Oct 20th

စာနာေပးၾကပါ

By မဟူရာေဆာင္း
ေဆာင္းေလး အမ်ားၾကီးမေျပာတတ္ပါဘူး ေဆာင္းခံစားရတာေတြကိုေျပာမို႕ပါ ေဆာင္းေလးကိုယ္.ကိုကိုယ္ ဟိုမိုဆက္ရႈရယ္မွန္းသိတာ ၃ ႏွစ္ေလာက္ေတာ.ရွိပါျပီ ေဆာင္းေလး ရွစ္တန္းႏွစ္ေလာက္ကတည္းကေပါ့ ေဆာင္းေလး ေနပံုထိုင္ပံုက လူတကာက ေဆာင္းေလးကို အေျခာက္ေလးမွန္းသိတယ္ ေဆာင္းေလး ေနပံုထိုင္ပံုက ဘယ္သူ႕ကိုမွမထိခိုက္ေပမယ္. ေဆာင္းေလးမိဘာေတြက ေဆာင္းေလး ကို "ငါတို႔ မင္းကိုေမြးထားတာေယာက္်ားကြ မင္းေၾကာင့္ငါတို. ရွက္တယ္"တဲ့ ေဆာင္းရဲ. ေနပံုထိုင္ပံုေၾကာင့္ လူတကာက ေဆာင္းဆိုရင္ "အေျခာက္ပါကြာ လင္ေတြကိုငမ္းဖို႔ ေလာက္ပဲသိတယ္" ေဆာင္းဆိဳရင္ ဟိုပုတ္ ဒီပုတ္လုပ္ၾကတယ္ မၾကိဳက္လို့ေျပာေတာ့ "အေျခာက္မကမ်ားေစ်းကိုင္ေနတယ္ အရုိးဆူးတယ္ ခ်ီးေပတယ္တဲ့" ေဆာင္းတစ္ေယာက္တည္းမဟုက္ပါဘူး ေဆာင္းတို႔လိုလူတိုင္းကို အထင္ေသးၾကတဲ့စိတ္ေတြလူတိုင္းမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ားရွိတယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆိုလည္း ပစ္ပယ္တာခံရတယ္ အဲ့ေတာ.ေဆာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းရယ္ဆိုလို. လက္ခ်ိဳးေရလို.ရေလာက္ေအာင္ေတာင္မရွိေတာ.ဘူး အိမ္မွာဆိုလည္း အေျပာခံရတယ္" ေယာက္်ားလိုေနပါကြာ ငါေမြးထားတာေယာက္်ားပါ"တဲ့ အဲ့ေေတာ. ေဆာင္းေပ်ာ္တာဆိုလို. ဒီ Website ေလးပဲရွိတယ္ ေဆာင္းလိုခ်င္တာက လူတိုင္းကေဆာင္းတို႔လိုလူတိုင္းကို အေကာင္းမျမင္လဲရတယ္ ေဆာင္းတို႕ကို လူထဲက လူတေယာက္လို႕သာသတ္မွတ္ေပရင္ ေက်နပ္ပါျပီ ေဆာင္းတို႔လဲ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ၾကားက ေခါင္းေပါက္တဲ့လူေတြပါပဲ လူလူခ်င္းအတူတူကို စာနာေပးၾကရင္ ေဆာင္းတို႔လို ဟိုမိုေတြအတြက္အေကာင္းဆံုးပါ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ယခုလို Website ၾကီးတည္ေထာင္ေပးပါေသာ အကိုမ်ားအားလံုးကုိ ေဆာင္းက အရမ္းပဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေဆာင္းတို႔ အားလံုးေမွ်ာ္လင့္တာ ေဆာင္းတို႔လိုလူေတြအတြက္ စာနာေပးဖို႔ပါပဲ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္
Oct 18th

လေရာင္၏ခ်စ္မွတ္တမ္း (ေဒးဗစ္)

By davidmgmg

မနက္ျဖန္နဲ႔ သန္ဘက္ခါ စေန တနဂၤေႏြေန႔မို႔ လေရာင္တို႔ ရံုးပိတ္သည္။ ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့မည္။ ရံုးပိတ္ရက္ေတြေရာက္မွ လေရာင္ ကိုကို႔အိမ္သြားၿပီး ကိုကိုနဲ႔အတူတူ အခ်ိန္ကုန္ေလ့ရွိသည္။ သည္ေန႔ ေသာၾကာေန႔မို႔ ရံုးဆင္းဆင္းခ်င္း အိမ္ကိုမျပန္ေတာ့ပဲ ကိုကို႔အိမ္တန္းသြားမည္။ ကိုကို႔အိမ္မသြားခင္ ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ဖို႔အတြက္ ေစ်းလည္း၀ယ္ရဦးမည္။ ဒါက ေသာၾကာေန႔တိုင္း လေရာင္လုပ္ေနက်အလုပ္။

လေရာင္တို႔ရံုးက ညေန(၄ း၀၀) နာရီမွာ ရံုးဆင္းေသာ္လည္း ေစ်းထဲမွာေတာ့ အသီးအရြက္ေစ်းသည္ေတြက ရွိေနတုန္း။ ကိုကိုနဲ႔ ဘာေတြ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရရင္ေကာင္းမလဲ၊ ကိုကိုက ဘာေတြ ႀကိဳက္တတ္သလဲ စသည္ျဖင့္ စဥ္းစားရတာလည္း တစ္မ်ိဳးၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းသည္။ အသီးအရြက္ေစ်းထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခရမ္းသီးေတြ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေတြ႔ရသျဖင့္ ၀ယ္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ခရမ္းသီးအိုးကပ္ခ်က္ႀကိဳက္သည္။ အထူးသျဖင့္ လေရာင္ရဲ့ လက္ရာကိုမွေပါ့။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြလည္း ေတြ႔ရသျဖင့္ ၀ယ္လိုက္ျပန္သည္။ အိုးး ကိုကိုက ငါးေသတၱာကို ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ခ်က္စားတာကို အရမ္းအရမ္းႀကိဳက္တတ္တာပဲေလ။ ငရုတ္သီးစိမ္းေလးခ်ိဳးဖဲ့ထည့္ၿပီးခ်က္ရင္ စပ္စပ္ေလးမို႔ ထမင္းၿမိန္သည္လို႔ ကိုကိုကဆိုသည္။ ခရမ္းစိမ္းလည္း ၀ယ္လိုက္ျပန္သည္။ ရံုးပိတ္ရက္မွာ ကိုကို႔အိမ္ လေရာင္မရွိစဥ္ ေရခဲေသတၱာထဲ ကိုကိုအလြယ္တကူ အဆင္သင့္ ယူစားႏိုင္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကိုလည္း ၀ယ္လိုက္သည္။ လိုသေလာက္၀ယ္ၿပီး ေစ်းထဲကအထြက္ ၀ယ္ျခမ္းလာသည့္ ပစၥည္းေလးမ်ားကို ဆိုင္ကယ္ဒူးေခါင္းၾကားမွာ ည  ွပ္တာည  ွပ္၊ ေရွ ့ျခင္းထဲ ထည့္တာထည့္ၿပီး စက္ကိုႏႈိးကာ ကိုကို႔ဆီတန္းသြားမည္။

ကိုကိုနဲ႔က တစ္ၿမိဳ ့တစ္နယ္တည္းဆိုေပမဲ့ (၁၂)မိုင္မွ်ေ၀းတာမို႔ ရံုးဖြင့္ရက္ေတြမွာ ကိုကိုနဲ႔မေတြ႔ရ။ ရံုးဖြင့္ရက္ေတြ ျမန္ျမန္ကုန္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းၿပီးမွ ပိတ္ရက္ေတြမွာ ကိုကိုနဲ႔  အတိုးခ်ၿပီးခ်စ္ရသည္။ (၁၂)မိုင္ခရီးဆိုေပမဲ့ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ လမ္းကလည္း ေခ်ာေမြ႔ဆိုေတာ့ နာရီ၀က္မတိုင္မီ ကိုကို႔အိမ္ေရာက္သည္။ မိုးလည္းမေမွာင္ေသး။ ကိုကိုလည္း အလုပ္က ျပန္မလာေသး။ ကိုကို႔အလုပ္က ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔မတူ ကိုရီးယားႏိုင္ငံလိုျဖစ္သည္။ ည(၇ း၃၀) (၈ း၀၀) ေလာက္မွျပန္လာတတ္သည္။ သည္ေတာ့ ကိုကိုျပန္လာလာခ်င္း အဆင္သင့္စားေသာက္ဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္ခ်ိန္ရသည္။

ကိုကို႔အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ထိုးေနက်ေနရာမွာ ေထာက္ ေထာက္ၿပီး ထိုးလိုက္သည္။ ဆိုင္ကယ္ေပၚက ပစၥည္းေတြယူၿပီး စလြယ္သိုင္းလာတဲ့ လြယ္အိတ္ထဲက အိမ္ေသာ့ေလးကို ထုတ္ယူလိုက္ၿပီး ဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုကိုနဲ႔က ေသာ့တစ္ေယာက္တစ္ေခ်ာင္းစီယူထားသည္။ ေသာ့ကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ အိုး အိမ္ကလည္း ရႈပ္ပြလို႔ပါလား။ ဟြန္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ကိုကို။ လူမရွ္ိ ဧည့္မလာတဲ့အိမ္ဆိုၿပီး ပစ္စလက္ခတ္ထားရသလား။ ကုလားထိုင္ကလည္း ေနရာမက်။ အ၀တ္အစားေတြကလည္း ဟိုေပၚေရာက္သည္ေပၚေရာက္။ ေလပန္ကာႀကီးကလည္း လမ္းေပၚမွာ။ တီဗြီေရွ ့က အေခြေတြကလည္း ရႈပ္ပြလို႔။ စားပြဲေပၚမွာလည္း ဖန္ခြက္ေတြက ေမွာက္လိုေမွာက္၊ ေစာင္းလိုေစာင္း။ ဘီယာႀကိဳက္တဲ့ကိုကို ဘီယာဘူးေတြကလည္း လဲလိုလဲ။ တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းပ်င္းရွိလွ်င္ ဘီယာေလးနဲ႔ လက္ဖက္ေလးျမည္းတတ္တာက ကိုကို႔အက်င့္။ လက္ဖက္ခ်ဥ္စပ္ႀကိဳက္တဲ့ ကိုကို႔လုပ္ပံုကလည္း ၾကည့္စမ္း။ လက္ဖက္ပန္းကန္ကို ေဆးမထားဘူး။ လေရာင္သြက္သြက္ေလးပဲ အားလံုးကို ေနရာတက် သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ထားသိုလိုက္သည္။ အ၀တ္အစားေတြကို ေကာက္ယူလိုက္ေတာ့ နံေစာ္ေနသည္။ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ရွိလွ်က္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္အပ်င္းႀကီးတဲ့ကိုကို။ ဒါေပမဲ့ လေရာင္ ေက်နပ္မိသည္။ ျပံဳးလည္း ျပံဳးမိသည္။ ကေလးဆန္လြန္းသည့္ ကိုကို႔လုပ္ပံုေလးေတြကို လေရာင္အရမ္းခ်စ္သည္။ တကယ္ေတာ့လည္း လေရာင္က ကိုကို႔ေ၀ယ်ာ၀စၥေလးေတြ လုပ္ခ်င္သည္ပဲေလ။ 

မေလွ်ာ္ရေသးသည့္ အ၀တ္အစားေတြကို ေမႊေႏွာက္ရွာၿပီး အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ထမင္းခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ျပင္ဆင္ရမည္။ ကိုကိုျပန္လာရင္ အားလံုးအသင့္ျဖစ္ေအာင္ သြက္သြက္ေလးလုပ္လိုက္မည္။

“ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္”

အိမ္ေရွ ့က ဆိုင္ကယ္သံၾကားလိုက္ရသည္။ ကိုကိုျပန္လာၿပီပဲ။လေရာင္အေျပးကေလး သြားႀကိဳလိုက္သည္။ ကိုကိုကလည္း ေသာၾကာေန႔ ရံုးျပန္လာခ်ိန္ဆို လေရာင္ေရာက္ေနမွန္းသိသည္။ ကိုကိုအလုပ္က ျပန္လာၿပီ။ လေရာင္အေျပးကေလးတံခါးကို သြားဖြင့္လိုက္သည္။ ကိုကိုက ဆိုင္ကယ္ေထာက္ကို ေထာက္လိုက္ၿပီး ေရွ ့ျခင္းထဲက လက္ဆြဲအိတ္ကို ထုတ္ယူလိုက္ေတာ့ လေရာင္အေျပးကေလး ကူဆြဲေပးလိုက္သည္။ ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုကို႔မ်က္ႏွာက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပါပဲ။ ဒါဆို ကိုကိုသည္ေန႔ရံုးမွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာေတြ မေတြ႔ခဲ့ဘူးထင္သည္။ ကိုကိုရံုးကျပန္လာေလတိုင္း ကိုကို႔မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးၾကည့္မိတာက လေရာင့္အက်င့္လိုျဖစ္ေနသည္။ ကိုကို႔မ်က္ႏွာပ်က္ေနရင္ ရံုးမွာ အဆင္မေျပတာေတြ၊ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေကာင္းတာေတြ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရလို႔ပဲျဖစ္မည္။ သည္ေတာ့ လေရာင္က အလိုက္တသိနဲ႔ ကိုကို႔ကို ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလးနဲ႔ “ကိုကို ရံုးမွာ ဘယ္လို အဆင္မေျပတာေလးေတြ ေတြ႔ခဲ့လို႔လဲဟင္” လို႔ဆီးေမးၿပီး ကိုကိုက ျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ေျပာျပလိုက္လွ်င္ လေရာင္လည္း စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ၿပီး သုုန္မႈန္ေေနတဲ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာေလး ျပံဳးရႊင္သြားေစရန္အတြက္ေရာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစရန္အတြက္ေရာ အတူတူမွ်ေ၀နားေထာင္ႏွစ္သိပ္ေပးတတ္သည္။ ဒါမွသာ အိမ္ေထာင္၀တၱရားေက်ပြန္မည္ဟု လေရာင္သတ္မွတ္သည္။ ခုေတာ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာ တည္ၾကည္ေနေတာ့ “ကိုကိုသည္ေန႔ရံုးမွာ အဆင္မေျပတာေတြေတြ႔ခဲ့လား” လို႔ ဆီးေမးစရာ မလိုေတာ့ေပ။ ကိုကို႔ကို အစြမ္းကုန္ျပံဳးုျပလိုက္သည္။ ကိုကို႔ပါးေလးကို “ရႊတ္” ကနဲ႔ နမ္းလိုက္သည္။ ကိုကိုကေတာ့ အနမ္းခံရေနက်မို႔ မ်က္ႏွာအမူအယာဘာမွထူးထူးျခားျခားမရွိ။

