Oct 31st

ဟိန္း

By ေဘဘီပြစိ

ဟိန္း(စတုတၳပိုင္း)

ခ်စ္.. ဘာေတြေဆြးေနတာလဲ… အထဲကိုျပန္လာေလကြာ

အို..ရဲတင္းလိုက္တာ.. ေပါက္ဆိန္လိုက္တာ။

မင္းသူ..လႊတ္ပါအံုးး… ငါမၾကိဳက္ဘူးေနာ္…

အညိဳ ကိုယ့္ကိုလႊတ္လိုက္တယ္။ ဟက္ခနဲ တခ်က္ရယ္တယ္။

မင္းကိုလူခ်င္းမေတြ႕ခင္ကတည္းက မင္းဘာဆိုတာ ငါသိတယ္…

ကိုယ္နည္းနည္းရွက္သြားတယ္။

မင္းတို႕သိသြားရင္ ဆက္ဆံရတာ အဆင္မေျပမွာစိုးလို႕ပါ… ငါဝန္ခံပါတယ္… ဘာမွလဲဖံုးကြယ္စရာမရွိဘူးေလ

ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားႏွင့္  အညိဳမႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။

ေကာင္းပါတယ္.. ဝန္ခံေတာ့လဲ အဆင္ေျပတာေပါ့… ဒီလိုေလ.. ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲေျပာမယ္  မင္းကိုငါစိတ္ဝင္စားတယ္…

အို..ဘလို။ ကိုယ္အံ့ၾသသြားမိသည္။ ကံဆိုတာမ်ဳိးက အဲလိုမ်ဳိး ။ ယုန္ေထာင္ေၾကာင္မိဆိုသလိုပဲ.. မျဖစ္ေသးပါဘူး… ကို္ယ္လိုခ်င္တာကယုန္… ေၾကာင္မွမဟုတ္ပဲ..။ ယုန္မိၿပီးေတာ့မွ ေၾကာင္ဖမ္းမယ္ေလ.. အဟိ…။

မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး… မင္းသူရယ္…။ ငါ… ငါ…

ဘာလဲ… မင္းငါ့ကို မၾကိဳက္ဘူးလား.. ဟမ္

သူကလဲ ခပ္ျပတ္ျပတ္… ကိုယ္ကလဲ ျပတ္သားအံုးမွ..။

ဟုတ္တယ္…

အညိဳသက္ျပင္းခ်သည္။

မင္း… ဗိုဟိန္းကို စိတ္ဝင္စားေနတာ မဟုတ္လား…

ဒီတခါ အညိဳစကားက ခုနက ကိုယ့္ကိုစိတ္ဝင္စားတယ္ ဆိုတာထက္ပိုလန္႕ဖို႕ေကာင္းသည္။

ေအး… ဗိုဟိန္းကလဲ မင္းကိုစိတ္ဝင္စားေနတယ္…

ကိုယ္ ျပာျပာသလဲျငင္းလိုက္သည္။

မဟုတ္ႏိုင္တာ.. မဟုတ္ပါဘူးမင္းသူရယ္… သူကငါ့ကိုခင္တာပါ.. မင္းတဖက္သက္မစြတ္စြဲပါနဲ႕

ေဟ့ေကာင္… ငါသူနဲ႕ေနတာ ၾကာၿပီ… သူ႕အေၾကာင္းအကုန္သိတယ္ သူအသည္းကြဲေနတယ္… ဂရုစိုက္မယ့္သူလိုေနတာ..  မင္းသိပ္ေတာင္ ၾကိဳးစားရမွာ မဟုတ္ဘူး

ကိုယ္ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသရပါသည္။ ဘဝမွာ အညိဳ႕လို သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အခါတရာမက ဆံုခ်င္ပါေသးသည္။

မ်က္လံုးျပဴးၾကီးနဲ႕ ၾကည့္မေနစမ္းပါနဲ႕ ကြာ.. မလွေတာ့ဘူး… ငါေရွာင္ေပးမယ္… မင္းဘာသာ ၾကည့္က်က္လုပ္လိုက္

အညိဳက လွည့္ထြက္သြားမလို႕ ျပင္ေတာ့ ကိုယ္လွမး္ဆြဲလိုက္သည္။

မင္းသူ… ဒါကဘာသေဘာလဲ … ငါနားမလည္ေတာ့ဘူးေနာ္

ငါ အေျခာက္ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႕ ဆက္ဆံဖူးတယ္… အထာနပ္တယ္။ ေအး… မင္းစိတ္ေလးကိုလဲ ငါသေဘာက်သြားလို႕ ငါ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ လႊတ္ေပးတာ… ဘာမွ ျပန္ေပးစရာ မလိုဘူးေနာ္… ေပးခ်င္သပါ့ဆိုလဲ မင္းယူလာတဲ့ ဟိုဘက္ခန္းေသာ့ ငါ့ကိုေပး…. မင္းဒီညဒီမွာပဲ အိပ္လိုက္ေတာ့…

အညိဳ…သူေျပာခ်င္ရာေတြ ေျပာပီး ထြက္သြားသည္။ ဗိုဟိန္းကလဲ မင္းကိုစိတ္ဝင္စားေနတယ္ ဆိုတဲ့စကားက နားနားမွာ ကပ္ေျပာေနသလို… ဆူညံေနသည္။ ရင္ဘတ္ကလဲ ဆူညံစြာခုန္ေနသည္။

ေဟ့ေရာင္… ဗိုဟိန္း ငါေဆးလိပ္ဆင္းဝယ္အုံးမယ္..

ဒီမွာလဲ ေဆးလိပ္ေတြက်န္ေသးတာပဲ…

အာ.. အဲတာေတြမေသာက္ခ်င္ဘူး Mild Seven ေသာက္ခ်င္လာလို႕

မင္းကြာ…မူးလာရင္ ေကာင္းေကာင္းမေနဘူး… ေနအံုး.. ငါလိုက္ခဲ့မယ္

ေနေန… ငါျပန္တက္လာမယ္ ျပႆနာလဲ မရွာဘူး.. ဟိုေကာင္တေယာက္ထဲ ပ်င္းေနမယ္

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အေခ်အတင္ ေျပာသံေတြ ၾကားမွပဲ ကိုယ္သတိျပန္ဝင္လာသည္။ ကိုယ္ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းလဲ မသိ.. ။ ခုခ်ိန္အထဲ ျပန္ဝင္သြားရင္ ေမာင့္ေရွ႕မွာ ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခားေတြ ျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္။ အညိဳ…အညိဳ လူကိုေႏွာက္သြားေသးတယ္…။ ဟိုက တကယ္စိတ္ဝင္စားမစားေတာ့ မသိဘူး…။ကိုယ့္မွာေတာ့ အရူးဖင္သရဲလိုးသလိုပဲ… ။ တျဖည္းျဖည္းစိတ္ကိုေလ်ာ့… ေလ်ာ့စမ္း… ပြစိမ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လဲ အားေပးရေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ကိုယ္ ေယာက်ာ္းတေယာက္ကို နင့္နင့္နဲနဲ မခံစားမိတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္သည္။ ဖာဆန္တာၾကာပီဆိုပါေတာ့…။ ခုမွ ကိုယ္အရင္ခ်စ္ခဲ့မိသူ တေယာက္နဲ႕ ျပန္ဆံု ျပန္အဆင္ေျပေတာ့လည္း တခါမွ မခ်စ္ဖူးတဲ့ အေျခာက္ပ်ဳိမေလးလို ဗရမ္းဗတာ ျဖစ္တာလဲ မဆန္းဘူးေပါ့ေနာ္… ဟုတ္တယ္မလား သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ (ေမျမတ္မြန္ေလသံျဖင့္ ၆သည္)။

*           *           *           *           *

အျပင္မွာ မေအးဘူးလား…

ေမာင္ျဖစ္သည္။

ဟင္အင္း…အထဲမွာ နည္းနည္းမြန္းၾကပ္လာလို႕ ေလလာရွဴေနတာ… လေလးကလဲသာေတာ့ေလ… အထဲျပန္မဝင္ျဖစ္တာ…

စကားက နည္းနည္းေတာ့ အေပါက္အလမ္းတည့္ခ်င္မွ တည့္မည္။ ေမာင္ကလဲ သတိထားမိပံု မေပၚ။

ဒါဆိုလဲ ဒီမွာပဲဆက္ေသာက္ရေအာင္… ကၽြန္ေတာ္ပုလင္းသြားယူလိုက္အံုးမယ္… ဒါနဲ႕အကိုဂစ္တာ တီးတတ္လား

ဟင္အင္း…

ကၽြန္ေတာ္တီးတတ္တယ္ … အကိုဆိုတတ္လား…

အို… သီခ်င္းပဲ… စကားေျပာတတ္တဲ့သူတိုင္းဆိုတတ္တယ္.. ကိုယ္ကမဆိုတတ္စရာလား ေၾကြပါသြားအံုးမယ္…။

ဆိုတတ္ပါတယ္..

ဒါဆို ဂစ္တာလာသယ္ေပး… ကၽြန္ေတာ္ ဘီယာပုလင္းေတြသယ္မယ္

ဒါနဲ႔ပဲ ကို္ယ္တို႕ဝိုင္းက ဝရန္တာကို ေရာက္သြားသည္။ ျမားနတ္ေမာင္အညိဳေတာ့ ဘယ္အခန္း ေရာက္ေနပီလဲမသိ။ ကိုယ့္ေသာ့က ဆုိဖာနားက ခံုဝိုင္းေလးေပၚမွာ ဒီတိုင္းတင္လွ်က္သားေလး..။

ဘာသီခ်င္းရလဲ

သီခ်င္းေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲရတယ္

အမ္.. တခုေျပာၾကည့္ေလ

တကယ္ပဲလဲ နင္မခ်စ္ပဲနဲ႕

အဟြတ္… (ေမာင္သီးသြားသည္… ဘာမွလဲမေသာက္ပဲ)

အာ့မရဘူး… ဟီးဟီး

ကိုယ္လဲ နည္းနည္းပြင့္သြားတယ္ ထင္တယ္ေနာ္..။ ထားပါေတာ့ေလ.. မထူးေတာ့ပါဘူး.. ပြင့္လက္စနဲ႕။

မိန္းခေလး သီခ်င္းမတီးတတ္ဘူးလား…

ဝိုင္းစုသီခ်င္းေတြရတယ္… ဆိုတတ္လား

ဟတ္လား… ဝိုင္းစုသီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အလြတ္ရတယ္…

ကဲ… ဘာသီခ်င္းဆိုမလဲဆို.. ျမန္ျမန္လုပ္ေလ

ေမာင္က စိတ္မရွည္သလိုေျပာေတာ့ ကိုယ္မ်က္ေစာင္းထိုးမိသည္။ ေသခ်ာပါသည္.. ဒါက အေမက အေဖ့ကို စိတ္ဆိုးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေသာအခါထိုးေသာ ကိုယ့္ဘဝမွာ အမွတ္ထင္ထင္ရွိေသာ မ်က္ေစာင္းမ်ဳိး… ။ အေမေရ.. အေမ့မ်က္ေစာင္းမ်ဳိးသမီးထိုးတတ္ပီ သိလား…

မ်က္ေစာင္းဒဏ္ကို ေမာင္သည္ ခ်ဳိၿပံဳးစြာတုန္႕ျပန္ပါသည္။

အကိုက မိန္းခေလးနဲ႕တူတယ္ေနာ္… အဲလိုမ်ဳိးၾကည့္ရင္

အဲတာ မ်က္ေစာင္းထိုးတယ္ေခၚတယ္… မသာေလးရဲ႕.. နင့္ေကာင္မေလး နင့္ကိုမထိုးဖူးဘူးလား လို႕ကို္ယ္ေမးလိုက္မိေတာ့မလို႕။ ငါတို႕ရဲ႕ခ်စ္စရာအခ်ိန္ေလးေတြ ငံျပာရည္ေစာ္ထပ္မနံေစရဟု ခ်က္ခ်င္းဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

ဟတ္လား… အဲတာဆို မိန္းခေလး အခ်စ္သီခ်င္းကို တီးေတာ့

ေမာင္က အဟက္ဟု တခ်က္ရယ္သည္။

ကံေတြဆိုးဆိုး

မင္းမ်က္လံုးက ရိုးရိုး…

မင္းရင္ခုန္သံတိုးတိုး…

ဘယ္လိုလုပ္ကိုယ္ေရွ႕ဆက္မွာလဲ

ဆိုးဆိုး…

တဖက္သတ္ခ်စ္တာမ်ဳိးမို႕ ကိုယ္ငိုခ်င္ေနၿပီ

ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းတို႕က ရိုးရိုးၿပံဳးရံုၿပံဳးေနေသာ္လည္း ေမာင့္မ်က္လံုးတို႕က ဆန္းခ်င္ေနသလိုလို..။ အို… ကိုယ္မူးမ်ားေနသလား… ေမာင္ရယ္။

တကယ္လို႕ ကို္ယ္မူးသြားရင္လည္း ေမာင့္ရဲ႕ အၿပံဳးေလးေတြ ေမာင့္ရဲ႕ဂစ္တာသံစဥ္ေလးေတြ ေမာင့္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈေတြေၾကာင့္မူးတာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ…. ေနာ္။

Oct 30th

အလင္းေဖ်ာ႕ေကာင္းကင္.... အပိုင္း ၁

By homoutsider

(1)

 

နရီဟာလြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာနဲ႕ႏိုးထလာေပါ့..

တစ္ေယာက္တည္းသမားေပမဲ့ ၂ေယာက္အိပ္ကုတင္ကေတာ့သူလြတ္လြတ္လပ္လပ္အိပ္ခ်င္လို႕ေပါ့..

အိပ္ယာကႏိုးအထ အေၾကာအခ်င္ေတြကိုဆန္႕ထုတ္လိုက္တယ္..

စားပြဲေပၚက remote ေလးကိုလွမ္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ သူၾကိဳက္တဲ႕ in the rain တီးလံုးေလးကတျငိမ့္ျငိမ့္ေပၚလာတာေပါ့..

အေပၚပိုင္းဗလာ..ေအာက္ပိုင္းေပါင္တံေတာင့္ေတာင့္ ..အသားအေရကျဖဴတာထက္ဝင္းဝါစိုေျပတဲ့ဘက္လုတဲ့ ေကာင္ေခ်ာေလး နရီဟာ ေဘစင္အထက္ကၾကည့္မွန္ကေနသူ႕ရုပ္သြင္ကို အားရေက်နပ္စြာၾကည့္လိုက္ပါတယ္..

မ်က္ခံုးထူထူနဲ႕ ႏွာတံခြ်န္ျမျမက အေဖတူ…မ်က္လံုးနဲ႕ ႏွခမ္းပါးလ်လ်ေလးကအေမတူ..

မ်က္ႏွာက်ကသြယ္မေရာင္နဲ႕ မသိမသာေလး ေမးရိုးကားသြားေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာက်ကေယာက္်ားပီသ

လွပတယ္ေလ..မိန္းမေခ်ာေခ်ာတယ္လို႕ဆိုတာထက္ေယာက္်ားဆန္ဆန္ေခ်ာေသာ္လည္း သူဟာ..သူဟာ တကယ္ေတာ့ homo တစ္ေယာက္ပါပဲ။

မ်က္ႏွာသစ္..သြားတိုက္.. လိုက္ပီး သူေရခ်ိဳးဘို႕ကိုပါလုပ္လိုက္တယ္..

အားလံုးျပီးပီ..

သူ႕အလုပ္ကိုသြားဘို႕အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပီ..

ကားဆီကိုအေရာက္သူ႕အဖို႕ထူးဆန္းေနသလိုပဲ

..

လမ္းတေလ်ာက္လူသူမရိွရွင္းလင္းလို႕ေနပါလား…

သူပခံုးတစ္ခ်က္တြန္႕လိုက္တယ္..

သည္ေန႕လူေတြအားလံုးအိပ္ယာကေစာေစာမႏိုးၾကဘူးထင္တယ္..နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၇ နာရီ..

ပံုမွန္ပါပဲ..

ကားေလးကိုသူေမာင္းထြက္လိုက္တယ္..

လမ္းတေလ်ာက္လံုးရွင္းေနတာပဲ..

လမ္းမၾကီးေကာပဲ..

ဟာ..လူေတြ..လူေတြ..ဘယ္ေရာက္ကုန္တာလဲ..

အား….ငါတစ္ေယာက္တည္းလား…

အား…

အား..

သူအလန္႕တၾကားေအာ္လိုက္မိတယ္..

အား….

နရီဟာ ဝုန္းကနဲအိပ္ယာကေနက်ံဳးထလိုက္မိပါတယ္..

သည္အိပ္မက္..သည္အိပ္မက္ မက္ျပန္ပီ..

မက္တိုင္းလည္း သူအလန္႕တၾကားေဇာေခြ်းေတြတကယ္ျပန္ရပါသည္..

‘ ဘာျဖစ္တာလဲ နရီ..’

သူလွည္႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့အိပ္ယာေပၚမွာသူတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္မွန္း သိလိုက္ရတယ္..

သူညက လက္ယာ နဲ႕အတူအိပ္ခဲ့တာပဲ..

Sexy က်က်ေလးေခ်ာေနတဲ့ လက္ယာ ကိုသူတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ရင္းျပံဳးျပလိုက္ပါတယ္..

‘ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ..လက္ယာ..အိမ္မက္ျပန္မက္ေနလို႕..”

“ အင္း..ဘာလဲ night mare လား..’

သူမေျဖေတာ့ပဲ ကုတင္ေပၚကေနလႊားကနဲဆင္းလိုက္ပါသည္..

လက္ယာဟာ သူ႕ေရွ႕ကေနဆင္းသြားတဲ႕ နရီရဲ႕ ေဘာ္ဒီလွလွေလးကိုၾကည့္ရင္း ေက်နပ္ေနမိသည္..

သူကံေကာင္းသည္.. နရီရဲ႕ကရုစိုက္မႈကိုခံရတာ…

နရီနဲ႕သူအတူတူခနခနအိပ္ခဲ့ဘူးပီ..

သို႕ေသာ္ နရီ႕ထံမွ ခ်စ္ေၾကာင္းကိုသူမရေသး..

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ.. သံုးႏိုင္ျဖဳန္းႏိုင္တကိုယ္ေရသူေဌးေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕တြဲေဖာ္တြဲဖက္ျဖစ္ရတာက ဂုဏ္ယူစရာမလား..

သူတို႕ ၂ဦးၾကားမွာ ခ်စ္တယ္လို႕ေျပာစရာမလိုေလာက္ေအာင္လည္းလြန္ကြ်န္မႈေတြက တစ္ခါ ႏွစ္ခါ သံုးခါ…ဟီး… ငါးခါ ေတာ့ရိွပီေပါ့..

ခနၾကာေတာ့ နရီ ေရခ်ိဳးျပီး အခန္းထဲျပန္ဝင္လာသည္..

‘ မင္းဆက္ႏွပ္ခ်င္ဆက္ႏွပ္ေလ.. တံခါး lock ခ်သြား..ငါ အလုပ္ go ေတာ့မယ္..’

‘ ညတုန္းက မင္းေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ..ငါအခု မထႏိုင္ေသးဘူး ..နာေနတယ္..’

နရီက မ်က္ေမွာင္ကုတ္လိုက္ပီး မ်က္ေထာင့္နီၾကီးနဲ႕ၾကည့္လိုက္ပါသည္..

သေဘာက အပိုေတြေျပာေနတယ္ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့..

‘ မင္း..ငါမရိွတုန္း အိပ္ယာေပၚလက္မကစားနဲ႕ေနာ္..အိပ္ယာခင္းေတြညစ္ပတ္ကုန္မယ္..’

‘ ပတ္..ပတ္…ကစားမွာပဲ..’

‘ေအး..ငါျပန္လာလို႕ၾကည့္လိုက္လို႕ညစ္ပတ္ေနရင္ေတာ့မင္းကိုငါေခၚမအိပ္ေတာ့ဘူး..’

အဲသလိုဆိုေတာ့လည္း လက္ယာျငိမ္ေနလိုက္ပါသည္..

သူ..နရီ႕ကိုခ်စ္သည္..

အဝတ္အစားကိုတည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ေလးလဲေနတဲ့ နရီဟာ ညတုန္းကနရီမဟုတ္သလို..

ညတုန္္းက…ညတုန္းကေတာ့…

နရီရဲ႕မြတ္သိပ္တဲ့အနမ္းမ်ား..

သူကလည္းျပန္လည္တုန္္႕ျပန္ေလသည့္အနမ္းမ်ား..

ညမီးေရာင္မွိန္မွိန္ျပာလဲ့လဲ့ေလးမွာသူတို႕ ၂ဦးရဲ႕ညည္းတြားသံမ်ားက တိုးတိတ္စြာထြက္ေပၚေနခဲ့တာေလ

နရီဟာ အဝတ္အစားလဲျပီးတာနဲ႕ ဘီဒိုပုေလးေပၚက သူ႕နာရီရယ္ wallet ရယ္တို႕ကို ယူလိုက္ပါတယ္..

‘ ကဲ..ငါသြားေတာ့မယ္.. fridge ထဲမွာမင္းၾကိဳက္တာ ယူစား.. ပန္းကန္ေတြျပန္ေဆးခဲ့ေနာ္..တံခါး lock ခ်သြားဘို႕လည္းမေမ့နဲ႕ဦး ..ငါ go ေတာ့မယ္..’

‘ အင္းပါစိတ္ခ်ပါ…နရီ..ငါဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ေနာ္..’

‘ အာ..အလုပ္ခ်ိန္မဆက္နဲ႕ေလကြာ..ညက်မွငါဆက္လိုက္မယ္..’

‘ အင္း..ဒါဆိုသည္ည ညစာအတူတူစားမယ္ေလ…’

‘ မသိေသးဘူး..ငါဖုန္းဆက္လိုက္မယ္ဆိုကြာ..’

နရီဟာ သူ႕ attaché case ေလးကိုဆြဲပီးအခန္းထဲကထြက္သြားပါတယ္..

လက္ယာဟာ ကုတင္ေပၚအသာျပန္လွဲလိုက္ရင္း နရီအခန္းထြက္သြားေပမဲ့ နရီ႕ရဲ႕ကိုယ္သင္းနံ႕ေလးေတြက်န္ေနခဲ့တာေလးကို အသာရႈရိႈက္လိုက္ရင္း ေမွးကနဲျပန္အိပ္လို႕ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္..

 

နရီဟာ သူ႕အိိမ္နဲ႕အလုပ္နဲ႕လမ္းတဝက္မရိွတရိွေလာက္မွာ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ဆက္ပိုင္ကိုဝင္ေခၚရပါတယ္..

ဆက္ပိုင္ဟာ သူ႕လုပ္ငန္းမွာအက်ိဳးတူရွယ္ယာတစ္စိတ္တပိုင္းပါဝင္ထားသူပါ..

သူလည္း ဟိုမိုတစ္ေယာက္ပါပဲ..

ဆက္ပိုင္ဟာအလိုက္တသိပါပဲ..သူ႕တိုက္ေအာက္မွာေစာင့္ေနတယ္..

ကားကိုရပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ဆက္ပိုင္ဟာတံခါးဖြင့္ဝင္ထိုင္လိုက္ရင္း..

‘ မင္းသည္ေန႕ နည္းနည္းေနာက္က်တယ္..ဘာျဖစ္လို႕လဲ..’

‘ ေအာ္.. လက္ယာ ညကလာအိပ္တယ္ေလ..’

ဆက္ပိုင္ဟာ ေအာ္လို႕ပဲေျပာလိုက္ရင္း ရင္ထဲမွာနည္းနည္းမြန္းက်ပ္သလိုျဖစ္သြားရသား..

စိတ္ထဲကလည္း နရီ႕ကိုမနာလိုသလိုလည္းျဖစ္မိပါရဲ႕..

ဘာလို႕လည္းဆိုေတာ့သူဟာတက္သစ္စ အဆိုေတာ္ေလး လက္ယာကို တိတ္တခိုးစြဲလန္းေနမိ ရလို႕ပါပဲ..

လိုက္တုန္းကေတာ့သူလိုက္တာပါ..

ဒါေပမဲ့ သည္လက္ယာဆိုတဲ့ေကာင္ဟာ သူ႕ထက္လည္းပိုရုပ္ေျဖာင့္ပိုက္ဆံပိုခ်မ္းသာတဲ့ နရီ႕ကိုပဲ ေရြးသြားခဲ့တာ..

မိတ္ဆက္ေပးလိုက္မိတာကိုက ငါ့အမွား..ငါ့အမွား..

ဒါေပမဲ့ သူဟန္ေဆာင္ေကာင္းခဲ့ပါသည္..

ဟန္ေဆာင္တဲ့အတတ္ပညာကိုေတာ့ ဆက္ပိုင္ တကယ္ကိုတတ္ကြ်မ္းပါသည္..

‘ ဒါဆိုမင္း ညက အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့တာေပါ့..ဟဟ..’

ဆက္ပိုင္ကရီရီေမာေမာပဲေျပာလိုက္ပါသည္..

နရီဟာ မနက္မိုးလင္းမႏိုးခင္မက္ခဲ့တဲ့အိပ္မက္ကိုစဥ္းစားေနမိေတာ့တာ..ဆက္ပိုင္အေျပာကိုသူဘာမွမတုန္႕ျပန္..

သည္အတိုင္းပဲကားကိုပံုမွန္ေလးပဲေမာင္းေနလိုက္သည္..

သူအိပ္မက္အေၾကာင္း ဆက္ပိုင္ကိုေျပာျပလိုက္ရင္ေကာင္းမလားစဥ္းစားလိုက္မိေသးသည္..မေျပာေတာ့ပါဘူးကြာ..

သည္အတိုင္းပဲေနတာေကာင္းပါတယ္..

‘ လက္ယာက မင္းကိုေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာပဲေနာ္..’

‘ အင္း..ထင္ရတာပါပဲ..’

‘ မင္းဆီသူလာအိပ္တာဒါနဲ႕ပါဆိုမနည္းေတာ့ဘူးေနာ္ ..ဘယ္ႏွစ္ခါရိွပီလဲ..’

ဆက္ပိုင္စပ္စပ္စုစုေမးလာတာကို သူသိပ္မၾကိဳက္ပါ..

ဒါသူ႕ Personal ေလ..တျခားလူလာေမးရင္ေတာ့ မင္းအလုပ္ဘာပါလဲလို႕သူဘုေတာလိုက္မိမွာ..

ဒါေပမဲ့..လက္ယာဟာ ဆက္ပိုင္မိတ္ဆက္ေပးလို႕သိတာဆိုတဲ႕အသိေလးေၾကာင့္ ..

‘ အင္း.. ေလးငါးခါေတာ့ရိွပီထင္တာပဲ..မွတ္မထားမိဘူး..’

‘ မိုက္လား..မင္းသူ႕ကိုစားရတာဘယ္လိုေနလဲ..’

‘ အာ..ဒါေတြမေမးနဲ႕ေလကြာ..ငါမေျဖတတ္ဘူး…’

‘ ဒါဆိုငါေမးမယ္.. မင္းမွန္မွန္ေျဖ..’

သည္ဆက္ပိုင္ဆိုတဲ့ေကာင္ဟာ သည္ေန႕က်မွစပ္စပ္စုစုရယ္နဲ႕ျဖစ္ေနလို႕ ေမးကြာ ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕စိတ္မရွည္သလိုၾကည့္လိုက္ပါသည္..

‘ မင္းသူ႕ကိုခ်စ္လား..’

‘ မခ်စ္ဘူး..’

‘ မခ်စ္ဘူး ? ဟုတ္လား..’

‘ မင္းကြာ..မခ်စ္ပဲနဲ႕မ်ား..’

‘ အာ..ဆက္ပိုင္ ..မင္းဘယ္လိုလာစားေနတာလဲကြာ..မခ်စ္ဘူးေလ..ခ်စ္သူလိုမခ်စ္ဘူး..ဒါေပမဲ့ ငါသူ႕ကိုသေဘာက်တယ္ေလ.. ‘

‘ ေအးပါ..ဟုတ္မွာပါ..ငါ အဲသည္ေကာင္ကိုလိုက္တုန္းက ေရွာင္သလိုပုန္းသလိုလိုနဲ႕ သည္ေကာင္လည္း မင္းကိုေငြမက္လို႕ၾကိဳက္တာေနမွာပါ..’

‘ မသိဘူးေလ..ဒါေပမဲ့ သူငါ့ကိုပိုက္ဆံကိစၥဘာမွေတာ့မေျပာတာအမွန္ပဲ..ငါတို႕ ၂ေယာက္ၾကားမွာအဲသည္အကန္႕ေတာ့မရိွဘူး..မင္းကြာ..ကိုယ့္ကိုမၾကိဳက္တာနဲ႕ပဲ လူတစ္ဖက္သားကိုအဲသလိုမေျပာပါနဲ႕ကြ..’

‘ အင္းပါကြာ..အင္းပါ..ငါမွားသြားပါတယ္..ငါ့စကားကိုျပန္ရုတ္သိမ္းပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ မင္းငါ့ကို သူနဲ႕ေအာင္သြယ္ေပးႏိုင္မလား..’

‘ shit… make urself ေဟ့ေကာင္ေရ..’

နရီဟာ စိတ္မရွည္သလိုေျပာလိုက္ရင္းကားကိုသူ႕အလုပ္တိုက္ေရွ႕ေမာင္းခ်လိုက္ပါေတာ့သည္..

 

xxxxxxx

ဆက္ရန္..

 

Oct 30th

ယင္း၏ ပုဒ္နက္ကား အခ်စ္ျဖစ္၏။

By laddy

“A man who has a chance to say ‘goodbye’ is say ‘hello’.”

ဒီစကားဟာ`ေကာင္ေလး´က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကို ရပ္တန္႔ဖို႔ ေတာင္းဆုိတဲ့ အခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္း မွာ `ခ်စ္တယ္ဗ်ာ´ လို႔ စေျပာတဲ့သူက လဲ ေကာင္ေလး ပဲျဖစ္တာေၾကာင့္ သူကပဲ `သြားေတာ့မယ္´လို႔ စေျပာရမွာေပါ့။

ထားမသြားခဲ့ဖုိ႔၊ ဘ၀ကို အခ်စ္ေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ အၾကိတ္အနယ္( နာရီေတာ္ေတာ္ ၾကာေအာင္) ေဆြးေႏြးခဲ့ျပီး ေနာက္ဆုံးမတတ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့အေျခအေနေရာက္မွ၊ မတားႏုိင္တဲ့ အဆုံး တသသနဲ႔ ထြက္သြားခြင့္ျပဳလုိက္ရတာပါ။

ဒီအေၾကာင္းေတြစဥ္းစားမိတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ဟာ ေႏြးစုိေနတတ္တယ္။

တကယ္ပါ။ ေဘာလုံးကန္ရင္း ေျခမကြဲလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေဆးခန္းကို ေရာက္လာတဲ့ ဂ်စ္တစ္တစ္ ေပတည္ေပစုတ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္အသည္းေပါက္ မတတ္ခ်စ္လာ လိမ့္မယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္လုံး၀ကိုထင္မထားခဲ့ဘူး။ အဲဒီတုန္းက ရႈံ႕မဲ့ေနတဲ့ ႏွဖူးေၾကာေအာက္က မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလဲ့ေနတဲ့သူ႔မ်က္၀န္းညိဳညိဳကို သတိထားမိရုံေလာက္ပါ။

ဒါေပမယ့္ `ခင္လို႔ပါ´ ဆုိျပီး ခဏခဏလာလည္တတ္ေသာ ေကာင္ေလးႏွင့္ ရင္းႏွီးမႈ က သည္းသည္းကြဲကြဲမျမင္ရေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းတင္းက်ပ္လာမွန္းေတာ့သိသာပါတယ္။ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္(ကံေကာင္းတာလဲျဖစ္လိမ့္မယ္။) သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က တစ္ရပ္ကြက္တည္း သားျဖစ္ေနၾကတယ္။

`အစ္ကို႔ကို အရမ္းခ်စ္မိေနျပီဗ်ာ´လုိ႔ မ်က္ခုံးပင့္ေျပာခဲ့တဲ့ သူ႔ပုံစံေလးကို ျမင္ေယာင္ ရင္ေျခဖ်ား လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္သြားစျမဲပါ။ (အခုထိေပါ့။) အဲဒီတုန္းက `ညီကလြဲျပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ရဘူး။ ဒါပဲ´ လို႔ ခပ္မာမာတားျမစ္ခ်က္ထုတ္လိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ တားျမစ္ ခ်က္ေၾကာင့္ မဟုတ္ပဲနဲ႔ကို သူ႔တစ္ေယာက္တည္းကို ခ်စ္ခဲ့တာပါ။

တြယ္ျငိလြယ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ႏွလုံးသာကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အခါခါ စမ္းစစ္ျပီးမွ၊ ဒီရင္ခုန္ သံဟာ အခ်စ္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ မွန္ပါတယ္ဆုိျပီး ဆုံးျဖတ္ျပီးမွ၊ ဘ၀အဆုံးထိ လက္တြဲသြား ႏုိင္မွာပါလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီးမွ ခ်စ္သူဆုိတဲ့ ေနရာကိုယူခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အခုခ်ိန္အထိ ဒီအခ်စ္ ေတြဟာ လတ္ဆတ္ေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ၄ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ငယ္တဲ့ `ေကာင္ေလး´ဟာ (၂၅)ႏွစ္ဆုိတဲ့ အသက္ နဲ႔မလိုက္ေအာင္ ငယ္ဂုဏ္၊ ငယ္ရုပ္နဲ႔ အရမ္းကိုခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ခန္႔ထည္ ေတာင့္တင္းတဲ့ သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ၀င္မွီလိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္လုံျခံဳသလို ခံစားရတယ္။ သူ႔လက္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္တို္င္း ေသြးထဲကို အားသစ္ေတြ စီး၀င္လာတယ္လို႔ ထင္ရတယ္။

သူအလုပ္ဆင္းရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေဆးခန္းလာျပီး အိမ္အတူတူျပန္ၾကတယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ က်ေတာ့ အိမ္ကိုတန္းမျပန္ပဲ ျမိဳ႕အႏွံေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ က်ရင္ ေတာ့ ျမိဳ႕အျပင္၊ ျမိဳ႕အ၀င္ ဆုိင္းဘုတ္ၾကီးေတြဆီ ထိေအာင္သြားၾကတယ္။ လသာတဲ့ည ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္မျပန္ပဲ စကားေတြေျပာၾကတယ္။

တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပင္ပန္း၀မ္းနည္းမႈကို အျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုခုံးေပၚမွီရင္ ေျဖေလွ်ာ့ခဲ့ ၾက တယ္။ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ခက္ခဲတဲ့ ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းဖို႔နည္းလမ္းေတြရွာၾကတယ္။

`One more time if you fall than I’ll fall

  We go down together

  I’ll come if you call Baby come whatever

  ’cause I know just what you want

  And I know just what you need 

  It’s only natural any time you fall´

ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဓာတ္က်တုိင္း၊ စိတ္ပ်က္အားငယ္တုိင္း ေကာင္ေလးအျမဲဆုိျပခဲ့တဲ့ သီခ်င္းက အခုခ်ိန္မွေတာ့ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္စရာေကာင္းေနခဲ့ပါျပီ။

တကယ္ေတာ့ ေကာင္ေလးေျခလွမ္းပ်က္ေနျပီဆုိတာကို ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ အခ်ိန္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနာက္က်ေနပါျပီ။( ဒီအေတာအတြင္း ပိပိရိရိလိမ္ခဲ့တာကိုပဲ ၾကံဖန္ ေက်းဇူးတင္ခဲ့ေသးတယ္။) သူနဲ႔ သက္တူရြယ္တူေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲေနတာေတြ႔ တယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လာသတင္းေပးခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဟာ အရမ္း အရမ္းကို က်ဲပါးႏွင့္ေနျပီ။

`မင္း တည့္(ဒဲ့)ေမးၾကည့္ပါလား´ လို႔အၾကံေပးၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေခါင္းပဲခါျပ ခဲ့တယ္။ `ဟုတ္တယ္လို႔သူ၀န္ခံရင္ငါဘာဆက္လုပ္မွာလဲ။´လို႔ေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အားမလိုအားမရနဲ႔`ဟ အဲဒါဆုိရင္ အဆက္ျဖတ္လုိက္ေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္းကိုေရႊးလို႔ ေျပာေပါ့ကြ။´ လို႔ ေျပာၾကတယ္။ `ငါ့ကိုမေရြးမွန္းသိျပီးသားကို..။ ျပီးေတာ့ ငါ့ဖက္က အဆင္ျဖတ္လုိက္ရင္ သူ႔ႏွလုံးကို ကုစားတဲ့အေနနဲ႔အစားထုိးတာပါ ဆုိျပီးေျပာလိမ့္မယ္။ ထားခဲ့တဲ့သူရဲ႕အျပစ္ျဖစ္မွာ။ ျပီးေတာ့ကြာ။ ငါက သူ႔ကို မထားခဲ့ႏုိင္သလို သူခ်န္ခဲ့မွာကိုလည္း မလိုလားဘူးကြာ။´

ဒီစကားကို ၾကားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆးမိထားတဲ့သားေကာင္ တစ္ေကာင္လုိၾကည့္ၾကတယ္။ အသုံးမက်တဲ့လူတစ္ေယာက္လို႔သတ္မွတ္တဲ့သူေတြလည္းရွိ တယ္။ မာနမဲ့့ျပီး အစြယ္က်ဳိးေနတဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္လို႔ ျမင္တဲ့သူေတြက ျမင္ၾကတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ ေကာင္ေလးက တရား၀င္ မေဆြးေႏြးသေရြ႕ ကၽြန္ေတာ္က ေတာ့ အခ်ိန္ဆြဲ ေနဦးမွာပဲ။

ေကာင္ေလးနဲ႔ခ်ိန္းေတြ႔တုိင္း ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ဖြင့္ေျပာမလဲလို႔ ရင္တထိတ္ထိတ္။ လမ္းခြဲစကားမေျပာပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းရတာလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္။ ငါ့ေဘးနားမွာ ေနေပးပါလို႔ ၾကိတ္ျပီး ဆုေတာင္းရတာလဲအခါခါ။ ခ်ိန္းေတြ႔ျပီး အိမ္ကို ေလွ်ာေလွ်ာရွဴရွဴ ေရာက္မွ အသက္ကို ၀၀ ရွဴရတယ္။ ဒါေတာင္ သူအိမ္မွ ေကာင္းေကာင္းျပန္ပါ့မလား ဟိုတစ္ေယာက္ဆီ ကိုမ်ား ဆက္သြားေလမလားလို႔ ေတြးမိရင္ ညေတာင္အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္အထိ အဲဒီလို စိတ္ပူပင္မႈေတြကို ေသြးရူးေသြးတမ္းလိုခ်င္မိေန ေသးတယ္။ အခုေတာ့ ပူပန္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူးေလ။

တစ္ခါတစ္ခါမွာ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးကို ၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္၌က ေကာင္ေလးကို လက္လႊတ္ဆုံးရွဴံး မခံႏုိင္ေသးဘူး။

အၾကိမ္ၾကိမ္ျပင္ဆင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္သင့္မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အခ်ိန္ဆြဲေန တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သည္းမခံႏုိင္ေတာ့တဲ့အဆုံး ေကာင္ေလးက တရား၀င္ ဖြင့္ေျပာလာတယ္။ `ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းခြဲၾကရေအာင္ အစ္ကို´ တဲ့။ ျခဳံခိုတုိက္ခုိက္ခံရသလိုပဲ။ ဖရုိဖရဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပိဳလဲ ရျပန္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသြးသံရြဲရြဲနဲ႔ ရႈံးနိမ့္ေနတဲ့ လက္ေ၀ွ႔သမားတစ္ေယာက္နဲ႔ ခုိင္းႏႈိင္းမိတယ္။ ခ်စ္သူက ကိုယ့္ကို အျပစ္မရွိပဲ ထားခဲ့ရင္ အရင္ဆုံးဘာေျပာေလ့ရွိၾကသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ကို ဆြံ႕အခဲ့တာ။ ၾကိဳသိျပီးသားဆုိေတာ့ `ဘာလို႔လဲ´ လုိ႔မေမးျဖစ္ဘူးေလ။

အခ်ိန္ေတြ အၾကာၾကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိတ္ဆိတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကာခဲ့တာ။ အသက္ကို ၀ေအာင္ရွဴျပီးေတာ့မွ ျဖစ္ႏုိင္မယ့္နည္းလမ္းေတြကို ေရြးခ်ယ္ျပီး စေျပာၾကည့္တယ္။ ေျပာျပတယ္။ ရွင္းျပတယ္။ ေတာင္းဆုိတယ္။ ေတာင္းပန္တယ္။ အသနားခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ `မေနခ်င္ပါဘူး´ လို႔ေျပာတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို စိတ္ေတြ ျပန္ လည္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္တဲ့ ပါရမီ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ မရွိခဲ့ဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့တယ္။

`ရပါတယ္။ ေကာင္ေလး အစ္ကို႔ေဘးမွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့လဲ ကိုယ္ ဘယ္လို ဆြဲထားရမွာလဲ။ ေကာင္ေလးက သြားခ်င္ေနေတာ့လဲ အစ္ကို ဘယ္လိုတားရမွာလဲ။ ‘ a man who has a chance to say ‘goodbye’ is say ‘hello’ .’ တဲ့။ ဆုိေတာ့ `ခ်စ္တယ္´လို႔ စေျပာခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးမွာ `မုန္းတယ္´လို႔ ေျပာဖုိ႔ အခြင့္အေရးအျပည့္အ၀ရွိပါတယ္။ စျပီး လက္တြဲေခၚခဲ့သူက ထားခဲ့သူျဖစ္ရမွာပဲေလ။ ေကာင္ေလး သြားလို႔ရပါတယ္။ ေကာင္ေလး ထားခဲ့လို႔ရတယ္။ ေကာင္ေလးဘ၀ထဲကေန အျပီးအပိုင္ ထုတ္ပစ္လို႔ရပါတယ္။´

ဒီစကားဟာ ေကာင္ေလးအတြက္ ေကာင္းကင္တစ္စင္းေပၚလာတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ေကာင္းကင္ၾကီး ျပိဳက်သြားတာပါ။

အခ်ိန္ေတြၾကာခဲ့ပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲ။ ေကာင္ေလးလို႔ ေရရြတ္မိတုိင္း ႏွလုံးသားေတြဟာ လတ္ဆတ္နာက်င္လြန္းတယ္။ တစ္ခုပဲ ေကာင္ေလးရဲ႕ ရည္းစားအသစ္၊ လက္ရွိရည္းစားဟာ ရႈပ္ေပြလြန္းျပီး ေငြမက္လြန္းတယ္ဆုိတာကိုေတာ့ ေကာင္ေလးသိေအာင္ မေျပာျပခဲ့မိတာ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ေနာင္တရခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလက်ျပန္ေတာ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာကိုပဲ ကံသီလို႔ ကံေကာင္းလို႔ လုိ႔ ထင္မိေနျပန္တယ္။

အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေနသားက်သလိုလုိရွိလာျပီဆုိေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ က်ျပန္ေတာ့ ေကာင္ေလးကို အရမ္းလြမ္းေနမိတယ္။ ကိုယ္တုိင္နားမလည္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ဒြန္တြဲေနတဲ့စိတ္ေတြစာ ရင္ထဲမွာ အျမဲျပည့္က်ပ္ေနတတ္တယ္။ တကယ္လို႔ အခုခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလး သာ ျပန္လာခဲ့မယ္ဆုိရင္ ဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိး၀င္လာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရယ္ေမာ မိျပန္တယ္။ တစ္ဖက္မွာပဲ ျပန္လာပါေစလို႔ က်ိတ္ျပီး ဆုေတာင္းမိျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ ေတြကို ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ေတာ့ဘူး။

`အဲဒါရူးေနတာ။ စိတ္က်ေရာဂါရဲ႕ အစလကၡာပဲ´ လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၾသဘာ မွတ္ခ်က္ ေပးၾကတယ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေျခမကြဲတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒဏ္ရာကို ခ်ဳပ္ျပီး ကုသခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္က သူ႔အသည္း ကြဲေတာ့ မခ်ဳပ္တတ္ မကုတတ္နဲ႔။ ပိုဆုိးတာက ကုသေပးႏုိင္တဲ့သူဟာ တစ္ခ်ိန္က သူကုသေပးခဲ့တဲ့ ေျခမကြဲခဲ့ဖူးတဲ့ေကာင္းေလးဆုိတာပါပဲ။

`အစ္ကို´

ေလတိုးသံေတြမွာ သူ႔အသံေတြပါလာတာလား။ ေလေ၀ွ႔ယူရာမွာ သူ႔ရနံ႔ပါလာတာ လား။ ဒါမွမဟုတ္ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာသလို ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ပဲရူးေနတာလား။

`အစ္ကို´

ပီပီသသၾကားရတဲ့အသံဟာ ကၽြန္ေတာ္ ေယာင္ယမ္းျပီးၾကားေနတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ သိပ္မေမွ်ာ္လင့္ရဲတဲ့သတၱိတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္။

`ေကာင္ေလး။´

`အစ္ကို´

ေသခ်ာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မမွားဘူး။ ကၽြန္ေတာ္မမွားဘူးဆိုတာကလဲေသခ်ာတယ္။ ေကာင္ေလးမွ ေကာင္ေလးအစစ္။

`ေကာင္ေလး…´

ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ေပၚမွာ အဓိပၸါယ္မတူတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတယ္။

`ေကာင္ေလးပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ အျပစ္ေတြ အမွားေတြ တစ္ပုံၾကီးနဲ႔ အမိုက္ေကာင္ လူဆုိးေကာင္ေလးစစ္စစ္ပါ။´

`အဲလုိမေျပာပါနဲ႔ေကာင္ေလးရယ္။´

ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ကြာေ၀းမႈဟာ တစ္ကိုက္သာသာဆုိေပမယ့္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။

`ေျပာပါရေစ။ အမွားေတြ ဆက္တုိက္ဆက္တိုက္နဲ႔။ သူမ်ားအခ်စ္ကို ေစာ္ကားျပီး အတုအေယာင္ေတြၾကားမွာ သာယာမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို……….. ကၽြန္ေတာ့္ကို………. ကၽြန္ေတာ့္ကို အစ္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးလုိ႔ရမလားဟင္။´

`ေကာင္ေလးရယ္။´

မငိုပါနဲ႔ေကာင္ေလးရယ္။ ကိုယ္မင္းကို ေမွ်ာ္လင့္သူပါ။ ငံ့လင့္သူပါ။ ေတာင့္တသူပါ။ မင္းကို အျမဲတမ္းခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့သူပါ။

`ေကာင္ေလး မင္းအစ္ကို႔ဆီျပန္လာတာလားဟင္။ ဟုတ္လား။ အစ္ကို႔ဆီျပန္လာ တာလား။´

ေကာင္ေလးက မ်က္လုံးစုံမိတ္ျပီး ေခါင္းညိတ္တယ္။ သူ႔ပါးျပင္က စုိလို႔ ရဲလို႔။

`အစ္ကို လက္ခံရင္ေပါ့။ အစ္ကိုလက္ခံရင္ ကၽြန္ေတာ္အစ္ကို႔ဆီျပန္လာခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လက္ခံေပးပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္အမွားေတြအတြက္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ခံေပးပါ။´

`လက္ခံပါတယ္ေကာင္ေလးရယ္။ အစ္ကိုမင္းကို မမုန္းပါဘူး။ အျပစ္လဲမျမင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဆီျပန္လာတာကိုပဲေက်းဇူးတင္လွပါျပီေကာင္ေလးရယ္။´

ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြကိုဆန္႔ထုတ္လုိက္ေတာ့ ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲကို ေျပး၀င္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး ငိုေၾကြးၾကတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ မသိဘူး။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သိတာတစ္ခုရွိတယ္။ ဒီအေတာအတြင္း ကၽြန္ေတာ္ခံစားခဲ့တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြအားလုံးဟာ ဘာလဲဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ျပီ။ ဂဃနဏကို သိလိုက္ျပီ။

အဲဒါ………………

 

 

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 

Happy Halloween.

 

          ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေန႔ေလးျဖစ္ပါေစ။

For The People Like Us

S@lai Leo

29-10-2014

Oct 30th

ဟိန္း

By ေဘဘီပြစိ

ဟိန္း(တတိယပိုင္း)

မနက္ခင္းသည္ အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ရင္ခုန္စိတ္တို႕ျဖင့္ႏိုးထသည္။ facebook ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ကိုယ့္ရဲ႕ profile pic ကို like ထားသည္။ အံမယ္ ဘာစိတ္ကူးေတြ ေပါက္ေနပါလိမ့္… friend ျဖစ္တာၾကာလွေနပီ… ခုမွလာပီးေတာ့

ကိုယ္တေယာက္ထဲ ရူးမိုက္စြာၿပံဳးရင္း ေမာင့္ account ထဲက ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို တရႈိက္မက္မက္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။

ဟဲ့… အမေလး  မနက္ေစာေစာ ဖံုးကို ၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးေနတယ္… ကဲေျပာပါအံုး အေျခအေနထူးသလား။

အို… မထူးရပါ မေန႕ညက ညည္းကို အကုန္ေျပာပီးပီေလဟယ္..

မထူးပဲနဲ႕မ်ား သာယာဝတီလုပ္ေနေသးတယ္.. မသိပါဘူး ညည္းမ်ားမက္ေဆ့ကေန ရည္းစားစကား အေျပာခံရတယ္မွတ္ေနတာ။

လြင္မ်ဳိးက မဲ့ကာရြဲ႕ကာေျပာသည္။

ဒီေနရာမွာ လြင္မ်ဳိး ကို မိတ္ဆက္ေပးရအံုးမယ္။ လြင္မ်ဳိးက ကိုယ္နဲ႕ ငယ္ငယ္ထဲကေပါင္းတဲ့သူငယ္ခ်င္း။ ဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ကိုယ္က တိေမြးကု တကၠသိုလ္တက္တယ္။ လြင္က အေဝးသင္တတ္တယ္ အိမ္ကိုလုပ္ေကၽြးတယ္။ အေဝးသင္ကေနဘြဲ႕ရေတာ့ ႏိုင္ငံျခားထြက္တယ္။ သူအဆင္ေျပေတာ့ ကိုယ့္ကိုလွမ္းေခၚတယ္။ ကိုယ္လဲလိုက္ခဲ့တယ္ေလ။ ဟုတ္တယ္… ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ တိေမြးကုက သူေဌးျဖစ္မယ့္ profession မဟုတ္ဘူးေလ။ ဒါနဲ႕ ဒီေရာက္ေတ့ာ ေရနံစက္ရံုမွာ အလုပ္ရတယ္။ ရတဲ့ဘြဲ႕နဲ႕ လုပ္ရတဲ့အလုပ္မဆိုင္တာေျပာပါတယ္…။ ကိုယ္ကအသာထားအံုး …လြင္ဆိုရင္ သူရတာက botany လုပ္ရေတာ့ ဆီအုန္းကေန ဆီထုတ္တဲ့စက္ရံု။ နည္းနည္းေတာ့နီးစပ္တာေပါ့ေနာ္။

ကိုယ္က အလုပ္ကေနခြင့္ယူလာေပမယ့္ လြင္က အလုပ္ရွိေတာ့ အလုပ္သြားမွာေပါ့ေလ။ ကိုယ့္ကို ေကာ္ဖီတခြက္ လွမ္းေပးရင္း လြင္က အလွျပင္ေနတယ္။ အင္း… သူ႕ကိုလဲ လင္ေပးစားအံုးမွပါပဲ..။ အညိဳနဲ႕ေပးစားလိုက္ရင္ အိုေကပဲ … ကိုယ္နဲ႕ေမာင္ကတတြဲ.. လြင္နဲ႕အညိဳနဲ႕ကတတြဲ … အဟိ

ဟယ္… ရယ္ေနျပန္ၿပီ.. ညည္းရူးမ်ားေနပီလား

အို… ငါကနင္ရယ္ မင္းသူရယ္ကို ေပးစားရင္ေကာင္းမလားစဥ္းစားေနတာ

အမေလး… ကြကိုသာ သာယာေတာ္မူပါဟယ္… ဟိုကထိုးခြဲသတ္ျဖတ္မယ့္ ပံုမ်ဳိး။ အာ့မ်ဳိးဆို အားၾကီးေက်ာက္ဆည္

အမေလး… ၿပီးမွ ေက်းဇူးတင္ၿပီး ငါ့ကိုညတိုင္းကန္ေတာ့ေနအံုးမယ္

ေဝးပါေသးတယ္ေအ.. လုပ္ခ်င္ရင္လုပ္ပီးေနပီ ညည္းေတာင္ စပ္ဟပ္ေနစရာမလိုဘူး။

လြင္က Lip gloss ဆိုးပီးသား စိုစိုေလး ျဖစ္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းကို တသွ်ဴးစျဖင့္သုတ္လိုက္သည္။

ဟဲ့… နင့္ေကာင္ေလးအလုပ္မသြားေလာက္ဘူး… သတင္းေလး သြားေမးလိုက္ေပါ့ .. ေန႕လည္ဘက္

အင္းဟု ကိုယ္ေျဖလိုက္သည္။

တကယ္ေတာ့ လြင္ဆင္းသြားၿပီး နာရီဝက္ေတာင္ မေအာင့္ႏိုင္ပါ.။ အခန္းတံခါးကို ေျပးေခါက္လိုက္သည္။ လာၿပီလာၿပီဟု ၾကားသည္။ ေမာင့္အသံဟု ရင္းႏွီးစြာသိလိုက္သည္။

၃မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ေစာင့္လိုက္ရသည္။ ေမာင္သည္ အိမ္ေနရင္း အက်ၤ ီ အျဖဴေရာင္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းႏွင့္ သနားစရာ ေကာင္းလွသည္။

ေအာ္..အကို.. ဝင္ေလ

ဘာလုပ္ေနတာလဲ

ဟင္းခ်က္မလို႕… ဒီေန႕ကၽြန္ေတာ္ခ်က္တဲ့အလွည့္ေလ

ေျခေထာက္က အနာနဲ႕ ဘယ္ျဖစ္မလဲ…

မျဖစ္လို႕လဲမရဘူး.. ဒီေန႕ OT ရွိတယ္ (အခ်ိန္ပိုကို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္) မင္းသူျပန္လာမွာကို ေစာင့္ရင္ ႏွစ္ေယာက္လံုးညစာငတ္မွာ…

ေမာင္က လွ်ာတန္းလန္းျဖင့္ အသက္ထြက္သည့္ပံုလုပ္ျပေတာ့ ကိုယ္ရယ္မိသည္။ ဒီကေလး ဒီေလာက္ခ်စ္ဖို႕ ေကာင္းမွန္းသိရင္ အေစာၾကီးကတည္းက ဝင္လံုးပါတယ္။ အသိေနာက္က်ေလျခင္း…

ကဲပါ… ငါခ်က္ေပးမယ္… ၾကက္သြန္ဘာညာေတာ့ ကူလုပ္ေပးေလ

တကယ္လား… အကို႕လက္ရာစားရေသးတာေပါ့

ဟင္းႏုႏြယ္ရြက္တခ်ဳိ႕ကို သင္သည္။ ၾကက္သြန္ေထာင္းသည္။ ၾကက္သြန္ကို ေမာင္ကအခြံသင္ေနတံုး ကိုယ္က ၾကက္သြန္က စပ္လားဟင္ ဆိုၿပီး စေတာ့ ေမာင္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္သည္။ အကိုကၽြန္ေတာ့္ကို ေလွာင္တယ္ေနာ္…တဲ့ေလ

ဝက္သားကိုအစပ္ ခ်က္သည္။ ဒီႏိုင္ငံမွာေတာ္ေတာ္ရွာဝယ္ရတဲ့ ဝက္သားျဖစ္သည္။ ဟင္းႏုႏြယ္ကို ေၾကာ္သည္။ ကိုယ္ဟင္းခ်က္ေနတာကို မီးဖိုဝကေန လွမ္းလွမ္းေခ်ာင္းေနလို႕ ေအာ္ရေသးသည္။ တကတည္း ကိုယ္ကေညွာ္မိမွာစိုးလို႕ကို သူကယြထေနေသးတယ္။

အားလံုးၿပီးေတာ့ ေရခ်ဳိးဖို႕ ကိုယ့္အခန္းကို ျပန္လိုက္သည္။

*           *           *           *           *

ဟင္… ဒါဆို ထမင္းပဲတူတူစားတာလား.. ဘာမွဆက္မျဖစ္ဘူးေပါ့..

အို..ျဖစ္စရာလား…

ဒီေနရာမွာ ငါနဲ႕ မင္းသူဆိုျဖစ္တယ္သိလား

ေအးေလ… နင္တို႕ႏွစ္ေယာက္က ေခြးငတ္နဲ႕ ဖိနပ္ျပတ္ေလ ျဖစ္မွာေပါ့။ နင္တို႕မွ မျဖစ္ရင္ ဘယ္သူမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး

က်န္းးးးးးးး ေကာင္မေစာ္ကားေနတာ ေစာ္ကားေနတာ..။ အားကိုးေတြရေနတယ္ေပါ့ဟုတ္လား…

လြင္အလုပ္က အျပန္ဝယ္လာေသာ ေဒသခံမုန္႕တမ်ဳိးကို စားေနရင္ ဟီလာထေနၾကတာ ျဖစ္ပါသည္။ ယြလို႕မဆံုးေသးခင္ တံခါးက အသံျမည္လာတယ္။

သြား… သြားဖြင့္.. အဲတာညည္းလင္ေတြေနမွာ… ငါ့ဟာငါဆို ဘယ္သူမွ လာမေခၚၾကဘူး

အမေလး… ညည္းေအာင္ျမင္တာ ငါသိတယ္ ၾကြားမေနနဲ႕

ကိုယ္ကလြင့္ကို တခ်က္လွမ္းပက္လိုက္ရင္း တံခါးဆီလာတယ္။ ထင္တဲ့အတိုင္း ေမာင္နဲ႕ အညိဳ။

အကို.. ညက်ရင္ေသာက္ရေအာင္

ဟမ္

မင္းမေသာက္တတ္ဘူးလို႕ေတာ့ မညာနဲ႕…။ facebook မွာ အရက္ေသာက္တဲ့ပံုတင္ထားတာ ေတြ႕ဖူးတယ္

ဟုတ္တယ္.. ေသာက္တတ္တယ္ သူက။ သြားလိုက္ေလ ညက်ရင္ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ေပါ့…။

လြင္မ်ဳိးက ေနာက္ကေရာက္လာတယ္။

မိတ္ေဆြက ျဖစ္ပါတယ္..။ အရက္ေသာက္မွ မဟုတ္ပါဘူး..လြင္မ်ဳိးရဲ႕

လာခဲ့ပါ.. ပိုရင္းႏွီးသြားတာေပါ့… မင္းလက္ရာေလးေတြ စားေကာင္းတယ္ေနာ္… ျပန္ပီးေက်းဇူးဆပ္ခ်င္လို႕

အညိဳက ကိုယ့္ကိုကလိတယ္ေလ။ ေမာင့္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မခ်ဳိမခ်င္နဲ႕။ တခုခု အပိုဆာဒါးေတြ ထည့္ေျပာထားျပန္ပီလား မသိဘူး..။ ဒီလူၾကီး မနက္ထဲက သူ႕ဆီေရာက္ေနတယ္ ဆိုၿပီးေတာ့။ ဒါနဲ႕ကိုယ္လဲ စကားနည္းရန္စဲ လာခဲ့မယ္လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။

သူတို႕ျပန္သြားေတာ့ လြင္က တစခန္းထတယ္။

ကဲ… အမ်ဳိးသမီး..။ ရွင္ဒီညေတာ့ တူးဝမ္းဆြဲရမလားပဲ

အမေလး… အဲလိုေတာ့ ဖာမဆန္ပါရေစနဲ႕…။ နင့္ဆီကို မင္းသူလႊတ္လိုက္မယ္ေလ

လြင္က အရက္မေသာက္တတ္ပါ…။ ပီးေတာ့လဲ အခ်ိန္ပိုဆင္းရသည္မို႕ ပင္ပန္းသည္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ျငင္းလိုက္ေလသည္။ တကယ္ေတာ့ သူကဗမာျပည္က ရည္းစားႏွင့္ ညတိုင္းစကိုက္ကေန စကားေျပာတာမို႕လို႕ ျဖစ္သည္။

*           *           *           *           *

ေမာင္တို႕ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ ေသာက္ၾကသည္။ ေယာက်ာ္းေတြမူးလာေတာ့လဲ ေျပာေသာစကားမ်ားသည္ ထံုးစံအတိုင္း ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး တိုင္းေရး ျပည္ေရးေတြ ျဖစ္ကုန္သည္။ သူမ်ားႏိုင္ငံက ဘယ္လို ကုိယ့္ႏိုင္ငံကဘယ္လို စသည္ျဖင့္ ျငင္းၾကခုန္ၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒိစကားေတြကို အညိဳက တခြန္းထဲနဲ႕ ျဖတ္ပစ္သည္။

မင္းမွာ ေစာ္မရွိဘူးလား

ကိုယ္ေၾကာင္အမ္းအမ္းျဖစ္သြားတယ္..။ ဟုတ္တယ္ေလ ငါကေျခာက္ေနတာ ေစာ္ရွိစရာလားလို႕ ခုခ်ိန္မွ ပြင့္ခ်လို႕လဲ မျဖစ္။ ကိုယ္ကသူတို႕နဲ႕ စသိထဲက အပုန္းစတိုင္ ေပါင္းလာတာဆိုေတာ့ကာ..။ ေမာင္က မ်က္လံုးေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းစကားအတြက္ ကိုယ့္ကိုအားနာေနျပန္သည္။ အညိဳ႕မ်က္လံုးမ်ားက ေမွးစင္းေနသည္။ ဒဏ္ရာရ သားေကာင္ကို မစားေသးပဲ ကစားခ်င္ေနတဲ့ ေအာင္ႏိုင္သူတေယာက္လိုမ်ဳိး…။ ကိုယ္ဘယ္လို ပံုျပင္ေျပာရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရခက္ေနလိုက္တာ….

