ။ အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္တာ။

ေကာ္ဖီထဲ ႏုိ႔မႈန္႔ေတြ အမ်ားၾကီးထည့္ေဖ်ာ္မိေတာ့ နည္းနည္းအီသြားတယ္။ ခ်င္းေကာ္ဖီ (တီးတိန္ ေကာ္ဖီ) ကို ႏြားႏုိ႔ ဒါမွမဟုတ္ ႏုိ႔မႈန္႔နဲ႔ ေဖ်ာ္တဲ့အရသာကိုၾကိဳက္တယ္။ ႏုိ႔ဆီနဲ႔ ေတာ့ ေဖ်ာ္မေသာက္ျဖစ္ဘူး။  ေနစမ္းပါဦး ေကာ္ဖီခ်ဳိခ်ဳိကိုၾကိဳက္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေနျပီလဲ။ အရင္တုန္းကလို တူးခါးေနတဲ့ ေကာ္ဖီေတြ မေသာက္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီ။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္ေျပာတယ္။

“`မ်က္ရည္ကင္းမဲ့ဇုန္´ ေနာက္ပုိင္းဘာလို႔ ဇာတ္လမ္းရွည္ေတြ မေရးေတာ့တာလဲ” တဲ့။ ဟုတ္သားပဲ။ ဇာတ္လမ္းအရွည္ မေရးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဇာတ္အိမ္ေလးေတြ ရွိေပမယ့္ ခ်ေရး ရင္ စ်ာန္မ၀င္ႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတာ။ ေဖာင္ၾကီးဇာတ္လမ္းကို ေရးသလိုမ်ဳိးၾကီး ေပါ့သြားမွာလဲ စုိးရိမ္တယ္ေလ။ ေရးျပီးသားအေဟာင္းေတြ ရွိေနေပမယ့္ အဲဒီအေဟာင္းေတြမွာလည္း အမွားေတြ အားနည္းခ်က္ေတြနဲ႔ ဆုိေတာ့ သိပ္မညႊန္းေပးခ်င္ျပန္ဘူး။

“ႏႈတ္ဆိတ္ ႏႈတ္ဆက္” ကို ဘယ္သူမွ မွတ္ခ်က္မျပဳၾကဘူးလို႔ ေျပာမိေတာ့ သူရယ္တယ္။“ငါသိပါတယ္” လို႔သူေျပာေတာ့ျပိဳင္တူရယ္ေမာမိၾကတယ္။ ေအးေပါ့၊ႏွစ္ေယာက္ စလုံးက air supply ရဲ႕ goodbye ကို အရမ္းၾကိဳက္ခဲ့ၾကတာကိုး။ သူနဲ႔ စကားေျပာ ခဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အမွတ္ျပန္ရမိတယ္။ “you’ll be in my heart” သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း မ်က္ရည္က်တာကိုေတာ့ မေျပာမိဘူး။ တစ္စုံတစ္ခုကို အျပီးတုိင္ ဆုံးရွဳံးပစ္လုိက္ရျပီ လို႔ ထင္ခဲ့တာကိုး။

“ကိုယ္ပိုင္ blog ေလးတစ္ခုေလာက္ လုပ္ထားေပါ့” လို႔ အျမဲတမ္း အၾကံျပဳတဲ့ အစ္ကိုၾကီး ကိုလည္း အားနာမိတယ္။ ကိုယ္ဖတ္ေနက် blog ေတြေတာင္ စာအသစ္ေတြ သိပ္မတက္လာဘူး။ အားလုံးက face book ကို အခ်ိန္ေပးလြန္းၾကတာမ်ားလား။ အဲဒါက မေသခ်ာေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ လတ္တေလာအေနနဲ႔ဆုိရင္ ကိုယ္ပိုင္ blog ေလး လုပ္ျဖစ္ဦးမွာမဟုတ္ဘူး။ စိတ္ေတြကိုေလွ်ာ့ထားခ်င္ေသးတယ္။

စာေတြလည္း မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ အထူးသျဖင့္ စာအသစ္ေတြကို မဖတ္ျဖစ္တာ။ သိျပီးသား စာေတြကိုပဲ ျပန္ျပန္ ဖတ္မိတာေတာ့ရွိတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ ေတြရဲ႕ စာကိုက်ေတာ့ အရမ္းၾကီး ကိုေမွ်ာ္ေနမိျပန္တယ္။ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ စာေရးၾကဲသြားၾကတယ္။ ဖတ္ျပီးသားအေဟာင္းေတြကို ျပန္ဖတ္ေနရတယ္။

ညတုန္းက “It cloud happen to you” ျပန္ၾကည့္ျပီး မ်က္ရည္က်ေသးတယ္။ bridegroom ကို ျပန္ၾကည့္ရင္လဲ မ်က္ရည္က်တယ္။ sad ending ဇာတ္လမ္းေလးေတြကို ၾကည့္ျဖစ္ ဖတ္ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။ “The Crile” ၾကည့္ခ်င္တယ္။ “4 Moons” ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ “Lilting” လည္း ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာဆုိ ဘာမွကို မလုပ္ျဖစ္တာ။

ဘယ္ဖက္ေခါင္း တစ္ျခမ္းကိုက္တာလဲ ခဏခဏပဲ။ ဒီဒဏ္ကိုလည္း မုန္းတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္ ျပဳတ္တူနဲ႔ ညွပ္ထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနျပီလဲ မသိဘူး။ တစ္ခုခုကို အာရုံမစိုက္ႏုိင္တာ ဒီ ဒဏ္ေၾကာင့္လဲျဖစ္ေလာက္တယ္။ က်န္မာေရး ေလးေတာ့ ေကာင္းခ်င္ပါတယ္။ “မယ့္ကိုး” စာအုပ္ဖတ္တုန္းက ဖ်ားသြားတာ ျပန္ေတာင္ သတိရမိတယ္။ တစ္ေယာက္ထည္း အရမ္းအထီးက်န္အားငယ္မိတာကိုး။

ခရီးသြားခ်င္တယ္။ ေနျပည္ေတာ္နဲ႔ ရန္ကုန္ ကိုသြားခ်င္တယ္။ တကယ္လို႔သာ ရန္ကုန္ကိုသြားျဖစ္မယ္ဆုိရင္ Tom Ford ေရေမႊးဘူးေလးေတြ အမ်ားၾကီး ၀ယ္လာေလာက္ တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းလမ္းမုန္႔တီကို ထမင္းလြတ္ သြားစားျဖစ္ေလာက္တယ္။ ေျမာင္းျမေဒၚခ်ဳိ မုန္႔ဟင္းခါးလည္း ျဖစ္နုိင္ေသးတယ္။ ေသခ်ာတယ္။ J’ Donut ကိုေတာ့ တစ္ဆုိင္ျဖစ္ျဖစ္ ထုိင္မွာပဲ။

အင္းေျပာမယ့္သာေျပာရတာ။ တစ္ခုခုကို စြဲလမ္းမိမွာ စိုးရိမ္တဲ့ စိတ္အစြဲၾကီး တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ေလ။ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ဒဂုံစင္တာ ၀င္ၾကည့္မွ၊ မႏၱေလးေရာက္ရင္ ေစ်းခ်ဳိ ပတ္ၾကည့္မွ ဆိုတဲ့ ဆုိက္ကို ေတြကို သိပ္မႏွစ္ျမိဳ႕ဘူးရယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးခ်င္တဲ့ online သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခ်ိတ္ဆက္မိေလာက္တယ္။

မေန႔ညက YouTube က V- squared ရဲ႕ Video file ေလးေတြ ထပ္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ၾကည့္ျပီးသားေတြကိုလည္း ျပန္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီအတြဲကို facebook က စကၠဴက်ား page မွာ တင္တဲ့ video file ေလးကေန စျပီးသိတာ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အရမ္းသေဘာက်တယ္။ အားက်တယ္။ ဘ၀မွာ ပထမဦးဆုံးအၾကိမ္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ လိုခ်င္စိတ္ကို ျဖစ္ေပၚလာ ေစတဲ့ စုံတြဲေလးပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ဆုေတြ ေတာင္းေပးေန တတ္တယ္။ (ရူးတာပါ။)

ရုံးအလုပ္ေတြကို အလုပ္ခ်င္ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ခြင့္ယူျပီးနားပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ကိန္းဂဏန္းေတြ ေပါင္း၊ ႏႈတ္၊ ေျမာက္၊ စား လကၡဏာေတြ ဒီႏွစ္၊ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္၊ လာမယ့္ႏွစ္ ေခါင္းထဲမွာ ရႈပ္ေထြးေနတာပဲ။ Power point လုပ္ဖုိ႔ စာေတြအမ်ားၾကီးေပးျပီး “slide အခု ၄၀ မေက်ာ္ေစနဲ႔” ဆိုတဲ့စကားေၾကာင့္ အဲဒီ Power point ကို အစမပ်ဳိးျဖစ္ေတာ့ဘူး အရြဲ႕တုိက္တတ္ တဲ့စိတ္ေတြ က်န္ေသးတယ္။

ႏွစ္သစ္ကူးေနာက္ပိုင္း မေတြ႕ျဖစ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေန႔မွာ ေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ “နင္ေတာ္ေတာ္အိုသြားတာပဲ၊ အသားေတြလဲ မည္းသြားတယ္” တဲ့။ “စိတ္ေလေနလို႔” လို႔ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ဘာေတြေလေနလဲ ဘာေတြေတြးေနလဲ မေျပာျပတတ္ဘူး။ ရုပ္က လန္းဆန္းမႈ မရွိဘူးဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနပါျပီ။ ေျပာတဲ့လူေတြမ်ားေနျပီေကာ။

စီပြားေရးေလာကထဲ ေရာက္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ျဖစ္ေသးတယ္။ အားက်မိသား။ အစုိးရ၀န္ထမ္းဘ၀နဲ႔ ယဥ္ျပီးေရြးခ်ယ္ဖို႔က်ေတာ့လဲ နည္းနည္းခက္ျပန္တယ္။ အႏုပညာေလာကထဲ ၀င္သြားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ေတာ့ စကားမေျပာျဖစ္တာ ၾကာျပီ။ ရာထူးတုိး ေျဖဖို႔ကလဲ စာမက်က္ရေသးဘူး။ အဂၤလိပ္စာ နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ၾကိဳးစားခ်င္ ေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ ပိန္းဥအရသာ Milkshake အီအီေလးတစ္ခြက္ ေသာက္ခ်င္တယ္။ (ဘာမွလဲမဆုိင္ဘူးေနာ္။)

Oscar ဇကာတင္စာရင္းထဲက “Graceful”သီခ်င္းကို နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ သီရိေဆြရဲ႕ သီခ်င္း `ငါ့လိုခ်စ္မယ့္သူ´ ကိုလည္း နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ Bonnie Tyler သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္တုိင္း “နားေထာင္ၾကည့္” လို႔ ညႊန္းေပးခဲ့တဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ကို အမွတ္ရ၊ သတိရမိတယ္။ Ryan Dolan ရဲ႕ Start Again ကို နားေထာင္တုိင္း MV ကို ျမင္ေယာင္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ Emin ရဲ႕ Any time you fall ကို cover ဆိုပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။

လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို သာမန္ထက္ ပိုစဥ္းစားမိေနတာၾကာျပီ။ ဘယ္ေတာ့မွ အမ်ားေရွ႕မွာ ခ်ျပမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ ဆုိေပမယ့္ စာအုပ္ေတြေပၚမွာ သူ႔နာမည္ကို ေလွ်ာက္ေရး ေနတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူ႔နာမည္ကို ေရရြတ္ေနတတ္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို အရမ္းစြဲလမ္းမိရင္ ေဒါသထြက္တတ္တဲ့ အက်င့္က သူကို ျခြင္းခ်က္ထားထားတယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနသားက်သြားမွာပါေလ။ အရာရာဟာ တစ္ခဏဆန္လြန္းတယ္မဟုတ္လား။

ေတာင္စဥ္ေရမရ ေလွ်ာက္ေတြးေနတဲ့အက်င့္ေတြကို ျငီးေငြ႔လာျပီ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ေတြကိုမွ မစုစည္းႏုိင္တာ။ အားေဆးေသာက္ဖုိ႔ ဆုိတာကလည္း ေရျပန္ေသာက္တာနဲ႔ မကာမိဘူး။ ရာသီဥတုကေလး အခုထိ အေအးမေပါ့ေသးဘူး။ သက္ျပင္းခ်လိုက္၊ သက္ေမာခ်လုိက္နဲ႔။ လုံးခ်ာလည္ကို လိုက္ေနေတာ့တာပဲ။ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ အေကာင္ အထည္ေဖာ္ႏုိင္တာျဖင့္မရွိပဲနဲ႔။