အိပ္ခန္းေလးထဲ လက္ဆြဲအိတ္ကို ထားေနက် စာၾကည့္စားပြဲေလးေပၚ တင္ထားလိုက္သည္။ ကိုကို႔အေပၚ၀တ္ကို ခၽြတ္ဖို႔ရာအတြက္ ၾကယ္သီးေလးေတြကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္သည္။ လေရာင္၏ လုပ္ပံုက အိမ္ရွင္ဇနီးမယားနဲ႔ပင္တူေတာ့သည္။ ကိုကိုကလည္း လေရာင္ျပဳသမွ် ႏုေနက်မို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးသာေနသည္။ အကၤ ်ီေတြခၽြတ္ၿပီးသြားေတာ့ ကိုကိုက ေအာက္ပိုင္းေတြကိုပါ အကုန္ခၽြတ္လိုက္သည္။

“ကိုကိုေရခ်ိဳးေတာ့မလား”

“ခ်ိဳးမွာေပါ့ခ်စ္ရဲ့”

ကိုကိုက ျပံဳးျပၿပီး လေရာင္ကိုယ္ေလးကို ေပြ႔ဖက္ကာ ခုတင္ေပၚ ဗိုင္းကနဲ႔ ပစ္လွဲလိုက္သည္။ ၿပီးမွ လေရာင္၏ ပါး ႏႈတ္ခမ္း လည္တိုင္တို႔ကို ၾကမ္းတမ္းစြာ နမ္းသည္။

“ကိုကိုကလည္းကြာ၊ ေရခ်ိဳးၿပီးမွ လုပ္စမ္းပါ၊ ေခၽြးနံ႔ေတြနံတယ္”

“အင္းပါခ်စ္ရဲ့၊ ရႊတ္”

လေရာင္လည္း ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးစီးသြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ အ၀တ္အစားေတြ အကုန္ခၽြတ္ၿပီး ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္လိုက္သည္။ သည္လိုအခ်ိန္ ကိုကိုနဲ႔ ေရအတူတူခ်ိဳးခ်င္တာက လေရာင္ရဲ့ ဆႏၵ။ တစ္ခါတေလဆိုရင္ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးစီးသြားေသာ္လည္း ကိုကိုျပန္မလာေသးရင္ ကာယေလ့က်င့္ခန္းေလးလုပ္ရင္း ကိုကိုျပန္အလာကို ေစာင့္သည္။ ၿပီးမွ ကိုကိုျပန္လာမွ ေရပန္းႀကီးေအာက္မွာ ကိုကိုနဲ႔ ေရအတူတူခ်ိဳးသည္။ ကိုကို႔ကိုေခါင္းေလွ်ာ္ေပးသည္။ ဂ်ီးလည္းတြန္းေပးသည္။ ကိုကိုကလည္း လေရာင္ကို ေခါင္းေလွ်ာ္ ဂ်ီးတြန္းေပးသည္။ အေမႊးအမွင္ေလးေတြ ရိတ္သင့္ ရိတ္ေပးသည္။ ဒါက ကိုကိုနဲ႔အတူတူရွိခ်ိန္တိုင္း ျပဳလုပ္ေနက်အလုပ္။

ေရခ်ိဳးၿပီးသြားေတာ့ ပု၀ါေလးတစ္ခုကို မွ်သံုးၿပီး ေရေတြ သုတ္လိုက္ၾကသည္။ ကိုကိုက အလွအပသိပ္ႀကိဳက္သည္။ေရခ်ိဳးၿပီးခ်ိန္တိုင္း လိုးရွင္းကို ကိုယ္အႏွံ႔လိမ္းတတ္သည္။ သည္ေတာ့ ကိုကို႔ေ၀ယ်ာ၀စၥမွန္သမွ်လုပ္ေပးခ်င္သည့္ လေရာင္က ကူလိမ္းေပးသည္။ ကိုကိုက အရြယ္မတိုင္မီ အိုမင္းရင့္ေရာ္မလာေစဖို႔၊ အေရးေၾကာင္းေတြ ေပၚမလာေစဖို႔ ေနာက္ဆံုးေပၚ အလွကုန္ပစၥည္းေတြ ၀ယ္ထားတတ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ထင္သည္ ကိုကိုက လေရာင္ထက္ (၅)ႏွစ္ႀကီးေသာ္လည္း လေရာင္ႏွင့္ ရြယ္တူဟု ထင္ရသည္။ အသားျဖဴၿပီး ငယ္ရုပ္ေပါက္တာေၾကာင့္လည္းပါမည္။ လေရာင္ကေတာ့ အသားညိဳသူေပါ့။ ကိုကို႔ထက္ (၂)မေလာက္ အရပ္ပိုရွည္ၿပီး လူေကာင္ထြားသည္။ ၾကြက္သားေတြကလည္း ကိုကို႔ထက္ထြားက်ိဳင္းသည္။ လေရာင္ကေတာ့ လိုးရွင္းမွန္မွန္လူးေပမဲ့ အေရးေၾကာင္းေတြ ေပၚလာမွာကိုေတာ့ မစိုးရိမ္မိ။ လူမွန္ရင္ အခ်ိန္တန္ အိုမင္းမည္မွာ အမွန္။ သည့္ေၾကာင့္ ေနၿမဲအတိုင္းေနသည္။ ကိုယ္က လွလွ မလွလွ လေရာင္ေဘးမွာ ကိုကိုရွိေနရင္ ျပည့္စံုၿပီ။

“ထမင္းပြဲျပင္လိုက္ရေတာ့မလားကိုကို”

“အင္း”

လေရာင္သြက္သြက္ေလးပဲ ထမင္းပြဲျပင္ေပးလိုက္သည္။ ကိုကိုလာထိုင္သည္။ ကိုကိုက ထမင္းမစားမီ ဘီယာတစ္က်ိဳက္ႏွစ္က်ိဳက္ ေသာက္တတ္သည္။ လေရာင္ကလည္း အလိုက္သတိ ဘီယာဘူးေလး ေရခဲေသတၱာထဲက ယူၿပီး ကိုကို႔ေဘးနားခ်ထားသည္။လေရာင္လည္း ဘီယာေသာက္ေပမဲ့ ထမင္းမစားမီ မေသာက္တတ္။ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားတြင္ ကိုကိုနဲ႔ အတူတူလည္ရရင္ မူးေနေအာင္ေသာက္တတ္သည္။ မူးေနသည့္အရွိန္ႏွင့္ ကိုကို႔ကို နမ္းရတာက အင္မတန္အရသာရွိလွသည္။

“အိုး ငါးေသတၱာပါလား၊ ျမင္လိုက္ရံုနဲ႔ စားခ်င္စဖြယ္ကြာ”

“မ်ားမ်ားစားကိုကို၊ ေရာ့”

ကိုကိုက ခ်ိဳးဖဲ့ထည့္ထားေသာ ငရုတ္သီးဖတ္မ်ားကိုလည္း ႀကိဳက္တတ္သျဖင့္ လေရာင္က ေရြးၿပီးထည့္ေပးသည္။

“ရံုးဖြင့္တဲ့ေန႔ေတြဆို ခ်စ္လက္ရာကို သိပ္လြမ္းတယ္သိလား”

“အင္းပါ၊ ကိုကို႔လက္ရာကလည္း ေကာင္းရဲ့သားနဲ႔”

“ကိုကို႔လက္ရာဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ကိုကိုကေတာ့ ခ်စ္လက္ရာကိုပဲ စားခ်င္တာ”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ အပ်င္းႀကီးရဲ့၊ ဟြန္း ခ်စ္ကို ခ်က္ေကၽြးရမွာပ်င္းတိုင္း သူမ်ားလက္ရာစားခ်င္တယ္ေျပာေန”

လေရာင္ေျပာတာမွန္ေနေတာ့ ကိုကိုက တဟားဟားရယ္ေနသည္။

“ဒါနဲ႔ကိုကို ထမင္းစားၿပီးရင္ ဘယ္သြားမလဲ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေအးေအးလူလူထိုင္ၾကမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကမလား”

“ဘယ္မွမသြားခ်င္ဘူး၊ ေစာေစာအိပ္မယ္၊ အလုပ္ထဲမွာ ပင္ပန္းသလိုပဲ၊ ဇက္ေၾကာေတြတက္တယ္”

“အင္း အင္း၊ ရႈေဆးဘူးေကာေဆာင္ထားရဲ့လား”

“ေဆာင္ပါတယ္ခ်စ္ရ”

“အားေဆးေကာ မွန္မွန္ေသာက္ဦး”

“အင္းပါ”

ညစာစားေသာက္အၿပီး လေရာင္ထမင္းစားပြဲသိမ္းလိုက္၊ ပန္းကန္မ်ားကို ေဆးေၾကာလိုက္သည္။

လက္သုတ္အၿပီး ကိုကို႔အခန္းထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုက ခုတင္ေပၚမွာ ကားကားႀကီး ေမွာက္ေနသည္။ ကိုကိုသိပ္ပင္ပန္းေနတဲ့ပံုပဲ။ အိပ္ပါေစ။

လေရာင္ကေတာ့ စလြယ္သိုင္းလာခဲ့ေသာ လြယ္အိတ္ေလးထဲက စတစ္ေလးကို ထုတ္ယူလိုက္ၿပီး ကိုကို႔လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ မၿပီးေသးသည့္ ၀တၳဳေလးတစ္ပုဒ္ကို လက္စသတ္လိုက္ဦးမည္။ လေရာင္က ၀ါသနာေၾကာင့္ စာေပအနည္းအက်ဥ္းေရးသည္။ ကိုကိုကလည္း လေရာင္စာေရးသည္ကုုိအားေပးသည္။ တကယ္ေတာ့ ကိုကိုက အလုပ္ေကာင္းသည္။ လစာလည္းေကာင္းသည္။ ကိုကို႔လုပ္စာေလးနဲ႔ လေ၇ာင္ေကာ ကိုကိုပါ စားေသာက္ႏိုင္သည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကိုကိုက လေရာင္ကို အလုပ္ကထြက္ေစၿပီး ကုိကုိ႔ေဘးမွာေနၿပီး ေအးေအးလူလူစာေရးေနေစခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ လေရာင္သည္ အလုပ္ကို မစြန္ႊလႊတ္ခဲ့။ လေရာင္အလုပ္က သက္သာသည္။ အလုပ္က သိပ္ပါးသည္။ အခ်ိန္တိုင္းလိုလိုအားေနတတ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ စာေရးဖို႔အခ်ိန္ရသည္။ လေရာင္၏လစာကို လေရာင္၏မိဘမ်ားအတြက္ ေထာက္ပံ႔သည္။ ကိုကို႔အတြက္ လက္ေဆာင္ေလးေတြလည္း ၀ယ္ေပးတတ္သည္။ လစာလည္းရ စာေရးဖို႔ အခ်ိန္လည္း ရတာေၾကာင့္ အလုပ္ကိုမစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ရံုးကကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ရံုးခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိရွိစာရးၿပီး လက္စမသတ္ရေသးလွ်င္ စတစ္ေလးနဲ႔ကူးယူၿပီး ကိုကို႔လက္ေတာ့ပ္ေလးနဲ႔ အဆံုးသတ္ေလ့ရွိသည္။ ေရးၿပီးစာမ်ားကို Myanmar LGBT Society Website ႏွင့္ ေဖ့ဘုတ္တို႔မွာတင္သည္။ လေရာင္၏စာမ်ားကို ႀကိဳက္ေသာ ပရိသတ္အခ်ိဳ ့လည္း ရွိသည္။ မႀကိဳက္ေသာ ပရိသတ္မ်ားလည္း ရွိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လေရာင္ကေတာ့ ၀ါသနာပါေသာေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာသည့္အတိုင္း ေရးသြားမည္ျဖစ္သည္။

ကိုကို႔ကိုေက်ာေပးၿပီး လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ကလိေတာ့ ကိုကိုက ေနာက္ကေန လေရာင္ကုိယ္ေလးကို ဆြဲယူၿပီး ခုတင္ထက္ ပက္လက္အေနအထားရွိေနေစလိုက္သည္။ ကိုကိုက အေပၚကေန လေရာင္ကိုယ္ေလးကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ျခယ္လွယ္ေလေတာ့သည္။ လေရာင္ကလည္း ကိုကိုျပဳသမွ်ႏုသည္။ ကိုကို႔ဆႏၵမွန္လွ်င္ လေရာင္ဘယ္ေတာ့မွ ညည္းညဴေလ့မရွိ။ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပါပဲ။ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ပါပဲ။

(>#@?#@/<./.@#$%^&*(*7645#4%^$)

ကိုကိုကေမာေမာနဲ႔ မ်က္လံုးေတြ ေမွးစင္းေနသည္။ မလႈပ္မရွားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၿငိမ္သက္ေနသည့္ ကိုကို႔ေၾကာင့္ လေရာင္ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ၿပီးမွ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ကလိလိုက္ျပန္သည္။

“ခ်စ္”

ေနာက္ကေန ကိုကိုကေခၚလိုက္ေတာ့ လေရာင္လွည့္ၾကည့္ရင္း ထူးလိုက္သည္။

“ဟင္”

“ခ်စ္ကလည္း ေန႔ေန႔ညညရွိသရ်္ စာေတြပဲေရးေနေတာ့မွာလား၊ ပ်င္းေနမဲ့ ကိုကို႔ကိုလည္း ထည့္ေတြးပါဦး၊ ကိုကိုနဲ႔ အပ်င္းေျပစကားေလးဘာေလးေျပာပါဦး”

“ေၾသာ္၊ ဘာေျပာရရင္ ေကာင္းမလဲ”

လေရာင္ကလည္း ကိုကိုမပ်င္းေစရန္ စကားစတစ္ခုခုရွာၿပီး ကိုကို႔ကိုေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ေပးတတ္သည္။

“ခ်စ္ အခု ဘာ၀တၳဳေတြေရးေနတာလဲ၊ ကိုကိုက စာဖတ္ပ်င္းေပမဲ့ သည္ေန႔ေတာ့ ခ်စ္စာ တစ္ပုဒ္ေလာက္ဖတ္လိုက္ဦးမယ္၊ ဘယ္၀တၳဳကို ပရိသတ္ေတြ အႀကိဳက္ဆံုးလဲ”