ေစာ္ေတြက မေကာင္းပါဘူး … သစၥာမရွိၾကဘူး… သူတို႕နဲ႕ အဆင္မေျပရင္ ၿငီးေငြ႕လာရင္ အေၾကာင္းမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕ ျဖတ္တာပဲ

ေမာင္က ဝင္ေျပာလိုက္တာျဖစ္သည္။ ကိုယ္နည္းနည္းေတာ့ အသက္ရွဴေခ်ာင္သြားသည္။ အညိဳကေတာ့ ၿပံဳးလိုက္တာကို ကိုယ္ျမင္လိုက္သည္။ အညိဳ႕ target က ေမာင္ျဖစ္သြားတယ္။

ေအာ္..ဟုတ္သားပဲ… ဒီအခန္းကုိ ငါေျပာင္းမလာခင္တုန္းက မင္းမွာေစာ္ရွိေသးတယ္ေလ… အဲတာဘယ္လိုျပတ္သြားတာလဲ.. ငါသိသေလာက္ကေတာ့မင္းတို႕ သိပ္ခ်စ္တာ မဟုတ္ဘူးလား

ဟုတ္တယ္

ေမာင္က တံုးတိေျဖသည္။ ဒီတခါ အားနာရတာက ကို္ယ္….

သူ ဒီကိုလဲလာသြားေသးတယ္မဟုတ္လား… စကာၤပူက Nurse မေလးေလ

အင္း… အဲတာေၾကာင့္ ငါေျပာတာေပါ့… မိန္းမေတြက သူတို႕စိတ္ကုန္ရင္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႕ ျဖတ္ပါတယ္ဆို..

ေမာင့္မ်က္လံုးေလးေတြ ေဆြးေဆြးေလးျဖစ္သြားသည္။ ရည္းစားေဟာင္း အစစ္မကိုလြမ္းသြားတာလားေမာင္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေမာင့္ရဲ႕ ဒဏ္ရာအၾကြင္းအက်န္ေတြကို ကိုယ့္ေမတၱာေတြနဲ႕ ေျဖေဖ်ာက္ေပးခ်င္မိတယ္…။

သူတို႕ဆက္ေျပာၾကတာ မိန္းမေတြ သစၥာမရွိတဲ့ အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္သည္။ ၾကာေတာ့ ကိုယ္လဲငံျပာရည္ေစာ္ေတာင္ နံလာသလိုလို။ အသက္ရွဴမဝဘူးဆိုၿပီး ဝရန္တာဘက္ထြက္လာလိုက္သည္။

ေဆးလိပ္ ၂လိပ္ကုန္သည္ အထိ အထဲျပန္မဝင္ျဖစ္ေသးပါ။ ခဏေနေတာ့ ေနာက္ကေနလူတေယာက္က သိုင္းဖက္လိုက္သည္။ ကိုယ့္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

အညိဳ…..။

Oct 29th

အခ်စ္ရူး

By davidmgmg

အခ်စ္ရူး

(ေဒးဗစ္)

“တီတီတီ တီတီတီ တီတီတီ..”

ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ ေကာက္ကိုင္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လီယိုခ်စ္ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ မတတ္သာလို႔ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးျပေနရေသာ လီယိုခ်စ္အမုန္းဆံုးသူငယ္ခ်င္း ေဒးဗစ္ေမာင္ဆီက ျဖစ္ေနသည္။

ေဒးဗစ္ေမာင္ဆိုသည့္ေကာင္က အလြန္ေပြတတ္၊ ရႈပ္တတ္သည့္ေကာင္ျဖစ္သည္။ အခ်စ္ကို ကစားစရာထင္သည့္ေကာင္ျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္တြဲသည္။ သူနဲ႔တြဲခဲ့သူတိုင္းကို အခ်စ္နဲ႔ တြဲခဲ့ျခင္းမဟုတ္။ လိင္ဆႏၵတစ္ခုအတြက္တည္းသာ တြဲခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူက လီယိုခ်စ္နဲ႔ တစ္ၿမိဳ ့တည္းသားျဖစ္သည္။ ၿမိဳ ့အျပင္ဘက္က စက္ရံုတစ္ရံုတြင္ အလုပ္လုပ္သည္။ လီယိုခ်စ္ကေတာ့ ၿမိဳ ့ထဲက မိဘစားေသာက္ဆိုင္ေသးေသးေလးမွာ လုပ္သည္။ အေဆာင္ေနေဖာ္ (၄) (၅) ေယာက္ေလာက္နဲ႔ ဆႏၵၿပီးခဲ့ၿပီးၿပီဟု ေဒးဗစ္ေမာင္က ေျပာဖူးသည္။ သူက ေဖ့ဘုတ္ကို သည္းႀကီးမည္းႀကီးသံုးၿပီး ေဖ့ဘုတ္တြင္ ေတြ႔သည့္သူတိုင္းကို ကာမအတြက္ မိတ္ဖြဲ႔ေလ့ရွိသည္။ ကာမအတြက္ မိတ္ဖြဲ႔သည့္ေနရာတြင္ ေဒးဗစ္ေမာင္သည္ ဘယ္ေလာက္မ်ား တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ေတာ္သည္မသိ။ အေယာက္ေပါင္း (၂၀)ေက်ာ္ၿပီဟု သိရသည္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ေတြ႔ေလတိုင္း အျပင္မွာ ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ ခ်ိန္းေတြ႔ၿပီး လူခ်င္းဆံုသည့္အခါတိုင္း လီယိုခ်စ္နဲ႔ “ဒါ ငါ့ခ်စ္သူကြ” ဆိုၿပီး မိတ္ဆက္ေပးေလ့ရွိသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္က ခါတိုင္း ခ်စ္သူသစ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးေလတိုင္း သူတို႔ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ အမွတ္တရဓာတ္ပံုရိုင္းရိုင္းေတြ ရိုက္ေပးရန္ အကူညီေတာင္းေလ့ရွိသည္။ လီယိုခ်စ္လည္း မတတ္သာသည့္အဆံုး ကူညီေပးခဲ့ရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါမွာလည္း လစာမထုတ္ရေသးလို႔ပါဆိုၿပီး ခ်စ္သူသစ္နဲ႔ သံုးဖို႔ ျဖဳန္းဖို႔အတြက္ ပိုက္ဆံေခ်းေခ်းသြားတတ္သည္။ ေခ်းသြားခဲ့တိုင္း ျပန္ရသည္မရွိ။ “ေနာက္လ လကုန္ရင္ ျပန္ဆပ္ပါ့မယ္” ဆိုၿပီး အခ်ိန္ဆြဲ ဆင္ေျခေပးေလ့ရွိသည္။ လီယိုခ်စ္ကလည္း “မရွိဘူး” လို႔ ျငင္းဆိုေလတိုင္း “လီကလည္းကြာ၊ မင္း့မွာ ရွိတာျဖင့္ သည္သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္တည္းကိုမ်ား” ဆိုၿပီး မရမကေခ်းသြားတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ လီယိုက သူငယ္ခ်င္းပီပီ ကူးစက္ေရာဂါေတြ ရမွာစိုးေသာေၾကာင့္ အေပါင္းအသင္းဆင္ျခင္ဟု သတိေပးေတာ့လည္း အေဖာ္ကို စနစ္တက်သံုးလို႔ စိတ္မပူပါနဲ႔ကြာ ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတတ္သည္။ ကြန္ဒံုးကို ဘယ္ေလာက္ပဲ စနစ္တက်သံုးသံုး အေဖာ္အေပါင္းေတြက မ်ားလြန္းေသာေၾကာင့္ ကူးစက္ေရာဂါမရႏိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူက တတ္အပ္ေျပာႏိုင္မလဲ။ လီယိုခ်စ္ကေတာ့ မတတ္သာလို႔ ေပါင္းေနရတဲ့ ေဒးဗစ္ေမာင္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ မခင္။ ကာမမိတ္ေဆြလည္း မရွိ။ ကာမလိုက္စားျခင္းကို စိတ္မ၀င္စား။ ေဒးဗစ္ေမာင္က “မင္းစိတ္ပါရင္ ေျပာေလ၊ ဘာမွရွက္စရာမရွိဘူး” ဟု တိုက္တြန္းလာေသာ္လည္း လီယိုခ်စ္က ပစ္ပစ္ခါခါျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ တစ္ေန႔ေန႔ ေပၚလိမ့္ႏိုးႏိုးဆိုသည့္ ခ်စ္သူအတြက္ ကိုယ္က လိပ္ျပာသန္႔သန္႔နဲ႔ ျဖဴစင္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဆင္ျခင္ထားသည္။

အီမွ် ေပြတတ္၊ ရႈပ္တတ္၊ လိမ္လည္တတ္သည့္ ေဒးဗစ္ေမာင့္ကို လီယိုခ်စ္ မခင္ခ်င္ခဲ့ပါ။ ၿမိဳ ့ေသးေသးေလးမွာ ကိုယ့္လိုဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္လူမ်ိဳးက ေဒးဗစ္ေမာင္တစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိျခင္းေၾကာင့္ ခင္ေနရသည္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပုန္းေရွာင္ဖယ္ခြာေသာ္လည္း ေဒးဗစ္ေမာင္က ပြဲလမ္းသဘင္ေလးေတြရွိေလတိုင္း၊ ရံုးပိတ္ေလတိုင္း ေမွ်ာ့ေကာင္လို လာလာတြယ္ကပ္တတ္သည္။ လာလာတြယ္ကပ္ေလတိုင္း ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္စကားေတြေျပာသည္။ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ကူးထားေလေသာ ညစ္ညမ္းဗီြဒီယိုေတြ၊ ညစ္ညမ္းဓာတ္ပံုေတြကိုျပသည္။ ေကာင္ေခ်ာေတြရဲ့ ဟိုအေၾကာင္း သည္အေၾကာင္းေတြ မ၀တမ္းေျပာသည္။ လီယို႔မွာေတာ့ နားမေထာင္ခ်င္ေပမဲ့ ေအာင့္အည္းၿပီး နားေထာင္ရသည္။ ခုလည္း ဖုန္းဆက္လာသည္ဆိုေတာ့ ဘာကိစၥေတြမ်ား ဖန္တီးဦးမည္မသိ။

“ေျပာ ေဒးဗစ္”

“ငါမနက္ျဖန္ မင့္ဆီလာမယ္၊ အေဖာ္တစ္ေယာက္လည္းပါမယ္၊ မင္းနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးခ်င္လို႔ ေနာ္”

ေဒးဗစ္စကားေၾကာင့္ “ေတာက္” ကနဲ႔ မၾကားတၾကားေလး ေတာက္ေခါက္လိုက္သည္။

“ငါ မအားဘူးကြာ”

“မအားလည္းလာမွာကြာ၊ အခုတစ္ေယာက္က အျခားမဟုတ္ဘူး၊ ငါ့ခ်စ္သူစစ္စစ္ကြ၊ သူကလြဲၿပီး ေနာက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္”

ဘာမွ အဆက္အစပ္မရွိသည့္ ေဒးဗစ္ေမာင့္စကားေတြကို ယီယိုခ်စ္ နည္းနည္းေလးမွ မယံုေပမဲ့.

“ေအးပါကြာ”

ဟု ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

 “မင္းကို ငါတစ္ခုေလာက္ႀကိဳေျပာထားပါရေစ၊ ငါ သည္တစ္ခါ တကယ္ပဲ သူတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ သစၥာရွိရွိခ်စ္ေတာ့မွာမို႔ အရင္က ငါ့အေၾကာင္းေတြကို သူ႔ကို မေျပာပါနဲ႔လို႔ ငါေတာင္းဆိုပါတယ္သူငယ္ခ်င္း”

“ေအးပါ ေအးပါ”

 “ငါ မင္းကို ယံုလိုက္မယ္ေနာ္၊ ငါ့အတိတ္အေၾကာင္းေတြ သိတဲ့သူဆိုလို႔ မင္းတစ္ေယာက္တည္းရွိတာမို႔ပါ၊ သူက ငါတို႔….ၿမိဳ ့အေနာက္ဘက္က (၁)မိုင္ပဲေ၀းတဲ့ ကုန္းရြာကေလ၊ ကုန္းရြာကို သိတယ္လား”

“အင္း သိတယ္”

“သူက မေလးရွားကေန ျပန္လာတာ ရက္ပိုင္းပဲရွိေသးတယ္၊ ငါနဲ႔ ေဖ့ဘုတ္မွာပဲ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ၾကတာေလကြာ၊ ဟဲဟဲ မယံုမရွိနဲ႔ေနာ္၊ သူကစၿပီး ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ေျပာတာကြ၊ ငါကလည္း အေနနီးလို႔ သူ႔ကို တစ္သက္လံုးခ်စ္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္၊ မင္းနဲ႔လည္း သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ မိတ္ဆက္ေပးထားရင္ေကာင္းမယ္ထင္လို႔”

“ေအးပါကြာ ေအးပါ”

“ဟဲဟဲ မင္းကလည္း သူငယ္ခ်င္းပီပီ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလးေျပာစမ္းပါကြာ၊ မင့္ပံုစံက တံုးတိတိနဲ႔၊ မင္းတို႔ဆိုင္ေထာင့္ေလးမွာ လာထိုင္မွာေနာ္၊ မင္း မအားလည္း မင္းအားတဲ့ခ်ိန္ထိ စားရင္းေသာက္ရင္း ေစာင့္ေနမွာေပါ့ကြာ”

“ေအးပါကြာ၊ ေျပာစရာက်န္ေသးလား၊ ငါက အားတာမဟုတ္ဘူး”

လီယိုလည္း စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ ေျပာပစ္လိုက္သည္။

“မရွိေတာ့ပါဘူးကြာ၊ ဒါပဲေနာ္သူငယ္ခ်င္း ဘိုင့္ဘိုင္”

ဖုန္းခ်ၿပီးေတာ့ လီယိုခ်စ္ စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းယမ္းရင္း ညည္းတြားလိုက္သည္။

“ေတာက္! ေတာ္ေတာ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးတဲ့ေကာင္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဒိုးဆိုင္ကယ္ေပၚတြင္ လွ်ပ္စီးေရာင္ဂ်ာကင္အကၤ ်ီ၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကိုယ္စီ၊ ေနကာမ်က္မွန္မ်ားႏွင့္ ေခတ္လူငယ္ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္။ ေနာက္က ေကာင္ေလးက ေရွ ့ကေကာင္ေလး၏ ခါးအား တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ထားရင္း လိုက္ပါလာသည္။ ထိုဆိုင္ကယ္ေလးက ယီယိုခ်စ္တို႔၏ ဆိုင္ေရွ ့အေရာက္တြင္ ထိုးရပ္လိုက္သည္။ ထိုေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကား ေဒးဗစ္ေမာင္ႏွင့္ ေဒးဗစ္ေမာင္၏ ခ်စ္သူေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္တို႔ျဖစ္သည္။

ေဒးဗစ္ေမာင္က ေနကာမ်က္မွန္ေလးခၽြတ္ၿပီး

“လာ ခ်စ္ခ်စ္ သည္ဆိုင္ႀကီး ငါ့သူငယ္ခ်င္းယီယိုခ်စ္ရဲ့ ဆိုင္ေပါ့”

ေသာမတ္(စ္) ဆိုသူက ဆိုင္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး

“ေၾသာ္” ဟု ေရရြတ္လိုက္သည္။

“မင့္ကို ငါ့ခ်စ္သူဆိုၿပီး မိတ္ဆက္ေပးမွာေနာ္”

“ေအးေပါ့ကြာ”

“လာ”

ေသာမတ္(စ္)က ေဒးဗစ္လက္ေလးကို ဆြဲထားရင္း လိုက္ပါလာသည္။

ဆိုင္ထဲမွာ လူတခ်ိဳ ့သာရွိေနသည္။ ဆိုင္ေကာင္တာတြင္ စာရင္းမွတ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္း လီယို႔ကို ေတြ႔လုိက္ရေသာေၾကာင့္ ေဒးဗစ္က လက္ေလးေ၀ွ ့ၿပီး လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္သည္။

“ေဟး လီ”

အသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဒးဗစ္နဲ႔ ေဒးဗစ္နဲ႔ ရြယ္တူေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေဒးဗစ္ေဘးက လူက ေဒးဗစ္၏ ခ်စ္သူပဲျဖစ္ရမည္။ ၀တ္စားထားပံုက ေခတ္မီလန္ပ်ံေနေသာေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ကဲ့သို႔ အဆိုးအေပတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ရမည္ဟု လီယိုခ်စ္မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ လီယိုခ်စ္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ျပံဳးျပလိုက္သည္။

ေဒးဗစ္ေမာင္တို႔က ကိုယ္ေျပာေသာစကားကို ေဘးလူေတြ မၾကားရေစသည့္ ထိုင္ေနက် တိတ္ဆိတ္သည့္ ေထာင့္ေနရာေလးေတြ သြားထိုင္လိုက္သည္။ ထိုင္ထိုင္ခ်င္း စားပြဲထိုး ေကာင္ေလးငယ္ငယ္ေလးက လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းပန္းကန္ႏွစ္ခြက္နဲ႔ လာရပ္သည္။ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႔ စားပြဲအား သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္း..

“ဟာ ကိုေဒးဗစ္ေရာက္လာၿပီလား၊ မွာေနက် ရွမ္းေခါက္ဆြဲပဲလားဗ်”

“ေအးကြာ၊ ၀က္အူေတာင့္ေရာ၊ အမဲေျခာက္ကင္ေရာခ်ကြာ၊ စမူဆာေရာေပးဦး၊ ဘီယာေရာ ေလးခြက္ခ်”

“ဟုတ္ကဲ့ ရပါ့မယ္၊ ခဏေလးေစာင့္ပါေနာ္”

“ေအး ေအး”

ခဏအၾကာ လီယိုခ်စ္က စားပြဲထိုးေကာင္ေလးနဲ႔အတူ စာေသာက္ဖြယ္မ်ား သယ္လာရင္း ေရာက္လာသည္။ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက ခင္မင္ႏွစ္လိုေသာ အျပံဳးနဲ႔.

“အားရပါးစားသံုးေဆာင္ပါကိုေဒးဗစ္ေရ”

ဆိုၿပီး ထြက္သြားသည္။

“ခ်စ္ခ်စ္ ဒါ ငါ့သူငယ္ခ်င္းလီယိုခ်စ္ေလကြာ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ဗ်ာ”

ေသာ္မတ္(စ္)ေက်ာ္က လက္တြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

“ကိုလီယိုခ်စ္ရဲ့အေၾကာင္းေတြ ေဒးဗစ္က ေျပာျပဖူးပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ပါ”

“ေၾသာ္ အင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

ေဘးမွာ ျပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေဒးဗစ္က

“လီ ဒါက ငါ့ခ်စ္သူ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလကြာ၊ ဟဲဟဲ၊ ေခ်ာတယ္မဟုတ္လား”

“အင္း အင္း ေခ်ာတာေပါ့”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က လီယိုခ်စ္အား ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ျပံဳးျပေနေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္အား လီယိုခ်စ္ တဒဂၤမွ် ၾကည့္လိုက္မိသည္။ အေ၀းကေန ျမင္လိုက္ရတုန္းက လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီေအာင္ ၀တ္စားထားျခင္းေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ကဲ့သို႔ အဆိုးအေပတစ္ေယာက္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ေတြးထားခဲ့သည္။ အနီးကပ္ျမင္လိုက္ရေတာ့ ထင္ထားသလို မဟုတ္ပဲ အေနတည္ၾကည္ေအးစက္ေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖစ္ေနသည္။ မ်က္ႏွာေလးက ျဖဴႏုေခ်ာမြတ္ေနၿပီး အလြန္ေခ်ာေမာလွပသန္႔ျပန္႔ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ပန္းႏုေရာင္သမ္းေနေသာ တင္းေစ့ေနသည့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ႏႈတ္ခမ္းလႊာေလးနဲ႔ စူးရွေနေသာ မ်က္၀န္းေလးကို လီယိုခ်စ္ တဒဂၤစြဲမက္မိသြားသည္။ မ်က္၀န္းခ်င္းပင္ မဆံုရဲေတာ့ပဲ ဖ်တ္ကနဲ႔ မ်က္လႊာေလး ခ်လိုက္မိသည္။ လက္ေခ်ာင္းေတြက အလိုလိုတုန္ယင္ေနသလိုလို။

“လီ မင္းမအားရင္ သြားလိုက္ေလ၊ ငါတို႔ စားေသာက္ၿပီးမွ စကားေျပာၾကတာေပါ့”

ေဒးဗစ္ေျပာလာမွ လီယိုလည္း အသိစိတ္၀င္သြားၿပီး အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပံဳးထားရင္းနဲ႔..

“ေၾသာ္ ေအး ငါ အလုပ္နည္းနည္းလုပ္လိုက္ဦးမယ္၊ ျဖည္းျဖည္းသံုးေဆာင္ၾကပါေနာ္ကိုေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ”

လီယိုေနရာမွ ထၿပီး ေကာင္တာေလးဆီ ထိုင္လိုက္သည္။ ေရးမွတ္စရာရွိေသာ စာရင္းကို ရပ္ၿပီး ေဒးဗစ္တို႔ဆီ ေငးၾကည့္လိုက္သည္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးသည္ သူခြံ႔ကိုယ္ခြံ႔နဲ႔ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ႔ စာေသာက္ေနသည္။ ေသာ္မတ္(စ္)ေက်ာ္ဆိုသူေလးက ေဒးဗစ္အား ခြံ႔ေကၽြးလိုက္တာျမင္ေတာ့ လီယို႔ရင္ထဲ နာက်င္သြားရသလိုလို။ အလိုမက်သလိုလို။ မလိုမုန္းတီးသလိုလို ခံစားလိုက္ရသည္။ လီယိုေငးေနစဥ္ ေဒးဗစ္က လီယို႔အား လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေဒးဗစ္တို႔ အျဖစ္ကို လီယိုေငးေနမွန္းသိေသာေၾကာင့္ ေဒးဗစ္က ေသာ္မတ္(စ္)ေက်ာ့္အား လီယို႔ေရွ ့တြင္ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ခြံ႔ေကၽြးျပလိုက္သည္။ ေသာ္မတ္(စ္)ေက်ာ္အား ေဒးဗစ္က သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ လီယို႔အား သက္ေသျပလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒးဗစ္က ရယ္ရယ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ လက္မေလးပင္ ေထာင္ျပလိုက္ေတာ့ လီယိုလည္း အျပံဳးအတုျဖင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးျပံဳးျပလိုက္ရသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ဘက္ ျပန္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့လည္း ေဒးဗစ္ေမာင္က လီယို႔ဘက္ၾကည့္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ကလည္း ေဒးဗစ္ေမာင္ၾကည့္ရာဘက္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာေၾကာင့္ လီယိုနဲ႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုသြားသည္။ သို႔ေသာ္ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုသြားသည္ဟု ႏွစ္ေယာက္စလံုး သိရွိလိုက္သည့္အေျခအေနမ်ိဳးမဟုတ္။ လီယိုက ေသာ္မတ္(စ္)ဘက္ ၾကည့္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေသာ္မတ္(စ္)က လီယို႔ဘက္ၾကည့္မည္ကို လီယိုက ရိပ္မိသိရွိသြားၿပီး ေသာမတ္(စ္)လွည့္လွည့္ခ်င္း ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္သည္။ ေသာ္မတ္(စ္) မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမည္ကုိ လီယို အလုိလိုရွက္ေနမိသည္။ ေသာမတ္(စ္)အား ၾကည့္ေနသည္ကိုလည္း ေသာမတ္(စ္)သိသြားမွာ အစိုးရိမ္ေနမိသလို ခံစားရသည္။

ေသာမတ္(စ္)ေလးကို တိတ္တိတ္ေလးၾကည့္ေနမိၿပီး လီယုိ႔စိတ္ထဲ စိတ္ရိုင္းေတြ ၀င္ေနသလိုလိုသို႔။ ေဒးဗစ္ေမာင့္အားလည္း မလိုမုန္းတီးစိတ္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္ေနရသည္။ အခုခ်ိန္မွာ ေဒးဗစ္ေမာင္နဲ႔ ေသာမတ္(စ္)တို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခ်င္စိတ္မရွိတာေၾကာင့္ အလုပ္မ်ားဟန္ေဆာင္ေနလိုက္မိသည္။ တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ၾကာမွ ေဒးဗစ္နဲ႔ ေသာမတ္(စ္)က လီယို႔ေရွ ့လာရပ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာသည္။

“လီေရ ငါတို႔ျပန္ေတာ့မယ္ေဟ့၊ မင္းသည္ေလာက္အလုပ္ရႈပ္ေနမယ္မွန္းသိရင္ ေနာက္ေန႔မွ လာမွာေပါ့ကြာ၊ အဲ့သည္အခါက်မွပဲ စကားေတြ တ၀ႀကီးေျပာၾကတာေပါ့ေနာ့္”

“ေအး ေအးေပါ့”

“ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ကိုလီယိုခ်စ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ ေကာင္းေကာင္းသြားၾကပါေနာ္၊ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ ဧည့္၀တ္မေက်မိတာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ”

“မဟုတ္တာဗ်ာ၊ ရပါတယ္”

“ေနာက္တစ္ခါဆို အားေအာင္ လုပ္ထားကြာ၊ ငါတို႔ ၿမိဳ ့ထဲ ေလွ်ာက္လည္ၾကမယ္ေနာ္”

“ေၾသာ္ ေအးပါ”

ေဒးဗစ္က လီယို႔ပုခံုးေလးကို ပုတ္ၿပီး ထြက္သြားသည္။ ေဒးဗစ္တို႔ထြက္သြားေတာ့ က်န္ခဲ့သည့္ လီယုိ႔စိတ္ေတြ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ေနရသည္။ ေသာ္မတ္(စ္)အားလည္း စိတ္ပူလြန္းသလိုလိုခံစားေနရသည္။ ေဒးဗစ္အား ေျပာခ်င္သည့္ စကားေလးကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာရမည္မို႔ သြက္သြက္ေလးလွမ္းၿပီး “ေဒးဗစ္ ခဏ” ဟု လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္က ဆိုင္ကယ္ေပၚ တက္မည္လုပ္ေနရင္းက “ဘာလဲ” ဟု ထူးလိုက္သည္။

“ေျပာစရာေလးရွိတယ္၊ သည္ဘက္လာ”

ဆိုၿပီး တစ္ေနရာရာဆီ လက္ဆြဲေခၚသြားသည္။ ေနရာေရာက္ေတာ့ တိုးတိုးေလးေျပာလုိက္သည္။

“မင္း အေဖာ္သံုးဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္၊ မင္းအတြက္ေျပာေနတာ”

တကယ္ေတာ့ လီယိုက ေဒးဗစ္အား  စိတ္ပူျခင္းမဟုတ္။ ေပြရႈပ္လြန္းသည့္ ေဒးဗစ္ဆီက ကူးစက္ရာဂါေတြ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးဆီ ကူးစက္သြားမွာ စိုးရိမ္ေနျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

“ဟဲဟဲ မင္းကလည္းကြာ၊ စိတ္ခ်စမ္းပါ”

“မရဘူး၊ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ေဆးမစစ္ရေသးဘူးမဟုတ္လား၊ ေဆးမစစ္ခင္အတြင္း အေဖာ္သံုးပါလို႔ ငါ့ကို ကတိေပး၊ မေပးရင္ မင္းရဲ့အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြ ငါ သူ႔ကိုေျပာပစ္မွာ”

မတတ္သာသည့္အဆံုး လီယို ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္မိသည္။

“ဟက္ ဟက္ ဟက္၊ လီရယ္၊ ေအးပါကြာ ေအးပါ၊ ဟက္ ဟက္၊ မင္းစိတ္ပူပံုကေတာ့ေလ၊ ငါ့အေမက်ေနတာပဲ၊ ဟက္ဟက္”

“ငါေနာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊ အတည္ေျပာေနတာ၊ သူ ေနာက္ေၾကာင္းရွင္းမရွင္း ငါမသိေပမဲ့ သူ႔မွာ ကူးစက္ေရာဂါမရွိဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး”

“ဟုတ္ကဲ့ပါေမေမႀကီးေရ ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ သားသားဂရုစိုက္ပါ့မယ္၊ ဟက္ဟက္”

ေဒးဗစ္က ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ လက္ေ၀ွ ့ၿပီး လွည့္ထြက္သြားေလသည္။

“သြားလိုက္ဦးမယ္ ကိုလီယိုခ်စ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ဂရုစိုက္ျပန္ပါ၊ ေနာင္လည္း လာခဲ့ပါဦးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ လာခဲ့ပါ့မယ္ဗ်ာ”

လက္ေလးေ၀ွ ့ျပရင္း ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ထြက္သြားသည့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကို ၾကည့္ၿပီး လီယိုလည္း “ဟင္း” ကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညအိပ္ယာထက္မွာ လီယိုဟိုသည္လူးလွိမ့္ရင္း အိပ္ယာခင္းေတြပင္ ေၾကမြကုန္ၿပီ။ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေလေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ တင္းေစ့ေနေသာႏႈတ္ခမ္းေလးနဲ႔ စူးရွေသာ မ်က္၀န္းေလးမ်ားကို လီယုိေမ့မရျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။ အခ်ိန္တိုင္း ေသာမတ္(စ္)၏ မ်က္ႏွာေလးကိုပဲ မ်က္၀န္းထဲမွာ ေပၚေပၚလာရသည္။ လီယိုေငါက္ကနဲ႔ ထလိုက္မိသည္။ ေခါင္းလည္း တယမ္းယမ္းလုပ္ေနမိသည္။

မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သူဟာ ေဒးဗစ္ရဲ့ ခ်စ္သူပဲ။ ငါ ဘာေၾကာင့္ သူ႔ကို မေမ့ႏိုင္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ သူမ်ားရဲ့ ခ်စ္သူကို ခ်စ္ေနမိလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ သူမ်ားရဲ့ ခ်စ္သူကို လုယူလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ငါ ဘာေၾကာင့္ လူဆိုးတစ္ေယာက္လုပ္ရမွာလဲ။ ဆက္လက္ၿပီး လီယိုေခါင္းယမ္းလိုက္ရျပန္သည္။

မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ငါ သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္မိသြားခဲ့သလား။ သူ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ငါ့ႏွလံုးသားထဲမွာ တစ္ခုခုျဖစ္သလို ခံစားသြားခဲ့ရတာပဲ။ ခါတိုင္း ေဒးဗစ္ရဲ့ ခ်စ္သူေတြေရွ ့မွာ ရဲရဲတင္းတင္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေပမဲ့ သူ႔ေရွ ့မွာက်ေတာ့ လက္ေတြ ေျခသလံုးေတြ တုန္မိခဲ့ရတာပဲ။ မ်က္ႏွာခ်င္းလည္း ရဲရဲတင္းတင္း မဆိုင္ရဲ ျဖစ္ခဲ့ရတာပဲ။ စကားေတြလည္း ထစ္ေငါ့ခဲ့ရ။ သူ႔ကိုလည္း ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနမိခဲ့ရတာပဲ။ အဲ့လိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြက သူ႔ကို႔ ငါ ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်င္းခ်စ္သြားေစမ်ိဳးလားလား။ ဟုတ္တယ္။ ငါ သူ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္သြားခဲ့ရတာ။ ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ရင္မခုန္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ သည္ေလာက္ ေမ့မရေအာင္ သတိရေနတာမ်ိဳးမျဖစ္ဖူးဘူး။ ဘယ္သူ႔ေ၇ွ ့မွာမွ ေျခေတြ လက္ေတြ မတုန္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဟုတ္တယ္။ သူဟာ ငါ ရင္ခုန္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္သူပဲ။ ငါ ေနာင္ေပၚလာမဲ့ ခ်စ္သူအတြက္ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ေနလာခဲ့လာတာက သူ႔အတြက္ပဲ။ သူဟာ ငါ့အတြက္ပဲ။

ဟုတ္ၿပီ။ ေဒးဗစ္ေမာင္ဆိုတဲ့ေကာင္က ေပြတတ္သူပဲဟာ။ ခ်စ္သူေတြလည္း တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ေျပာင္းခဲ့သူပဲ။ ငါရင္ခုန္ရတဲ့ သူ႔ကိုလည္း ပစ္ထားၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္မေျပာင္းဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ဘူး။ ေပြရႈပ္မႈေၾကာင့္ ကူးစက္ေရာဂါေတြ ျပည့္ႏွက္ေနမဲ့ ေဒးဗစ္ဆီက ေရာဂါေတြ ငါ့ခ်စ္သူေလးဆီ ကူးစက္သြားမလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ငါ့ခ်စ္သူေလးကို ေဒးဗစ္ေမာင့္အတြက္နဲ႔ ဘ၀ပ်က္စီးသြားမွာ မလိုလားဘူး။ ငါ သူ႔ကို ကယ္ရမယ္။ ေဒးဗစ္ေမာင့္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားမဲ့ သူ႔ရဲ့ ဘ၀ေလးကို ကယ္ရမယ္။ ေဒးဗစ္လက္ထဲက ထုတ္ယူရမယ္။ လီယိုဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္.. ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္….ေဘးဘီေဘး…..”

ဖုန္းသံေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ေကာက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လီယိုခ်စ္ဆီက ျဖစ္ေနသည္။

“ေျပာ လီ.”

“ေဒးဗစ္၊ ငါ မနက္ျဖန္ညအလုပ္နားမလို႔ စဥ္းစားထားတယ္၊ မင္း ငါ့ဆီအလည္လာမလား”

“တကယ္လား၊ လာမွာေပါ့ကြ၊ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေလးေရာ ေခၚခဲ့ရမလား”

“ေအးေခၚခဲ့ေလ၊ ငါတို႔ သံုးေယာက္ ေသာက္ၾကစားၾကမယ္၊ မင္းႀကီးႀကိဳက္ဘီယာဆိုင္သြားေသာက္ၾကမလား”

“အိုးး သိပ္အိုေကတာေပါ့ကြာ၊ မိုးမခ်ဳပ္ခင္ေလး လာခဲ့မယ္ေနာ္သူငယ္ခ်င္း”

“ေအးေအး၊ လာျဖစ္ေအာင္ လာခဲ့ေနာ္”

“ငါ အခုခ်က္ခ်င္းပဲ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေလးကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္ဦးမယ္”

“ေအး ငါေစာင့္ေနမယ္၊ ဒါပဲေနာ္ ဘိုင့္ဘိုင္”

“ရႊီ..”

လီယိုခ်စ္ျပံဳးလိုက္သည္။ ထိုအျပံဳးသည္ မဲ့ရြဲ႔ေသာအျပံဳး။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အတတ္ႏိုင္ဆံုးလွပသန္႔ျပန္႔ေနေအာင္ ၀တ္စားထားရင္း အိမ္ေရွ ့တြင္ ေဒးဗစ္ေမာင္တို႔ အလာကို လီယုိခ်စ္ေစာင့္ေနမိသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ေရွ ့တြင္ လီယိုခ်စ္ ေခ်ာေမာလွပေနမွျဖစ္မည္။ ညီအစ္ကိုမသိတသိအခ်ိန္ေလးတြင္ ေဒးဗစ္ေမာင္တို႔ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ဆိုင္ကယ္ဒိုးျဖင့္ေရာက္လာသည္။ ထိုဒိုးဆိုင္ကယ္အား ေဒးဗစ္ေမာင္သည္ ႀကိဳက္လြန္းသျဖင့္ ၀ယ္ျဖစ္ေအာင္ ၀ယ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

“ေရာက္လာၿပီကိုး”

ေနာက္ကေနလိုက္လာေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးကို လီယိုခ်စ္အရင္ဆံုးၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဂ်င္းျပာေရာင္ၾကပ္ၾကပ္ေလးနဲ႔ အျပာႏုေရာင္တီရွပ္လည္ဟိုက္ေလးကို ၀တ္ထားျခင္းေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္သည္ ပြင့္သစ္စပန္းေလးလို ပ်ိဳျမစ္လွပေနသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က လီယုိခ်စ္အား ရႊင္ပ်ေသာ အျပံဳးျဖင့္ ျပံဳးျပလိုက္ေတာ့ လီယိုခ်စ္လည္း ျပန္လည္ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ေစာင့္ေနရတာ ၾကာၿပီလားကိုလီယိုခ်စ္”

“ဟဲ မၾကာေသးပါဘူး၊ အခုမွပဲ ၀တ္စားျပင္ဆင္ၿပီးလို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရံုပဲရွိေသးတယ္၊ အိမ္ထဲ ၀င္ဦးမလားေဒးဗစ္”

“မ၀င္ေတာ့ပါဘူးကြာ၊ မင့္အိမ္၀င္တာ ဘာေကာင္းတာရွိလို႔လဲ၊ ဟဲဟဲ လာလာ ျမန္ျမန္တက္၊ ငါ့ဆိုင္ကယ္နဲ႔ပဲ သံုးေယာက္သြားၾကတာေပါ့”

ဆိုင္ကယ္တစ္စီးတည္း သံုးေယာက္ဆံ႔သည္။ သံုးေယာက္စီးရမည္ဆိုေတာ့ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးနဲ႔ ပူးပူးကပ္ကပ္ေလးေနရမည္မို႔ လီယိုခ်စ္ေပ်ာ္သြားမိသည္။ သို႔ ေသာ္ ၀မ္းသာစိတ္ကို ဟန္ေဆာင္ရင္း..

“ျဖစ္ပါ့မလား၊ သံုးေယာက္ႀကီး၊ ငါ့ဆိုင္ကယ္နဲ႔ပဲ လိုက္တာေပါ့”

“ျဖစ္ပါတယ္ကြာ၊ လာစမ္းပါ၊ ခ်စ္ခ်စ္ သည္ဘက္ကို နည္းနည္းတိုးဦး၊ လီ မင္းက ေနာက္ဆံုးကတက္”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ေရွ ့သို႔ တိုးေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ေနာက္တြင္ တစ္ေယာက္စာ ေနရာေလးလြတ္သြားသည္။ လီယိုခ်စ္လည္း ၀မ္း၀မ္းသာသာျဖင့္ တက္ခြထိုင္လိုက္သည္။

“ရၿပီလား လီ”

“ရၿပီ ရၿပီ၊ အာ ခဏေလးေနဦး ငါ့ေျခေထာက္ ဘယ္နားတင္ရမလဲ”

“သည္ေပၚပဲတင္လိုက္ပါဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က ေဒးဗစ္ေျခေထာက္ေပၚတင္ထားလိုက္မယ္”

“ေၾသာ္ ေအး”

“ရၿပီ ေမာင္းေတာ့..”

“ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္…”

ေဒးဗစ္ဆိုင္ကယ္ေလး အသံတထုပ္ထုပ္ေပးၿပီး မီးခိုးတအူအူထြက္ရင္း ေလလိုလ်င္ျမန္စြာ ေျပးထြက္သြားသည္။

လီယိုခ်စ္စိတ္ထဲ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိသည္။ လီယိုခ်စ္၏ေရွ ့၊ လီယို၏ရင္ခြင္ေနရာေလးတြင္ လီယိုခ်စ္ရင္ခုန္ရေလေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလး ရွိေနသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ေက်ာေလးကို ဖက္ထားသလိုေလး ရွိေနရသည္ကို လီယိုခ်စ္အလြန္ေက်နပ္ေနမိသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ အသားအေရေလးေတြ ထိေတြ႔ေနရသည္မို႔ အလြန္ႏူးည့ံအိစက္ေနသည္။ နက္ေမွာင္ေသာ ေကသာေလးဆီက သံလြင္ဆီနံ႔ သင္းသင္းေလးရေနသည္။ က်စ္လ်စ္ေသးသြယ္ေနေသာ ၀င္းအိအိကိုယ္ခႏ္ဓာေလးဆီမွ ေရေမႊးနံ႔သင္းသင္းေလးလည္း ရေနသည္။ သူ႔ကိုယ္နံ႔ေတြထဲမွာ လီယိုတရႈိက္မက္မက္ ရႈရႈိက္ရင္း ေပ်ာ္၀င္ေနမိသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္က ခ်ဳိင့္ခြက္ထဲ ေမာင္းသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ လီယိုခ်စ္သည္ အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မခံပဲ ခ်ဳိင့္ခြက္ေၾကာင့္ ေဆာင့္ေဆာင့္သြားသည့္ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ကိုယ္ေလးအား ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းထိေတြ႔ပစ္လိုက္သည္။ မင္းသိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါလားေသာမတ္(စ္)ရယ္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ေဒးဗစ္ေမာင္၏ ခါးေလးအား တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ေပြ႔ဖက္ထားသည္ကိုေတာ့ လီယိုခ်စ္ အလြန္ခံျပင္းမိသည္။

ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ေနရာလြတ္တစ္ခုတြင္ ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္က သြက္လက္သူပီပီ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးအား တစ္ခုၿပီးတစ္ခု တတြတ္တြတ္မွာေနသည္။

“ဟဲ ဟဲ အခြင့္အေရးရတုန္း အားရပါးရ စားၾကေသာက္ၾကတာေပါ့ကြာ၊ ဟုတ္တယ္ေနာ္ခ်စ္ခ်စ္”

“ဟုတ္တာေပါ့ကြာ”

ေဒးဗစ္က ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ပုခံုးေလးကို ေပြ႔ဖက္ထားသည္။ ပါးေလးအား တရႊတ္ရႊတ္ လွမ္းလွမ္းနမ္းေနေလသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ကေတာ့ လီယိုခ်စ္၏ေရွ ့မို႔ နည္းနည္း ရွက္ေနဟန္ရွိသည္။ လီယိုခ်စ္အတြက္ေတာ့ အလြန္ခံျပင္းဖို႔ေကာင္းသည္။ ခံျပင္းလွ်က္နဲ႔ ဟန္ေဆာင္ကာ ျပံဳးျပေနရသည္။

“ဒါနဲ႔ ကိုလီယိုက အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲဟင္”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

“ဟင္ ကၽြန္ေတာ္လား၊ (၂၃)ႏွစ္ရွိၿပီ၊ ေဒးဗစ္နဲ႔ အတူတူပဲေပါ့”

“ေၾသာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ရြယ္တူပဲကိုး၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း (၂၃)ႏွစ္ဗ်၊ ကိုလီယိုက ေတာ္ေတာ္ထြားတာပဲေနာ္”

“အင္း မင္းလည္းထြားပါတယ္၊ ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းလို ရင္းရင္းႏွီးႏွီးနဲ႔ လီလို႔ ေခၚႏိုင္ပါတယ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ လီလို႔ပဲေခၚမယ္ေနာ္”

ေဘးမွ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ ေဒးဗစ္ေက်ာ္က ပဲႀကီးေလွာ္ တကၽြတ္ကၽြတ္၀ါးရင္း ခ်စ္သူေလးေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္အား တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနေလသည္။

“ေရာ့ ခ်စ္ခ်စ္ ပါးစပ္ဟ”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ပါးစပ္ထဲသို႔ အသားတံုးကို ခြံ႔ေကၽြးလိုက္သည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ကလည္း ၀ါးစားလိုက္သည္။

“ဟဲဟဲ၊ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ကေလ အရမ္းအရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္သိလား၊ ေရာ့ မ်ားမ်ားစားခ်စ္ခ်စ္၊ ဘီယာေရာေသာက္ဟဲဟဲ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္လည္း ေဒးဗစ္ေမာင့္သေဘာ လိုက္လုပ္ေနရသည္။ လီယိုခ်စ္အားလည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ လွည့္ၾကည့္မိသည္။ လီယိုခ်စ္ကလည္း ျပံဳးျပေပးေနရသည္။

“လီ မင္းလည္းစား၊ ေရာ့ မ်ားမ်ားေသာက္၊ မင္း ငါးခြက္ေလာက္ ကုန္ေအာင္ေသာက္ရမွာေနာ္”

“ငါးခြက္ႀကီးေတာ့ မေသာက္ႏိုင္ပါဘူးကြာ”

“မရဘူး၊ ငါးခြက္ေသာက္ရမယ္၊ ငါခ်စ္သူေလးရလို႔ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ မင့္ကို တိုက္မွာကြ၊ သည္ည ကုန္က်စရိတ္ ငါပဲ အက်ခံမယ္၊ဟဲဟဲ”

“မင္းကလည္း၊ ငါက ေခၚလိုက္တာမဟုတ္ဘူးလား၊ ငါပဲ အကုန္က်ခံပါ့မယ္ကြာ”

“မရဘူး၊ ငါပဲတိုက္မယ္၊ ငါတိုက္တာကို လက္ခံရမယ္”

“ဟုတ္ပါတယ္ကိုလီ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပဲ အကုန္က်ခံပါရေစေနာ္”

“ေအးပါ ေအးပါ”

“လာ ခ်ီးယားစ္လုပ္မယ္”

ေဒးဗစ္ေမာင္ကေျပာလာသျဖင့္ ဖန္ခြက္ကို ေျမ  ွာက္ၿပီး

“ခ်ီးယားစ္” လုပ္လိုက္ၾကသည္။

“ဒါနဲ႔ ကိုလီယို”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ကေျပာလာသျဖင့္ လီယိုခ်စ္က ျဖတ္ေျပာလိုက္သည္။

“လီလို႔ ေခၚပါဆိုကြာ”

“ေၾသာ္ ေအးေမ့သြားလို႔၊ လီ မင့္မွာေကာ ခ်စ္သူမရွိေသးဘူးလား”

လီယိုခ်စ္ကလည္း ဟန္ေဆာင္ေကာင္းသူပီပီ စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္ျပရင္း..

“ဟဲ ဟဲ ရွိသူေတာ့ မရွိေသးပါဘူးကြာ”

“ျမန္ျမန္ရွာထားေတာ့ေလကြာ၊ လီ့ရုပ္ရည္နဲ႔ဆို ေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္ဗ်”

“ေတြ႔ရင္ မိတ္ဆက္ေပးဦးေပါ့ကြာ ဟဲဟဲ၊ အင္း တကယ္ေတာ့ ငါ ခ်စ္ရမဲ့သူတစ္ေယာက္ေတာ့ ေတြ႔ထားတယ္၊ သူ႔ကို ခ်စ္သင့္မခ်စ္သင့္စဥ္းစားေနတုန္းပဲ”

“အမ္ ဟုတ္လား မင္းလို ေက်ာက္ရုပ္ႏွလံုးသားနဲ႔ေကာင္က၊ သူက ဘယ္ကလဲကြာ၊ ငါ့ကိုလည္း မိတ္ဆက္ေပးပါဦးကြ”

“အင္း ခ်စ္သင့္မခ်စ္သင့္ စဥ္းစားေနတုန္းမို႔ မိတ္ဆက္မေပးႏိုင္ေသးပါဘူးကြာ”

“မင္းကြာ ခ်စ္သူရဖို႔ပဲ အခ်ိန္ဆြဲေနရေသးလား၊ တစ္ခါတည္းဆြဲစိလိုက္ၿပီးေရာ့ ဟဲဟဲ၊ သည္လိုနဲ႔ မင္း လူပ်ိဳႀကီး ျဖစ္ေနပါ့မယ္ေနာ့”

“ဟုတ္သားပဲလီရာ၊ အခ်ိန္ဆြဲမေနပါနဲ႔၊ ျမန္ျမန္သာ လက္ခံလိုက္ပါ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ကလည္း ၀င္ေျပာသည္။

“ေအးပါ ေအးပါ”

“ဒါနဲ႔ သူက ဘယ္ကလဲကြ၊ ေဖ့ဘုတ္မွာ ေတြ႔ၾကတာလား”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ေမးသည္။

“ေဖ့ဘုတ္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး”

“ဒါဆို ဘယ္ကလဲ”

“ဒါေတာ့ မေျပာႏိုင္ေသးဘူး”

“သိၿပီ၊ မင္းတို႔ဆိုင္ကို ခဏခဏလာေနတဲ့ ဟိုေကာင္ ဆံပင္နီစပ္စပ္ အသားျဖဴျဖဴေလးနဲ႔ေကာင္လား”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ”

“ဒါဆို ဘယ္ေကာင္လဲကြ”

“ဒါေတာ့ လွ်ိဳ ့၀ွက္ေပါ့ကြာ”

“ဟင္း မင္းနဲ႔ေတာ့ေလ..”

ေဒးဗစ္ေမာင္က စိတ္ပ်က္ဟန္နဲ႔ ဘီယာကို ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ လီယိုခ်စ္လည္း ဘီယာေသာက္ဟန္နဲ႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးကို ခိုးၾကည့္ေနမိသည္။

ေသာမတ္(စ္)ရယ္။ ငါ စိတ္၀င္စားေနတဲ့သူ ဘယ္သူျဖစ္ရမွာလဲ။ မင္းေပါ့။ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲ လႈပ္ခတ္ေစခဲ့ရတဲ့ မင္းေပါ့။ ငါ့ကို စိတ္မိုက္ေတြ ၀င္လာေစခဲ့တဲ့ မင္းေပါ့ကြာ။ ငါ ခ်စ္ေနရသူက မင္းျဖစ္ေနလို႔ ငါ့ခ်စ္ေနရသူက မင္းပါလို႔ ငါ ေျပာခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုလုပ္ေျပာလို႔ ျဖစ္ပါ့မလဲကြာ။

လီယိုခ်စ္လည္း စိတ္ကူးရသျဖင့္ ကင္မရာေလးကို ဖြင့္လိုက္သည္။

“ကဲ လာ မင္းတို႔ကို ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးမယ္ေနာ္၊ ျပံဳးျပံဳးေလးေန”

ႏွစ္ေယာက္သားက ပူးပူးကပ္ကပ္ေလးနဲ႔ ျပံဳးျပံဳးေလးေနရင္း ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံလိုက္သည္။

“ေနာက္တစ္ပံုရိုက္ဦး”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ပူဆာသျဖင့္ ထပ္ရိုက္ေပးလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္က ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ပါးေလးကို နမ္းရင္း အရိုက္ခံသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းရင္း အရိုက္ခံသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ေဒးဗစ္ေမာင္က နမ္းေနတုန္း မဲ့ရြဲ ့ေသာႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ လီယိုခ်စ္အံက်ိတ္လိုက္မိသည္။ စိတ္ထဲကလည္း က်ိန္ေျပာလိုက္မိသည္။

“ေပ်ာ္ေနဦးေပါ့ေဒးဗစ္ရာ၊ မင္းအျပံဳးေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ေတာင့္ခံႏိုင္မလဲ ငါေစာင့္ၾကည့္ရေသးတာေပါ့”

လီယိုခ်စ္၏ စိတ္ရိုင္းမ်ားကို မသိေလေသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးမူကား ျပံဳးရ်္သာ ေနၾကေလသည္။

“ငါေရာ အတူတူရိုက္မယ္ေလ၊ ၿပီးရင္ ေဖ့ဘုတ္မွာ တင္မယ္ေနာ္”

“သိပ္ရတာေပါ့ကြာ”

ခ်စ္သူႏွစ္ဦးက သေဘာတူလိုက္သည္။ လီယိုခ်စ္က အလယ္မွာေနၿပီး ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ပါးေလးနဲ႔ ပူးပူးကပ္ကပ္ေလးေနလိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္ကေတာ့ ရိုက္လို႔မ၀ေသးသျဖင့္ အထပ္ထပ္ရိုက္ခိုင္းသည္။ လီယိုခ်စ္ကလည္း ေဒးဗစ္ေမာင့္စိတ္တိုင္းက် ရိုက္ေပးလိုက္ရသည္။ ရိုက္ၿပီး ၾကည့္ၾကေတာ့ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေ၀ဖန္ရင္း ရယ္ေမာေနၾကေလသည္။

“ေရာ့ လီ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းနံပါတ္ထည့္လိုက္တယ္ေနာ္၊ ဆက္ခ်င္ရင္ အခ်ိန္မေရြး ဆက္လို႔ရတယ္၊ အကူအညီလိုရင္လည္း ေျပာေပါ့၊ ဟဲဟဲ”

“ေၾသာ္ အင္း”

တကယ္တမ္းက်ေတာ့လည္း လီယိုခ်စ္က ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ဖုန္းနံပါတ္ေလးေတာင္းမလို႔ပဲ ျဖစ္သည္။ လီယိုခ်စ္အၾကံေတြ ျပည့္ေျမာက္ဖို႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ ဖုန္းနံပါတ္လည္း လိုေသးသည္။

ဆိုင္ကယ္ေလးက မူးေနေသာသူစီးလာေသာေၾကာင့္ ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ လီယိုခ်စ္တို႔အိမ္ေရွ ့ထိုးရပ္လိုက္သည္။ လီယိုခ်စ္လည္း ဆင္းလိုက္သည္။

“ငါ့ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းႀကီး စိတ္ခ်လက္ခ် ေနရစ္ခဲ့ပါေတာ့၊ ေကာင္းေကာင္းအိပ္စက္အနားယူပါ၊ အိပ္မက္လွလွေလးေတြလည္း မက္ပါေစေနာ္ ဟဲဟဲ”

ေဒးဗစ္ေမာင္က မူးမူးနဲ႔ေျပာသည္။

“ေအးပါကြာ၊ ေကာင္းေကာင္းျပန္ၾကေနာ္၊ ဆိုင္ကယ္ကို ဂရုစိုက္ေမာင္းဦး”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ စိတ္ပူတတ္တဲ့အေမရဲ့ ဟဲဟဲ၊ ခ်စ္ခ်စ္ေရ့”

“အင့္..”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ေဒးဗစ္ေမာင့္ခါးကို ဖက္ထားရင္း မူးမူးနဲ႔ “အင့္” ဟုထူးလိုက္သည္။

“မင္း သည္ည အိမ္မျပန္နဲ႔ေတာ့ကြာ၊ အရမ္းေနာက္က်ေနၿပီ၊ အေဆာင္မွာ ငါနဲ႔လိုက္အိပ္ေပါ့၊ ေဟာသည္လိုေလး ဖက္ထားၿပီး၊ ဟဲဟဲ မေကာင္းဘူးလား ငါ့ခ်စ္ခ်စ္”

“သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ေဒးဗစ္ရာ”

ေဒးဗစ္ေမာင့္စကားေၾကာင့္ လီယိုခ်စ္ရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ ျဖစ္သြားရသည္။

“သြားၿပီအေမေရ့..”