အင္း.................။

အိပ္မက္ေတြ အစေပၚလာတယ္။ Andrew Christian နဲ႔ Trevor Spade အရမ္းမုိက္တယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး တစ္လုံးနဲ႔ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္တယ္။ Half Shoes တစ္ရံေလာက္ အသစ္ထပ္၀ယ္ခ်င္တယ္။ ေရခ်ဳိးဆပ္ျပာကုန္ေနျပီ။ အ၀တ္ေလွ်ာ္စရာေတြမ်ား ေနျပီ။ Wine Glass တစ္ခြက္ က်ကြဲသြားတယ္။ Channel 7 က ထုိင္းဇာတ္လမ္းတြဲကို အဆုံးထိ ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ဖုန္းနဲ႔ စာဖတ္ရင္ မ်က္စိစူးလြန္းလို႔ ေနကာမ်က္မွန္(အေပါစား) တစ္လက္ ၀ယ္ထားတယ္။ ခါးပတ္တစ္ခုေပ်ာက္ သြားတယ္။ ငွက္ေတြ ေခါက္ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ။ အက်ၤ ီခ်ဳပ္ခိုင္းတာ အခုထိမရေသးဘူး။ Jonny Rapid ကားေတြလည္း မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ Same Love သီခ်င္းကို ဖ်က္ပစ္လိုက္မိတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းမွာ လုပ္အားေပးမသြားျဖစ္ဘူး။ မြန္းက်ပ္တာေတြ ေျဖေလွ်ာ့ခ်င္တယ္။ အိမ္ေရွ႕က ထင္းရွဴးပင္ၾကီး အရမ္းလွတယ္။ လစဥ္ စာရင္းေတြ ေပါင္းခ်ဳပ္ရဦးမယ္။ ၀င္ေငြ ေကာင္းေကာင္းေလး ရွိခ်င္တယ္။ အသည္းကြဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ႏွစ္သိမ့္ေပးႏုိင္စြမ္း ရွိခ်င္တယ္။ ဒီတစ္ေခါက္က်ရင္ ရာထူး၀န္သင္တန္းေလး တက္ျပီးမွ စာေမးပြဲေျဖခ်င္တယ္။ “For The People Like Us” ဆုိတဲ့ စာသားကို မထည့္ ေပးတာကိုလည္း ဒီအတုိင္းထားထား လိုက္ခ်င္တယ္။ လက္ကိုင္ဖုန္း အသစ္ေလး လိုခ်င္တယ္။ မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္စာေတြကို ေလွာင္ရယ္ေနမိတယ္။ ဖတ္ေနက် ဘေလာ့ ေတြ စာအသစ္ အမ်ားၾကီး တက္လာေစ ခ်င္တယ္။ ေမြးေန႔နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တစ္ခုခု မခံစားရေအာင္ ျပင္ဆင္ထားခ်င္တယ္။ အေျပာင္ အပ်က္ကဗ်ာေတြ ေရးေနမိတယ္။ Online ေပၚက ‘ပုလင္းကြဲ’ ဆုိတဲ့အသုံးအႏႈန္းကို မုန္းတီးေန မိတယ္။ ဟားခါးရုိးရာ ကုတ္တစ္ထည္ေလာက္ ခ်ဳပ္ထားခ်င္တယ္။ ျမိဳ႕ထဲလမ္းေတြ ခ်ဲ႕ေနလို႔ ဖုန္ထူတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ facebook မွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ Chat ခဲ့တာကို အစအဆုံးျပန္ဖတ္မိတယ္။ စာကေလးပန္းေတြ စိုက္ထားခ်င္တယ္။ ေတာင္ဇလပ္အျဖဴေတြ ပြင့္ေစခ်င္လွျပီ။.......................။................................................။..........................................။............................................................................။

“စိတ္ေတြေလတယ္။”

“လူတို႔၏ လိုအင္ဆႏၵ သည္ အေတာမသတ္ႏုိင္ေသာ သေဘာရွိ၏။” ဆုိတဲ့ ေဘာဂေဗဒ ရဲ႕ နည္းဥပေဒသ တစ္ခုဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ ျပီးျပည့္စုံေနတယ္။

 

For The People Like Us.

Salai Leo

25.25.2015

 

Feb 25th

ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလံုးသားက္ိုရင္း၍

By Tay Zar

”ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလံုးသားကိုရင္း၍”

အခန္း (၁) - ”ပထမဆံုးေသာ ရင္ခုန္သံ”

(က)

ဒီတစ္သက္ မင္းလံုးဝ မသိသြားရမဲ့ ကိစၥက ငါမင္းကို အရမ္းခ်စ္တယ္ ဆိုတာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မင္းကိုငါ ရင္ဘတ္ထဲကေန နင္ေနေအာင္ ခ်စ္လို႔ပဲ။

ျပည့္ၿဖိဳး နဲ႔ ေတဇ ဆိုတာ ငယ္ငယ္​​ေလး ကတည္းက အတူႀကီးျပင္း လာခဲ့ၾကတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း အရင္းႀကီးေတြပါ။ သိပ္ခ်စ္ၾကတာ က်ဳပ္တို႔ ႏွစ္​​ေယာက္ အျပင္မ႐ွိဘူး။ တစ္​​ေယာက္ကို ထိလိုက္တာနဲ႔ က်န္​​ေယာက္ ဝုန္းတာခံရၿပီမွတ္ ေမြးကတည္းက အခု ၆တန္ေရာက္တဲ့ အထိ ေက်ာင္းတက္ရင္ တစ္တန္းတည္း တစ္ခံုတည္း ထိုင္ေနက်ေလ။

တစ္ခုေသာ အဂၤါေန႔ရဲ႕ ညေနပိုင္းေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ျပည့္ျဖိဳးက

`ေဟ့ေယာင္.. ေတဇ ငါတို႔ ဒီညေနေက်ာင္းဆင္းရင္ အိမ္မျပန္​​ေသးဘဲ ေက်ာင္းထဲက မန္က်ည္းပင္မွာ မန္က်ည္းသီး ခူးရေအာင္ကြာ´ ဆိုေတာ့

`ေအး.. ခူးတာေပါ့ကြာ.. ဒါေပမဲ့ ဖိုးလံုးတို႔နဲ႔ ေတြ႔ရင္​​ေတာ့.. ရန္စခံေနရပါဦးမယ္ကြာ. သူတို႔က မန္က်ည္းပင္​​ေအာက္ ေန႔တိုင္ေဆာ့ေနၾကကြ..ၿပီးေတာ့ သူတို႔က ငါတို႔ကိုၾကည္တာမဟုတ္ဘူး´ လို႔ စိတ္မပါသလို ေျဖလိုက္တယ္။

`အဲေကာင္​​ေတြကို ေစာက္ဂ႐ုစိုက္ ေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ.. ေယာက်ာ္းခ်င္းပဲ  ရန္စလို႔ကေတာ့ ခ်မွာပဲ.. ငါတို႔ အတန္းထဲမွာ သူတို႔ ႏိုင္စားလို႔မရတာ ငါတို႔ပဲ႐ွိတာေလ.. ဘယ္ၾကည္မလဲ´ လို႔ မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းနဲ႔ ေျပာလာေတာ့

`ဒါနဲ႔ မင္းကဘာကိစၥ မန္က်ည္းသီးခူးခ်င္ရတာလဲ´ လို႔ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။

`လွ်ာမ႐ွည္ပါနဲ႔.. အေၾကာင္း႐ွိလို႔ေပါ့ကြ´ လို႔ စပ္ျဖီးျဖီးနဲ႔ ေျဖတဲ့ ျပည့္ျဖိဳးကို လက္သီးဆုပ္ျပလိုက္ျပီး ႏွစ္ေယာက္သား အတန္းထဲက ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

မန္က်ည္းပင္ နားေရာက္​​ေတာ့ ထင္ထားတဲ့အတိုင္း ဖိုးလံုးတို႔ အုပ္စုကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ခါတိုင္းလိုပဲ အားလံုးေပါင္း ၄ေယာက္။ လြန္ခဲ့တဲ့လက ျပည့့္ၿဖိဳးရဲ႕လက္စာ မိၿပီး ေခါင္ေပါက္သြားတာ ကိုအခဲမေက်လို႔ တႀကိမ္းတည္း ႀကိမ္ေနတာ အခုလို အခြင္ေကာင္းကို ဖိုးလံုးတို႔ လက္လႊတ္မွာ မဟုတ္မွန္ ေတဇ ဉာဏ္​​ေလးနဲ႔ ေတြးမိလိုက္တယ္။ ျပည့္ၿဖိဳးကေတာ့ တစ္ဇြတ္ထိုး။ ဘာမွ စဥ္းစားတဲ့ေကာင္ မဟုတ္ဘူး။ အဲလိုဆိုလို႔ ေတဇကေရာ ေၾကာက္​​ေနတယ္ထင္လား။ ေဝးေသးတယ္ ျပည့္ၿဖိဳးနဲ႔ဆိုရင္ ဘာကိုမွမေၾကာက္ဘူး။ လာထား ေဆာ္မွာပဲ။

`ေဟ့ေယာင္ ငျပည့္ မင္းကို ငါမေက်နပ္ဘူး။ မင္းမိုက္ရင္လာခဲ့ .. မေက်ပြဲ ႏႊဲရေအာင္´ ဆိုတဲ့ရန္စကားကို

`ဒီမွာ ဖိုးလံုး မင္းကိုငါေၾကာက္ရင္ ဒီနားေတာင္မလာဘူး။ ေအးေဆးေန´ လို႔ ျပည့္ျဖိဳးက တံုျပန္လုိက္တဲ့အခါ

`ေဟ့ေယာင္ ေစာက္​​ေၾကာက္.. မင္းကို ငါျပန္ေဆာ္ရရင္ ေက်ဘူးကြာ´ အဲလိုေျပာၿပီး ျပည့္ၿဖိဳးရဲ႕ ေက်ာင္းအက်ီျဖဴ ေကာ္လာ ကိုဆြဲလိုက္တယ္

ေတဇက ၾကားဝင္ၿပီး

`ေဟ့ေယာင္ ေအးေဆးေနပါကြာ ငါတို႔မန္က်ည္းသီးလာခူး...အြပ္..´  `ခြပ္´ ၊ ေတဇမ်က္လံုးထဲ ၾကယ္​​ေတြလေတြ ျမင္ၿပီး ေနာက္ျပန္ ယိုင္သြားတယ္

ထံုးစံအတိုင္း ၂ေယာက္နဲ႔ ၄ေယာက္ ရန္ပြဲက စေတာ့တာပဲ။ သူတစ္ျပန္ ကိုယ္တစ္ျပန္ခ်ၾကရင္ ေတဇ ပက္လက္လဲက်သြားတဲ့အခါ ေက်ာ္​​ေလးက ေတဇေဘးမွာ က်ေနတဲ့ သစ္သားေခ်ာင္းကို ေကာက္ၿပီး တအားလႊဲအ႐ိုက္ ျပည့္ၿဖိဳးက သူ႔ကိုယ္လံုးေလးနဲ႔ ႐ုတ္တရက္ ဝင္ကာေပးတယ္။ ၂ခ်က္ ၃ခ်က္ ၄ခ်က္ ဘယ္ႏွခ်က္မွန္းမသိေတာ့ဘူး။ တုတ္႐ိုက္ခ်က္​​ေတာ့ ျပည့္ၿဖိဳးကာေပးလို႔ ေတဇကို မထိေပမဲ့ လူေယာက္ရဲ႕ ေျခကန္ခ်က္​​ေတြကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္သား လူးလွိမ့္ခံလို႔။

(ခ)

ႏွစ္​​ေတြ လေတြ အလီလီေျပာင္းလို႔ ျပည့္ၿဖိဳးနဲ႔ ေတဇ တို႔ႏွစ္​​ေယာက္လည္း ၈တန္း စတက္​​ေနၿပီ။ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး ႏွစ္ပတ္​​ေျမာက္ ေနေန႔မွာ အတန္းသားေတြ ေပ်ာ္ပြဲစားစုထြက္ၾကတယ္။ စက္ဘီးေတြနဲ႔ စုၿပီး ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ ၂မိုင္​​ေလာက္​​ပဲေဝးတဲ့ ေရတံခြန္​​ေလးကို သြားၾကတယ္။ အတန္းသားအားလံုးမပါေပမဲ့ ေတာ္​​ေတာ္စံုၾကတယ္။ ေတဇ တို႔၂ေယာက္ရယ္၊ အတန္းထဲက စာေတာ္တဲ့ စာဂ်ပိုး အုပ္စုရယ္၊ ဖိုးလံုးတို႔အုပ္စုရယ္ အျခား ၂ အုပ္စု ၃အုပ္စုတို႔အျပင္ ေကသရီတို႔အုပ္စုလည္းပါတယ္

ေကသရီကိုေတာ့ ေတဇ မ်က္​​ေၾကာသိပ္မတည့္ခ်င္ဘူး။ ၆တန္းတုန္းက ေကသရီက ျပည့္ၿဖိဳးကို သူတို႔ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြစုစားဖို႔ ေက်ာင္းဆင္းရင္ မန္က်ည္းသီးႏု ခူးၿပီးလာေပးဖို႔ ျပည့္ၿဖိဳးကိုခိုင္းလို႔ ေတဇနဲ႔ ျပည့္ၿဖိဳးတို႔ ေက်ာင္းမထြက္ရရံုတမယ္။ လူေတြလည္း မေသရံုတမယ္ ခံခဲ့ရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အခုမွ ေသခ်ာၾကည့္မိတယ္ ေကသရီက အရမ္းလွလာတာပဲ။ အသားအရည္ကဝင္းစိုၿပီး အလွအပေတြလည္း ဖူးပြင့္စျပဳေနၿပီ။

ဒါနဲ႔ ေတဇေကာ ဘာထူးလို႔တုန္း အသံက ၾသလာၿပီး အရပ္လည္းျမင့္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟိုဟာေလ ဟိုဟာ.. အဟက္ ေျပာေတာ့ပါဘူး.. လူတိုင္းသိတဲ့ ကိစၥကို။ ျပည့္ၿဖိဳးလည္ေတာ္​​ေတာ္ ထြားလာတယ္။ လူပ်ိဳေပါက္ျဖစ္လာေတာ့ ပိုေခ်ာလာသလိုလို။ ေက်ာင္းတက္စကတည္းက ေတဇ ရိပ္မိေနတာေတာ့႐ွိတယ္ ေကသရီက ျပည့္ၿဖိဳးနားအရမ္းကပ္ၿပီး ခြၽဲေနသလားလို႔ပါ။

ေအာ္ အေတြးေတြ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသြားတယ္။ ျပန္ဆက္ရေအာင္ေနာ္။ အဲဒီေန႔က အရမ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခုပဲ႐ွိတယ္။ အဲဒါက....