“အိုး ဟုတ္သားပဲ အခုမွပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္၊ ခ်စ္အခု ေရးေနတဲ့၀တၳဳက အျခားမဟုတ္ဘူး၊ ခ်စ္နဲ႔ ကိုကို႔အေၾကာင္းေရးေနတာ၊ လိုအပ္တာေလးေတြ ကိုကို႔ကိုေမးရမယ္”

“ဟုတ္လား”

“ေခါင္းစဥ္ေလးနာမည္က “လေရာင္၏ခ်စ္မွတ္တမ္း” တဲ့”

“အိုး သိပ္လွတဲ့ နာမည္ေလးပါလား၊ ကိုကိုက အဲ့ဇာတ္လမ္းထဲမွာ လူေခ်ာေလေတာ့ ဟုတ္ရဲ့လား”

“အိုး ဟုတ္သမွသိပ္ဟုတ္၊ သူမ်ားေတြ အျမင္မွာေတာ့ ကိုကိုက ရုပ္ဆိုးဆိုးႀကီးအျဖစ္သရုပ္ေဆာင္ထားတယ္”

“ခ်စ္ေနာ္၊ ကိုကို႔မ်က္ႏွာက သည္ေလာက္ႏုၿပီး ေခ်ာတာကို”

“ဟဲ ဟဲ ခ်စ္ရဲ့အျမင္မွာေတာ့ ကိုကိုက နတ္သားေလးေပါ့ကိုကိုရ”

ကိုကိုက ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္ၿပီး “ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ”

“၀တၳဳက အေတာ္ေလးေတာ့ ေရးၿပီးသြားၿပီ၊ ကိုကိုမွန္းၾကည့္စမ္း၊ ကိုကိုနဲ႔ ခ်စ္အေၾကာင္းေလးဆိုေတာ့ ဇာတ္လမ္းကို ဘယ္လိုေလးက စတယ္လို႔ ထင္လဲ”

“အင္း ဘယ္လိုေလးစလဲဆိုေတာ့ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္သြားၾကတာက စရမွာေပါ့”

“အို ဘယ္က ခ်စ္ကေတာ့ ကိုကို႔မ်က္ႏွာေလးကို မျမင္ခင္ ကုိကို႔အေၾကာင္းေလးေတြ ၾကားလိုက္ရကတည္းက ခ်စ္ခဲ့ရတာပါေနာ္”

“ဟုတ္ပါၿပီ၊ ကိုကို႔ကို ဖတ္ျပပါဦး”

“အင္း ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေနာ္၊ လေရာင္၏ခ်စ္မွတ္တမ္း

သူငယ္ခ်င္းေဇာ္လင္းက ေျပာလာသည္…………

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သူငယ္ခ်င္းေဇာ္လင္းက ေျပာလာသည္။

 “ငါတို႔ဆီမွာ ၀ါဆိုပြဲရွိတယ္သိလား၊ လႊတ္ကိုစည္ကားတာကြ၊ မင္းရာဇာတို႔ ပိုိပိုတို႔ သီခ်င္းဆိုၾကမွာ”

ေဇာ္လင္းက ႏႈတ္ခမ္းမွာ ထမင္းလံုးေပေပနဲ႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ လေရာင္ေအာ္ခ်လိုက္သည္။

“ထမင္းစားတာ လူႀကီးႀကီးဆန္ဆန္စားစမ္းပါ၊ ပါးစပ္မွာ ဘာလို႔ ထမင္းလံုးေတြက ေပေနရတာတုန္း”

ေဇာ္လင္းက ထမင္းစားရင္ ကေလးဆန္လြန္းသည္။ ပါးစပ္မွာ ထမင္းလံုးေတြ ခဏခဏေပတတ္သည္။ ထမင္းလံုးေတြ ေပေနရင္ လေရာင္က ရြံစရာႀကီးဟု ျမင္တတ္သည္။ ေဇာ္လင္းႏႈတ္ခမ္းမွာ ထမင္းလံုးေတြ ေပေနတာျမင္တိုင္း ေဇာ္လင္းမ်က္ႏွာကို မၾကည့္မိေအာင္ ထိန္းရသည္။ ၿပီး ေဇာ္လင္းက ထမင္းလံုးေတြ ေပေနေသာ ဇြန္းနဲ႔ ဟင္းကို ႏႈိက္တတ္သည္။ ထမင္းလံုးေတြ ေဇာ္လင္းခပ္ယူတဲ့ ဟင္းခြက္ထဲတြင္ ကပ္က်န္ေနတတ္သည္။ ထိုသို႔ ထမင္းလံုးေတြ က်န္ေနေသာ ဟင္းေတြကို လေရာင္လံုး၀ စားခ်င္စိတ္မရွိ။ ရြံတတ္လြန္းသျဖင့္ ထမင္းကိုပင္ ဆက္မစားခ်င္ေတာ့။ အိေျႏၵနဲ႔ မစားတတ္သည့္ ေဇာ္လင္းကို လေရာင္ ခဏခဏေဒါသထြက္ရသည္။

“ေစ်းေတြေကာ ပါတယ္၊ ၀ယ္စရာေတြလည္း စံုမွစံုပဲ”

“အဲ့သည္ေတာ့ ငါက ဘာလုပ္ရမွာလဲ”

“ဟြန္း မင္းကိုေခၚခ်င္လို႔ေပါ့”

“မလိုက္ခ်င္ပါဘူး၊ ပိုက္ဆံကုန္တာပဲအဖတ္တင္တယ္၊ ဟိုက်ရင္ မင္းလိုကပ္ေစးနည္းကို ငါကပဲ ၀ယ္ေကၽြးရမွာနဲ႔ ငါ့ပိုက္ဆံေျပာင္မွာပဲမဟုတ္လား”

“ဟိုက်၀ယ္မစားပါဘူးကြ၊ ထမင္းကို ငါ့အိမ္မွာစားေလ၊ မင္းလာမယ္ဆိုရင္ ငါ၀က္သားေရာ ၾကက္သားေရာ အစံုခ်က္ထားမယ္”

“ဘာ မင္းလို ကပ္ေစးနည္းက”

“ငါ့ကို ကပ္ေစးနည္းလို႔ ေျပာတာငါ မႀကိဳက္ဘူးသိလား၊ ငါ ကပ္ေစးနည္းသလား မနည္းဘူးလား ငါ့အိမလာၾကည့္ရင္ သိရလိမ့္မယ္”

“ေအး အဲ့ဒါ မင္းေျပာတာေနာ္၊ မင္းေျပာသလို ၀က္သားေရာ ၾကက္သားေရာ မပါရင္ ကပ္ေစးနည္းလို႔ ေျပာမွာပဲ”

“စိတ္ခ်စမ္းပါ၊ အဲ့သည္ပြဲက်ရင္ မင္းသိပ္ေပ်ာ္သြားေစရမယ္၊ မင္းႏွစ္တိုင္း လာခ်င္သြားေစရမယ္”

“ပိုေနလိုက္တာ”

“မပိုပါဘူး၊ အဲၿပီးေတာ့ အဲပြဲမွာ အေျခာက္မေတြေကာ အရမ္းေပါတာ”

“ဟုတ္လား၊ ငါ အေျခာက္မေတြနဲ႔ စကားေျပာခ်င္တယ္၊ သူငယ္ခ်င္းဖြဲ႔ခ်င္လုိက္တာ”

“ဖြဲ႔ေနေပါ့၊ ဟိုက မင့္ကို ဆြဲစိလိုက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ”

“စိစိကြာ၊ ငါက အထိအေတြ႔ေတြကိုလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္ကြ”

လေရာင္နဲ႔ ေဇာ္လင္းတို႔က စက္ရံုတစ္ရံုထဲမွာ အလုပ္အတူတူလုပ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အပိုင္းခ်င္းေတာ့ မတူၾက။ ထမင္းစားနားခ်ိန္ဆိုရင္ ထမင္းအတူတူစားျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက တစ္ၿမိဳ ႔တစ္နယ္တည္းဆိုေပမဲ့ (၁၂)မိုင္မွ်ေ၀းသည္။ စက္ရံုက လေရာင္တို႔ ရြာနဲ႔နဲ႔နီးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေဆာင္တြင္မေနပဲ ရံုးႏွင့္အိမ္သို႔ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ေန႔တိုင္း အသြားအျပန္လုပ္သည္။ ေဇာ္လင္းကေတာ့ (၁၂)မိုင္ေ၀းသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေဇာ္လင္းသည္ စက္ရံုကေပးေသာ အေဆာင္တြင္ မေနပဲ ေန႔တိုင္းစက္ရံုနဲ႔အိမ္သို႔ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ အသြားအျပန္လုပ္သည္။ ေဇာ္လင္းတို႔က ကမၼစံျပရြာဆိုေသာ ရြာႀကီးႀကီးျဖစ္သည္။ ရြာဆိုေပမဲ့ လေရာင္တို႔၏ ၿမိဳင္ၿမိဳ ့ထက္ ပိုက်ယ္သည္။ ေစ်းသည္လည္း ၿမိဳင္ၿမိဳ ့ထက္ ပိုက်ယ္သည္။ စံုလည္း စံုလင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၀ါဆိုလတြင္ က်င္းပေသာ ၀ါဆိုပြဲသည္ အလြန္စည္ကားသည္ဟု ေက်ာ္ၾကားသည္။ သို႔ေသာ္ ေဇာ္လင္းတို႔ ရြာသို႔ေတာ့ လေရာင္မေရာက္ဖူးေသး။ ေစ်းသြားတိုင္း (၈)မိုင္သာ ေ၀းေသာ ၿမိဳင္ၿမိဳ ့သို႔သာ သြားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

“ငါကေတာ့ အေျခာက္မေတြ မႀကိဳက္ဘူး၊ ေကာင္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြမွ ႀကိဳက္တာ၊ ေကာင္ေခ်ာေလးေတြကို ငမ္းမယ္ကြာ”

“မင္းက ႏွာဘူးပဲ”

ေျပာသာေျပာရသည္။ တကယ္လည္း လေရာင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေကာင္ေခ်ာေလးေတြ ျမင္ရင္ ငမ္းတတ္သည္။ ေကာင္ေခ်ာေလးေတြ အေၾကာင္း ၾကားလိုက္ရင္ အလြန္စိတ္၀င္တစားျဖစ္ျဖစ္သြားရသည္။

“မင္းဆိုရင္ ငါ့ထက္ေတာင္ ငမ္းမွာ ျမင္ေယာင္ေသးကြာ”

“ငါကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ငမ္းခ်င္ ငမ္းခ်င္ သိကၡာေတာ့ အက်မခံဘူးကြ၊ ေျပာ ဘယ္ေန႔တုန္း”

“သန္ဘက္ခါည”

“အိုေက ငါလာမယ္၊ ေစာင့္ေန”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လျပည့္ညမို႔ လမင္းႀကီးက ထိန္ထိန္သာေနသည္။…..

ေဇာ္လင္းတို႔အိမ္မွာ ညစာစားလိုက္ၾကသည္။ ဘုရားပြဲက ေဇာ္လင္းတို႔အိမ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းလွ။ ေဇာ္လင္းရဲ့ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ သြားျဖစ္ၾကသည္။ က်ယ္ေျပာလွေသာ ေခ်ာင္းရိုးႀကီးကို အရင္ဆံုး ျဖတ္ေမာင္းသြားရသည္။ မိုးေခါင္ေနတာမို႔ ေခ်ာင္းမွာေရမရွိ။ လေရာင္ေအာက္မွာ ေခ်ာင္းသဲေတြ ေဖြးေဖြးျဖဴေနသည္။ ေခ်ာင္းသဲေတြနဲ႔မို႔ ေဇာ္လင္းရဲ့ဆိုင္ကယ္က မရုန္းႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။ လေရာင္လည္း ဆိုင္ကယ္ေပၚက ဆင္းၿပီး ေနာက္ကေနတြန္းေပးလိုက္သည္။ လမ္းမွာ ပြဲသြားပြဲလာ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ား ေျခက်င္တစ္ဖံု၊ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္တစ္ဖံု၊ ကားျဖင့္တစ္ဖံု ဥဒဟိုသြားလာလႈပ္ရွားေနၾကသည္။ ဖုန္လံုးမ်ားလည္း တေထာင္းေထာင္းထေနသည္။ မ်ားျပားျပည့္လွ်ံေနေသာလူေတြကုိ ျမင္လိုက္ရေတာ့ လေရာင္ေပ်ာ္သြားရသည္။ လေရာင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ခုလို လူစည္ကားတဲ့ ပြဲညေတြဆို သိပ္ေပ်ာ္တတ္တာကလား။

ေဇာ္လင္းက ဆိုင္ကယ္အား အပ္ဆိုင္တြင္ အပ္လိုက္သည္။

“လူေတြ သည္ေလာက္မ်ားလိမ့္မယ္လို႔ ငါတကယ္မထင္မိဘူး”

“အဲ့ဒါေျပာတာေပါ့၊ မင္းက ငါတို႔ရြာကို အထင္ေသးဖို႔ပဲသိတယ္၊ မင္းတို႔ ၿမိဳင္ၿမိဳ ့က အလကားပဲ၊ ၿမိဳ ့ျဖစ္ၿပီး သည္ေလာက္စည္ကားတဲ့ပြဲမရွိဘူး”

“သည္ေလာက္မစည္ကားေပမဲ့ ေကာင္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြေတာ့ ေပါပါတယ္ကြ၊ သည္မွာဆို တစ္ေယာက္မွေခ်ာေခ်ာေလးေတြ မေတြ႔ေသးဘူး၊ ပံုစံေတြကလည္း ေတာပံုႀကီးေတြ၊ ေကာင္ေလးေတြကလည္း ၾကည့္စမ္းပါ အရပ္ေတြက ပုပုျပတ္ျပတ္၊ ဘာလုပ္မွာတုန္းကြာ”

“မင္းက လာလာရင္ ငမ္းဖို႔ပဲ၊ ကဲလာ ဘုရားသြားဖူးၾကရေအာင္”

“ေနပါဦးကြ၊ ငါည  ွပ္ဖိနပ္ႀကီးစီးလာရတာရွက္တယ္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီႀကီးနဲ႔ ည  ွပ္ဖိနပ္ႀကီးက မလိုက္ပါဘူးကြာ၊ ဖိနပ္သြား၀ယ္ၾကမယ္”

“ေအးလာ”

ပြဲေစ်းထဲ လွည့္လည္ရင္း ဖိနပ္ဆိုင္ဘက္သို႔ေရာက္သြားသည္။ ဖိနပ္ေတြက ထင္သေလာက္မလွသျဖင့္ လေရာင္အေတာ္ေလးေရြးေနရသည္။