“ကိုလီယိုခ်စ္ အဲ လီေရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားၿပီေနာ္”

“ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ”

လီယိုခ်စ္ပင္ ဟုတ္ကဲ့ ဟု မေျပာလိုက္ရေသးဘူး။ ေဒးဗစ္ေမာင္က ၀ူးကနဲ႔ ေမာင္းေျပးသြားသည္။ ခ်ိဳင့္ခြင္ႀကီးေၾကာင့္ လဲေတာ့မလိုျဖစ္သြားသျဖင့္ လီယုိခ်စ္ ရင္ဘတ္ကို ဖိလိုက္ထားလိုက္မိသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးကို အလြန္စိတ္ပူမိသြားသည္။

“ေဒးဗစ္ မင္းေၾကာင့္ ေသာမတ္(စစ္)ေလး တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ငါ လံုး၀ခြင့္မလႊတ္ဘူး၊ ေသရင္ေတာင္ ခြင့္မလႊတ္ဘူး”

လီယိုခ်စ္အံက်ိတ္ရင္း လက္သီးကိုပါ ဆုပ္ထားမိသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဟိုအရင္ ေဒးဗစ္ေမာင္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းရႈပ္ခဲ့သူမ်ားနဲ႔ ခ်စ္ရည္လူးၾကပံုမ်ားကို ေဒးဗစ္ေမာင္က အမွတ္တရအျဖစ္ လီယိုခ်စ္အား ရိုက္ေပးရန္ ပူဆာခဲ့ဖူးသည္။ ထိုပံုမ်ားကို ေဒးဗစ္ေမာင္က ဇာတ္လမ္းရႈပ္ခဲ့သူမ်ားနဲ႔ ေ၀းကြာေနခဲ့ရသည့္အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ စိတ္မွန္းမွန္းဖို႔ဆိုၿပီး သိမ္းထားတတ္သည္။ ထိုပံုေတြ အခု ေဒးဗစ္ေမာင့္ဖုန္းထဲတြင္ ရွိခ်င္မွ ရွိေတာ့မည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္မသိေအာင္ ဖ်က္ထားေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း လီယိုခ်စ္က လိုရမည္ရအတြက္ဆိုၿပီး ေဒးဗစ္ေမာင္မသိေအာင္ ေလာ့ထဲတြင္ သိမ္းထားခဲ့သည္။ ထိုပံုအခ်ိဳ ့ကိုလည္း လီယိုခ်စ္ဖ်က္ပစ္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တစ္ပံုတေလ က်န္ေကာင္းက်န္ႏိုင္လိမ့္မည္။ က်န္ပါေစလို႔ လီယိုခ်စ္ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ ထိုပံုေတြက လီယိုခ်စ္အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သာျဖစ္သည္။ ေလာ့ေလးကို ျမန္ျမန္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ လီယိုခ်စ္မ်က္ႏွာ ၀င္းလက္သြားသည္။ အမွတ္တမဲ့ျဖင့္ ဖ်က္ပစ္ခဲ့မိေသာ္ျငား က်န္ရွိေနေသးသည့္ ပံုေတြက နည္းနည္းေနာေနာမဟုတ္။ တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံု။ ဆယ္ပံုေက်ာ္သည္။ ထိုပံုထဲတြင္ ဇာတ္လမ္းရႈပ္ခဲ့သူ ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္သည္။ အားလံုးဟာ နမ္းေနၾကသည့္ ပံုေတြပဲျဖစ္သည္။ သည္ပံုေတြကို ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ကို ျပရမည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္ ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္ ေဘးဘီေဘးဘီ…”

ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ ေဒးဗစ္ေမာင္ ကိုင္လိုက္သည္။

“ဟာ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ ငါ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္း ေခါက္ေခါက္ႀကီးပါလား၊ ဘာကိစၥမ်ားရွိလို႔လဲကြ”

လီယိုခ်စ္ ေျပာဖို႔အတြက္ တဒဂၤေတာ့ တံု႔ဆိုင္းေနမိသည္။

“လီလား၊ ဘာလဲ ေျပာေလကြာ”

“သည္မွာေဒးဗစ္ ငါေျပာမယ္ ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္၊ ငါ မင္းကို သူငယ္ခ်င္းပီပီ ေျပာျပတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားပါကြာ၊ မင္း ေပြတာရႈပ္တာေတြ အခုအခ်ိန္ကစၿပီး ရပ္လိုက္သင့္ၿပီလို႔ ငါထင္တယ္၊ မင္း သည္လိုပဲ ဆက္လုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ မင္းအတြက္ ေရရွည္မွာ မေကာင္းႏိုင္ဘူး”

“ဟက္ဟက္ဟက္၊ အေမရဲ့ သားကို စိတ္ပူတာေတြလည္း ရပ္တန္းက ရပ္ေပးပါဦးဗ်ာ၊ အေမက သားကို စိတ္ပူလြန္းေနလို႔ သားမွာ ေနစရာေနရာေတာင္မရွိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ၊ ဟက္ဟက္ဟက္၊ စိတ္ခ်စမ္းပါလီရာ၊ ငါက အေဖာ္ကို စနစ္တက်သံုးတယ္လို႔ ေျပာထားတယ္ေကာကြာ၊ ဟဲဟဲ ငါ အခုခ်ိန္ကစၿပီး မေပြမရႈပ္ေတာ့ဘူးလို႔ မင္းကို ေျပာထားၿပီးၿပီေလကြာ၊ ငါ ေသာမတ္(စ္)တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္”

ေဒးဗစ္ေမာင့္စကားေတြကို လီယိုခ်စ္နည္းနည္းေလးမွ မႏွစ္ၿမိဳ ့မိ။

“မလိမ္နဲ႔ေဒးဗစ္၊ ငါ မင္းအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိတယ္၊ မင္း ေသာမတ္(စ္) ကို ထားခဲ့မွာေသခ်ာတယ္၊ မင္း အသိတရားေလးလည္း ရဦး၊ လူတိုင္းလူတိုင္း လူပ်ိဳစစ္ဖို႔ လိပ္ျပာသန္႔ဖို႔ မေဖာက္ျပန္ဖို႔ လိုတယ္ကြ၊ မင္းေၾကာင့္ လူပ်ိဳမစစ္ေတာ့တဲ့လူေတြ လိပ္ျပာမသန္႔ေတာ့တဲ့လူေတြ၊ ေဖာက္ျပန္တဲ့လူေတြ ဘယ္ႏွေယာက္ရွိသြားၿပီလဲ၊ မင္းေၾကာင့္ သူတို႔ေတြ လူဆိုးေတြ ျဖစ္ကုန္ရတာ၊ သူတို႔ဘ၀ေတြ မင္းေၾကာင့္ မျဖဴစင္ေတာ့ဘူး၊ အခန္႔မသင့္ရင္ ကူးစက္ေရာဂါေတြေတာင္ ရႏိုင္တယ္၊ ဒါေတြအားလံုးဟာ မင္းေၾကာင့္ေလ”

“အခုလို သူငယ္ခ်င္းပီပီေထာက္ျပေပးတာ ေက်းဇူးပါသူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ငါလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဆင္ျခင္ပါ့မယ္၊ အခုခ်ိန္ကစၿပီး ငါ ေသာမတ္(စ္)တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ေတာ့မွာမို႔ ေနာက္ အဲ့လိုကိစၥေတြ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ”

“မင္း အခု ေသခ်ာစဥ္းစားပါ၊ မင္း တကယ္ ေသာမတ္(စ္)တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ေတာ့မွာလား၊ သူ႔ကို တစ္သက္လံုးခ်စ္သြားႏိုင္ပါ့မလား၊ ငါေတာ့ မထင္ဘူး၊ မင္း အခုခ်က္ခ်င္း သူနဲ႔ လမ္းခြဲလိုက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ကြာ”

“ငါ မလုပ္ႏိုင္ဘူးလီ၊ ငါ အဲ့လို လံုး၀မလုပ္ႏိုင္ဘူး၊ ငါ ေသာမတ္(စ္)ကို လမ္းမခြဲႏိုင္ဘူး၊ မင္း ယံုမယံုေတာ့မသိဘူး၊ ငါ အခု ေသာမတ္(စ္)ကို တကယ့္အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္တာပါ၊ ငါ ေသာမတ္(စ္)နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ဟိုအရင္လူေတြလို မတူတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး၀င္မိတယ္၊ သူတို႔ေတြထက္ ေသာမတ္(စ္)ကို ပိုခ်စ္ခဲ့မိတယ္၊ တကယ္ပါကြာ၊ ငါ ေသာမတ္(စ္)ကို တကယ့္ေမတၱာစစ္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့မိတာပါ”

တကယ္ ဟုတ္မဟုတ္ မသိႏိုင္ေသးေသာ ေဒးဗစ္ေမာင့္စကားေတြကိုလည္း လီယိုခ်စ္ မႏွစ္ၿမိဳ ့မိျပန္။

“မင္း သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္တယ္ပဲ ထားေပေတာ့ မင္းက လူေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဇာတ္လမ္းရႈပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ၊ အဲ့သည္ေတာ့ မင္းက သူ႔အေပၚမွာ တရားရဲ့လား၊ မင္းကေကာ အတိတ္အောကာင္းေတြ လွ်ိဳ ့၀ွက္ထားၿပီး သူနဲ႔ ေနေနတဲ့အခ်ိန္ေတြအတြင္းမွာ မင္းစိတ္က လိပ္ျပာသန္႔ႏိုင္ပါ့မလား၊ သူ႔အေပၚလိမ္ညာထားရေတာ့ မင္း စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္ပါ့မလား၊ မင့္အေၾကာင္းေတြ သူသိေကာ သိရဲ့လား”

ေဒးဗစ္ေမာင့္ဆီက အသံေတြ တိတ္ဆိတ္ေနေလသည္။

“ေျပာပါဦးေဒးဗစ္”

“ငါ သူ႔ကို ၀န္ခံမွာပါ၊ တစ္ေန႔မွာ ငါ့အေၾကာင္းေတြ သူ႔ကို ေျပာျပမွာပါ”

“ဟက္ဟက္ ရယ္စရာေျပာေနတာလားေဒးဗစ္၊ မင့္အေၾကာင္းေတြ သူ႔ကိုေျပာမယ္ဟုတ္လား၊ မင္းရူးသြားၿပီလား၊ ေျပာျပလိုက္ရင္ သူက မင္းကို ဆက္ခ်စ္ႏိုင္မယ္လုိ႔မ်ား ထင္ေနလားေဒးဗစ္၊ ငါေတာ့မထင္ဘူး၊ သူ မင္းကို လံုး၀ စြန္႔လႊတ္လိုက္မွာ အေသခ်ာပဲ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုကတည္းက လမ္းခြဲလိုက္ပါကြာ”

“ႏိုး၊ ငါမလုပ္ႏိုင္ဘူး၊ ငါ လံုး၀မလုပ္ဘူး၊ သူငါ့ကို နားလည္ေပးမွာပါ၊ လံုး၀နားလည္ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ငါယံုတယ္၊ သူနားလည္မေပးဘူးဆိုရင္ ငါ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ”

“ဒါဆိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ေျပာမွာလဲဟင္”

“ဒါေတာ့မသိေသးဘူး၊ တစ္ေန႔ေန႔ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာမွာပါ”

“မင္း ဘယ္အခ်ိန္ထိ အခ်ိန္ဆြဲေနမွာလဲ၊ မင္းဆီက ေရာဂါေတြ သူ႔ဆီကို ကူးစက္သြားတဲ့အခ်ိန္ထိလား”

လီယိုခ်စ္ေအာ္လိုက္မိသည္။

“ငါ့ကို သည္လိုမေျပာပါနဲ႔လီရာ၊ ငါ့ဆီမွာ ကူးစက္ေရာဂါမရွိဘူးလို႔ထင္တယ္၊ ငါလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုးအခ်ိန္မဆြဲပါဘူးကြာ၊ ခုထိေတာ့ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူး၊ အခု ငါ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတယ္၊ ပိုက္ဆံလည္း စုေနပါၿပီ၊ အသံုးအျဖဳန္းလည္း ေလွ်ာ့ေနပါၿပီ၊ ေဖ့ဘုတ္ကိုလည္း ေလွ်ာ့သံုးေနပါၿပီ”

“ရင္ေလးတယ္၊ မင္းအေၾကာင္း ဘာမွမသိပဲ ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ပံုအပ္ထားတဲ့ ေသာမတ္(စ္)အတြက္ ရင္ေလးတယ္သိလား”

ဖုန္းကို ပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီး..

“ေတာက္!”

လီယိုခ်စ္ စိတ္တိုေဒါသထြက္စြာနဲ႔ “ေတာက္” ေခါက္လိုက္သည္။ ဖုန္းကိုပင္ ကိုင္ေပါက္ပစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အိပ္ယာထက္တြက္ ပက္လက္ေလးအိပ္ရင္း ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ခဲ့တုန္းက အတူတူရိုက္ခဲ့ေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ပံုေလးေတြကို လီယိုခ်စ္အနီးကပ္ခ်ဲ ့ၿပီး ေငးေနမိသည္။ ေသခ်ာအနီးကပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္သည္ အလြန္႔အလြန္ေခ်ာေမာလွပၿပီး ေယာက်ာ္းပီသလြန္းလွသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ေဆြးရိပ္သန္းသလိုလို စူးရွေသာ မ်က္၀န္းေတြကို လီယိုခ်စ္ ခ်စ္မိသည္။ ထူထဲေသာ မ်က္ခံုးေတြကိုလည္း ခ်စ္သည္။ ပန္းႏုေရာင္သန္းေနေသာ ပါးလွပ္လွပ္ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုလည္း ခ်စ္သည္။ ျဖဴေဖြးညီညာေနေသာ သြားစိပ္စိပ္ေလးေတြကိုလည္း ခ်စ္သည္။

ေသာမတ္(စ္)ရယ္ မင့္ကို ငါ တကယ္ခ်စ္တယ္။ မင့္ကိုေတြ႔မွ အိပ္စက္ေနတဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားေလးႏိုးထလာခဲ့ရတာပါကြာ။ မင္းဟာ ငါ့ရဲ့ နတ္သားေလးဆိုလည္း မမွားဘူး။ ငါ့ရဲ့ မီးအိမ္ရွင္ဆိုလည္း  မမွားဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပဲ့ကိုင္ရွင္ဆိုလည္း မမွားဘူး။ မင္းေၾကာင့္ ငါ့ႏွလံုးသားႏိုးထလာၿပီး အားအင္ေတြ ျပည့္၀လာတယ္ဆိုလည္း မမွားဘူး။ မင္းဟာ ငါ့ရဲ့ လမင္းေလးဆိုလည္း မမွားဘူး။ ငါ့စိတ္ထဲ ရွိတဲ့အတိုင္းဆို မင္းေရွ ့မွာ ဆိုေတးရဲ့ မီးအိမ္ရွင္ သီခ်င္းေလးကို ဆိုျပလိုက္ခ်င္မိတယ္ကြာ။ ဟုတ္တယ္ မင္းဟာ အခ်ိန္အၾကာႀကီး အိပ္စက္ေနၿပီးမွ ႏိုးထလာတဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖူးစာရွင္ပါကြာ။

မနက္ျဖန္က်ရင္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဟု လီယိုခ်စ္စဥ္းစားလိုက္သည္။ ဟုတ္ၿပီ။ စိတ္ကူးေလးရလာသျဖင့္ လီယုိခ်စ္စိတ္ေလး ေပ်ာ္ျမဴးသြားသည္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ေရွ ့မွာ လန္းဆန္းေနေစဖို႔ အိပ္ေရး၀၀အိပ္လိုက္ဦးမည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လီယိုခ်စ္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ သြက္လက္လႈပ္ရွားေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြက ျပံဳးတံု႔တံု႔နဲ႔။ လီယိုခ်စ္တို႔ဆိုင္မွာ ရရွိေသာ အစားအေသာက္မ်ားျဖစ္သည့္ ၾကက္သားဆီသတ္ေခါက္ဆြဲ၊ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ၊ စမူဆာ၊ အေၾကာ္စံု၊ အီၾကာေကြး လက္ဖက္ရည္တို႔ကို ငါးဆင့္ခ်ိဳင့္ႀကီးထဲသို႔ အျပည့္အေမာက္ထည့္လိုက္သည္။ ဆိုင္အား မိဘမ်ားနဲ႔ စားပြဲထုိးေလးတို႔အား ေသခ်ာအပ္ခဲ့ၿပီး ဆိုင္ကယ္ကိုႏႈိးကာ တစ္မိုင္သာေ၀းေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္တို႔ရြာေလးဆီသို႔ သြားသည္။ လီယိုခ်စ္ဆိုင္ကယ္ေလး ေျပးေနသည္။ လီယိုခ်စ္စိတ္တို႔သည္ ေ၀ဟင္တြင္ ပ်ံ၀ဲေသာ ငွက္ေလးလို လြတ္လပ္လန္းဆန္းတက္ၾကြေနေလသည္။

ရြာေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္တို႔အိမ္ကို မသိသျဖင့္ ရြာေရွ ့က မန္က်ည္းပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ရပ္ၿပီး ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။

“ဟဲလို အမိန္႔ရွိပါခင္ဗ်ာ”

“ဟဲလို ေသာမတ္(စ္)လား”

“ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ပါ”

“ငါလီလိုေလ မွတ္မိလား”

“ေၾသာ္ မွတ္မိတာေပါ့ဗ်ာ၊ ဘာကိစၥရွိလို႔ ဆက္လိုက္တာလဲဟင္”

“အင္း ငါ မင္းတို႔ရြာေရွ ့က မန္က်ည္းပင္ႀကီးေအာက္ေရာက္ေနတယ္၊ မင့္တို႔အိမ္မသိလို႔၊ မင္းလာခဲ့ႏိုင္မလား”

“ဘယ္လို ရြာေရွ ့ေရာက္ေနတယ္ ဟုတ္လား၊ ဘာကိစၥေတြ ျဖစ္ေနလို႔လဲဗ်”

“ဘာကိစၥရွိရမွာလဲ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းဆီကို အလည္လာတာေပါ့ကြာ၊ ကိစၥရွိမွ အလည္လာရမွာလားကြ”

“အာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ဟဲဟဲ ခဏေလးေစာင့္ေနာ္၊ ငါေျပးလာခဲ့မယ္”

“ေအး ဒါဆို ဖုန္းခ်လိုက္ၿပီေနာ္”

ဖုန္းခ်ၿပီးေတာ့ လီယိုခ်စ္မ်က္ႏွာေလး ျပံဳးရႊင္သြားရျပန္သည္။ ဆံပင္ေလးက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ရွိရဲ့လားဆိုၿပီး လက္ေလးနဲ႔ သပ္တင္လိုက္သည္။ အကၤ ်ီၾကယ္သီးေလးက ျပဳတ္ေနသလားဆိုၿပီး စမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ အ၀တ္အစားေလးေတြကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္လိုက္မိသည္။ ဖိနပ္ေလးမွာလည္း ဖုန္ေတြ ကပ္ေနမလားဆိုၿပီး ဖုန္းသုတ္လိုက္မိေသးသည္။ ခဏအၾကာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က အေျပးကေလးေရာက္လာသည္။

“ေဟာ ေရာက္လာတာ ျမန္သားပဲကြ”

“ငါ့အိမ္က ဟိုနားေလးမွာေလ၊ လာတို႔အိမ္သြားရေအာင္”

ငါ့ဆိုင္ကယ္နဲ႔သြားမယ္၊ မင္းက ေရွ ့ကစီး”

“ေၾသာ္ ေအးေအး”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္တို႔အိမ္ေလးက မက်ဥ္းမက်ယ္နဲ႔ ၀ါးထရံကာထားေသာ ပုပုျပတ္ျပတ္အိမ္ေလးျဖစ္သည္။ စားပြဲေရွ ့က ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚ ထိုင္လိုက္သည္။

“ေရာ့ ဒါက မင္းအတြက္”

“ဘာေတြမ်ားလဲဟ၊ အားနာစရာႀကီးကြာ”

“အားနာစရာမလိုပါဘူး၊ မင္းလည္းစား မင္းမိဘေတြလည္း စားေပါ့၊ မင္းမိဘေတြ ဘယ္သြားလဲဟင္”

“ေတာထဲသြားၾကတယ္ကြ၊ ငါကေတာ့ ေတာအလုပ္ေတြ သိပ္မလုပ္တတ္ေသးလို႔ အိမ္မွာပဲေနတယ္ေလဟဲဟဲ”

“ေၾသာ္ ေကာင္းပါတယ္၊ ကဲ စားေနာ္”

လီယိုခ်စ္က ခ်ိဳင့္ကို ဖြင့္ၿပီး ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္အား ေကၽြးသည္။ လီယိုခ်စ္သည္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္အား အလြန္စားေစခ်င္ပံုရသည္။ ပူပူေႏြးေႏြးရွိေသးသည့္ လက္ဖက္ရည္ကိုလည္း အနားက ေတြ႔ရာ ပန္းကန္ထဲ ကိုယ္တိုင္ လွယ္ေပးလိုက္သည္။

“ေရာ့ ဒါေလးကို အီၾကာေကြးနဲ႔ ျမည္းလိုက္ အရမ္းအရသာရွိတာ”

“အင္း အင္း၊ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အမ်ားႀကီးစားရေတာ့မွာေပါ့”

“ေအးေပါ့ကြာ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က စမူဆာအား စားရင္း

“ေဒးဗစ္ေကာ မပါဘူးလား၊ သူနဲ႔အတူလာရင္ ေကာင္းမွာပဲ၊ သူ႔ကို ဘာလို႔ မေခၚခဲ့တာလဲ”

ဟု ေျပာလုိက္သည္။ နားကေလာလြန္းသည့္ ေဒးဗစ္ေမာင့္အေၾကာင္းကို နည္းနည္းေလးမွ မၾကားခ်င္။ လီယိုခ်စ္လည္း ဟန္ေဆာင္ေကာင္းလြန္းစြာ ဘာမွစဥ္းစားမေနပဲ သြက္သြက္ပဲေျပာလုိက္သည္။

“သူက ရံုးဖြင့္တယ္ေလကြာ”

“ေၾသာ္ ဟုုတ္သားပဲ၊ မင္းလည္းစားပါဦး”

“ေတာ္ၿပီ ငါက ေန႔တိုုင္းစားေနက်ေလ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ စားပံုေလးကို လီယိုခ်စ္ေငးေနမိသည္။ ဆီေတြေပေနသည့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ေျပာင္လက္ေနၿပီး အလြန္လွပေနသည္။ ဆီေပေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို တယုတယနဲ႔ သုတ္ေပးခ်င္မိသည္။

“မင္း မေလးရွားမွာ ေနတုန္းက ေပ်ာ္ခဲ့လား”

“ေပ်ာ္တယ္လို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ သည္လိုပဲ ပိုက္ဆံရွာဖို႔အတြက္မို႔ ျဖစ္သလိုေနရတာပဲ”

“အင္းေပါ့၊ ဘ၀ဆိုတာ သည္လိုပါပဲေလ”

“မင္းေကာ ဆိုင္မွာ အဆင္ေျပရဲ့လား”

“သည္လိုပဲ မေျပတေျပေပါ့၊ ေရာင္းေကာင္းလိုက္၊ မေကာင္းလိုက္နဲ႔ လံုးခ်ာလည္ေနတာပဲ ဟဲဟဲ၊ မင္းက မေလးရွားကေန အၿပီးျပန္တာလားဟင္”

“အင္း အၿပီးျပန္လာတာ၊ ဟိုမွာက ထင္သလိုေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့ မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာပဲ ျဖစ္သလိုေနရေတာ့မွာေပါ့”

“အင္း ဘာဆက္လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားလဲ”

“အင္း ဘာလုပ္ရမယ္လည္း မသိေသးဘူး၊ စဥ္းစားေနတုန္းပဲ၊ ေဒးဗစ္တို႔စက္ရံုက ၀န္ထမ္းေတြ ေခၚဦးမယ္လို႔ ေျပာတာပဲ၊ အဲ့သည္မွာ လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးထားတယ္”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္စကားေၾကာင့္ လီယိုခ်စ္မ်က္လံုးျပဴးသြားရသည္။ သည္လိုဆိုရင္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္နဲ႔ ေဒးဗစ္ေမာင္ဟာ အလြန္နီးစပ္သြားေတာ့မွာေပါ့။ မျဖစ္ဘူး။ မျဖစ္ဘူး။ သူတို႔  ႏွစ္ေယာက္အေနနီးစပ္သြားလို႔မျဖစ္ဘူး။ လီယိုခ်စ္တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ယင္သြားရသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္  နီးစပ္သြားတာမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ တားရမည္။ ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းေလးကို ဖြင့္ၿပီး ေဒးဗစ္ေမာင္ရဲ့ ရႈပ္ေပြတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကို ျပလုိက္ခ်င္ေပမဲ့ ေဒးဗစ္ေမာင္ေျပာခဲ့ေသာ “သူ႔ကို ေက်းဇူးျပဳၿပီးမေျပာပါနဲ႔၊ ငါ တစ္ေန႔ေန႔မွာ သူ႔ကို ၀န္ခံမွာပါ” ဆိုေသာ စကားကို သတိရမိသည္။ သည့္ေၾကာင့္ လီယိုခ်စ္စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ေခါင္းယမ္းလုိက္ရသည္။

“အင္း အင္း ေကာင္းတာပဲ၊ မင္းတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ အလုပ္အတူတူလုပ္ရရင္ သိပ္ေကာင္းတာေပါ့ကြာ”

လီယိုခ်စ္လည္း စိတ္ထဲက မပါပဲ ေျပာလုိက္ရသည္။

“အင္းေပါ့ကြာ၊ ငါလည္း အဲလိုျဖစ္ေစခ်င္တာပဲ၊ ေန႔တိုင္း အလုပ္အတူသြားမယ္၊ ထမင္းအတူစားမယ္၊ ေရအတူခ်ိဳးမယ္၊ ပိုက္ဆံစုမယ္၊ အတူတူအိပ္မယ္ေပါ့၊ အဲ့လိုသာ ျဖစ္လာရင္ အရမ္းေကာင္းမွာကြာ”

“မင္း ေဒးဗစ္ကို အရမ္းခ်စ္တာပဲလား”

“ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲလီရာ၊ ခ်စ္တာေပါ့၊ ငါ ေဒးဗစ္ကို အရမ္းခ်စ္တာ၊ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ပီးပဲလ္ ယူ ေမ ကႏံုးမွာ သူ႔ပံုေလးကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့  ငါ သူ႔ကို အရမ္းစိတ္၀င္စားသြားမိတာ၊ ငါလည္း ခ်က္ခ်င္း Request လုပ္ၿပီး သူ႔ကို လွမ္းစကားေျပာတာေပါ့၊ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ သူနဲ႔ငါက တစ္ေျမတည္းျဖစ္ေနေတာ့ ငါ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေပ်ာ္သြားရတာ၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ငါလည္း သူ႔ကို လက္လြတ္ဆံုးရႈံးလိုက္ရမွာစိုးလို႔ တစ္ခါတည္း ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္၊ သူကလည္း ခ်က္ခ်င္းလက္ခံတယ္ေလ၊ ဟဲဟဲ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ငါ ေဒးဗစ္ကို ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔ မေလးရွားကေန ျပန္လာတာေပါ့ကြာ၊ ငါ အစတုန္းကေတာ့ မေလးရွားက ျပန္လာရင္ သည္ရြာ စီးပြားေရးေသးေသးေလးတစ္ခုလုပ္ႏိုင္ေအာင္ ပိုက္ဆံစုခဲ့မယ္လို႔ စဥ္းစားထားခဲ့တာကြ၊ ခုေတာ့ကြာ၊ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွေတာင္ မစုရေသးဘူး၊ ျပန္လာခဲ့ရတယ္၊ အင္းေလ အဲ့ဒါကလည္း အခ်စ္ရဲ့စြမ္းအားေပါ့ကြာဟဲဟဲ”

နာက်င္ေသာ ႏွလံုးသားက ခံစားခ်က္ကို ၿမိဳသိပ္ရင္း လီယိုခ်စ္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ နားေထာင္ေပးေနရသည္။

“ေၾသာ္ အဲ့လိုကိုး၊ မင္း ခ်စ္သလို ေဒးဗစ္ကလည္း မင့္ကို ခ်စ္သလား”

“အင္း ခ်စ္တယ္လို႔ထင္တာပဲ၊ သူကလည္း ငါ့ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္ေလ”

“မင္း သူ႔ကို ယံုသလားေသာမတ္(စ္)”

“မယံုလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ၊ ငါက စၿပီး ခ်စ္ခဲ့ရသူဆိုေတာ့”

ရင္ထဲက ခံစားခ်က္မ်ိဳးစံုကို ၿမိဳသိပ္ရင္း လီယိုခ်စ္ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္မိသည္။ ငိုခ်င္သလိုလို၊ ေဒါသထြက္သလိုလို၊ အလိုမက်သလိုလို ခံစားလိုက္ရမိသည္။

“မင္းက ေဒးဗစ္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ေဒးဗစ္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိမွာေပါ့၊ ေဒးဗစ္က လူေကာင္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္”

လီယိုခ်စ္ မေျဖမိပဲ တိတ္ဆိတ္ေနမိသည္။

“လီ မင္း ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ၊ ငါေျပာတာၾကားရဲ့လား”

“ေၾသာ္ ဘာမွ မစဥ္းစားပါဘူးကြာ”

မ်က္ႏွာပိုးသတ္ရင္း ေဒးဗစ္ေမာင္ရဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပပစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

“အင္း အင္း ေဒးဗစ္ၾကည့္ရတာ တဇြတ္ထိုးႏိုင္မဲ့ပံုပဲ၊ ဒါေပမဲ့လည္း သူ ငါ့ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္ကြာ၊ သူ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရႈပ္ေပြပါေစ ငါ နားလည္ေပးမွာပါ”

သည္စကားက လီယိုခ်စ္ရဲ့ အသည္းႏွလံုးအား ခၽြန္ျမေသာ ဓားနဲ႔ ေမႊခံလိုက္ရသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ လီယိုခ်စ္လက္ေတြသည္ပင္ ဘာလိုလိုနဲ႔ တဆတ္ဆတ္တုန္လာရသည္။ တုန္ေနသျဖင့္ ေပါင္ၾကားဆီသို႔ ည  ွပ္ထားလိုက္ရသည္။

“မင္း မင္းက အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ သူ႔ကိုခ်စ္တာလားကြာ”

“အင္းေပါ့ကြာ၊ သူက ငါ့ဘ၀ရဲ့ မီးအိမ္ရွင္ေလးေပါ့ကြာ”

ရင္ထဲ တစစ္စစ္နဲ႔ နာက်င္ေစရေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ရဲ့ စကားေတြကို ဆက္လက္နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့တာေၾကာင့္ လီယိုခ်စ္ ေငါက္ကနဲ႔ ထရပ္လုိက္မိသည္။

“ေဆာရီးေသာမတ္(စ္) ငါျပန္ရေတာ့မွာ၊ ဆိုင္ကို အၾကာႀကီး ပစ္ထားလို႔ မျဖစ္ဘူး၊ ေနာက္ေန႔မွပဲ အလည္လာၿပီး စကားေတြ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့ကြာ ေနာ္”

“ေၾသာ္ ေအး ေအး၊ ေကာင္းေကာင္းသြားေနာ္”

လီယိုခ်စ္သည္ ဆိုင္ကယ္အား လ်င္ျမန္စြာ ႏႈိးၿပီး ေမာင္းထြက္သြားသည္။ လီယုိခ်စ္မ်က္၀န္းအိမ္တြင္ မ်က္ရည္မ်ားစြာ စီးက်ေနသည္။

ဘယ္အခ်ိန္မွာ အခ်စ္မ်ား ကိုယ့္အတြက္လဲxxx ကိုယ့္ခ်စ္သူနားလည္ပါxxx ျပန္လာႏိုင္မလား xx- အတံု႔အလွည့္အခ်စ္ေတြ xxx အၿပီးသတ္ပိုင္ခ်င္တယ္xxx ကိုယ္သိပ္ခ်စ္လို႔ကြယ္xxx အပိုင္ရခ်င္တယ္xxxx အၾကင္နာကို ေမွ်ာ္လင့္ မင္း သိရဲ့လားxxx တမ္းတမိတယ္xx ခ်စ္သူေလးရယ္ xx ယူမယ္xx

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

၀မ္းနည္းတတ္တဲ့အခ်ိန္ တစ္ေယာက္တည္း ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး လက္သည္းေလးကို ကိုက္ေနမိတတ္တာ လီယုိခ်စ္အက်င့္။

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေျပာခဲ့စကားေတြကို ျပန္လည္ၾကားေယာင္ေနမိသည္။

“သူဟာ ငါ့ရဲ့ မီးအိမ္ရွင္ေလးေပါ့၊ သူ႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္သြားမိတာပါကြာ၊ သူ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရႈပ္ေပြခဲ့ပါေစ ငါ နားလည္ေပးမွာပါ၊ သူ႔ကို ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႔ ပိုက္ဆံေတာင္မစုရေသးဘူး၊ အၿပီးျပန္လာခဲ့ရတာေပါ့ကြာ၊ ဒါဟာ အခ်စ္ရဲ့ စြမ္းအားေပါ့”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္စကားေတြက လီယုိခ်စ္နားထဲ တ၀ီ၀ီၾကားေယာင္ေနၿပီး လီယိုခ်စ္ၾကားႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့တာေၾကာင့္ နားကို လက္၀ါးႏွစ္ဖက္နဲ႔ အုပ္ထားလိုက္မိသည္။

ဟင့္အင္း ငါ သည္လိုအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ေသာမတ္(စ္)က ငါခ်စ္ရသူပဲ။ ငါခ်စ္ရတဲ့သူကို ငါ အဆံုးရႈံးမခံႏိုင္ဘူး။ေသာမတ္(စ္)ခ်စ္ေနတဲ့ ေဒးဗစ္က လူေကာင္းတစ္ေယာက္မွ မဟုတ္တာပဲ။ ဘာမွ မျဖဴစင္တဲ့သူ။ အလြန္ရႈပ္ခဲ့ေပြခဲ့သူပဲ။ ေသာမတ္(စ္)က ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဒးဗစ္ကို နားလည္ေပးႏိုင္တယ္ေျပာေျပာ ေဒးဗစ္ရဲ့အေၾကာင္းေတြ အားလံုးသခဲ့မယ္ဆိုရင္ နားလည္ေပးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါကို သိရဲ့နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ အခ်ိန္ဆြဲေနရမွာလဲ။ ေဒးဗစ္အောကာင္းေတြ ငါ ေသာမတ္(စ္)ကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ေျပာရမယ္။

စိတ္ရိုင္းေတြရဲ့ေနာက္မွာ စိတ္ေကာင္းေတြလည္း လီယုိခ်စ္ေခါင္းထဲ ၀င္လာရျပန္သည္။

ဟင့္အင္း ေျပာျပလိုက္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား။ ေျပာျပလုိက္ရင္ ေဒးဗစ္ ဘယ္လိုျဖစ္က်န္ရစ္မလဲ။ ေဒးဗစ္အရမ္း၀မ္းနည္းသြားမွာေပါ့။ ေဒးဗစ္အရမ္းအထီးက်န္သြားမွာေပါ့။ ေဒးဗစ္အရမ္းအသည္းကြဲသြား၇မွာေပါ့။ ငါကလည္း ေဒးဗစ္လက္ထဲက ေသာမတ္(စ္)ကို လုယူသလို ျဖစ္သြားရမွာေပါ့။ ေဒးဗစ္က ငါ့ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းပဲ။ ငါ သူငယ္ခ်င္းကို သစၥာမေဖာက္သင့္ဘူး။ ေဒးဗစ္ကငါ့ကို သိပ္ခင္တယ္။ ငါ့ကို သိပ္ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းအေပၚမွာ ငါ ရက္စက္ရာက်မွာေပါ့။

အေတြးမ်ိဳးစံုေၾကာင့္ လီယိုခ်စ္ေခါင္းကိုသာ ခါယမ္းေနရျပန္သည္။

အို သည္လိုဆိုရင္လည္း မျဖစ္ေသးဘူး။ ေဒးဗစ္က လူေကာင္းမွမဟုတ္တာ။ မျဖဴစင္တဲ့ ေဒးဗစ္ရဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပရံုသက္သက္ပဲ။ ေျပာျပလိုက္လို႔ ေဒးဗစ္အသည္းကြဲခဲ့ရင္လည္း ဘာတတ္ႏိုင္မလဲ။ အသည္းပြဲသြားခဲ့ရင္လည္း သူ႔မွာ အသည္းကြဲရမဲ့ ကံကပါလာခဲ့ၿပီးသားမဟုတ္လား။ သူ႔ကံကို သူဖန္တီးတာ။ သူလုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြက သူ႔ဘ၀ကို ဖန္တီးခဲ့တာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ကို ငဲ့ကြက္မေနသင့္ဘူး။ ငါ ေျပာကိုေျပာရမယ္။ အခုပဲေျပာရမယ္။ အခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့ဘူး။

လီယိုခ်စ္ ကမန္းကတန္းပဲ ဆိုင္ကယ္ေသာ့ကို ေကာက္ၿပီး ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္တို႔ရြာေလးဆီ ႏွင္လိုက္ေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္္ ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္ ေဘးဘီေဘးဘီ…”

ဖုန္းသံေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ေမာင္ေကာက္ကိုင္လုိက္သည္။

“၀ိုး ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေလးပါလား၊ ခ်စ္တယ္ရႊတ္၊ ေျပာ”

“ငါအေဆာင္ေရွ႔မွာ လာခဲ့ပါလားေဒးဗစ္”

“၀ိုးး ငါ့ခ်စ္ခ်စ္က အေဆာင္ေရွ ့မွာ ဟုတ္လား၊ အေဆာင္ထဲ၀င္ခဲ့ေလကြာ”

“မလာဘူး မင္းလာခဲ့၊ ျမန္ျမန္ေလးလာခဲ့ေနာ္”

“ေအးပါေအးပါ ခ်စ္တယ္”

“ရႊတ္”

ေဒးဗစ္ေမာင္ သြက္သြက္ေလးပဲ အေဆာင္ေရွ ့သို႔ ေျပးလိုက္သည္။ အေဆာင္ေရွ ့က ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ခ်စ္သူေလး ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ကိုေတြ႔လိုက္ရခ်င္းခ်င္း တင္းၾကပ္စြာ ေပြ႔ဖက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေတြကို တရိႈက္မက္မက္ နမ္းပစ္လိုက္သည္။

“နမ္းတာရပ္ပါဦးကြ၊ ငါ မင္းအတြက္ အိမ္က စားစရာေလးေတြ ယူလာတယ္”

“ဟင္ ဟုတ္လား၊ ဘယ္မွာလဲ”

ေသာမတ္(စ္)က ဆိုင္ကယ္ေပၚက ပါဆယ္ထုပ္ေလးကို ျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။

“မင့္ကိုေကၽြးဖို႔ အေမမသိေအာင္ ယူလာခဲ့ရတာ၊ အမဲေျခာက္ဖုတ္ေတြေပါ့”

“၀ိုး ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္ရတာ၊ ငါ့ကို ခြံ႔ေကၽြး”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ဖင္ကေလးတၾကြၾကြနဲ႔ အလြန္ေပ်ာ္ျမဴးေနပံုရသည္။

“ဟ”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ဟေပးလိုက္သည္။

“အိုး ေကာင္းလိုက္တာ၊ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေကာ စား၊ ပါးစပ္ဟ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္လည္း ဟေပးလိုက္သည္။

“ေကာင္းလား”

“အင္းေကာင္းတယ္”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ပါးေလးကို တိုးတိုးေ၀ွ ့ေ၀ွ႔ထိသည္။ ရင္ခြင္ထဲ တိုးတိုးေ၀ွ႔ေ၀ွ႔၀င္သည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးအား လံုး၀ခ်စ္မ၀ေသာ ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္သည္။

“ဟင္ မင္း ဆိုင္ကယ္ေပၚက အထုပ္ႀကီးက ဘာႀကီးလဲ”

“ေစာင္ထုပ္ႀကီးေပါ့၊ သည္ည မင္းနဲ႔ အတူတူလာအိပ္မလို႔”

“တကယ္လား”

ေဒးဗစ္ေမာင့္မ်က္ႏွာ၀င္းလက္သြားသည္။

“တကယ္ေပါ့၊ ဟဲဟဲ ငါ မင္းနဲ႔ ညတိုင္း လာအိပ္လို႔ရမလား”

“တကယ္လား”

“ဆယ္ကယ္”

“၀ိုး ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္တာကြ၊ ငါ ညတိုင္း ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေလးကို ေဟာသည္လိုေလး ေပြ႔ဖက္အိပ္ရေတာ့မွာေပါ့”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ကိုယ္ေလးအား တင္းၾကပ္စြာ ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္လည္း ေဒးဗစ္ေမာင့္အား အလြန္ခ်စ္သည္မို႔ ျပန္လည္ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္မိသည္။ ဖက္ထားရင္းကပဲ ေဒးဗစ္ေမာင့္ရဲ့ အနမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းလာေလသည္။ ၾကမ္းတမ္းစြာ နမ္းေနရင္းက ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ကိုယ္ေလးကို ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚ လွဲခ်လိုက္သည္။ လွဲခ်လုိက္ရင္း ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ကိုယ္ေလးေပၚ ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ျခယ္လွယ္ေလေတာ့သည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ကိုယ္ေလးအား အငမ္းမရ နမ္းေနေသာ ေဒးဗစ္ေမာင့္ႏႈတ္မွ အသံေတြတအင္းအင္းထြက္ေနသည္။

“ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္”

“အားအား ယားတယ္ကြ”

“ခ်စ္တယ္ကြ”

“မင္းကလည္း ယားပါတယ္ဆိုမွ”

“ခ်စ္တယ္ကြာ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အိမ္ေရွ ့က ဆိုင္ကယ္သံႏွင့္ မီးေရာင္ေၾကာင့္ အိမ္တြင္းမွ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ မိဘျဖစ္ဟန္တူသူတို႔က ထြက္ၾကည့္ၾကသည္။ လီယုိခ်စ္လည္း ဆိုင္ကယ္ေလးေပၚက ဆင္းၿပီး ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္က ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါဗ်ာ၊ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ရွိလားလို႔ပါ”

“အို သားရဲ့သူငယ္ခ်င္းလား၊ သားက အခုပဲ ၿမိဳ ့ထဲက သူငယ္ခ်င္းဆီသြားတယ္ကြဲ႔၊ ဟိုေလ ေဒးဗိုက္ဆိုလာ၊ ဒိုက္ဗစ္ဆိုလား၊ သူ႔ဆီအိပ္မွာလို႔ ေျပာတာပဲ”

“ေဒးဗစ္ပါမိန္းမရ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ပါ့ ေဒးဗစ္ ေဒးဗစ္၊ ရွင္က ေဘာလံုးပြဲေတြၾကည့္ေတာ့ အဂၤလိပ္နာမည္ေတြ သိမွာေပါ့ေတာ္၊ ကိုယ့္သားနာမည္ကိုေတာင္ အရူးလိုလိုနာမည္ႀကီး ေသာမတ္(စ္)လို႔ ေပးထားတာမဟုတ္လား”

“ဘယ္ကအရူးရမွာလဲ၊ သည္မိန္းမကေတာ့ ဘာမွနးညာမွနးမသိရမ္းေျပာရသလား၊ ေသာမ(စ္)ဆိုတာ ေဟာလီး၀ုဒ္က နာမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္မင္းသားနာမည္ကြ”

လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အေခ်အတင္ေျပာေနၾကတဲ့စကားေတြထဲမွာ လီယိုခ်စ္ မရယ္ႏိုင္ မျပံဳးႏိုင္။

“ေတာ္ပါ၊ ေဟာလီး၀ုဒ္ေတြ ဘာေတြလည္း က်ဳပ္နားမလည္ဘူး၊ ဟဲဟဲ အားေတာ့ နာလိုက္တာကြယ္၊ သားေလးက ေဒးဗစ္ဆီ ညတိုင္းအိပ္မွာလို႔ ေျပာတာကြဲ႔”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ ဒါဆိုလည္း ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲဗ်ာ၊ ေနာက္ေန႔မွ လာေတြ႔တာေပါ့”

“ေအးေအး၊ ဒါနဲ႔ သားကေကာ ဘယ္ကလဲ၊ မနက္ျဖန္က်ရင္ ေျပာျပလုိက္ပါ့မယ္”

“ေနပါေစရပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က လီယိုခ်စ္ပါ”

“လီယိုခ်စ္လား၊ သားနာမည္ကမွ ခ်စ္စရာေကာင္းေသးတယ္၊ ေအးကြယ္၊ သားျပန္လာရင္ေျပာလိုက္ပါ့မယ္ေနာ္၊ ဘာကိစၥရွိလို႔လဲဟင္”

“ေၾသာ္ ဘာကိစၥမွမရွိပါဘူး၊ အလည္သက္သက္ပါ၊ ကဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္လုိက္ပါဦးမယ္ေနာ္”

“ေၾသာ္ ေအးေအး လမ္းမွာဂရုစိုက္ဦးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏မိဘတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး နာက်င္ေသာ ရင္ဘတ္၊ စိတ္မပါေသာ ကိုယ္ျဖင့္ လီယိုခ်စ္ျပန္ခဲ့ရေလသည္။

“ေဒးဗစ္ဆီသြားတယ္ကြဲ႔၊ သူ႔ဆီ ညတိုင္းအိပ္မယ္လို႔ ေျပာတယ္ကြဲ႔”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္မိခင္စကားေတြက လီယုိခ်စ္ရင္ထဲ အပ္နဲ႔ ထိုးသလို ခံစားရသည္။ လီယိုခ်စ္ ေခါင္းယမ္းေနမိရင္း မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာသည္။

အလွမ္းေ၀းတဲ့လမ္းေတြေနာက္xxxx မထူးျခားလည္း အရိပ္လို တေကာက္ေကာက္နဲ႔လိုက္xxxx အၾကင္နာကိုေမွ်ာ္လင့္ xx မင္းသိရဲ့လားxx-x တမ္းတမိတယ္xxx ခ်စ္သူေလးရယ္ယူမယ္x---

အိမ္ေရာက္ေတာ့ လီယိုခ်စ္တစ္ညလံုး ငိုရိႈက္ေနမိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မနက္ျဖန္အတြက္ လိုအပ္တာေလးေတြ ၀ယ္ရန္အတြက္ ေစ်းသို႔ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ လီယိုခ်စ္သြားလိုက္သည္။ ေစ်းထဲ ဟိုဟိုသည္သည္ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေ၀းတစ္ေနရာတြင္ ေစ်း၀ယ္ေနေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ကိုေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ လီယိုခ်စ္ အလြန္၀မ္းသာသြားသည္။ အၾကံေလးတစ္ခု ၀င္လာသျဖင့္ လက္ထဲကိုင္လာခဲ့သည့္ ဆိုင္ကယ္ေသာ့ေလးကို ဂ်င္းေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ၀ွက္ထားလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးဆီ လွမ္းသြားလိုက္သည္။

“ဟာ ေသာမတ္(စ္)မဟုတ္လား”

“ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္လည္း ေစ်း၀ယ္ေနရင္းက အသံၾကားလိုက္သျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ဟာ လီပါလား၊ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲလား၊ ေစ်း၀ယ္လာတာလားကြ”

“ဟုတ္တယ္၊ မင္းကေကာ သည္အခ်ိန္ႀကီးမွ ေစ်း၀ယ္ထြက္ေနပါလားကြ”

“ဟုတ္တယ္ကြ၊ ငါ အခုပဲ ေဒးဗစ္ဆီသြားမလို႔၊ ေဒးဗစ္ရဲ့ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ ဘာမွမရွိလို႔ ငါလည္း နည္းနည္းပါးပါးျဖည့္ေပးမလို႔ေလကြာ၊ ၿပီးရင္ ေဒးဗစ္နဲ႔အတူ မင္းဆီအလည္လာမလို႔ စဥ္းစားထားတာကြ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္စကားေၾကာင့္ ရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ ျဖစ္သြားေသာ္လည္း “ေၾသာ္” ဟု တလိုက္ရသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ႏႈတ္က ေဒးဗစ္ေမာင္ဆိုေသာ စကားကို လီယိုေမာင္နည္းနည္းေလးမွ ၾကားခ်င္စိတ္မရွိ။

“ဟဲဟဲ ငါေတာ့ အိမ္ရွင္မႀကီးနဲ႔ေတာင္ တူေနၿပီေနာ္”

“တကယ္လည္း အိမ္ရွင္မႀကီး ျဖစ္ေနၿပီပဲကြာ”

“ဟား ဟား ဟား၊ ဒါနဲ႔ မေန႔ညက မင္းငါ့ဆီလာတယ္ဆို၊ ငါ ေဒးဗစ္ဆီေရာက္ေနလို႔ ငါနဲ႔မေတြ႔ရတာ၊ ဟဲဟဲ ငါက ေဒးဗစ္နဲ႔ ညတိုင္းအတူတူအိပ္တာေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား ေကာင္းတာေပါ့ကြာ”

“ဘာကိစၥနဲ႔ ငါ့ဆီလာတာလဲဟင္”

“ေၾသာ္ တျခားေတာ့ တဟုတ္ပါဘူး၊ ပ်င္းပ်င္းရွိရွိလို႔ သူငယ္ခ်င္းဆီကို အလည္လာတာေပါ့ကြာ”

“မင္းပ်င္းပ်င္းရွိတဲ့အခ်ိန္ ငါ့ကို သတိရတာ ငါ တကယ္ေက်းဇူးတင္တယ္ကြာ၊ ကဲ မင္းလည္း ဘာ၀ယ္မလို႔လဲ၊ ၀ယ္ေလ၊ ငါကေတာ့ ၀ယ္ၿပီးၿပီ၊ မင္းကို ငါကူ၀ယ္ေပးရဦးမလား”

“ေအး ေကာင္းတာေပါ့”

တကယ္ေတာ့လည္း ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးနဲ႔ အတူတူေစ်း၀ယ္ခ်င္တာ လီယိုခ်စ္ဆႏၵ။

“ဒါနဲ႔ေသာမတ္(စ္) ငါ့ဆိုင္ကယ္က ပ်က္ေနလို႔ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရတာ၊ အျပန္က်ရင္ ငါ့ကို လိုက္ပို႔ပါလား၊ ၀ယ္ရမဲ့ပစၥည္းေတြကလည္း မ်ားေနလို႔”

“ဟာ လိုက္ပို႔ရမွာေပါ့၊ အပန္းမႀကီးပါဘူး”

“ေအး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေစ်း၀ယ္လုိက္သည္။

ေစ်း၀ယ္အၿပီး ၀ယ္ျခမ္းလာခဲ့ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ေရွ ့ျခင္းထဲသို႔ ထည့္တင္လုိက္သည္။ ၿပီးမွ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ဆိုင္ကယ္စက္ကိုႏႈိးၿပီး ေမာင္းထြက္သည္။

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ေနာက္တြင္ လုိက္ပါလာေသာ လီယုိခ်စ္စိတ္ေတြ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ေနရသည္။ အခြင့္အေရးလာခဲ့ေတာ့ လီယိုခ်စ္ရင္ေတြ ခုန္ေနမိသည္။ တံေတြးကိုလည္း အထပ္ထပ္အခါခါမ်ိဳခ်ေနရသည္။ သက္ျပင္းေမာကိုလည္း ခဏခဏခ်ေနရသည္။ ၿပီးမွ လီယိုခ်စ္လည္း ျဖစ္ခ်င္ရျဖစ္ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်လိုက္သည္။

“ေသာမတ္(စ္) ဟိုေရွ ့နားက ကုကၠိဳပင္ေအာက္မွာ ခဏေလာက္ရပ္လုိက္ပါဦး၊ ငါ အေပါ့သြားခ်င္လို႔ပါ”

“ေၾသာ္ ေအး”

လီယိုခ်စ္အၾကံကို မသိေလေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ဆိုင္ကယ္ကို ရပ္ေပးလိုက္သည္။ လမ္းတြင္ မီးေခ်ာင္းမ်ား ထြန္းထားလင့္ကစား ကုကၠိဳပင္ႀကီးက ထီးမားႀကီးလြန္းသျဖင့္ ကုကၠိဳပင္ေအာက္တြင္ အနည္းငယ္ေမွာင္ေနသည္။

လီယိုခ်စ္လည္း အေပါ့သြားမည္ဟန္လုပ္ရင္းမွ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ မ်က္ႏွာေလးအား လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဖ်စ္ည  ွစ္ၿပီး ႏွစ္ခမ္းလႊာတို႔အား နမ္းလိုက္သည္။ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ လီယိုခ်စ္၏လုပ္ေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္အလြန္အံ့ၾသသြားၿပီး လီယိုခ်စ္၏လက္အား ဖယ္ခါပစ္လိုက္သည္။

“လီ မင္း မင္း ဒါဘာလုပ္တာလဲ၊ မင္း ဘယ္လို လုပ္လုိက္တာလဲ”

လီယိုခ်စ္လည္း ရဲတင္းၿပီး

“ဘာေၾကာင့္လဲ မင္းမသိဘူးလားေသာမတ္(စ္) ငါ မင္းကို ခ်စ္ေနတာေလ၊ မင္း ဘာေၾကာင့္ ငါ့ခံစားခ်က္ကို နားမလည္ရတာလဲ”

“မျဖစ္သင့္တာေတြလီရယ္၊ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္သင့္တာေတြ၊ မင္း ဘာေၾကာင့္ ငါ့အေပၚမွာ သည္လိုစိတ္မ်ိဳးထားရတာလဲ၊ မင္း ငါ့အေပၚ သည္လိုစိတ္မ်ိဳး မထားသင့္ဘူးလီ”

“ဘာလို႔ မထားသင့္ရမွာလဲ၊ ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲက သူ႔အလိုလိုလာတဲ့ ခံစားခ်က္ကို ဘယ္သူက တားလို႔ရမွာလဲ၊ ငါ မင္းကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္ခဲ့ရတာပါေသာမတ္(စ္)ရယ္၊ ငါ အခုလို အခြင့္အေရးရေတာ့ ငါ့ႏွလံုးသားက မမ်ိဳသိပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္လည္း ေခါင္းတယမ္းယမ္းလုပ္ေနရင္း..

“မျဖစ္သင့္တာေတြလီရယ္၊ ငါ့မွာ ေဒးဗစ္ရွိေနမွန္း သိရဲ့သားနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ သည္လိုခံစားခ်က္မ်ိဳးထားရတာလဲကြာ၊ တကယ္ဆိုရင္ မင္းခံစားခ်က္ကို မ်ိဳသိပ္ထားသင့္တာေလကြာ”

လီယိုခ်စ္အား စာစာနာနာနဲ႔ေျပာေလသည္။

“ဘာေၾကာင့္ မ်ိဳသိပ္ထားရမွာလဲ၊ သူမ်ားေတြက်ေတာ့ ခ်စ္ခြင့္ရၿပီး ငါ့က်မွ ဘာလို႔ ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုေတာင္ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခြင့္မရရမွာလဲ၊ မင္းကေကာ ဘာေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ကိုမွ ခ်စ္ရတာလဲ၊ ငါက ေဒးဗစ္ထက္ ဘယ္ေနရာေတြမ်ား နိမ့္က်ေနလို႔လဲ”

လီယိုခ်စ္ ေအာ္ေျပာလုိက္သည္။

“လီရယ္၊ အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ္လိုသလိုဆြဲယူလို႔မရဘူး၊ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ပါ မခ်စ္ပါနဲ႔ ေျပာလုိ႔မရဘူး”

“ဟုတ္တယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ မင့္ကို ငါ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့”

“ဟုတ္ပါတယ္ ဒါေပမဲ့ အခုဟာက”

“ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါက ေဒးဗစ္လို ေပြတတ္ရႈပ္တတ္တဲ့ေကာင္ထက္စာရင္ အမ်ားႀကီးသာေသးတယ္မဟုတ္လားေသာမတ္(စ္)”

လီယိုခ်စ္ႏႈတ္က လြတ္ကနဲ႔ ထြက္သြားေသာ စကားေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ တဒဂၤ ေၾကာင္သြားမိသည္။

“မင္း ဘာေျပာလုိက္တာလဲလီ၊ ေဒးဗစ္က ေပြတယ္ ရႈပ္တယ္ဟုတ္လား”

လီယိုခ်စ္လည္း လြတ္ကနဲ႔ ထြက္သြားေသာစကားေၾကာင့္ ေနတရမိသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္ေျပာခဲ့ေသာ “သူ႔ကို မေျပာပါနဲ႔” ဆိုေသာ စကားကိုလည္း သတိရလိုက္သည္။ လီယိုခ်စ္လည္း ေဒးဗစ္ေမာင္စကားေတြကို ဂရုစိုက္မေနေတာ့ပဲ မထူးေတာ့တဲ့အေျခအေနမို႔ ဖုန္းေလးကို ထုတ္ျပလုိက္သည္။

“သည္မွာၾကည့္ သည္ပံုေတြကို ၾကည့္လုိက္ပါေသာမတ္(စ္)၊ ေဒးဗစ္အေၾကာင္းေတြ သိရလိမ့္မယ္၊ အဲ့သည္အခါမွ မင္း ငါ့ကို ခ်စ္ႏိုင္မခ်စ္ႏိုင္ ဆံုးျဖတ္ပါေတာ့”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္လည္း လီယိုျပေသာ ပံုေတြကို ၾကည့္လုိက္သည္။ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေတြေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ကိုယ့္မ်က္ကိုပင္ မယံုခ်င္။ ပံုေတြကို တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုၾကည့္သည္။ မကုန္ဆံုးႏိုင္ေသာ ပံုေတြကို အထပ္ထပ္ၾကည့္သည္။ တစ္ပံုဆိုရင္ တစ္ေယာက္။ ႏွစ္ပံုဆိုရင္ ႏွစ္ေယာက္။ သံုးပံုဆိုရင္ သံုးေယာက္။ ေဒးဗစ္ေမာင္ရဲ့ ေပြရႈပ္မႈေတြ ထင္းကနဲ႔ ျမင္လုိက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေတြ။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းနမ္းေနၾကသည့္ပံုေတြ။ လိင္ဆက္ဆံေနၾကသည့္ပံုေတြ။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ အံ့ၾသလြန္းသျဖင့္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ေနရသည္။ အစတုန္းကေတာ့ ေဒးဗစ္ေမာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေပြခဲ့သည္ျဖစ္ေစ နားလည္ေပးမည္ဟု စဥ္းစားထားခဲ့ေသာ္လည္း အခုဟာက တစ္ေယာက္မက အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္မို႔ ဘယ္လိုမွ နားလည္မေပးႏိုင္။ ပံုထဲက ေဒးဗစ္ေမာင့္လုပ္ပံုေတြက ေအာ္ဖာတစ္ေယာက္နဲ႔မျခား။ ေဒးဗစ္ေမာင့္အား ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့စဥ္တုန္းက ေဒးဗစ္ေမာင့္မွာ ခ်စ္သူမရွိခဲ့ဘူးဟု ေျပာခဲ့ဖူးေသးသည္။ လိမ္ညာေျပာခဲ့သည့္ ေဒးဗစ္ေမာင့္ကို လံုး၀နားလည္ေပးမည္မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္စိတ္တိုေဒါသထြက္ ေတာက္ကနဲ႔ “ေတာက္” ေခါက္လိုက္သည္။

စား၀ါးေတာ့မတတ္ မ်က္ႏွာမ်ိဳး ေျပာင္းလဲသြားသည့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္အား လီယိုခ်စ္ ၿငိမ္သက္စြာ ၾကည့္ေနမိသည္။ လီယိုခ်စ္လည္း အမွားလုပ္မိသူတစ္ေယာက္ပမာ ေၾကာက္ရႊံ ့ေနမိသည္။ လီယိုခ်စ္၏ ႏႈတ္မလံုခဲ့မႈေၾကာင့္ ေရွ ့ေလွ်ာက္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္နဲ႔ ေဒးဗစ္ေမာင္တို႔ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ား ျဖစ္သြားေလမလဲ။ ေဒးဗစ္ေမာင္ကလည္း လီယိုခ်စ္အား အလြန္မုန္းတီးသြားေလမလား။

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ခ်က္ခ်င္းပဲ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ေမာင္းထြက္သြားသည္။

“ေသာမတ္(စ္) ဘယ္လဲ..”

လီယိုခ်စ္စကားကို ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ ဂရုမစိုက္ေတာ့ေပ။ က်န္ခဲ့သည့္ လီယိုခ်စ္လည္း ဂဏွာမၿငိမ္စြာနဲ႔ ေၾကာက္ရႊံ ့ေနခဲ့မိတာအမွန္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္ ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္.. ေဘးဘီေဘးဘီႏိုး…”

ဖုန္းေကာသူ၏ အမည္ကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဒးဗစ္ေမာင္အလြန္ေပ်ာ္သြားရသည္။

“ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေလးလား”

ေဒးဗစ္ေမာင့္အသံက ရႊင္ပ်ေနသည္။

“အေဆာင္ေရွ ့ကို လာခဲ့ပါ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္သည္။

“ဟလို ဟလို ခ်စ္ခ်စ္၊ ဟဲဟဲ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေလးက ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္၊ ေရာက္လာရင္ အေဆာင္ေရွ ့လာခဲ့ပဲ ေျပာေနတယ္၊ ဘာေတြ လုပ္ခ်င္လို႔ပါလိမ့္၊ မဟုတ္ရင္ေတာင္ ငါကလည္း အေဆာင္ေရွ ့သြားရေအာင္လို႔ ေျပာမလို႔ဟာ”

ေဒးဗစ္ေမာင္လည္း ေခါင္းအံုးေအာက္ထဲက ပစၥည္းေလးကို ယူလိုက္သည္။

“ဒါေလးသာ ျပလုိက္ရင္ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေလး သိပ္ေပ်ာ္သြားမွာအေသအခ်ာပဲ”

ေဒးဗစ္ေမာင္ သြက္သြက္ေလးပဲ အေဆာင္ေရွ ့သို႔ ေျပးလုိက္သည္။ အေဆာင္ေရွ ့က ခံုတန္းလ်ားေလးနားအေရာက္တြင္ ေက်ာေပးရပ္ေနေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ကို ေတြ႔လုိက္ရေတာ့..