ထံုးစံအတိုင္း ျပည့္ၿဖိဳးနဲ႔ ေတဇတို႔ ကျမင္းေၾကာထၾကတာေလ။ ေက်ာက္တံုးႀကီးေပၚတက္ၿပီး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခံၾကတာေပါ့။ စာဂ်ပိုးအုပ္စုထဲက မင္းမင္းက ကင္မရာတစ္လံုးပါလာတယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ေတဇေျခေခ်ာၿ္ပီး ေက်ာက္တုံးေပၚကေန ေရထဲကို ေနာက္ျပန္အက် မီရာလွမ္းဆြဲလိုက္တာ ျပည့္ၿဖိဳးလက္ကို ဆြဲမိၿပီး ၂ေယာက္လံုး ေရထဲက်ပါေလေရာ။ ျပည့္ၿဖိဳးကအက်သက္သာတယ္။ သူက ေတဇ ကိုယ္လံုးေပၚထပ္ၿပီးက်တာကိုး။ ေတဇ ကေတာ့ ​​ေရေအာက္မွာ လူပိတဲ့ဒဏ္နဲ႔ ဝ႐ုန္းသုန္းကား။ ေရက သိပ္လည္းမနက္ သိပ္လည္း မတိမ္လို႔သာ ေတာ္​​ေတာ့တယ္

အက်သက္သာတဲ့ ျပည့္ၿဖိဳးက ေတဇကို ကူ႐ွာပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ သန္မာတဲ့ လက္တစ္စံုနဲ႔ ေတဇရဲ႕ ခ်ိဳင္ေအာက္ကေန လ်ိဳၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဆြဲထူေပးတယ္။ ျပႆနာက အဲဒီ တဒဂၤေလး.. အဲဒီ တဒဂၤေလး ပါပဲ။

ေတဇ ျပည့္ၿဖိဳးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို အနီးကပ္ ေသခ်ာျမင္ေနရတယ္။ ထူထဲတဲ့မ်က္ခံုးေအာက္က စူး႐ွေတာက္​​ေျပာင္တဲ့ မ်က္ဝန္းတစ္စံု၊ ၿပီးေတာ့ ေယာက်ာ္းပီသတဲ့ ႏွာတံလွလွ တစ္ခု၊ အဲဒီေအာက္မွာ နီေထြးျပည္ေဖာင္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကို ေရစိုေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္ေမြး ေရးေရးေလးေတြက ကာရံထားေလရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ႏူးညံ့တဲ့ အထိအေတြ႔။ ေတဇက ျပည့္ၿဖိဳးကို ကေယာင္ကတမ္း ျပန္ဖက္ထားမိတာကိုး၊ လက္တစ္ဖက္က က်ယ္ျပန္႔ၿပီးႏူးညံ့တဲ့ ေက်ာျပင္ကို ကိုင္ထားၿပီး လက္တစ္ဖက္က ေရစိုလို႔ ကပ္​​ေနတဲ့ ပုဆိုးကို ႐ုန္းကန္ၿပီး လံုးဝန္းဖုထြက္​​ေနတဲ့ တင္စိုင္​​ေတြေပၚေရာက္​​ေနတယ္​​ေလ။

အဲဒီအခိုက္အတန္ေလးမွာ ေတဇရဲ႕ ႏွလံုးသားေလးက အေတာ္ေလးရမ္းခါေနတယ္။ တခုခုကို တပ္မက္မိသလိုလို။ ျပည့့္ၿဖိဳးရဲ႕ ေခ်ာေမာတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုပဲ ၾကည့္လို႔့မဝသလိုလို။ ေတဇရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္လို႔။ ေနာက္ျပီး…

`ငါ့… ငါ့ရင္ထဲ ဘာျဖစ္သြားပါလိမ့္´လို႔ အလန္႔တၾကား ေတြးမိလိုက္စဥ္.....

ဆက္ပါဦးမည္ဗ်။

Tay Zar

”ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလံုးသားက္ိုရင္း၍”

အခန္း (၂) - ”အခ်စ္လို႔ေခၚသလား”

(က)

အဲဒီအခိုက္အတန္ေလးမွာ ေတဇရဲ႕ ႏွလံုးသားေလးက အေတာ္ေလးရမ္းခါေနတယ္။ တခုခုကို တပ္မက္မိသလိုလို။ ျပည့့္ၿဖိဳးရဲ႕ ေခ်ာေမာတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုပဲ ၾကည့္လို႔့မဝသလိုလို။ ေတဇရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္လို႔။ ေနာက္ျပီး

`ငါ့… ငါ့ရင္ထဲ ဘာျဖစ္သြားပါလိမ့္´လို႔ အလန္႔တၾကား ေတြးမိလိုက္စဥ္.....

”ေဟ့ေယာင္… ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာတံုးကြ၊ ေယာက်ာ္းလုပ္ျပီး ေရထဲျပဳတ္က်တာေလးကို အဲ့ေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္ရလား၊ ဟိုမွာ သူမ်ားေတြရီေနတာမေတြ႕ဘူးလား၊ လာ ကုန္းေပၚျပန္တက္ရေအာင္” ဆိုျပီး ေတဇရဲ႕ လက္ကို ဆြဲျပီး ေခၚသြားတယ္။ အသိျပန္ဝင္ျပီ ျဖစ္တဲ့ ေတဇလည္း ျပည့္ျဖိဳးဆြဲေခၚရာေနာက္ ပါသြားပါတယ္။

ခဏတာအတြင္း အရာရာဟာ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေရကစားတဲ့လူကလည္း ဆက္ကစား၊ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ့လူေတြလည္း ဆက္ရိုက္၊ သီခ်င္းဆိုတဲ့ လူေတြလည္းဆက္ဆိုလို႔။ ပံုမွန္အတိုင္းျပန္မျဖစ္ေသးတာက ေတဇရဲ႕စိတ္၊ ေတဇရဲ႕ ႏွလံုးသား။ ေတြေဝျခင္းေတြ၊ နားမလည္ျခင္းေတြ နဲ႔ေပါ့။

ျပည့္ျဖိဳးကေတာ့ တဟားဟားေအာ္ရီေနတဲ့ ေကသရီတို႔ အဖြဲ႕နားသြားျပီး စကားေတြသြားေျပာေနတယ္။ သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒီအျဖစ္က ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးတစ္ခုပါပဲ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ဘာမွလည္း ထူးျခားၾကီးက်ယ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွမဟုတ္တာပဲေလ။

ေရမေဆာ့ခ်င္ေတာ့လို႔ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက အစိမ္းႏုေရာင္ ေမြးပြတဘက္ေလးထုတ္ျပီး ဆံပင္ေတြကို အသာေလး သုတ္ေနမိတယ္။ အဲလို သုတ္ေနရင္း ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ မ်က္ဝန္းတစ္စံုနဲ႔ စြဲမက္စရာ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ အေတြးထဲ ခဏခဏေပၚလာေနလို႔ “လန္႔သြားတာေၾကာင့္ စိတ္ရႈပ္ေထြးသြားတာပဲ“ လို႔ စိတ္ထဲေျပာလိုက္မိတယ္။

(ခ)

တနၤလာေန႔ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့ ေက်ာင္းသြားဖို႔ ျပည့္ျဖိဳး လာေခၚတယ္။ ဒါနဲ႔ အေဖနဲ႔ အေမကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး အိမ္ေပၚက အေျပးဆင္းလာခဲ့တယ္။ ျပည့္ျဖိဳးကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္းပါပဲ။ ပံုမွန္အတိုင္းမဟုတ္တာက ေတဇပါ။ အျပစ္ရွိသူတစ္ေယာက္လို ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ရဲဘူး၊ မ်က္လံုးခ်င္းမဆိုင္ဝံ့ဘူး။ စေနေန႔ ေပ်ာ္ပြဲစားက ျပန္လာျပီး တနဂၤေႏြတစ္ေန႔လံုးလည္း ျပည့္ျဖိဳးကိုပဲ သတိရေနတယ္။ ရပ္ကြက္တစ္ခုတည္းမွာပဲ ေနၾကတာဆိုေတာ့ အိမ္ခ်င္းသိပ္မေဝးေပမဲ့ အဲဒီေန႔က ျပည့္ျဖိဳးတို႔တစ္မိသားစုလံုး အဘိုးအဘြားအိမ္မွာ ျပည့္ျဖိဳးအေဖရဲ႕ ေမာင္ႏွမ မိသားစုေတြ စုျပီး ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾကဖို႔ မနက္အေစာၾကီးကတည္းက ထြက္သြားၾကတယ္ေလ။

ျပည့္ျဖိဳးကို ဘယ္ေလာက္သတိရလဲဆို အိပ္မက္ေတာင္မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေတဇက အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုၾကည့္ျပီး အခ်စ္စိတ္ေတြ ယိုဖိတ္ေနမိတယ္။ မ်က္လံုးေလးမွိတ္ျပီး ဝင္သက္ထြက္သက္မွန္မွန္နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ျပည့္ျဖိဳးကို ၾကည့္ျပီး အခ်စ္ၾကီး ခ်စ္ေနမိတယ္။ ပိတုန္းေတြကိုဆြဲေဆာင္တဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္လို ခပ္ဟဟေလးပြင့္ေနတဲ့ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ စြဲေဆာင္မႈရွိလြန္းတဲ့ ႏႈတ္ခမ္း ႏွစ္လႊာကို ဖြဖြေလးခိုးနမ္းလိုက္တဲ့ အခါ ဘယ္လိုထုတ္ေဖာ္ေျပာျပရမွန္းမသိတဲ့ ခ်ိဳျမိန္ျခင္း၊ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ျခင္း ေတြကို ခံစားလိုက္ရျပီး ရင္ခုန္ျခင္းေတြနဲ႔ တရႈိက္မက္မက္ မိန္းမူးစြာ နမ္းရႈိက္ေနမိပါတယ္။

ျပည့္ျဖိဳးကိုေတြ႔တိုင္း အဲဒီအိပ္မက္ကို သတိရျပီး ရွက္ရြံ႕ေနမိတယ္။ အျပစ္မကင္းသလိုလည္း ခံစားရတယ္။ အတန္းထဲမွာ ဆရာမစာသင္ေနေပမဲ့ အာရံုကမေရာက္တစ္ခ်က္ေရာက္တစ္ခ်က္။ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ေဘးနားမွာ ရိွေနရတယ္ဆိုတဲ့ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္တဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႔အတူ

”ငါဟာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ေလ။ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္က ဘာလို႔အျခားေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို စြဲလမ္းမိေနရတာလဲ။ တျခားလူဆိုလည္းေတာ္ေသး။ အခုက ငါနဲ႕ငယ္ငယ္ကတည္းက ေပါင္းျပီး အရမ္းခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္၊ သူ႔အတြက္ကမၻာေပၚမွာ အခင္ဆံုးအခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဟာ ငါတစ္ေယာက္ထဲျဖစ္သလို.. င့ါအတြက္ သူဟာလည္း တစ္ဦးတည္းေသာ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလ။ အခုေတာ့ ငါ့ဘက္က ျဖဴစင္တဲ့ခ်စ္ျခင္းဟာ အေရာင္ေတြေျပာင္းေနျပီ” လို႔ လည္းေတြးမိျပီး စိတ္ဆင္းရဲရျပန္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ဝက္ ပူေလာင္မႈတစ္ဝက္နဲ႔ ေန႔စဥ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းေနရပါတယ္။ ေက်ာင္းအတူသြား၊ အတူျပန္၊ အတူဂိမ္းႏွိပ္၊ အတူေဘာလံုးကန္ၾက၊ ကစားၾက၊ စာလုပ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ အႏိႈင္းမဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ရသေလာက္ သူေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့အခါ၊ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ စေနာက္တဲ့အခါ၊ အထူးသျဖင့္ ေကသရီနဲ႔ စေနာက္ျပီးေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့အခါ၊ အတန္းသားေတြ သူ႔ကို ေကသရီနဲ႔ တြဲျပီး စတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ရင္ထဲတဆစ္ဆစ္နာက်င္ရပါတယ္။

(ဂ)

“သား.. ေတဇ.. ထေတာ့ေလ။ ဒီေန႔သားတို႔ အနီအသင္းေက်ာင္းမွာ သန္႔ရွင္းေရးအလွည့္က်တယ္မလား၊ အေမထမင္းေၾကာ္ထားျပီးျပီ၊ ကိုယ္လက္ေသခ်ာသုတ္သင္ျပီး လာစားေတာ့၊ ေက်ာင္းေနာက္က်ေနလိမ့္မယ္“ လို႔ တစ္ပတ္မွာ တစ္ခါေတာ့ အျမဲၾကားေနရတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ဒီစကားတစ္ခြန္းကို ၾကားေတာ့ အိပ္ယာကေနလူးလဲ ထလာလိုက္တယ္။ ေနာက္ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္၊ ေျခလက္ေသခ်ာေဆး၊ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ျပီး ေက်ာင္းကိုထြက္လာခဲ့တယ္။

ေတဇရဲ႕မိသားစုေလးနဲ႔ စာဖတ္သူသူငယ္ခ်င္းေတြကို မိတ္ဆက္ေပးဦးမယ္ဗ်။ အိမ္မွာ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ အေဖ့ညီမ အေဒၚရယ္၊ ေတဇရယ္ ေနာက္ျပီး ေတဇရဲ႕ ၉ႏွစ္အရြယ္ညီေလး အားလံုးေပါင္း ငါးေယာက္ရွိပါတယ္။ အေဖက အစိုးရရံုးတစ္ရံုးက အလယ္အလတ္ရာထူးရွိတဲ့ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ပါ၊ အေဒၚကေတာ့ ေစ်းထဲမွာ အထည္ဆိုင္ဖြင့္ထားပါတယ္။ အေမကေတာ့ အိမ္ေထာင္မႈထိန္းသိမ္းေပါ့။ ေငြေရးေၾကးေရးလည္းအထိုက္အေလ်ာက္ အဆင္ေျပပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေတဇတို႔မိသားစုေလးက စည္းစည္းလံုးလံုး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္နဲ႔ အေတာ္ေလးေပ်ာ္စရာေကာင္းပါဗ်။