“လွတာလည္း မေတြ႔ဘူးကြာ”

“မင္းက ဂ်ီးမ်ားလြန္းတယ္”

ဖိနပ္ေတြက သိပ္မလွေပမဲ့ ည  ွပ္ဖိနပ္ထက္ေတာ့ သာတာေပါ့ဆိုၿပီး တစ္ရံကိုေရြးလိုက္သည္။

“ဟိုဟာေလးေပးပါ”

ဆိုေတာ့ အေရာင္းအေဒၚႀကီးက ခ်ိတ္ျဖင့္ ျဖဳတ္ယူေပးလိုက္သည္။

“လွရဲ့လား သည္ဟာေလး”

“မင္းလွတယ္ျမင္ရင္ လွတယ္ေပါ့”

“ဘယ္ေစ်းလဲဗ်”

“တစ္ေသာင္းႏွစ္ေထာင္ပါ”

“ဗ်ာ၊ ေစ်းႀကီးလိုက္တာ၊ ေလွ်ာ့ေပးပါဦး၊ သံုးေထာင္နဲ႔ေပးပါလား”

“အလို ဘယ္က အဲ့ေလာက္ႀကီးေတာ့ မေလွ်ာ့ႏိုင္ပါဘူး”

“အေဒၚကလည္းဗ်ာ၊ ဖိနပ္က လွလည္းမလွပဲနဲ႔ ေစ်းကႀကီးတယ္”

“ဒါေလးယူလိုက္ပါလား၊ ရွစ္ေထာင္ေပးရတာ၊ သံုးေထာင္နဲ႔ ေပးလိုက္မယ္”

“အာ အဲ့ဒါႀကီးက ပိုေတာင္မလွဘူး၊ သည္ဟာကိုပဲ ရွစ္ေထာင္နဲ႔ေပးေတာ့”

“ဟင္းး ေအးပါ ေအးပါ၊ ယူသြား”

လေရာင္က စီးၾကည့္လိုက္သည္။ ကြက္တိပဲျဖစ္သြားသည္။

“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လိုက္လားအေဒၚ”

“လိုက္ပါ့လွပါ့၊ မင္းသားေလးနဲ႔ေတာင္တူေသး”

ေငြရွင္းလိုက္သည္။ ေဇာ္လင္းကေျပာလာသည္။

“မင္းေစ်းဆစ္ပံုနဲ႔ေတာ့ ငါေတာင္လန္႔တယ္”

“မင္းဘာသိလို႔တုန္း၊ ေစ်းသည္ေတြဟာ ေစ်းမ်ားမ်ားဆစ္မယ္မွန္းသိလို႔ ဆစ္မယ္ထင္သေလာက္ေစ်းတက္ထားတာကြ၊ မင္းလိုက်ပ္မျပည့္တဲ့ေကာင္ေတြကေတာ့ ဘယ္သိမွာတုန္း”

“မင္းသာက်ပ္မျပည့္တာပါကြာ”

“မင္းသာမျပည့္တာ”

“ကဲ လာ၊ ဘုရားသြားဖူးမယ္၊ ခုလိုပြဲကိုလာရင္ ဘုရားကို အရင္ဆံုးတက္ဖူးမွ ေတာ္ကာက်မွာ”

ဘုရားဖူးဖို႔ရာအတြက္ ေလွကားကို တက္မယ္လုပ္ေတာ့ ေကာင္မေလးငယ္ငယ္ေလးက .

“ဟိတ္ အစ္ကိုတို႔ ဖိနပ္ေတြကို ဘုရားေပၚယူမသြားရဘူးေလ၊ ေရာ့ ေဟာသည္လက္မွတ္ေလးယူသြား၊ ဖိနပ္ေတြကို ညီမေလးဆီ အပ္ထားလိုက္၊ စိတ္ခ်ရတယ္၊ တစ္ရံတစ္ရာပဲက်တယ္”

ေတာ္ေတာ္လူလည္က်တဲ့ကေလးမ။ ပိုက္ဆံလိုခ်င္တိုင္း လက္မွတ္ေလးအတင္းထိုးထည့္ေပးလိုက္တာမ်ား..။ သူမေလးရဲ့ ေဘးမွာ တျခားသူေတြ အပ္ထားသည့္ ဖိနပ္ေတြလည္း အစီအရီရွိေနတာေၾကာင့္ လေရာင္တို႔လည္း အပ္လိုက္သည္။ ဘုရားေပၚေရာက္ေတာ့ ဘုရားဖူးေတြ တိုးက်ိတ္ေနသည္။ ဖေယာင္းတိုင္မ်ား၊ ပန္းမ်ား၊ မီးေမႊးတိုင္မ်ားနဲ႔ ထြန္းညိ  ွပူေဇာ္ေနၾကသည္။ မီးေမႊးတိုင္နဲ႔ေတြ ထံုအီေနသည္။ လေရာင္တို႔လည္း ဒူးတုပ္ၿပီး ၀တ္ခ်လိုက္သည္။

“အရွင္ဘုရားအား က်္သို႔ ဖူးေမွ်ာ္ရေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ နိဗ္ဗာန္ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ရပါလို၏”

လေရာင္ဆုေတာင္းလိုက္သည္။ အိတ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံ တစ္ေထာင္ထုတ္ၿပီး အလွဴေငြထည့္ပံုးထဲထည့္လိုက္သည္။ ဘုရားဖူးဆုေတာင္း၀တ္ျပဳေနသူေတြထဲမွာ အရြယ္ေရာက္စ မိန္းကေလးေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုမိန္းကေလးေတြက လေရာင္အား ေခ်ာေမာလြန္းလို႔ထင္ရဲ့။ လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္လုပ္ေနၾကသည္။ တခ်ိဳ ့ကေတာ့ ျပံဳးတံ႔ုတံ႔ုနဲ႔။ လေရာင္လည္း ကိုယ့္ကိုၾကည့္ေနၾကေလေတာ့ ျပံဳးလိုက္ခ်င္မိသည္။ လေရာင့္အျပံဳးကို ထိုမိန္းကေလးေတြ ရိပ္မိသြားမွာ စိုးသျဖင့္ မ်ိဳသိပ္ထားလိုက္ရသည္။

“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို မၾကည့္ၾကပါနဲ႔လားဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္လည္း မ၀င္စားၾကပါနဲ႔၊ ရုပ္ရွင္ထဲကလို လူတစ္ေယာက္ကို ခုလိုဘုရားပြဲမွာ ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္သြားၾကတာမ်ိဳး မျဖစ္ၾကပါနဲ႔၊ ဘာေၾကာင့္ဆို သင္တို႔ကို ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ဘယ္ေတာ့မွာ ျပန္ခ်စ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေငးၾကပါနဲ႔”

လေရာင္စိတ္ထဲက ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ မိန္းကေလးေတြကို စိတ္မ၀င္စားသည့္ ေဂးတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိတဲ့ မိန္းကေလးေတြ လေရာင္ စာနာသနားမိသည္။ ေဇာ္လင္းက ေျပာလာသည္။

“တို႔ပခုကၠဴနယ္မွာ ….ေရႊမုေဌာကိုးဆူတည္ရွိတယ္ေလ၊ သည္ဘုရားလည္း တစ္ဆူအပါအ၀င္ေပါ့”

“ေၾသာ္ အင္းး”

“ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရဲ့ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ေတြတည္ရွိတယ္၊ အင္မတန္တန္ခိုးၾကီးတယ္”

“အင္း အင္း”

“ကဲ ေလွ်ာက္ပတ္ႀကည့္ဦးမလား”

“ေကာင္းသားပဲ”

ဘုရားပတ္ပတ္လည္အား ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း မီးေတြက မွိန္လြန္းေနတာေၾကာင့္ ရိုက္လို႔မရခဲ့။ ဘုရာဖူးအၿပီး ေအာက္ထပ္ဆင္းကာ ဖိနပ္ေရြးလိုက္ၾကသည္။

“ဘယ္သြားခ်င္ေသးလဲဟင္”

“ေစ်းထဲပဲသြားၾကရေအာင္ကြာ၊ ေစ်း၀ယ္ပစၥည္းေတြ ေငးရတာက အရသာရွိပါတယ္ကြာ”

“အိုေက”

ေစ်းထဲ ဟိုဟိုသည္သည္ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ေတာ့ အတြင္းခံလွလွေလးေတြ႔သျဖင့္ လေရာင္ရပ္လိုက္မိသည္။

“ဟာ အတြင္းခံေလးေတြ လွလိုက္တာ၊ မင္းေကာ ၀ယ္ဦးမလားေဇာ္လင္း”

“ဟာ ကေလး၀တ္ႀကီး၊ ငါနဲ႔ မကိုက္ပါဘူးကြာ”

“ဘယ္ကကေလး၀တ္ရမွာလဲ၊ ငါနဲ႔ဆိုအကိုက္ပဲ၊ မင့္ဖင္ႀကီးကသာ အဆီေတြနဲ႔ ႀကီးေနတာ”

တကယ္လည္း ေဇာ္လင္းက တင္ႀကီးသည္။ လူကလည္း ၀ၿပီး ပုေနသည္။ အသားလည္းမည္းသည္။ သူ႔မွာေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီလွလွေလးေတြ မ၀တ္ရ။

“ဘယ္ေလာက္က်လဲညီေလး”

“(၅၀၀)ပါအစ္ကို”

“အိုး ေစ်းခ်ိဳလွေခ်လား”

ေဇာ္လင္းဘက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ၿပီး

“ခ်စ္သူသာရွိရင္ ခ်စ္သူနဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ဖို႔ ၀ယ္ရမွာကြာ ဟဲဟဲ”

အတြင္းခံေလးေတြက ဆင္တူေလးေတြ ျဖစ္သည္။ ေစ်းခ်ိဳေသာ္လည္း ႏွစ္ထည္ႀကီးကိုေတာ့ ဆင္တူျဖစ္ေနသျဖင့္ မ၀ယ္လိုက္ခ်င္။

“အေပါစားႀကီးေနမွာ”

ေဇာ္လင္းက တိုးတိုးေျပာသည္။

“အေပါစားတာေတြ အရွားစားတာေတြ အေရးမႀကီးပါဘူးကြာ၊ အေရးႀကီးတာက ေစ်းသက္သာဖို႔ပဲ၊ ဘယ္ေလက္ပဲေစ်းေပါေပါ ၀တ္ရရင္ၿပီးေရာ့၊ ၿပီးေတာ့ အတြင္းခံဆိုတာ ၀တ္ထားရင္ လူျမင္တာလည္းမဟုတ္ပဲန႔ဲ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲေစ်းႀကီးႀကီး လူမျမင္ရေတာ့ အထင္ႀကီးသြားမွာလည္း မဟုတ္ဘူး”

“ေအးပါ ကိုကပ္ေစးရ”

အတြင္းခံေလးက ပါးလြန္းသျဖင့္ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထည့္ထားလိုက္သည္။ သယ္ရလည္း လြယ္ကူသြားသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ေစ်းအႏွံ႔လည္ပတ္လိုက္ၾကသည္။ တူးရြင္း၊ သံျပား၊ ဓားဆိုင္မ်ားပါမက်န္လည္ပတ္လုိက္ၾကသည္။ သံထည္ဆိုင္ထဲတြင္ လေရာင္တို႔နဲ႔ ရြယ္တူေကာင္ေလးသံုးေယာက္ စကားေျပာေနၾကတာေတြ႔လိုက္ရသည္။ လေရာင္နဲ႔ေဇာ္လင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္သည္။

“အစိမ္းေလး”

ဆိုၿပီး ၿပိဳင္တူေျပာလိုက္ၾကသည္။ အစိမ္းေရာင္တီရွပ္ေလး၀တ္ထားသည့္ေကာင္ေလးကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ အသားအေရကျဖဴေဖြးေနၿပီး ခႏ္ဓာကိုယ္ေလးက က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္၊ သြယ္သြယ္လ်လ်ေလးျဖစ္သည္။ လေရာင္ေကာ ေဇာ္လင္းပါ ၿပိဳင္တူမ်က္စိက်သြားျခင္းျဖစ္သည္။

“လႊတ္ကိုေခ်ာတာေနာ္”

ဆိုၿပီး လေရာင္ကေျပာလိုက္သည္။

“ဟုတ္တယ္ ခ်စ္စရာေလး”

ေဇာ္လင္းကပါ ေထာက္ခံသည္။ အၾကာႀကီးေတာ့ မေငးျဖစ္ခဲ့ၾက။ အေ၀းကေန ခ်ားရဟတ္ႀကီးနဲ႔ ေသမင္းတမန္ႀကီးေတြ႔သျဖင့္ သြားၾကည့္ၾကသည္။ စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြကို ျဖတ္သြားရေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြမွာ လူျပည့္ေနတာေတြ႔ရသည္။ ခ်ားရဟတ္ႀကီးေအာက္ေရာက္ေတာ့ လူေတြျပည့္လွ်ံလို႔။ စီးခ်င္တဲ့လူေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား။ ေနရာရဖို႔မလြယ္သျဖင့္ တိုးက်ိတ္ေနရသည္။ တစ္ေယာက္ (၅၀၀)က်သည္ဟုဆိုသည္။ လေရာင္တို႔လည္း စီးခ်င္ေသာ္လည္း ေနရာမရသျဖင့္ မစီးျဖစ္ခဲ့ၾက။ ခ်ားရဟတ္ႀကီးရဲ့ ဟိုမွာဘက္မွာ ဇာတ္ရံုႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ယေန႔ညတြင္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖမည္ျဖစ္ေသာ မင္းရာဇာနဲ႔ အဆိုေတာ္ပိုပိုတို႔၏ဗီႏိုင္းႀကီးက ထီးထီးမားမားႀကီးျဖစ္သည္။ ၀င္ေၾကး(၂၀၀၀)က်သည္ဟုဆိုသည္။ ပြဲဇာတ္က (၉း၃၀) နာရီမွ ကျပမည္မို႔ ေစာေနေသးသည္။

“ဟာ သရက္သီးစိတ္ေတြပါလား၊ ဘယ္လိုေရာင္းတာလဲအေဒၚ”

“ဆယ္စိတ္တစ္ရာပါ”

“ျမည္းၾကည့္လို႔ရမလား”

“ရပါတယ္”

လေရာင္က ျမည္းၾကည့္လိုက္သည္။

“မင္းေရာ ျမည္းၾကည့္လိုက္ပါဦးေဇာ္လင္း”

ေဇာ္လင္းကလည္း ျမည္းၾကည့္လိုက္သည္။

“ေကာင္းပါတယ္”