“ခ်စ္ခ်စ္ သည္မွာ ငါ့လက္ထဲမွာ ဘာေလးရွိလဲ မွန္းၾကည့္စမ္း”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က လွည့္လာသည္။ စား၀ါးေတာ့မတတ္မ်က္ႏွာမ်ိဳး ေတြ႔လုိက္ရေတာ့ ေဒးဗစ္ေမာင္လန္႔သြားမိသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလာေနသည္။

“ခ်စ္ခ်စ္…”

ေဒးဗစ္ေမာင္လန္႔လန္႔နဲ႔ ေခၚလိုက္ၿပီး ေနာက္သို႔ တစ္လွမ္း ဆုတ္လိုက္မိသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ဖ်တ္လတ္စြာပင္ ေဒးဗစ္ေမာင္၏ မ်က္ႏွာအား ထိုးခ်လိုက္သည္။

မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အထိုးခံလုိက္ရျခင္းေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ေမာင္လဲက်သြားသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္၏ ႏႈတ္ခမ္းစပ္နားတြင္ ေသြးစို႔သြားသည္။

“ခ်စ္ခ်စ္..”

“ငါ့ကို ခ်စ္ခ်စ္လို႔ ေခၚတာကို ရပ္လုိက္စမ္း၊ မင္း ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကို လိမ္ရတာလဲ၊ မင္း ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကို လိမ္ရတာလဲလို႔”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ေအာ္ခ်လိုက္သည္။

“ခ်စ္ခ်စ္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ စိတ္ထိန္းပါဦးခ်စ္ခ်စ္”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က လဲက်ေနတဲ့ ေဒးဗစ္ေမာင့္ေရွ ့ဒူးေထာက္လုိက္ၿပီး ေဒးဗစ္ေမာင္၏ အကၤ ်ီစအား ဆြဲထားလိုက္သည္။

“မင့္မွာ ခ်စ္သူေတြ မရွိခဲ့ဘူးလို႔ ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကို လိမ္ရတာလဲကြာ၊ ဘာလဲ မင္းက ငါ့ကို ကာမအတြက္ပဲ ခ်စ္ၿပီး အခ်ိန္တန္ထားခဲ့မလို႔ေပါ့ ဟုတ္လားေဒးဗစ္၊ မင့္အၾကံေတြကို ငါမသိဘူးလို႔မ်ား ထင္ေနလား၊ မင္း ငါ့ကို ကာမအတြက္ အသံုးခ်ေနတာလားေဒးဗစ္”

“မဟုတ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါ မင္းကို ကာမအတြက္ ခ်စ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ တကယ့္အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္တာပါကြာ၊ ယံုပါ”

“သည္မွာၾကည့္၊ သည္မွာ ၾကည့္လုိက္စမ္း၊ ဒါေတြက ဘာေတြလဲ”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ျပေသာ ပံုေတြကို ၾကည့္လုိက္သည္။ လီယိုခ်စ္ဆီက ပံုေတြမွန္း ေဒးဗစ္ေမာင္တပ္အပ္သိလုိက္သည္။

“ဒါ ဒါက ဟိုေလ ခ်စ္ခ်စ္ ငါ ရွင္းျပပါရေစ ၊ ငါ ရွင္းျပပါ့မယ္”

“မင္း ဘာမွ ရွင္းျပေနဖို႔မလိုဘူးေဒးဗစ္၊ မင္း ဘာေၾကာင့္ သည္ေလာက္ေပြရႈပ္ရတာလဲ၊ ေဟာသည္ထဲကလူေတြလို မင္း ငါ့ကို ထားခဲ့မယ္ဟုတ္လား၊ မင္းေျပာသလို မင္း ငါ့ကို တကယ့္အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ သည္ေလာက္ေပြရႈပ္တဲ့ မင့္ကို ငါ ဆက္မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”

“သည္လိုမလုပ္ပါနဲ႔ခ်စ္ခ်စ္ရယ္၊ အဲ့သည္လိုမလုပ္လုိက္ပါနဲ႔၊ ငါ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ကြာ၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္၊ မင္းမရွိရင္ ငါ အသက္မရွင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”

“မင္းရဲ့အလိမ္အညာစကားေတြကို ယံုရေအာင္ ငါ မတံုးေသးပါဘူးေဒးဗစ္ရာ”

“အဲ့သည္လို မလုပ္ပါနဲ႔ဆုိကြာ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းကင့ါကို ခ်စ္တယ္လို႔ စေျပာတာပဲကြာ၊ မင္းပဲ ငါ့ကို အရမ္းအရမ္းခ်စ္ပါတယ္ဆို၊ ငါဘယ္ေလာက္ပဲ ေပြရႈပ္ပါေစ မင္း ငါ့ကို နားလည္ေပးသင့္တယ္ေလ၊ ငါ့ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ နားလည္ေပးရမယ္မဟုတ္လား”

“ေဆာရီးပါေဒးဗစ္၊ မင့္ကို နားလည္ေပးရေအာင္ ငါ့စိတ္သေဘာထားက အဲ့ေလာက္လည္း မျပည့္၀ေသးလို႔ပါ၊ မင့္အေၾကာင္းေတြကိုသာ အစက ငါသိခဲ့မယ္ဆိုရင္ မင့္ကို ငါခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး၊ ငါက ျဖဴျဖဴစင္စင္ရိုးရိုးသားသားေနခဲ့တဲ့သူကိုမွ ငါ လက္တြဲခ်င္တယ္၊ ငါကပဲေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ငါသြားၿပီ”

“မလုပ္ပါနဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္၊ မသြားပါနဲ႔ေသာမတ္(စ္)ရယ္၊ ငါ ေနာက္ဆို မေပြရႈပ္ေတာ့ပါဘူး၊ ငါ ျဖဴျဖဴစင္စင္ေနသြားပါ့မယ္ခ်စ္ခ်စ္ရယ္”

“မင္း ဘယ္ေလာက္ပဲ ျဖဴစင္ေအာင္ ေနပါေစ မင္းလုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြက ဘယ္လိုမွ ေဆးေၾကာလို႔ မရေတာ့ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မျပင္ေတာ့ဘူး”

“ငါ့ကို တကယ္ထားခဲ့ေတာ့မွာလားေသာမတ္(စ္)ရာ၊ ငါ့ကို တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာင္ ခြင့္လႊတ္ေပးလို႔မရေတာ့ဘူးလား”

ေဒးဗစ္ေမာင္၏ ငိုယိုေတာင္းပန္သည့္စကားကို ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ဂရုမစိုက္ေတာ့ေပ။ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ေမာင္းထြက္ျပန္သြားခဲ့ေလသည္။

“ေသာမတ္(စ္)…. ခ်စ္ခ်စ္….”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ၿမိဳ ့အျပင္က ျမသီတာကန္ေပါင္ႀကီးေပၚမွာ ေတြ႔ၾကရေအာင္လို႔ ေဒးဗစ္ေမာင္က ဖုန္းဆက္ထားသျဖင့္ လီယိုခ်စ္ ဆိုင္ကယ္ေလးစီးၿပီးေရာက္လာသည္။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ အခုလို ခ်ိန္းေတြ႔ရသည္ကို လီယိုခ်စ္ခန္႔မွန္းမိၿပီးသားျဖစ္သည္။ လီယိုခ်စ္၏ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္အား ေျပာျပခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ေမာင္နဲ႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္တို႔ တစ္ခုခုျဖစ္ထားခဲ့ေပလိမ့္မည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း လီယိုခ်စ္ အရဲစြန္႔ၿပီး ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ လီယုိခ်စ္ေရာက္လာေတာ့ ေဒးဗစ္ေမာင္က ေက်ာေပးၿပီး အေ၀းဆီသို႔ ေျခကားယားျဖင့္ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ေနသည္။ ကန္ေပါင္ေပၚမို႔ ေလမ်ားက တျဖဴးျဖဴးတိုက္ခတ္ေနသည္။

“ေဒးဗစ္”

လီယိုခ်စ္ေခၚလိုက္ေတာ့ ေဒးဗစ္ေမာင္က လွည့္လာသည္။

“မင္း ဘာေၾကာင့္ သူ႔ကိုေျပာလုိက္ရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ ေျပာလိုက္ရတာလဲလို႔၊ သူ႔ကို ငါကိုယ္တိုင္ ေျပာပါ့မယ္လို႔ ေျပာထားရဲ့နဲ႔ မင္း ဘာေၾကာင့္ ေျပာလုိက္ရတာလဲ၊ မင္း ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကုိ အခ်ိန္မေပးရတာလဲ”

ေဒးဗစ္ေမာင္က စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ေျပာေတာ့ လီယိုခ်စ္ ဘာျပန္ေျပာရမယ္မသိျဖစ္သြားရသည္။

“ဒါ ဒါက ဒါကေတာ့..”

လီယိုခ်စ္စကားေတြက ေလထဲမွာ ရပ္တန္႔ေနသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္၏ မ်က္၀န္းအိမ္တြင္ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနသည္ကို ျမင္လုိက္ရသည္။

“မင္း မဆင္မျခင္ပဲ ေျပာလုိက္လို႔ ေသာမတ္(စ္)က ငါ့ကို လမ္းခြဲလိုက္ၿပီ သိရဲ့လားလီရ၊ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္က ငါ့ကို ထားခဲ့ၿပီလို႔”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ငိုယိုရင္း ေျပာလာေတာ့ ေဒးဗစ္ေမာင့္ကို လီယိုခ်စ္သနားမိသြားသည္။

“ဒါျဖစ္သင့္တယ္မဟုတ္လား၊ မင္း့အေၾကာင္းကို သူသိထားသင့္တယ္မဟုတ္လား၊ မင္းမေျပာလည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သိသြားမွာပဲမဟုတ္လား၊ မင့္အေၾကာင္း သူေစာေစာသိေတာ့ သူ႔အတြက္လည္း ေကာင္းတယ္မဟုတ္လားေဒးဗစ္”

“အရင္ ငါနဲ႔ပတ္သက္ခဲ့တဲ့လူေတြနဲ႔တုန္းက မင္းသည္လို မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး၊ ေသာမတ္(စ္)နဲ႔က်မွ မင္း ဘာလို႔ သည္လို ျဖစ္ေနရတာလဲ၊ အေပါင္းအသင္းဆင္ျခင္ပါလို႔ မင္း ဘာေၾကာင့္ေျပာရတာလဲ ဟင္၊ ေျပာပါဦးလီ”

“ဒါ ဒါကေတာ့ေလ..”

လီယိုခ်စ္ စဥ္းစားက်ပ္သြားသည္။

“မင္း သူ႔ကို ခ်စ္ေနတယ္မဟုတ္လားလီ”

ေဒးဗစ္ေမာင့္စကားေၾကာင့္ လီယိုခ်စ္ ေခါင္းေထာင္သြားရသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင့္အား မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ရဲေတာ့ပဲ ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာလႊဲလုိက္ရသည္။ ဘာမွလည္း ျပန္မေျပာတတ္ခဲ့။

“တကယ္ပဲကိုး၊ မင္း ေသာမတ္(စ္)ကို ခ်စ္ေနခဲ့ၿပီကိုး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ကို ျမန္ျမန္ငါ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာလိုက္တာေပါ့”

လီယိုခ်စ္လည္း ရဲရဲတင္းတင္းနဲ႔ေဒးဗစ္ေမာင့္အား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္သည္။

“ဟုတ္တယ္ေဒးဗစ္၊ ငါ ေသာမတ္(စ္)ကိုခ်စ္တယ္၊ ငါခ်စ္ေနရတဲ့သူကို တျခားသူရဲ့ ရင္ခြင္ထဲေရာက္ေနတာ ငါ မျမင္ရက္ဘူး၊ အထူးသျဖင့္ မင္းလိုလူစားမ်ိဳးရဲ့ ရင္ခြင္ထဲေပါ့ေဒးဗစ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ မင္းလိုေကာင္ထက္ ငါနဲ႔ဆိုရင္ ပိုေတာင္အဆင္ေျပေသးတယ္မဟုတ္လား၊ ငါ့မွာ ပိုက္ဆံလည္း ရွိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မင္းလို ေပြတတ္ရႈပ္တတ္တဲ့ေကာင္လည္း မဟုတ္ဘူး”

ေစာ္ကားလိုက္ေလေသာ လီယိုခ်စ္၏ စကားက ေဒးဗစ္ေမာင့္၏ ရင္ခြင္အား နင့္ကနဲ႔ ျဖစ္သြားေစခဲ့ေပမဲ့ ေအာင့္အည္းသည္းခံလိုက္သည္။

“မင္း တကယ္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမပီသဘူးလီ၊ မင္းကို သူငယ္ခ်င္းေကာင္းပီသလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့တာ၊ ငါ ငါေလ မင္းကို ယံုထားခဲ့တာလီရ၊ ငါနဲ႔ေသာမတ္(စ္)ရဲ့ ဘ၀မွာ အခက္အခဲေလးေတြ ရွိခဲ့ရင္၊ တိုင္ပင္စရာေလးေတြရွိခဲ့ရင္ မင္းကို အကူအညီေတာင္းမယ္၊ အတူတူတိုင္ပင္မယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ရွိခဲ့ရင္လည္း သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ မင္းကို ပစ္မထားပဲ အတူတူေပ်ာ္ၾကမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တာလီရ၊ အခုေတာ့.. အခုေတာ့..”

ေဒးဗစ္ေမာင္ ဘာမွ ဆက္မေျပာထြက္ေတာ့ပဲ ေခါင္းကိုသာ ယမ္းေနမိသည္။ မ်က္ရည္ေတြလည္း က်ေနသည္။ ၿပီးမွ ဆက္ေျပာသည္။

“မင္းေျပာသလို မင္းနဲ႔ ေသာမတ္(စ္) သိပ္အဆင္မယ္လို႔ ေျပာရေအာင္ ေသာမတ္(စ္)က မင့္ကိုခ်စ္သလားဟင္လီ”

လီယိုခ်စ္လည္း မေျပာတတ္ျဖစ္ေနၿပီးမွ. ေခါင္းယမ္းေနရင္း.

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ကြာ၊ သူငါ့ကို ခ်စ္လာေအာင္ႀကိဳးစားမွာေပါ့၊ သူနဲ႔ငါသာ အဆင္မေျပမဲ့အေၾကာင္းေတြ မရွိဘူးဆိုရင္ သူ တစ္ေန႔ ငါ့ကို ခ်စ္လာမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ကြာ”

ေဒးဗစ္ေမာင္ အေ၀းကို ေမွ်ာ္ေငးလိုက္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သား အၾကာႀကီး တိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဒးဗစ္ေမာင့္ရဲ့ ဆိုင္ကယ္ေလးက ေျပးလႊားေနသည္။ ေသာမတ္(စ္)တို႔ ရြာေလးဆီသို႔။ ေဒးဗစ္ေမာင္၏ မ်က္ႏွာသည္ ပကတိ တည္ၿငိမ္ေအးစက္လွ်က္ရွိသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္တို႔ အိမ္ေလးထဲသို႔ ေကြး၀င္လုိက္ေတာ့ ထင္းခြဲေနေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ေဒးဗစ္ေမာင့္ကို ျမင္ေတာ့ ေပါက္ဆိန္ကို ပစ္လႊတ္ခ်လိုက္ၿပီး အိမ္ထဲ၀င္သြားသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ သူစိမ္းဆန္လြန္းေသာ အျပဳအမူေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ေမာင့္ရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ ခံစားလိုက္ရသည္။ က်လာလုလု မ်က္ရည္ေလးကို က်မလာေအာင္ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္လိုက္သည္။

ေဒးဗစ္ေမာင္လည္း အိမ္ထဲလိုက္၀င္သြားသည္။ စားပြဲေရွ ့က တန္းလ်ားေပၚတြင္ စူပုပ္ေသာ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ ထိုင္ေနသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္လည္း ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။

“ခ်စ္ခ်စ္.”

တိုးတိုးေလး ေခၚလိုက္ၿပီး ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ဘာလာလုပ္တာလဲ”

“ခ်စ္ခ်စ္ကလည္း ခ်စ္ခ်စ္ကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ လာတာေပါ့”

“မင္းနဲ႔ငါ ေတြ႔စရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူးလို႔ ထင္တယ္”

“ခ်စ္ခ်စ္ကလည္း ငါ့ကို စိတ္ဆိုးေျပပါေတာ့ေနာ္”

“ကိုယ္နဲ႔ မသက္ဆိုင္ေတာ့တဲ့သူကို စိတ္ဆိုးစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး”

“ခ်စ္ခ်စ္ရယ္၊ ငါ ခ်စ္ခ်စ္ကုိ တကယ္ခ်စ္တာပါ၊ ခ်စ္ခ်စ္ကို ပစ္မသြားပါဘူး”

“ေတာ္ၿပီ၊ သည္စကားေတြကို ၾကားရလည္း အပိုပဲ၊ ငါ့ကို ပစ္ထားတာ မပစ္တာ အေရးမႀကီးဘူး၊ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေပြရႈပ္တတ္တဲ့ မင္းကို ငါ ဆက္မခ်စ္ႏိုင္တာပဲ”

“ခ်စ္ခ်စ္ရယ္ သည္လိုမေျပာပါနဲ႔ကြာ”

“မင္းက တဏွာေကာင္ပဲ၊ မင္းလုပ္ပံုက ေအာ္ဖာ္လည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔ ေအာ္ဖာနဲ႔ မျခားဘူး၊ မင္း သည္ေလာက္ ကာမကို စိတ္၀င္စားေနရင္ ေအာ္ဖာပဲ သြားလုပ္လိုက္ပါလား၊ မင္းလို လုပ္ရပ္မ်ိဳး တိရစာၦန္ေတြေတာင္ မလုပ္ဘူးသိလား”

“ေတာ္ပါေတာ့ကြာ..”

“ငါ တကယ္ ေနာင္တရမိတယ္သိလား၊ မင္းအေၾကာင္းကို မသိပဲ မင္းကို ယံုလိုက္မိလို႔ ပိုက္ဆံေတာင္ တစ္ျပားမွ မစုလိုက္ရပဲ မေလးရွားကေန ျပန္လာခဲ့ရတာကြ၊ အခုေတာ့ ဘာမွ အဓိပ္ပါယ္မရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ငါ့ပိုက္ဆံ အရင္းလည္း ျပဳတ္တယ္၊ ဒါတင္မက အလုပ္လက္မဲ့လည္း ျဖစ္ေနရၿပီ၊ အင္းေလ ငါ့ကိုယ္ငါပဲ တံုးပါတယ္ကြာ၊ အခန္႔မသင့္ရင္ မင္းဆီက ကူးစက္ေရာဂါေတြေတာင္ ရဦးမလားမသိေသးဘူး၊ ငါ တကယ္ေၾကာက္ေနမိတယ္သိလားေဒးဗစ္”

ေဒးဗစ္ေမာင္ မ်က္ရည္မ်ားၾကားက နားေထာင္ေနရသည္။

“ခ်စ္ခ်စ္ရယ္…”

“မင္း ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္တယ္ေျပာေျပာ မင္းကို ငါ ဆက္မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ မင္းလည္း မင္းဘ၀နဲ႔ပဲေနေတာ့၊ ငါလည္း ငါ့ဘ၀မွာပဲ ေနေတာ့မယ္ကြာ”

“ငါ့ကို ငါ့ကို တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာင္ နားလည္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးလား၊ ခြင့္လႊတ္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးလား”

ေဒးဗစ္ေမာင္က ေတာင္းပန္သည့္ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ေတာ့ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ဘာမွ မေျပာပဲ မ်က္ႏွာသာ လႊဲခ်လိုက္သည္။

ေဒးဗစ္ေမာင္ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္လုိက္သည္။ ခ်စ္သူေလးေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ မ်က္ႏွာေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ၿပီးမွ အငိုကိုရပ္လိုက္ၿပီး

“ငါ သြားေတာ့မယ္ေသာမတ္(စ္)”

ေဒးဗစ္ေမာင္၏ ေနာက္ဆံုးစကားကိုပင္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ဂရုမစိုက္ခဲ့ေပ။

သည္တစ္ခါ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ထြက္သြားခဲ့ျခင္းပါေသာမတ္(စ္)ရယ္။

အတူတူလက္တြဲခဲ့တဲ့ခ်စ္သူxxxx

အတူတူစြန္႔စားခဲ့တဲ့ခ်စ္သူxxx

ကိုယ့္ရဲ့အနားမွာ အၿမဲရွိသူxxxx

ေလဆန္မုန္းတိုင္းၾကားမွာ xxxxx

ရင္ဆိုင္ဖို႔ ေနာက္ဆုတ္သြားၿပီxxx-xx

လမ္းတစ္၀က္အေရာက္မွာ ထားခဲ့ေတာ့မလားေလxxxx

မင္းအခ်စ္ေတြ သည္အခ်ိန္ေျပာင္းလဲေနၿပီလားxxxxx

ယံုၾကည္ခ်က္တို႔ ေျမမွာလဲၿပိဳxxxx

အခုေတာ့ အားလံုးပဲ စြန္႔လႊတ္ၿပီလားxxxx

တို႔ အိပ္မက္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ ျပန္ရုပ္သိမ္းခဲ့တဲ့ မင္းရဲ့ ကတိေတြအျပစ္မျမင္ရက္ပါ ၾကင္နာသူေရxxxx

သြားမယ္ မင္းမရွိတဲ့ေန႔ရက္ထဲxxx

မင္းမရွိတဲ့လမ္းမထက္မွာxxx

ရင္ဆိုင္မယ္တစ္ေယာက္တည္းxxx

ငါေလ နာၾကင္စြာ ရွင္သန္မယ္xxx

တို႔ႏွစ္ေယာက္ျပန္မဆံုေတာ့ဘူး အိုးးးxxxx

ဟိုမွာ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ လမ္းခြဲေလးxxxx

ေမ့ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔အတြက္xxx

သိပ္ခက္ေနၿပီေလxxx

ဟိုမွာ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ လမ္းခြဲေလးးxxx

ေနာက္ထပ္ျပန္မလာေတာ့ဘူးxxxx

သြားမယ္မင္းမရွိေန႔ရက္ထဲxxx

မင္းမရွိတဲ့ လမ္းမေတြထက္xx

သြားေတာ့မယ္တစ္ေယာက္တည္းxxx

ငါေလနာၾကင္စြာ ရွင္သန္မယ္xxx

တို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္မဆံုေတာ့ဘူးxxx

ေနာက္တစ္ခါ တို႔ ျပန္မဆံုႏိုင္တာxxx

အသည္းမွာ သိေနၿပီကြာxxxxx

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္ ေဘးဘီေဘးဘီႏိုးလက္ ေဘးဘီေဘးဘီႏိုး…”

ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ ကိုင္လိုက္သည္။ ေဒးဗစ္ေမာင္နဲ႔ အသံဆင္တူေလးလုပ္ထားခဲ့သည္ကို ဖ်က္ပစ္ရဦးမည္ဟု ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေတြးလိုက္သည္။

“ေျပာ လီယို”

“ေသာမတ္(စ္) ေသာမတ္(စ္).ေသာမတ္(စ္)..”

လီိယုိခ်စ္အသံေတြက ငိုသံလိုလို ေျပာမထြက္သလိုလိုျဖစ္ေနသည္။

“ေျပာေလလီ၊ မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ”

“ေသာမတ္(စ္) ဟီး ဟီး ဟီး ေသာမတ္(စ္)”

“လီ မင္းတစ္ခုခုျဖစ္ေနလို႔လား၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ငါ့ကိုေျပာေလ”

“သူ သူေလ..”

“သူက ဘယ္သူလဲ၊ သူ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“သူ သူေလ ေဒးဗစ္ေလ ေဒးဗစ္ ဟီးဟီးဟီး”

“ေဒးဗစ္ ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္”

“ေဒး ေဒးဗစ္ဆံုးၿပီတဲ့၊ ေဒးဗစ္မရွိေတာ့ဘူး”

လီယိုခ်စ္ဆီက မေမွ်ာ္လင့္ေသာ စကားသံေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ ကိုယ့္နားကိုပင္မယံုခ်င္။ လက္ထဲက ဖုန္းေလး လြတ္က်သြားေလသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ ကမန္းကတန္းပဲ ဆိုင္ကယ္ေသာ့ကို ယူလိုက္ၿပီး စက္ႏႈိးလိုက္သည္။ အေရးထဲ စက္က ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ႏႈိးမရျဖစ္ေနေသးသည္။

ေဒးဗစ္ မင္း ဘာမွမျဖစ္ပါေစနဲ႔။ လီယိုေလွ်ာက္ေျပာတာပဲ ျဖစ္ပါေစေတာ့။ အခ်စ္အတြက္နဲ႔ အသက္ကို အဆံုးရံႈးခံရဲေလာက္ေအာင္ မင္း မမိုက္ရိုင္းေသးဘူးမဟုတ္လား။ မင္းသာ တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ငါ ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႔ အသက္ရွင္ရပါ့မလဲ။ ငါ့ကို ေနာင္တေတြနဲ႔ အသက္ရွင္ေနတာမ်ိဳး မင္း မလိုခ်င္ဘူးမဟုတ္လား။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး မင္း ဘာမွမျဖစ္ပါေစနဲ႔လားကြာ။

ေဒးဗစ္ေမာင္တို႔ အေဆာင္ေရွ ့တြင္ လူေတြ လႈပ္ရွားေနၾကသည္။

တကယ္ပဲလား ေဒးဗစ္ရယ္။ မင္း တကယ္ တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့ၿပီလား။

ေသာမတ္(စ္)လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဒးဗစ္ေမာင္၏ အခန္းနားမွာ လူေတြ ၀ိုင္းအံုေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ အလြန္စိုးထိတ္သြားသည္။ လူေတြ ၾကားထဲ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ တိုးေ၀ွ ့၀င္လုိက္သည္။ အသက္မဲ့ေနေသာ ေဒးဗစ္၏ ကိုယ္ခႏ္ဓာ။ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ ျပံဳးေနေသာ ေဒးဗစ္၏ မ်က္ႏွာေလး။ ျဖဴေဖ်ာ့ေနေသာ ေဒးဗစ္၏မ်က္ႏွာေလး။ ေသာမတ္(စ္) လမ္းခြဲစကားေျပာခဲ့ေသာ ေဒးဗစ္၏မ်က္ႏွာေလး။

“ေဒးဗစ္…”

ေဒးဗစ္ေမာင္၏ ကိုယ္ေလးအား ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ လႈပ္ႏိုးေနလိုက္သည္။

“ငါ့ကို တစ္ခုခုျပန္ေျပာပါဦးေဒးဗစ္၊ မင္း ဘာေၾကာင့္ သည္လိုထြက္သြားရတာလဲေဒးဗစ္၊ ငါ့ကို ေနာင္တေတြနဲ႔ ေနေစခ်င္တာလးေဒးဗစ္ရ၊ မင္းကို ငါ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပစ္ပယ္ပစ္ပယ္ အခုလိုမ်ိဳးေတာ့ ထြက္မသြားသင့္ဘူးေလေဒးဗစ္၊ ဘာလို႔ ငါ့ကို ထားခဲ့ရတာလဲေဒးဗစ္”

ေဒးဗစ္ေမာင္၏ ကိုယ္ေလးအား ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ လႈပ္ႏိုးေနေလသည္။

“မင္းသည္လိုျဖစ္မယ္မွန္းသိရင္ မင္းအေၾကာင္းေတြကို ငါ မေျပာခဲ့ပါဘူးေဒးဗစ္ရာ၊ မင္း သည္လိုျဖစ္မယ္မွန္းသိရင္ မင္း သည္လိုျဖစ္မယ္မွန္းသိရင္ …”

ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္၏ ေဘးမွာ ရွိေနေသာ လီယိုခ်စ္က ေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။

“မင္းက သည္လိုျဖစ္ေစခ်င္တာလားလီ၊ မင္း သည္လိုျဖစ္ေစခ်င္တာမဟုတ္လား၊ မင္း အစကတည္းက သူ႔အေၾကာင္းေတြ ငါ့ကို မေျပာခဲ့ရင္ ခုလို ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး၊ မင္းသိရဲ့လားလီရ၊ ဒါေတြက မင္းေၾကာင့္ မင္းေၾကာင့္ျဖစ္ရတာ”

“ငါ့ကိုပါ သတ္လိုက္ပါေတာ့လားကြာ၊ ငါ့ကိုပါ ေသေအာင္ သတ္လိုက္ပါေတာ့လား”

“မင္း ငါ့ကို သည္ေလာက္အထိ ခ်စ္မွန္းသိရင္ မင့္ကို ငါ ခြင့္လႊတ္တာေပါ့ကြာ၊ မဟုတ္ဘူး၊ ငါ မင္းကို ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့သင့္တယ္၊ မင္းကို ငါ နားလည္ေပးခဲ့သင့္တယ္၊ အခုေတာ့ ငါမွားသြားၿပီ၊ ငါ အမွားႀကီးမွားသြားၿပီ.”

အသက္မဲ့ေနသူအား ၾကည့္ရင္း ပူေဆြးေသာကမ်ားနဲ႔ ငိုေၾကြးေနၾကေသာ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္နဲ႔ လီယိုခ်စ္အား ေဘးမွ လူမ်ားက နားမလည္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ သနားဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနၾကေလသည္။

“ညီေလးတို႔ႏွစ္ေယာက္က ေဒးဗစ္ေမာင္နဲ႔ ဘယ္လိုပတ္သက္ၾကတာလဲ၊ ေဒးဗစ္ေမာင္က ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သတ္ေသတယ္ဆိုတာ ညီေလးတို႔သိၾကလား”

အသက္အရြယ္အေတာ္ႀကီးသူတစ္ေယာက္က ေမးလာသည္။ သည္ေမးခြန္းကိုက်ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေျဖဖို႔ အလြန္ခက္ခဲေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာသာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္ေနၾကရသည္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က လူတစ္ေယာက္ကို ေသေအာင္ ျပဳမူခဲ့ပါရက္နဲ႔ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ေသရတယ္ဆိုတာ ဖြင့္ေျပာျပဖို႔ ခက္ခဲလြန္းတဲ့ဘ၀။ေျပာျပလို႔ေကာ ျဖစ္ပါ့မည္လား။ ေျပာျပလိုက္လွ်င္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေရာ လီယိုခ်စ္ေရာ ေဒးဗစ္ေမာင္ပါ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ေတြဆိုတာ သိသြားၾကလိမ့္မည္။ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းအေၾကာင္းေတြ သိသြားၾကလိမ့္မည္။ ေဒးဗစ္ေမာင့္အား ေယာက်္ားျဖစ္ၿပီး ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႔ အသက္ကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့သည္ဆိုၿပီး ရြံရွာသြားၾကေပလိမ့္မည္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ေဒးဗစ္ေမာင့္အား ေသေစခဲ့သည္ဆိုၿပီး ၀န္ခံခ်င္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေဒးဗစ္ေမာင္၏ အရွက္သိကၡာအတြက္ ႏႈတ္လံုေစာင့္စည္းေပးရဦးမည္။

“အင္း ညီေလးတို႔လည္း မသိၾကဘူးကိုး၊ ခက္တာပဲ၊ သူ႔လက္ထဲက လက္ရြက္ကို ဖတ္လို႔႔ရရင္ေတာ့ သဲလြန္စတစ္ခုခုေတာ့ ရမွာပဲ၊ ခက္တာက လက္ထဲက စာကို ဘယ္လိုမွကို ယူလို႔မရတာ”

ေနာက္မွလူ၏ စကားေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္နဲ႔ လီယိုခ်စ္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ေဒးဗစ္ေမာင္၏ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို ဆြဲၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာရြက္ေခါက္ေလးအား အလြယ္တကူယူလို႔ရသြားသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က်မွ ယူလို႔ ရသြားေသာေၾကာင့္ ေဘးမွ လူမ်ားက အံ႔ၾသေနၾကသည္။

“ဘာေလးလဲဟင္ညီေလး၊ စာထဲမွာ ဘာေတြပါသလဲ”

ေဘးမွလူမ်ားက စိတ္၀င္စားလြန္းသျဖင့္ အေလာတႀကီးေမးေနၾကသည္။ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ေငြလက္စြပ္ေလးႏွစ္ကြင္း။ စာေလးကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “လီနဲ႔ ေသာမတ္(စ္)အတြက္” တဲ့။ ထိုစာေလးေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေကာ လီယိုခ်စ္ပါ ေနာက္သို႔ လန္က်သြားသည္။ လီယိုခ်စ္နဲ႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္အား ျဖစ္ေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဆင္တူလက္စြပ္ေလး ခ်န္ထားခဲ့တာပါလား။ ေဘးမွလူမ်ားက သိခ်င္လြန္းသျဖင့္ ယူၾကည့္ၾကသည္။ ဘာမွနားမလည္ေစသည့္ စာေလးနဲ႔ လက္စြပ္ေလးႏွစ္ကြင္းေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္သြားၾကသည္။

စာေလးနဲ႔ လက္စြပ္ေလးေၾကာင့္ လီယိုခ်စ္ မခံစားႏိုင္စြာ ေျပးထြက္သြားခဲ့သည္။ ေဒးဗစ္ေမာင့္အေပၚ အမွားမ်ားစြာ လုပ္ခဲ့မိသည္ကို ေျပးသတိရၿပီး ေနာင္တရေနမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းမပီသခဲ့သည္ကို ေနာင္တရမိသည္။ ေဒးဗစ္ေမာင့္အား အထင္ေသးရႈတ္ခ်ေစခဲ့ေသာ စကားမ်ားနဲ႔ ျပဳမူခဲ့ျခင္းက ေဒးဗစ္ေမာင့္အား ေနာင္ဘ၀သို႔ တြန္းပို႔သလို ျဖစ္ေစခဲ့ေပၿပီ။ ဘယ္လုိမွ ျပင္မရေသာ အမွားႀကီးကို လီယိုခ်စ္ ျပဳမူခဲ့ေပၿပီ။

စာေလးနဲ႔ လက္စြပ္ေလးကို ျမင္လိုက္ေတာ့ ေဒးဗစ္ေမာင္၏ ကိုယ္ႀကီးအားပစ္ထားၿပီး ေဒးဗစ္ေမာင္နဲ႔ ထိုင္ခဲ့ေသာ အေဆာင္ေရွ ့က ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ေျပးသြားလိုက္မိသည္။

“ေဒးဗစ္ရယ္..”

မ်က္ရည္မ်ားၾကားက ေသာမတ္(စ္) တလိုက္မိသည္။ အရင္က သည္ေနရာေလးမွာ ခ်စ္ရည္လူးခဲ့ပံုမ်ားက မ်က္၀န္းထဲ ေပၚလာသည္။ ထိုျမင္ကြင္းမ်ားေၾကာင့္ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ့္ရင္ကို တႏံု႔ႏံုံ႔  ခံစားရေစသည္။ ဟိုအရင္ ေဒးဗစ္ေမာင့္အား လမ္းခြဲသည့္ညက သူ႔လက္ထဲမွာ ဘာေလးရွိလဲ မွန္းၾကည့္စမ္း လို႔ ေျပာခဲ့တာ သတိရသည္။ ထိုအရာေလးက သည္လက္စြပ္ေလးေတြမ်ားလားေဒးဗစ္ရယ္။ ေသာမတ္(စ္)ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ပိုက္ဆံမရွိတဲ့ၾကားက ဆင္တူလက္စြပ္ေလးေတာင္ လုပ္ထားခဲ့ၿပီေပါ့။ ဆင္တူလက္စြပ္ေလး ၀တ္ခ်င္သည့္ ေဒးဗစ္ေမာင့္၏ ဆႏၵကို ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္က ပယ္ခ်ခဲ့ေတာ့ အခုေတာ့ သည္လက္စြပ္ေလးေတြဟာ လီယိုခ်စ္နဲ႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္အတြက္ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီေပါ့။

အီမွ် ေၾကကြဲဖြယ္ေကာင္းသည့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဖန္တီးခဲ့မိေသာ လီယိုခ်စ္နဲ႔ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္တို႔အတြက္ အီအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္အထိမ်ား ရင္းႏွီးရဦးမည္မသိေပ။

(ေဒးဗစ္)

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။

ကိုးကားခ်က္မ်ားစြာရွိပါသည္။ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာမ်ားအားလံုးအား ဦးထိပ္ထားလွ်က္။ အီစာစုျဖင့္ ကန္ေတာ့ပန္းဆင္အပ္ပါသည္။ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားစြာ ေမွ်ာ္လင့္ေနပါသည္။

7:33 AM

3/10/2014

The Enddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddd

 

 

 

Oct 29th

ပန္းႏုေရာင္ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္း

By davidmgmg

ပန္းႏုေရာင္ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္း

(ေဒးဗစ္)

ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ထြက္ခြာမည့္ အေ၀းေျပးကားႀကီးေပၚသို႔ ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ားနဲ႔ ႏြဲ႔ေႏွာင္းတက္လိုက္သည္။ ထိုင္ရမည့္ခံုနံပါတ္ေလးေပၚ ထိုင္လိုက္သည္။ မ်ားမၾကာမီ မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပဲ အမိျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို ခြဲခြာသြားရေတာ့မည္။ သည္တစ္ႀကိမ္သည္ အမိျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးအား ေနာက္ဆံုးျမင္ေတြ႔ရခ်ိန္ပဲျဖစ္သည္။ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့။ ေမာင္ရွိတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏြဲ႔ေႏွာင္းမေနခ်င္ေတာ့။ ေမာင္ရွိရာအရပ္ဆီမွာ ႏြဲ႔ေႏွာင္းဆက္လက္ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းရဲ့ရင္ေတြ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာကြဲေၾကေစခဲ့သည့္ ေမာင္ရွိရာအရပ္ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏြဲ႔ေႏွာင္းဆက္လက္ၿပီး မေနပါရေစနဲ႔ေတာ့လား။

တကယ္လို႔မ်ား ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ကိုစံုကန္ထြက္ေျပးတဲ့ ေမာင္ရွိတဲ့အရပ္မွာ ႏြဲ႔ေႏွာင္းဆက္လက္ရပ္တည္ေနမည္ဆိုပါက ႏြဲ႔႔ေႏွာင္းဘ၀သည္ အင္မတန္မွအထီးက်န္ဆန္လြန္းၿပီး အသက္ရွင္ေနရျခင္းက ေသျခင္းနဲ႔ ဘာမွျခားလိမ့္မည္မထင္။ တကယ္တမ္းလည္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ခြင္ဆီ ျပန္မလာေတာ့တဲ့ ေမာင္မရွိေတာ့တဲ့ဘ၀မွာ ႏြဲ႔ေႏွာင္း အသက္မရွင္ခ်င္ခဲ့ပါ။ အခ်စ္ဆိုတာေလးတစ္ခုအတြက္နဲ႔ ဘ၀တစ္ခုလံုးကို အရံႈးမေပးခ်င္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္သာ သူငယ္ခ်င္းရွိတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ထြက္သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အခ်စ္အတြက္နဲ႔ ဘ၀တစ္ခုလံုးကို အရံႈးေပးလုိက္ျခင္းသည္ ပတ္၀န္းက်င္အျမင္မွာ ရွက္စရာလည္း ေကာင္းဦးမည္။ ရခဲတဲ့ လူ႔ဘ၀ေလးမွာ ေနခြင့္ရသေလာက္ေနၿပီး အသက္ရွင္ခြင့္ရသေလာက္ ရွင္သန္လိုက္ဦးမည္။ ဘ၀ကေတာ့ အထီးက်န္ၿမဲတိုင္း က်န္ၿမဲပါေလ။ ေနရာတိုင္းမွာ ေမာင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္တရေတြ ေပၚလာခဲ့လွ်င္ ရင္ႏွင့္အမွ် ခံစားရၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြလည္း အခ်ိန္ျပည့္ ဆိတ္သုဥ္းရင္း..။

အလွျပင္ဆိုင္ဖြင့္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းအား “ငါ့ဆီလာလုပ္ခ်င္ရင္ အခ်ိန္မေရြးလာခဲ့ပါ၊ ဘာမွအားမနာနဲ႔” လို႔ ေျပာထားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလွမ္းလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအား မေျပာျဖစ္ခဲ့။ ကိုယ့္ဘ၀အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ ရင္ဖြင့္ခ်င္စိတ္မရွိ။ ရင္ဖြင့္လိုက္လို႔ အထင္ေသးသြားမွာကိုလည္း မလိုလား။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း သိလိမ့္မည္မထင္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းကိုယ္တိုင္ကလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ တစ္ဘ၀စာ အေျခခ်ေနထိုင္ခ်င္လို႔ပါ လို႔ ဆင္ေျခေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သည့္အေၾကာင္းေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ၀မ္းသာအားရႀကိဳဆိုသည္။

ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက သြက္လက္လွပ ေၾကာ့ရွင္းစြာ ၀တ္စားဆင္ယင္ထားရင္း လာႀကိဳေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းက ႏြဲ႔ေႏွာင္းအား ျမင္ျမင္ခ်င္း..

“ဟယ္ ႏြဲ႔ေႏွာင္း ငါသည္မွာေလ”

သူငယ္ခ်င္းက ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ ေျပးလာသည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ မ်က္ႏွာေလးကို အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ႏြဲ႔ ညည္းသိပ္လွေနပါလားေအ့၊ ငါေတာင္မနာလိုျဖစ္လာၿပီေအ”

“ပိုေနေပါ့၊ ညည္းဆိုရင္ မင္းသမီးေလးအတိုင္းပဲ”

“ခစ္ခစ္၊ လာသြားရေအာင္၊ ေပးေပး ညည္းအိတ္ေတြ ငါေကာ ကူသယ္ေပးမယ္”

“ေက်းဇူးပါေနာ္”

“အင္း ညည္းငါ့ဆီ လာလိမ့္မယ္လို႔ ငါတကယ္မထင္မိဘူးေအ၊ ညည္းနဲ႔ငါ တစ္သက္လံုးအတူတူေနသြားၾကမယ္ေနာ္”

“အင္း အင္း”

သူငယ္ခ်င္းက ႏြဲ႔ေႏွာင္း၏ ခရီးေဆာင္အိတ္မ်ားအား သူမ၏ကားေပၚတင္လိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းက ေအာင္ျမင္ေနေတာ့ ကားပင္ ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္စီးႏိုင္ေနေလၿပီ။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြ ခ်လိုက္ၾကသည္။

“လာ လာ အထဲ၀င္ခဲ့ႏြဲ႔”

အိမ္ထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္းရဲ့ မ်က္လွည့္ သီခ်င္းသံေလး ၾကားလိုက္ရသည္။ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အိမ္ကလည္း သန္႔ရွင္းေတာက္ေျပာင္လြန္းလွသည္။ သူငယ္ခ်င္းကုိယ္တိုင္ကလည္း သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔မွႀကိဳက္ေလသည္။

“ဟဲဟဲ ငါသည္ေန႔ေတာ့ ညည္းလာမယ္ဆိုလို႔ ဆိုင္ကိုပိတ္ထားတယ္၊ သည္ေန႔တစ္ေန႔လံုး ညည္းနဲ႔ အေဖာ္ျပဳမယ္၊ စကားေျပာမယ္ေအ၊ ညည္းကေတာ့ ေနပဲေနႏိုင္တယ္၊ ငါ့မွာေတာ့ ညည္းကိုလြမ္းလိုက္ရတာဟယ္”

“ငါကလည္း လြမ္းပါတယ္”

“လြမ္းပါတယ္တဲ့၊ တစ္လမွ ဖုန္းတစ္ႀကိမ္ေလာက္ပဲ ဆက္တဲ့သူကမ်ား”

“ေၾသာ္ ညည္းအလုပ္မ်ားေနတယ္ထင္လို႔ပါ”

“ဟြန္း ကဲပါေလ၊ ငါ ညည္းနဲ႔ ဟိုအေၾကာင္းသည္အေၾကာင္းသိပ္ေျပာခ်င္ခဲ့တာ၊ အခုေတာ့ အခြင့္အေရးရၿပီ၊ အတင္းစကားေတြ မ၀တမ္းေျပာၾကမယ္ေနာ္”

“ေအးပါ၊ ငါညည္းနဲ႔ေနရမွာဆိုေတာ့ အားနာတယ္”

“အလိုေလးဟယ္၊ ဘ၀တူသူငယ္ခ်င္းခ်င္းေတြပဲ အားနာစရာလားေတာ့္၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့အလုပ္ကလည္း ညည္းကို လိုအပ္တယ္ေအ့၊ ညည္းေရာက္လာတာက ငါ့ကို ကူညီတာပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ငါခိုင္းတာလည္းလုပ္ေပါ့ဟုတ္ၿပီလား ခစ္ခစ္”

“အင္းေပါ့၊ လုပ္ရမွာေပါ့”

“ ညည္းခရီးက ျပန္လာတာ ပင္ပန္းေနမွာေပါ့၊ အပူေသာက္မလား အေအးေသာက္မလား”

“အခ်ိဳရည္ေအးေအးေလးေပးပါ”

“ေအး ခဏေလးေစာင့္”

သူငယ္ခ်င္းက သြက္သြက္ေလး ေျပးလိုက္သည္။

ေမာင္xx ထာ၀ရအခ်စ္တို႔အတြက္ဆိုxxxx ေမာင္xx ဘယ္သူဖ်က္ဖ်က္ မပ်က္ဘူးဆိုxxx ေမာင္ xx ဘယ္သူတားတား မျခားဘူးဆိုxxx ဘယ္သူမွ မဖ်က္ပဲနဲ႔xx တားမဲ့သူမရွိပဲနဲ႔xx လက္တြဲျဖဳတ္ ေနာက္ဆုတ္ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ကို မုန္းတယ္xx

၀ိုင္းစုခိုင္သိန္း၏ သီခ်င္းသံေလးက ႏြဲ႔ေႏွာင္း၏ ရင္ခြင္အား မီးစနဲ႔ ထိုးလိုက္သလို ခံစားရလိုက္ရသည္။ ထိုသီခ်င္းသံေလးၾကားၾကားခ်င္း ႏြဲ႔ေႏွာင္း ခႏ္ဓာကိုယ္တစ္ခုလံုး ႏံုးခ်ိေပ်ာ့့ေခြသြားရသည္။ မ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္မ်ားကလည္း စီးက်လာေလသည္။ မ်က္ရည္ေတြ မႏိုင္ေတာ့ေပ။ ထိုစဥ္ သူငယ္ခ်င္းက အေအးခြက္နဲ႔ ေရာက္လာသည္။

“ေရာ့ ေသာက္လိုက္၊ ဟယ္ နင္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ နင္ငိုေနတာလား၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဟယ္”

သူငယ္ခ်င္းက စိုးရိမ္တႀကီးေမးသည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္း အထပ္ထပ္ရႈိက္လိုက္မိသည္။

“ဟဲ့ ေျပာပါဆို၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔၊ နင့္ကို ငါ ဘာမ်ားလုပ္လိုက္မိလို႔ပါလိမ့္”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ခြင္ကို စံုကန္ၿပီး ထားရစ္ပစ္ခြားသြားခဲ့တဲ့ ေမာင့္အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းအား ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ႏြဲ႔ေႏွာင္းေတြးထားခဲ့ေပမဲ့ ခုေတာ့ ခံစားခ်က္ေတြ ေပါက္ကြဲရေတာ့မည္။

ေမာင္ရယ္။။။။ ေမာင့္ရဲ့ ရက္စက္မႈေတြကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဖြင့္မေျပာျပခ်င္ခဲ့ပါဘူး။။

“ေမာင္ ေမာင္ေလ…”

“ဟင္ ေမာင္ ဘာေမာင္လဲ၊ ဘယ္ကေမာင္လဲ”

“ငါေလ နင့္ကို ငါ့ခ်စ္သူ႔အေၾကာင္းမေျပာျပခဲ့မိဘူး”

“ဟယ္ ဘယ့္ႏွယ့္ ညည္းမွာ ခ်စ္သူရွိတယ္လား”

“အင္း ငါ့မွာ ေမာင္ရွိခဲ့တယ္၊ သူကေလ ေမာင္ကေလ ငါ့ကို ငါ့ကို ထားခဲ့လို႔ ငါ ငါ ေမာင္ရွိတဲ့ေနရာမွာ မေနခ်င္ေတာ့လို႔ ညည္းဆီေရာက္လာခဲ့တာပါ”

“ျဖစ္ရေလဟယ္၊ သနားစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္း”

သူငယ္ခ်င္းက ႏြဲ႔ေႏွာင္းကိုယ္ေလးကို ေပြ႔ဖက္ေပးလိုက္သည္။ မ်က္ရည္ေလးေတြ သုတ္ေပးလိုက္သည္။ ေက်ာေလးကို ပုတ္ေပးလိုက္သည္။

“မငိုပါနဲ႔ေအ၊ သူက ညည္းကို ထားခဲ့တယ္ဟုတ္လား၊ ထားခဲ့တယ္ဆိုရင္ သူ႔ဘက္က ရက္စက္တာေပါ့၊ ရက္စက္တဲ့သူအတြက္နဲ႔ မ်က္ရည္က်ရတာ မတန္ပါဘူးေအ၊ သူလိုလူအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ရည္မက်နဲ႔၊ အရံႈးမေပးနဲ႔”

“ဟင့္အင္း ေမာင့္ကို ရက္စက္တယ္လို႔ အျပစ္မဆိုသာပါဘူး၊ ငါ့ကိုယ္ငါပဲ အျပစ္ျမင္မိတာပါ၊ ငါ မိန္းမ မစစ္ခဲ့တာကိုက ငါ့ရဲ့အျပစ္ပါပဲေလ”

“သူငယ္ခ်င္းရယ္. သနားစရာ ငါ့သူငယ္ခ်င္း..”

သူငယ္ခ်င္းက ႏြဲ႔ေႏွာင္းအား သနားဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနေလသည္။

“မိန္းမ မစစ္ခဲ့တဲ့ ငါ့ဘ၀ကိုပဲ ငါစိတ္နာမိတယ္သူငယ္ခ်င္းရယ္”

“ျဖစ္ရေလ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာေတြ မေတြးပါနဲ႔ဟာ၊ ဒါနဲ႔ ေနပါဦး ညည္းက ဘယ္လိုေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းေတြ ေတြးမိရတာတုန္း၊ ငါ ပါးစပ္လည္း မဟခဲ့ပါလားေလ၊ ေၾသာ္သိၿပီ ဟိုသီခ်င္ေလးေၾကာင့္ကိုး၊ ဟိုအိမ္ေဖာ္မက အလိုက္ကန္းဆိုးကို မသိဘူး၊ အားအားရွိ သီခ်င္းေလးဖြင့္ရမွ၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ သီခ်င္းေလးဖြင့္မထားရရင္ မေနႏိုင္ဘူးတဲ့ေတာ္၊ ဖြင့္ထားလည္း အက်ယ္ႀကီးဖြင့္ထားရမွတဲ့၊ ဟဲ့ေကာင္မ မိေလး”

“ရွင္ဘာလဲ မာမီမ”

အိမ္ေဖာ္မေလး မိေလးဆိုသူက မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကထင္ရဲ့ အေျပးကေလးေရာက္လာသည္။

“ညည္းသီခ်င္းကို ပိတ္လိုက္စမ္းေအ”

“ေနပါဦးမာမီမရဲ့၊ ၿပီးေတာ့မွာကို၊ ကၽြန္မ သည္သီခ်င္းေလးကို အလြတ္ရေအာင္က်က္ေနတာ၊ ေမာင္ ထာ၀ရအခ်စ္တို႔အတြက္ ေမာင္ ဘယ္သူဖ်က္ဖ်က္မျပတ္ဘူးဆို.ေမာင္….”

အိမ္ေဖာ္မေလးက ရြတ္ပင္ျပေနလိုက္သည္။

“ေတာ္ပါေအ ညည္းႀကိဳက္တာနဲ႔ သည္ကျဖင့္…  ကဲေျပာေနၾကာတယ္၊ ပိတ္ဆိုပိတ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါမာမီမရဲ့”

အိမ္ေဖာ္မေလးက သီခ်င္းကို ပိတ္ၿပီး ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ထြက္သြားသည္။

“ဟင္းကေကာ က်က္ၿပီလား”

“က်က္ေတာ့မွာပါရွင့္”

“ျမန္ျမန္ေလးလုပ္စမ္း၊ သည္မွာ ဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္၊ အရသာရွိရွိေလးလုပ္ထားေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါရွင့္မာမီမ”

“သည္ကေလးမက ေတာ္ေတာ္အပ်င္းႀကီးတယ္ေတာ့္၊ ငါ့ကိုလည္း ျပန္ျပန္ေျပာတတ္တာ၊ ငါေခၚထားမိတာမွားတယ္၊ ဟဲဟဲ ဒါေပမဲ့ သူ႔ဟင္းခ်က္လက္ရာကေကာင္းတယ္၊ ေတာ္ေတာ္လည္း အားကိုးရတယ္၊ ဒါနဲ႔ ဆက္ပါဦး ညည္းတို႔က ဘယ္လုိ ျဖစ္သြားၾကတာတုန္း”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းက မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သုတ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း စီးက်လာၿမဲျဖစ္သည္။

“ငါ ေမာင့္အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာဖို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တာ၊ တစ္သက္လံုး ၿမိဳသိပ္ထားဖို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တာ”

“နင္ကလည္းဟယ္၊ ခံစားခ်က္ေတြ ၿမ်ိဳသိပ္ထားရတာက ပင္ပန္းလြန္းပါတယ္ဟယ္၊ ညည္းခံစားခ်က္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ငါ့ကိုမွ ဖြင့္မေျပာရင္ ဘယ္သူ႔ကို သြားၿပီး ဖြင့္ေျပာမွာတုန္းေအ့”

တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ၀ေအာင္ ရိႈက္လိုက္ၿပီးမွ…

“ေမာင္ကေလ……”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကုေဋထြန္းဆံပင္ေတြ ရွည္ေနသျဖင့္ ည  ွပ္လိုက္ဖို႔ အေတြး၀င္လာသည္။ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ပီပီ အလွအပ သိပ္ႀကိဳက္တတ္ေတာ့ ဆံပင္ပံုစံကို အမ်ိဳးမ်ိဳးဖန္တီးခ်င္တတ္သည္။ အတိုတဖံု၊ အရွည္တဖံု၊ အေကာက္တဖံု၊ အေျဖာင့္တဖ၊ံု အပြတဖံုျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္တီးခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဇီဇာေၾကာင္သူပီပီ ခုလည္း ဘယ္သို႔ ဘယ္ပံု ဖန္တီးရမည္ကို မသိျဖစ္ေနသည္။ ခါတိုင္းေတြတုန္းကလည္း ဆံသဆရာအား “ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘယ္လိုပံုစံေလးလိုက္ဖက္လဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ေပါ့” ဆိုၿပီး ေမးကာျဖင့္ ဆံသဆရာဖန္တီးတဲ့အတိုင္း ေက်ေက်နပ္နပ္ေနခဲ့သည္။ ဆက္လက္ၿပီး ဆံပင္ပံုစံ ဇီဇာေၾကာင္ရံုတင္မက ဆံသဆရာအမ်ိဳးမ်ိဳး ဆံသဆိုင္အမ်ိဳးမ်ိဳးဆိုၿပီး ဇီဇာေၾကာင္တတ္ေသးသည္။ တစ္ဆိုင္ၿပီးတစ္ဆိုင္ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေျပာင္းရမွ ေက်နပ္တတ္သည္။ ခုလည္း တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မည  ွပ္ဖူးေသးေသာ “ေခတ္ႀကိဳက္ေအာင္” ဆိုသည့္ ဆံသဆိုင္ေလးဆီ သြားလိုက္ဦးမည္။

“ႀကိဳဆိုပါတယ္ရွင္၊ မမႏြဲ႔ ဧည့္သည္လာတယ္”

ဆိုင္ေပါက္၀တြင္ တံျမက္စည္းလွည္းေနေသာ မိန္းကေလးငယ္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္က အျပံဳးျဖင့္ ႀကိဳဆိုသည္။ ကုေဋထြန္းလည္း ေနရာလြတ္တစ္ခုတြင္ ထိုင္လိုက္သည္။ ကိုယ္လံုးေပၚ မွန္ႀကီးေရွ ့တြင္ ဆံပင္ေလးတဖြဖြလုပ္ေနသည္။ ေခါင္းေလးဘယ္လွည့္ ညာလွည့္ လုပ္ေနသည္။

“ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲရွင္”

ေနာက္မွ ခ်ိဳသာႏြဲ႔ေျပာင္းေသာ အသံေလးၾကားလိုက္ရသည္။ ေနာက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မိန္းမစစ္စစ္နီးပါး လွပေသာ မိန္းမတုတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ကုေဋထြန္းစိတ္ထဲတြင္ ျမင္ဖူးသမွ်ေသာ မိန္းမလ်ာထဲတြင္ အလွဆံုး မိန္းမလ်ာတစ္ေယာက္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္။ ရုပ္ရည္သာ လွရံုတင္မက အသံပါလွသည္။ အမူအယာပါလွသည္။ အလြန္အိေျႏၵရွိေသာ မိန္းမလ်ာတစ္ေယာက္ဟု တဒဂၤအတြင္း မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္ ဆံပင္ည  ွပ္ခ်င္လို႔ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ရွင္၊ ဘယ္လိုပံုစံည  ွပ္ေပးရမလဲရွင္”

သူမသည္ ဧည့္သည္အေပၚတြင္ အလြန္ေဖာ္ေရြသည္ဟုလည္း ကုေဋထြန္း မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိျပန္သည္။

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပါက္ကို ေသခ်ာၾကည့္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ ပံုစံကို ၾကည့္ၿပီး ည  ွပ္ေပးပါလား၊ နည္းနည္းရွည္ရွည္ေလး ည  ွပ္ခ်င္တာ၊ ခုလက္ရွိ နည္းနည္းရွည္ေနတဲ့ ဆံပင္ေလး အတိုင္းအတာနဲ႔ ည  ွပ္လို႔ ရေလာက္တဲ့ ပံုစံေလးေပါ့၊ နည္းနည္းေတာ့ ေခတ္မီရမယ္ေလ”

“ရွင္! ဒါကေတာ့ ကာယကံရွင္အေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္ေလ၊ တကယ္လို႔ ကၽြန္မဖန္တီးတဲ့ပံုစံကို မႀကိဳက္ရင္ ကၽြန္မအျပစ္ပဲျဖစ္မွာ၊ ရွင္ႀကိဳက္တဲ့ ပံုစံပဲေျပာပါ”

“ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုပံုစံည  ွပ္ရမယ္မသိျဖစ္ေနလို႔ပါ”

“ေၾသာ္ ဒါဆို သည္ထဲက ႀကိဳက္တဲ့ပံုစံေျပာျပေလ”

သူမက ဆံပစ္ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေမာ္ဒယ္လ္ဘိြဳင္းတို႔ရဲ့ ဓာတ္ပံုမ်ားစာအုပ္ထူထူႀကီးကို ျပေလသည္။ တစ္ရြက္ခ်င္း လွန္ျပေနေသာ သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကလည္း မိန္းမစစ္စစ္နီးပါး ေသးသြယ္ေနၿပီး လက္သည္းဆိုးေဆးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးနဲ႔ သိပ္ကို လွပေနသည္။ ကုေဋထြန္းလည္း တစ္ပံုၿပီးတစ္ပံုၾကည့္ေလသည္။ အားလံုးက လွတာေတြခ်ည္းပဲျဖစ္သည္မို႔ ေရြးရခက္ေနျပန္သည္။

“ဒါေလးက ရွင့္မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔တူတယ္၊ အခု ရွင့္ဆံပင္အရွည္နဲ႔ဆိုရင္ ည  ွပ္လို႔ရတယ္၊ ခုလည္းေတာ္ေတာ္ေလးေခတ္စားေနတဲ့ ပံုစံေလးပါ၊ အီမိုတစ္ေစာင္းလို႔ေခၚတယ္”

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လိုက္ဖက္မယ္ဆိုရင္ ည  ွပ္တာေပါ့”

“ဟုတ္၊ ခုေခတ္ ထိုင္းမင္းသားေတြ ကိုးရီးယားမင္းသားေတြ သည္လိုပံုစံေလးေတြခ်ည္းပဲ၊ ရွင္နဲ႔ လိုက္ဖက္မွာပါ”

“ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ”

သိမ္ေမြ႔ေသာ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ ႏူးညံ႔သြယ္ေပ်ာင္းေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားနဲ႔ ည  ွပ္ေလေသာ သူမမ်က္ႏွာေလးကို ေရွ ့မွန္ကေန တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ခိုးခိုးၾကည့္ေနမိသည္။ သူမသည္ တျခား မိန္းမလ်ာေလးမ်ားနဲ႔မတူ။ တခ်ိဳ ့မိန္းမလ်ာေလးမ်ားသည္။ ကတ္ကတ္လန္ၾကသည္။ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္ေလးေတြ႔ရင္ ငမ္းတတ္သည္။ လက္ပြန္းတတီးေနတတ္သည္။ ေလာ္လီႏႈိက္တတ္သည္။ မိန္းမလို၀တ္စားထားေသာ္ျငား မိန္းမနဲ႔မတူပဲ အလြန္အရုပ္ဆိုး အက်ဥ္းတန္ၾကသည္။ သူမသည္ကား ထိုသို႔မဟုတ္။ အလြန္အိေျႏၵရွိသည္။ မ်က္ေတာင္ေလးမ်ားက ေကာ့ညြတ္ေနသည္။ မ်က္ခံုးေလးမ်ားက သြယ္တန္းေနသည္။ ႏွာတံေလးက မိန္းမေလးလို စင္းေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးက သိပ္ေတာ့ မိန္းမမဆန္ေပမဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးဆိုးထားသည္မို႔ လွသည္။ လမ္းထြက္လွ်င္ သူမသည္ မိန္းမစစ္စစ္ဆိုတာ ယံုရမည္။ တင္ႏွင့္ ရင္တို႔က သိပ္ေတာ့ မဖြံ႔ထြားေပမဲ့ လွသည္။ မိန္းမတုႏွင့္ တူသည့္အခ်က္မ်ားစြာ သူမတြင္မရွိ။ လည္စလုတ္ေလးသည္သာ သူမအား မိန္းမတုျဖစ္ေစသည္။

“ၿပီးပါၿပီရွင္၊ ကၽြန္မလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုးေကာင္းေအာင္ ည  ွပ္ေပးထားပါတယ္”

ကုေဋထြန္းလည္း မွန္ေရွ ့မွာ ေနာက္ျပန္ဘယ္ညာၾကည့္ရင္း ..

“ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ပါတယ္၊ ယူ႔လက္ရာေကာင္းတယ္၊ ေနာက္လည္း လာမယ္ေနာ္”

“ေက်းဇူးပါရွင္၊ ေနာက္လည္း လာမယ္ႀကိဳဆို ႀကိဳဆိုပါတယ္ရွင္၊ ဒါနဲ႔ ရွင္က အသားျဖဴသူဆိုေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးဆိုးလိုက္ရင္ ပိုလွမယ္ထင္တယ္၊ ကၽြန္မအျမင္ေျပာတာပါ၊ ရွင္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ စဥ္းစားပါဦး”

“တကယ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္က ဖန္တီးသူစိတ္ႀကိဳက္ အၿမဲေနလာခဲ့သူပါ၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လိုက္ဖက္မယ္ဆိုရင္ ဆိုးတာေပါ့”

“အိုေက ခဏေလးေစာင့္”

သူက ဆိုးမည့္ေဆးအား သြားေဖ်ာ္စပ္လိုက္သည္။ ခဏအၾကာ သူမေရာက္လာသည္။ သူမက ပါရမီပါပါနဲ႔ ဆိုးရင္း..

“ဒါက အခမဲ့ဆိုးေပးတာပါ၊ ကၽြန္မတို႔ဆိုင္မွာ အလွအပလာလုပ္တဲ့လူတိုင္းကို ကၽြန္မက လက္ေဆာင္အျဖစ္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးတတ္ပါတယ္”

“ေၾသာ္ေကာင္းတာပဲ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ယူ႔ဆိုင္ေလးက ေအာင္ျမင္တာေပါ့”

သူမက ရွက္စႏိုးရယ္ ရယ္ေလး ရယ္လိုက္ၿပီးမွ..

“ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ သာမာန္ပါပဲ”

“ေစတနာေကာင္း၊ စိတ္ေကာင္းရွိရင္ ေအာင္ျမင္စၿမဲပါပဲဗ်ာ”

“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”

သူမနဲ႔ စကားေျပာရတာက ေပ်ာ္စရာေကာင္းသလို ကုေဋထြန္းခံစားရသည္။ ကုေဋထြန္းသည္လည္း ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း သူမအား ဖြင့္ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ဖြင့္ေျပာျခင္းျဖင့္ ဖြင့္ေျပာျခင္းျဖင့္ ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္း ခင္ခင္မင္မင္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေနလိုက္ခ်င္သည္။ ဖြင့္ေျပာမယ္ၾကံလိုက္တိုင္း ႏႈတ္က အလိုလိုဆြံ႔အသြားရသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။ ကိုယ့္ဘ၀စစ္ကို ၀န္ခံရမည္ကို ရွက္ေနသည္လား။ ရွက္ေနသည္က မဟုတ္မွန္းသိသည္။ ဘ၀တူခ်င္းခ်င္းေရွ ့ဆိုလွ်င္ လံုး၀ရွက္စိတ္မရွိ။ သူမေရွ ့မွာမို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ မရင္းႏွီးေသးတာေၾကာင့္လား။ ကိုယ္တိုင္ ဘာဆိုဘာမွ မေ၀ခြဲတတ္ခဲ့။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ည(၁၀)နာရီခ်ိန္ေလာက္ရွိေတာ့ ႏြဲ႔ေႏွာင္းအိပ္ခ်င္စိတ္မရွိေသးတာေၾကာင့္ အပ်င္းေျပအေနနဲ႔ ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္မိသည္။ ေဖ့ဘုတ္ထဲက ေကာင္ေခ်ာေလးေတြရဲ့ ပံုေလးေတြကို ေငးမိသည္။ ထိုေကာင္ေလးတို႔ရဲ့ ဆံပင္ပံုစံေလးေတြ လွပပါက အလုပ္သေဘာအရ ကူးယူရသည္။ ေတြ႔သမွ်ပံုထဲက ဆံပင္ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး အလွကုန္ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို လိုက္ေလ့လာမိသည္။ အလွဖန္တီးရွင္ပီပီ လူတစ္ေယာက္သည္ အဘယ္ကဲသို႔ ၀တ္စားျပင္ဆင္လိုက္ပါက ပိုပိုၿပီး လွပသြားေပလိမ့္မည္ဆိုၿပီး ရႈေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးကေန မ်က္လံုးေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေနၿမဲၾကည့္ျဖစ္သည္။ ေဖ့ဘုတ္သံုးျခင္းက ႏြဲ႔ေႏွာင္းအတြက္ ပညာေတြ ရေလသည္။ ပညာဆိုတာကလည္း ယူတတ္ရင္ ရသည္ပဲကိုး။

“ဟိုမိုလူေခ်ာေလးမ်ားရဲ့ သုခဘံု” ဆိုေသာ ေပ့ခ်္စာမ်က္ႏွာမွ ထိုင္းမင္းသားေလးရဲ့ပံုေလးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုထိုင္းမင္းသားေလးရဲ့ ဆံပင္ပံုစံေလးက ေန႔တုန္းက ႏြဲ႔ေႏွာင္းကိုယ္တိုင္ည  ွပ္ေပးခဲ့ေသာ ေကာင္ေလး၏ ဆံပင္ပံုစံေလးအတိုင္းပဲ ျဖစ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ထိုေကာင္ေလး၏ မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ ရွည္လ်ားေသာအရပ္၊ စူးရွေသာ မ်က္၀န္း၊ နက္ေမွာင္ေသာ မ်က္ခံုး၊ ပန္းႏုဖူးႏႈတ္ခမ္းပိုင္ရွင္ေကာင္ေလးကို ျမင္လိုက္စက ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ေတြ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားခဲ့တာ မွတ္မိေသးသည္။ ေခ်ာလြန္းလိုက္တာေကာင္ေလးရယ္ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲက ရြတ္ဆိုခဲ့ရသည္။ ေကာင္ေလးရဲ့မ်က္ႏွာေလးကို ေရွ ့မွန္ထဲကေန ခိုးခိုးၾကည့္ခဲ့မိတာလည္း မွတ္မိသည္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းျမင္ဖူးသမွ် ေကာင္ေလးေတြထဲမွာ သည္ေကာင္ေလးသာလွ်င္ အေခ်ာဆံုးေပါ့။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ဘတ္ထဲက လႈပ္ခတ္ခဲ့ရသည္ေပါ့။

ႏြဲ႔ေႏွာင္းကလည္း အလွျပင္သူပီပီ တစ္ဖက္လူသားရဲ့ ဖက္ရွင္စတိုင္ကို ေျပးေျပးၾကည့္ရႈတတ္မိသည္။ တစ္ဖက္လူသားရဲ့ ပံုစံေလးအား ဘယ္လိုေလး ျပင္ဆင္လိုက္ပါက ပိုၿပီး ၾကည့္ေကာင္းသြားလိမ့္မည္ဆိုၿပီး စိတ္ထဲက အလိုလိုသိေနတတ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္…။

မင္းသိလားေကာင္ေလး၊ မင့္ကို သည့္ထက္ပိုပိုၿပီး လွလာေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးခ်င္ေပမဲ့ မင့္ဆံပင္ေလးကိုသာ ျပင္ဆင္ခြင့္ရခဲ့တာေၾကာင့္ မင့္ဆံပင္ေလးကို မင္းနဲ႔ အလိုက္ဖက္ဆံုး ျပင္ဆင္ေပးခဲ့တယ္။

မင္းသိလားေကာင္ေလး၊ မင့္မ်က္ခံုးေတြက ထူထဲလြန္းေနတယ္၊ သည့္ထက္ပိုပိုၿပီး ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ငါလွလွပပေလးျဖစ္ေအာင္ ရိတ္ေပးခ်င္လိုက္တာ။

မင္းသိလားေကာင္ေလး၊ မင့္အသားအေရေလးက သိပ္ေတာ့ မေခ်ာမြတ္ဘူး၊ သည့္ထက္ပိုေခ်ာမြတ္ေအာင္ ငါကိုယ္တိုင္ေပါင္းတင္ေပးလိုက္ခ်င္တယ္၊ ဒါဆို မင္းသိပ္သိပ္ေခ်ာၿပီး သိပ္သိပ္သန္႔ျပန္႔သြားမွာ။

မင္းသိလားးေကာင္ေလး။ မင့္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြ ေျပာင္ရွင္းေနေအာင္ရိတ္မထားသင့္ဘူး။ မင့္အသားအေရနဲ႔ဆို မင္းဟာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတိုႏွံ႔ႏွံ႔ေလးနဲ႔ သိပ္ကို ဆြဲေဆာင္မႈရွိသြားမွာ။

မင္းသိလားေကာင္ေလး။ မင့္အကီ ်ၤနဲ႔ မင့္ေဘာင္းဘီဟာ နည္းနည္းပြေနတယ္၊ မင္းဟာ နည္းနည္းေတာ့ ေခတ္ေအာက္ေနတာေပါ့၊ မင္း ပိုၿပီး ေခတ္မီလွပ ေယာက်္ားပီသဆြဲေဆာင္မႈရွိေစဖို႔ စကင္းနီၾကပ္ၾကပ္ေလးေတြ ၀တ္သင့္တယ္။ အကီ ်ၤေဘာ္ဒီဖစ္ေတြ ၀တ္သင့္တယ္၊ ဒါဆို မင္းဟာ အေခ်ာတကာ့အေခ်ာဆံုးေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားၿပီေပါ့။ မင္းနဲ႔လိုက္ဖက္တဲ့အ၀တ္အစားေလးေတြ ငါကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးေပးပါရေစလား။

မင္းသိလားေကာင္ေလး။ မင့္ၾကြက္သားေတြက နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့ရဲရဲနဲ႔။ မင္းေလ့က်င့္ခန္း မ်ားမ်ားမလုပ္ဘူးမဟုတ္လား။ မင့္ေဘာ္ဒီၾကည့္ရတာ ကာယေလ့က်င့္ခန္း နည္းနည္းေလးလုပ္လိုက္ရံုနဲ႔ မင့္ရင္အံုႀကီးေတြ၊ မင့္လက္ေမာင္းၾကြက္သားႀကီးေတြ ခဏတြင္းခ်င္း ႀကီးထြားလာမဲ့ပံုပါပဲ။ မင္းသာ စနစ္တက်ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္လိုက္ရင္ မင္းဟာ ေယာက်္ားတကာေတြထဲမွာ ေဘာ္ဒီအလွဆံုးေကာင္ေလးေပါ့။

မင္းသိလားေကာင္ေလး…….။

ဘာရယ္မဟုတ္ ေကာင္ေလးကို လြမ္းေနမိတာေၾကာင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္း ေခါင္းယမ္းလိုက္မိသည္။ ေကာင္ေလးရဲ့ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးကို ျမင္ေယာင္လိုက္ေတာ့လည္း ေခါင္းယမ္းလိုက္ရမိျပန္သည္။ သူ႔ကိုသတိရေနမိတာက ျဖစ္သင့္ပါ့မလား။ သူ႔ကို ခ်စ္မိသြားရင္ဆိုတာက ပိုပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ မျဖစ္သင့္ေသးတယ္။ မင္းနဲ႔ငါရယ္ရဲ့ ဘ၀ေတြက မိုးနဲ႔ေျမလို ကြာျခားေနၾကၿပီေလ။ ထိုအသိစိတ္ေလးေၾကာင့္ ေခါင္းယမ္းလိုက္ရျပန္ေသာ္လည္း ေကာင္ေလးေနာက္ဆံုးေျပာသြားခဲ့ေသာ “ေနာင္လည္း လာခဲ့ဦးမယ္ေနာ္” ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ေတြ လႈပ္ရွားသြားရျပန္သည္။ ရင္ထဲမွာလည္း ၾကည္ႏူးခ်မ္းျမသြားရသလိုလို။ ေကာင္ေလးရဲ့ဆံပင္ေတြ ျမန္ျမန္ရွည္လို႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျမန္ျမန္ေရာက္လာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းခဲ့မိတာကိုေတာ့ ႏြဲ႔ေႏွာင္းစိတ္ထဲက မတားခဲ့မိေပ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဆံသဆိုင္က မိန္းမတုေလးနဲ႔ မေတြ႔ရတာ သည္ေန႔ေရာဆို (၃)ရက္ပင္ရွိခဲ့ၿပီေပါ့။ သူမအား ေန႔တိုင္းနီးပါး လြမ္းေနခဲ့မိတာကိုေတာ့ ကုေဋထြန္း လက္ခံသည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သူမနဲ႔ဆံုေတြ႔ဆံုေတြ႔ဖို႔ရာက ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သူမဆိုင္ေလးဆီ သြားမွသာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္သြားရဖို႔ဆိုေတာ့လည္း ကုေဋထြန္းဆံပင္ေတြက မရွည္ေသး။မရွည္ေသးပဲ သြားပါက သူမမ်ားတစ္မ်ိဳးထင္သြားေနမလားဆိုၿပီး၊ အထင္မ်ားေသးသြားေလမလားဆိုၿပီး ရွက္ေနမိေသးသည္။ သည့္ေၾကာင့္ သူမအား ေတြ႔ခ်င္မိတဲ့စိတ္ကို မတားႏိုင္သည့္အဆံုး နည္းလမ္းတစ္ခုကို စဥ္းစားရသည္။ စဥ္းစားရမည္။ ဟုတ္ၿပီ….။

“ဟာ မျဖစ္ေသးပါဘူးကြာ၊ ငါ့ဆံပင္က ည  ွပ္ထားတာမၾကာေသးဘူးကြ၊ သည္အတိုင္း ျဖတ္ပစ္လိုက္ရမွာ ႏွေျမာတယ္”

သူငယ္ခ်င္း ၀င္းထိုက္က ျငင္းဆိုသည္။

“ဘာျဖစ္ျဖစ္ကြာ၊ ငါ သူမေလးကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္ေနလို႔ပါကြာ၊ ငါ့ကို ကူညီပါေနာ္”

“မဟုတ္မွလြဲေရာ့ မင္းသူ႔ကို စိတ္၀င္စားသြားလို႔လား”

“မသိေသးဘူးကြာ၊ သူ႔ကို လြမ္းေနမိတာေတာ့ ၀န္ခံတယ္”

“မင္း သူ႔ကို ခ်စ္မိသြားတာေနမွာပါကြာ၊ မင္းက မိန္းမတုေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားတာမဟုတ္လား”

“မိန္းမတုေတြကို စိတ္၀င္စားတာေတာ့ဟုတ္တယ္၊ သူ႔ကို ခ်စ္မိသြားသလားေတာ့ မသိေသးဘူး၊ လုပ္ပါကြာ၊ မင္းလည္း အခုဆံပင္ပံုစံေလးေျပာင္းၾကည့္လိုက္ပါလား၊ တိုႏွံ႔ႏွံ႔ပံုေလးက မင္းနဲ႔လိုက္ဖက္ပါတယ္၊ သူမက လက္ရာလည္းေကာင္းတယ္ကြ”

“ေအးပါကြာ၊ မင္းက သည္ေလာက္ျဖစ္ေနမွေတာ့ သူငယ္ခ်င္းပီပီကူညီရမွာေပါ့ကြာ၊ ပိုက္ဆံေတာ့ မင္းရွင္းရမွာေနာ္”

“ေအးပါကြာ၊ လာအခုပဲ သြားၾကစို႔”

ကုေဋထြန္းက သူငယ္ခ်င္းရဲ့ လက္အား အတင္းဆြဲေခၚသြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဆိုင္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ကုေဋထြန္းက.

“ငါ ငါေလ အလိုလိုရွက္ေနမိတယ္ကြာ”

“မင္းကြာ၊ ေယာက်္ားမဟုတ္တဲ့အတိုင္းပဲ၊ သူ႔လက္ရာက ေကာင္းလြန္းလို႔ မင္းသူငယ္ခ်င္းကို မိတ္ဆက္ေပးတာလုိ႔ ေျပာရင္လည္း ရသားနဲ႔”

“ဟုတ္သားပဲ၊ ဒါေပမဲ့ သူ တစ္မ်ိဳးထင္သြားမွာ စိုးတယ္ကြ”

“မင္းႏွယ္ လာစမ္းပါ”

သူငယ္ခ်င္းက အရင္ဆံုး၀င္သြားသည္။ ဆိုင္ေပါက္၀ေရာက္ေတာ့ တံျမက္စည္းလွည္းေနေသာ က ေလးမေလးက ႀကိဳဆိုျပန္ေလသည္။

“ႀကိဳဆိုပါတယ္ရွင့္၊ မမႏြဲ႔ ဧည့္သည္လာတယ္”

ဆိုင္ထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ ကုေဋထြန္းလည္း ရွက္မိေနတဲ့စိတ္ကို မ်ိဳသိပ္ရင္း ရဲရဲတင္းတင္းနဲ႔ ေနရာလြတ္တစ္ခုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ အတြင္းခန္းထဲမွ ႏြဲ႔ေႏွာင္းအေျပးကေလးထြက္လာသည္။

“ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲရွင္”

ေမးလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ႏြဲ႔ေႏွာင္းသတိရေနမိေသာေကာင္ေလးမ်က္ႏွာအား ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ထဲ ၾကည္ႏူးခ်မ္းျမသြားေပမဲ့ ၀မ္းသာစိတ္ကို မ်ိဳသိပ္ရင္း.

“ဟယ္ ေမာင္ေလးပါလား၊ အရင္တစ္ခါလည္း လာဖူးတယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ ဟုတ္တာေပါ့မမ၊ သူ သူေလ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ပံုကို ႀကိဳက္လို႔ဆိုၿပီး မမလက္ရာေကာင္းမယ္ထင္တယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္က မိတ္ဆက္ေပးတာေလ”

ကုေဋထြန္းသူငယ္ခ်င္းက အျပံဳးေလးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ေနေလသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား၊ ဘာမ်ားကူညီေပးရမလဲရွင္”

“ဆံပင္ည  ွပ္မွာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူလို အီမိုတစ္ေစာင္းေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး၊ ေခါင္းတံုးတိုႏွံ႔ႏွံ႔ေကႀကိဳက္တာ”

“ေၾသာ္ ရပါတယ္ေမာင္ေလးရယ္၊ ေခါင္းတံုးတိုႏွံ႔ႏွံ႔ေကက ဘယ္ဆိုင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ည  ွပ္ရင္လည္း ရသားနဲ႔”

ထိုစကားေၾကာင့္ ကုေဋထြန္းေကာ သူငယ္ခ်င္းပါ ဘာေျပာရမယ္မသိျဖစ္သြားရသည္။

“ေၾသာ္ အဲ့ဒါက ဟိုေလ..”

“ဒါဆို ဘာေကလဲေတာ့မသိဘူး၊ ထိုင္းမင္းသားေတြ ည  ွပ္ေနက် ေဘးခြဲလိုလုိေကေလးေလ၊ အဲ့လိုေကေလး ည  ွပ္ခ်င္တယ္ ရမလား”

ကုေဋထြန္းစကားထစ္ေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းက ၀င္ျဖန္ေျဖေပးလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ သိတယ္၊ ခဏေလး ကၽြန္မျပမယ္”

သူမက ဆံပင္ပံုစံဓာတ္ပံုစာအုပ္ေလးကို သြားယူလိုက္သည္။ သူမသြားယူေနတုန္း ကုေဋထြန္းလည္း အသက္ရႈေခ်ာင္းသြားရသည္။ သူမက ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ေလး လွန္ျပလိုက္ၿပီးမွ.

“ေဟာသည္ပံုေလးေျပာတာလား”

“အို သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ”

“အင္း ရွင့္ မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔လည္း လိုက္ဖက္ပါတယ္ရွင္”

သူမက ကတ္ေၾကးယူလိုက္ၿပီး ပါရမီပါပါည  ွပ္ေလသည္။ ကုေဋထြန္းကေတာ့ ေနာက္ကေန သူမကိုယ္ေလးအား ျခံဳငံုသံုးသပ္ၾကည့္ေနေလသည္။ သူမ ယေန႔ သူမဘာမွျပင္ဆင္မထား။ မိတ္ကပ္ေတြမရွိ။ သဘာ၀အတိုင္းေလးနဲ႔သူမ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးလွပေနေလသည္။ ကိုယ္လံုးၾကပ္ဂါ၀န္ႀကီးကို ၀တ္ထားျခင္းေၾကာင့္ သူမ၏ တင္စိုင္ႀကီးႏွင့္ ရင္အံုႀကီးတို႔က ထင္းေနသည္။ ေကာက္ထားသည့္ ဆံပင္ေလးကို ဖါးလ်ားခ်ထားသည္။ ကုေဋထြန္းမွာ တံေတြးကို မ်ိဳခ်ေနရသည္။ သူမက သူငယ္ခ်င္းအား ဆံပင္ည  ွပ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ကုေဋထြန္းအား ေက်ာေပးစဥ္ သူမ၏ တင္စိုင္ႀကီးအား ကုေဋထြန္းေငးေမာစဥ္ ေရွ ့မွန္ထဲကေန သူမ၏ အိေျႏၵရွိလွေသာ မ်က္ႏွာေလးကို လွမ္းလွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ သူမမရိပ္ေအာင္လည္း ထိန္းၿပီး ေငးေမာရသည္။ သည္ၾကားထဲ သူမနဲ႔ ကုေဋထြန္း မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုသြားသလိုလို။ သူမကလည္း ကုေဋထြန္းအား ေငးေမာေနေလသလား။ ကုေဋထြန္းမသိေအာင္ ခိုးခိုးၾကည့္ေနေလသလား။

“ဟိုေလ မကို ဘယ္လိုေခၚရမလဲဟင္၊ တစ္မ်ိဳးေတာ့ မထင္နဲ႔ေနာ္၊ မက အလွဖန္တီးရွင္ဆိုေတာ့ နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲဆိုတာ သိထားသင့္တယ္ထင္လို႔”

ကုေဋထြန္းရဲ့သူငယ္ခ်င္းက ဆံပင္ည  ွပ္ခံရင္း သူမအား ေမးေလသည္။

“ေၾသာ္ မနာမည္က ႏြဲ႔ေႏွာင္းလို႔ေခၚပါတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ႏြဲ႔လို႔ေခၚပါတယ္”

“မမႏြဲ႔ေပါ့၊ မမက နာမည္နဲ႔လိုက္ဖက္ပါတယ္”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းတဲ့လား၊ နာမည္ေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းပါလားမရယ္။ ကုေဋထြန္းစိတ္ထဲက ေရရြတ္ေနမိသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္ ေက်းဇူးပါေနာ္”

“ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ၀င္းထိုက္ပါ၊ ဟိုေကာင့္နာမည္ကေတာ့ ကုေဋထြန္းလို႔ေခၚတယ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”

သူမက ကုေဋထြန္းအား လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကုေဋထြန္းလည္း ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း အိေျႏၵေလးနဲ႔ ျပန္လည္ျပံဳးျပလိုက္သည္။ အၾကာႀကီးေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ရဲ။

ကုေဋထြန္းတဲ့လားေမာင္ရယ္။ ေမာင့္နာမည္က ကုေဋထြန္းတဲ့လား။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ေမာင့္နာမည္ေလးပါလား။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းစိတ္ထဲက အလိုလိုေရရြတ္ေနမိရသည္။ ေမာင္လို႔ တိတ္တိတ္ေလး ေရရြတ္လိုက္မိေတာ့ ႏြဲ႔ေႏွာင္းကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အလိုလိုရွက္မိသြားရသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မ လိုပဲ ဟိုမိုတစ္ေယာက္ပါ”

“ရွင္ ဟုတ္လား၊ ၀မ္းသာစရာပဲ”

သူငယ္ခ်င္း၀င္းထိုက္ရဲ့ ၀န္ခံလိုက္မႈေၾကာင့္ ကုေဋထြန္းအလိုလိုရွက္သြားရသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ ၀န္ခံလိုက္တာက ကုေဋထြန္းကိုလည္း ၀န္ခံလိုက္တာနဲ႔ အတူတူပဲေပါ့။ ၀င္းထိုက္မ်ား ကုေဋထြန္းဘက္ လွည့္လာေလမလားဆိုၿပီး ကုေဋထြန္း ၾကက္သီးေတြ ထသြားရသည္။

၀င္းထိုက္ဆိုသူေလးက ဟိုမိုဆိုတာ ႏြဲ႔ေႏွာင္းသိလိုက္ရေတာ့ ၀င္းထိုက္နဲ႔ ခင္တဲ့ ေမာင္ဟာလည္း ဟိုမိုတစ္ေယာက္ေလလား။ ေမာင္သာ ဟိုမိုျဖစ္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းသိပ္ေပ်ာ္မိမွာအေသအခ်ာပဲျဖစ္သည္။ ေမာင္ ဟိုမိုတစ္ေယာက္လားဆိုတာ ႏြဲ႔ေႏွာင္းသိခ်င္ေပမဲ့ ေမးဖို႔ မသင့္ေတာ္ေပ။ ေမာင့္ကို ေရွ ့မွန္ထဲကေန ခိုးၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေမာင္က ေခါင္းေလးငံု႔ေနသည္။ ေမာင္ရွက္ေနေလသလား။

“ဟိုေကာင္ ကုေဋထြန္းလည္း ေဂးတစ္ေယာက္ေပါ့ဗ်ာ၊ သူက Top တစ္ေယာက္ေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အတူတူပဲ ဟဲဟဲ”

၀င္းထိုက္က ေျပာလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ကုေဋထြန္း ေခါင္းေထာင္သြားရသည္။ ႏႈတ္ဖြာလိုက္တဲ့ေကာင္။ အလိုက္ကန္းဆိုးကို မသိတဲ့ေကာင္။ ေခြးမသားဆိုၿပီး စိတ္ထဲက က်ိန္ဆဲလိုက္မိသည္။

အလို ေမာင္ဟာ ဟိုမိုတစ္ေယာက္တဲ့လား။ ေမာင္ဟာ Top တစ္ေယာက္တဲ့လား။ ေမာင္ ေမာင္ဟာ Top တစ္ေယာက္တဲ့လားကြယ္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းတစ္ေယာက္ ရိုးတြင္းျခင္ဆီထိ စိမ့္ေနေအာင္ ၀မ္းသာသြားမိသည္။

ေမာင့္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ခ်င္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာင့္အား ႏြဲ႔ေႏွာင္း မၾကည့္ရဲခဲ့မိေပ။

ကုေဋထြန္းလည္း မတတ္သာေတာ့သည့္အဆံုး “ေၾသာ္ ဟုတ္ပါတယ္” လို႔ ၀န္ခံလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ သူမက ကုေဋထြန္းဘက္ လွည့္မလာခဲ့။

“ကၽြန္ေတာ့္အသက္က (၂၅)ႏွစ္ၿပီဗ်၊ မမအသက္ကေကာ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲဗ်”

၀င္းထိုက္ဆိုသည့္ေကာင္က ႏႈတ္ဖြာသူပီပီ ေတာ္ေတာ္လည္း စပ္စုတတ္သည္။ ဒါေပမဲ့လည္း ကုေဋထြန္း၀မ္းသာရသည္။ သူမအေၾကာင္းေလးေတြ သိခြင့္ရသည္။

“မမက အသက္ႀကီးၿပီ၊ (၃၀)ေပါ့”

“ကၽြန္ေတာ္လည္း (၂၅)ႏွစ္ရွိပါၿပီ”

ကုေဋထြန္းကလည္း ၀င္ေျပာလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ အင္း ရွင္တို႔က ရြယ္တူေတြကိုး”

“အင္းဗ်၊ ေက်ာင္းလည္း အတူတူတက္ခဲ့ၾကတာ၊ တကယ့္ကို သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးေတြေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါနဲ႔ မမက (၃၀)ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္အရြယ္တင္တယ္လို႔ေျပာရမွာေပါ့ေနာ္၊ (၃၀)လို႔မထင္ရဘူး”

၀င္းထိုက္က ေျမ  ွာက္လိုက္ေသာေၾကာင့္ သူမက ခစ္ကနဲ႔ရယ္လိုက္သည္။ သူမအရယ္ေလးကို ေရွ ့မွန္ကေန ကုေဋထြန္းျမင္လုိက္သည္။ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ မ ရဲ့အရယ္အျပံဳးေလး။

“ေက်းဇူးပါရွင့္”

ကုေဋထြန္းစိတ္ထဲက အလိုလိုဘ၀င္မက်ျဖစ္ေနရသည္။ သူမနဲ႔ ၀င္းထိုက္ပဲ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲေနေအာင္ေျပာၿပီး ကုေဋထြန္းက်ေတာ့ အပစ္ပယ္ခံတစ္ေယာက္လုိျဖစ္ေနရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ကုေဋထြန္းမၾကားေအာင္ တီးတိုးတီးတိုးနဲ႔ အျမင္ကတ္ဖို႔ ေကာင္းလွသည္။ အင္းေလ ကုေဋထြန္းကိုယ္တိုင္ကလည္း သူမနဲ႔က်မွ စကားေတြ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ႏႈတ္က အလိုလိုထစ္ေငါ့ေနရၿပီကိုး။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“မင္းကြာ၊ ေတာ္ေတာ္ကို အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတဲ့ေကာင္၊ ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့အေၾကာင္း သြားေျပာရတာတုန္း၊ ငါ့ကို ဟိုမိုတစ္ေယာက္ဆိုတာကို”

ကုေဋထြန္းက ၀င္းထိုက္အား ဆူလိုက္သည္။

“ေျပာေတာ့ဘာျဖစ္လဲကြ၊ မင္းက ဟိုမိုတစ္ေယာက္မို႔လို႔ ဟိုမိုလို႔ေျပာတာပဲ၊ မင္းက မွန္ရာေျပာရင္ နာတတ္သလား၊ ၿပီးေတာ့ ငါတို႔လို ဟိုမိုအခ်င္းခ်င္းမို႔ ၀န္ခံတာပဲကြာ၊ မင့္မွာ ဘာ နစ္နာစရာရွိသလဲကြ”

“ဘာျဖစ္ျဖစ္ကြာ၊ ငါ့အေၾကာင္း လူတကာကို လိုက္ေျပာတာ ငါ မႀကိဳက္ဘူး”

“ငါကေကာ လူတကာကို လုိက္ေျပာေနလို႔လား၊ ကိုယ့္လို ဟိုမိုအခ်င္းခ်င္းေရွ ့မွာ မို႔ေျပာတာပဲကြာ၊ ဟိုမိုမဟုတ္တဲ့လူေတြရွ ့မွာဆိုေတာ့ လံုး၀မေျပာပါဘူးကြာ၊ စိတ္ခ်စမ္းပါ”

“ေအးပါ ေအးပါ”

“မင္း ငါ့ကို ေက်းဇဴးေတာင္တင္ရဦးမယ္မဟုတ္လား၊ မင့္ကို ေကာင္းေစခ်င္လို႔ သူ႔နာမည္ကို ငါ ေမးေပးရတာေလ၊ သူ႔အသက္ေရာ၊ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေရာ ငါ့ေၾကာင့္ သိခြင့္ရတာမဟုတ္လား၊ သူ႔အေၾကာင္းေတြ မင္းသိခ်င္မွန္းသိလို႔ ငါက လူစပ္စုလုပ္ခဲ့ရတာကြ၊မင္း ငါ့ကို ေက်းဇူးတင္ ငါ့ကို မုန္႔၀ယ္ေကၽြး”

“အာ ဘာလို႔ ေကၽြးရမွာတုန္း၊ မင့္ဆံပင္ည  ွပ္ခ ငါရွင္းလိုက္ရတာေလ၊ အဲ့ဒါနဲ႔ ေက်ၿပီလို႔မွတ္လိုက္”

“မင္းလိုေကာင္နဲ႔ေတာ့… ေျပာကိုမေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရင္ထဲက ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အတိုင္း “ေမာင္” လို႔ ေခၚလိုက္ပါရေစလားေမာင္ရယ္။

ခါတိုင္း အိပ္ယာမ၀င္မီညေတြမွာ ေဖ့ဘုတ္သံုးတတ္ေပမဲ့ ယေန႔ညေတာ့ ႏြဲ႔ေႏွာင္းတစ္ေယာက္ ေဖ့ဘုတ္သံုးခ်င္စိတ္မရွိေတာ့ပဲ ေမာင့္အေၾကာင္းေလးေတြ ေတြးေနမိသည္။

ႏြဲ႔တိတ္တိတ္ရင္ခုန္ေနရတဲ့ ေမာင့္နာမည္ေလးက ကုေဋထြန္းတဲ့လား။ ႏြဲ႔ရဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ကမၻာထဲက ေမာင့္နာမည္ေလးဟာ ကုေဋထြန္းတဲ့လားကြယ္။ ႏြဲ႔ရဲ့ နတ္သားေလးက ဟိုမုိတဲ့လားကြယ္။ ေမာင္ဟာ Top တစ္ေယာက္တဲ့လား။ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း ႏြဲ႔ကို တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္ရဲ့။ ေမာင္ဟာ မိန္းမတုေလးေတြကိုပဲ ခ်စ္တယ္တဲ့ေလ။ ေမာင့္အေၾကာင္းေတြ သိလိုက္ရေတာ့ ႏြဲ႔ေလ အတိုင္းမသိ ေပ်ာ္မိတယ္ေမာင္။ ကိစၥေတြတိုင္းက အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ ႏြဲ႔စိတ္ခ်မ္းသာေစရေအာင္ ဖန္လာခဲ့ရေလသလားေလဟင္။ အလို ေမာင္ရယ္။ ဘာရယ္ မဆီမဆိုင္ပဲနဲ႔ ေမာင့္အျဖစ္ေတြကို သိလိုက္ရေတာ့ ႏြဲ႔ေလ သိပ္သိပ္ရင္ခုန္မိတယ္။ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္မိတယ္။ ဒါဟာ ေမာင့္ကို ႏြဲ႔ ခ်စ္မိေနလို႔ေလလားဟင္ေမာင္ရဲ့။ ႏြဲ႔ရဲ့ အေပ်ာ္ေတြကို ဘာနဲ႔မွ အစားထိုးလို႔ ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏြဲ႔ခံစားခ်က္ကို ေမာင္သိပါ့မလားဟင္ေမာင္။

ေန႔တုန္းက ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးကို ဖ်တ္ကနဲ႔ ျမင္ေယာင္လိုက္မိျပန္သည္။

အလို ေမာင္ရယ္။ ေန႔တုန္းကေလ ေမာင္က ေနာက္ကြယ္ကေန ႏြဲ႔တစ္ကိုယ္လံုးကို ျခံဳငံုသံုးသပ္ၾကည့္ေနခဲ့သလားေလဟင္။ ေမာင့္ကို ေက်ာေပးေနရတဲ့အခ်ိန္တုန္းကဆို ႏြဲ႔ေလ ႏြဲ႔ကိုယ္ႏြဲ႔ အလိုလို ေက်ာမလံုသလို ခံစားေနရၿပီး ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထေနခဲ့ရတယ္သိလား။ တကယ္ပဲလားေမာင္ရယ္။ ေမာင္က ႏြဲ႔တင္ပါးေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနခဲ့သလား။ ႏြဲ႔ေျခသလံုးေလးေတြကို ၾကည့္ေနခဲ့သလား။ ႏြဲ႔ရဲ့ ေက်ာလည္ဟိုက္ကို ၾကည့္ေနခဲ့သလား။ ႏြဲ႔ရဲ့ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္းဆံႏြယ္ေတြကို ေငးေနခဲ့သလား။ ေရွ ့ၾကည့္မွန္ကေန ႏြဲ႔ရဲ့ မလွတ မပတမ်က္ႏွာေလးကို ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့လားဟင္။ ႏြဲ႔လည္း တစ္ပါတ္ေလာက္နီးပါး လြမ္းေနခဲ့၇တဲ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ခ်င္ေပမဲ့ မ၀ံ႔ရဲတာေၾကာင့္ ေရွ ့ၾကည့္မွန္ကေန ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနမိတဲ့အခ်ိန္ ႏြဲ႔ကို ေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္တဲ့ ေမာင့္ရဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ဆံုခဲ့ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏြဲ႔အထင္ေတြေပါ့ေမာင္ရယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ေမာင္က ႏြဲ႔ကို ေခ်ာင္းၾကည့္တာေကာ ဟုတ္ရဲ့လားေပါ့။ ေမာင့္ကို ႏြဲ႔ေခ်ာင္းၾကည့္စဥ္နဲ႔ ေမာင္က ႏြဲ႔ကို လွ်ပ္တျပက္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ေလးေတြ တိုက္ဆိုင္သြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲမဟုတ္လားေမာင္ရယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ အဲ့သည္အျဖစ္အပ်က္ေလးနဲ႔ ႏြဲ႔ေလ ရင္ေတြ ခုန္ခဲ့ရမိတယ္။ ႏြဲ႔အေက်နပ္ဆံုး ကိစၥကေတာ့ ေမာင္နဲ႔ ႏြဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ မ်က္၀န္းခ်င္း ဆံုခဲ့မိတာေလးကိုေပါ့။ ႏြဲ႔ေလ စိတ္ထဲကေန ေမာင့္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခၚလိုက္မိတယ္။ ေမာင္ေရ ေမာင္ေရလို႔။ ၿပီးေတာ့ ဆက္လက္ၿပီး ေမာင့္ကို ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္။

“ရႊီ…”

“အမေလး.ဘုရား ဘုရား…”

ေမာင့္အေၾကာင္းေတြေတြးရင္း စိတ္ကူယဥ္ေနတုန္း မက္ေဆ့သံေၾကာင့္ ႏြဲ႔ လန္႔ဖ်တ္သြားရသည္။ ရင္ဘတ္ေလးကိုပင္ ဖိထားလိုက္ရမိသည္။ မက္ေဆ့ကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း မသိရေသာ မက္ေဆ့ျဖစ္သည္။ ၀င္လာတဲ့ မက္ေဆ့ကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာတဲ့..။

“(၃၀)လို႔ မထင္ရဘူး၊ တကယ္အရြယ္တင္တယ္ေနာ္”

ႏြဲ႔ နားမလည္သျဖင့္ ေခါင္းခါလိုက္သည္။ လူမ်ားမွားေနသလား။ ျပန္လည္ မက္ေဆ့ျဖင့္ ေျဖၾကားလိုက္သည္။

“အားေတာ့ နာပါရဲ့၊ ဘယ္သူလဲမသိဘူး”

“အိုင့္ကို မ သိပါတယ္၊ မက သိပ္လွတယ္”

“ရွင္၊ ဘယ္သူလဲေျပာပါရွင့္၊ ရွင္ လူမွားေနတယ္ထင္ပါရဲ့ရွင္၊ နံပါတ္ကို ျပန္စစ္ၾကည့္လိုက္ပါဦး”

“မမွားေရးခ်မမွားပါဘူး၊ အိုင့္ ဖုန္းနံပါတ္ေလးကို မွတ္ထားလိုက္ရင္ ဘယ္သူဆိုတာေျပာျပမယ္”

အလို ဘယ္လိုလူမ်ိဳးပါလိမ့္။ ေစ်းက ကိုင္ခ်င္ေနေသး။

“ဟုတ္ကဲ့၊ မွတ္ထားလိုက္ပါ့မယ္ရွင္၊ ကၽြန္မကို ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ သိတာေကာ ဟုတ္ရဲ့လား၊ ကၽြန္မကို ေဖ့ဘုတ္မွာ သိတာလား၊ ရွင္က ေဖ့ဘုတ္ထဲကတစ္ေယာက္လား”

“မကို အိုင္ သိပ္သိတာေပါ့၊ ေဖ့ဘုတ္မွာ သိတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ အျပင္မွာေပါ့”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္၊ ဒါဆို ေျပာျပေလ၊ ဘယ္သူလဲ”

“အိုင္က ဘယ္သူဆိုတာေတာ့ ေျပာခ်င္ပါရဲ့၊ ဒါေပမဲ့ ေျပာမထြက္ဘူး၊ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ေျပာျဖစ္မွာပါ၊ တစ္ခုေတာ့ ေျပာလိုက္ပါရေစေနာ္၊ မကလွတယ္”

“ဟင္းေနာ္”

“မ ဓာတ္ပံုေလး တစ္ပံုေလာက္ ပို႔ေပးပါလား”

“အို ဘာလိုပို႔ရမွာလဲ၊ ကိုယ္နဲ႔ မသိတဲ့ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ကို”

“အင္းပါ ထားပါေလ၊ အိုင္က ဘယ္သူဆိုတာကို သိခ်င္ရင္ မ ဓာတ္ပံုျပရမယ္ေနာ္၊ အလဲအလွယ္ေပါ့”

“စိတ္ခ်ပါ၊ ရွင္က ဘယ္သူဆိုတာပဲ ေျပာပါ၊ ကၽြန္မဘက္က ဓာတ္ပံုေတာ့ ပို႔ေပးမယ္စိတ္ခ်”

“အင္း ဒါေတာ့ ေနာက္ေန႔မွေပါ့၊ ခုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး၊ အိုင့္စိတ္ထဲက မ၀ံ႔မရဲဘူးျဖစ္ေနလို႔ပါ၊ အိုင့္ကို အခ်ိန္ေပးပါေနာ္”

“အလို ဟုတ္ကဲ့ပါရွင့္”

“သည္ေလာက္ပဲေနာ္၊ အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစ၊ ဂြတ္ဒ္ႏိုက္”

ဟြန္း အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစတဲ့။ သူ႔လုပ္ပံုနဲ႔ သည္ညေတာ့ ႏြဲ႔အိပ္လို႔ေတာင္ ေပ်ာ္ပါဦးေတာ့မလား။ သူကျဖင့္ ပေဟဠိေတြေပးခဲ့ၿပီး။ ဘာတဲ့ မက လွတယ္ဆိုပါလား။ ႏြဲ႔က မိန္းမတုတစ္ေယာက္ဆိုတာေကာ သူသိရဲ့လား။ ၿပီးေတာ့ သူကေကာ ေယာက်္ားလား။ မိန္းမလား။ ဘာလား ဘာလား။။ ထားပါေတာ့ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္းမသိတဲ့ သူ႔ကို စိတ္ထဲမထားပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ပဲ အိပ္လိုက္ေတာ့မည္။ ႏြဲ႔စိတ္ထဲမွာ ရွိသည္က ေမာင့္အေၾကာင္းဆိုေတာ့ ပေဟဠိလုပ္သူရဲ့ ပေဟဠိေတြကို စိတ္မ၀င္စားအား။ ေမာင့္အေၾကာင္းေတြ ေတြးရင္း အိပ္မွာဆိုေတာ့ ေမာင့္ကို အိပ္မက္မက္မိမည္ထင္သည္။ ေမာင္န႔ဲ ပတ္သက္ၿပီး အိပ္မက္လွလွေလးေတြ မက္လိုက္ဦးမည္။ ခ်စ္တယ္ေမာင္ရယ္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔ ေဖာက္သည္မလာသျဖင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းအင္တာနက္ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဗိုက္ဘာမွ မက္ေဆ့၀င္လာတာေတြ႔လိုက္ရသည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမည္မသိသူ၏ မက္ေဆ့ျဖစ္ေနသည္။ ၀င္လာသည့္ မက္ေဆ့ေလးက..

“ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ မ” တဲ့။

မေန႔ညကလိုပဲ ပေဟဠိမက္ေဆ့ေတြ ၀င္လာျပန္ပါပေကာ။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း လူမွားသည္အထင္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“အားေတာ့ နာပါရဲ့ရွင္၊ ဘယ္သူပါလဲ၊ လူမ်ားမွားေနသလားရွင့္၊ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၾကည့္လိုက္ပါဦး”

“အိုင့္ဖုန္းနံပါတ္ကို မွတ္မထားေသးဘူးလား”

“ရွင္ ေၾသာ္ မေန႔ညကလူလားရွင့္၊ ရွင့္ဖုန္းနံပါတ္ကို မွတ္ထားရေအာင္ ရွင္က ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာမွ ကၽြန္မမသိရေသးတာ”

“ေၾသာ၊ ဒါလည္း ဟုတ္သားပဲ”

“ေျပာေလ၊ ရွင္က ဘယ္သူလဲ၊ မေန႔ညက ေျပာထားတယ္ေနာ္၊ ရွင္ဘယ္သူဆိုတာ ေျပာျပမယ္လို႔”

“အင္း ေျပာရမလားပဲ၊ ဒါေတြ ခဏေလာက္ထားလိုက္ပါဦး၊ မ ညက ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္ရဲ့လား”

“မေပ်ာ္ပါဘူး၊ ရွင္က ပေဟဠိေတြ လုပ္သြားေတာ့ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့ပါ့မလဲ”

တကယ္ေတာ့ ႏြဲ႔ေႏွာင္း လိမ္ညာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေမာင့္ကို မေန႔ညက အိပ္မက္မက္ခဲ့သည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေမာင္က ႏွင္းဆီပန္းေလးကိုင္လာရင္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းတို႔ဆိုင္ထဲ ၀င္လာၿပီး ၀င္းဖန္႔ေသာ အျပံဳးျဖင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလက္ထဲထည့္ခဲ့သည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းကလည္း ေမာင့္လက္ထဲက ႏွင္းဆီပြင့္ေလးကို ၾကည္ၾကည့္ျဖဴျဖဴနဲ႔ လက္ခံယူလိုက္သည္။ ေမာင့္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းရူးခဲ့သည္ကိုး။

“ဟုတ္လား၊ အားနာလိုက္တာ၊ အိုင္ေလ မကို အဲ့လို ျဖစ္ဖို႔မရည္ရြယ္ခဲ့ဘူး၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္မ”

“အင္း ထားပါေတာ့ရွင္၊ ကဲ ရွင္းရွင္းေျပာ၊ ရွင္ဘယ္သူဆိုတာပဲ ေျပာမွာလားပဲေျပာပါ”

“မက ေလာလိုက္တာ၊ အိုင့္ကို မ သိပါတယ္ဆို”

“အင္းပါ၊ ရွင့္ကို ကၽြန္မသိတယ္ပဲထားပါေတာ့၊ ဘယ္သူဆိုတာ မေျပာျပေသးေတာ့ ဘယ္သိမွာတုန္း”

“မေန႔ကေျပာထားတယ္ေနာ္၊ မပံုေလးတစ္ပံုေလာက္ပို႔ရင္ ေျပာျပမယ္ဆိုတာေလ”

“ရွင္က ကၽြန္မကို သိေနတာပဲ ပံုျပဖို႔က လိုေသးလို႔လား”

“လိုတာေပါ့၊ သိပ္လိုတာေပါ့၊ အိုင္က မ ပံုေလးကို ေန႔တိုင္း တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနခ်င္တာေလ”

“ဟင္းေနာ္၊ ရွင္က ကၽြန္မကို သိတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မက မိန္းမတုတစ္ေယာက္ဆိုတာကိုေကာ သိတယ္မလား”

“သိပါတယ္၊ မက သိပ္လွတဲ့ မိန္းမတုတစ္ေယာက္ေလ”

“ခစ္ခစ္၊ ကၽြန္မကို လွတယ္လို႔ေျပာလိုက္တာလား၊ ရွင္က ကၽြန္မရယ္တတ္ေအာင္လည္း ေျပာတတ္ေသးတာပဲ၊ ပံုေတာ့ ပိုပေပးမယ္စိတ္ခ်၊ သည့္မတိုင္ခင္ ရွင္က ေယာက်္ားေလးလား၊ မိန္းကေလးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မလို မိန္းမတုလားဆိုတာေကာ ေျပာျပေလ”

“အိုင္က ေယာက်္ားေလးပါ”

“အိုေက၊ ရွင့္ကို ယံုလိုက္ၿပီေနာ္၊ ခဏေစာင့္ ပို႔လိုက္မယ္၊ ၿပီးမွ ရုပ္ဆိုးတယ္ဘယ္တယ္မေျပာရဘူးေနာ္”

“အင္းပါ”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းက အလွဆံုးထင္သည့္ပံုေလးကို ပို႔လိုက္သည္။

“အိုးးး မကအရမ္းလွ၊ အရမ္းအရမ္းခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္သိလား”

“အို..”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းျပံဳးလိုက္မိသည္။

“ကဲ ရွင့္အလွည့္.”

“အင္း အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မကိုစိတ္၀င္စားေနမိတယ္၊ မ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးသြားလားဟင္”

“အို…”

မထင္မွတ္ေသာ စကားေၾကာင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္း“ အို” ဟု တလိုက္မိသည္။

“ေျပာပါမ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးသြားလားလို႔”

“ဘယ္သူဘယ္၀ါမသိရေသးတဲ့သူကို ကၽြန္မက စိတ္ဆုိးေနရဦးမွာလား၊ ခ်စ္တယ္ဆိုတာက ကိုယ့္စိတ္ထဲက အလိုလိုျဖစ္ေပၚလာတာမို႔ ခ်စ္မိသူမွာ အျပစ္မရွိပါဘူးေလ၊ အဲ့လိုမ်ိဳး ကၽြန္မလည္း ၾကံဳဖူးတာကိုး၊ ရွင္က ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ ကၽြန္မက မိန္းမတု ဆိုတာကိုေတာ့ ေမ့ထားလို႔မရဘူးေလ”

“မက မိန္းမတုတစ္ေယာက္မို႔ ခ်စ္တာပါဆိုေန”

“ဟုတ္ၿပီ၊ ကၽြန္မကေလ အေပ်ာ္အခ်စ္ဆိုတာေတြကို သိပ္မုန္းတယ္၊ ကၽြန္မက ထာ၀ရအခ်စ္ဆိုတာကိုပဲ အလုိရွိတာ၊ ကၽြန္မလို မိန္းမတုတစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူကမ်ား ထာ၀ရအခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ ကၽြန္မကို ေယာက်္ားအေတာ္မ်ားမ်ားက အေပ်ာ္အခ်စ္နဲ႔ လာလာခ်စ္ၾကတာမ်ိဳးေတြ ခဏခဏၾကံဳဖူးတယ္၊ ကၽြန္မဘက္က ျငင္းခဲ့တာခ်ည္းပဲေလ၊ ကၽြန္မက အေပ်ာ္အခ်စ္ဆိုတာေတြ လိုခ်င္တပ္မက္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ မ်ိဳသိပ္ထားတဲ့ လူစားမ်ိဳးပါ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ရွင္လည္း ကၽြန္မကို အေပ်ာ္အခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္တာဆိုရင္ ခုကတည္းက ေနာက္ဆုတ္လိုက္ပါေတာ့ရွင္”

ႏြဲ႔ေႏွာင္း၏ ျပတ္သားသည့္စကားေၾကာင့္ထင္သည္။ တစ္ဖက္မွလူ ေတြေ၀ေနပံုရသည္။ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွ မက္ေဆ့ေလးေရာက္လာသည္။

“မကို ခ်စ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္က တစ္ဘ၀စာအခ်စ္ပါမရယ္၊ ထာ၀ရအခ်စ္ပါမ၊ အေပ်ာ္အခ်စ္မဟုတ္ပါဘူး”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းတခစ္ခစ္ရယ္ေနမိသည္။ ထိုသို႔ေသာစကားမ်ိဳးကို ႏြဲ႔ေႏွာင္းနည္းနည္းေလးမွ မယံုၾကည္ႏိုင္။ သူ႔စကားက တကယ္ေကာဟုတ္ရဲ့လားလို႔ ေတြေ၀ေနဖို႔ပင္မလိုအပ္။

“ရွင့္ဘက္က ယံုေအာင္ေျပာတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ဖို႔ စဥ္းစားရဦးမယ္ထင္တာပဲ”

“တကယ္ပါမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ယံုပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ မကုိ တကယ္ခ်စ္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ မကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္ခဲ့မိရတာပါမရယ္၊ မဟာ မိန္းမတုေတြ အားလံုးထဲမွာ အထူးျခားဆံုးနဲ႔ အလွဆံုးမိန္းမတုတစ္ေယာက္ပါ၊ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူေအာင္လွသူပါ၊ တခ်ိဳ ့မိန္းမတုေတြက အိေျႏၵမရွိၾကဘူး၊ မက အင္မတန္ယဥ္ေက်းတယ္၊ အေျႏၵရွိတယ္၊ သိကၡာကိုထိန္းတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ေတြေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မကို ခ်စ္တယ္”

“ခစ္ခစ္၊ လြမ္းေအာင္လည္း ခၽြဲတတ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးကို ျပင္ၿပီးေျပာလိုက္မယ္ေနာ္၊ ရယ္ေအာင္လည္း သူေျပာတတ္တယ္လို႔ ခစ္ခစ္”

“အခုေနမ်ား မရယ္ေနပံုေလးကို ျမင္လိုက္ရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေကာင္းလိုက္မလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ Straight မဟုတ္ပါဘူး၊ Homosexaual တစ္ေယာက္ပါ၊ အဲ့ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ပံုပါ”

ပံုေနရာမွ လည္ေနေသာ အ၀ိုင္းေလးကို ႏြဲ႔ေႏွာင္းစိတ္၀င္တစားနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္မေနခဲ့မိေပ။ အလည္ရပ္သြားေသာ ေနရာမွ ပံုေလးကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ႏြဲ႔ ကိုယ့္မ်က္စိကိုပင္ မယံုခ်င္။ ႏြဲ႔မ်ား အစြဲအလန္းႀကီးလြန္းလို႔ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေနသလားဆိုၿပီး မ်က္စိကို ပြတ္သပ္ၾကည့္မိသည္။ အိပ္မက္ေတြ မက္ေနသည္အထင္နဲ႔ လက္ကို ဆိတ္ဆြဲၾကည့္လိုက္မိေသးသည္။ ႏြဲ႔မ်က္စိေတြ အျမင္မမွားခဲ့ေပ။ အိပ္မက္မက္ေနတာ မဟုတ္ခဲ့ေပ။ သူ သူဟာ ေမာင္။ သူဟာ ေမာင္မွ ေမာင္အစစ္။ ႏြဲ႔တိတ္တခိုးခ်စ္ေန၊ ရင္ခုန္ေနခဲ့ရေသာ ေမာင့္ပံု။ ႏြဲ႔ရဲ့ စိတ္ကူးကမၻာထဲက၊ အိပ္မက္ကမၻာထဲက ကုေဋထြန္း။ ႏြဲ႔သိပ္ခ်စ္ေနရေသာ ကုေဋထြန္းပံု။

ႏြဲ႔ရင္ခုန္ႏႈန္းေတြ ျမန္ေနရသည္။ ႏြဲ႔တိတ္တခိုးခ်စ္ေနရတဲ့ေမာင္က ႏြဲ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပါလားကြယ္။ ေမာင့္ကို ႏြဲ႔ ဘာျပန္ေျပာရမည္မသိျဖစ္သြားရသည္။ တံေတြးကို မ်ိဳခ်ေနရသည္။ ေမာင့္ဖုန္းနံပါတ္ေလးရဲ့ေအာက္မွာ Online ေလးရွိမေနခဲ့။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ ရွိမေနခဲ့။ ေမာင္ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ ပုန္းေရွာင္ေျပးသြားခဲ့တာလားကြယ္။ ႏြဲ႔ကို ခ်စ္တယ္ေျပာလို႔ ႏြဲ႔က ေမာင့္ကို စိတ္ဆိုးသြားတယ္လို႔ ထင္မွတ္သြားခဲ့တာလားကြယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ေမာင့္အခ်စ္ထက္ ႏြဲ႔အခ်စ္က ပိုမယ္ထင္တာပဲ။ ႏြဲ႔က မဆြတ္ခင္က ညြတ္ခ်င္ေနခဲ့သူဆိုတာ ေမာင္သိရဲ့လားေလ။ ေယာက်္ားတကာေတြတိုင္းရဲ့ အေပ်ာ္အခ်စ္ဆိုတာေတြကို ႏြဲ႔ျငင္းပယ္ခဲ့ေပမဲ့ ထာ၀ရအခ်စ္ပါလို႔ေျပာတဲ့ ေမာင့္အခ်စ္က အေပ်ာ္အခ်စ္ဆိုရင္ေတာင္ ေခါင္းညိတ္မဲ့သူပါေမာင္ရယ္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ၀န္ခံလိုက္ၿပီးေနာက္မွာ မ ဆီက ထြက္လာမဲ့ စကားကို ၾကားရမွာ အလိုလိုေၾကာက္ေနမိတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ပံုေလးကို ပို႔ၿပီးၿပီးခ်င္း ဖုန္းကိုပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ ကိုယ့္ေခါင္းကိုပင္ တဒုန္ဒုန္းထုေနမိသည္။ ထိုင္ရမလို ထရမလိုနဲ႔ လူက ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ေနရသည္။

သည္အခ်ိန္ မ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ေနမလဲမရယ္။ မ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးသြားေလမလား။ အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္းမွာပဲ ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အထင္ေသးသြားေလမလားမရယ္။ ပံုေလးကို ပို႔ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာ ပုန္းေရွာင္ထြက္ေျပးသြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သတၱိေၾကာင္သူလို႔ ေတြးထင္သြားေလမလားမရယ္။ ရွိေစေတာ့ မကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၿပီး ကိုယ္တိုင္က ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ ၀န္ခံရဲခဲ့တာနဲ႔တင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ္သည္ဟု သတ္မွတ္လိုက္မိသည္။

တကယ္လည္း ကုေဋထြန္း သတၱိနည္းခဲ့ေလသည္။ မ ေရွ ့သို႔ ထြက္မလာရဲခဲ့။ မဆီက ၀မ္းနည္းဖြယ္အေျဖၾကားရမည္စိုးတာေၾကာင့္ ဖုန္းကို (၃)ရက္ေလာက္ ပိတ္ထားခဲ့သည္။ မက္ေဆ့လည္း တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မပို႔ျဖစ္ခဲ့။ မကို ေတြ႔ခ်င္လြန္းေသာ္လည္း မတို႔ ဆိုင္ေလးေရွ ့သို႔ မျဖတ္သြားခဲ့။ သည္အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္း၀င္းထိုက္ကိုလည္း ဖြင့္မေျပာျဖစ္ခဲ့။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေမာင္ေရ…။ ခ်စ္တယ္ေျပာတဲ့ေမာင္က မက္ေဆ့မပို႔ ဖုန္းမဆက္နဲ႔ ႏြဲ႔ကို ပစ္ထားခဲ့တာ သံုးရက္ပင္ ရွိခဲ့ပါပေကာ။ ေမာင့္လုပ္ရပ္က ႏြဲ႔ကို တကယ္ခ်စ္တာေကာ ဟုတ္ရဲ့လား။ တကယ္တမ္း ႏြဲ႔ကို ေမာင္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ မက္ေဆ့ပို႔ၿပီး ဖုန္းလည္း ဆက္သင့္တယ္မဟုတ္လား။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူကို သည္ေလာက္ႀကီးေတာင္ ပစ္ထားရက္ပါ့မလားေမာင္ရယ္။ ဒါနဲ႔ေနပါဦး။ ေမာင္က ႏြဲ႔ဆီက မေကာင္းတဲ့ အေျဖၾကားရမွာစိုးတာေၾကာင့္ ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ့ေပၚမလာခဲ့တာလားေမာင္ရယ္။ သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ ေမာင္ ျမန္ျမန္သာေပၚလာခဲ့ပါေတာ့။ ႏြဲ႔ေလ ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖသိပ္ေပးခ်င္ေနခဲ့တယ္သိလား။ ေပၚမလာတဲ့ ေမာင့္လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ႏြဲ႔ေလ သံသယေတြ ၀င္ေနမိတယ္။ ေမာင္က အေပ်ာ္အျပက္ျဖင့္ ေျပာခဲ့တာမ်ားလားလို႔။ အင္းေလ ႏြဲ႕ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေမာင့္ကို အစြဲအလန္းႀကီးေနမိခဲ့တာကိုး။ ေမာင္က အေပ်ာ္အျပက္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာဆိုရင္ေတာင္ ႏြဲ႔က ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖေပးဖို႔ အဆင္သင့္ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့ ယံုပါေမာင္ရယ္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ မ”

ေပၚလာေတာ့မည္မထင္တဲ့ ေမာင့္ကို အရူးတစ္ေယာက္လို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတုန္း ေမာင္ေပၚလာေတာ့ ႏြဲ႔ေႏွာင္း အားႀကီးေပ်ာ္သြားမိသည္။

“ေကာင္းပါတယ္ရွင္”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို မွတ္မိပါေသးတယ္ေနာ္”

“မွတ္မိပါတယ္ရွင့္၊ ခ်စ္တယ္ေျပာၿပီး သည္က ေမွ်ာ္သာေမွ်ာ္ ေပၚမလာတဲ့လူႀကီး”

“အဲ့ဒါက ဟိုေလ….”