ျပည့္ျဖိဳးတို႔ကေတာ့ ခ်မ္းသာတယ္။ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕ အေဖက ပြဲရံုေထာင္ထားျပီး၊ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕အေမက ျမိဳ႕ထဲမွာ ေရႊဆိုင္ဖြင့္ထားပါတယ္။ မိဘေတြခ်မ္းသာေပမဲ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးျဖစ္တာေရာ အိမ္နဲ႔ေက်ာင္းနဲ႔ မေဝးတာေၾကာင့္ေရာ ျပည့္ျဖိဳးေက်ာင္းသြားတိုင္း ေတဇနဲ႔ပဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ အေမခ်င္းကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ ျပည့္ျဖိဳးနဲ႔ ေတဇက မူၾကိဳကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။

ဒီေန႔ ေက်ာင္းမွာ အလွည့္က်လို႔ ေက်ာင္းကိုေစာေစာထြက္လာရတယ္ေလ။ ျပည့္ျဖိဳးနဲ႔က အသင္းမတူလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းသြားရတာေပါ့။ အတန္းေဝယ်ာဝစၥေတြ လုပ္ျပီးေတာ့ ေက်ာင္းမတက္ခင္ ၁၅မိနစ္အလိုမွာ ျပည့္ျဖိဳးေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေတဇက အတန္းသားတိုင္းေၾကာက္ရတဲ့ အတန္းပိုင္ဆရာမေပးထားတဲ့ အိမ္စာကို မျပီးေသးလို႔ အသည္းအသန္ေရးေနခ်ိန္ေပါ့။ ျပည့္ျဖိဳးကေတာ့ အိမ္စာျပီးသူေတြရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း အပူအပင္မရွိ ေဘးကေန ေရပက္မဝင္ေအာင္ စကားေတြလာေျပာေနပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေထာ္ေထာ္ေလးနဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ စကားေတြတတြတ္တြတ္ ေျပာေနတဲ့ ျပည့္ျဖိဳးရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျပန္ၾကည့္ျပီး ျပံဳးျပတာကလြဲလို႔ ေတဇဘာမွ မတံု႔ျပန္ႏိုင္ပါဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျပည့္ျဖိဳးက ေတဇကို မထင္မွတ္ထားတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာခ်လိုက္ပါတယ္။

“ေဟ့ေယာင္.. ေတဇ မင္းဘယ္ေကာင္မေလးကို စိတ္ဝင္စားလဲ“ တဲ့။ ဒါနဲ႔ ေတဇက ေရးလက္စစာကိုရပ္လိုက္ျပီး ဘာေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့မွ “ငျပည့္ရာ ငါတို႔အရြယ္က ေကာင္မေလးေတြကို စိတ္ဝင္စားရမဲ့အရြယ္လား၊ စာကိုၾကိဳးစားသင္ရမဲ့အရြယ္ေလကြာ“ လို႔ျပန္ေျပာေတာ့ “အံမယ္… မင္းကမ်ား သားလိမၼာ လာလုပ္ေနေသးတယ္။ ေယာက်ာ္းပဲ ၾကိဳက္ရင္ၾကိဳက္တယ္ ေျပာေပါ့ကြ၊ တစ္မူးသာျပီး ဆရာကလာလုပ္ခ်င္ေသးတယ္“ လို႔ျပန္ေျပာပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေတဇ ႏွလံုးေတြတဒံုးဒံုးခုန္၊ နားထင္ကို ေသြးေတြလာေဆာင့္ျပီး မိုက္ကနဲျဖစ္သြားရတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ျပည့္ျဖိဳးေျပာလိုက္ပါတယ္။

“ငါ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ေနမိျပီထင္တယ္ကြာ“ တဲ့။

ဆက္ပါဦးမည္ဗ်။

Tay Zar

  ဇန္နဝါရီလက ပထမတစ္ပိုင္းတင္ျပီး ဆက္မတင္ျဖစ္လို႔ အခု အခန္း ၂ ခန္းေပါင္းတင္လုိက္ပါတယ္။ အားေပးၾကပါ။ ေဝဖန္ေပးၾကပါ။ စာမေရးတတ္ေပမဲ့ ဝါသနာေၾကာင့္ရယ္ စီနီယာေတြကို အားက်တာရယ္ေၾကာင့္ ေရးျဖစ္တာပါ။ အားလံုးကို အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။

 

 

 

 

Feb 22nd

TakeCare

By Khant

ခံစားခ်က္မဲ့တဲ့ အျကင္နာစကားေလးေတြ နုတ္ခမ္းဖ်ားေလးနဲ့မေျပာပါနဲ့ တစ္ကယ္ဆိုခ်စ္တာအမွား မွားမိ့တဲ့သူပါ ခံယူလိုက္မယ္အခ်စ္အခ်စ္တြက္အမွား နင္သြားလိုရာသြားပါ ငါ့ဆီမွာနင္မွမေပ်ာ္တာ 

Feb 22nd

မခ်ည္ပဲတြယ္ငင္ရစ္ လြမ္းျခင္းမဲ့ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုျဖစ္ေစ….(အပိုင္း-၆)

By Lynn Satt

(၆)

`မနက္ျဖန္ …

            ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲမွာ ခ်စ္သူရိွခဲ့တာ တစ္လျပည့္တဲ့ေန႔…။

            ခ်စ္သူနားမွာ ကၽြန္ေတာ္မရိွတဲ့ ညဘက္အခိုက္အတန္႔ေလးေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္စားသူ႔ေဘးမွာရိွဖို႔ ေမႊးပြရုပ္ႀကီးတစ္ရုပ္ေပးခ်င္တယ္ ။´

ဒိုင္ယာရီေရးတာကိုလက္စသတ္ျပီး မင္းညိဳ အိပ္ယာေပၚလဲွလိုက္သည္။ ဘုန္းသစ္ကို အံ့ၾသသြားေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပ့ါမလဲဟု စဥ္းစားရင္း သူေတာ္ေတာ္နဲ႔အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့။ သူ႔အခန္းထဲ သြားထားရင္ေရာ…၊ မဟုတ္ေသး…။ အခန္းပိုင္ရွင္မသိပဲ ၀င္ဖို႔က မလြယ္။ ဖိုးေလး နဲ႔ ဖြားေလးလည္းရိွေသးသည္။ ဘယ္သူမွမသိေအာင္ သြားထားဖို႕က ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပႏိုင္။ အိမ္ေရွ႕မွာ သြားထားရင္ေရာ။ မိုးရြာခ်ေတာ့ ဒုကၡေရာက္မည္။

ဟူး။

သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ကိုခ်ရင္း အိပ္ယာေပၚမွ လွမ္းျမင္ေနရေသာ ျပတင္းအျပင္ဘက္ကို ၾကည့္မိသည္။ ၾကယ္ေရာင္မ်ားပင္မရိွ။ သာေနေသာ လေရာင္ကိုသာ ျမင္ေနရသည္။ မင္းညိဳသည္ အေတြးမ်ားႏွင့္ခ်ာခ်ာလည္ရင္း ဘုန္းသစ္က ဒီလိုအမွတ္တရတစ္ခုအျဖစ္ သတိမွထားမိပါမလား ဟု ေတြးမိေတာ့ ရင္ထဲက ေအာင့္သြားသည္။ မင္းညိဳတစ္ေယာက္တည္း ေလးနက္ေနမိျခင္းလား။ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါသည္။ သူတစ္ဦးတည္းသာ တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနရျခင္းမဟုတ္ပါလား။

ေဘးနားက ဖက္ေခါင္းအံုးကို ရင္ခြင္ထဲဆဲြသြင္းရင္း ဘုန္းသစ္ေရာ ဒီအခ်ိန္ဘာမ်ားလုပ္ေနမလဲဟု ေတြးမိသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနမည္လား။ ဒါမွမဟုတ္ စာက်က္ေနမည္လား။ ဒါမွမဟုတ္ ၀မ္းနည္းစရာအေၾကာင္းေတြနဲ႔ ငိုရိႈက္ေနမည္လား။ မင္းညိဳအေၾကာင္းစဥ္းစားရင္ေရာ ဘုန္းသစ္ေပ်ာ္ေနႏိုင္ပ့ါမလား။ သူ ဖက္ေခါင္းအံုးေလးထက္မွာ မ်က္ႏွာကိုဖြက္လိုက္သည္။ ထပ္မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ပါ။ ခ်စ္သူအနားမွာ တစ္ဖက္သက္ခ်စ္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ မ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည့္ေနရျခင္းသည္ အထီးက်န္ျခင္းကို ပိုတိုးလာေစသည္။ ေပးဆပ္ျခင္းသက္သက္သည္ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ရင္ကို ေသေလာက္ေအာင္နာက်င္ေစတတ္ေလသည္။ အိမ္ျပင္ဘက္မွာ လြင့္လာေသာ နာရီသံုးခ်က္တီးသံကို နားစြင့္ရင္း မင္းညိဳအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။

ထိုညက လမင္းသည္ တစ္ျခမ္းတည္းသာ လင္းေနခဲ့ေလသည္။

 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

ဘုန္းသစ္ လက္ကနာရီကိုၾကည့္မိေတာ့ ခုႏွစ္နာရီခဲြေက်ာ္ေနျပီ။ ေကာင္းကင္ျပင္က မိုးရိပ္မိုးေရာင္တို႔ျဖင့္ ေစာေစာစီးစီး အံု႔မိႈင္းေနသည္။ သူ အိမ္ေရွ႕က အုတ္ခံုေလးေပၚထိုင္ေနသည္မွာ (၁၅)မိနစ္နီးပါးရိွလာခဲ့ျပီ။ ခင္မင္ျပီးေနာက္ ေက်ာင္းသြားရန္ အျမဲတမ္း အိမ္ေရွ႕မွာ ေစာေရာက္ေနႏွင့္ေသာ မင္းညိဳ၏ အေလ့အထႏွင့္သာ ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ ဘုန္းသစ္သည္ ယခုလို အခ်ိန္ေနာက္က်သည္အထိ မင္းညိဳေရာက္မလာျခင္းအေပၚ ဘယ္လိုမွေအးေဆးျပီးေစာင့္ဆိုင္းမေနႏိုင္ပါ။

အိမ္ေရွ႕အုတ္ခံုေပၚ ေခါင္းငိုက္စိုက္ထိုင္ရင္း အေတြးေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္ေျပးေနသည္။ အကိုက င့ါကိုမခင္ေတာ့ျခင္းလား၊ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြရသြားျခင္းလား၊ အျခားသူေတြလို ေၾကာက္ရြ႕ံသြားခဲ့ျခင္းလား…။ အေတြးေပါင္းစံုသည္ ဘုန္းသစ္၏ႏွလံုးသားကုိ တိုက္ရိုက္ထိုးႏွက္သည္။ အထီးက်န္ျခင္းခံစားခ်က္သည္ သူ႔ရင္ကို ျပင္းျပင္းတိုး၀င္သည္။ လာပါေတာ့အကိုရာ…. ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းလာျပီ …။ ႏႈတ္ဖ်ားမွခပ္တိုးတိုးေရရြတ္ရင္း ဘုန္းသစ္မ်က္ရည္မ်ားကို ထိန္းမထားႏိုင္လိုက္ပါ။ စီးက်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို အထိတ္တလန္႕သုတ္ပစ္ရင္း မင္းညိဳေရွ႕တြင္ ေပ်ာ့ညံ့ေသာသူ၏ပံုစံကိုသာ ျပသေနမိေၾကာင္း ပထမဦးဆံုးသတိထားမိသည္။ မင္းညိဳမေရာက္ရိွခင္အခ်ိန္က ၾကံ့ၾကံ့ခံေတာင့္ခံထားႏိုင္ခဲ့ေသာ သူ၏စိတ္တို႔သည္ မင္းညိဳေရွ႕ေရာက္လွ်င္ အလိုလိုအရည္ေပ်ာ္က်သြားတတ္သည္။

` ေျမးေလး ေက်ာင္းမသြားေသးဘူးလား ေနာက္က်ေတာ့မွာပဲကြယ္ ´

` ဟုတ္ ဖြားေလး ၊ သား အကို႕ကို ေစာင့္ေနတာ ´

အိမ္ထဲမွ ဖြားေလးေအာ္သံကို ျပန္တံု႕ျပန္လိုက္ျပီး မိုးျပာေရာင္ဂ်င္းေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို လြယ္လိုက္သည္။

` သား အခု သြားေတာ့မွာပါ ´

` ေအး ေအး သြားႏွင့္ေျမးေလး၊ မင့္အကိုက တျခားကိစၥရိွလို႔ေနမွာပါ၊ တကယ္လို႔ သူေရာက္လာရင္လည္း ဖြားေလးတို႔ ေျပာျပလိုက္မယ္၊ သြားေတာ့ ေျမးေလး ´

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ႏွစ္ေယာက္သား အတူတူေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ လမ္းတို႔သည္ ဘုန္းသစ္ကို စူးစမ္းေနသေယာင္ခံစားရသည္။ တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္ေနရျခင္းကို မလံုလဲစြာျဖင့္ သူေခါင္းငံု႔ေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ေျခလွမ္းနည္းနည္းလွမ္းလိုက္ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လုိက္ျဖင့္ ဘုန္းသစ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ကားဂိတ္မေရာက္ႏိုင္။ ကားဂိတ္ကို လွမ္းျမင္ေနရခ်ိန္မွာ သူ႕ေခါင္းထက္ ေအးကနဲခံစားလိုက္ရသည္။ ဟင္….။ မိုးရြာေတာ့မည္။ မိုးစက္ကေလးမ်ားတစ္စက္ျပီးတစ္စက္က်လာခဲ့သည္။ သူ လြယ္အိတ္ထဲ ထီးႏိႈက္လိုက္သည္။