“ဘယ္မွာေကာင္းလို႔လဲ၊ ငါက ခ်ဥ္ခ်ဥ္စုပ္စုပ္ေလးမွတ္တာ၊ ခ်ိဳခ်ိဳႀကီး၊ အသီးကလည္း အမွည့္လြန္ေနတယ္၊ ေတာ္ၿပီ မ၀ယ္ေတာ့ဘူးအေဒၚ”

အေဒၚႀကီးက အျမည္းခံရၿပီးမွ မ၀ယ္သျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းရြဲ ့ျပလိုက္သည္။ လေရာင္က ခ်က္ခ်င္းေရွာင္ထြက္သြားလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ လေရာင္က တမင္တကာကို စေနာက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေဇာ္လင္းက ေနာက္ကေန ရီေနေတာ့သည္။

“မင္းကြာ ရွက္လည္း မရွက္ဘူး”

“ဘာကိုရွက္ရမွာလဲ၊ ဒါေလးကိုမ်ားရွက္စရာလား”

ေဇာ္လင္းကေတာ့ ဘာမဟုတ္သည့္ ကိစၥေလးနဲ႔ အံ့ၾသလြန္းမက ရယ္ေနေတာ့သည္။

“ဟာ ဟိုမယ္၊ အေျခာက္မေတြ”

ေဇာ္လင္း ည  ႊန္ရာဆီ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆံပင္အတုမ်ားနဲ႔ မိတ္ကပ္ေတြ ျပာေဟာက္ေနေအာင္လိမ္းထားေသာ အေျခာက္မသံုးေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူတို႔ကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဘ၀တူေတြဆိုၿပီး ခင္ခ်င္စိတ္က ျဖစ္လာရသည္။ စကားလည္း ေျပာခ်င္လာရသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ယူတို႔လို လူတစ္ေယာက္ပါဆိုၿပီး မိတ္ဆက္စကားေျပာခ်င္သည္။ ဘ၀တူသာဆိုသည္ လေရာင္ကေတာ့ မိန္းကေလးျဖစ္ခ်င္စိတ္ နည္းနည္းေလးမွမရွိခဲ့။

“ငါတို႔ သူတို႔ေနာက္လိုက္သြားရေအာင္”

“ဘာလုပ္မွာတုန္းကြ”

“ဘာလုပ္ရမွာတုန္း၊ ဘ၀တူေတြပါဆိုၿပီး မိတ္ဆက္စကားေျပာမွာေပါ့”

“ဟာ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ ရွက္စရာႀကီး၊ ငါ့အေၾကာင္းေတြ လူေတြ သိကုန္မွာေပါ့”

ေဇာ္လင္းက ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္စိတ္ရွိေနေၾကာင္း လူေတြ သိသြားမွာ စိုးရိမ္သည္။ ၇ွက္လည္းရွက္သည္။ လေရာင္သည္လည္း ရွက္ေသာ္လည္း ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္းေရွ ့တြင္ လံုး၀မရွက္တတ္။

“ကိုယ့္လိုလူေတြအခ်င္းခ်င္းပဲကြာ၊ သိေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္လဲ၊ ေနပါဦး၊ မင္း သူတို႔နဲ႔ မသိဘူးလား၊ သူတို႔က မင္းတို႔ ကမၼကမဟုတ္ဘူးလား”

“ဘယ္က မဟုတ္တာ၊ ငါတို႔ကမၼမွာ အေျခာက္မေတြ မ၇ွိပါဘူးကြ၊ သူတို႔က ပခုကၠဴကလာတာ၊ ႏွစ္တိုင္းလာၾကတယ္”

“ဟုတ္လား လာ လာ”

လေရာင္က အေျခာက္မတို႔ေနာက္လို္က္သြားသည္။ အေျခာက္မေလးေတြက ဘယ္ကိုသြားၾကသည္မသိ။ အေလာတႀကီးနဲ႔ သြက္သြက္ေလးလွမ္းေနၾကသည္။ လေရာင္ကေတာ့ မနည္းလိုက္ေနရသည္။ စကတ္တိုတိုေလးေတြနဲ႔ ေဒါက္ဖိနပ္ေလးေတြနဲ႔ တင္ကေလးေကာက္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေနာက္ကေန ျမင္ေနရသည္။

“သူတို႔က ဘယ္သြားၾကတာပါလိမ့္ေနာ္”

“ေခ်ာင္းရိုးထဲသြားတာကြ၊ သူတို႔က ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာၾကတာ”

“ဟုတ္လား”

လေရာင္တို႔လည္း ေခ်ာင္းရိုးႀကီးထဲေရာက္သြားသည္။ ေခ်ာင္းရိုးႀကီးေပၚတြင္ လူမ်ား အစုစုနဲ႔  ထိုင္ကာ ေအးေအးလူလူစကားေျပာေနၾကတာေတြ႔ရသည္။ လေရာင္လည္း စိတ္ကူးယဥ္လိုက္မိသည္။ ခ်စ္သူသာရွိရင္ ေဟာသည္ေခ်ာင္းရိုးႀကီးထဲမွာ ခ်စ္သူနဲ႔ အတူတူလဲေလ်ာင္းလိုက္ခ်င္သည္။ အၾကင္နာေတြ ေပးလိုက္သည္။ ခုနက အေျခာက္မေလးေတြက တျခားအေျခာက္မအေဖာ္အေပါင္းေတြနဲ႔ ေရာေႏွာၿပီး လက္၀ါးခ်င္းရိုက္ ရယ္ေမာေနၾကသည္။ လေရာင္က သူတို႔နဲ႔ ေရာေႏွာခ်င္ေပမဲ့ မသြားရဲျဖစ္ေနသည္။ ကိုယ္က ေယာက်္ားေလးလို၀တ္ထားၿပီး ဟိုမိုမွန္းလည္း မသိ၇ေတာ့ အခြင့္အေရးယူခ်င္လို႔ လာကပ္တာဆိုၿပီး ထင္သြားမွာလည္း စိုးသည္။ ေဇာ္လင္းကေတာ့ ေနာက္ကေန ကုပ္ကုပ္ေလးလုပ္ေနသည္။ သူက အေျခာက္မေတြနဲ႔ ေရာေႏွာခ်င္စိတ္ နည္းနည္းေလးမွမရွိ။ သူက လံုး၀ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေနမည့္ေကာင္မဟုတ္။ လေရာင္နဲ႔ေတာင္မွ လေရာင္ဘက္က ပြင့္လင္းခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ သူကပါ ပြင့္လင္းလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေဇာ္လင္းနဲ႔ လေရာင္ပြင့္လင္းစက လေရာင္က ေဇာ္လင္းအား ေယာက်္ားေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတာလား၊ မိန္းကေလးေတြကို စိတ္၀င္စားတာလားဟု ေမးတုန္းက ေဇာ္လင္း ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ပဲ တစ္ကိုယ္လံုးတုန္သြားတာ မွတ္မိေသးသည္။ တစ္ခါ လေရာင္တို႔နဲ႔ အေတာ္လွမ္းလွမ္းမွာ အေျခာက္မေလး ႏွစ္ေယာက္က ေကာင္းေလးတစ္ေယာက္ကို ဆြဲေခၚၿပီး ထိုင္လွ်က္ စကားေျပာေနတာေတြ႔ေတာ့ လေရာင္လည္း သြားေရာလိုက္သည္။ ေဇာ္လင္းကေတာ့ က်န္ေနရစ္သည္။ သြက္သြက္လက္လက္ရွိလွေသာ အေျခာက္မေလးတစ္ေယာက္က ေကာင္ေလးကို ဆြဲလားရမ္းလားနဲ႔ ေျပာေနသည္။ ေဘးကတစ္ေယာက္ကေတာ့ အိေျႏၵနဲ႔ေနပံုရသည္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနေနသည္. သူနဲ႔ လေရာင္စကားေျပာလိုက္မိသည္။

“မဂၤလာပါ”

“ဟုတ္ မဂၤလာပါ”

“ဘယ္ကေနလာတာလဲ”

“ပခုကၠဴကပါ”

“ေၾသာ္၊ ကၽြန္ေတာ္က ၿမိဳင္ကေလ သိလား”

“သိတယ္၊ အေ၀းႀကီးပဲ”

“သိပ္ေတာ့မေ၀းပါဘူး၊ ပခုကၠဴဆို ပိုေတာင္ေ၀းေသးတယ္မဟုတ္လား”

“အင္း ေ၀းတယ္၊ ဒါေပမဲ့ လာတာပဲ၊ ႏွစ္တိုင္းလာတာေလ၊ ေပ်ာ္စ၇ာေကာင္းတယ္”

“ေၾသာ္”

သူမေလးၾကည့္ရတာ အင္မတန္သိမ္ေမြ႔ၿပီး အလြန္အိေျႏၵရွိလွတာေတြ႔ရသည္။ လေရာင္လည္း ေျပာစရာစကား ေပ်ာက္ဆံုးသြားသျဖင့္ ဘာေျပာရမယ္မသိျဖစ္သြားသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ယူတို႔လို လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပါ၊ ေဂးတစ္ေယာက္ေလ၊ ခဏ ကၽြန္ေတာ္သက္ေသျပမယ္ေနာ္”

ခ်က္ခ်င္း ဖုန္းေလးကို ဖြင့္ၿပီး ေယာက်္ားခ်င္း နမ္းေနၾကသည့္ ပံုေလးေတြကို ျပလုိက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းထဲမွာ သည္လိုပံုေတြ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ယံုသြားၿပီးမဟုတ္လား”

“အင္း ယံုပါတယ္၊ မင္းမွာ ခ်စ္သူရွိလား”

“မရွိပါဘူး၊ ရွာေနတုန္းပါပဲ၊ ယူ႔မွာေကာ”

“ခစ္ မရွိပါဘူး၊ တို႔က တစ္ကိုယ္တည္း အပ်ိဳႀကီးလုပ္မွာေလ”

“ေၾသာ”

ထိုစဥ္ တျခားေကာင္းေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနတဲ့ အေျခာက္မေလးက လေရာင္ဖုန္းကိုလုၿပီး ပံုေတြၾကည့္ေနသည္။

“ဟယ္ ပံုေတြ လွလိုက္တာ၊ သည္လိုပံုေတြ ဘယ္ကရတာလဲ”

“ေဖ့ဘုတ္ထဲကကူးထားတာေလ၊ ယူတို႔ ေဖ့ဘုတ္မသံုးဘူးလား”

“ဟင့္အင္း မသံုးဘူး၊ သံုးကို မသံုးတတ္တာ၊ ဖုန္းလည္း မ၀ယ္ႏိုင္ေသးဘူးေတာ့္”

သူတို႔က ၿမိဳ ့မွာသာေနသည္။ ဟိုမိုတု႔ိအေၾကာင္း သိပ္သိၾကလိမ့္မည္မထင္။ လေရာင္ရွင္းျပသင့္မသင့္ စဥ္းစားလိုက္သည္။ ၿပီးမွ သူတို႔လည္း သိထားသင့္သည္ဆိုၿပီး ရွင္းျပလိုက္သည္။

“ငါတို႔ကို ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္လို႔ေခၚတာကို သိလား”

“ဘာလဲ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ဆိုတာ”

“ေၾသာ္ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ဆိုတာ လိင္တူစိတ္၀င္စားတာေျပာတာေလ”

“ေၾသာ္”

“ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ေတြက အမ်ိဳးအစားေတြ ေလးမ်ိဳးရွိတယ္၊ မင္းတို႔က ဘာအမ်ိဳးအစားလဲ”

“ငါလား ငါက အေျခာက္မ”

သြက္လက္ေသာ အေျခာက္မေလးက သြက္လက္စြာေျပာသည္။ လေရာင္ကလည္း လိင္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခံစားခ်က္ကိုမူတည္ၿပီး ဟိုမိုအမ်ိဳးအစားေတြ ကြဲျပားသြားရေၾကာင္း ရွင္းျပလိုက္သည္။ ခုေခတ္အင္တာနက္ေပၚတြင္ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ေတြ ပလူပ်ံေနေၾကာင္း တခ်ိဳ ့က လက္ထပ္ကုန္ၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း Myanmar LGBT Society ဆိုေသာ ၀က္ဘ္ဆိုက္လည္း ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တို႔အတြက္ သီးသန္႔တည္ေထာင္ထားေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္သည္။ ထို၀က္ဘ္ဆိုက္တြင္ လေရာင္ စာအနည္းအက်ဥ္းေရးတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတာ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့ေပ။

“ေၾသာ္၊ ဒါဆို ငါတို႔က ေဘာ့တြန္(မ္)ေတြေပါ့၊ ခိခိ၊ နင္ကေကာ ဘာ ရိုးလဲဟင္”

“ ကၽြန္ေတာ္က ဗာဆယ္တိုင္းေပါ့”

“ေၾသာ္ ဒါဆို နင္နဲ႔ငါ ခ်စ္သူလုပ္လုိ႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့”

“သိပ္ဟုတ္တာေပါ့၊ ယူတို႔ကို ျပန္ခ်စ္မဲ့ ေတာ့ပ္တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ တစ္ေန႔ ေပၚလာမွာပါ”

“ဟင္း”

 အေျခာက္မေလးေတြက သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ အေျခာက္မေလးတစ္ေယာက္က ေရာက္လာျပန္သည္။

“ဟဲ့ ေကာင္မေတြ ဘာလုပ္ေနတာတုန္း”

“သည္မွာေလ ၿမိဳင္ကေကာင္ေလးနဲ႔ စကားေျပာေနတာ၊ သူက ၿမိဳင္ကတဲ့၊ သူကလည္း ေဂးတဲ့”

“ဟယ္ ဟုတ္လား၊ ေခ်ာလိုက္တာ၊ မဂၤလာပါရွင့္၊ ရွင့္မွာ ခ်စ္သူရွိလား၊ ကၽြန္မနာမည္က မုန္းပိ မိပုန္း ခစ္ခစ္”

ထိုအေျခာက္မေလးက ဆံပင္ေလးတရမ္းရမ္းနဲ႔ လက္ေပးေတာ့ လေရာင္လည္း လက္တြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

 “ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ မဂၤလာပါဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ေလာင္ရ လေရာင္ ဟဲဟဲ၊ ခ်စ္သူေတာ့ မရွိေသးပါဘူးဗ်”

“ဟယ္ ဟုတ္လား ေပ်ာ္လိုက္တာ”

“သည္ေကာင္မကေတာ့ေလ၊ ေတြ႔လိုက္ရင္ ခ်စ္သူရွိလား ေမးဖို႔ပဲ သိတယ္၊ သူက ဗာဆယ္တိုင္းတဲ့၊ ညည္းက ေဘာ့တြန္(မ္)တဲ့”