“ဆက္ေျပာေလရွင့္”

“မက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္မဆိုးဘူးလား”

“ခ်စ္တယ္ေျပာတဲ့သူက ေပၚမလာေတာ့ စိတ္မဆိုးရဘူးလား၊ အင္းေလ ရွင့္ကို စိတ္ဆိုးေတာ့ေကာ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ၊ ရွင္နဲ႔ကၽြန္မက ခ်စ္သူေတြမွ မဟုတ္ၾကေသးတာ”

“ဒါဆို အေျဖေပးပါေတာ့လာမရယ္”

ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ခ်က္ခ်င္းအေျဖေပးလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မာနေလးေတာ့ ရွိရဦးမည္။

“အို ကိုယ့္ကို တကယ္ခ်စ္တာျဖင့္ ယံုေတာင္မယံုရတဲ့သူကို ဘယ္လိုလုပ္အေျဖေပးရပါ့မလဲ၊ ၿပီးေတာ့ ရွင္က ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာၿပီးမွ ေပ်ာက္သြားခဲ့တာကျဖင့္ (၃)ရက္ႀကီးေတာင္ဆိုေတာ့..”

“အဲ့ဒါက ကၽြန္ေတာ္ေလ မဆီက မခ်စ္ဘူးဆိုတဲ့ စကားၾကားရမွာစိုးလို႔ပါ၊ ခုေတာ့ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ၿပီး ေမးရတာပါ၊ ဘာအေျဖပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားထားပါတယ္”

“ခစ္ခစ္၊ ရွင့္လုပ္ပံုကေတာ့ေလ..၊ ကၽြန္မဆီက အေျဖမၾကားရခင္ ရွင္ ကၽြန္မကို တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ယံုေအာင္ သက္ေသျပပါဦးေလ”

“ဘယ္လိုသက္ေသျပရမလဲမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္သက္ေသမျပတတ္ဘူး၊ မကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္စိတ္ကို ပါးစပ္နဲ႔ထုတ္ျပဖို႔ လံုေလာက္ဖို႔လိုလြန္းအားႀကီးလို႔ ခ်စ္တယ္လို႔ပဲ ရိုးရိုးေလးပဲ ေျပာပါရေစေတာ့မရယ္”

“ဟင္းဟင္း အေျပာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္း၊ ဒါေပမဲ့လည္း ကၽြန္မကေတာ့ မယံုေသးဘူး၊ ကၽြန္မယံုေအာင္ ေနာက္ထပ္လည္း သက္ေသျပရဦးမယ္ေနာ္၊ ရွင့္သက္ေသေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မယံုၾကည္တယ္ဆိုပဲထားေပေတာ့ ကၽြန္မဆီက ဘာအေျဖပဲထြက္လာထြက္လာ ရွင္လက္ခံႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ျပင္ဆင္ထားရမယ္ေနာ္”

“ကၽြန္ေတာ္ျပင္ဆင္ထားပါတယ္မရယ္၊ ခ်စ္တယ္မရယ္.”

“အိုေက အခု ရွင့္ဓာတ္ပံုၾကည့္ခ်င္တယ္၊ ျပဦး”

“ျပၿပီးသားေလ”

“ျပၿပီးၿပီဆုိေပမဲ့လည္း ကၽြန္မက ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ျပရမွာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာင္းဆိုတာကို လိုက္ေလ်ာတာကလည္း ရွင္ ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပတာပဲေလ”

“ဟုတ္ပါၿပီ..”

ခဏအၾကာ ပံုေလးေပၚလာသည္။

“ကဲ ဘယ္လိုလဲ”

“ေခ်ာသားပဲရွင့္၊ ေနာက္တစ္ပံုထပ္ျပပါဦး”

“ကဲ ရၿပီလား”

“အင္း ရတယ္၊ ထပ္ျပပါဦး”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်၊ ..ကဲ ရလား”

“ထပ္ပို႔ဦး”

“အင္း အင္း ……..ကဲ လံုေလာက္ၿပီလား ”

“ေနာက္ဆံုးတစ္ပံုပဲ”

“ကဲ ဒါပဲ”

“ရွင္က ကၽြန္မေတာင္းဆိုတာ လိုက္ေလ်ာသားပဲ၊ ခ်စ္အေျဖကိုေတာ့ ခု မေပးခ်င္ေသးဘူး၊ ကၽြန္မကို အခ်ိန္ေပးႏိုင္မလား”

“သိပ္ရတာေပါ့”

“ဘာအေျဖပဲျဖစ္ျဖစ္ ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ ျပင္ဆင္ထားပါဆိုတဲ့ ကၽြန္မစကားကိုေတာ့ မေမ့နဲ႔ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါမရယ္၊ ခ်စ္တယ္”

“ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

“အရမ္းအရမ္းခ်စ္တယ္မရယ္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ႏြဲ႔ေႏွာင္းဘက္က အခ်ိန္ဆြဲေနသည့္အခ်ိန္ေတြအတြင္းမွာ ေမာင္နဲ႔ စကားေတြေျပာခ်င္လြန္းလွသည္။ လိုင္းေပၚမွာ ေမာင္အခ်ိန္ျပည့္ရွိေနေစခ်င္သည္။ ရွိေစခ်င္တယ္ဟု ေျပာသာေျပာရသည္။ ကိုယ္က အေျႏၵနဲ႔ေနရသည္ဆိုေတာ့ ေမာင္လိုင္းေပၚမွာ ရွိေနတိုင္း ေမာင္က စကားလာေျပာေလတိုင္း ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ဖို႔က မသင့္။ ေမာင္ေပၚလာသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေပ်ာ္သြားရသည္။

“မ ရွိေနလား”

“အင္း ရွိပါတယ္ရွင့္”

“မေနေကာင္းတယ္ေနာ္”

“ေကာင္းပါတယ္”

“ဟိုေလ မ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေျဖေပးေတာ့မလား”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းစိတ္အတိုင္းသာဆိုရင္ ခ်က္ခ်င္းပဲ အေျဖေပးလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ခ်က္ခ်င္းအေျဖေပးလိုက္တယ္ဆိုေတာ့လည္း ကိုယ္က မိန္းမသားမို႔ အိေျႏၵသိကၡာကလိုေသးသည္။ အထင္ေသးသြားမွာကလည္း စိုးေနေသးျပန္သည္။ အခ်ိန္ေတြအေတာ္ၾကာမွ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ အိေျႏၵသိကၡာရွိသလဲဆိုတာ ေမာင္သိေလာက္တဲ့အခါက်မွ အေျဖေပးရေပမည္။ အခ်ိန္ေတြသာ ျမန္ျမန္ကုန္ပါေစေတာ့လို႔သာ ဆုေတာင္းရဦးမည္။ ကိုယ္က အခ်ိန္ဆြဲေနသည့္အခ်ိန္ေတြအတြင္းမွာလည္း ေမာင့္ဘက္က မေလွ်ာ့ေသာဇြဲနဲ႔ ခ်စ္အေျဖကို တတြတ္တြတ္ေတာင္းၿပီး ကိုယ့္အေပၚမွာ အခ်စ္စိတ္ဆက္ရွိေနပါ့မလားလို႔လည္း စိုးရိမ္မိပါေသးသည္။

“ကၽြန္မလည္း မေျပာတတ္ေသးဘူးရွင္”

“ရင္ေမာလိုက္တာမရယ္”

ရင္ေမာေနရတဲ့ ေမာင့္အျဖစ္ကို ႏြဲ႔ေႏွာင္းသနားလြန္းလွပါသည္။ ေမာင့္ကို ဘယ္ေလာက္ပင္သနားပါေစ “မိန္းမတို႔အိေျႏၵ ေရႊေပးလို႔မရ” ဆိုတဲ့ စကားတိုင္း ကိုယ္က အိေျႏၵနဲ႔ေနမည္မို႔ ေနာက္တစ္ပါတ္ေလာက္အထိ အခ်ိန္ဆြဲလိုက္ဦးမည္။ ဆင္ေျခအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲရဦးမည္။ တစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာခါမွပဲ အေျဖေပးေတာ့မည္။ ထိုတစ္ပါတ္ေလာက္အခ်ိန္အတြင္းမွာလည္း ႏြဲ႔အေပၚခ်စ္တဲ့ ေမာင့္အခ်စ္ေတြ ရွင္သန္ေနေစပါဦး။

တစ္ပါတ္ေလာက္ပဲ သည္းခံေပးပါေမာင္ရယ္။

“ကၽြန္မလည္း ဘာျပန္ေျပာရမယ္မသိေသးပါဘူးရွင္၊ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္လို႔ကို မရေသးဘူးရွင့္၊ ကၽြန္မကို အခ်ိန္ေပးပါဦးလား”

“မရယ္၊ ဘယ္ေလာက္အထိမ်ားအခ်ိန္ေတြဆြဲေနဦးမွာလဲ၊ မကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာသိသားနဲ႔၊ ရင္ေမာေနမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္ကိုလည္း စာနာပါဦးလား”

ေမာင္ရယ္။ ေမာင့္ကို ႏြဲ႔အရမ္းအရမ္းစာနာပါတယ္ေမာင္ရယ္။

“ရွင္ ကၽြန္မအေပၚ ဘယ္ေလာက္အထိခ်စ္လဲ၊ ဘယ္ေလာက္အထိဂရုစိုက္လဲအေပၚမွာ ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မဆံုးျဖတ္ရမွာမို႔ပါ၊ ရွင့္ကိုယ္ရွင္လည္း ေသခ်ာစဥ္းစားဆံုးျဖတ္ပါဦး၊ ကၽြန္မကို တကယ္ခ်စ္တာ ဟုတ္ရဲ့လားလို႔”

“ဘယ္လိုမ်ားေျပာလိုက္တာလဲမရယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ခုခ်က္ခ်င္းပဲ မရဲ့ေရွ ့မွာ ကၽြန္ေတာ့္အသည္းကို ခြဲထုတ္ျပလိုက္ခ်င္ပါတယ္”

“အလို အဲ့လိုေတာ့ မလုပ္လိုက္ပါနဲ႔ရွင္၊ ကဲပါေလ၊ ကၽြန္မရွင့္ပံုကို ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါမ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း မက ၾကည့္ခ်င္မယ္မွန္းသိလို႔ ေသခ်ာကို ရိုက္ထားပါတယ္ဗ်ာ..ကဲ ဘယ္လိုလဲ”

“ရွင့္ရုပ္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမွာဆိုေပမဲ့လည္း ရွင့္ရုပ္ရည္ကေတာ့ ျငင္းစရာအေၾကာင္းေတာ့ မရွိပါဘူးေလ၊ ကၽြန္မနဲ႔မတန္ဘူးလို႔ေတာင္ ခံစားရတယ္သိလား”

“အဲ့လိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔မရယ္”

“ကဲပါေလ၊ သည္ေန႔လည္း သည္ေလာက္နဲ႔ေတာ္ပါေတာ့လား၊ ကၽြန္မလည္း ေဖာက္သည္ေရာက္ေနလို႔ အလုပ္လုပ္လိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ ဘိုင့္ဘိုင္”

“အရမ္းခ်စ္တယ္မ၊ Kiss၊ Good Luck၊ အာဘြားးး”

ခ်စ္တယ္ေမာင္ရယ္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တကယ္တမ္းေတာ့ မအား ကုေဋထြန္း တကယ္ခ်စ္တာလား မခ်စ္ဘူးလား ကိုယ္တိုင္ တိတိပပမေ၀ခြဲတတ္ေခ်။ မအားတကယ္ခ်စ္ခဲ့ျခင္းလား၊ မနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဆႏၵေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့လားေတာ့မသိေပ။ ခုလက္ရွိအခ်ိန္မွာေတာ့ မဆီက ခ်စ္အေျဖကိုေတာ့ တကယ္အလိုရွိခဲ့မိသည္။ တကယ္အလိုရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ တကယ္လို႔သာ မဆီက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့အေျဖမၾကားခဲ့ရဘူးဆိုလွ်င္ ကုေဋထြန္း ေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့မထင္ေပ။ ဒါကိုလည္း ကိုယ္တိုင္နားလည္ထားသည္။

အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ မဆီက ခ်စ္အေျဖကို အလိုရွိမိ၊ မကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာ မ ယံုေစဖို႔ ကုေဋထြန္း သက္ေသျပခ်င္သည္။ မ ဆီက ခ်စ္အေျဖ ရဖို႔သာ ကုေဋထြန္းအတြက္ အေရးႀကီးလြန္းေနသည္။ သည့္အတြက္ မဆီက အေျဖေကာင္းရေစဖို႔ ခ်စ္သူတို႔သဘာ၀ ျပဳလုပ္သည့္ ကိစၥေလးေတြ ဖန္တီးျဖစ္သည္။ မအတြက္ အသည္းပံုေလးေတြ၊ ပန္းပြင့္ပံုေလးေတြ၊ ခ်စ္ကဗ်ာေလးေတြ၊ အခ်စ္သီခ်င္းေလးေတြျဖင့္ ေန႔တိုင္းနီးပါး မက္ေဆ့၊ ဖုန္းျဖင့္ ပို႔ခဲ့၊ ေျပာခဲ့၊ ျပျဖစ္ခဲ့သည္။ မဆီက အခ်စ္အေျဖမေပးေသးသည့္ တေလွ်ာက္မွာလည္း မက ကုေဋထြန္းအားသံေယာဇဥ္ရွိေနကို ကုေဋထြန္းရိပ္စားမိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မက္ေဆ့မွတစ္ဆင့္ ေမာင္ပို႔သည့္ အသည္းပံုေလးေတြ၊ ပန္းပြင့္ပံုေလးေတြ၊ အသည္းပံုေကာ္ဖီခြက္ေလးေတြကို ႏြဲ႔ေႏွာင္းအလြန္သေဘာက်သည္။ ေမာင္နဲ႔ ထပ္တူပဲဆိုသည့္ ေမာင္ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကို အလြတ္ရေနမိသည္။ ေမာင္နားေထာင္ခိုင္းသည့္ ေမာင္နဲ႔ ထပ္တူပါဆိုသည့္ သီခ်င္းေလးေတြကိုလည္း ႏြဲ႔ေႏွာင္း အခ်ိန္တိုင္းလိုလိုနားေထာင္ျဖစ္သည္။ ဗိုက္ဘာမွ ဒါမွမဟုတ္ ဖုန္းျဖင့္ ေမာင္က ေန႔တိုင္း ခ်စ္အေျဖေတာင္းတာမ်ိဳးျဖင့္ ႏြဲ႔ကို ဂရုတစိုက္ရွိတာမ်ိဳးမွာလည္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းေပ်ာ္၀င္ခဲ့မိသည္။ ေမာင့္အခ်စ္ကို ယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္သည့္ အေျခအေနမ်ိဳး ေရာက္ရွိေနခဲ့ေပမဲ့လည္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းဘာရယ္မသိ ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖေပးဖို႔အတြက္ တြန္႔ဆုတ္ေနမိသည္။

ေမာင့္ကို ခ်စ္အေျဖေပးေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့ သည္ေန႔က်မွ ေမာင္က ဘာလို႔ ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းေနခဲ့ရတာပါလိမ့္။ ခါတိုင္းေန႔ေတြတုန္းကဆို ေမာင္က အိပ္ယာထထခ်င္းလည္း မက္ေဆ့ပို႔ခဲ့သည္။ နံနက္စာစားခ်ိန္မွာလည္း မက္ေဆ့ပို႔ခဲ့သည္။ ေန႔လယ္ထမင္းစားခ်ိန္မွာလည္း မက္ေဆ့ပို႔ခဲ့သည္။ ညေနပိုင္းမွာလည္း မက္ေဆ့ပို႔ခဲ့ျပန္ေလသည္။ သည့္ေနာက္ပိုင္း ညပိုင္းေစာေစာမွာလည္း မက္ေဆ့ပို႔ခဲ့သည္။ ညဥ့္နက္ခ်ိန္ အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္ေျပာသည့္အခ်ိန္ထိ ေမာင္က ႏြဲ႔ေႏွာင္းနဲ႔အတူ ရွိေနေပးခဲ့သည္။ ယခု ညပိုင္းေစာေစာအခ်ိန္ေလးေရာက္ေနခဲ့ေပၿပီ။ သည့္ေနာက္ပိုင္း ညဥ့္နက္ခ်ိန္ အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္ေျပာခ်ိန္ေလးသာ က်န္ေတာ့သည္။ ေမာင္ေပၚမလာေသးပါလား။

ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္အေျဖေပးဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ဆြဲလြန္းေနတဲ့ ႏြဲ႔ကို လက္ေလွ်ာ့သြားခဲ့ၿပီလားေမာင္ရယ္။ သည္လိုေတြးမိေတာ့ ႏြဲ႔ေႏွာင္း ၀မ္းနည္းမိသည္။ မ်က္ရည္ေလးေတြပင္ က်လာေတာ့မလိုလို။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းကိုယ္တိုင္လည္း အခ်ိန္ဆြဲခဲ့လြန္းသျဖင့္ ေနာင္တရမိသည္။ သည့္ထက္တစ္ရက္ေလာက္ေစာၿပီး ခ်စ္အေျဖေပးခဲ့ရင္ ေကာင္းသား။ ေမာင္လည္း တစ္ရက္ေလာက္သည္းခံေပးခဲ့လွ်င္ အေကာင္းသားပဲေပါ့ေမာင္ရယ္။

“တီ တီ တီ တီ”

ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ မ်က္ရည္ေလးေတြကို ကပ်ာကယာသုတ္လိုက္သည္္။ ေမာင္ျဖစ္ေနေတာ့ ၀မ္းနည္းစိတ္ေလး ခ်က္ခ်င္း ေျပေပ်ာက္သြားၿပီး ၀မ္းသာလံုးပင္ ဆို႔သြားေတာ့သည္။

“ေျပာေမာင္”

ဘယ္တုန္းကမွ ေမာင္လို႔ မသံုးႏႈန္းတတ္ခဲ့တဲ့ ႏြဲ႔ အခုက်မွ ေမာင့္ကို လက္မလႊတ္ႏိုင္စြာ ေမာင္လို႔ ေခၚလိုက္မိသည္။

“မ ကၽြန္ေတာ္ အခု မတို႔ အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေနတယ္”

“ရွင္..”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းအံ့ၾသသြားရသည္။ ေမာင္က ႏြဲ႔တို႔ အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေနသည္တဲ့။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ (၁၁)နာရီခြဲေနေပၿပီ။ ေမာင္ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနတာပါလိမ့္။

“ရွင္.. အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေနတယ္ဟုတ္လား”

“မ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေတြ႔ပါ၊ မ မလာရင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ညလံုးျပန္မွာမဟုတ္ဘူး၊ သည္အတိုင္းရပ္ေနမွာ”

ရႊီကနဲ႔ အသံေလးသာ ထပ္ၾကားလိုက္ရသည္။ “ဟဲလို.ဟဲလို” လို႔ ထပ္ေခၚလိုက္ေသာ္လည္း ေမာင့္ဘက္က ဘာမွျပန္မၾကားရေတာ့။ ေမာင္ဖုန္းခ်သြားၿပီပဲ။ ႏြဲ႔သာ ထြက္မေတြ႔ဘူးဆိုလွ်င္ တစ္ညလံုးေစာင့္ေနမယ္ဆိုပါလား။

ႏြဲ႔က ဘာကိစၥေၾကာင့္ ေမာင့္ကုိ ထြက္မေတြ႔ရမွာလဲေမာင္ရယ္။ ႏြဲ႔ကိုယ္တိုင္ကပဲ အခု ေမာင့္ကို သိပ္သိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနခဲ့တာပဲ။ ေမာင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖေပးဖို႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့တာပဲ။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႔ဖို႔ လာခဲ့ပါလို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့ ေမာင့္ကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိတယ္သိလား။

ႏြဲ႔ သြက္သြက္ေလးပဲ အိမ္အေပၚထပ္က ဆင္းလိုက္သည္။ တံခါးေလးကို အသာအယာဖြင့္ၿပီး ေမာင့္ကို ရွာလိုက္သည္။ အျပင္ဘက္တြင္ ညမီးေရာင္ေတြရွိေသာ္လည္း အနည္းငယ္ေမွာင္မည္းေနသည္။

ေမာင္ ဘယ္ဆီမ်ား ပုန္းေရွာင္ေနပါလိမ့္။

ႏြဲ႔ေႏွာင္း ေျခဖ်ားေလးစမ္းစမ္းျဖင့္ ေမာင့္ကို ဟိုသည္ေ၀့၀ဲရွာေနတုန္း ေနာက္ကေန ႏြဲ႔ကိုယ္ေလးအား သိုင္းဖက္လိုက္ၿပီး ပါးစပ္အား လက္၀ါးျဖင့္ ပိတ္ထားျခင္း ခံလိုက္ရသည္။

“အေမ့.”

ႏြဲ႔ပါးစပ္အား ပိတ္ထားသူက ႏြဲ႔အား တျဖည္းျဖည္း သူ႔ဘက္ လွည့္လာေစလိုက္သည္။ ညမီးေရာင္ေအာက္မွာ ၀င္းဖန္႔ၾကည္လင္ေသာ ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“အို! ေမာင္…”

ႏြဲ႔ အားႀကီး၀မ္းသာသြားမိသည္။ ၀မ္းသာစိတ္ေၾကာင့္ ေမာင့္ပါးေလးကို ကိုင္လိုက္မည္လုပ္လိုက္ကာမွ ေမာင္က လွ်ပ္တျပက္အတြင္းမွာပဲ ႏြဲ႔၏ ႏႈတ္ခမ္း၊ ပါး၊ လည္တိုင္တို႔ကို အငမ္းမရနမ္းလိုက္ျခင္း ခံလိုက္ရသည္။ ေမာင္၏ အနမ္းၾကမ္းၾကမ္းေတြထဲမွာ ႏြဲ႔ေႏွာင္း အားႀကီးေပ်ာ္၀င္သြားမိသည္။

“အရမ္း အရမ္း ခ်စ္တယ္မရယ္”

အာသာကို အလြန္တမ္းတမက္ေမာေနေသာ လူတစ္ေယာက္လို နမ္းေနရင္းက ေမာင္၏ ႏႈတ္ဖ်ားဆီက ခ်ိဳအီေသာ ခ်စ္ရည္သံေတြ တအင္းအင္းထြက္ေနသည္။

“အိုး!!! အင့္! အင့္! အားးး!!!! ေမာင္ရယ္”

ႏြဲ႔၏ႏႈတ္ခမ္းပါးအား နမ္းရမည္ဆိုပါက မက္ေျပမည္မဟုတ္သည့္ ေမာင့္ ႏႈတ္ဖ်ားဆီက. ႏြဲ႔ေမးဖ်ားေလးကို ဖ်စ္ည  ွစ္ရင္း.

“ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္မရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ မကို အရမ္းခ်စ္လို႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ခံႏိုင္ရည္မရွိေတာ့လို႔ မဆီအေရာက္လာခဲ့ရတာပါမရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

ေတာင္းပန္တဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးကို ႏြဲ႔ၾကင္နာစြာ နမ္းလိုက္ၿပီးမွ…

“ေမာင့္ကို ခ်စ္… တယ္..”

ႏြဲ႔အေျဖေၾကာင့္ ေမာင့္မ်က္ႏွာ ၀င္းလက္သြားသည္။

“တကယ္လား”

“တကယ္ေပါ့”

“ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္တာ”

ေမာင္က ႏြဲ႔၏ ႏႈတ္ခမ္းအား နမ္းျပန္ေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည့္ေနာက္ပိုင္း ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေန႔တိုင္းနီးပါး၊ ညတိုင္းနီးပါး ခ်စ္ခဲ့ၾကေလသည္။

အေမွာင္ရိပ္ဆီမွာ ေမာပန္းႏြမ္းရိစြာျဖင့္ ႏြဲ႔ပုခံုးေလးေပၚ မွီေနတဲ့ ေမာင့္ကို ႏြဲ႔က စကားေျပာလုိက္သည္။

“ေမာင္က ဘာလုပ္လဲဟင္၊ ေမာင့္မွာ မိဘေတြရွိေသးလား”

“မိဘေတြရွိပါတယ္၊ ေမာင္က တစ္ဦးတည္းေသာသားပါ၊ ေမာင္ကေလ လူညံ့ေပါ့၊ ဘာအလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွမည္မည္ရရမလုပ္တတ္ဘူး၊ အေဖနဲ႔အေမက စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးေထာင္ထားတယ္၊ မိဘေတြေက်းဇူးနဲ႔ အသက္ရွင္ေနရသူပါ”

“ေၾသာ္”

“ဒါေပမဲ့ ေမာင္ကေလ မိဘစကားဆိုရင္ ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္ပါတယ္၊ သိပ္ေတာ့ အဆိုးအေပတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ မိဘမႀကိဳက္တာ မလုပ္ဘူး၊ မိဘစကားဆိုရင္လည္း မလြန္ဆန္၀ံ့ဘူးေလ”

“အင္း ေမာင္က လိမၼာပါတယ္ကြာ၊ ေမာင္လည္း အလုပ္အကိုင္ေလးတစ္ခုေတာ့ ရွာထားသင့္တယ္လို႔ မ ထင္တယ္”

“အင္း၊ တကယ္ေတာ့လည္း ေမာင္အလုပ္ရွာခ်င္ပါတယ္၊ မိဘေတြကလည္း တျခားအလုပ္မခိုင္းခ်င္ဘူးေလ၊ စားေသာက္ဆိုင္အလုပ္ကိုပဲ လုပ္ေစခ်င္ၾကတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ကေလ ၀ါသနာမပါဘူး၊ တျခားအလုပ္ လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုေပမဲ့လည္း အင္း ေမာင္က ေၾကာက္တတ္တယ္၊ မိဘအရိပ္မွာ ေနတာပဲေကာင္းပါတယ္ေလ၊ မမွာလည္း မိဘေတြရွိေသးလား”

ေမာင့္ေမခြန္းေၾကာင့္ ႏြဲ႔ ဟင္းကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။

“အင္း ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ မမွာ မိဘေတြရွိသလားဆိုေတာ့ ရွိတယ္ဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ မရွိဘူးဆိုလည္း ဟုတ္တယ္လို႔ေျပာရမယ္”

“ဘာအဓိပ္ပါယ္လဲမ”

“မက ေတာသူမေလးတစ္ေယာက္ပါ၊ မတို႔ရြာနဲ႔ (၃)မိုင္ေလာက္ပဲေ၀းတဲ့ ၿမိဳ ့မွာ မလို၀တ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ သူက အလွျပင္ဆိုင္ဖြင့္ထားတယ္၊ မက သူနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔တယ္၊ သူကလည္း ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္းဆိုၿပီး ခင္ပါတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သူက မကို အလွျပင္အတတ္ပညာကို သင္ေပးတယ္၊ မိဘေတြမသိေအာင္ေပါ့၊ အဲ့သည္တုန္းက မက ေယာက်္ားေလးလို ၀တ္ခဲ့တာ၊ မိန္းကေလးလို ၀တ္တာကို မိဘေတြက မႀကိဳက္ဘူး၊ တစ္ေန႔ မက မိန္းမလို၀တ္တာေကာ၊ မိန္းမလို၀တ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေပါင္းတာေကာ သိသြားတာေၾကာင့္ မကို ပါးရိုက္တယ္၊ မိန္းကေလးလို ၀တ္မယ္ဆိုရင္ အိမ္မွာမေနနဲ႔တဲ့၊ ေယာက်ာ္းလို၀တ္မွာလား၊ မိန္းမလို၀တ္မွာလား တစ္ခုပဲေရြးတဲ့၊ မက အေဖနဲ႔အေမ့ကို ေတာင္းပန္တယ္၊ မရဲ့စိတ္က ေမြးကတည္းက ပါလာတဲ့စိတ္မို႔ မတားပါနဲ႔လို႔ေပါ့၊ အေဖကေတာ့ နားမ၀င္ဘူး၊ မလည္း ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆုိၿပီး အိမ္ကေနထြက္လာၿပီး သူငယ္ခ်င္းဆီသြားေနတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းကလည္း သူလည္း မလိုပဲၾကံဳခဲ့ရသူဆိုေတာ့ မကိုစာနာတယ္၊ မကို သူ႔ဆီမွာေနခြင့္ျပဳတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းဆီမွာေနရင္း မလည္း သည္အေျခအေနထိေရာက္လာခဲ့ရတာေပါ့၊ ခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ထိုင္းမွာ ေရာက္ေနတယ္ေလ”

ႏြဲ႔ေျပာရင္း မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာသည္။

“မအျဖစ္က သိပ္ဆိုးတာပါလား၊ မရဲ့ မိဘေတြက ေတာ္ေတာ္တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္ေနာ္”

“အင္း မလည္း သားသမီးရဲ့အျဖစ္ကို နားလည္မေပးတဲ့ မိဘေတြကို တစ္ခါတေလ စိတ္နာမိတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိဘကမိဘပဲမို႔ မရဲ့လုပ္စာနဲ႔ မိဘေတြကို ေထာက္ပံ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့လည္း လက္မခံခဲ့ၾကဘူး၊ အခုေတာ့ အေဖနဲ႔အေမ ေနေကာင္းရဲ့လားေတာင္ မ မသိရဘူး”

ႏြဲ႔က ေမာင္ပုခံုးေလးေပၚမွီလိုက္သည္။ ေမာင္ကလည္း ႏြဲ႔ပုခံုးေလးကို အသာအယာေပြ႔ဖက္ၿပီး ေက်ာေလးကို ပြတ္သပ္ေပးသည္။

“အရမ္းလည္း ၀မ္းနည္းမေနပါနဲ႔မရယ္၊ မိဘေတြက နားလည္မေပးၾကေပမဲ့ မဘက္မွာ အၿမဲတမ္းရပ္တည္ေပးမဲ့ ေမာင္တစ္ေယာက္လံုးရွိေနပါေသးတယ္”

ႏြဲ႔ ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ႏြဲ႔ဘက္မွာ အၿမဲတမ္းရပ္တည္ေပးမယ္လို႔ေျပာတဲ့ ေမာင့္ကို အလြန္ေက်းဇူးတင္မိသည္။ ဒါေပမဲ့လည္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ေမာမိေသးသည္။ ေမာင္က မိဘစကားကို ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္တဲ့သားတဲ့။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေမာင့္ကို ေမာင့္မိဘေတြက မိန္းမ မေပးစားဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာႏိုင္မလဲ။ သည္လိုဆိုရင္ လိမၼာတဲ့သားျဖစ္တဲ့ ေမာင္က ျငင္း၀ံ့မတဲ့လား။ ေမာင္က ျငင္းတယ္ဆိုဦးေတာ့ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလို မိန္းမတုတစ္ေယာက္ကို ေခၽြးမအျဖစ္ ဘယ္မိဘကမ်ား လက္ခံႏိုင္ပါ့မလဲ။ ေတြးရင္းနဲ႔ ႏြဲ႔ေႏွာင္းရင္ေမာရသည္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုကိစၥေတြပဲရွိလာရွိလာ ေမာင့္ကို ဆံုးရံႈးရေစဦးေတာ့ အခုလက္ရွိမွာ ေမာင္ေဘးမွာ ရွိေနေပးတာနဲ႔တင္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းေက်နပ္သည္။ စိတ္ဆင္းရဲမည့္အျဖစ္ေတြကို ေမ့ထားရင္းေပါ့။ ေမာင့္ကို ခ်စ္ခြင့္ရသည့္ အခ်ိန္ေတြအတြင္းမွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ခ်စ္ရမည္။

“ေမာင့္မိဘေတြကေကာ ေမာင့္ဘ၀ကို နားလည္ေပးၾကရဲ့လားဟင္”

“နားလည္ေပးၾကရဲ့လားဆိုေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲမရယ္၊ ေမာင့္အေၾကာင္းကို ေမာင့္မိဘေတြမွ မသိၾကတာပဲ၊ ေမာင့္အေၾကာင္းသိတာ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္း ၀င္းထိုက္တစ္ေယာက္ပဲသိတာေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ နားလည္ေပးသလားဆိုတဲ့ေမးခြန္း ေမးဖုိ႔ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့”

ေမာင္က ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ေျပာသည္။

“ဟုတ္သားပဲ၊ မလည္း ေမာင့္လို ကိုယ့္စိတ္ကို ဘယ္သူမွမသိႏိုင္တဲ့ လူစားမ်ိဳးျဖစ္ခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္”

“ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲမရယ္၊ သည္လိုဆိုရင္ မကို ေမာင္ ခ်စ္လို႔ ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့”

“ဟင္းဟင္း ဒါလည္း ဟုတ္သား၊ ဒါနဲ႔ Versatile အခ်င္းခ်င္ခ်စ္တဲ့ လူစားမ်ိဳး ေမာင္မျဖစ္ခ်င္ဘူးလား၊ မကေတာ့ အားက်တယ္၊ သူတို႔ေတြရဲ့စိတ္ကိုလည္း ဘယ္သူဘယ္၀ါကမွ မသိေလေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုးလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနလို႔ရတယ္ေလ”

“အားမက်ပါဘူး၊ ေမာင္ကေတာ့ သည္အတိုင္း ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မွာေပ်ာ္ပါတယ္၊ ကိုယ္က Top ဘ၀ကို ေက်နပ္ေတာ့ Versatile ဆိုတဲ့ဘ၀ႀကီးကို အလိုမရွိေတာ့ဘူးေလ၊ လူဆိုတာ ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ  အတတ္ႏိုင္ဆံုးေပ်ာ္ေအာင္ေနရတာပဲေလ၊ မလည္း ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေပ်ာ္ေအာင္ေနေပါ့၊ စိတ္ဆင္းရဲမဲ့ အျဖစ္ေတြ မေတြးနဲ႔ေပါ့ေနာ္”

“အင္းေပါ့ေမာင္ရယ္၊ ေမာင္က ေတာ္ေတာ္လည္း စကားတတ္သားပဲ”

“မရဲ့ ေမာင္ပဲဟာ သည္ေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့”

“ခစ္ခစ္”

ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲ ႏြဲ႔ခို၀င္လိုက္မိသည္။

“ဒါနဲ႔ ေမ့ေတာ့မလို႔၊ မအတြက္ ေမာင္လက္ေဆာင္၀ယ္လာခဲ့တယ္”

“ဟင္ ဘာေလးလဲ”

“သိခ်င္ရင္ မ်က္စိမွိတ္ထား”

“ေမာင္ကလည္းကြာ”

“မွိတ္ပါဆို”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း ေမာင္ေစတဲ့အတိုင္း မ်က္စိမွိတ္လိုက္သည္။ ကုေဋထြန္းက ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ထဲက ပစၥည္းေလးကို ထုတ္ယူၿပီး မေရွ ့မွာ တြဲေလာင္းေလးခ်ထားလိုက္သည္။

“ရၿပီဖြင့္ေတာ့”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖြင့္လိုက္သည္။

“အို လွလိုက္တဲ့ မာဖလာေလး”

“မနဲ႔ လိုက္ဖက္မယ္ထင္လို႔ ၀ယ္လာခဲ့တာ၊ ေနာက္ဆိုလည္း မအတြက္ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၀ယ္ေပးမယ္ေနာ္”

“အဲ့ေလာက္ႀကီး လုပ္ေပးဖို႔ မလိုပါဘူးေမာင္ရယ္၊ ေဟာသည္မာဖလာေလးကို မ သိပ္ႀကိဳက္တယ္၊ မဟုတ္ရင္ေတာင္ ေဆာင္းတြင္းေရာက္ခါနီးၿပီးမို႔ ၀ယ္မလို႔စိတ္ကူးထားတာ”

“မ ႀကိဳက္ရင္လည္း ၿပီးတာပဲ၊ လာ ေမာင္ပတ္ေပးမယ္ေနာ္”

ကုေဋထြန္းက ႏြဲ႔လည္တိုင္ေလးမွာ လွလွပပေလးပတ္ေပးလိုက္သည္။

“မက အရမ္းလွသြားတာပဲ”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း ေမာင့္ကို ျပံဳးျပလိုက္ၿပီး ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲ ခို၀င္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“တီတီတီ တီတီတီ တီတီတီ…”

ဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ ကုေဋထြန္းေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။

“မလား ေျပာပါ”

“ေမာင္ သည္ေန႔အားလားဟင္”

“ဆိုင္ကိုသြားၿပီး နည္းနည္းပါးပါးေလ့လာမလို႔ လုပ္ေနတာပဲ၊ အေထြအထူးကိစၥေတာ့မရွိပါဘူး၊ ဘာကိစၥရွိလို႔လည္း ေျပာေလ”

“မဆီကို လာခဲ့ပါလားဟင္၊ သည္ေန႔ မတို႔ ဆိုင္ပိတ္တယ္”

“တကယ္လား၊ ဆိုင္မွာ မတစ္ေယာက္တည္းရွိတာေပါ့ေနာ္”

“ဒါေပါ့ေမာင္ရဲ့”

“အိုေက ေမာင္အခုခ်က္ခ်င္း လာခဲ့မယ္၊ ဒါနဲ႔ ဘာကိစၥရွိလို႔ ေခၚတာလဲဟင္”

“ဒါေတာ့ ေရာက္မွေျပာျပမယ္”

“မကလည္း သိၿပီးသားကို..”

“ခစ္ခစ္ အဲ့ဒါက ေမာင့္အထင္ေလ”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ (၁၅)မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ေနာ္၊ ခ်စ္တယ္ ဘိုင့္ဘိုင္”

“ခ်စ္တယ္ ရႊတ္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အိမ္ေရွ ့က ထိုင္ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ေမာင္အလာကို ႏြဲ႔ေႏွာင္းေစာင့္ေနမိသည္။ စိတ္ေတြက လႈပ္ရွားေနရင္း။ တကယ္လည္း (၁၅)မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ေမာင္ေရာက္လာသည္။ ေမာင္က ဂ်င္းေဘာင္းဘီက်ပ္က်ပ္၊ အနက္ေရာင္တီရွပ္လက္တိုေလးနဲ႔၊ ေနကာမ်က္မွန္ေလးနဲ႔ သိပ္ကို ေယာက်္ားပီသလြန္းေနသည္။ ေမာင့္ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း ႏြဲ႔ေႏွာင္းေမာင့္လက္ေမာင္းေလးကို အေျပးကေလးေပြ႔ဖက္ႀကိဳဆိုလိုက္သည္။

“ေရာက္လာတာျမန္သားပဲ”

ေမာင္က အတင္းပဲ အိမ္ထဲ၀င္သြားသည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း တံခါးကို ပိတ္လိုက္သည္။ ေမာင္က အနားကပ္လာၿပီး ႏြဲ႔ေႏွာင္း၏ကိုယ္ေလးကိုေပြ႔ဖက္ကာ လည္တိုင္ေလးကို နမ္းလိုက္သည္။

“ေမာင္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္၊ ေရာက္လာရင္ ဒါမ်ိဳးေတြ လုပ္ဖို႔ပဲသိတယ္”

“အံမယ္၊ ေမာင့္ကိုသာေျပာတယ္၊ မလည္း ဒါမ်ိဳးေတြ လုပ္ခ်င္လုိ႔ မပိတ္စဖူးဆိုင္ကိုပိတ္ၿပီး ေမာင့္ကို ေခၚတာမဟုတ္လား”

“ဟုတ္ဘူးေမာင္ရဲ့၊ လာ”

ႏြဲ႔က ေမာင့္လက္ေလးကို ဆြဲၿပီး အလွျပင္ခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။

“သည္ေပၚတက္၊ ပက္လက္အိပ္လိုက္”

ကုေဋထြန္းလည္း မေစရာေပၚ၀ယ္ ပက္လက္ေလးအိပ္လိုက္သည္။

“ဘာလုပ္မလို႔လဲ”

“ေမာင့္ကို ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးမလို႔၊ ၿပီးေတာ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးကို သည္ထက္ပိုၿပီး ၀င္းပေခ်ာေမြ႔သြားေအာင္ ေပါင္းတင္ေပးမလို႔”

“တကယ္လား”

“တကယ္ေပါ့ေမာင္ရဲ့”

“ပိုက္ဆံေတာ့ ရွင္းမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္”

“ပိုက္ဆံမေပးခ်င္ရင္ မ ပါးကို တစ္ခ်က္နမ္းရမယ္ေနာ္”

“တစ္ခ်က္မကဘူး၊ အခ်က္ေပါင္းတစ္ရာေလာက္နမ္းမွာ”

“အင္းပါ ကဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေန၊ မ်က္စိမွတ္ထား၊ အျမ  ွဳပ္ေတြ မ်က္စိထဲ ၀င္သြားပါ့မယ္”

ကုေဋထြန္းလည္း မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ၿငိမ္သက္ေနလိုက္သည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း အခြင့္အေရးရသည့္အခ်ိန္ေလးတြင္ ေမာင့္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး လွပသြားေအာင္ ျပဳစုေပးေနမိသည္။

“ေမာင့္ဆံပင္က ထင္ထားတာထက္ကို ၾကမ္းတာပဲ၊ မေတာ့ ေမာင့္ကို ခဏခဏေပါင္းတင္ေပးရမွျဖစ္မယ္ထင္တာပဲ”

“မ သေဘာေလ”

“ဟြန္း.၊ ေမာင့္မ်က္ခံုးကိုလည္း ပိုလွသြားေအာင္ရိတ္ေပးမယ္ေနာ္”

“အင္း အင္း”

“ေမာင္က အလွအပသာႀကိဳက္တယ္၊ အသားအေရကိုေတာ့ ဂရုစိုက္ရမွန္းမသိဘူး၊ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အေရးေၾကာင္းေတြ ေပၚကုန္ၿပီ၊ တခ်ိဳ ့ေတြက အဘုိးႀကီးလို႔ ထင္ကုန္ေတာ့မွာပဲ”

“ဟုတ္လို႔လားမရ”

“ဟုတ္တာေပါ့၊ အင္း အဲ့သည္အေရးေၾကာင္းေတြ ေပ်ာက္သြားေအာင္ မ ေပါင္းတင္ေပးပါ့မယ္ေနာ္”

မ်က္ႏွာေလးအား ေပါင္းတင္ေပးေနစဥ္ ကုေဋထြန္းက ႏြဲ႔ေႏွာင္းအား လွ်ာထုတ္ေျပာင္ျပသည္။ မ်က္လံုးျပဴးျပသည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းကလည္း ေမာင့္ခ်ိဳင္းၾကားအား သြားသြားၿပီး ကလိထိုးသည္။

ေမာင္နဲ႔ အခုလိုေလး တစ္သက္လံုး ေနသြားခ်င္လွသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚမွာ ေမာင့္ပုခံုးေလးေပၚ ေခါင္းမွီရင္း မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို ၾကည့္ေနမိသည္။

“သည္ေန႔ ၾကယ္ေတြ သိပ္စံုတာပဲေနာ္ေမာင္”

ႏြဲ႔ကေျပာေတာ့ ေမာင္ကလည္း မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

“အင္း ဟုတ္တယ္”

“ေမာင္နဲ႔ အခုလိုေလး ၾကယ္ေတြ ၾကည့္ရတာ တကယ္ေပ်ာ္တယ္ေမာင္”

“ေမာင္လည္း ေပ်ာ္တာေပါ့”

“ၾကည့္စမ္း ေဟာဟိုၾကယ္ႀကီးက ဘာၾကယ္ပါလိမ့္၊ လႊတ္ကို ေတာက္ပေနတာပဲေနာ္”

“သည့္ျပင္ၾကယ္ေတြနဲ႔ ဘာထူးျခားလို႔လဲ၊ ဟိုၾကယ္ႀကီးလည္း ေတာက္ပတာပါပဲ”

“အင္း ဟုတ္သားပဲ၊ ဟိုမယ္ၾကည့္စမ္းေမာင္၊ ၾကယ္ေလးေတြက မႊားစိေလးေတြ စုေနတာပဲေနာ္”

“အဲ့ဒါကို ေဖ်ာက္ဆိတ္ၾကယ္လို႔ ေခၚတယ္ေလ၊ ေဖ်ာက္ဆိတ္ေကာင္ေလးေတြလို စုေနလို႔ေပါ့”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား၊ ဒါနဲ႔ေမာင္၊ မေလ ေမာင္နဲ႔ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ခ်င္တယ္၊ ျဖစ္မလားဟင္ေမာင္”

ႏြဲ႔ေတာင္းဆိုမႈေၾကာင့္ ကုေဋထြန္း အေနရခက္သြားသည္။

“အဲ့ဒါက်ေတာ့ ဟိုေလ..”

“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ”

“အဲ့ဒါကေတာ့..”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းနားလည္လိုက္ပါၿပီ။ ႏြဲ႔လို မိန္းမတုတစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းထြက္ဖို႔ဆိုတာက ထင္သလိုလြယ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ေမာင့္မွာလည္း အိေျႏၵသိကၡာဆိုတာလည္း ရွိေသးသည္ပဲေလ။ ဒါကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ႏြဲ႔မေတြးခဲ့ရမိပါလိမ့္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေမာင့္ကို အေနရခက္ေစေအာင္ လုပ္ခဲ့ရမိပါလိမ့္။ ႏြဲ႔ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မုန္းတီးမိသြားသည္။ ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ ေမာင့္ကို ပတ္၀န္းက်င္က အထင္ေသး ရႈတ္ခ်ခံရတာမ်ိဳးမလိုလား။ ေမာင္နဲ႔ မလည္ပတ္ရခ်င္ေနပါေစ အခုလိုညေလးေတြမွာ ေမာင္နဲ႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆတ္ေနခြင့္ရတာနဲ႔တင္ ေက်နပ္ပါၿပီေလ။ အေျဖရခက္ေနတဲ့ ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ႏြဲ႔က နမ္းလိုက္သည္။

“ေမာင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္၊ ေမာင္က ဘယ္လိုပဲၾကည့္ၾကည့္လွေနတာပဲေနာ္”

ကုေဋထြန္းကလည္း အေျဖရခက္ေနသည့္ ကိုယ့္ကို လမ္းေၾကာင္းရွင္းေပးလိုက္မွန္းသိသည္။

“တစ္ေန႔ ေမာင့္လက္ကိုတြဲၿပီး မသြားခ်င္ရာ သြားခြင့္ရမွာပါ”

ေမာင့္ကို ႏြဲ႔ၾကည့္ရံုသာၾကည့္ေနမိသည္။

“အဲ့သည္ေန႔ကို ေစာင့္ေနပါေနာ္ မ၊ ေမာင္စီစဥ္ေပးပါ့မယ္ေနာ္”

“ခ်စ္တယ္ေမာင္ရယ္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အလွကုန္ပစၥည္းသစ္ျပပြဲတစ္ခုမွ ႏြဲ႔ေႏွာင္းထံ ဖိတ္စာပို႔လိုက္သည္။ ထိုပြဲသို႔ ေမာင္နဲ႔အတူ ႏြဲ႔ေႏွာင္းသြားခ်င္လြန္းလွသည္။ လိုက္ခဲ့ပါလားလို႔ ေမာင့္ကို ပူဆာလိုက္ရင္ ေကာင္းပါ့မည္လား။ ႏြဲ႔လို မိန္းမတုတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲသြားတြဲလာလုပ္ဖို႔ရာအတြက္ ကိုယ့္မွာက နစ္နာစရာမရွိေပမဲ့ ေမာင့္မွာ သိကၡာေတြက ရွိေသးသည္။ အေျခာက္မတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲသြားတြဲလာလုပ္ပါက ပတ္၀န္းက်င္က အေျခာက္မနဲ႔တြဲေလေသာ ထိုေယာက်္ားအား အထင္ေသးရႈတ္ခ်တတ္သည္။ ဟိုအရင္ညက ေမာင္နဲ႔ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေရွာ့ပင္းထြက္ခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာမိေတာ့ ေမာင့္မ်က္ႏွာ ပ်က္သြားခဲ့သည္မဟုတ္လား။ အို မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ေမာင့္ကို ပူဆာလိုက္ဖို႔ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။

“တီတီတီ တီတီတီ တီတီတီ…”

ဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။

“အင္း ေျပာေမာင္”

“မ ေမာင္ မကို သတင္းေကာင္းတစ္ခု ေျပာစရာရွိတယ္”

“တကယ္လားေမာင္၊ ဘာမ်ားလဲဟင္”

“အလွကုန္ပစၥည္းသစ္ျပပြဲက ေမာင့္ကို ဖိတ္လို႔ ေမာင္ မနဲ႔ အတူတူသြားခ်င္တယ္၊ အဲ့သည္ကုမ္ပဏီက ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေလး”

“ဟင္ တကယ္ေျပာေနတာလားေမာင္”

“တကယ္ေပါ့မရဲ့၊ မ လိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲ့ေန႔က်ရင္ ေမာင့္ကားနဲ႔ လာႀကိဳမယ္ေနာ္၊ ေမာင္နဲ႔လိုက္မယ္မဟုတ္လား”

“လိုက္မွာေပါ့ေမာင္ရဲ့၊ မဟုတ္ရင္ေတာင္ မလည္း ေမာင့္ကို အေဖာ္စပ္ခ်င္ေနတာ၊ လာမဲ့တနဂၤေႏြေန႔ ဆီဒိုးနားမွာ လုပ္မဲ့ ပရိုးမိုးရွင္းလားဟင္”

“ဟုတ္တယ္မ၊ မကိုလည္း ဖိတ္တယ္ေပါ့ေလ”

“အင္း ဖိတ္တယ္ေမာင္၊ မက ေမာင္နဲ႔ အတူတူသြားခ်င္လို႔ ေမာင့္ကို အပူကပ္မလို႔ဟာ၊ ေမာင္က ေျပာလာေတာ့ မ သိပ္ေပ်ာ္တာေပါ့”

“မလက္ကို ေမာင္ဆြဲၿပီး အတူတူသြားၾကမယ္ေနာ္”

“ေပ်ာ္လိုက္တာေမာင္ရယ္၊ အဲ့ေန႔က်ရင္ မေလ အလွဆံုးျပင္ဆင္လာခဲ့မယ္ေနာ္”

“ေမာင့္ရဲ့မက လွၿပီးသားဟာကို”

“ခ်စ္တယ္ေမာင္”

“ဒါပဲေနာ္၊ ေမာင္လည္း အဲ့ေန႔က်၀တ္ဖို႔ အ၀တ္အစားသြား၀ယ္လိုက္ဦးမယ္၊ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အတူတူသြားမွာ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ပါေမာင္၊ ေမာင္နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ဟာကို ေရြး၀ယ္ေနာ္”

“အင္းပါ၊ ခ်စ္တယ္ ရႊတ္”

“ရႊတ္ ဘိုင့္ဘိုင္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေမာင့္လက္ေလးကို ဆြဲထားမိရင္း ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက ေမာင့္ကို ျမင္ေတာ့ ေနရာစီစဥ္ေပးသျဖင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းတို႔ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ ေမာင္သည္ ဂ်င္းျပာေရာင္စကင္းနီေလးနဲ႔ အနက္ကြက္စိပ္ ရွပ္အကၤ ်ီလက္ရွည္ေလးကို ေခါက္၀တ္ထားသည္။ ႏြဲ႔မ်က္လံုးထဲတြင္ ေမာင္သည္ ေယာက်္ားတကာေတြထဲတြင္ အေခ်ာေမာဆံုး ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည္။ ႏြဲ႔သည္လည္း ျမန္မာဆန္ဆန္ ရင္ဖံုးအကၤ ်ီ ခ်ိတ္ထဘီေလး၀တ္ထားသည္မို႔ မိန္းမဆန္စြာ လွပေနသည္။ ေမာင္ေပးထားခဲ့ေသာ မာဖလာေလးကို ပတ္ထားသည္မို႔ ႏြဲ႔အား မိန္းမတုျဖစ္ေနသည့္ လည္စလုတ္ေလးကို ဖံုးအုပ္ထားသလို ျဖစ္ေနေစျခင္းေၾကာင့္ ဘယ္သူဘယ္၀ါကမွ ႏြဲ႔အား မိန္းမတုဟု မျမင္ၾကေပ။ ျမန္မာဆန္ယဥ္ေက်းစြာ လွပေသာ မိန္းမစစ္စစ္တစ္ေယာက္ဟုသာ ျမင္ၾကသည္။ တကယ္လည္း ႏြဲ႔ကိုယ္တိုင္က မိန္းမစစ္စစ္နီးပါးတူေအာင္ ျပင္ဆင္လာခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။ အေျခာက္မတစ္ေယာက္နဲ႔တြဲတဲ့ ေယာက်္ားဟု ေမာင့္ကို လူတကာက အထင္ေသးမခံရေစရန္အတြက္ျဖစ္သည္။ ေမာင္ကလည္း ႏြဲ႔ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း “လွလိုက္တာမရယ္” ဆိုၿပီး ရင္တမမျဖစ္ခဲ့ရသည္ပဲေလ။

“ငထြန္း မင္းကြာ၊ ခ်စ္သူရသြားတာ ငါ့က်ေတာ့ မေျပာဘူးကြာ၊ မင္း အက်င့္မေကာင္းဘူး”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ငါလည္းေျပာမလို႔ပါပဲ၊ အခြင့္မရလို႔”

“မင္းလို ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို ေမ့ထားတဲ့ေကာင္က ေျပာဖို႔ ဘယ္အခြင့္ရွိပါ့မလဲကြာ၊ မင္း ငါ့ကို တစ္၀ိုင္းတိုက္ရမယ္”

“ေအးပါကြာ”

“မင္းခ်စ္ခ်စ္ကလည္း လွသားပဲကြ”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းကိုေျပာလာသျဖင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္း အလြန္အေနရက်ပ္သြားရသည္။ ႏြဲ႔ဟာ မိန္းမတုတစ္ေယာက္ဆိုတာ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္း သိပါရဲ့လား။ တကယ္လို႔မ်ား ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက ႏြဲ႔အား မိန္းမတုတစ္ေယာက္ဆိုတာသိသြားခဲ့လွ်င္ ေမာင့္အား ဘယ္လိုျမင္သြားေလမလဲ။ ေပြေလေသာ ေယာက်္ားဟု ျမင္ေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေမာင့္ကို ဟိုမိုတစ္ေယာက္ဟု သိသြားေလမလား။ ေမာင္ဟာ ဟိုမိုတစ္ေယာက္ဆိုတာကို လူတကာသိမည္ကို အလြန္စိုးေၾကာက္တဲ့ ေမာင္ အေနခက္သြားေလမလား။ သည္လိုမွမဟုတ္ရင္လည္း ႏြဲ႔ကို ေသြးေဆာင္ဖ်ားေယာင္းေသာ အေျခာက္မယုတ္ဟု ထင္သြားေလမလား။ စိုးရိမ္စိတ္ေတြေၾကာင့္ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းကို ႏြဲ႔တည့္တည့္မၾကည့္ရဲ့။ ေခါင္းေလးသာ ငံု႔ေနမိသည္။ မိန္းမတုဆိုတာ ယံုၾကည္ရေစသည့္ လည္စလုတ္ေလးကို ဖံုးထားတဲ့ မာဖလာေလးက ေျပေလ်ာ့ေနေလမလားဆိုၿပီး စမ္းၾကည့္ေနရသည္။

“နာမည္က ဘယ္လိုေခၚသလဲကြ”

“ႏြဲ႔ေႏွာင္းတဲ့၊ ငါကေတာ့ မ လို႔ေခၚတယ္”

“ေၾသာ္ အင္း၊ ႏြဲ႔ေႏွာင္းတဲ့လား၊ နာမည္ေလးနဲ႔လိုက္ဖက္ေအာင္ လွပါတယ္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က သီဟကိုကိုပါ၊ ငထြန္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါဗ်၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ခင္ႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္”

“မမႏြဲ႔လုိ႔ေခၚမယ္ေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဟိုမိုတစ္ေယာက္ပါ၊ Top တစ္ေယာက္ေပါ့”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လားရွင္”

ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာလာမွ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း ခုနက စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ေပ်ာက္သြားရသည္။ သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းက ႏြဲ႔အား မိန္းမတုဆိုတာ သိထားၿပီးျဖစ္မည္။

“အင္းဗ်၊ ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္း ခင္ခင္မင္မင္ေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ”

“ဒါေပါ့ရွင္”

ႏြဲ႔ေႏွာင္းလည္း အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း မမႏြဲ႔လို လွလွေလးတစ္ေယာက္ေလာက္ရွာေပးပါဦးဗ်”

“ေၾသာ္ ခစ္ခစ္ ဟုတ္ကဲ့၊ ရွာထားလိုက္မယ္ေနာ္”

“မမႏြဲ႔လို လွမွျဖစ္မွာေနာ္”

“အင္းပါ”

“ဟဲဟဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း နည္းနည္းအလုပ္ရႈပ္ေနလို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္၊ ေဟ့ေယာင္ ငါသြားလိုက္ဦးမယ္”

“ေအးေအး”

ႏွစ္ေယာက္သား ျပံဳးေနမိၾကသည္။ ၾကည္ႏူးေနၾကသည့္ ႏြဲ႔တို႔စံုတြဲအား ေထာင့္တစ္ေနရာရာမွ စူး၀ါးေသာမ်က္လံုးတစ္စံုရွိေနသည္ကိုေတာ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး သတိမမူမိၾကေပ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကားေလးက ႏြဲ႔အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ရပ္လိုက္သည္။ ပရိုးမိုးရွင္းမွ လက္ေဆာင္ရခဲ့ေသာ အလွကုန္ပါဆယ္ထုပ္ေလးကို ဆြဲၿပီး ႏြဲ႔ဆင္းလိုက္သည္။ ႏြဲ႔တို႔ေနာက္တြင္ ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္လာေသာ ကားတစ္စီးရွိသည္။ ထိုကားေပၚမွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္သည္ ႏြဲ႔တို႔ကားရပ္ေတာ့ သူလည္း အေ၀းတစ္ေနရာကေန ကားေလးကို ရပ္ၿပီး ဆင္းလာသည္။

အျပန္လက္ေဆာင္အေနျဖင့္ ေမာင့္ပါးေလးကို နမ္းလိုက္ေတာ့ ကုေဋထြန္းလက္အား ေနာက္ကေန ေဆာင့္ဆြဲျခင္း ခံလိုက္ရသည္။

“ဒါ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲ ထြန္း”

“ဟင္! အိမ္စည္”

မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အိမ္စည့္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ကုေဋထြန္း အလြန္အမင္းလန္႔ဖ်တ္သြားရသည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းကေတာ့ ဘာမွနားမလည္။

“ဒါ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲလို႔ .”