ထိုအခါမွ  သူ႕အာရံုထဲ မနက္က ဖြားေလးထမင္းစားရင္း ထီးေခါက္ေပးေနတာ သတိရလိုက္သည္။ သူ ထမင္းစားခန္းထဲမွ အိတ္ထဲမထည့္ခဲ့မိ။ ကၽြန္ေတာ္ ထီးမပါျပန္ဘူး…၊ မိုးရြာေတာ့မယ္ အကို …။ ေတာ္ေသးသည္။ မိုးအရြာ ကားဂိတ္အေရာက္ ေက်ာင္းေရွ႕ေရာက္သာ ဘတ္စ္ကားက ခ်က္ခ်င္းဆိုက္လာသည္။ ဘုန္းသစ္ ကားေပၚေျပးတက္လိုက္သည္။ သူတို႔စီးေနက်ကားျဖစ္မွန္း စပယ္ယာအကိုကို ျမင္ေတာ့ သတိထားလိုက္မိသည္။

` ေနာက္တန္းလြတ္ေသးတယ္ ညီေလး ၊ ဒီေန႔ မင္းအကိုမပါဘူးလားကြ ´

` ဟုတ္တယ္ အကို ´

` ေက်ာင္းေတာ့ မမီျဖစ္ေတာ့မွာပဲ၊ အကိုတို႔ကားက ဂိတ္ကထြက္တာေနာက္က်ေနလို႔ ညီေလးတို႔သြားျပီေတာင္ထင္တာ ´

ထိုင္ေနက် ေနာက္တန္းခံုမွာ ထိုင္လိုက္သည္။ စပယ္ယာအကိုႀကီးက ကားဒရိုင္ဘာဆီသြားကာ ေက်ာင္းမွတ္တိုင္ကို အျမန္ေမာင္းေပးရန္ ေျပာေနသံၾကားရသည္။ ေဘးနားမွာ မင္းညိဳမရိွျခင္းသည္ သည္ေလာက္ထိ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းမည္ဟု သူမထင္ခဲ့မိ။ ရင္တစ္ခုလံုးဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္ေနသလိုလို။ စိတ္ထဲမွ၀မ္းနည္းျခင္းသည္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်အေတြးမ်ားကို စဥ္းစားမိျခင္းထက္ မေကာင္းေသာ အေတြးမ်ားကိုသာ ဆက္လက္ေတြးေတာမိေစသည္။ အဆိုးႏွင့္သာ အသားက်ေနေသာ ဘုန္းသစ္အတြက္ ပံုမွန္မဟုတ္ေသာ မင္းညိဳ၏ အျပဳအမူတစ္ခုကပင္ ၀မ္းနည္းနာက်င္ေစေလသည္။

သူ သည္ေလာက္ ေပ်ာ့ညံ့ေန၍မျဖစ္ပါ။ အရင္ကလည္း တစ္ေယာက္တည္းေနလာခဲ့သည္။ ယခု မင္းညိဳမရိွေတာ့လွ်င္လည္း သူတစ္ေယာက္တည္း အရင္လို ျပန္ခံႏိုင္ရည္ရိွရမည္။ ထိုအရာသည္ ပံုမွန္သာျဖစ္လိမ့္မည္။ ဘုန္းသစ္ စိတ္ကို ျပန္တင္းလိုက္သည္။ မင္းညိဳတြင္ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ရိွေနလိမ့္ေပမည္။ သူမသိေသာထိုအရာသည္ သူ႕ေဘးနားကထြက္သြားျခင္းမဟုတ္ပါေစနဲ႔ဟုသာ ဆုေတာင္းမိသည္။ ကားျပတင္းေဘးကေန ပံုရိပ္ေတြ အလ်င္အျမန္ေရြ႕လ်ားသြားေနၾကသည္။ သူဘယ္ေလာက္ စိတ္ႏွင့္လြတ္သြားသလဲမသိ။ ကားစပယ္ယာအကိုႀကီးက လာသတိေပးမွ သူ သတိျပန္ထားမိသည္။

ေက်ာင္းမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ မိုးကမရြာေတာ့။ မိုးဖဲြေလးျဖစ္ပံုရသည္။ ဘုန္းသစ္ ေျခလွမ္းေလးေလးျဖင့္ ကားေပၚမွ ဆင္းလိုက္သည္။ ကားစပယ္ယာအကိုႀကီးေကာင္းမႈျဖင့္ သူေက်ာင္းမေနာက္က်။ ခုမွ ေက်ာင္းသားေတြ လာေနၾကတုန္း။

` ကိုကို ကိုကို ´

ဘုန္းသစ္လက္ကို ေနာက္မွ ဆဲြလိုက္သျဖင့္ သူလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ သနပ္ခါးပါးကြက္ေလးျဖင့္ ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးမ်ားကို ေဘးႏွစ္ဖက္စည္းထားေသာ ခ်စ္စရာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူ႕ကို ျပံဳးျပီးၾကည့္ေနသည္။`

            ` ဟင္ ညီမေလး ´

            ` ကိုကို ဘယ္ကေနလာတာလဲဟင္ ´

            ` ကိုကိုက ´

            ` သမီးေလးရယ္ မေျပးပါနဲ႔ဆိုတာကို ခုနမွမိုးရြာထားတာ ေခ်ာ္လဲမွ ဒုကၡ ´

            သူတို႔အနားကို တီေလးက ဆဲြျခင္းတစ္ဖက္ဆဲြျပီး ေရာက္လာသည္။ သည္ေန႔ ညီမေလးကို အိမ္ကလိုက္မပို႔ဘူးထင္သည္။ ညီမေလး သည္ေက်ာင္းကိုေျပာင္းလာျပီးေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းအေပါက္၀မွ ပုန္းျပီးသာ ညီမေလးကို ၾကည့္ခဲ့ရသည္။ မ်က္ႏွာခပ္တင္းတင္းျဖင့္ အေမသည္ ညီမေလးကို အခန္းထဲေရာက္ေအာင္ပို႔ျပီးမွ ျပန္တတ္သည္။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္လည္း သူကိုယ္တိုင္လာေကၽြးသည္။ ေက်ာင္းတက္မွျပန္သည္။ ဘုန္းသစ္ကို အခြင့္အေရးတစ္ခုမွပင္မရေစေအာင္ အကြက္က်လွသည္။

            ညီမေလးကို ထမင္းခြံ႕ေကၽြးေနေသာ အေမ့ကိုျမင္တိုင္း သူကိုယ္တိုင္ ညီမေလးေနရာေရာက္ခ်င္မိသည္။ အေမတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သူ၏ကေလးဘ၀အိပ္မက္တို႔သည္ အတိတ္မွာ ေ၀၀ါးစြာေဖ်ာ့ေတာ့ခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တိုင္း ေလာကႀကီးမွာ လူပိုတစ္ေယာက္သာျဖစ္ေနသလို ခံစားခဲ့ရသည္။ မင္းညိဳသာ အနားမွာ ရိွမေနခဲ့လွ်င္ သူ ဘယ္လိုျဖစ္ေနမည္မသိပါ။

            ` ကဲ တူေလး… မင္းညီမကို မင္းပဲ ဒီေန႔အတန္းသြားပို႔ေတာ့ ၊ တီေလးေတာ့ သူ႔ထိန္းရတာ ေမာတယ္ ´

            ` အေမေရာ ေဒၚေလး ´

            ` ဒီေန႔ သူတို႔မရိွဘူး၊ ေနျပည္ေတာ္သြားၾကတယ္ … မနက္ျဖန္မနက္ေတာ့ျပန္ေရာက္မယ္ထင္တယ္… ဒီေန႔ေတာ့ တူေလးပဲ ညီမေလးကို ဂရုစိုက္လိုက္ေပေတာ့၊ ငါေတာ့သြားေတာ့မယ္ ဒီေမ်ာက္မေလးနဲ႔ ငါမျဖစ္ဘူး ´

            ` တီေလးကလည္း မီးက ကိုကို႕ကို ျမင္လို႔ေျပးတာပါ၊ မီးက ေမ်ာက္ဟုတ္ဘူး ၊ လူ လူ ´

            ညီမေလးသည္ ႏႈတ္ခမ္းေလးစူျပီး တီေလးကို ျပန္ရန္ေတြ႔ေနသည္။ ညီမေလး၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ သူႏွင့္တူသည္။ ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္း။ ဟုတ္သည္။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးထက္မွာ အေပၚႏႈတ္ခမ္းက ျပည့္ျပည့္ေလးႏွင့္ အေတာ္ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။

            ` အမေလး ဟုတ္ပါျပီေတာ္ သူ႕အကိုေတြ႕တာနဲ႔ င့ါကိုရန္လုပ္ေနတယ္၊ ေတြ႕မယ္ အိမ္ေရာက္မွ တီေလးဆိုျပီး လာကပ္လို႔ကေတာ့ တုတ္စာမိမယ္ ´

            ` မလာဘူး မလာဘူး၊ ကိုကိုရိွတယ္ ၊ ကိုကို အိမ္အျမန္ျပန္လာေတာ့ေလ ၊ ညီမေလး တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းတယ္ ၊ ေနာ္ ေနာ္ ကိုကို ´

            တီေလးက ညီမေလးကိုထားခဲ့ျပီး ေက်ာင္း၀င္းထဲ၀င္သြားသည္။ ဘုန္းသစ္ လက္က နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ ေက်ာင္းတက္ဖို႔လိုေသးသည္။

            ` ကိုကို အျမန္ျပန္လာႏိုင္ေအာင္လုပ္ပ့ါမယ္ ညီမေလးရ ၊ ကဲ အခု ညီမေလး ဘာမုန္႔စားခ်င္လဲ ၊ ကိုကိုတို႔ သြားစားၾကရေအာင္ ´

            ` အင္း မီးေလ ဟို နီနီအရည္ေလးေတြနဲ႔ဟာ စားခ်င္တယ္ ´

ညီမေလးလက္ညိဳးထိုးျပေသာ မုန္႔သည္ ေရာင္စံုေရခဲျခစ္ျဖစ္ေလသည္။ ဘုန္းသစ္လက္ကို အတင္းဆြဲကာ ထိုအသည္ဆီ အတင္းေျပးေတာ့သည္။ ဘုန္းသစ္ ရယ္မိရင္း ညီမေလးေခၚရာေနာက္ လိုက္သြားလိုက္သည္။ သူခဏေတာ့ မင္းညိဳႏွင့္ ပတ္သက္ေသာခံစားခ်က္ေတြကို ေမ့သြားခဲ့သည္။ ညီမေလးသည္လည္း သူ႔အတြက္ ထိုမွ်အထိ အေရးပါခဲ့ေလသည္။ ေနာက္ ေက်ာင္းတက္ကာနီးမွ ညီမေလးကို အတန္းသြားပို႔ေပးျပီး သူ႕အတန္းကို ျပန္လာခဲ့သည္။ မင္းညိဳအတန္းေရွ႕ကို ျဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ မင္းညိဳကိုမေတြ႕။ ေက်ာင္းမလာတာမ်ားလား။ မလာလွ်င္လည္း သူ႕ကိုေတာ့ ေျပာျပလိမ့္မည္ဟုထင္သည္။ သူ ညေနအထိမွ မင္းညိဳကို မေတြ႕လွ်င္ေတာ့ မင္းညိဳအိမ္ရိွရာ လိုက္သြားမည္ဟု စဥ္းစားလိုက္သည္။

ထိုေန႔က ေန႔လည္စာကို ညီမေလးႏွင့္ ပန္းျခံထဲမွာ အတူစားျဖစ္သည္။ ေက်ာင္း၏ အေရွ႕ဘက္မွာ ကစားကြင္းႏွင့္ ပန္းျခံတစ္ခုရိွသည္။ ထိုဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ေက်ာင္းသားမ်ား ထမင္းစားခ်င္လည္း သြားစားၾကသည္။ သစ္ပင္ႀကီးမ်ား၏ အရိပ္ျဖင့္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရိွလွသည္။ ညီမေလးသည္ သူခြံေကၽြးေသာ ထမင္းကို ပလုတ္ပေလာင္းစားလိုက္ ေျပးေဆာ့လိုက္ျဖင့္ ေပ်ာ္ေနေလသည္။ ညီမေလးႏွင့္ အျမဲအခုလို အတူရိွရမည္သာဆိုလွ်င္ သူဘာႏွင့္မဆိုလဲရဲသည္။ အခုအခ်ိန္ေလး ကုန္ဆံုးသြားေတာ့မွာကို ဘုန္းသစ္မလိုလားပါ။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အခ်ိန္ကို ခဏရပ္ထားလိုက္ခ်င္သည္။

` ညီမေလး ထမင္းလာစားဦး ပိုးေကာင္ေတြေလွ်ာက္မဖမ္းနဲ႔ ညစ္ပတ္တယ္ ´

ပန္းပင္ေတြေပၚပ်ံေနေသာ ပုစဥ္းမ်ားကို လိုက္ဖမ္းေနေသာ ညီမေလးသည္ သူ႔စကားကိုနားေထာင္စြာ ျပန္ေျပးလာသည္။

` ကိုကို ကိုကို ညီမေလးကို အဲ့ အေကာင္ေလး ဖမ္းေပးပါ ´

` ဘာလုပ္မလို႔လဲ ညီမေလးရ ၊ အေကာင္ေလး သူ႔ဘာသာပ်ံေနတာ ပ်ံပါေစ ´

` ဟင့္အင္း သူ႔အေတာင္ေလးေတြက လွလို႔၊ ဟိုေန႔က အတန္းထဲမွာ ျမတ္မြန္က သူ႕စာအုပ္ၾကားထဲက အဲ့လို အေတာင္ေလးေတြျပတယ္၊ အရမ္းလွတာပဲ ကိုကိုရ ´