သြက္လက္ေသာ အေျခာက္မေလးက ၀င္ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။

“ဟယ္ ကမ ညည္းငါ့ကို နာမည္ဖ်က္တာလား၊ က်ဳပ္နာမည္ မိပုန္းပါဆိုမွ၊ ဘာေဘာ့တြန္(မ္)လဲ”

“ခစ္ခစ္ ညည္းဘာမွမသိဘူး၊ ညည္းက ဖင္ခံတယ္မဟုတ္လား”

“ဟယ္ ကမ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္၊ ညည္းကေကာ ဖင္မခံလို႔လားေအ့”

“ခံတာေပါ့ေတာ္၊ ခံသမွသိပ္ခံ၊ က်ဳပ္က ဖင္ပဲခံတာမို႔ ေဘာ့တြန္(မ္)လို႔ ေခၚတာတဲ့၊ သူက ဖင္ေရာခံ ဟ၀ွာေရာလုပ္လို႔ ဗာဆယ္တိုင္းတဲ့၊ ညည္းက ဟ၀ွာမလုပ္တတ္လို႔ သူနဲ႔ ခ်စ္သူလုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးဟဲ့၊ ဖင္မခံပဲ ဟ၀ွာပဲလုပ္တဲ့ ေတာ့ပ္ကိုကိုေတြကို တို႔ေတြက ရွာရမွာတဲ့”

သြက္လက္တဲ့ အေျခာက္မေလးက လူတတ္ႀကီးလုပ္ၿပီးေျပာေလသည္။ လေရာင္ကေတာ့ ရယ္ခ်င္ေနမိသည္။

“ဆိတ္ည  ွစ္စရာႀကီးဟယ္၊ ေတာ့ပ္ကိုကိုေတြက ရွားတယ္ေတာ့္”

“အဲ့ဒါေျပာတာေပါ့၊ က်ဳပ္လည္း စိတ္ညစ္ေနတာ၊ တို႔ပခုကၠဴမွာ ေတာ့ပ္ကိုကိုေတြ တစ္ေယာက္မွကို မရွိတာေတာ့္”

“ဟုတ္တယ္ဟယ္”

လေရာင္တစ္ခုေလာက္စဥ္းစားမိသည္။ ေဇာ္လင္းဆိုတဲ့ေကာင္က ဟိုမိုဆိုတာကို လူေတြ သိမွာ ရွက္တတ္တဲ့အတြက္ ေယာက်္ားမယူပဲ မိန္းမပဲ ယူမွာဟု ေျပာတဲ့အတြက္ အေျခာက္မေလးေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရေကာင္းမလား ဆိုၿပီး စဥ္းစားလိုက္မိသည္။

“သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ပ္တစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ထားတယ္”

“ဟယ္ ဟုတ္လား၊ ဘယ္မွာလဲ၊ တို႔နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါလား”

အေျခာက္မေလးေတြက သြက္လက္စြာေျပာသည္။ မ်က္လံုးေလးေတြက ေပကလက္ ေပကလက္နဲ႔။

“သူက အခု ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူတူလာတာေလ၊ နင္တို႔နဲ႔ စကားေျပာရမွာ ရွက္လို႔တဲ့၊ ဟိုနားမယ္ တစ္ေယာက္တည္း ကုပ္ကုပ္ေလးထိုင္ေနတယ္ျမင္လား”

လေရာင္က လက္ည  ွိဳးထိုးျပေတာ့ အေျခာက္မေလးေတြက စိတ္၀င္တစားၾကည့္ၾကသည္။

“အင္းေတြ႔တယ္၊ သူ႔ဆီသြားရေအာင္ေလ”

“အင္း လာ”

လေရာင္က ေဇာ္လင္းဆီ အေျခာက္မေလးေတြကို ပို႔လိုက္သည္။ အနားေရာက္ေတာ့ ေဇာ္လင္းလန္႔ဖ်တ္သြားသည္။ သြက္လက္ေသာ အေျခာက္မေလးက ေဇာ္လင္းေက်ာေလးကို ပြတ္သပ္လုပ္ေနသည္။

“အို ၀၀ကစ္ကစ္ေလးပါလား၊ ခ်စ္ရာေလးဟယ္၊ နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲဟင္”

ေဇာ္လင္းကေတာ့ ရွက္ၿပီး မ်က္ႏွာကို လက္၀ါးနဲ႔ အုပ္ထားသည္။

“ကၽြန္မနာမည္က စီစီတဲ့၊ သူ႔နာမည္က မိပုန္း၊ သူ႔နာမည္က ကလ်ာေဒ၀ီ”

“ဟုတ္ ကၽြန္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ေဇာ္ ေဇာ္လင္းပါ”

“ဟယ္ တို႔ကိုကို႔နာမည္က ေဇာ္လင္းတဲ့၊ ကိုကိုေဇာ္လို႔ေခၚမယ္ေနာ္၊ ၾကည့္စမ္း တို႔ကိုိကိုက ရွက္လည္း ရွက္တတ္တယ္ေတာ့္”

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ လေရာင္လည္း ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္းနဲ႔ စကားေျပာရတာ သိပ္ေပ်ာ္သည္။ ေဇာ္လင္းလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပ်ာ္လာတာေတြ႔ရသည္။ ညဥ့္နက္သည့္တိုင္ ေငြလေရာင္ေဖြးေဖြးေအာက္က ေငြသားသင္းျဖဴးေပၚမွာ ဘ၀တူအေျခာက္မေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာရတာက အင္မတန္မွ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေလသည္။ ပြဲကခ်ိန္ေရာက္ေသာ္လည္း မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ၾကေပ။ ေဇာ္လင္းကလည္း အိပ္ခ်င္ၿပီဆိုသျဖင့္ အေျခာက္မေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ၾကေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရံုးဖြင့္ရက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္စာစားခ်ိန္  ေဇာ္လင္းနဲ႔ ထမင္းစားရင္း စကားလက္ဆံုးက်ေနသည္။ စကားမေျပာခ်င္ရင္ ေဖ့ဘုတ္ေလးဖြင့္ၿပီး ပံုေလးေတြ အတူတူေငးျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ေမာ္ဒယ္လ္ပံုလွလွေလးေတြ ၾကည့္ရင္း တစ္ေယာက္တေပါက္ ေ၀ဖန္ခဲ့ၾကေလသည္။

ေဇာ္လင္းက ေျပာလာသည္။

“ငါ  မေန႔ညတုန္းကေရာ ပြဲကိုသြားတယ္၊ ကမၼအေနာက္ပိုင္းထဲက ေကာင္က အေဖာ္ေခၚတာေလ”

ေဇာ္လင္းက တျပက္ျပက္ျမည္ေအာင္စားရင္း ေျပာသည္။ (ဟီးဟီး တကယ္ေတာ့ စာေရးသူက်ေနာ္ ေဒးဗစ္ကိုယ္တိုင္က ထမင္းစားရင္ တျပက္ျပက္ျမည္တတ္သည္။ ျမည္ရတဲ့အေၾကာင္းကလည္း ရွိသည္။ ဒါေတာ့ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါ  လွ်ိဳ၀ွက္ခ်က္ေပါ့ ဟိဟိ။     ။စကားခ်ပ္)

“ဟုတ္လား”

လေရာင္ကေတာ့ သူဘယ္သြားသြား ဘာလုပ္လုပ္ စိတ္မ၀င္စားခ်င္။ ေဇာ္လင္းက ဆက္ဆက္ေျပာလာမွ မ်က္လံုးျပဴးရသည္။

“အဲ့သည္ေကာင္လႊတ္ေခ်ာတာသိလား”

ေကာင္ေလးေတြ ေခ်ာတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ၾကားလိုက္ရလွ်င္ လေရာင္စိတ္၀င္စားတတ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ေဇာ္လင္းနဲ႔ သိတဲ့သူေတြထဲမွာေပါ့။

“ဟြန္း ငါေလာက္ေတာ့ မေခ်ာေလာက္ပါဘူးေနာ္”

“အမ္ မင္းလိုရုပ္နဲ႔ေတာ့ ေ၀းေသး၊ သူက အသားေတြ လႊတ္ျဖဴတာ၊ မင္းလို ပိန္ကပ္ကပ္မဟုတ္ဘူး”

“- ီးထဲက ငါက ဘယ္မွာပိန္လို႔တုန္း၊ ၾကြက္သားေတြနဲ႔ကိုမ်ား”

“အင္းပါ၊ မင့္ထက္စာရင္သူက ပိုေခ်ာတယ္၊ လူက မ၀တ၀ေလး၊ သူက အၿမဲတမ္းသန္႔ျပန္႔ေနတာ”

“ဟုတ္လို႔လား”

“အင္းဗ်၊ ငါတို႔ စက္ရံုထဲမွာ သူေလာက္သန္႔ျပန္႔တဲ့လူမရွိဘူး”

“အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲလားကြာ”

“ဟုတ္တယ္၊ ဆံပင္ေလးကလည္း သပ္ရပ္ေနေအာင္ ၿဖီးထားတာ၊ အဲ့ေန႔ညက အကၤ ်ီအျဖဴေရာင္ေလး၀တ္ထားတာကြာ၊ လႊတ္ကိုလွတာရယ္”

“အခုမွလာေျပာေန၊ ငါလာတဲ့ညတုန္းကေတာ့ သူနဲ႔ အတူတူလည္ရေအာင္လို႔ေတာ့ မေျပာဘူး”

“ငါလည္းေမ့ေနတာ၊ သူက ငါကို အေဖာ္လာစပ္တာ၊ ေစ်းပြဲထဲသြားရေအာင္လို႔ လာေခၚတာ၊ ငါကလည္း မေန႔ညတုန္းက မင္းနဲ႔ လည္ခဲ့ၿပီးၿပီမို႔လို႔ ေမာေနလို႔ မလိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတာေပါ့၊ သူက မရရေအာင္ေခၚတာေလ”

အရမ္းေခ်ာၿပီး သန္႔ျပန္႔ေနတဲ့သူနဲ႔ ေဇာ္လင္းနဲ႔ ခင္ေတာ့ လေရာင္ မနာလိုပင္ျဖစ္မိသည္။

“အခုမွလာေျပာေန၊ ေတာ္ၿပီ ဘာမွလာေျပာေနနဲ႔ေတာ့”

“သူက ေစ်း၀ယ္တာ မင္းနဲ႔ တူတယ္”

“တကယ္”

“သူကေရာ ဖိနပ္၀ယ္မလို႔လုပ္တာေပါ့၊ ႏွစ္ေသာင္းတန္ဖိနပ္ကို ငါးေထာင္နဲ႔၀ယ္တာတဲ့ကြာ”

သူေစ်း၀ယ္တာက လေရာင္နဲ႔ တူတယ္ဆိုလို႔ လေရာင္ေပ်ာ္သြားမိတာအမွန္။ တခိခိလည္း ရယ္လိုက္မိသည္။

“သူ႔အရပ္က ငါေလာက္ေတာ့ မရွည္ေလာက္ပါဘူးေနာ္”

“အင္း မင္းေလာက္ေတာ့ မရွည္ဘူး၊ ဒါေပမဲ့ မင္းက ရွည္လြန္းေနတယ္၊ သူက အေနေတာ္ဆိုေတာ့ သူက ပိုၾကည့္ေကာင္းတယ္ေလ”

“ဟုတ္လို႔လား၊ ငါက မရွည္လြန္းပါဘူးကြာ၊ မင္းနဲ႔ သူနဲ႔ ဘယ္လိုသိတာလဲ၊ သူ႔အသက္ကေကာ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ”

“သူက (၃၀)ေလာက္ပဲ၊ ငါနဲ႔ ေက်ာင္းမွာသိတာ၊ သူဆယ္တန္းဆို ငါက ရွစ္တန္းေလာက္ပဲ၊ သူက ငါ့ဆို လႊတ္ခင္တာေလ၊ ငါ့ဆီဆို ခဏခဏလာလည္တယ္၊ ငါကဆို သူ႔ဆီ တစ္ခါမွမသြားဘူး၊ တစ္ခါတေလမွေပါ့”

“ဘြဲ႔ရၿပီးၿပီလား”

လေရာင္ထပ္ထပ္စပ္စုလိုက္ျပန္သည္။

“အင္း ရၿပီးၿပီ၊ သူ႔အလုပ္ကဆို လႊတ္ေကာင္းတာ လစာ သံုးသိန္းေက်ာ္ရတယ္”

“ဟင္ ဒါဆို ငါတို႔ (၃) လစာေပါ့”

“ေအးေပါ့”

“အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲလားကြာ၊ ဒါဆို သူက အဆင့္ျမင့္မွာေပါ့၊ သူလို သန္႔ျပန္႔ အဆင့္ျမင့္တဲ့ေကာင္က မင္းလို ေျခသည္းေတြေတာင္ မည  ွပ္တဲ့ေကာင္ကိုခင္တယ္ေပါ့ေလ”

“ဟီးဟီး၊ သူကသာ ခင္တာပါ၊ ငါကေတာ့ သိပ္မခင္ပါဘူး၊ သူခင္လို႔သာ ငါကခင္ရတာေလ”

“ငါကခင္ခြင့္ေတာင္းရင္ေကာ ခင္ပါ့မလားမသိဘူး”

“ငါေျပာေပးရမလား”

“အာ မေျပာပါနဲ႔ကြာ၊သူ ငါ့ကို အထင္ေသးသြားမွာေပါ့”

“ဘာဆိုင္လို႔လည္း ခင္ခ်င္တာမ်ား”

“ငါတို႔က ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္းေလကြာ၊ ဘယ္ေယာက်္ားကမ်ား တျခားေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကို ခင္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာမွာလဲကြ၊ ငါ့မွာလည္း သိကၡာဆိုတာ ရွိပါေသးတယ္ကြ”

“ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာ့”

တကယ္လို႔သာ သူနဲ႔ လေရာင္ခင္တယ္ဆိုပဲ ထားေပေတာ့။ လေရာင္ကေတာ့ ေယာက်္ားစစ္စစ္ေတြကို ခင္ခ်င္စိတ္မရွိ။ ေဂးအခ်င္းခ်င္းမွသာ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ခ်င္သည္။ ေယာက်္ားစစ္စစ္တစ္ေယာက္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုပါစို႔ တစ္ေန႔ သူက လေရာင္အေၾကာင္းေတြ သိလာႏိုင္သည္။ သိလာပါက လေရာင္ကို အထင္ေသးၿပီး အေျခာက္ဆိုၿပီး ေရွာင္ဖယ္ဖယ္လုပ္သြားႏိုင္သည္။ သူသာေဂးဆိုရင္ေတာ့ လေရာင္နဲ႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ ၾကားလိုက္ရံုနဲ႔ သူ႔ကို စိတ္၀င္စားသလိုလိုေတာင္ ျဖစ္လာမိသည္။ လေရာင္ ဟင္းကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရသည္။