အိမ္စည္ဆိုေသာ မိန္းကေလးက ေဒါသတေထာင္းေထာင္းထေနေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေအာ္ခ်လိုက္သည္။ ကုေဋထြန္းလည္း အေျဖရခက္ေနသည္။ ႏြဲ႔ေႏွာင္းကေတာ့ ေမာင့္ကိုသာ ၾကည့္ေနရသည္။

“ထြန္း ေျပာေလ၊ နင္ ငါ့ေနာက္ကြယ္မွာ ေဟာသည္ေစာက္ေျခာက္မနဲ႔ တိတ္တိတ္ပုန္းတြဲေနတယ္ေပါ့ဟုတ္လား၊ ေျပာေလထြန္း၊ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားလို႔”

ကုေဋထြန္းေခါင္းကိုသာ ခါယမ္းေနရသည္။

“ေမာင္ သူက ဘယ္သူလဲဟင္၊ သူနဲ႔ ေမာင္က ဘယ္လိုပတ္သက္ၾကတာလဲ”

“ဘယ္လိုပတ္သက္ၾကလဲ ဟုတ္လား ေစာက္ေျခာက္မ၊ ထြန္းနဲ႔ကၽြန္မက ႏွစ္ဖက္မိဘသေဘာထားနဲ႔ ေစ့စပ္ဖို႔ လုပ္ထားတာဟဲ့၊ နင္က ငါ့ေယာက်္ားေလာင္းကို ျမ  ွဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ေစာက္ေျခာက္မ၊ နင္မရွက္ဘူးလား၊ ကဲ့ဟယ္ အရွက္မရွိတဲ့ ေစာက္ေျခာက္မ”

မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ဖ်တ္ကနဲ႔ ပါးကို အရိုက္ခံလိုက္ရသျဖင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းလဲက်သြားသည္။

“မ..”

ကုေဋထြန္းက ကူေပးမယ္လုပ္ေတာ့ အိမ္စည္ဆိုသူေလးက ကုေဋထြန္းအား ဆြဲထားသည္။ ႏြဲ႔လည္း နာက်င္သြားသည့္ ပါးေလးကို ပြတ္သပ္ရင္း ထလိုက္သည္။

“ငါ ေမာင့္ကို မျမ  ွဴဆြယ္ဘူး”

“ေတာ္စမ္းပါ၊ ဘာေမာင္လည္း နင္လို ရြံစရာေကာင္းတဲ့ အေျခာက္မရဲ့ပါးစပ္က ငါ့ေယာက်္ားေလာင္းရဲ့ နာမည္ကို ေခၚခြင့္မရွိဘူး၊ လံုး၀ေခၚခြင့္မျပဳဘူး”

မတရား ႏွိမ့္ခ်ခံေနရျခင္းကို ႏြဲ႔ေအာင့္အည္းသည္းခံရင္း..

“ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မက ခ်စ္သူေတြ၊ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ခ်စ္ျခင္းက ဘယ္သူမွဖ်က္လို႔မရတဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြ”

“အလိုေလးဟယ္၊ ရွင့္ရဲ့ ယုတၱိ ယုတၱာမရွိတဲ့ စကားေတြကို ကၽြန္မနားမေထာင္ခ်င္ဘူး၊ ဘာတဲ့ ရွင္တို႔က ခ်စ္သူေတြ ဟုတ္လား၊ ဘယ္သူမွ ဖ်က္လို႔မရတဲ့ခ်စ္ျခင္းဟုတ္လား၊ အမေလးရယ္စရာေကာင္းလိုက္တာ၊ ရွင္လို ရံြစရာေကာင္းတဲ့ ေစာက္ေျခာက္မကို ထြန္းက ခ်စ္ရမယ္ဟုတ္လား၊ ၾကားရတာ နားကေတာင္ရွက္မိတယ္၊ ဟုတ္လားထြန္း၊ ထြန္းနဲ႔ ေဟာသည္ေစာက္ေျခာက္မက ခ်စ္သူေတြဆို..”

ကုေဋထြန္း ဘာမွမေျပာတတ္ျဖစ္ေနရသည္။

“ေျပာေလထြန္း၊ နင္ဘာလို႔ ဘာမွမေျပာတာလဲ၊ နင္ သည္လို အေျခာက္မကို ခ်စ္တယ္ဆိုတာက ဘယ္လိုမွယုတၱိမရွိဘူးလို႔ ေျပာလိုက္စမ္းပါ”

“ကၽြန္မပဲေျပာျပပါ့မယ္၊ ဟိုမိုဆိုခ်ဴရယ္ဆိုတာကို နင္သိလား၊ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးက ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ေတြေပါ့၊ ေမာင္ကလည္း ေဂးတစ္ေယာက္၊ တို႔ႏွစ္ေယာက္က ေဂးအခ်င္းခ်င္းခ်စ္ၾကတဲ့ခ်စ္သူေတြ..”

“ျဖန္း.”

“ေသလိုက္စမ္းေစာက္ေျခာက္မ၊ နင္ကမ်ား ထြန္းကို ေဂးလို႔ ေျပာလိုက္တာလား၊ သည္ေလာက္က်ားက်ားလ်ားလ်ားနဲ႔ ေယာက်္ားပီသေနတဲ့ထြန္းကို ေဂးလို႔ေျပာလိုက္တာလားဟင္၊ ငါရဲ့ေယာက်္ားေလာင္းကို နင္က ေဂးလို႔ေျပာလိုက္တာေပါ့ေလ”

ဆံပင္ကိုဆြဲမယ္လုပ္ေတာ့ ကုေဋထြန္းက ဆြဲတားထားလိုက္ရသည္။

“ ဟုတ္လားထြန္း နင္အမွန္အတိုင္းေျပာစမ္း၊ နင္ေဂးတစ္ေယာက္လား”

မအား ကုေဋထြန္းၾကည့္ေနမိသည္။ မသည္လည္း အားကိုးေသာ မ်က္လံုးျဖင့္ ေမာင့္ကို ၾကည့္ေနမိသည္။ ၀န္ခံလိုက္ပါေမာင္ရယ္။ မကိုခ်စ္ရင္ ၀န္ခံလိုက္ပါ။

“ေတာင္းပန္ပါတယ္မ..”

ေမာင့္စကားေၾကာင့္ ႏြဲ႔ရင္ေတြ မီးစနဲ႔ ထိုးသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲေမာင္ရယ္။ ေတာင္းပန္တယ္ဟုတ္လား။ ဘာကိုေတာင္းပန္တာလဲေမာင္ရယ္။

“ဘာေျပာလိုက္တယ္ေမာင္..”

“ထြန္း ေျပာေလ နင္ေဂးတစ္ေယာက္လားလို႔”

ကုေဋထြန္း မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္သို႔ လွည့္ရင္း

“ငါက ဘာလို႔ေဂးဟုတ္ရမွာလဲ”

ေမာင့္စကားေၾကာင့္ ႏြဲဲ႔ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားရသည္။

“ဘာေျပာတယ္ေမာင္၊ ေမာင္ဘာေၾကာင့္သည္လိုေျပာရတာလဲဟင္၊ လိမ္မေျပာစမ္းပါနဲ႔ေမာင္ရယ္၊ ေမာင့္ဘ၀အစစ္အမွန္ကို ရဲရဲႀကီး၀န္ခံလိုက္စမ္းပါ၊ ေမာင္ ၀န္မခံရင္ ေမာင္မခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ေနရလိမ့္မယ္ေမာင္၊ ကိုယ္မခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတူေနရတဲ့ဘ၀က ဘယ္ေလာက္ဆိုးတယ္ဆိုတာ ေမာင္းသိသားနဲ႔”

“ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား၊ ထြန္းက ေဂးမဟုတ္ဘူးတဲ့၊ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ျမ  ွဴဆြယ္တဲ့ နင့္ကို ငါဥပေဒကို တိုင္လိုက္ရမလား”

“ေမာင္ ဘာေၾကာင့္ သည္လိုေျပာရတာလဲဟင္၊ ေမာင္ မကို ခ်စ္ရင္ သည္လိုမေျပာရဘူးေလ၊ ေမာင္ပဲ မကိုခ်စ္တယ္ဆို၊ ေမာင္ေျပာေတာ့ ေမာင္က Top တစ္ေယာက္ဆို၊ မကိုခ်စ္ရင္ Top တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေမာင္က Bottom ျဖစ္တဲ့ မကို ခ်စ္တယ္လို႔ ၀န္ခံလိုက္ေလေမာင္”

“တိတ္စမ္း၊ ေတာ့ေတြ ေဘာ့တြန္ ကၽြန္မနားမလည္ဘူး၊ ကၽြန္မနားလည္တာက ရွင္က ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ျမ  ွဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတဲ့ ေစာက္ေျခာက္မ၊ ေခြးမ၊ ေသခ်င္းဆိုမ၊ AIDS ေရာဂါသည္မ၊ ထီြ. ဖန္..၊ ရွင္လိုလူမ်ိဳးက ရြံစရာေကာင္းလြန္းလို႔ ေထြးစရာ တံေတြးေတာင္ ေလာက္မွာမဟုတ္ဘူး၊ လာသြားမယ္ထြန္း၊ နင္ေနာက္ဆို သည္လိုေကာင္မနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔စိတ္မကူးနဲ႔၊ ေတြ႔ရင္ နင့္မိဘေတြကို ေျပာပစ္မွာ”

အိမ္စည္ဆိုသူဆြဲေခၚရာဆီ ကုေဋထြန္း ဂ်စ္ကန္ကန္နဲ႔ ပါသြားေလသည္။ ႏြဲ႔အား ေတာင္းပန္သည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။

ေတာ္ေတာ္အၾကင္နာတရားေခါင္းပါးလြန္းသည့္ မိန္းကေလး။ ေစာက္ေျခာက္မတဲ့။ ရြံ႔စရာေကာင္းသည္တဲ့။ AIDS ေရာဂါသည္မတဲ့။ မိန္းကေလးေတြ လွဖို႔ပဖို႔အတြက္ အဓိကအားကိုးေနရသူေတြဟာ မိန္းမလ်ာေလးေတြဆိုတာ ေမ့သြားၿပီလား။ မိန္းကေလးေတြ မုဒိမ္းမႈေတြ ေလ်ာ့နည္းေအာင္ ျဖည့္ဆည္းေပးေနတဲ့သူေတြဟာ မိန္းမလ်ာေလးေတြဆိုတာ သူသတိမထားမိဘူးလား။ မိန္းမလ်ာျဖစ္ရတာနဲ႔ ရြံစရာေကာင္းသတဲ့လား။

“ေမာင္. မသြားပါနဲ႔ေမာင္ရယ္၊ မကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ေမာင္ရယ္၊ မကို ခ်စ္ရင္ မထားခဲ့ပါနဲ႔ေမာင္ရယ္”

ေမာင္၏ ပစ္ပယ္ျခင္းကို ခံရေတာ့ ႏြဲ႔အတြက္ ကမၻာႀကီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသလို ခံစားရေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ေမာင့္လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္း၀မ္းနည္းရေလသည္။ ေမာင္က ႏြဲ႔ကို အရမ္းအရမ္းခ်စ္ပါသည္လို႔ ေျပာခဲ့ေသးတာပဲ။ ႏြဲ႔ေဘးမွာ ထာ၀ရရွိေနေပးပါ့မည္လို႔ ေျပာခဲ့ေသးတာပဲ။ ႏြဲ႔ကို တကယ့္အၾကင္နာအစစ္နဲ႔ နမ္းခဲ့ေသးတာပဲ။ ႏြဲ႔ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ ေမာင္က အခုလိုလုပ္ရပ္မ်ိဳးလုပ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ေမာင္ တကယ္အဲ့ေလာက္ႀကီး ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္ပါ့မလား။ အို မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ေမာင့္မွာ အေၾကာင္းရွိရမယ္။ မတတ္သာလို႔ အခုလိုလုပ္ရသည့္ အေၾကာင္းတစ္ခုခု ရွိကိုရွိရမယ္။ အဲ့သည္အေၾကာင္းေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့လွ်င္ ေမာင္ ႏြဲ႔ဆီ ျပန္မလာဘူးလို႔ ဘယ္သူက ေျပာႏိုင္မလဲ။ ယံုမွားသံသယေတြနဲ႔ ေမာင့္ကို မုန္းမေနသင့္ဘူး။ ေမာင့္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ဆက္လက္ေစာင့္ေနရမည္။ တစ္ေန႔ ေမာင္ျပန္လာလိမ့္မည္။

“ရႊီ..ရႊီ..”

မက္ေဆ့သံၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ေမာင္မ်ားလားဆိုၿပီး ေျပးၾကည့္လိုက္သည္။

“မ..”

ႏြဲ႔လက္ေတြ တုန္ေနသည္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ Call ကို ႏွိပ္လိုက္သည္။

“ေမာင္ ေမာင္ ေမာင္..”

“ေန ေနေကာင္းတယ္ေနာ္မ.”

ေမာင့္အသံေတြက သိမ္ငယ္လြန္းလွသည္။

 “ေမာင္….”

သည္အခ်ိန္ ေမာင့္စကားေတြကိုသာ နားေထာင္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေမာင့္ဆီက ထြက္လာမည့္စကားေတြကို ၾကားရမွာ အလိုလိုေၾကာက္ေနမိသည္။

“ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္မရယ္..”

ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆိုသည့္ ေမာင့္စကားေၾကာင့္ ႏြဲ႔ မ်က္ရည္ေတြက အလိုလိုက်လာရသည္။ ႏႈတ္ကေတာ့ ဘာစကားမွ ထြက္မလာခဲ့။

“သတၱိမရွိတဲ့ေမာင့္ကို မုန္းလိုက္ပါေတာ့မရယ္၊ ေမာင္ေလ မိဘေတြ စီစဥ္တဲ့သူနဲ႔ လက္ထပ္ရေတာ့မယ္”

“ေမာင့္…”

အသည္းစိုင္ ျပဳတ္က်သြားသလုိ ႏြဲ႔ခံစားလိုက္ရသည္။

“မိဘစကားကို မလြန္ဆန္၀ံ့တဲ့ ေမာင့္ကို မုန္းလိုက္ပါေတာ့၊ အခ်စ္အတြက္ သတၱိမရွိတဲ့ ေမာင့္ကို မုန္းလိုက္ပါ”

“ေမာင္ ဘာလို႔ သည္လို ေျပာရတာလဲဟင္၊ ဘာလို႔ ..”

“တကယ္တမ္း ေမာင့္စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းဆို မနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကို ထြက္သြားခ်င္မိပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေမာင္ သတၱိမရွိဘူး၊ နဂိုကတည္းကမွ အလိုလိုေၾကာက္ေနတတ္တဲ့ေမာင္ဟာ ေလာကႀကီးကို ေၾကာက္မိတယ္၊ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ေလ ေမာင္ေလ ေမာင့္ဘ၀အေၾကာင္းကို လူေတြေရွ ့မွာ ခ်ျပဖို႔ သတၱိမရွိဘူး၊ မကို ေမာင္ လက္ထပ္တယ္ဆိုပါစို႔ ပတ္၀န္းက်င္က ေ၀ဖန္မဲ့စကားေတြကို ေမာင္ ခံရည္ရွိမွာမဟုတ္ဘူး၊ ေမာင့္မိဘေတြကို ေမာင္ေၾကာက္တာလည္း မ သိသားနဲ႔၊ ေမာင္နဲ႔မတို႔ရဲ့အခ်စ္ကို ေမာင့္မိဘေတြက သေဘာတူမယ္လည္း မထင္ပါဘူး၊ မဟုတ္ေသးပါဘူးေလ၊ ေမာင့္ကို ဟိုမိုတစ္ေယာက္ဆိုတာကို မိဘေတြက လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူး၊ မရဲ့မိဘေတြလို ေမာင့္ကို စြန္႔ပစ္လိုက္မွာကိုလည္း ေမာင္ေၾကာက္မိတယ္၊ မရယ္ ေမာင္ ေမာင္ေလ အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ သတၱိေၾကာင္တဲ့သူပါ”

ႏြဲ႔ မ်က္ရည္ေတြကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း သုတ္လိုက္ၿပီးမွ…

“ေမာင္ ေမာင္ ဘာမွမေၾကာက္ပါနဲ႔လားဟင္၊ ေမာင့္ဘက္မွာ မတစ္ေယာက္လံုးရွိပါေသးတယ္၊ မတို႔ ထြက္ေျပးၾကမယ္ေလ၊ ေမာင့္ကို မ ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ပါတယ္ေမာင္ရယ္၊ ေမာင္လိုက္ခဲ့မယ္မဟုတ္လား”

“ဟင့္အင္း ေမာင္မလိုက္ပါရေစနဲ႔၊ ေမာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲထြက္ေျပးေျပး မိဘေတြက လိုက္ရွာမွာပဲ၊ မိဘမႀကိဳက္တာကို လုပ္တဲ့ သားမိုက္တစ္ေယာက္လည္း ေမာင္မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး၊ မကိုေမာင္ေတာင္းဆိုပါရေစ၊ ေမာင့္ဘ၀ကို ၀န္မခံရဲ့မဲ့အတူတူ မနဲ႔ခိုးရာလိုက္ေျပးခဲ့ရင္ ပတ္၀န္းက်င္က ေ၀ဖန္သံေတြကို ခံႏိုင္ရည္မရွိမဲ့အတူတူ မိဘစီစဥ္တဲ့သူနဲ႔ ေမာင္လက္ထပ္လိုက္ပါရေစလားမရယ္၊ ေမာင္ေတာင္းဆိုပါတယ္”

“ေမာင္…”

“ေမာင္” လို႔သာ ႏြဲ႔ျပန္ေျပာႏိုင္ေတာ့သည္။ ဟိုအရင္ ေမာင္ေျပာခဲ့ေသာ ေမာင့္အခ်စ္ေတြကို ေမ့သြားၿပီလားဟု ေမးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ မအတြက္ ေမာင္သာ ထာ၀ရဟု ေျပာခဲ့တာေတြ ေမ့သြားၿပီလားဟုေမးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ မိဘစြန္႔ပစ္ခံရတဲ့ မရဲ့ေဘးမွာ အားမငယ္ရေအာင္ တစ္သက္လံုးရွိေနေပးပါ့မည္ဟု ေျပာခဲ့ေသာ စကားေတြ ေမ့သြားၿပီလားဟု ေမးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုဖ်က္ဖ်က္ ထာ၀ရတည္ရွိေနပါ့မယ္ဟု ေျပာခဲ့ေသာ စကားေတြ ေမ့သြားၿပီလားဟု ေမးလိုက္ခ်င္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မေမးႏိုင္ခဲ့ေပ။ အရာအားလံုး ေမာင္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္ပါေစေတာ့လို႔သာ ေျပာပါရေစ။ ဒါေတြအားလံုးဟာလည္း ေမာင့္ကို ခ်စ္လို႔ပါေလလို႔သာ ေျပာပါရေစေတာ့ေမာင္ေရ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ခြာမည့္ ခရီးသည္တင္ အေ၀းေျပးယာဥ္ႀကီးေရွ ့တြင္ ခရီးေဆာင္အိတ္ေလးဆြဲကိုင္လွ်က္ ႏြဲ႔ေႏွာင္းတစ္ေယာက္ တည္ၿငိမ္ေအးစက္စြာ ရပ္ေနမိသည္။ မၾကာမီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ေမာင့္ကို ထားခဲ့ရေတာ့မည္။ ေမာင္တည္ရွိသည့္ အမိျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို ခြဲခြာရေတာ့မည္။ အမိျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို ေဆြးရိပ္သမ္းေသာ မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႔ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ ၾကည့္လိုက္မိသည္။

“လိုက္မွာလား မလိုက္ဘူးလားပဲေျပာပါမိန္းကေလး”

ကားစပါယ္ယာ၏ အသံေၾကာင့္ ႏြဲ႔ေႏွာင္း အသိစိတ္၀င္သြားရသည္။ ထိုစဥ္ ေလကေလးက တျဖဴးျဖဴးတိုက္ခတ္သြားသည္။ ေမာင္ေပးခဲ့ေသာ လည္တိုင္ေလးဆီမွ မာဖလာေလးက ေလအေ၀ွ ့မွာ လြင့္ေမ်ာေနသည္။ မာဖလာေလးကို ဆြဲျဖဳတ္လိုက္သည္။ ၿပီး လက္ကေလးကို ေရွ ့သို႔ ဆန္႔တန္းၿပီး မာဖလာေလးကို လႊတ္ခ်လိုက္္သည္။ ထိုမာဖလာေလး ေလႏွင္ရာ ပါသြားေလၿပီ။ ဘယ္ဆီသို႔က်သြားသည္ ႏြဲ႔မသိ။ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ေပ။ ေမာင္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္တရေတြအားလံုး ေက်ာခိုင္းေမ့ထားၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ေပ။

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။

ေဒးဗစ္

The Enddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddd

3:48PM

23/9/2014

………………………………………………………………………………………

သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာမ်ားအားလံုးအား ေက်းဇူးတင္ဦးထိပ္ထားလွ်က္..။ေကာ္မန္႔မ်ားကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။  ႀကိဳက္ပါက သင့္စိတ္ႀကိဳက္ ရွယ္ႏိုင္ပါတယ္။ ရွယ္ေပးပါလို႔လည္း ေတာင္းဆိုပါတယ္။ Myanmar LGBT Society ၀က္ဘ္ဆိုက္မွၾလည္း davidmgmg နာမည္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳေတြကို ရွာေဖြဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oct 29th

ဟိန္း

By ေဘဘီပြစိ

ဟိန္း(ဒုတိယပိုင္း)

အညိဳက အခန္းတံခါးကိုဖြင့္ေပးတယ္။ ဟိန္းကဆိုဖာေပၚထိုင္ေနတယ္။ မ်က္ႏွာကေတာ့ မဲ့ရြဲ႕ေနတာပဲ။

ဗိုဟိန္း သိပ္မပိုနဲ႕ ငါ့အျမင္ကပ္လာပီတဲ့။

အညိဳက ေျပာတာပါ။ ကိုယ္အညိဳ႕ကို မ်က္ေစာင္းတခ်က္ထိုးလိုက္တယ္။ အညိဳက ၿပံဳးစိစိနဲ႕…။

ငါဟင္းသြားခ်က္အံုးမယ္.. ဗိုဟိန္းကိုေတာ့ မင္းပဲၾကည့္လုပ္လိုက္ေတာ့တဲ့။

အညိဳအေနာက္ဘက္ထြက္သြားေတာ့ ကိုယ္နဲ႕ေမာင္ ႏွစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့တယ္။ ေမာင့္ဖေနာင့္က ဟက္တက္ကြဲေနတယ္။

ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ…ဟမ္။
ေဘာလံုးကိုမဲေနတာ ငုတ္ကိုမျမင္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ငုတ္ကို ကန္မိတာ။

ေမာင့္ဒဏ္ရာက ေသြးေတြ ၾကမ္းေပၚတစက္စက္က်ေနတယ္။

ကိုယ္ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။

ေျခေထာက္ခ်ိတ္လိုက္ေလ..။ ဘာေဆးမွ ထည့္မထားရေသးဘူး မဟုတ္လား။
အင္း…ေရေတာ့ေလာင္းေဆးထားတယ္။

ကိုယ္အရက္ျပန္ပုလင္းကိုဖြင့္ၿပီး ဒဏ္ရာေပၚေလာင္းခ်မလို႕ ျပင္ေတာ့ ေမာင္က ကိုယ့္လက္ကို ဖမ္းဆြဲတယ္။

စပ္မွာေပါ့ ဟလား။
ေအာ္… ဒီေလာက္အကြဲၾကီးက်ေတာ့ မေၾကာက္ဘူးေနာ္… စပ္မွာက်ေတာ့ ေၾကာက္ေနေသးတယ္။
အကိုေရာ.. စပ္မွာမေၾကာက္ဘူးလား… ။

အကိုတဲ့လား…. ကိုယ္သူ႕ထက္အသက္ၾကီးတာ သိေနသလား…။

ကဲ.. မစပ္ေစရဘူး.. လက္ကိုလႊတ္အံုး..။

အဲလိုေျပာမွ ေမာင္က ကိုယ့္လက္ကိုလႊတ္တယ္။ ယြတံုးကယြၿပီး အခုက်မွ အျဖစ္လာသည္းေနတယ္… စျမင္ကပ္လိုက္တာ..။ မ်က္လံုးမွိတ္ထား လို႕ကိုယ္ေျပာေတာ့ မ်က္လံုးအျပင္ မ်က္ႏွာတခုလံုး ရႈံ႕တြေနလိုက္တာ ဖက္နမ္းခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္တယ္…။ တကယ္.. ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္မို႕လို႕ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး… တကယ္စားေကာင္းတာ.. အို..ေရာကုန္ပါပီ တကယ္ခ်စ္စရာေကာင္းတာပါ။

ကိုယ္က အရက္ျပန္ေလးေလာင္းခ်လိုက္ ေလေလးနဲမႈတ္လိုက္လုပ္ေတာ့ ေမာင့္ချမာစပ္ပံုမေပၚပါဘူး..။ ခဏအၾကာအလန္႕တၾကားထေအာ္တယ္…။


ဘာလို႕ ပါးစပ္နဲ႕ မႈတ္ေနတာလဲ ကၽြန္ေတာ္ငရဲၾကီးေတာ့မွာပဲ

အို…ပါးစပ္နဲ႕မမႈတ္လို႕ ဖင္နဲ႕ မႈတ္ရမွာလား… ။သူပဲစပ္မွာေၾကာက္ေနပီးေတာ့…

အဲလိုေျပာပီး မ်က္ေစာင္းထိုးေတာ့ ေမာင္က ရယ္တယ္။ ေမာင္ရယ္တာ ၿပံဳးတာေတြက ဘယ္သူမွ လိုက္မမွီဘူး။ တအား အျပစ္ကင္းတယ္။

ေဆးထည့္မယ္ေနာ္။
ေဆးကစပ္လား..။
လာျပန္ပီ.. စပ္လား ။

ကိုယ္ေဟာက္ေတာ့ ေမာင္ျငိမ္သြားတယ္။

ေဆာရီး.. အကိုကဒီလိုလုပ္ေပးေနတာ ကၽြန္ေတာ္က အလုိက္ကို မသိဘူး..တဲ့ေလ။

ေဆးထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အေပၚက ဂြမ္းဖတ္ေလးအုပ္တယ္။ ပတ္တီးစီးတယ္။ ပါရာစီတေမာရယ္ ကီးမို႕စ္ရယ္ စီဗစ္ရယ္ ေပးလိုက္တယ္။ ဘယ္လိုဘယ္လိုေသာက္ရမယ္ ေျပာလိုက္တယ္။

ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္..။
အကို.. ဒီမွာထမင္းစားသြားပါလား..။
ရတယ္ သူငယ္ခ်င္းခ်က္ေနတယ္… ဟိုဘက္ပဲျပန္စားေတာ့မယ္..။

ကိုယ္ ပစၥည္းေတြ သိမ္းၿပီးထျပန္ေတာ့ ေမာင္က ေထာ့နဲ႕ေထာ့နဲ႕ ေလးနဲ႕ တံခါးဝကို လိုက္ပို႕ေပးတယ္။

ေက်းဇူးပဲအကို ေဘဘီပြစိ…

အို… ေမာင္က ကိုယ့္ရဲ႕ facebook နာမည္ကို သိေနတယ္.. ။ ဘယ္လိုေပ်ာ္လို႕ ေပ်ာ္မွန္းကို မသိပါဘူးကြယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အခန္းႏွစ္ခန္းကို ကူးတာကို လူကေလထဲ လြင့္ေနသလိုလို။
 ကိုယ္အခန္းဝေရာက္ေတာ့မွ ေမာင္ကၿပံဳးျပပီး သူ႕အခန္းတံခါးကိုပိတ္ပါသည္။

Oct 28th

Friend of The Family

By Alex aung

ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုကို ခပ္တိုတိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ငယ္တုန္းရြယ္တုန္း ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္လည္းျဖစ္ျပီး တစ္ခ်ိန္လံုးလိုလို ထိတာနဲ႕ ေဒါင္ဆိုျပီး စိတ္ထန္တတ္တဲ့အရြယ္ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့။ အမွတ္မထင္တို႕ အမွတ္ထင္ထင္ တို႕ဆုိတဲ့ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာအေတြ႕အၾကံဳေတြလည္း မရွိေသးပါဘူး။

ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ေျပာျပန္ျပရရင္ အဲဒီတုန္းက  အရပ္ ၅ေပ၈လက္မ ၀န္းက်င္၊ ေပါင္ ၁၄၀ေလာက္ရွိျပီး ေခ်ာေမြ႕ေသာအသားအေရ ပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္ပါ။ အခုေတာ့ အရပ္ကပိုရွည္ေနပါျပီေလ။ ဆိုလိုတာက အထက္တန္းေက်ာင္းတက္စဥ္ကာလအရြယ္ ထိတိုင္းထ တတိုင္းရ အရြယ္ကအျဖစ္အပ်က္ေပါ့ေနာ္။

အခု ကၽြန္ေတာ့္အရပ္က ၅ေပ  ၁၁လက္မျဖစ္ျပီး ေပါင္ခ်ိန္က ၁၅၀ေလာက္ရွိပါတယ္။  တကၠသိုလ္တက္ဖို႕ေစာင့္ဆိုင္းေနဆဲ သင္တန္း အခ်ိဳ႕တက္ေနတဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြၾကားထဲ ထင္ရွားေနေသာ ငထြားေလးေပါ့ဗ်ာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ဘာဆိုတာ ဖြင့္ထုတ္လိုက္ဖို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္ အေဖတို႕အေမတို႕က တကယ့္ homophobic ေတြေလ။

ဒီေနရာမွာေျပာစရာရွိလာတဲ့ ငနဲရဲ႕နာမည္က ညီေဇာ္တဲ့ ဆံပင္ဒီဇိုင္းအလန္းဇယားလုပ္တတ္တဲ့သူေပါ့။ အရပ္ကေတာ့ ၅ေပ၁၀လက္မ ေလာက္ရွိျပီး ခႏၶာကိုယ္က အက်စ္ပုံစံ။ ျဖစ္စဥ္ အခ်ိန္ကေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ အသက္ ၃ႏွစ္ၾကီးပါတယ္။ သူက အျမဲလိုလို ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္ကို ၀င္ထြက္သြားလာေနတတ္တယ္ဗ်။ ဗီဒီယိုဂိမ္းလာကစားတာတို႕ စာအုပ္စင္လာေမႊျပီးဖတ္တာ စသျဖင့္ေပါ့။

အင္း….တစ္ညမွာေပါ့ အိမ္က ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေစာင္နဲ႕ ေခါင္းအံုးေတြကို ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာခ်ျပီး ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျဖစ္ၾကတယ္။ Mexican Style အိပ္ၾကမည္ေပါ့ေလ ဟီး ဟီး။

ညီေဇာ္က ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတာကို ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတယ္ဗ်။ သူ႕ေအာက္ပိုင္းကို ေစာင္ပါးကိုမျခံဳဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လွဲေနတာေလ။ အဲ..ေပါင္လယ္ေလာက္ရွိမယ့္ အနက္ေရာင္ အားကစားေဘာင္းဘီတိုတစ္ထည္ေတာ့၀တ္ထားပါရဲ႕။ သူ႕ေျခတံလက္တံေတြမွာ အေမႊးႏုေလးေတြရွိျပီး ခပ္ေလ်ာေလ်ာ ေဘာင္းဘီတိုကေနေပၚေနတဲ့ တင္သားအစေလးကလည္း၀င္းလို႕ပါ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုတို႕ကေတာ့ စကားေျပာလိုက္ ရယ္ေမာလိုက္နဲ႕ရုပ္ရွင္ဆက္ၾကည့္ေနျဖစ္ၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မၾကာခဏ ဆိုသလို ညီေဇာ့္ကို လွည့္လွည့္ၾကည့္မိပါတယ္။ ၀ိုး….သူ႕ငပဲၾကီးမာေတာင့္ေနပါလား။ အဲ..အဲဒါၾကီးက သူ႕-ီးၾကီးပါလားေနာ္။ Damm.. ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကိုကိုယ့္ဖာသာလွ်ာနဲ႕သရပ္မိပါရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ္ အၾကည့္မလႊဲစိုက္ၾကည့္ေနမိေတာ့မတတ္ျဖစ္တာကို မနည္းဘရိတ္အုပ္ကာ ရုပ္ရွင္ကိုဆက္ၾကည့္ရတယ္။ သူ႕အျဖစ္အပ်က္ကို ဘယ္သူမွ မၾကည့္မိပါေစနဲ႕လို႕ဆုေတာင္းရပါရဲ႕။ ေဆာင္ပါးေလးကို မသိမသာျခံဳလႊမ္းေပးလိုက္ရင္းေပါ့ေလ။

ညလည္းနက္လာျပီဆိုေတာ့ လူတိုင္းကိုယ္စီ အိပ္ရာ၀င္ၾကပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာပဲ ဆိုဖာေပၚ၀ယ္အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ျပီးဆက္ေနခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ရွိလူတိုင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားမယ့္အခ်ိန္ကို ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနခဲ့ပါေရာ။ အခ်ိန္က မနက္ ၂နာရီေလာက္ရွိမယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ညီေဇာ္ရဲ႕ေဘးမွာ သြားလွဲအိပ္လိုက္တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ေတာ့ေဆာင္ရတာေပါ့။ မၾကာပါဘူး သူ႕ငပဲကို စတင္ထိကိုင္ ၾကည့္ပါတယ္။ စစျခင္းေတာ့ သူ႕ေဘာင္းဘီအတိုေပၚကေနစမ္းကိုင္ရတာေပါ့။ နည္းနည္းေပ်ာ့ေနတာေတာင္ အတုတ္ၾကီးပဲဗ်။ သူ႕ပါးစပ္ က ေဟာက္သံတိတ္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုျမန္ျမန္ရုပ္သိမ္းလိုက္ရတယ္။

ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္စမ္းၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့ သူ႕ငပဲဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕မာေတာင့္လာတာကိုသတိထားမိပါရဲ႕။ အိုး…ေတာ္ေတာ္ၾကီး လာတာပါပဲလား။ ငပဲတစ္ေခ်ာင္းဟာ ဒီေလာက္ၾကီးထြားလာလိမ့္မယ္လို႕ မထင္ထားမိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္လႈပ္ရွားမိ သလို ေၾကာက္လဲေၾကာက္မိတယ္ တစ္ျပိဳင္တည္းလိုလိုပါပဲ။ ျပီးျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရွပ္အက်ီၤေလးကို ဗိုက္ေပၚေအာင္လွန္လိုက္ တယ္။

ေဘာင္းဘီေမ်ာ့ၾကိဳးအစပ္ကေန တကယ့္ေျဖးေျဖးေလးလွ်ိဳသြင္းလိုက္တာ သူ႕ငပဲနဲ႕ထိတဲ့အထိပါပဲ။ လန္႕ေတာ့လန္႕တယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးခုန္သံေတြဆိုတာဟာေလ ဗံုတီးသံလိုပဲဟိန္းေနေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ေဟာ္မုန္းဓာတ္ေတြကလည္း ေသာင္းၾကမ္းေနတာ ဆူပြက္ေနတဲ့အတိုင္းဗ်ာ။ ဒီငနဲရဲ႕-ီးကိုထိကိုင္မိေနတာကို ယံုေတာင္မယံုခ်င္သလိုလိုကိုျဖစ္လို႕။ အရွည္က ၇လက္မေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ အတုတ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္တုတ္သလို ထိပ္အေရျပားကေတာ့မျဖတ္ထားဘူးဗ်။

‘Fuck!!’ သူ႕ဆီက ေဟာက္သံလံုး၀မထြက္ေတာ့ဘူး ရပ္သြားျပီ။ လံုး၀တိတ္သြားျပီဗ်။ သြားျပီ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဖမ္းမိသြားျပီေပါ့။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ကန္ထုတ္လိုက္မလားေတြးမိပါတယ္။ လက္ကိုအျမန္ရုပ္သိမ္း တစ္ဘက္ကိုေစာင္းလွည့္လိုက္ကာ အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္ပါရဲ႕။

မိနစ္အေတာ္ၾကာၾကာ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္ ဘာသံမွမၾကားရဘူးေလ။ ေနာက္ေတာ့ သူအေရႊ႕အျပဳလုပ္တာကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရတယ္။ ေတာ္ေတာ့္ကို လန္႕သြားမိတယ္ တကယ္ပါ။ ေဟာက္သံေလးျပဳျပီး အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္စအျပဳမွာ နား အနားကိုကပ္ျပီး သူ ခပ္တိုးတိုးေျပာတယ္ : Me la chupas? (ငါ့ဟာကို စုပ္ေပးမလား?)

ကၽြန္ေတာ့္အေရျပား၀ယ္ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းေတြတျဗဳန္းျဗဳန္းထကုန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဘက္ကိုျပန္ေစာင္းလွည့္လိုက္ျပီး ‘ဗ်ာ…ဘာေျပာလိုက္တာလဲ?’

သူက ‘Sssh…ရူးခ်င္ေယာင္မေဆာင္စမ္းပါနဲ႕ကြာ’

သူက သူ၀တ္ထားတဲ့ boxer ေဘာင္းဘီတိုကို ဒူးအထိ ဆြဲခ်ထားျပီးျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ အေမႊးႏုေတြရစ္သိုင္းေနတဲ့ သူ႕ငပဲၾကီး ေခါင္းတ ဆတ္ဆတ္ျငိမ့္ေနတဲ့ျမင္ကြင္းကိုျမင္ေနရတာ ယံုေတာင္မယံုခ်င္သလိုပါပဲ။ သူ႕လႈပ္ရွားဟန္ သူ႕ပံုစံေတြဟာ တကယ့္ straight ဟန္ပန္ အျပည့္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ခံစားခ်က္ေတြက ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ‘So Good!’ ေပါ့ေနာ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ငပဲကို မရဲတရဲကိုင္ရင္း ဟိုဆြဒီကိုင္ စကစားလိုက္ပါတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ဦးေခါင္းကိုဆြဲကိုင္လိုက္ရင္း သူ႕ငပဲဆီကို ငံု႕ကိုင္းေစပါရဲ႕။ အရင္က ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ လက္ေတြ႕တစ္ခါမွမလုပ္ဖူးတာဆိုေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လိုစလုပ္ရမယ္မွန္းမသိတာေၾကာင့္ ေယာင္နနျဖစ္ေနတာေလ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ငပဲၾကီးက အားရစရာနဲ႕ ျမင္ရတာကိုကေကာင္းေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ငပဲေခါင္းေလးကိုစငံုလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေရခဲမုန္႕ကိုလ်က္ျပဳသလိုစမ္းသပ္လိုက္ျပီး တျပြတ္ျပြတ္စုပ္လိုက္တာေပါ့။ အသာေလး ပါးစပ္ထဲထည့္ျပီး အသြင္းအထုတ္လုပ္မိတဲ့ခဏသူက ကၽြန္ေတာ္ဦးေခါင္းကိုဖိကိုင္ကာ သူ႕ငပဲကိုအတြင္းထဲေရာက္သထက္ ေရာက္ေအာင္ၾကိဳးစားျပီး အသြင္းအထုတ္လုပ္ပါေရာ။ အာ…ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့လူ။

ခဏေနေတာ့ သူ႕ငပဲထိပ္က အရည္ၾကည္ေလးေတြစို႕လာတဲ့အရသာကို စတင္ျမည္းစမ္းရပါတယ္။ သူ႕ငပဲၾကီးကိုပါးစပ္ထဲအထုပ္အသြင္း  လုပ္ရတာ တကယ္ကိုၾကိဳက္သြားျပီ အားရစရာၾကီးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ သူသင္ျပတဲ့အတိုင္း ပါးစပ္ထဲမွာ သြားနဲ႕မျငိေအာင္ၾကိဳးစားသလို အထဲ ကိုပိုပိုသြင္းၾကည့္တဲ့အထိရဲလိုက္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ သူ႕လုပ္တာေၾကာင့္ ေအာ့အံမိမလိုေတာင္ျဖစ္ရပါရဲ႕။ ျပီးေတာ့ သူက ‘မင္း ေဘာင္းဘီကို ခၽြတ္လိုက္။ ငါ 69 ဆြဲခ်င္လို႕’ တဲ့။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ‘69? အဲ့တာဘာကိုေျပာတာလဲဗ်’ လို႕တအံ့တေအာ ေမးမိပါတယ္။

သူက ‘အာ…မင္းတင္ပါးၾကီးကို ငါစားခ်င္လို႕ကြာ’ဆုိပဲ။

ေနာက္ေတာ့ သူက ၾကမ္းျပင္ေပၚအသာလဲေလ်ာင္းေနတာကို ကၽြန္ေတာ္က သူေျပာတဲ့အတိုင္း ခြလိုက္ျပီး သူ႕ငပဲကိုအေပၚကေန စုပ္ရပါတယ္။ အာ…အ…အ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ကို လွ်ာနဲ႕ကလိတာ ခံစားရျခင္းပါ။ အိုး….ေကာင္းကင္ဘံုကို တံခါး မေခါက္ဘဲေရာက္သြားရပါတယ္။ အ…အ ၾကိဳက္သြားျပီ။ ဒီခံစားခ်က္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အရူးအမူးျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနသလိုပဲဗ်ာ။

သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ခပ္တိုးတိုးညည္းတြားေျပာဆိုသံကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားမိလိုက္ပါရဲ႕ ‘Dayum, que rico culo tienes, တင္ပါးေတြကလံုးျပီး အေပါက္ေလးက ေခ်ာေမြ႕ေနေရာ’

ကၽြန္ေတာ္အဲ့စကားၾကားမိေတာ့ ဒီလူအရင္ကလည္းလုပ္ဖူးပံုေပၚတယ္။ ဘယ္သူနဲ႕မ်ားလုပ္ဖူးပါလိမ့္လို႕စေတြးမိရေပါ့။

သူလုပ္ေနတာကိုသူပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သိျပီး ဘယ္လိုလမ္းညႊန္ရမယ္ဆိုတာကိုလည္းကၽြမ္းတယ္ဗ်။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ႕ငပဲေပၚ ထိုင္ခ်ဖို႕ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ပထမဆံုးအၾကိမ္ပဲလို႕သူ႕ကိုေျပာလိုက္ေတာ့ သူက စိတ္ထဲသက္ေသာင့္သက္ သာပဲထား တစ္ထစ္ျခင္း ျဖည္းျဖည္းျခင္း ျဖည္းျဖည္းေလးလုပ္တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ သူလုပ္တာကို ခံလည္းခံခ်င္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀မွာလည္း သူလ်ာေကၽြးထားတာေၾကာင့္ ရႊဲေနျပီ။ သူ႕လက္ႏွစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္တင္သားဆိုင္ႏွစ္ဖက္ကို အသာေလးျဖဲကိုင္ေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အပ်ိဳစင္ခေရ၀မွာ သူ႕ငပဲေခါင္းစတင္ဖိကပ္ လာတာကို ခံစားရပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ဟစ္လိုက္ခ်င္သလို အခုလုပ္ေနတာကေန ထထြက္သြားခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူ႕ငပဲၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ထဲ တျဖည္းျဖည္း၀င္လာတာကို ခံစားၾကည့္ခ်င္မိျပန္ေရာ။

ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ရွပ္အက်ီၤကို ကိုယ္အသာကိုက္ထားရပါတယ္။ သူ႕ငပဲေခါင္းေလး၀င္ေအာင္ အသာအထအထိုင္လုပ္ျပီးမွ တစ္ျဖည္းျဖည္း ဖင္ကိုၾကြလိုက္ ဖိခ်လိုက္ ဖင္ကိုၾကြလိုက္ဖိခ်လိုက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားထိုင္ရေရာ။ သူက တကယ့္ကိုျငင္သာပါတယ္ အလ်င္မလိုဘဲ အသာျငိမ္ျပီး အလိုက္သင့္ေစာင့္ဆိုင္းပါတယ္ေလ။ သူ႕ပါးစပ္က ခပ္တိုးတိုးညည္းေသးတာက "Dang bien calientito que tienes ese oyito." (Damn, မင္းအေပါက္ေလးကမိုက္တယ္ကြာ ၾကပ္ျပီးေႏြးေနတာပဲ)တဲ့။

အထုတ္အသြင္း အဆင္ေခ်ာျပီး စိတ္ထဲမွာ တင္းၾကပ္မေနေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္းစီးသလို ကဆုန္စေပါက္လိုက္ပါတယ္။ အာ…သူ႕ပစၥည္းၾကီးေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တင္သားဆိုင္ေတြထဲျမဳပ္ေနျပီေပါ့။ နာက်င္သလိုခံစားရေပမယ့္ ဒီထက္ပို…ပိုျပီးခံစားခ်င္ ေသးတယ္။ Fuck….အိုး….ခံစားရတာ တကယ္ေကာင္းသလိုပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား တက္ညီလက္ညီ ၁၀မိနစ္ေလာက္ ဆက္သြားၾကေသးတယ္ဆိုပါေတာ့ အဲ့အေနအထားအတိုင္း။

ခဏေနေတာ့ သူက ‘ငါ့ေကာင္ ဟိုဘက္လွည့္ျပီး ေလးဘက္ေထာက္ကုန္းလိုက္ doggy style လုပ္ရေအာင္’တဲ့ေျပာတယ္ဗ်။

သူေျပာတဲ့အတိုင္းေနေပးလိုက္ျပန္ေတာ့ ‘ေခါင္းအံုးကိုကိုက္ထားလိုက္’ ဆိုတဲ့ေျပာစကားသံနဲ႕အတူ မာေတာင့္ေနတဲ့သူ႕ငပဲၾကီးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ထဲ တနင့္တပိုးထိုး၀င္လာပါတယ္။ အား…..မျငင္းပယ္ခ်င္ေတာ့ဘူး သူ႕ငပဲကိုသေဘာက်လာျပီ…ဟုတ္တယ္ ဘယ္လို ေျပာရမလဲမသိဘူး အဲ့ဒီအတိုင္းခံစားရတာပဲေလ။

ကၽြန္ေတာ္ အားကုန္ေအာ္ဟစ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ေခါင္းအံုးကိုပါးစပ္နဲ႕ခဲကာ ေမးေၾကာေတြေထာင္တဲ့အထိ အံၾကိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူကေတာ့ သူ႕အလုပ္သူဆက္လုပ္ရင္း ေႏွးလိုက္ျမန္လိုက္ စက္ေသနတ္ဆြဲသလိုပစ္လိုက္ ေမႊလိုက္နဲ႕စိတ္တိုင္းက်ကိုထင္တိုင္းၾကဲ ေနပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူလုပ္သမွ်ခံေနရေသာ ေၾကးစားတစ္ေယာက္လိုကိုျဖစ္ေနတဲ့ မိနစ္တိုင္းအား သေဘာက်မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္နားရြက္တစ္ဖက္ကို သူကိုက္ဆြဲထားျပီး တိုးတိုးေျပာျပန္ေသးတာက "Pinche culo better than a hayna, bien rico." ‘မင္းဖင္ကိုလုပ္ရတာ မိန္းကေလးေတြကိုလုပ္ရတာထက္ေကာင္းတယ္ကြာ…တကယ္မိုက္တယ္’ဆိုပဲဗ်။

သိပ္မၾကာေသာအခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕တစ္ကိုယ္လံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွားပိုျပီးလာက ငပဲကိုအထုတ္အသြင္းလု္ပတာလည္းပိုျမန္လာတယ္။ အားရလိုက္တာ…."Me vengo! Ya me vengo! Ready for your lechita.(ငါ ငါ ျပီးေတာ့မယ္….ျပီးေတာ့မယ္ အာ ျပီးေတာ့မယ္) လို႕အဆက္မျပတ္သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားကဆိုလာပါျပီ။

အာ…ကၽြန္ေတာ္သည္လည္းပဲ သူ႕ငပဲရဲ႕ေမႊခ်က္ အထုတ္အသြင္းျပဳလုပ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဆီးသြားခ်င္သလိုလို အခင္းၾကီးသြားခ်င္ သလိုလိုခံစားရကာ လက္နဲ႕အသာကိုင္တြယ္မိစဥ္ေလးမွာပဲ သုက္ရည္ေတြကို အမ်ားအျပား ေၾကနပ္မိန္႕မူးစြာပန္းထုတ္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ တင္သားဆိုင္ေတြ ခေရၾကြက္သားေတြက အားရပါးရသူ႕ငပဲကို ညွစ္ျပဳမိလိုက္ေတာ့ သူသည္ကၽြန္ေတာ့္ခါးအစံုကိုလက္ႏွင့္ ဖ်စ္ညွစ္ထိန္းကိုင္ကာ သူ႕ဆီးစပ္နဲ႕ကၽြန္ေတာ့္တင္သားေတြကပ္တဲ့အထိ ဖိဖိလိုက္ရင္း သူ႕သုက္ရည္ေတြကို ပစ္သြင္းတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ေတာ့ ေရွာ့္ခ္ျဖစ္ရသလို ေက်နပ္ သာယာမိတာေတာ့အမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုေက်းဇူးတင္စကားဆိုလိုက္ မိသလို ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆံုးလိင္ဆက္ဆံသူပဲလို႕ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူက ‘ေက်းဇူးတင္စကားေျပာစရာမလိုပါဘူး ကြာ၊ မင္းတို႕တစ္မိသားစုလံုးရဲ႕ မိတ္ေဆြပဲဟာ, pa eso estoy cuando quieras’(မင္းဘယ္အခ်ိန္ဘာလိုခ်င္ခ်င္ အကူအညီရေအာင္ငါရွိေနမွာပါ) တဲ့ဗ်ာ။

Alex Aung (28 Oct 2014)

I wish all of you’ll have a Happy Halloween.