` မလုပ္ေကာင္းဘူးညီမေလးရဲ႕ ´

` ဟင္ ကိုကိုကလည္း ျမတ္မြန္ေတာင္ ယူလို႔ရေသးတာကို ၊ သူက လာလာၾကြားေနတာ´

`အဲ့ဒီအေကာင္ေလးေတြက အသက္ရိွတယ္ေလ ညီမေလး ၊ အဲ့ဒီအေတာင္ပံဆိုတာ သူတို႔အတြက္က လက္ကေလးေတြလိုပဲ သေဘာထားၾကည့္ ၊ အဲ့တာေလးေတြျပဳတ္ေတာ့ နာမွာေပ့ါ ၊ ကဲ ညီမေလးလက္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ျဖဳတ္မယ္ဆို ဘယ္လိုေနမလဲ ´

` ေအာ္မွာေပ့ါ ၊ နာမွာ ´

` အင္း အတူတူပဲေပ့ါ ညီမေလးရ ၊ သူတို႔ အဲ့အေတာင္ေလးေတြမရိွရင္ ဘယ္လိုပ်ံၾကမလဲ၊ မပ်ံႏိုင္ေတာ့ ဒိျပင္အေကာင္ႀကီးေတြက စားတာခံရမွာေပ့ါ ´

` ဟုတ္လား ကိုကို ၊ သူတို႔လည္း ညီမေလးတို႔လို အသက္ရိွတာပဲလား ´

` အသက္ရိွတာေပ့ါ ညီမေလးရ၊ အဲ့လို တိရစၧာန္ေလးေတြကို မညွဥ္းဆဲရဘူး မသတ္ျဖတ္ရဘူး ၾကားလားညီမေလး၊ ငရဲႀကီးတတ္တယ္ ´

` ငရဲက ဘာလဲ ကိုကို ´

ဘုန္းသစ္ အေတာ္အံ့ၾသသြားသည္။  ညီမေလးသည္ ဘာသာတရားအသိ ဘာမွရိွပံုမရ။

` ကဲ ကိုကိုရွင္းျပမယ္ လာထိုင္ ´

ညီမေလးကို သူ႔ေပါင္ေပၚတင္လိုက္ကာ ရင္ခြင္ထဲဖက္ထားလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သူဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးေသာ ငရဲဆိုေသာအရာကို ရွင္းျပရသည္။ ညီမေလးသည္ ပဲ့ျပင္ဆံုးမမည့္သူမရိွ၍ ဆိုးေနျခင္းသာျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သူေျပာသမွ်ကို မ်က္လံုးေလး ျပဴးျပီး စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနခဲ့သည္။

`အဲ့တာဆိုရင္ အဲ့လိုမေကာင္းတာေတြလုပ္ရင္ ခံရမွာေပါ့ေနာ္ ကိုကို ၊ ေၾကာက္စရာႀကီး ´

` အင္း ညီမေလး ေၾကာက္ရင္ အဲ့လိုမ်ိဳးေတြမလုပ္ရဘူး ၾကားလား ၊ လူႀကီး ဆရာေတြစကားနားေထာင္၊ ၾကင္နာသနားတတ္တဲ့စိတ္ေလးထားေပ့ါကြာ၊ ညီမေလးက မိန္းကေလးဆိုေတာ့ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ေလးေနရမွာ ´

` ဟုတ္ ကိုကို ၊ ညီမေလး ေနာက္ အဲ့လို အေကာင္ေလးေတြမသတ္ေတာ့ဘူး၊ အရင္က သတ္ဖူးတယ္ ၊ အခုကစျပီး မသတ္ေတာ့ဘူးေနာ္ ကိုကို ´

` ဒါေပ့ါ ညီမေလးရ ၊ အေမတို႔စကားကို နားေထာင္၊ တီေလးစကားကိုလည္း နားေထာင္၊ ေနာက္ေတာ့ ညီမေလး လိမ္လိမ္မာမာေနတယ္ဆိုရင္ ကိုကို အျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္ ´

` တကယ္ေနာ္ ကိုကို ´

ညီမေလးအေမးကို ေခါင္းညိတ္ျပရင္း  ညီမေလးပါးကို တစ္ခ်က္ေမႊးလိုက္သည္။ ညီမေလးကိုလည္း ပါးတစ္ဖက္ထိုးေပးလိုက္သည္။ ညီမေလးက ဘုန္းသစ္ေခါင္းကို ကိုင္ကာ အားရပါးရ ပါးကိုျပန္နမ္းသည္။

` ကိုကို႕ကို ခ်စ္တယ္ ၊ အျမန္ျပန္လာေနာ္ ညီမေလး ေစာင့္ေနမွာ´

` ကဲ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးေတာ့မယ္ ဒီေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္၊ လာၾက ´

အေနာက္က တီေလးအသံကိုၾကားမွ ဘုန္းသစ္တို႔ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြသိမ္းကာ ထရပ္လိုက္ၾကသည္။ တီေလးမ်က္ႏွာသည္ ျပံဳးေနေသာ္လည္း မ်က္လံုးတို႔ နီေနသည္။ အေနာက္မွေန၍ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ေျပာေနေသာ စကားမ်ား အားလံုးၾကားခဲ့ရေသာ တီေလးသည္လည္း စိတ္မေကာင္းျခင္းကို ဘယ္လိုမွမဖံုးကြယ္ႏိုင္ပါ။

ညီမေလးသည္ တီေလးလက္ကိုဆဲြကာ သူ႕အနားမွ တေျဖးေျဖးေ၀းကြာသြားသည္။ သူလည္း သူ႔အခန္းကို သူျပန္ရဦးမည္။ ဘုန္းသစ္ အတန္းဘက္ကို ေလွ်ာက္လာမိေတာ့ ေက်ာင္းဘက္မွေန၍ ပန္းျခံဆီေျပးလာေနေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ အေ၀းမွေန၍ သူ႕ကို လက္လွမ္းျပရင္း အတင္းေျပးလာသည္။ ဘုန္းသစ္ရင္တို႔ ခုန္လာခဲ့သည္။ မင္းညိဳမ်ားလား။ တေျဖးေျဖးနီးလာေသာ ထိုေက်ာင္းသားသည္ သူျမင္ခ်င္ေသာ မင္းညိဳသာျဖစ္ေလသည္။ ဘုန္းသစ္ကို အျမဲစိတ္ခ်မ္းသာေစခဲ့ေသာ အျပံဳးျဖင့္ သူ႔အနားေရာက္လာခဲ့သည္။ ဘုန္းသစ္ ေျခလွမ္းတို႔မေရြ႕ႏိုင္ေတာ့ပါ။ မင္းညိဳကိုသာ ခပ္ေတြေတြစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

` ညီ ´

မင္းညိဳအသံကိုၾကားေတာ့ ဘုန္းသစ္ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္တို႔စီးက်လာခဲ့သည္။ ဘာစကားမွ ထြက္မလာခဲ့။ မင္းညိဳ လန္႔သြားသည္။ ေနာက္ ပ်ာပ်ာသလဲျဖစ္သြားသည္။

` ညီ ဘာျဖစ္တာလဲ ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ ညီ၊ အကို႕ကို ေျပာပါဦးကြ ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ ´

ဘုန္းသစ္ပခံုးကို ဖမ္းဆုပ္ရင္း စိုးရိမ္တႀကီးေမးေနေသာ မင္းညိဳသည္ ဘာလုပ္ရမွန္းပင္မသိေတာ့။ ဘုန္းသစ္သည္ သူ႔စိတ္ကို ဘယ္လိုပင္တင္းထားႏိုင္ပါေစ၊ မင္းညိဳကိုေတြ႕လိုက္ရသည့္ခဏတြင္ေတာ့ အရာအားလံုးဟန္ေဆာင္ထား၍မရႏိုင္ခဲ့။

` အကို ထြက္သြားျပီထင္လို႔ ´

` ဟာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ညီရာ၊ အကို မေန႔က အိပ္ေရးပ်က္ျပီး မနက္က မႏိုးပဲျဖစ္သြားတာ၊ အကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ညီရာ၊ မငိုနဲ႔ေနာ္၊ အကို ညီ့ကိုဘယ္ေတာ့မွမထားခဲ့ပါဘူး ညီရ၊ ညီ မယံုလို႔လား ´

` ကၽြန္ေတာ္ ယံုခ်င္ပါတယ္အကိုရာ ၊ မနက္က အကိုမလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ျပန္ပ်က္သြားတယ္၊ အကို႕ကိုမယံုတာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ ကံၾကမၼာကို ကၽြန္ေတာ္မယံုတာပါ ´

မင္းညိဳ ဘုန္းသစ္ကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ဆဲြသြင္းလိုက္မိသည္။ ဘုန္းသစ္သည္လည္း အလိုက္သင့္ပါသြားခဲ့သည္။ ထိုခဏသည္ စကားမ်ားစြာ ေျပာရန္မလိုခဲ့။ ဘုန္းသစ္၏ မ်က္ရည္စတို႔ မင္းညိဳပခံုးထက္မွာစြန္းထင္းခဲ့ေလသည္။ ဘုန္းသစ္ကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ထားရင္းျဖင့္ ေက်ာေလးကို ပြတ္ေပးေနမိသည္။

 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

`ကဲ တက္ ´

မင္းညိဳက သည္ေန႔ ေက်ာင္းေန႔တစ္၀က္မွလာသျဖင့္ စက္ဘီးကိုယူလာခဲ့သည္။ ယခုေက်ာင္းဆင္းေတာ့ မင္းညိဳစက္ဘီးျဖင့္ပင္ ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ ဘုန္းသစ္စက္ဘီးေနာက္ကထိုင္ျပီးေတာ့ မင္းညိဳတို႔စက္ဘီးေလး ေက်ာင္း၀င္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့သည္။

ကားျဖင့္သာ အျမဲသြားေနခဲ့ေသာ လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္သည္ အေတာ္ကို လွပမွန္း ယခုလို စက္ဘီးႏွင့္က်မွ ပိုျမင္လာခဲ့ရသည္။ မိုးရိပ္ေငြ႕ေလးမ်ားျဖင့္ ေအးစိမ့္ေနေသာ ညေနခင္းသည္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ မေအးျမေစႏိုင္။ ေရွ႕မွထိုင္ေနေသာ မင္းညိဳ၏ ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရင္း ဘုန္းသစ္စိတ္ထဲ လံုျခံဳသလိုခံစားရသည္။ မင္းညိဳ အနားမွာ ရိွေနျခင္းသည္ သူ႔ဘ၀အတြက္ အႀကီးမားဆံုးေသာ အားအင္တစ္ခုသာျဖစ္ေလသည္။

` ညီ ´

စက္ဘီးနင္းရင္း တိုး၀င္လာေနေသာ ေလကိုထိုးခဲြလ်က္ မင္းညိဳက ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

` ဗ်ာ အကို ´

` ျမိဳ႕ထဲမွာ တစ္ခုခုသြားစားရေအာင္ ´

` ဗ်ာ သိပ္မၾကားဘူးအကိုရ ´

` ျမိဳ႕ထဲမွာ တစ္ခုခုသြားစားရေအာင္လို႔ ´

` ဟုတ္ကဲ့အကို သြားေလ ´

` ဟူးးးး ´

မင္းညိဳက ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တစ္ခ်က္ေအာ္လိုက္သည္။ ဘုန္းသစ္လည္း အလိုလိုေပ်ာ္လာခဲ့သည္။ မင္းညိဳလိုမ်ိဳး စိတ္ရိွလက္ရိွေအာ္ပစ္လိုက္သည္။ ေဘးနားက ျဖတ္သြားေသာ ကားတစ္စီးက ထူးဆန္းသလို ၾကည့္သြားသည္။

` ဟားဟား ´

ဘုန္းသစ္အတြက္ မနက္ကျဖစ္လာခဲ့ေသာ မင္းညိဳႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ၀မ္းနည္းခံစားရျခင္းတို႔သည္ ယခုေတာ့ ေပ်ာက္လြင့္သြားခဲ့သည္။ မင္းညိဳ၏ ရင္ခုန္သံႏွင့္ သူ႕ရင္ခုန္သံသည္ အရင္ကထက္ ပို၍ရင္းႏွီးခဲ့ျပီဟု ခံစားရသည္။ စာခ်ဳပ္တစ္ခုထက္ ရင္ခုန္သံတစ္စံု၏ ခ်ည္ေႏွာင္မႈက ပိုမိုခိုင္ျမဲမွန္း ဘုန္းသစ္နားလည္ခဲ့ရသည္။

မင္းညိဳသည္ ဘုန္းသစ္ကို စတင္ေတြ႕ခဲ့ေသာ ရွမ္းစားေသာက္ဆိုင္ေလးေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။

` လာ သား ၊ မလာတာၾကာျပီေနာ္ ´

မင္းညိဳကိုျမင္ေတာ့ ဆိုင္ရွင္အန္တီက ႏႈတ္ဆက္သည္။

` ဟုတ္ကဲ့ အန္တီ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘက္သိပ္မေရာက္ျဖစ္လို႔ပါ ´

` ေအး ေအး ဟင္ ´

မင္းညိဳေနာက္က ဘုန္းသစ္ကိုျမင္ေတာ့ အန္တီႀကီးက ထပ္ႏႈတ္ဆက္သည္။

` ေဟာေတာ္ င့ါေဖာက္သည္ေနာက္တစ္ေယာက္ပါလား ၊ သားလည္း မလာတာၾကာျပီေနာ္၊ ဦးနဲ႔ အေဒၚေရာေနေကာင္းလား သား ´

` ဟုတ္ ေကာင္းပါတယ္ အန္တီ၊ ဒီေန႔ေတာ့ အန္တီ့ဆိုင္ေရာက္တုန္း ဖိုးေလးတို႔အတြက္ ၀ယ္သြားရမယ္ ´

` ဟုတ္ပါျပီကြယ္ အန္တီ အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးလိုက္မယ္ ၊ ကဲ ထိုင္ၾက ဘာစားၾကမွာလဲ၊ အန္တီဘာလုပ္ေပးရမလဲ ေျပာ´