“သူက ေဂးလားဟင္”

လို႔ လေရာင္ စပ္စုလိုက္ျပန္သည္။

“ဒါေတာ့ငါလည္း မသိဘူး”

“ဒါမ်ား၊ သူ႔ေနပံုထိုင္ပံုကိုၾကည့္ေပါ့၊ အမူအယာက ငါလို မိန္းမနည္းနည္းဆန္ေနသလားေပါ့၊ စကားေျပာတာေတြက ငါနဲ႔ နည္းနည္းတူသလားေပါ့”

“ငါလည္း မၾကည့္တတ္ဘူး”

“မင္းကလည္း သူ႔မွာ မိန္းမနဲ႔တူတဲ့ အခ်က္ေလးနည္းနည္းေလးေတာင္ မရိပ္မိဘူးလား”

“အင္း မေတြ႔မိဘူး”

“သူ႔မွာ ေကာင္မေလးရွိလား”

“မရွိဘူး၊ သူ တစ္ခါမွ ရည္စားမထားဖူးဘူး၊ ငါသိသေလာက္ေတာ့ သူ မိန္းကေလးေတြအေၾကာင္း တစ္ခါမွမေျပာဖူးဘူး”

“အင္း အဲ့ဒါပဲ ၾကည့္ေတာ့ မိန္းကေလးေတြအေၾကာင္းကို မေျပာတာက သူေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ပဲ၊ ၿပီးေတာ့ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔လည္းေနေတာ့ အလွအပလည္း ႀကိဳက္မယ္ေလ၊ အဲ့သည္အခ်င္ကလည္း ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ေယာက်္ားစစ္စစ္ေတြက အသက္(၃၀)ေလာက္ဆို အလွအပသိပ္မႀကိဳက္ၾကေတာ့ဘူးေလ”

ေဇာ္လင္းလည္း တအင္းအင္းနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ေနေလသည္။

“မင္း သူ႔ကို ေဂးလားလို႔ ေမးရဲလား”

“အင္း ေမးရဲတယ္”

ေမးရဲတယ္ဆိုေတာ့ ေဇာ္လင္းနဲ႔ သူဟာ သိပ္ကိုခင္မင္တဲ့ အေျခအေနပဲျဖစ္လိမ့္မည္။

“တကယ္ေမးမွာေပါ့ေလ၊ ဟိုက စိတ္ဆိုးသြားရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲ”

“ငါက သြယ္၀ိုက္ၿပီး ေမးတတ္ပါတယ္ကြ”

“ဒါဆို တကယ္ေမးေပး၊ ငါ့အေၾကာင္းေတြေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္”

“ေျပာမွာကြာ”

“မေျပာပါနဲ႔ဆို၊ ငါ့ကိုအထင္ေသးမွာကြ သူက”

“မေသးပါဘူး၊ ငါက သြယ္၀ိုက္ၿပီး ေျပာတတ္ပါတယ္ကြ”

“မင္းကြာ၊ မေျပာပါနဲ႔ဆို”

“ေျပာမွာ မင္းကလည္းေခ်ာတဲ့အေၾကာင္း ဘြဲ႔လည္းရၿပီးတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔ကိုစိတ္၀င္စားေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ အစံုေျပာမွာ”

“ေဇာ္လင္း…”

လေရာင္ေအာ္ခ်လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အဲ့သည္ညက လေရာင္ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ခဲ့တာအမွန္။ ေဇာ္လင္းေျပာျပသည့္ သူ႔ပံုစံေလးကို ဘယ္လိုေလးျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး စိတ္မွန္းမွန္းၾကည့္ေနမိသည္။ သူသာေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ဆိုၿပီး စိတ္ကူးယဥ္လိုက္ရတာအေမာ။ လေရာင္က ေဖ့ဘုတ္တို႔ သံုးေသာေၾကာင့္ လိုင္းေပၚတြင္ ဟိုမိုမ်ားစြာနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့ရသည္။ လေရာင့္ကို ခ်စ္တယ္ဟု ေျပာၾကေသာ ဟိုမိုမ်ားစြာလည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လေရာင္က လက္ခံခ်င္ေသာ္လည္း ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။ အေနေတြက ေ၀းေနၾကသည္ကိုး။ ဟိုမိုအမ်ားစုက ရန္ကုန္တို႔၊ မႏၱေလးတို႔၊ ေနျပည္ေတာ္တို႔လို ေ၀းေ၀းက လူေတြခ်ည္းပဲျဖစ္ေနသည္။ တခ်ိဳ ့က အခ်စ္မွာ “နီးေနျခင္း ေ၀းေနျခင္းက အဓိကမဟုတ္ဘူး၊ မင့္ရင္ထဲမွာ ငါရွိၿပီး ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းရွိေနဖို႔က အဓိကမဟုတ္လား” (ဂ်ီေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ စေတတပ္) ဟု ေျပာၾကေသာ္လည္း လေရာင္ကေတာ့ အေနနီးသူကိုမွ ခ်စ္ခ်င္သည္။ လေရာင္တို႔ ၿမိဳင္ၿမိဳ ့ေလးမွာေတာ့ ဟိုမိုတစ္ေယာက္မွမရွိ။ ရွိခ်င္လည္းရွိမည္။ လေရာင္လို ပုန္းေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ လိုင္းေပၚမွာေတာ့ ၿမိဳင္ၿမိဳ ့ကလူေတြ တစ္ေယာက္မွမေတြ႔ရ။ လေရာင္နဲ႔ နီးသည့္ ပခုကၠဴတို႔ မံုရြာတို႔ဆီမွာ ရွိႏိုင္ေသာ္လည္း လိုင္းေပၚမွာေတာ့ တစ္ေယာက္မွကိုမေတြ႔။ သည့္ေၾကာင့္ (၁၂)မိုင္ေလာက္သာေ၀းေသာ ကမၼစံျပရြာမွ သူ႔ကို ဟိုမိုတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနေစခ်င္မိသည္။ သူကလည္း လေရာင္ကို ျပန္ခ်စ္ လေရာင္ကလည္း သူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့လွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား အဆင္ေျပလိုက္မည္နည္း။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေဇာ္လင္းကို ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ေဇာ္လင္းဆီက သူ႔အေၾကာင္းတစ္ခုခုေလာက္ အလြန္ၾကားခ်င္ေနမိသည္။ ေဇာ္လင္းက ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲၿပီးေရာက္လာေတာ့ အင္မတန္ေပ်ာ္သြားရသည္။ ေဇာ္လင္းကေတာ့ ျပံဳးစိစိနဲ႔။ ေဇာ္လင္းက ခ်ိဳင့္ကို ဖြင့္ေနတုန္း လေရာင္ေမးလိုက္မိသည္။

“သူ႔အေၾကာင္း တစ္ခုခုၾကားရဦးမလား”

“ေနစမ္းပါဦး မင္းကလည္း ေလာလိုက္တာ၊ မထင္းစားၿပီးမွ ေျပာစမ္းပါ”

“မရဘူး၊ အခုေျပာ၊ ၾကားရစရာေလးတစ္ခုခုရွိရဲ့နဲ႔ မၾကားရေသးရင္ စိတ္က အဲ့သည္ကိုေရာက္ေနမွာ”

ေဇာ္လင္းက ထမင္းတစ္ဇြန္းကို ပါးစပ္ထဲသြင္းလိုက္သည္။ တစ္ခ်က္တည္းမွာပဲ ထမင္းလံုးက ႏႈတ္ခမ္းမွာ ကပ္သြားျပန္သည္။

“လုပ္ျပန္ၿပီ၊ ထမင္းလံုးေတြ မေပေအာင္စားပါဆိုမွ”

ေဇာ္လင္းက ျမန္ျမန္ပဲ သုတ္လိုက္သည္။

“မင္းက ဘာၾကားခ်င္တာတုန္း၊ ေလာေနတဲ့ပံုက၊ မင္းကိုယ္မင္း သူ႔ခ်စ္သူမ်ားမွတ္ေနသလား”

“ဟာကြာ၊ ေျပာမွာသာေျပာစမ္း”

“ဘာတုန္း..”

“သူ သူက ေဂးတဲ့လား”

“အင္း”

“ဟင္ ဘာေျပာတယ္”

“ - ီး၊ မင္းထင္တာဟုတ္တယ္၊ သူကေဂးတဲ့”

“မျဖစ္ႏိုင္တာ”

သူ႔ကိုေဂးျဖစ္ေစခ်င္ေနရဲ့နဲ႔ သူေဂးတစ္ေယာက္လို႔ ေျပာတာကိုေတာ့ လေရာင္ မယံုၾကည္ႏိုင္ျဖစ္သြားရသည္။ ကိစၥတိုင္းက အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ လေရာင္ျဖစ္ေစခ်င္သလို ျဖစ္လာႏိုင္ပါ့မလား။

“ဟာကြာ၊ မင္းက ေျပာေတာ့လည္း မယံုခ်င္ဘူး”

“တ တကယ္ သူက ေဂးေပါ့ေလ”

“ဟုတ္တယ္တဲ့”

“မင္း မင္းက ဘယ္လိုေလးေမးလိုက္တာလဲဟင္”

“မင္းက သူ႔ကိုေဂးလားလို႔ ေမးခိုင္းလိုက္တာလို႔ ေျပာလိုက္တာေပါ့”

“အဲ့ အဲ့သည္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာက ဘယ္လိုပံုစံေလးျဖစ္သြားလဲဟင္”

“ဘယ္လိုလည္းေတာ့ မေ၀ခြဲတတ္ဘူး၊ သူက အေနေအးတယ္ေလ၊ ရီေတာ့ရီေနတာပဲ”

“သူက စိတ္မဆိုးဘူးလား”

“မဆိုးပါဘူး”

“သူက ေဂးျဖစ္ေနရဲ့သားနဲ႔ မင္းနဲ႔သူက မင္းနဲ႔ငါလို ဘာလို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမေနတာလဲ”

သည္ေမးက်ေတာ့ ေဇာ္လင္းမေျဖတတ္ျဖစ္သြားသည္။

“ေၾသာ္ သိၿပီ၊ မင္းကမွ မပြင့္လင္းတာကိုး၊ သူလည္း မင္းလိုပဲ ရွက္တတ္လို႔ေနမွာေပါ့၊ ငါကသာ အင္တာနက္ေတြ သံုးလြန္းလို႔ ပြင့္လင္းေနတာ”

“သူကေျပာတယ္၊ ငါ့ကိုေကာ ေဂးလားလို႔ ျပန္ေမးတာ၊ ငါေလ ရွက္လြန္းလို႔ မ်က္ႏွာႀကီးကို နီသြားတာပဲ၊ သူက ငါေဂးမွန္းသိလို႔ ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္းဆိုၿပီး ငါ့ကိုခင္တာတဲ့၊ သူကလည္း ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္းဆိုၿပီး ငါနဲ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေနခ်င္တာတဲ့၊ ငါရွက္မွာ စိုးလို႔ မေျပာပဲေနတာတဲ့ကြာ၊ မင္းေျပာသလိုပဲ သူသာေဂးမဟုတ္ရင္ ငါလို ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေနတဲ့ေကာင္ကို ဘယ္လိုလုပ္ခင္ပါ့မလဲ”

“အင္း ျဖစ္ရမယ္”

“ငါေလ သူ တကယ္ေဂးျဖစ္ေနမယ္မွန္း တကယ္မသိခဲ့ဘူး၊ သူက လႊတ္ကိုအေနေအးတာကြ”

“သူ႔အေၾကာင္းသိသြားၿပီဆိုေတာ့ မင္း သူ႔ကို ႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္ေလ”

“ဟာ မႀကိဳက္ပါဘူး၊ ငါက မိန္းမယူမွာကြ၊ ငါ့အစ္မေတြကလည္း ငါ့ကို မိန္းမဆန္တာမႀကိဳက္ဘူး၊ သူနဲ႔ငါက သူငယ္ခ်င္းပဲ”

“ဒါဆို ငါ သူ႔ကို ႀကိဳက္ရမလား”

“မင့္သေဘာေပါ့”

“ေအးပါ၊ သူနဲ႔ငါ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားရင္ မင္းသူ႔ကို မႏွေျမာဘူးလား”

“ေ၀းပါေသးတယ္ကြာ၊ သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းထက္ပိုလို႔မရဘူး”

“ဒါဆို ငါပဲႀကိဳက္လိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္”

“မင္းက ႀကိဳက္ရေအာင္ သူ႔ကို ျမင္ဖူးလို႔လား”

“ဟုတ္သားပဲ၊ သူ႔ဓာတ္ပံုမင့္မွာ မရွိဘူးလား”

“မရွိဘူး”

“သူလာရင္ ရိုက္လိုက္ေလ”

“သူလာတာက ညကြ၊ ညႀကီးရိုက္လို႔မေကာင္းဘူး”

“ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္မွာလဲ”

“မင့္ဆီကို အလည္ေခၚေလ”

“ေခၚေတာ့ေခၚခ်င္တာေပါ့၊ ရွက္တယ္ကြာ၊ ငါ့ထက္ပံုကို သူ႔ကိုေပးလိုက္ရင္ေကာင္းမလား၊ သူအထင္မ်ားေသးသြားမလား”

“ေပးခ်င္ေပးလိုက္ေလ”

လေရာင္တြန္႔ဆုတ္မေနပဲ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖုန္းထဲက အလွဆံုးပံုေလးမ်ားကို ေဇာ္လင္းဖုန္းထဲ ကူးေပးလိုက္သည္။ ေဇာ္လင္းက မေကာင္းဘူးဆိုေသာ ပံုမ်ားကို ဖ်က္ပစ္သည္။

“သူ႔နာမည္ကဘာလဲဟင္ ေမးရမွာေတာင္ ေမ့ေနတယ္”

“သိန္းေဇာ္ေဌးတဲ့”

“ဟာ နာမည္ႀကီးက ေတာဆန္တယ္ေနာ္”

“မဆန္ပါဘူး”

“သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ရွိလား”

“ရွိတယ္”

“အို ေပးေပး ဒါဆို၊ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္မယ္”