Oct 28th

ဟိန္း

By ေဘဘီပြစိ

ဒါေလးကို ျမန္ျမန္ပီးေအာင္ သြက္သြက္ေလးေရးပါ့မယ္။ အရင္ဟာေတြလဲ လက္စျဖတ္ပါ့မယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ သတိရပါတယ္။ ေဘဘီပြစိ ရည္းစားရလို႕ ျငိမ္ေနတာပါ။ အားလံုးကိုခင္တယ္။ တဖန္ျပန္ခင္ခ်င္လဲ ရတယ္ မခင္ခ်င္လဲရတယ္လို႕



* * * * *


ဟိန္း(ပထမပိုင္း)
ကိုယ္ေရးတဲ့ဝတၳဳနာမည္ကို ကိုယ္နဲ႕ပတ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေယာက်ာ္းနာမည္အတိုင္းေပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္တာ ဒါပထမဆံုးအၾကိမ္ျဖစ္သည္။ ဘာလို႕လဲ ဟုတ္လား။ သိပ္ခ်စ္လို႕ေပါ့ သိပ္ျမတ္ႏိုးလြန္းလို႕ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္သည္ ေယာက်ာ္းမ်ားစြာတို႕၏ အခ်စ္ကို ယံုၾကည္သူတေယာက္မဟုတ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေတြ႕တိုင္းေျပာေလ့ရွိတာက ေယာက်ာ္းဆိုရင္ ဘယ္ေယာက်ာ္းမွေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ေတြရဲ႕ အေဖအရင္းေတာင္ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ငယ္ငယ္ကဆို ေျခာက္လို႕ဆိုပီး အိမ္ေရွ႕ထုတ္ ဖင္လွန္ရိုက္တာမ်ဳိးေတြေလ ။ ခုဆို အရပ္ထဲက ဟာမေတြက ႏုိင္ကြက္ကိုရလို႕။ အင္း…အဲတာ ေဖေဖ့ေၾကာင့္ေလ..။

အို..ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္ပါလိမ့္။ ဟိန္းအေၾကာင္းေျပာမယ့္ဟာကို။ ဟိန္းနဲ႕ကိုယ္နဲ႕ သိတာ ဆိုရွယ္ဝဘ္ဆိုက္တခုမွာပါ။ အယ္လ္ဂ်ီဘီတီေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ထားပါ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပါ့ေနာ္။ ဟိန္းက ငယ္တယ္ ကိုယ့္ထက္။ ၂ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ငယ္မလားပဲ။ ဒါမဲ့ ကိုယ္ကလဲ သူနဲ႕သိပ္မကြာေအာင္ ႏုပါတယ္။ ေအးေလ… ၂ႏွစ္ဆိုတာ လူတေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ရင့္ေစႏိုင္မွာမို႕လို႕လဲ။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီကေန တဆင့္ဟိန္းအေကာင့္ကို သိတယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒါနဲ႕ အပ္လိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ခ်စ္စရာေလးေလ။ မအပ္ခင္ဖြာေနတာေတြ ရြပိုးထိုးေနတာေတြ သူျမင္တာမွ မဟုတ္တာ။ သူသိမွာက သူ႕ကိုလူတေယာက္လာအပ္တယ္ေပါ့။ ဒီေလာက္ပါပဲ။

ဒါေတာင္ သူငယ္ကေခ်ေနေသးတယ္။ ၃ရက္ေလာက္ေနမွလက္ခံတယ္။ လက္ခံေတာ့လဲ ကိုယ္ကထိန္းပါတယ္။ ခုေခတ္ကေလးေတြလို friend ျဖစ္ၿပီးတာနဲ႕ ဝက္ဝက္ကြဲလိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ profile ပံုနဲ႕ cover photo တခုစီကိုပဲ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တယ္လို႕ ျပလိုက္တယ္။

အမေလး.. သူက ကို္ယ့္ထက္ ပံုေပါင္း ၈၀ ေလာက္ပိုမ်ားတယ္။ စုစုေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္မယ္ထင္တယ္။ သူ႕ေစာ္နဲ႕က ဖိုတိုေရွာ့ပီး တင္ထားတာေတြက အမ်ားၾကီးေတြ။ မုနး္လိုက္ထာ။

အို…ေစာ္ကေစာ္… ေဂ်ာ္ကေဂ်ာ္ေပါ့ ။ မဆိုင္ပါဘူး…။ ကိုယ္မစားရေသးရင္ လူပ်ဳိပဲမွတ္တယ္။ ေရနဲ႕ေဆးပီး ဆပ္ျပာတိုက္လို႕ မေျပာင္တာ ခ်မ္းခ်မ္းသီခ်င္းထဲမွာပဲ ရွိတယ္။ ကုိယ္ေတြမ်ား အျပင္ထြက္လမ္းသလား သူငယ္ေထာင္ရင္ ၂ရာတန္တရြက္(ခုေခတ္ေတာ့၁ေထာင္တန္ေလာက္ေပါ့ေနာ္)ရယ္ စႏိုးတာဝါတထုပ္ရယ္ နဲ႕ထြက္တာ။ စႏိုးတာဝါဆိုတာက အခန္႕မသင့္လို႕ ေဟာင္ေကာင္နဲ႕ တိုးရင္ သုတ္ခ်လိုက္တာေျပာပါတယ္။ ေမႊးလို႕ၾကိဳင္လို႕ ။ ကိစၥၿပီးလို႕ ျပန္လာတာေတာင္ ကိုယ့္ပါးစပ္မယ္ အနံ႕ေလးသင္းၿပီးပါလာေသးတယ္။ေျပာခ်င္တာက ေရေဆးစရာေတာင္ မလိုဘူး။ ကုိယ္လိုခ်င္ရင္ ေျပာပါတယ္။

ဒါနဲ႕ သူကလဲ photo ေလးတင္လိုက္ status ေလးတင္လိုက္ ။ ကိုယ္ကလဲ အပုန္းမၾကီးလို like ေတြ သူတင္သမွ်ေပးေပါ့ေနာ္။ comment ေလးေတာင္ မေရးရဲပါဘူး။ ဟိုကေစာ္ၾကီးငုတ္တုတ္ဆိုေတာ့ ေက်ာက္ဆည္ေပါ့ေနာ္…အိုင္းးးးးးးးး

ဒီလိုနဲ႕ ဇာတ္လမ္းက ဇာတ္ေမ်ာၾကီးျဖစ္..။ ၾကားထဲမွာသူတို႕အတြဲကလည္း ပိုပိုပီးခ်စ္လာၾက။ ကိုယ္ကလဲ ကိုယ့္လာအီတဲ့ တေကာင္နဲ႕ အျပင္မွာခ်ိန္းေတြ႕ ရည္းစားေတြ ျဖစ္။ စားၾကေသာက္ၾက (ဆိုင္ေတြ ဘားေတြမွာ ေျပာပါတယ္)။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဟိန္းကို တႏွစ္ေလာက္ေမ့သြားပါတယ္။

အာ့နဲ႕ တေလာက်ေတာ့ သူေနတဲ့ၿမိဳ႕ကို သြားဖို႕ အေၾကာင္းဖန္လာတယ္။ ကိစၥက ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းက သူ႕အိမ္ကို ေငြလႊဲခိုင္းတာ ကိုယ္ကၾကားထဲကေန စိုက္လႊဲေပးထားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္လဲ အသံုးၾကပ္လာတာက တေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းဆီသြားလယ္ခ်င္တာကတေၾကာင္း အဲၿမိဳ႕ကိုေရာက္တယ္ဆိုပါေတာ့။

ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ.. သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္။ သူတို႕နဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အခန္းမွာ ဟိန္း ေနေတာ္မူသတဲ့ ။ ေအာ္သူငယ္ခ်င္းကိုလား ေျပာထားရတာေပါ့…။ သတင္းေတြ အစ္ေအာက္ထားရတာေပါ့။ သတင္းဆိုတာ အရႈံးမရွိပါဘူး..။ တေနရာရာမွာ သံုးလို႕ရတဲ့သတင္းေတြေပါ့…။ ဟိုဦးေလးၾကီးရဲ႕ ငံျပာရည္စက္ရံုသတင္းလိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲေလ။

ဒီလိုနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက ကိုယ့္အတြက္ဆုိပီး မီးဖိုထဲ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္ေနေလရဲ႕။ ကိုယ္ကလား မကူညီပါဘူး။ သူ႕ဆီလာတာ သူကခ်က္ေကၽြးရမွာေပါ့ မႈတ္ဖူးလား။ အာ့နဲ႕ အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ ရြထေနတံုး လူေခၚဘဲလ္က အသံျမည္တယ္။ ဖြင့္လိုက္ေတာ့ အၾကမ္းစင္ အဖြာစင္ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ေကာင္ေလးတေကာင္။

အရက္ျပန္တို႕ ဂြမ္းတို႕ ပတ္တီးတို႕ ရွိသလားတဲ့

ၾကက္ေျခနီရံုးခန္းနဲ႕မွားေနပီထင္တယ္ေနာ္လို႕ ေခ်လိုက္တယ္

ေကာင္ေလးကေလ မ်က္ခံုးေလး တဖက္ထဲ ျမင့္ၿပီး ၿပံဳးတယ္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေဘာလံုးကန္ပီး ေျခေထာက္ကြဲလာလို႕ပါတဲ့။ ေနာက္ကိုေက်ာ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့… အို… ဟိန္း … က်မရဲ႕ဟိန္း

မ်က္ႏွာေလးကမဲ့ရႈ႕ံေနလိုက္တာ ကို္က္ခ်င္စရာေလး။

သူဘာျဖစ္လို႕လဲလို႕ေမးလိုက္တယ္။ အညိဳက ခုနကေျပာၿပီးၿပီေလ ေျခေထာက္ကြဲသြားပါတယ္ဆို လို႕ ထပ္ေျပာတယ္။ ခုခ်ိန္ကစပီး သူ႕ကို အညိဳလို႕ေခၚပီး ဟိန္းကို အျဖဴ သို႕မဟုတ္ ေမာင္လို႕ သံုးႏႈန္းမယ္ေနာ္။ ဒါက ကိုယ့္စိတ္ထဲက ေျပာတဲ့စကား။ ေနေန အဲဘက္မွာပဲေန။ ကိုယ္ေဆးေတြယူပီးလာခဲ့မယ္ လို႕ေျပာလိုက္တယ္။ သူတို႕ျပန္သြားေတာ့ ကိုယ္က သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေဆးေသတၱာကို ဖြင့္တယ္။ လိုတာေလးေတြ ယူလာတယ္။ ကိုယ့္လက္ေတြ တုန္ေနတယ္ ။ ကိုယ့္ဒူးေတြလဲ တုန္ေနတယ္။ သိပ္ဆိုးတာက ကိုယ့္ရင္က ေယာက်ာ္းတေယာက္နဲ႕ ပတ္သက္ေနၾကအရင္အခ်ိန္ေတြထက္ ပိုၿပီးတုန္ေနတယ္။

အဲ့အခ်ိန္ထဲက ေမာင့္ကိုခ်စ္မိသြာတာေပါ့ေနာ္…။

မဟုတ္ဘူး…မဟုတ္ဘူး

ဟိုးအရင္ facebook မွာစ add ၿပီးကတည္းကခ်စ္တာပါေနာ္….ေမာင္ယံု။

Oct 27th

Once Upon A Time (တစ္ခါတုန္းက ေလးမ်ား)

By Dr. Min Khant

Once upon a time

 

(၁)

 

ေလာကတြင္ ဘယ္အရာေတြကမ်ား ခိုင္ျမဲျပီး ဘယ္အရာေတြကမ်ား မခိုင္ျမဲပါသနည္း ။ ထိုေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္ လူမွန္း သိတတ္ကတည္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကို မၾကာခဏ ေမးမိခဲ့သည္ ။ အခုအထိ ကၽြန္ေတာ္ ရလာခဲ့ေသာ အေျဖမ်ားက ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျဖေပးေနခဲ့ၾကသည္ ။ ဘယ္အရာမွ မတည္ျမဲေသာေၾကာင့္သာ Once Upon A Time (တစ္ခါတုန္းက) ဟူေသာ စကားသည္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ဟန္တူသည္ ။

 

ကၽြန္ေတာ့္တြင္လည္း တစ္ခါတုန္းကေတြ အမ်ားၾကီး ရွိခဲ့ဖူးသည္ ။ ထို တစ္ခါတုန္းေလးေတြဆီကို ကၽြန္ေတာ့္ အေတြးေတြ မၾကာခဏ ေရာက္သြားတတ္သည္ ။ သူေရာ ထိုသုိ႕ေတြးေနပါမည္လား ။ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ ။ တစ္ခါေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြးေနမလားဟု ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ခဲ့သည္ ။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ၾကားတြင္ ရွိေနခဲ့ေသာ တစ္ခါတုန္းက ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းေနေၾကာင္း သူသိခဲ့လွ်င္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္လိုမ်ားေျပာမွာပါလိမ့္ ။

 

တစ္ခါတုန္းက ေဖာင္ၾကီးတြင္ သုံးလခြဲၾကာ သင္တန္းတက္ရမည့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆရာ၀န္တစ္သုတ္ ရွိခဲ့ၾကဖူးသည္ ။ တစ္ခါတုန္းက ထိုဆရာ၀န္ေလးေတြသည္ သိပ္ျပီးတက္ၾကြခဲ့ၾကဖူးသည္ ။ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိေသာ မ်ားျပားလွသည့္ ေဖာင္ၾကီးတက္သည့္ ဆရာ၀န္မ်ားထဲတြင္မွ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲစြာ အေဆာင္တစ္ေဆာင္ထဲ တူတူ က်ခဲ့ၾကေလသည္ ။

 

(၂)

 

ငါ့နာမည္ ရွိန္းသူရိန္ ပါ … မင္းနာမည္ကေရာ …

 

ကၽြန္ေတာ့္ကို မိတ္ဖြဲ႕လာခဲ့ေသာ သူ႕နာမည္သည္ ထူးဆန္းလြန္းေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားခဲ့မိေလသည္ ။ သူ၏ ထူထဲေသာ မ်က္ခုံးသည္ သူ႕မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးတြင္ အထင္ရွားဆုံးျဖစ္သည္ ။ အေဆာင္ထဲတြင္ စြပ္က်ယ္လက္ျပတ္ေလးႏွင့္ ေဘာင္းဘီတိုကို ၀တ္ထားေသာသူသည္ တစ္မ်ဳိးတစ္ဘာသာ သန္႕ျပန္႕ၾကည့္ေကာင္းေနခဲ့သည္ ။ အသားျဖဴျဖဴႏွင့္ ျပံဳးလိုက္လွ်င္ ပါးခ်ဳိင့္မ်ား ေပၚတတ္ေသာ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားခဲ့မိပါသည္ ။

 

ငါ့နာမည္ ေအာင္ရဲရင့္ပါ … ငါက ေဆး၂က ျပီးတာ … မင္းကေရာ …

 

ေဆးမေကြးက … ငါက ၂၀၀၆ အသုတ္က … မင္းကေရာ …

 

ငါလည္း တူတူပဲ … ဒါဆို ငါတို႕ အတန္းတူေတြပဲေပါ့ …

 

မၾကာခင္မွာပင္ သူသည္ ခင္စရာေကာင္းေသာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ သိလာခဲ့ရသည္ ။ ေဖာင္ၾကီးတစ္ေလွ်ာက္လုံး ကၽြန္ေတာ့္ေဘးတြင္ ရွိေနမည့္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ အဆင္ဆင္ေျပေျပ ေနခ်င္ေသာေၾကာင့္လည္း ပါလိမ့္မည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္စေန႕က သူႏွင့္သာ စကားေတြ ေဖာင္ေနေအာင္ ေျပာခဲ့မိသည္ ။ တျခားလူေတြလည္း ေရာက္စမို႕ အခ်င္းခ်င္း ရွိဳ႕တို႕ရွန္းတန္း ျဖစ္ေနၾကသည္ ။

 

Davidson စာအုပ္ၾကီးကို ထုတ္ဖတ္သူကဖတ္ ။ လူအထင္ၾကီးေအာင္ အဂၤလိပ္စာေတြ ဖတ္ေနသူကဖတ္ေနၾကသည္ ။ ေနာက္ခင္သြားေတာ့မွ ထိုသူငယ္ခ်င္းေတြသည္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာ ငေပါမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ရသည္ ။ ခ်စ္သူႏွင့္ ဖုန္းဆက္ကာ အလြမ္းသယ္ေနၾကသူေတြလည္း မရွားလွ ။ တစ္ခ်ဳိ႕ကလည္း ေက်ာင္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ ပါသည္ ။ အားလုံးကေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အကဲခတ္တုန္းသာ ရွိေသးသည္ ။

 

ထိုတစ္ညလုံး သူႏွင့္ စကားေျပာရင္း ညည့္နက္ခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ က်ေသာ အေဆာင္က အမ်ဳိးသား တပ္ခြဲ ၅ျဖစ္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တပ္ခြဲေရွ႕တြင္ ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးရွိသည္ ။ ထိုကြင္းျပင္ က်ယ္ၾကီးထဲတြင္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္သူ လမ္းေလွ်ာက္လ်က္ စကားေျပာခဲ့ၾကသည္ ။

 

(၃)

 

မင္းလည္း ဟိုမိုတစ္ေယာက္ပဲမဟုတ္လား …

 

ေကာက္ခါငင္ကာ သူ ေမးလုိက္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေၾကာင္ အ စြာ ၾကည့္လိုက္မိသည္ ။ ဘုရားေရ … ။ သူေမးပုံက ရဲတင္းလြန္းလိုက္တာ ။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္သည္ပင္ တစ္ပတ္မရွိတတ္ေသး ။ ငါးရက္ၾကာ ခင္အျပီးတြင္ သူေမးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသသြားရသည္ ။

 

မင္းက ဘာလုပ္ဖို႕လဲ …

 

ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ငါ မင္းကို စိတ္၀င္စားလို႕ …

 

အာ … ေပၚတင္ၾကီးပါလား …

 

ဟုတ္တယ္ကြာ … ငါ မင္းနဲ႕ ခ်စ္သူ ျဖစ္ခ်င္တယ္ … မင္းမွာခ်စ္သူရွိလား …

 

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို နည္းနည္းေတာ့ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္သြားမိသည္ ။ ဘယ္လုိၾကီးတုန္း ။ ေမးတာကိုက အခ်ဳိးမေျပဘူး ။ သူ႕မ်က္ႏွာကို စိုက္ၾကည့္ေပးလိုက္ေတာ့ သူ ရွက္မသြားဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ျပံဳးျပသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို အျမင္ကတ္ကတ္ႏွင့္ ျပန္ေျပာေပးလုိက္သည္ ။

 

ခ်စ္သူေတာ့ မရွိဘူး … အဲ … ဒါေပမယ့္ မင္းတြဲခ်င္သပဆို ငါတို႕ အေပ်ာ္ခ်စ္သူအျဖစ္ တြဲၾကတာေပါ့ …

 

အေပ်ာ္ခ်စ္သူ … ဟုတ္လား …

 

သူ တအံ့တၾသေမးသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ခ်င္ေသာ မ်က္ႏွာကို မ်က္ႏွာပိုးသတ္ျပီး ေခါင္းညိမ့္ျပလိုက္သည္ ။ ဟုတ္တယ္ေလ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို အေပ်ာ္ခ်စ္သူေလာက္သာ တြဲႏိုင္လိမ့္မည္ ။ ကၽြန္ေတာ္မွ သူ႕ကို တကယ္မခ်စ္ဘဲကိုး ။

 

ဟုတ္တယ္ … အေပ်ာ္ခ်စ္သူ …

 

ရဲရင့္ … မင္း အေျပာမၾကီးနဲ႕ေနာ္ … ျပီးေတာ့မွ ငါ့ကို ခ်စ္လြန္းလို႕ပါဆိုျပီး မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ျဖစ္ရင္ …

 

စိတ္ခ် … ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေစရဘူး …

 

ေကာင္းျပီေလ … သည္သုံးလခြဲကို ငါတို႕ အေပ်ာ္တမ္း ခ်စ္သူေတြအျဖစ္ တြဲၾကည့္တာေပါ့ …

 

သူက ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ဖ်စ္ညွစ္လိုက္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္လြင္လြင္ေလး ရယ္ေမာပစ္လုိက္သည္ ။ ထိုအခ်ိန္ကေတာ့ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ မခ်စ္ႏိုင္ေလာက္ပါဘူးဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္ခဲ့မိသည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ထိုစဥ္က သိပ္ျပီးအထင္ၾကီးခဲ့မိေလသည္ ။

 

(၄)

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဖာင္ၾကီး တစ္ေလွ်ာက္လုံး ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့သည္ ။ တစ္ေလွ်ာက္လုံး သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္အနားတြင္ ရွိေနခဲ့ေလသည္ ။ ေဖာင္ၾကီးတစ္ေန႕တာ အခ်ိန္ဇယားသည္ တင္းက်ပ္လြန္းလွသည္ ။ မနက္ဆို ေစာေစာထကာ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္(ပီတီလုပ္)ရသည္ ။ အားလုံး စြပ္က်ယ္အျဖဴ ေဘာင္းဘီတို အျဖဴေလးေတြ ၀တ္ကာ လုပ္ရျခင္းျဖစ္သည္ ။

 

ရဲရင့္ … မင္း ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ရင္ ေပါင္သိပ္မေပၚေစနဲ႕ … သူမ်ားေတြ မင္းကို ၾကည့္ရင္ ငါ မၾကိဳက္ဘူး …

 

ဟားဟား … လာလာခ်ည္ေသး ရွိန္းရယ္ … ၾကည့္ပါေစေပါ့ … ကုသိုလ္ေတာင္ရေသး …

 

ေဟ့ေကာင္ … ငါ စိတ္မခ်ဘူးကြ …

 

ရွိန္း … မင္း မေမ့နဲ႕ေလ … ငါနဲ႕မင္းက အေပ်ာ္တမ္း ခ်စ္သူေတြေလ … သုံးလခြဲျပည့္ရင္ ငါတို႕ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ …

 

ကၽြန္ေတာ္က ရယ္ကာေမာကာ ေနာက္ေျပာင္ေျပာခဲ့ေသာ္လည္း သူ႕မ်က္ႏွာၾကီး ညိဳမဲသြားခဲ့သည္ ။ ျပီးေတာ့ သူ ပီတီကိုသာ ဆက္လုပ္ေနခဲ့သည္ ။ သူ႕မ်က္ႏွာ ညိဳေနသည္ကို ေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္ ။ ဘုရားေရ … ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သတိေပးလိုက္ရသည္ ။ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ထိန္းစမ္းပါ ဟု ။

 

ပီတီျပီးေတာ့ အခန္းထဲတြင္ ကစ္ခင္းရသည္ ။ ကစ္ခင္းသည္ ဆိုသည္မွာ တိုလီမုတ္စ အကုန္လုံးကို သံေသတၱာထဲထည့္ ၊ ေသာ့ပိတ္ျပီး ကုတင္ေပၚတြင္ ေခါင္းအုံး ၊ ေစာင္ ၊ ျခင္ေထာင္ သုံးမ်ဳိးသာ အစီစဥ္တက် ထားရျခင္းျဖစ္သည္ ။ အမွိုက္လည္း တစ္စက္မွ မက်န္ခဲ့ေစရ ။ ကစ္ခင္းညံ့လွ်င္ အမွတ္ျဖတ္ခံရတတ္သည္ ။ ကစ္ခင္းလို႕ျပီးေတာ့ စစ္ေရးျပလုပ္ရသည္ ။ စစ္ေရးျပခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေနက ပူေနခဲ့ျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ပင္ပန္းၾကသည္ ။ သို႕ေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း စလား ေနာက္လား လုပ္ရင္းျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေပ်ာ္ၾကရပါသည္ ။ စစ္ေရးျပလုပ္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေရငတ္ေနလားကအစ ၊ ပင္ပန္းေနလားက အစ သူ ဂရုစိုက္တတ္ခဲ့သည္ ။

 

ရဲရင့္ … မင္း မလုပ္ႏိုင္ရင္ေျပာေနာ္ … မင္းက ပိန္ပိန္ေလးရယ္ … မေတာ္ မူးလဲမွျဖင့္ …

 

ေဟ့ေရာင္ … ပူမေနနဲ႕ … ငါက လူသာပိန္တာ … က်န္းမာေရးေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ကြ …

 

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ထိုအခ်ိန္က သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို သည္ေလာက္အထိ ဂရုမစိုက္လွ်င္ ေကာင္းလိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိသည္ ။ လူတိုင္းသည္ ကိုယ့္ကို ဂရုစိုက္မွုကို သာယာတတ္ၾကသည္ ။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဂရုစိုက္မွုၾကားတြင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သာယာစြာ ေပ်ာ္၀င္တတ္လာခဲ့ေလသည္ ။

 

စာသင္ခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိပ္ငိုက္ၾကျပီ ။ မနက္ပိုင္း စာသင္ခ်ိန္ႏွစ္ခ်ိန္ျပီးလွ်င္ အေဆာင္ကို စစ္ေရးျပပုံစံျဖင့္ ခ်ီတက္ျပီး ထမင္းျပန္စားၾက ။ ျပီးသည္ႏွင့္ စာသင္ေဆာင္ကို ျပန္လာၾကရသည္ ။ စီးပြါးေရး ၊ လူမွုေရး ၊ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ စသည္ျဖင့္ ဘာသာကလည္း မ်ားလွသည္ ။ တစ္ခါတစ္ခါ စကားမ်ားလိုက္ၾက ၊ တစ္ခါတစ္ခါလည္း စာသင္သည္ကို နားေထာင္လုိက္ၾကႏွင့္ အခ်ိန္ေတြ တရစ္ရစ္ ကုန္ခဲ့ၾကသည္ ။

 

(၅)

 

ရွိန္း၏ အေသးစိတ္ ဂရုစိုက္မွုမ်ားအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကို သာယာတတ္ခဲ့ရသည္ ။ ညဘက္ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေဆာင္အျပင္ထြက္ စကားေျပာေလတိုင္း ေညာင္းလာျပီဆိုလွ်င္ အမ်ဳိးသား တပ္ခြဲ ၅ကို ၀င္သည့္ အ၀င္ တံတားေလးေပၚတြင္ စကားထိုင္ေျပာၾကျမဲ ။ ထိုညကလည္း သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ ။

 

ငါတို႕ ဘာလိုလိုနဲ႕ ေဖာင္ၾကီးမွာ တစ္လေတာင္ ရွိခဲ့ျပီေနာ္ … ရဲရင့္ …

 

ဟုတ္တယ္ေနာ္ … ရွိန္း … ေဖာင္ၾကီး ျမန္ျမန္ျပီးေတာ့လည္း ျမန္ျမန္ ၀ဋ္ကၽြတ္တာပဲေပါ့ …

 

ဟာ … ရဲရင့္ရာ … အဲ့လိုၾကီးမေျပာပါနဲ႕ … မင္း မရွိေတာ့ရင္ ငါ မင္းကို လြမ္းေနေတာ့မွာကြ …

 

ရွိန္းရယ္ … အဲ့ဒါေတြ မေတြးစမ္းပါနဲ႕ကြာ … မင္းမိဘေတြက ျမစ္ၾကီးနားဇာတိေလ … မင္းက ျမစ္ၾကီးနားမွာ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ အလုပ္၀င္မွာ … ငါ့မိဘေတြက ေမာ္လျမိဳင္က … ငါက ေမာ္လျမိဳင္မွာ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ အလုပ္၀င္မွာ … ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္က ခ်စ္သူ မျဖစ္ခင္ကတည္းက ေ၀းဖို႕ ကံတရားက ဆုံးျဖတ္ေပးျပီးသားေလ …

 

ငါ မသိဘူး ရဲရင့္ရယ္ … ငါ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ တစ္ခါတစ္ခါ ဘာျဖစ္မွန္းမသိဘူး … မင္းနဲ႕ အေပ်ာ္ခ်စ္သူေတြ ဆိုတာကို ငါ ေမ့သြားတတ္တယ္ …

 

ရွိန္းရယ္ …

 

ရွိန္း၏ လက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္ ။ ရွိန္းေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ သည္သုံးလျပီးလွ်င္ တစ္ေယာက္ တစ္ေျမစီမွာ တာ၀န္ထမ္းၾကရမည့္သူေတြ ။ နီးစပ္ဖို႕လမ္းဆိုသည္မွာ မရွိနိုင္ၾကျပီ ။ အေမွာင္ထဲမွာ ဘယ္သူမွ မျမင္ႏိုင္သည္မို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ တင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကပါသည္ ။

 

တစ္လခြဲၾကာသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ Out pass (ပိတ္ရက္တြင္ အိမ္ျပန္ခြင့္) ရၾကသည္ ။ ေဖာင္ၾကီးက ရန္ကုန္ကို ျပန္ဖို႕ ကားစီစဥ္ေပးသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုလုံး စုျပန္ၾကသည္ ။ ရန္ကုန္တြင္ ကလပ္တက္ၾကမည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ျဖစ္သည္ ။

 

တည္းၾကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တစ္ခန္း ။ ရွိန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ တူတူပဲ တစ္ခန္း တည္းခဲ့ၾကသည္ ။ ထိုညတြင္ပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လြန္က်ဴးခဲ့ၾကသည္ ။ ထိုညတြင္ပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရွိန္းကို မခြဲခြါရက္ႏိုင္ေအာင္ ခ်စ္သြားခဲ့မိေၾကာင္း မိမိကိုယ္ကို ေတြ႕ရွိလိုက္ရေလသည္ ။

 

ရွိန္း … ငါတို႕ အေပ်ာ္ခ်စ္သူအျဖစ္ တြဲတာကို ရပ္လုိက္ရေအာင္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႕ေျပာလုိက္ေတာ့ ရွိန္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အလန္႕တၾကားၾကည့္သည္ ။ သူ႕မ်က္လုံးတြင္ ဆုံးရွဳံးမွုကို လက္မခံႏိုင္ေသာ အရိပ္အေယာင္ေတြ ထင္ဟပ္ေနေလသည္ ။

 

ဘာေျပာတယ္ … ရဲရင့္ … ငါတို႕ သုံးလခြဲ မရွိေသးဘူးေလ…

 

တစ္လခြဲရွိသြားျပီ … ရွိန္း … မင္း သိရဲ႕လား … တစ္လခြဲမွာတင္ ငါတုိ႕ သည္ေလာက္ သံေယာဇဥ္ တြယ္ေနခဲ့ရင္ … သုံးလခြဲဆိုတဲ့အခ်ိန္ကုန္သြားခဲ့ရင္ ငါတို႕ ဘယ္လိုနာက်င္ျပီး က်န္ခဲ့ရမလဲ … မင္းေတြးမိရဲ႕လား …

 

သူ တစ္ခ်က္ေတာ့ ေတြေ၀သြားခဲ့သည္ ။ သို႕ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ကိုင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ပုခုံးေပၚကို ေခါင္းမွီခဲ့သည္ ။

 

ရဲရင့္ရာ … ခြဲရမွသာ ခြဲရေရာေပါ့ကြာ … ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ ငါတို႕ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံး ခ်စ္သူေတြအျဖစ္ေနပါရေစကြာ …

 

သူ မွီထားေသာ ကၽြန္ေတာ့္ပုခုံးဆီသို႕ မ်က္ရည္တစ္ခ်ဳိ႕ စိုစြတ္လာခဲ့ေလသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့လိုက္ျပီ ။ ရွိန္းကို ငိုေၾကြးေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခဲ့မိျပီဟု ။ က်လုဆဲဆဲ ျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ရည္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အလ်င္အျမန္ ထိန္းပစ္ခဲ့ရသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ငိုေနသည္ကို သူ မသိေစခ်င္ခဲ့ပါ ။

 

(၆)

 

ေဖာင္ၾကီး မနက္ခင္းမ်ားသည္ အရင္ထက္ ပို အဓိပၸါယ္ရွိလာသလိုပင္ ။ စစ္ေရးျပကြင္းၾကီးကို မနက္ဆိုလွ်င္ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပတ္ေျပးၾကသည္ ။ ေဖာင္ၾကီး မနက္စာျဖစ္ေသာ ထမင္းေၾကာ္ႏွင့္ ပဲျပဳတ္ကို မစားႏိုင္ၾကေသာေၾကာင့္ မနက္ေစာေစာ လာခိုးေရာင္းေသာ စမူဆာ၊ ေကာ္ျပန္႕ေၾကာ္ ၊ ဆီထမင္းတို႕ကို သူႏွင့္ တူတူ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဆုံစားတတ္ခဲ့ျပီ ။

 

သူေျပာေသာ စကားျဖစ္သည့္ ခြဲခါမွသာ ခြဲေရာ … လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးေနခ်င္သည္ဆိုေသာ စကားကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံခဲ့သည္ ။ အစကေတာ့ သူ႕ကို အေပ်ာ္အျဖစ္သာ သေဘာထားခဲ့ေသာကၽြန္ေတာ္ ၊ အခုေတာ့ အေျပာမၾကီးႏိုင္ေတာ့ ။ သူ႕ကို တကယ္ခ်စ္မိခဲ့ရျပီ ။

 

သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေၾကာင္း ေသခ်ာသြားေသာေန႕သည္ ေဖာင္ၾကီးတြင္ ႏွစ္လေျမာက္ေသာေန႕ျဖစ္သည္ ။ ထိုေန႕က သူ ဖ်ားေနခဲ့သည္ ။ ကိုယ္ပူေနေသာ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပဳစုေပးရင္းမွ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္သြားမွန္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ သိလာခဲ့ရသည္ ။

 

ရွိန္းရယ္ … ငါ … ငါ ေၾကာက္တယ္ကြာ … ေနာက္တစ္လခြဲေရာက္လာမွာကို …

 

ရဲရင့္ရယ္ … ငါတစ္ခါတစ္ေလ ေတြးမိတယ္ … မင္းကို ဘာလို႕မ်ား တြဲခ်င္တယ္လို႕ ငါ ေျပာခဲ့မိပါလိမ့္လို႕ … ငါ အနည္းဆံုးေတာ့ မင္းကိုပါ စိတ္ဒုကၡမေပးခဲ့သင့္ဘူးေလ …

 

ေလွ်ာက္မေတြးပါနဲ႕ ရွိန္းရယ္ … မင္းေနေကာင္းေအာင္သာေန … ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေနရင္ ငါတို႕ေတြ ေခ်ာင္းသာသြားၾကမယ္ေလ … ဟိုေကာင္ေတြနဲ႕ တုိင္ပင္ေနတာ … အဆင္ေျပေလာက္တယ္ …

 

ကၽြန္ေတာ္ ျပဳတ္ေပးထားေသာ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ကို ရွိန္းတစ္ေယာက္ မွုတ္မွုတ္ျပီးေသာက္ေနခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ ခြံ႕တိုက္ခ်င္ခဲ့ေသာ္လည္း ေဘးတြင္ လူေတြရွိေနေတာ့ မေကာင္းတတ္ခဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြကို တျဖည္းျဖည္း သူ စိုးမိုးလာတတ္ခဲ့ျပီ ။ ထိုသို႕ သူ စိုးမိုးသည္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံတတ္ခဲ့ေလျပီ ။

 

ေခ်ာင္းသာကို သြားၾကေတာ့ အားလုံး ေပ်ာ္ၾကသည္ ။ ေဖာင္ၾကီးက ဆရာေတြ မသိေအာင္ ခိုးသြားၾကရသည္မို႕ ပိုေပ်ာ္ရသည္ ။ ခိုးလုပ္ေသာ အရာအားလုံး တနည္းမဟုတ္ တစ္နည္းေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းၾကသည္ပဲ မဟုတ္လား ။

 

ကၽြန္ေတာ္ ေရသိပ္မကူးတတ္ ကူးတတ္ျဖင့္ ေရနစ္မလိုျဖစ္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ့္အနားကို အေျပးေရာက္လာကာ ကယ္ခဲ့သည္ ။ ထိုစဥ္ကမ်ား သူ႕မ်က္ႏွာၾကီး တစ္ခုလုံး ပ်က္လို႕ ။ ညိဳမည္းလို႕ ။ အခုပင္ ငိုခ်လိုက္ေတာ့မလို ။ ေရနစ္မလို ျဖစ္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္ကပင္ စပ္ျဖီးျဖီးျဖစ္ေနေသးသည္ ။

 

ရဲရင့္ … အဲ့လို မလုပ္ပါနဲ႕ကြာ … ငါ … ငါ မင္းတစ္ခုခု ျဖစ္သြားရင္ လို႕ ေတြးျပီး စိတ္ပူလို႕ ေသေတာ့မယ္ …

 

ရွိန္းရယ္ … ငါ ဘာမွ ျဖစ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ …

 

ေဘးတြင္ တျခား သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ရွိေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ ထိုစကားသည္ ထိုမွ်ေလာက္ႏွင့္သာ ျပီးသြားခဲ့ရသည္ ။ ညဘက္ ကမ္းေျခဘက္ကို တူတူ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျပီး သဲေသာင္တြင္ ထိုင္ၾကေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ္ ေရနစ္ေသာ အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာလာခဲ့သည္ ။

 

ရဲရင့္ … ငါ … ငါ မင္းကို အဆုံးရွဳံး မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး … ငါ … ငါ မင္း မနက္က ေရနစ္သြားရင္ ဆိုတဲ့ အေတြးကို ေတြးမိရင္ အခုထိ ေၾကာက္ေနတုန္းပဲ …

 

ေျပာရင္း သူ ငိုခ်လုိက္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သိမ့္ရုံမွလြဲျပီး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ ။ ရွိန္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးေပၚတြင္ ငိုေနခဲ့သည္ ။ ဘုရားေရ ။ ရက္ေတြကို တြက္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ဟာသလိုၾကီး ျဖစ္သြားရသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဖာင္ၾကီးျပီးဖို႕ပင္ တစ္လေလာက္သာ လိုေတာ့သည္ မဟုတ္ပါလား ။

 

(၇)

 

ေဖာင္ၾကီးတစ္ေလွ်ာက္လုံး စာေမးပြဲတြင္ ေျဖၾကရသည္ ။ စာမရလည္း သိပ္မပူရ ။ အခ်င္းခ်င္း ေမးျမန္းရင္း ကူးခ်ရင္း ျပီးၾကရသည္သာ ။ သင္တန္းျပီးခါနီးေတာ့ စစ္ေရးျပေတြ သိပ္မရွိေတာ့ ။ စာသင္ခ်ိန္ေတြၾကီးပဲဆိုေတာ့ သက္သာသည္ ။ ညလုံးေပါက္ ဖဲထိုင္ရိုက္ရင္း မနက္စာသင္ခန္းထဲတြင္ အိပ္ေနသူေတြလည္း ရွိၾကသည္သာ ။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေဖာင္ၾကီးျပီးဖို႕ ရက္ေတြလည္း နီးလာခဲ့ျပီ ။

 

သုံးလျပည့္ေသာ ေန႕တြင္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို တံတားေပၚေခၚကာ စကားတစ္ခြန္းေျပာခဲ့သည္ ။

 

ရဲရင့္ … ငါ မင္းကို မခြဲႏိုင္ဘူး …

 

ငါ သိပါတယ္ … ရွိန္းရယ္ …

 

ႏွစ္ပတ္ပဲ က်န္ေတာ့တာကြ … မင္းသိရဲ႕လား …

 

ငါတို႕ ဘာတတ္ႏိုင္မွာမို႕လဲ ရွိန္းရာ …

 

ငါတို႕ တတ္ႏိုင္ပါတယ္ကြာ … မင္း … မင္း ျမစ္ၾကီးနားကို ေလွ်ာက္လိုက္ပါလားဟင္ … အခု ငါ သတင္းၾကားေနတယ္ … မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ဦးစားေပးေလွ်ာက္ရမယ့္ စာရြက္ေတြ ေ၀ေပးမယ့္တဲ့ … မင္း ျမစ္ၾကီးနားကို ေလွ်ာက္လိုက္ပါလားဟင္ …

 

ငါ … ငါ မေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး ရွိန္းရယ္ … ငါ့မိဘေတြ … ငါ့မိဘေတြကို ငါ ငဲ့ရမယ္ … ေျခာက္ႏွစ္လုံး ေက်ာင္းထားေပးခဲ့တဲ့ မိဘေတြ … သူ႕သားဆရာ၀န္ကို သူ႕ျမိဳ႕မွာ ၾကြားခ်င္ ဂုဏ္တင္ခ်င္မွာပဲေလ … ဒါကို ငါ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ မလုပ္ရက္ဘူး ရွိန္း …

 

သူ ေငးငိုင္သြားခဲ့သည္ ။ အေဖဆုံးျပီး အေမသာ ရွိေတာ့ေသာ သူတို႕ မိသားစုထဲတြင္ သားၾကီးျဖစ္ေသာ ရွိန္းသည္ က်ိန္းေသေပါက္ သူ႕အေမေဘးတြင္ ရွိေနရမည္ျဖစ္သည္ ။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ရွိန္းကို ေမာ္လျမိဳင္ေလွ်ာက္ဖို႕ မေတာင္းဆိုရက္ခဲ့ပါ ။

 

ငါ့မွာသာ အေဖရွိခဲ့ရင္ … ငါ ေမာ္လျမိဳင္ကို လိုက္ေလွ်ာက္တယ္ … သိလား … ရဲရင့္ …

 

ရွိန္း၏ စကားကို ၾကားရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ မလုံမလဲျဖစ္ကာ သူ႕ကို မ်က္ႏွာ ပူသြားခဲ့ရေလသည္ ။

 

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေရမခ်ဳိးေတာ့ ။ သူကေတာ့ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေရသြားခ်ဳိးႏွင့္ျပီ ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလွ်ာက္ရမည့္ ဦးစားေပးနယ္မ်ားကို ေရးရမည့္ စာရြက္ ေရာက္လာခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုစာရြက္တြင္ ဘာျဖည့္ရမည္ကို ခ်ီတုံခ်တုံ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္ ။ ျမစ္ၾကီးနားလား … ေမာ္လျမိဳင္လား … ။ ဘာက ဦးစားေပးလဲ ။ ထိုသို႕ ေတြးေနစဥ္မွာပင္ ေဆးမေကြးက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္နားေရာက္လာခဲ့ေလသည္ ။

 

(၈)

 

ေဟ့ေကာင္ … ရဲရင့္ … မင္း သတိထားေနာ္ … မင္းနဲ႕ ရွိန္းသူရိန္နဲ႕ကို လူေတြက ေနာက္ခ်င္ေနၾကျပီ …

 

ငါ သိပါတယ္ ေဇာ္ထိုက္ရ … ေနာက္ၾကတာပဲ … ေနာက္ပါေစ …

 

မဟုတ္ဘူး … သည္ေကာင္က ေက်ာင္းမွာ ေဂးဆိုျပီး လူသိၾကတယ္ေလ…

 

လူသိတယ္ … ဟုတ္လား … ဘယ္လိုလုပ္ သိၾကတာလဲ …

 

မသိဘဲ ေနရိုးလားကြာ … ပထမႏွစ္ကေန တတိယႏွစ္အထိ ေအာင္ဇင္ထက္ဆိုတဲ့ ေကာင္နဲ႕ တတြဲတြဲရွိခဲ့တာ … အဲ့သည့္ ေအာင္ဇင္ထက္ဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးက မင္းနဲ႕ နာမည္အစအလုံး ေအာင္ ဆိုတာလည္း တူတယ္ … အဲ … ျပီးေတာ့ မင္းနဲ႕ ရုပ္ခ်င္းလည္း ဆင္တယ္ေလ …

 

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ အက္ဆစ္ႏွင့္ အပက္ခံရသလို ပူကနဲ ျဖစ္သြားမိသည္ ။ ဒါျဖင့္ရင္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို တကယ္ခ်စ္ခဲ့တာ မဟုတ္ခဲ့ဘူးေပါ့ ။ သူ႕ခ်စ္သူေဟာင္းႏွင့္ ရုပ္ခ်င္းတူသည့္အတြက္ … ။ ငါတို႕တြဲၾကရေအာင္ဟု သူေျပာခဲ့စဥ္က သူ႕မ်က္လုံးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနမိသည္ ။ တစ္ခုခုကို ျပန္လည္ရွာေဖြေတြ႕ရွိေသာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ မ်က္လုံးမ်ဳိး ။

 

ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ ေရခ်ဳိးရာမွ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို အေနာက္က လိုက္ခဲ့ဟု တစ္ခြန္းသာ ေျပာျပီး အေဆာင္ေရွ႕က ေျမကြက္လပ္ထဲ ဆင္းလာခဲ့သည္ ။ သူ လိုက္လာတာ ေတြ႕ေတာ့မွ တံတားတြင္ ထိုင္ကာ သူ႕ကို စ ေမးေတာ့သည္ ။

 

ေအာင္ဇင္ထက္က ငါနဲ႕ တကယ္ပဲ ရုပ္ခ်င္း ဆင္တယ္လား … ဟုတ္လား … ဟင္ … ရွိန္း …

 

ရွိန္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္လုံးျပဴးကာ ၾကည့္ေနခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွိန္းကို နာက်ည္းစြာ ၾကည့္ေနခဲ့မိသည္ ။

 

ေျဖေလ … ရွိန္း … မင္းေျဖေလ … ငါတို႕ သိၾကတာ တစ္ပတ္ေတာင္ မျပည့္ေသးဘဲ မင္းငါ့ကို ခ်စ္စကား ေျပာခဲ့တာေလ … ရွိန္းရဲ႕ … ေျပာေလကြာ … ငါနဲ႕ မင္းခ်စ္သူေဟာင္း ေအာင္ဇင္ထက္နဲ႕ တူလို႕ ငါ့ကို ခ်စ္စကား ေျပာခဲ့တာလားလို႕ ငါေမးေနတယ္ေလ …

 

တကယ္ေတာ့ … တကယ္ေတာ့ … ငါ …

 

ေအး … မင္း လိမ္ေျပာခဲ့ရင္ … ငါတို႕ ဘ၀ဆက္တိုင္း ေ၀းၾကပါေစလို႕ ငါက်ိန္တယ္ … ရွိန္း …

 

သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေၾကာင္ အ စြာ ၾကည့္ေနခဲ့သည္ ။ သူ႕မ်က္လုံးတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ရစ္၀ဲလာသည္ ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို အသနားခံသလို ၾကည့္ေနခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို တင္းမာစြာ ျပန္ၾကည့္ေနခဲ့မိသည္ ။

 

ဟုတ္တယ္ … ရဲရင့္ … ငါ … ငါ မင္းကို စစေတြ႕ခ်င္းက ေအာင္ဇင္ထက္နဲ႕ တူလို႕ စိတ္၀င္စားခဲ့တာပါ … ဒါေၾကာင့္လည္း မင္းကို စ မိတ္ဆက္ခဲ့တာပါ … ဒါေပမယ့္ … ဒါေပမယ့္ …

 

ေတာ္ျပီ … ရွိန္း … ေတာ္ျပီ … အဲ့အေျဖက ငါ့အတြက္ လုံေလာက္ျပီ …

 

ကၽြန္ေတာ္ အေဆာင္ထဲကို အျမန္ ျပန္၀င္ခဲ့သည္ ။ ဦးစားေပးေလွ်ာက္ရမည့္ နယ္ေနရာတြင္ ျမစ္ၾကီးနားကို လုံး၀ မပါေစရဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထပ္ထပ္ သတိေပးလိုက္သည္ ။ ေမာ္လျမိဳင္ကို ပထမဦးစားေပး ၊ ဘားအံကို ဒုတိယ ဦးစားေပး ၊ ပဲခူးကို တတိယ ဦးစားေပးေလွ်ာက္လိုက္သည္ ။

 

ထိုညက ပုံမွန္ အတိုင္း Night Study လုပ္ရသည္ ။ အရင္ကဆိုလွ်င္ ညဘက္စုေပါင္း စာက်က္ခ်ိန္တြင္ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ တူတူ စာက်က္ေနၾက ။ သည္ညေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းပဲ စာက်က္ေနခဲ့သည္ ။ သူလည္း မလွုပ္တုတ္ လွုပ္တုတ္ ရွိခဲ့သည္ ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားေျပာဖို႕ မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေနဟန္တူသည္ ။ ပုံမွန္ လုပ္ေနၾကအတိုင္းေတာ့ ေရေႏြးတစ္ခြက္ခပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္အေရွ႕တြင္ လာခ်ေပးရွာသည္ ။ ထိုညက ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို တည္ျငိမ္စြာ ေသြးေအးပစ္ခဲ့လိုက္သည္ ။

 

(၉)

 

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို သုံးရက္ေလာက္ စကားမေျပာခဲ့ ။ ထိုသုံးရက္အတြင္းတြင္ နယ္ေလွ်ာက္သည့္ စာရြက္ေတြလည္း အပ္ခဲ့ျပီးျပီ ။ သူ ဘယ္ကို ေလွ်ာက္ခဲ့လဲဟုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မေမးခဲ့ ။ သုံးရက္ျပည့္ေသာ ညတြင္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားေျပာလာခဲ့သည္ ။ အခ်ိန္က ညသန္းေခါင္ၾကီးျဖစ္သည္ ။ ကိုယ့္ကုတင္ႏွင့္ ကိုယ္မို႕ အားလုံး အိပ္ၾကျပီ ။ ေနာက္တစ္ေန႕ စာေမးပြဲရွိသည္မို႕ ဖဲ၀ိုင္းပင္ မရွိေတာ့ ။

 

ရဲရင့္ … ရဲရင့္ …

 

ခပ္တိုးတိုးေခၚကာ လွုပ္ႏိွုးေသာ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏိုးသြားခဲ့ရသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ သူ႕ကို ေတြ႕ရသည္ ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို နမ္းလိုက္ေလသည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွုတ္ခမ္းမ်ား စိုစြတ္သြားၾကသည္ ။ မသိစိတ္က သူ႕ကို တမ္းတေနေသာေၾကာင့္ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ အငမ္းမရ ျပန္နမ္းမိေတာ့သည္ ။

 

တံတားေပၚသို႕ ညသန္းေခါင္ၾကီး သြားထိုင္ၾကသည္ ။ သူ ငိုထားပုံရသည္ ။ မ်က္လုံးေတြပင္ အစ္လို႕ ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေငးၾကည့္ေနေလသည္ ။

 

ေနာက္ဆယ္ရက္ဆို ငါတို႕ အေပ်ာ္တမ္း ခ်စ္သူ ကာလ ကုန္ျပီေနာ္ … ရဲရင့္ …

 

သူ ဘာကိုဆိုလိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါသည္ ။ ေဖာင္ၾကီးသင္တန္း သုံးလခြဲ ျပီးဖို႕ ဆယ္ရက္ပင္ လိုေတာ့သည္ မဟုတ္ပါလား ။  ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းကို ေလးပင္စြာ ညိတ္လိုက္သည္ ။ ရွိန္း စငိုေတာ့သည္ ။ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လို ႏွစ္သိမ့္ရမလဲဟု ေတြးမိခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငိုေနမိခဲ့ေလျပီ ။

 

ရဲရင့္ရယ္ … ငါ … ငါမင္းကို အစားထိုးတာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ … ငါ မင္းကို တကယ္ခ်စ္ခဲ့တာပါ …

 

အို … ရွိန္းရယ္ … ငါ သိပါတယ္ … ငါသိပါတယ္ … ငါ မွားခဲ့တာပါကြာ … ငါ … ငါရုတ္တရက္ မင္းကို ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႕ … ေဒါသေတြျဖစ္ခဲ့မိတာ …

 

ထိုညက ကၽြန္ေတာ္တို႕ စကားေတြ တစ္၀ၾကီး ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္ ။ သည္လိုရက္မ်ဳိး သည္လိုညမ်ဳိးေတြကို ေနာက္ ဆယ္ရက္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဆုံးရွံဳးရေတာ့မွာပါလား ။ ရွိန္းက ျမစ္ၾကီးနားကို ဦးစားေပးေလွ်ာက္ခဲ့သည္ဆိုသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွိန္းကို အျပစ္မဆိုရက္ပါ ။ ေျခာက္ႏွစ္လုံး သားကို ေက်ာင္းထားေပးခဲ့ေသာ အေမ မုဆိုးမၾကီးကို ရွိန္း ရွာေကၽြးဖို႕ အခ်ိန္တန္ျပီ မဟုတ္ပါလား ။

 

ရွိန္း … ငါတို႕ ေတြ႕စက ကတိကို မဖ်က္ေၾကးေနာ္ … သုံးလခြဲတာကာလပဲ တြဲၾကမယ္ဆိုတဲ့ စကားေလ …

 

ရဲရင့္ရယ္ … ငါတို႕ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္ေလ … ငါတို႕ ဆက္ခ်စ္လို႕ရေသးတယ္ေလ … ဖုန္းေတြ … အင္တာနက္ေတြ … ဒါေတြရွိေနတယ္ေလ …

 

ေတာ္ပါေတာ့ ရွိန္းရယ္ … မင္း ျမစ္ၾကီးနားကေန ေမာ္လျမိဳင္ကို တစ္ႏွစ္ေနလို႕ေတာင္ ဘယ္ႏွေခါက္ ေရာက္ႏိုင္မွာမို႕လဲ … ငါေမးတာ တစ္လ မဟုတ္ဘူးေနာ္  … တစ္ႏွစ္ေနလို႕ ဘယ္ႏွေခါက္ ေရာက္ႏိုင္မလဲေမးတာ …

 

သူ စကားေတြ ဆြံ႕အသြားခဲ့သည္ ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနခဲ့သည္ ။ ထိုအၾကည့္မ်ားတြင္ ဆုံးရွုံးရမည္ကို မခံစားႏိုင္ေသာ အရိပ္အေယာင္မ်ားကို ျမင္ရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို မၾကည့္ရက္ေတာ့ဘဲ မ်က္ႏွာ လႊဲခဲ့မိရေလသည္ ။

 

(၁၀)

 

ထိုေန႕က ေဖာင္ၾကီး၏ ေနာက္ဆုံးည ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလုံး ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲလုပ္ၾကသည္ ။ ေကာ့ေတးေတြ ေဖ်ာ္ေသာက္ၾကသည္ ။ အမ်ဳိးသားတပ္ခြဲ၅ အေရွ႕တြင္ ထင္းပုံၾကီးပုံကာ မီးညွိျပီး မီးပုံပြဲလုပ္ၾကသည္ ။ ဂစ္တာေတြတီး သီခ်င္းေတြဆို ၊ မီးပုံကို ပတ္ က ၾကျပီီး အားလုံး ေပ်ာ္ေနခဲ့ၾကသည္ ။

 

ထိုညက မေပ်ာ္ႏိုင္သူမွာ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္သာ ရွိခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ေသာက္ေနသည္ကို အစကေတာ့ တားခဲ့ေသးသည္ ။ ေနာက္ဆုံး တားမရေတာ့ သူ႕ကို အေသာက္၀ုိင္းတြင္ ထားခဲ့ျပီး တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ တူတူ က ကာ သီခ်င္းသြားဆိုေနလိုက္သည္ ။

 

ထိုအခ်ိန္တြင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေခၚေတာ့သည္ ။

 

ေဟ့ေကာင္ … ေအာင္ရဲရင့္ … ဟုိမွာ မင္းသူငယ္ခ်င္း ရွိန္းသူရိန္ တစ္ေယာက္ ေသာက္တာမ်ားျပီး ေမွာက္ေနလို႕ … ငိုလည္း ငိုေနေသးတယ္ … မင္း သြားၾကည့္ပါဦး …

 

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို သြားၾကည့္ေတာ့ သူ ေျမာင္းထဲကို ထိုးအန္ေနသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သံပုရာသီးကို ထက္ျခမ္းျခမ္းျပီးေပးရွဴရသည္  ။ ေရတိုက္ရသည္ ။ သူကေတာ့ အန္လည္းအန္ ၊ မ်က္ရည္ေတြလည္း က်ေနေလသည္ ။

 

သူ႕လက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္သီးဘုထိပ္ေလးေတြ ေရာင္ကိုင္းေနသည္ ။ ဘုရားေရ ။ ရွိန္း ဘာေတြမ်ား ေလွ်ာက္လုပ္ေနပါလိမ့္ ။

 

ရွိန္း … မင္း လက္ေတြ ဘာလို႕ ေရာင္ေနတာလဲ …

 

ငါ … ငါ … ငါ့ကိုယ္ငါ မေက်နပ္လို႕ အုတ္နံရံကို လက္သီးနဲ႕ ထိုးခဲ့တာပါ ရဲရင့္ရယ္ …

 

သူ႕စကားကို ၾကားလုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ရွိန္းကို သနားသြားမိသည္ ။ ရွိန္းရယ္ … မင္းလည္း ငါ့ေၾကာင့္ ခံစားေနလိုက္ရတာ ။ တစ္ခါတုန္းကသာ ငါတို႕မဆုံခဲ့ၾကရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ။

 

ကၽြန္ေတာ္ မီးပုံပြဲကို မသြားေတာ့ ။ ရွိန္းနားမွာပဲ ေနေပးလိုက္သည္ ။ မီးပုံပြဲက အသံေတြကေတာ့ ဆူညံေနဆဲ ။ အ၀တ္ေတြကိုလည္း မီးထဲထည့္ရွဳိ႕ၾကသည္ ။ စာရြက္ေတြပင္ပါလိုက္ေသးသည္ ။ မီးခိုးလုံးေတြက တအူအူ ။ ေဖာင္ၾကီးသည္လည္း သည္ည ျပီးလွ်င္ သည္ ဆရာ၀န္ အသုတ္တစ္သုတ္ကို လြမ္းေနရွာေတာ့မည္ ။

 

သည္လူေတြ သည္လိုမ်ဳိး တူတူ ျပန္ဆုံဖို႕ ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ျပီ ။ သည္လိုအခ်ိန္ေလးကို သည္လို ေနရာတြင္ ေနာက္ထပ္ ထပ္မရႏိုင္ေတာ့ျပီ ။ ေဖာင္ၾကီးည၏ ႏွုတ္ဆက္ပြဲေလးသည္ တစ္နည္းေတာ့လည္း လြမ္းစရာေကာင္းေနျပန္ပါ၏ ။ ခပ္ေ၀းေ၀းက သီခ်င္းသံေတြ ၾကားေနရဆဲ ။

 

ငါ … ငါ မင္းနဲ႕ မခြဲႏိုင္ဘူး … မခြဲခ်င္ဘူး ရဲရင့္ရယ္ …

 

… သူငယ္ခ်င္း … ေရွ႕ဆက္ မင္းဘ၀မွာ အျမဲခ်ဳိျမိန္ပါေစ … ေအာင္ျမင္ပါေစ … တစ္ခါတစ္ရံမွာ ခါးသီးလည္း ေက်ာ္ျဖတ္လိုက္ေပါ့ေလ … ဟိုအရင္အခ်ိန္က ေၾကကြဲျခင္းရဲ႕မ်က္ရည္ … ျမစ္ျပင္က်ယ္မွာေမ်ာ … ပင္လယ္ထိ စီးပါေစ … အားတင္းကာ … ေလွ်ာက္မယ္ …

 

သီခ်င္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္ တိုးတိုးေလး လိုက္ဆိုေနမိသည္ ။ ရွိန္း၏ ေခါင္းေလးကို ဖြဖြေလး ပြတ္ေပးေနမိသည္ ။ ရွိန္းကေတာ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း မ်က္လုံးေလးစင္းကာ တညည္းညည္း တညဴညဴျဖင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေခ်ျပီ ။

 

ငါတို႕ ဘ၀ေတြရဲ႕ အနာဂါတ္ေတြအတြက္ ငါတို႕ေတြ အားတင္းျပီး ေလွ်ာက္ၾကရဦးမွာေပါ့ ရွိန္းရယ္ …

 

(၁၁)

 

ေဖာင္ၾကီး ေအာင္လက္မွတ္ေပးပြဲသည္ လွပခမ္းနားစြာ ျပီးဆုံးခဲ့သည္ ။ က်န္းမာေရး၀န္ၾကီး ေဒါက္တာ ေဖသက္ခင္ ေရာက္လာျပီး မိန္႕ခြန္းေတြေျခြခဲ့ေသးသည္ ။ ထူးခၽြန္ေက်ာင္းသားေတြ ဆုခ်ီးျမွင့္ေတာ့ အမ်ဳိးသားတပ္ခြဲ၁ ကခ်ည္း အကုန္ ဆုရသြားေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဆူဆူ ဆူဆူ ျဖစ္ခဲ့ၾကေသးသည္ ။

 

သြားရမည့္ ေနရာေတြ ထြက္လာေတာ့ ရွိန္းက ျမစ္ၾကီးနားကိုပင္ က်သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမာ္လျမိဳင္ေသေသခ်ာခ်ာ ေလွ်ာက္ထားပါလွ်က္ ဒုတိယ ဦးစားေပးျဖစ္ေသာ ဘားအံကိုသာ က်ေလသည္ ။ က်သည့္ေနရာေတြ သိသည့္အခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလုံး ေဖာင္ၾကီး၏ စာက်က္ခန္းတစ္ျဖစ္လဲ ထမင္းစားခန္းထဲတြင္ ရွိေနၾကေသာအခ်ိန္ျဖစ္သည္ ။

 

သုံးလခြဲေတာင္ ျပည့္ခဲ့ျပီေနာ္ … ရဲရင့္ …

 

ရွိန္းအသံက အားမရွိေတာ့ ။ အခုပဲ ျပိဳလဲက်ေတာ့မည့္ အသံလိုျဖစ္ေနသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွိန္းကို ၾကိဳးစားျပီး ျပံဳးျပလိုက္သည္ ။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္မထူးလွပါ ။ ကၽြန္ေတာ့္အျပံဳးေတြက အားမပါလွ ။

 

ဘားအံနဲ႕ ေမာ္လျမိဳင္က တစ္နာရီေမာင္းရင္ေရာက္တယ္တဲ့ … မင္း အိမ္ ခဏခဏ ျပန္လို႕ရမွာပါ ရဲရင့္ရဲ႕ …

 

အင္း … မင္းကေတာ့ ျမစ္ၾကီးနားသား ျမစ္ၾကီးနားပဲ က်ေတာ့ ေကာင္းလိုက္တာ …

 

ငါ့မွာသာ ေမာ္လျမိဳင္ ဘားအံကို ေလွ်ာက္ခြင့္ရွိခဲ့ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္ … ရဲရင့္ …

 

ရွိန္းရယ္ …

 

ထိုေန႕ကေတာ့ ရွိန္း မ်က္ရည္မက်ခဲ့ပါ ။ ခြဲခြါရမည့္ေန႕တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ စႏိုးစေႏွာင့္ မျဖစ္ေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ဟုဆိုသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ရွိန္း၏ မ်က္ႏွာေလးကို ၀ေအာင္ ၾကည့္ေနမိသည္ ။ ျမန္မာျပည္၏ အထက္ပိုင္းႏွင့္ ေအာက္ပိုင္းတြင္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနၾကရမည့္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ဆုံၾကရပါေတာ့မည္နည္း ။

 

တစ္ႏွစ္ကို တစ္ေခါက္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ … ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႕ခြင့္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္ေနာ္ … ရဲရင့္ …

 

ေတြ႕မွာပါကြာ … ကံၾကမၼာက ငါတို႕ကို လုံးလုံးေတာ့ ပစ္မထားေလာက္ပါဘူး …

 

သည္စကားကို ေျပာျပီးေတာ့ သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ရယ္မိလိုက္ၾကသည္ ။ ဘယ္အခါတြင္မွ ကံၾကမၼာက ဆုံဆည္းခြင့္ေပးေတာ့မည္ကို မသိေတာ့ေသာ လူႏွစ္ေယာက္အေနျဖင့္ တစ္ခါေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကံၾကမၼာကို အတူတူ ဟားတုိက္ရယ္ေမာၾကျခင္းသာ ျဖစ္ပါေပလိမ့္မည္ ။

 

(၁၂)

 

သူႏွင့္ တစ္ခါေလးမွ အတူ ရွိမေနခဲ့ဖူးေသာ ဘားအံျမိဳ႕တြင္ တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနရင္းက သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းေနတတ္ခဲ့သည္ ။ တစ္ခါတုန္းက ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ သူ႕ကို ေမ့ပစ္ဖို႕ ၾကိဳးစားမရခဲ့ေသာအခါ ႏွလုံးသား၏ အမွတ္တရတစ္ခုအေနျဖင့္ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ သိမ္းထားခဲ့ေလသည္ ။

 

ဘာလိုလိုႏွင့္ သူႏွင့္ ခြဲခဲ့သည္မွာပင္ ေျခာက္လေက်ာ္ခဲ့ျပီ ။ သူလည္း သူ႕အလုပ္ႏွင့္ သူ ရွုပ္ေနျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရွုပ္ေနတတ္ခဲ့သည္ ။ နယ္ျမိဳ႕ကေလးမ်ားတြင္ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ေတြ ပင္ပန္းၾကသည္ ။ ဂ်ဴတီေတြ မၾကာခဏဆင္းရသည္ ။ တစ္ခါတစ္ခါ အလုပ္တြင္ စိတ္ႏွစ္ထားလိုက္ေတာ့လည္း သူ႕အေၾကာင္းကို ေမ့ေတ့ေတ့ျဖစ္ခဲ့ရသည္ ။

 

သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ အဆက္အသြယ္ေတြေတာ့ မပ်က္ခဲ့ၾက ။ ဗိုက္ဘာ ၊ ေဖ့စ္ဘုတ္ ၊ ဖုန္း စသည္တို႕သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ခဏတျဖဳတ္ေတာ့ အသံေလးၾကားကာ အလြမ္းေျပေစခဲ့ၾကသည္ ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ေဖ့စ္ဘုတ္က သူ႕ဓါတ္ပုံေလးေတြကို ေငးကာ ကၽြန္ေတာ္ အလြမ္းေျဖတတ္ခဲ့ျပီ ။ တစ္ခါတုန္းက သိပ္ခ်စ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ခြဲခြါခ်ိန္တန္ျပီမို႕ ခြဲခြါခဲ့ၾကရျပီ ။ ထိုခြဲခြါမွုကိုသာေတြးျပီး ၀မ္းနည္းမေနခ်င္ေတာ့ ။ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘ၀တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနသားတက် ရွင္သန္ေနတတ္ခဲ့ျပီပဲေလ ။

 

ဒါေပမယ့္လည္း တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ထိုတစ္ခါတုန္းကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္လြမ္းပါသည္ ။ တစ္ခါတုန္းက ေဖာင္ၾကီး ၊ တစ္ခါတုန္းက ခ်စ္သူ ၊ တစ္ခါတုန္းက တပ္ခြဲ၅အ၀င္ တံတားေလး ၊ တစ္ခါတုန္းက လမ္းအတူေလွ်ာက္ခဲ့ၾကေသာ ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီး ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ထိုတစ္ခါတုန္းကေလးေတြသည္ အလြမ္းေတြ ျဖစ္တည္ဖို႕ အျပင္းအထန္ လွဳံ႕ေဆာ္ေပးတတ္ပါသည္ ။

 

သူႏွင့္ ဖုန္းေျပာျဖစ္တိုင္း တစ္ခါတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတိတ္ေလးေတြဆီကို ျပန္ျပန္ ေရာက္သြားတတ္ၾကသည္ ။ ထိုသို႕ေရာက္သြားတိုင္းလည္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ အတိတ္ဆီသို႕၀ဲပ်ံကာ သူ႕ကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ေထြးဖက္ထားခ်င္မိသည္ ။ တစ္ခါက ကၽြန္ေတာ္ ထိုအေၾကာင္း သူ႕ကို ေျပာျပေတာ့ သူ ဖုန္းထဲတြင္ ငိုခဲ့ပါေသးသည္ ။ မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ထိုထိုေသာ လွပသည့္ တစ္ခါတုန္းက ေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္သက္လုံး ႏွလုံးသားထဲတြင္ ေသာ့ခတ္သိမ္းဆည္းထားခ်င္ပါေသးေတာ့သည္ ။

 

ျပီး … (မင္းခန္႕ႏိုင္)