စားစရာေတြမွာျပီးေတာ့ ဆိုင္အျပင္ဘက္ကေထာင့္ေလးကခံုမွာ ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ မင္းညိဳသည္ သူ႔ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနေသာ ဘုန္းသစ္ကို သေဘာက်စြာၾကည့္ေနမိသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းစင္လွေသာ ထိုေကာင္ေလးသည္ သူ႔ေၾကာင့္ ယေန႔မ်က္ရည္က်ခဲ့ရသည္။ သူႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ အျမဲျပံဳးေပ်ာ္ေနေစခ်င္ေသာ မင္းညိဳသည္ ဘယ္လိုမွစိတ္မေကာင္းႏိုင္။ ယခုထိ အျပစ္မကငး္စြာခံစားေနရဆဲျဖစ္သည္။ တစ္မနက္ေလးေပ်ာက္ေနခဲ့ျခင္းအတြက္ ထိုမွ်အထိ ခံစားခဲ့ရေသာ ဘုန္းသစ္၏ တြယ္တာမႈကို မင္းညိဳသိခဲ့ရျပီးေနာက္ ဘုန္းသစ္အတြက္ ခံစားခ်က္တို႔သည္ ပို၍သာ ခိုင္မာလာခဲ့သည္။

` အကို ၊ အကို႕ကို တစ္ခုေမးခ်င္တယ္ ´

` အင္း ေမးေလ ညီ ´

` ဒီေန႔ဘာေန႔လဲသိလား ´

မင္းညိဳ စိတ္ထဲလိႈက္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ ဘုန္းသစ္သည္လည္း တစ္လျပည့္ေန႔ေလးကို အမွတ္တရရိွေနျခင္းမ်ားလား။

` ဘာေန႔လဲ ညီရ ´

` ဟာ အကိုကလည္း ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ေန႔ေလဗ်ာ၊ မသိဘူးလား ´

` အင္း ညီ့ ေမြးေန႔လား၊ အကို႕ ေမြးေန႔လည္းမဟုတ္ဘူး ဒီေန႔က ´

` အကိုကဗ်ာ ´

ဘုန္းသစ္ကို တမင္စခ်င္သျဖင့္ မင္းညိဳ ေလွ်ာက္ေနာက္ေနလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သူသိေၾကာင္း ေျပာျပ၀န္ခံလိုက္လွ်င္ ဒီေန႔ေလးသည္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေတာ့မည္မဟုတ္။ သူစီစဥ္ထားသမွ် အလကားျဖစ္သြားလိမ့္မည္။ မ်က္ႏွာေလးညိဳးသြားေသာ ဘုန္းသစ္ကိုၾကည့္ရင္း ၀န္ခံခ်င္စိတ္ကို အားတင္းေဖ်ာက္ဖ်က္ရင္း စားစရာေတြ လာခ်ေနတာ ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

ခဏေနေတာ့ သူတို႔စားေသာက္ၾကသည္။ မုန္႔စားေနေသာ ဘုန္းသစ္ကို ခိုးခိုးၾကည့္ရင္း ပိုပိုသာ ခ်စ္လာခဲ့ျပန္သည္။ တစ္ေန႔တျခားပိုမို ခိုင္ျမဲလာေသာ သူ႔ခ်စ္ျခင္းသည္ ဘယ္လိုမွတားဆီးမရခဲ့။

` အင္း အကို မသိလည္း ထားလိုက္ေတာ့ အကိုရိွေနရင္ျပီးတာပါပဲ၊ က်န္တာ အေရးမႀကီးပါဘူးဗ်ာ ´

`ဘာေျပာတာလဲညီရ၊ ေျပာျပကြာ ၊ အကို တကယ္မသိလို႔ပါ ´

` ထားလိုက္ပါေတာ့ အကိုရ၊ အေရးႀကီးကိစၥမဟုတ္ပါဘူး ၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အကို႕ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္´

` ဘာလို႔ ´

` ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ ရိွေနေပးလို႔ ´

ထိုေန႔က ညေနပိုင္းသည္ မိုးသားမ်ားကင္းစင္ေနခဲ့သည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆိုင္က ျပန္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာင္းကင္ယံတစ္ခုလံုးသည္ လေရာင္ႏွင့္အတူ ၾကယ္မ်ားလည္း စံုလင္ေနခဲ့သည္။

` တာ့တာအကို နက္ျဖန္ေတြ႕မယ္ေနာ္ ´

` တာ့တာ ညီ၊ ဂြတ္ႏိုက္ ´

ဘုန္းသစ္တစ္ေယာက္ မုန္႔ထုပ္မ်ားကို ဆဲြရင္း ျခံထဲ၀င္ကာေပ်ာက္ကြယ္သြားမွ မင္းညိဳလည္း အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။ မင္းညိဳရင္ေတြ လႈပ္ရွားေနခဲ့သည္။ ဘုန္းသစ္အတြက္ အမွတ္တရေလးတစ္ခု သူလုပ္ထားခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။

ေပ်ာ္ပါေစ ညီ။

ညီ ဒီေန႔က်ခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္အတြက္ အကို အျမဲေပးဆပ္သြားမွာပါ။

ထိုညက မိုးမရြာခဲ့ပါ။

 

` အိပ္မက္တစ္ခုလက္ေတြ႕ျဖစ္လာဖို႔ ျပင္းျပေသာ စိတ္ဆႏၵတစ္ခုရိွဖို႔လိုေလသည္၊ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ အိပ္မက္စိတ္ကူးဟူသည္မရိွ၊ မႀကိဳးစားျခင္းႏွင့္ စိတ္ဆႏၵျပင္းျပျခင္းမရိွျခင္းေၾကာင့္သာ လက္ေတြ႔ျဖစ္လာရန္ မလြယ္ကူျခင္းျဖစ္ေလသည္…။ ´

Feb 22nd

A DROP RAIN(မိုးစက္)

By ေနအလကၤာ

မိုးေတြေတာင္ရြာေနျပီအကို   မိုးကိုခ်စ္တဲ႔အကိုေပ်ာ္ေနမွာေပါ့  

က်ေနာ္ဒီရက္ပိုင္းအရမ္းအထီးက်န္ဆန္တာပဲဗ်ာ က်ေနာ့္ကိုခဏေစာင့္ပါအကို  

အကုိက်ေနာ့္ကိုေစာင့္ေနမယ္မလားဟင္

 

 

::::::;;;;:;;;::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 

::

မိုးေတြရုတ္တရက္ရြာခ်လာတ

ယ္ က်ေနာ္စိတ္ပ်က္စြာညည္းညူမိပါတယ္

 

'

 

 

'ဒီမိုးကေတာ့လုပ္ျပီကြာ  ရွစ္'' ဘယ္ေ

တာ့မွထီးေစာင္းေလ့မရွိတဲ႔က်ေနာ္  

 

 

ကို့ကိုယ္ကိုစိတ္ပ်က္မိတယ္

ဒီလိုန႔ဲပဲက်ေနာ္ေကာ္ဖီဆိုင္တစ္ဆိုင္ေအာက္မွာမိုးဝင္ခိုသည္ေပါ့

 

 

 

 

''ခ္ခ္''  အသံေလးတစ္သံပါ  က်ေနာ့္ေဘးနားကေနထြက္ေပၚလာတယ္

က်ေနာ္လွည့္္ျကည့္လိုက္ေတာ့  ေက ာင္ေလးတေယာက္  ဆံပင္ေရႊညိဳေရာင္ေတြကိုပံုမက်တက်ေလးသြင္းထားပီး

မ်က္မွန္ပါးေလးတပ္ထားတယ္ မ်က္နွာေလးကိုနုဖတ္ေနတာပဲ  အရပ္ေလးကေတာ့က်ေနာ့္ထက္ မဆ္ေိုသေလာက္ေလးပုတယ္

လက္ထဲမွာလဲစာအုပ္ေတြတေပြ႔တပိုက္နဲ႔  မိုစက္ေတြကိုျကည့္ျပီးရယ္ေနေလရဲ႔

 

 

 

ဒုတ္ဒုတ္ ဒုတ္ဒုတ္

 

က်ေနာ္ဘယ္ဘက္ရင္အံုကိုဖိျပီးမ်က္နွာလႊဲလိုက္မိတယ္  ဒါေပမဲ႔ခဏပါပဲ

 

က်ေနာ္သူ့ကိုျပန္ေငးျကည့္မိတယ္

က်ေနာ္ျကည့္ေနတာကိုသိသြားပံုရတယ္

 

 နုဖတ္ေနတဲ႔မ်က္နွာေဘးကက်ေနာ့္ဘက္လွည့္လာတယ္  

 

က်ေနာ္ကပ်ာကယာပဲမ်က္နွာလႊဲလိုက္မိတယ္

 

 

 

က်ေနာ္ေလာကျကီးနဲ႔ခနေလာက္ အဆက္ျပတ္သြားတယ္ဗ်  

 

က်ေနာ္သတိရလို့ျပန္လွည့္ျကည့္ေတာ့ေဘးနားမွာသူမရွိေတာ့ဘူး

 

ေသြးရူးေသြးတန္းနဲ႔မိုးေရေတြထဲေျပးရွာ့ျကည့္ပါေသးတယ္  ဒါေပမဲ႔မေတြ႕ရေတာ့ပါ

ဘူး

 

 ဒါနဲ႔ပဲအဲ႔ေကာင္ေလးမိုးခိုခဲ႔တဲ႔ေနရာကိုတစ္ခါျပန္သြားျကည့္မိခဲ႔တယ္

က်ေနာ္ေတြ႔ခဲ႔တာမိုးေရစက္ပံု  ဟမ္းခ်ိန္းေလးတစ္ခုပါ

 

 ေအာ္မိုးကိုအဲ႔ေလာက္ေတာင္ခ်စ္သလား

 

 

 

ကံျကမၼာကမ်က္နွာသာေပးတယ္ထင္ပါတယ္   မေန႔တေန႔ကမွက်ေနာ့္ဘဝထဲဝင္လာတဲ႔သူကက်ေနာ္နဲ႔တေက်ာင္းထဲတဲ႔

 

က်ေနာ့္ထက္လည္းတစ္တန္းျကီးတယ္  ယံုေတာင္မယံုနိုင္ပါဘူး  

 

ဒီလိုနုနုဖတ္ဖတ္ေကာင္ေလးက

က်ေနာ့္ထက္ေတာင္အသက္ျကီးသတဲ႔

 

သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတ်ာက္ရဲ႔အကူအညီနဲ႔ပဲက်ေနာ္သူ့အေျကာင္းေတြသိခြင့္ရခဲ႔ပါတယ္

 

 

 

''အကို  အကို      အကိုေဝမင္း  ေရွ႕ကအကို'''

 

 

''ဟင္ ငါ့ကိုေခၚတာလားးးး''

 

'

 

ေျသာ္အသံေလးရယ္

 

''

 

က်ေနာ္မဆိုင္းမတြေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါတယ္။'

 

'

 

အင္း ဟုတ္တယ္  ဒါဟိုေန႔ကအကိုက်က်န္ေနခဲ႔တာမလားး''  

 

က်ေနာ့္လက္ထဲကမိုးစက္ပံုဟမ္းခ်ိန္းေလးလည္းေတြ႔ေရာ  သူ့ရဲ႔သမင္မ်က္လံုးေလးေတြဝိုင္းစက္သြားတယ္

 

'ဟာ ဟုတ္တယ္  ဒါငါ့ဟမ္းခ်ိန္းေလးပဲေပ်ာက္သြားျပီထင္ေနတာ  ေက်းဇူးပါပဲကြာ''

 

 

''ပါးစပ္နဲ႔ပဲလား''

 

 

''ဟင္'' သမင္မ်က္လံုးေလးေတြေနာက္တစ္ျကိမ္ဝိုင္းစက္သြားခဲ႔ျပန္ပါပီ  

 

ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာအကိုရာ

 

''မဟုတ္ဖူးေလ  ဟို ေကာါဖီေလးဘာေလးဝယ္မတိုက္ခ်င္ဘူးလားလို့'

 

'

''ေအာ္ေအးပါကြာ  ဝယ္တိုက္ပါ့မယ္  လာ''

အကိုကပဲေရွ႔ကေနဦးေဆာင္ပီးထြက္သြားပါတယ္  

 

က်ေနာ္ေလအကို့ကိုေနာက္ကေနျကည့္ျပီးေျပးဖက္ခ်င္စိတိကိုမနည္းထိန္းထားရတယ္

 

က်ေနာ္အကိုနဲ႔တန္းတူလိုက္ေလ်ွာက္လိုက္ပါတယ္  သူက်ေနာ္ကိုျကည့္ျပီးျပံဳးျပတယ္  

က်ေနာ္အရာအားလံုးကိုေမ့သြားခဲ႔ရတာေပါ့  ဒီလိုနဲ႔ပဲေကာ္ဖီဆိုင္ကိုေရာက္မွန္းမသိေရာက္ခဲ႔ပါတယ္

ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကုန္သြားတာေတာင္က်ေနာ္စိတ္နဲ့လူနဲ႔မကပ္ေသးပါဘူး  

 

 

 

''ဟိတ္   ဟိတ္'' 

 

''ဗ်ာ  အကို''

'

 

'ဘာေတြဒီေလာက္ေတာင္ေတြးေနတာလဲ''

 

''ဟို   ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးအကိုရာ ဒီလိုပါပဲ'

 

'

''ဒါနဲ႔မင္းနာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ''

 

''ေနမ်ိဳးပါအကို''

 

 

''ဒါနဲ႔  ေနပါဦးမင္းကငါ့နာမည္ဘယ္လိုသိတာလဲ''

 

 

က်ေနာ္ေျဖရခက္ပါျပီ  ဘယ္လိုရွင္းျပရမလဲ  အကို့အေျကာင္းေတြလိုက္စံုစမ္းထားတာပါလို

 

 

အကိုကလဲတကယ္သိခ်င္တဲ႔မ်က္လံုးေတြနဲ႔  က်ေနာ္ကိုစူးစိုက္ျပီးျကည့္ေနပါျပီ

 

 

''ဟာ မိုးေတြေတာင္ရြာျပီ''  အကိုရုတ္တရက္ေရရြတ္ျပီးမိုးစက္ေတြကိုျကည့္ေနတယ္

 

 

က်ေနာ့္ကိုကူညီေပးတဲ႔  မိုးကိုေက်းဇူးတင္ပါတဟ္ဒါေပမဲ႔က်ေနာ္မနာလိုဘူးဗ်ာ   အခုအကိုကက်ေနာ့္ကိုေတာင္မျကည့္ေတာ့ပဲမိုးေရေတြကိုပဲထိုင္ျကည့္ေနတယ္

 

 

''ေနမ်ိဳးရာ  အကိုျပန္ေတာ့မယ္''

 

''ဗ်ာ  မိုးေရျကီးထဲအကို'''

 

''အင္း  မိုးေရေတြထဲလမ္းေလ်ွာက္ခ်င္လို့''

 

''ဟုတ္  သတိထားျပီးသြားေနာ္ အကို'' 

 

အကိုက်ေနာ့္ကိုတစ္ခ်က္ျပံဳးျပသြားျပီး  မိုးေရေတြထဲထြက္သြားပါတယ္  

 

 

က်ေနာ္လြယ္အိတ္ထဲကဖန္ဘူးကိုထုတ္လိုက္တယ္  ျပီးေတာ့းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

 

 

 

ဒီေန႔အကိုနဲ႔က်ေနာ္သိတာတစ္နွစ္ျပည့္ပါပီ  

 

 

က်ေနာ့္အခ်စ္ေတြလည္းပိုျပီးနက္ရွိဳင္းလာခဲ႔ပါပီ

အကို့ကိုဖြင့္ေျပာဖို့လည္းအဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါပီ

 

 အကို့ကိုေပးဖို့လက္ေဆာင္လည္းအသင့္ျပင္ျပီးပါျပီ

 

 

''အကို  က်ေနာ္အကို့ကိုခ်စ္တယ္''

 

 

''ဘာ ဘယ္လို  ေနမ်ိဳး'

 

'

 

'က်ေနာ္အကို့ကိုခ်စ္တယ္''

 

 

''ဟာ  မဟုတ္ေသးပါဘူးေနမ်ိဳးရာ''

 

 

''က်ေနာ့္အကို့ကိုခ်စ္တယ္''

 

 

အကိုဘာမွျပန္မေျပာပါဘူးးးးးးးးးးး   ခနျကာေတာ့မိုးေတြရြာလာခဲ႔တယ္

 

 

 

''ဟာ  မိုးေတြရြာလာျပီ'''   အကိုေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔   ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲကေနေျပးထြက္သြားခဲ႔တယ္

 

 

 

မတတ္နိုင္ဘူးေလ  သူ့ခ်စ္မိမွေတာ့လိုက္ရေတာ့မွာေပါ့

 

ဆိုင္ေရွ႔မွာမိုးေရစက္ေတြကိုလက္နဲ႔ခံျပီးေဆာ့ေနတဲ႔အကို့ေနာက္မွာက်ေနာ္ရပ္လိုက္တယ္

အကိုလွည့္မျကည့္ပါဘူးး

 

 

''အကိုက်ေနာ့္ကိုစိတ္ဆိုးသြားတာလား အကိုက်ေနာ့္ကိုစိတ္ဆိုးရင္ေတာင္  

 

အကို့အတြက္ျပင္ဆင္ထားတဲ႔

ဒီလက္ေဆာင္ေလးကိုလက္ခံေပးပါေနာ္'''

 

အကိုလွည့္ျကည့္တယ္  ျပီးေတာ့က်ေနာ့္လက္ထဲကေရအျပည့္ထည့္ထားတဲ႔ဖန္ပုလင္းကိုျကည့္ျပီးအ႔ံျသသြားပံုပဲ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

''ဒါ   အကိုနဲ႔က်ေနာ္စေတြ႔တဲ႔ေနထဲက   မိုးေတြရြာတိုင္းက်ေေနာ္တစ္စက္စီစုထားခဲ႔တာပါ

 

 အခုျပည့္သြားျပီ

 

 အကိုမိုးစက္ေတြကိုခ်စ္တယ္မလား  

ယူပါေနာ္''

 

က်ေနာ္လက္ထဲကပုလင္းကို  အကို့ကိုလႊဲေပးလိုက္ျပီး  က်ေနာ္မိုးေရေတြထဲကိုထြက္လာခဲ႔တယ္

 

 ရင္ဘတ္မွာေတာ့ဒဏ္ရာဗလပြနဲ႔ေပါ့

 

 

 

ေနာက္ေက်ာကေနျပီး  ေႏြးေထြးတဲ႔  ခံစားမွဳနဲ႔အတူလက္ေသးေသးေလးေတြက  က်ေနာ့္ကိုလာဖက္တယ္ 

 

 

 

'ခ်စ္တယ္''  

 

က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ကမၻာေပၚမွာအခ်ိဳျမိန္ဆံုးအသံပါပဲ

 

 

က်ေနာ္တို့ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ခဲ႔ျကတယ္

 

 

ကစားကြင္းေတြ

သြားျကတယ္

 

အခ်ိဳျမိန္ဆံုးအနမ္းေတြေပးခဲ႔ျကတယ္

 

အရမ္းလည္းခ်စ္ခဲ႔ျကတယ္

 

 

ဒါေပမဲ႔  အဲ႔ဒိအခ်ိန္ေတြက  ခနေလးလိုပါပဲ

 

 

'

 

'ငါတို့လမ္းခြဲျကရေအာင္''

 

 

''ဗ်ာ  အကို  ဘာ

ဖစ္လို့လဲ''

 

 

''ငါတို့နွစ္ေယာက္ က အစထဲကမွမျဖစ္နိုင္တာ

ျပီးေတာ့ ငါအေမရိကကိုသြားေတာ့မွာ  အရွဳပ္ေတြမထားခဲ႔ခ်င္ဘူး''

 

 

''ဟာဗ်ာ  ခင္ဗ်ားး ခင္ဗ်ားးးးဗ်ာ''

 

 

က်ေနာ္သူ႕အက်ီေကာ္လံကိုလက္နဲ႔ဆြဲမျပီးထိုးဖို့ရြယ္လိုက္မိပါတယ္  

ဒါေပမဲ႔က်ေနာ့္မ်က္လံုးထဲမွာသူက်ေနာ့္ကိုမလိုတဲ႔  အရိပ္အေယာင္ေတြေတြ႔လိုက္ရတယ္  က်ေနာ္ျမတ္နိုးတဲ႔

ပါးျပင္ကိုက်ေနာ္မထိရက္ပါဘူး

 

 

''ရပါတယ္အကို  အကို႔သေဘာအတိုင္းပါ''

 

သူလွည့္ထြက္သြားခဲ႔ပါတယ္  ျပန္ေတာင္လွည့္မျကည့္ခဲ႔ပါဘူး

 

 

 

 

က်ေနာ္မိုးေရေတြထဲရပ္ေနမိတယ္  အကိုအနားမွာမရွိေပမဲ႔

 

 သူခ်စ္တဲ႔မိုးေရေတြက်ေနာ့္အနားမွာရွိေနေသးတယ္ေလ

 

က်ေနာ္အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ျကာေအာင္ရပ္ေနမိခဲ႔မွန္းမသိပါဘူး   ျကာလာေတာ့  က်ေနာ့္ေလာကျကီးတစ္ခုလံုးအေမွာင္က်သြားတယ္

 

က်ေနာ္တစ္ကိုလံုးနာက်င္ေနတယ္    ေလးလံေနတဲ႔မ်က္လံုးကိုအားယူျပီးဖြင့္ျကည့္မိတယ္ က်ေနာ္ပထမဆံုးျမင္ရတာကမ်က္နွာက်က္  ျဖဴျဖဴပါ

ေနာက္ေတာ့ေဘးနားမွာအလုပ္ွဳပ္ေနတဲ႔  နပ္စ္ ေတ်ာက္  

 

 

''ေအာ္   ကိုေနမ်ိဳး  နိုးျပီလားးး''

 

''က်ေနာ္ဒီကိုဘယ္လိုေရာက္ေနတာလဲ''

 

''ကိုေနမ်ိဳး  မိုးေရထဲမွာလဲေနလို့  လူေတ်ာက္ကလာပို့သြားတာပါ''

 

 

 

အကိုု     အကိုမ်ားလားးးးး

 

 

''ဟို အဲ႔လူက ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးလဲဗ်''

 

 

''အသက္ျကီးျကီး  အမ်ိဳးသားေတ်ာက္ပါ'

 

 

'

 

က်ေနာ္မုန္းမိပါတယ္ ကို့ကိုရက္ရက္စက္စက္ပစ္သြားသူေတ်ာက္ကို  မေမ့နိုင္ေသးတဲ႔က်ေနာ့္ကိုက်ေနာ္မုန္တာပါ

 

 

အကို့ကိုက်ေနာ္မမုန္းပါဘူး  က်ေနာ္အကို့ကိုခ်စ္ခဲ႔တာမုန္းဖို့မွမဟုတ္တာပဲ

 

 

 

မိုးေရေတြထဲမွာရပ္ေနခဲ႔တဲ႔အက်ိဳးကို  က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ခံစားလိုက္ရတယ္ နွစ္ပတ္ေလာက္ေဆးရံုေပၚမွာေသာင္တင္ေနခဲ႔ပါတယ္

 

 

''ကိုေနမ်ိဳး  ေဆးရံုကဆင္းလို့ရပါျပီ''

 

''ဟုတ္ကဲ႔  ဆရာမ''

 

 

''ဆရာမ  ဟိုဘက္ခန္းကလူနာ  အသည္းအသန္ျဖစ္ျပန္ျပီ''  

 

အားလံုးလွဳပ္လွဳပ္ရွားရွားျဖစ္သြားတယ္

က်ေနာ္လည္းေဆးရံုဆင္းဖို့ျပင္ေနလိုက္တယ္

 

 

 

က်ေနာ္ေဆးရံုဆင္းဖို့ေဘးခန္းကအျဖတ္    ''ေမာင္  ေဝမင္း  အသက္  ၂၂နွစ္  ေသဆံုးခ်ိန္  ညေန၄နာရီ၂၄မိနစ္၉စကၠန့္''

 

 

 

 

 

 

က်ေနာ္ဆိုတဲ႔ေကာင္ကလူညံ႔တစ္ေကာင္ပါ

 

ကို့အသက္ထက္ခ်စ္ရသူေတ်ာက္လံုးေသေလာက္တဲ႔ေဝဒနာခံစားေနရတာေတာင္မသိတဲ႔ေကာင္ပါ

 

က်ေနာ္နဲ႔ေတြ႕တဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ  အကိုေဝဒနာခံစားေနရတာေတာင္မသိတဲ႔ေကာင္ပါ

 

ေသြးကင္ဆာဆိုတာျကီးက  အကိုနဲ႔က်ေနာ့္ကိုခြဲလိုက္တာေတာင္မသိတဲ႔ေကာင္ပါ

 

 

 

 

အကိုက်ေနာ္အကို့အိမ္ေလးထဲကိုေရာက္ေနတယ္

 

အကို့ရဲ႔အေငြ႔အသက္ေတြကိုလာရွာတာပါ

 

အကို

အကိုက်ေနာ့္ကိုမုန္းေနမလားဟင္  

 

 

 

 

ပူေႏြးတဲ႔အရာကလည္ေခ်ာင္းထဲကိုျဖတ္စီးသြားတယ္

 

 

 

'

 

'မိုးေတြေတာင္ရြာေနျပီအကို  မိုးကိုခ်စ္တဲ႔အကိုေပ်ာ္ေနမွာေပါ့

 

 

က်ေနာ္ဒီရက္ပိုင္းအရမ္းအထီးက်န္ဆန္တာပဲဗ်ာ  

 

က်ေနာ့္ကိုခနေစာင့္ပါအကို

 

အကိုက်ေနာ့္ကိုေစာင့္ေနမယ္မလားဟင္''

 

 

  စကားသံအဆံုးမွာေတာ့

 

ေရအျပည့္ရွိတဲ႔ဖန္ဘူးကို  ပိုက္ထားတဲ႔  ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္  ျကမ္းျပင္ေပၚမွာျငိမ္သက္သြားခဲ႔ပါတယ္

 

 

 

မိုးေတြကေတာ့သည္းသည္းမဲမဲရြာလ်က္ေပါ့

 

 

 

 

 

THE END

 

 

 

 

ပထမဆံုးေရးတာပါ  အမွားပါရင္ခြင့္လႊတ္ပါ

 

 

 

 

 

 

 

Feb 19th

ႏွလံုးသားမဲ့သူသို႔

By lwannaythu

စခ်စ္​ခဲ့တာ ငါမဟုတ္​ခဲ့သလို

စမုန္​းခဲ့တာငါမဟုတ္​ခဲ့ဘူး

အခ်စ္​ဆိုတာ ​ေစ်းႀကီး​ေပးသူရစျမဲလို

​ေငြနဲ႔တြက္​စက္​ ဘဝကို​ေရာင္​းရက္​ခဲ့သူ​ေရ

ငါ့ရင္​ထဲ​ေသမတတ္​လြမ္​း​ေနလဲ

ငါ ဘယ္​​ေတာ့မွ တမ္​းတမွာမဟုတ္​​ေတာဘူး

တို႔​ေတြ ဘဝအဆက္​ဆက္​ ျပန္​မ​ေတြ႕ပါ၇​ေစနဲ႔လို႔သာဆု​ေတာင္​းရင္​း​ေပါ့