လေရာင္ကေလလြန္းေနသျဖင့္ ေဇာ္လင္းမွာေတာ့ ထမင္းပင္ေကာင္းေကာင္းမစားရ။ လေရာင္ကေတာ့ ထမင္းစားရမွာကိုပင္ေမ့ေနေတာ့သည္။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေလးကို ထည့္လိုက္သည္။

“သူက ေဖ့ဘုတ္တို႔ မသံုးဘူးလား“

“မသံုးဘူးထင္တယ္၊ သူ႔မွာ သံုးခ်ိန္မရွိေလာက္ဘူး၊ သူ႔အလုပ္က ညမွျပန္လာရတာ”

“ေၾသာ္”

“ငါ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ရင္ ရွက္စရာႀကီးေနာ္၊ သူက အထင္ေသးေလာက္တယ္”

“ေတာ္ကြာ၊ ထမင္းပဲစားေတာ့မယ္၊ မင့္ဟာကို ဘာလုပ္လုပ္ မင့္သေဘာ မင့္သေဘာ”

ေဇာ္လင္းလုပ္ပံုောကာင့္ လေရာင္လည္း တစ္ဖက္သား စိတ္တိုေအာင္ တတြတ္တြတ္ေျပာေနမွန္းသိလိုက္သျဖင့္ ဇြန္းကို ကိုင္လိုက္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးကေတာ့ ျပံဳးေနသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ယေန႔ညလည္း လေရာင္အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ျပန္။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေလးကိုၾကည့္ရင္း ဖုန္းဆက္လုိက္ရမလား၊ မက္ေဆ့ပို႔လိုက္ရမလားဆိုၿပီး ေတြေ၀ေနရသည္။ ေန႔တုန္းက သူ႔ထံ လေရာင္ဓာတ္ပံုေလး သူ႔အတြက္ ပို႔ေပးထားသည္ဆိုေတာ့ မနက္ျဖန္က်ရင္ သူ႔ဆီက သတင္းတစ္ခုခုၾကားရဦးမည္။ သူ လေရာင့္ဓာတ္ပံုေလးကို ၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ား ေ၀ဖန္ေလဦးမလဲ။ သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာ လေရာင္က ၾကည့္ေကာင္းေနပါ့မလား။ သူ လေရာင္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္သြားေလမလား။ လေရာင့္ပံုေလးကိုၾကည့္ၿပီး ခုည သူေကာ ဘယ္လိုေလးေတြ ေတြးေနေလမလဲ။ မျမင္ဖူးေသးသည့္ လူတစ္ေယာက္အတြက္ လေရာင္ဘာေၾကာင့္ သည္ေလာက္ရူးေနရတာပါလိမ့္။ လေရာင္ေခါင္းတရမ္းရမ္းနဲ႔ျဖစ္ေနရသည္။ တကယ္လို႔သာ သူ႔ဘက္က လေရာင္အား ခ်စ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ လေရာင္ဘက္က ဘယ္ေတာ့မွ ျငင္းမည္မဟုတ္ပါ။ မနက္ျဖန္က်ရင္ သူ႔ဆီက သတင္းတစ္ခုခုၾကားရမွာပါဆိုၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္လိုက္ရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔ ေန႔လယ္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့လည္း ေဇာ္လင္းကို ေမွ်ာ္ၿပီး ရင္ေမာေနရျပန္သည္။ ေဇာ္လင္းဆီက သူ႔အေၾကာင္း တစ္ခုခုၾကားရဦးမည္။ ေဇာ္လင္းက ခ်ိဳင့္ေလးကို ဆြဲလာရင္း ျပံဳးစိစိနဲ႔ လုပ္ေနသည္။

“ဘာတဲ့လဲေဇာ္လင္း”

“မသိဘူးကြာ၊ စားၿပီးမွေျပာစမ္းပါ”

“လုပ္ပါ ငါ့ပံုကို ျပလိုက္သလား”

“အင္းျပတယ္၊ ေခ်ာတယ္တဲ့၊ ခင္ဖို႔ေကာင္းမဲ့ပံုပဲတဲ့”

“ဟင္ ဒါေလးပဲလား”

လေရာင္က သည့္ထက္ပိုၿပီး ဘာေတြမ်ား ထပ္ၾကားခ်င္ေနမိပါလိမ့္။

“ဟာကြာ၊ မင္းက ဘာေတြ ၾကားခ်င္ေနေသးလို႔တုန္း”

“မသိဘူးကြာ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ေကာ မေျပာဘူးလား”

“မင့္ဟာကလည္း သည္ေလာက္ခ်စ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္သြားေျပာ”

ေဇာ္လင္းက ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္နဲ႔ ထမင္းကို စားေနသည္။ လေရာင္လည္း ဘာဆက္ေျပာရမယ္မသိျဖစ္သြားရသည္။

“ငါ့ပံုေလးကိုၾကည့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔မ်က္ႏွာအမူအယာက ဘယ္လိုေလးလဲဟင္”

“အင္း ျပံဳးေနတာ”

“ခဏေလးပဲၾကည့္တာလား၊ အၾကာႀကီးမၾကည့္ဘူးလား”

“မင္းက ကတ္သီးကတ္သတ္ေမးလြန္းတယ္၊ ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္၊ သည္ေလာက္ပဲ”

“ဟြန္!! အၾကာႀကီးၾကည့္ေနရင္ေကာင္းမွာ”

“မင္း သူ႔ကို ေတြ႔ခ်င္ရင္ အလည္ေခၚေလ၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း မင္း သူ႔ဆီသြားေပါ့၊ ဒါမွမဟုတ္ စာလည္း ေရးေပးခ်င္ေရးေပးလိုက္ေလ”

“ဒါေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူးကြာ၊ အင္း မသိေတာ့ဘူး၊ ငါလည္း ဘာဆက္လုပ္ရမယ္မသိေတာ့ဘူးကြာ၊ သူ႔ပံုေလးကိုပဲျမင္ခ်င္တာ”

“ခက္တာပဲ ေနာက္ ရံုးပိတ္ရက္က်ရင္ ရိုက္ခဲ့မယ္”

“တကယ္ေနာ္”

“စိတ္ခ်၊ သူလည္း စေန တနဂၤေႏြဆိုအားတယ္၊ စေနေန႔ငါခ်ိန္းလိုက္မယ္”

“ငါက ၾကည့္ခ်င္လို႔ရိုက္ခိုင္းတာလို႔မေျပာနဲ႔ေနာ္၊ သူက အထင္ေသးသြားမွာ စိုးလို႔”

“ဟြန္း ထမင္းကို စားမွာစားစမ္း၊ ၿပီးရင္ မင့္ေဖ့ဘုတ္ထဲက ဘဲဘဲပံုေလးေတြျပဦး”

“သည္ေလာက္ၾကည့္ခ်င္ရင္ မင့္ဖုန္းမွာလည္း အင္တာနက္ေလွ်ာက္ပါလား၊ အလကား ပိုက္ဆံကုန္မွာေၾကာက္တိုင္း သူမ်ားဟာပဲသံုးေန”

“ေအး ဒါဆိုလည္း သူ႔ပံု ရိုက္မေပးေတာ့ဘူး”

“အာ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ ျပပါ့မယ္ ျပပါ့မယ္”

လေရာင္လည္း ဇြန္းကိုင္ၿပီး ထမင္းကိုစားသည္။

“ဒါနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ၀က္ျခံေတြရွိလားဟင္”

“မရွိပါဘူး၊ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကဆို ေဖြးဆြတ္ေနတာ”

“ဟုတ္လား အားငယ္လိုက္တာ”

“ဘာျဖစ္ျပန္တာတုန္း”

“ငါ့မ်က္ႏွာက ၀က္ျခံေတြနဲ႔ေလ၊ ၀က္ျခံေတြ ျပည့္ေနတဲ့ငါ့ကို သူက ခ်စ္ပါ့မလား”

“၀က္ျခံရွိေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္သတုန္းကြ”

“၀က္ျခံေတြရွိရင္ မလွဘူးေလ၊ သူက အထင္ေသးမွာ”

“မင့္ကိုေတာ့ စိတ္ပ်က္လာၿပီကြာ၊ မင့္ အဲ့လိုလုပ္ပံုေတြေၾကာင့္ပဲ သူက မႀကိဳက္မွာကြ”

“ဟြန္း ၀က္ျခံေတြရွိေပမဲ့ ေဘာ္ဒီလည္းလွ၊ အရပ္လည္းရွည္ၿပီး ၾကြက္သားေတြပါရင္ၿပီးေရာ့ ဟြန္း”

ထမင္းစားအၿပီး ေဇာ္လင္းက လေရာင့္ဖုန္းကို ကလိၿပီး ေဖ့ဘုတ္ထဲက လေရာင္ေဒါင္းေလာ့လုပ္ထားေသာ ေကာင္ေခ်ာေလးေတြရဲ့ပံုေတြကို ၾကည့္ေနသည္။ ပြန္းဗီြဒီယိုေတြပါဆက္ၾကည့္ေနျပန္သည္။ လေရာင္လည္း ပ်င္းပ်င္းရွိလာသျဖင့္ တစ္ေရးေလာက္အိပ္လိုက္သည္။ အလုပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေဇာ္လင္း ျပန္သည္။ လေရာင္တို႔ဌာနမွာေတာ့ အလုပ္ကပါးေနသည္။ လေရာင္အလြန္းပ်င္းေနမိသည္။ ပ်င္းလြန္းသျဖင့္ ေဇာ္လင္းဆီ အလည္သြားခ်င္ေပမဲ့ ဖုန္းဆက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဇာ္လင္းက အလုပ္မ်ားေနသည္။ မျမင္ရေသးသည့္ သူ႔အေၾကာင္းေတြ ေတြးရင္း သူ႔ဆီ စာေရးခ်င္ေနမိသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေရးျဖစ္ေအာင္ေရးလိုက္သည္။ သူက အထင္ေသးသြားေစမည့္ စကားလံုးေတြကိုေတာ့ ေရွာင္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္လိုက္မည္။

“ သို႔……..

အလုပ္လည္း ပါးေနေတာ့ ပ်င္းပ်င္းရွိလို႔ စာေရးေပးလိုက္ပါတယ္အစ္ကို၊ သည္စာေရးေပးလိုက္လို႔ အထင္ေသးသြားမွာလည္း စိုးေသး ဟဲဟဲ၊ ေဇာ္လင္းကေတာ့ စာေရးေပးလိုက္ပါ၊ စာေရးေပးလိုက္ပါလို႔ အထပ္ထပ္ပူဆာေနေတာ့ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ၊ ေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ စိတ္ဆိုးမလား၊ အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ္လို တကယ္ေဂးတစ္ေယာက္ပဲလား၊ ေဇာ္လင္းကေျပာေတာ့ အစ္ကိုက ေဂးတဲ့၊ ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ အစ္ကိုရယ္ ေဇာ္လင္းရယ္က ဘ၀တူေတြေပါ့ေနာ္၊ ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္း ခင္ခင္မင္မင္ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ့္ဆႏၵပါ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒသမွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လူစားမ်ိဳးေတြက သိပ္ရွားတာကလား၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ရွားပါးလြန္းတဲ့ အစ္ကိုလိုလူမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္က ခင္ခ်င္တာ၊ ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္းမို႔ ခင္ခင္မင္မင္ေနသင့္တယ္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ေလ၊ အစ္ကို ဂ်ီေတာ့တို႔ ေဖ့ဘုတ္တို႔ ဗိုက္ဘာတို႔ မသံုးဘူးလား၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစံုသံုးတယ္၊ ခုေခတ္ေဖ့ဘုတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လူစားမ်ိဳးေတြ ပလူပ်ံေနတယ္ဗ်၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ေဂးေတြကို ဘယ္လိုေခၚသလဲဆိုတာေကာသိလား၊ ေဂးေတြက အမ်ိဳးအစားအမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ရွိၾကတယ္၊ အစ္ကို႔ကိုယ္အစ္ကိုလည္း ဘယ္လို အမ်ိဳးအစားထဲက ဆိုတာေကာသိရဲ့လား၊ အင္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပမွ သိမယ္ထင္တာပဲ၊ တစ္ေန႔ အစ္ကိုနဲ႔ေတြ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပမယ္၊ အစ္ကိုနဲ႔တစ္ခါေလာက္ ေဖ့ဘုတ္လည္း သံုးၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္၊ အစ္ကိုေပ်ာ္သြားေစရမယ္၊ အစ္ကိုသိလား၊ ေဇာ္လင္းက မပြင့္လင္းဘူးဗ်၊ သူက မိန္းမယူမွာတဲ့ဗ်ာ၊ အစ္ကိုကေကာ ဟဲဟဲ၊ သည္ေလာက္ပဲေနာ္၊ စာမျပန္ပါနဲ႔ေနာ္၊ အစ္ကိုအလုပ္ရႈပ္ေနမွာစိုးလို႔ပါ၊ ျပန္ေျပာခ်င္တာေလးရွိရင္ေတာ့ စကားနဲ႔ပဲပါးလိုက္ေပါ့..

ခင္မင္တဲ့ ညီေလး 

လေရာင္ ”

စာေလးကို ေခါက္ၿပီး ေဇာ္လင္းဆီ အေျပးကေလးသြားေပးလိုက္သည္။ ေဇာ္လင္းက ဖတ္ၾကည့္ၿပီး တခိခိရယ္ေနေလသည္။ သူက ေဇာ္လင္းက စာေရးေပးလိုက္ပါ ခဏခဏပူဆာတယ္လို႔ ေရးထားတာေကာ မိန္းမယူမွာဟု ေရးထားတာေကာေၾကာင့္ လေရာင့္ကို ထိုးလိုက္ေသးသည္။

အဲ့သည္ေန႔ရံုးဆင္းအျပန္လမ္းမွာ ေခါင္လြန္းေနေသာမိုးက ရြာခဲ့သျဖင့္ ေဇာ္လင္းအေအးမိၿပီး ရံုးကိုမလာႏိုင္ဟု သိလိုက္ရသည္။ သူ႔ဆီက ဘာသတင္းမွလည္း မၾကားရေတာ့။ ေပးခဲ့သည့္ စာေလးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သူ႔ဘက္က ျပန္ေျပာခ်င္သည့္ စကားေလးရွိခဲ့ရင္ေတာင္ လေရာင္ ၾကားခြင့္မရေတာ့။ ေဇာ္လင္းက သံုးရက္လံုးခြင့္ယူသျဖင့္ သူ႔သတင္းေတြက ပိုပိုၿပီး ေ၀းသြားရသည္။ လေရာင္ပင္ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ ေမ့ေပ်ာက္ေတာ့မေယာင္ ျဖစ္သြားရသည္။

စေနေန႔ရံုးပိတ္ရက္မွာ လေရာင္အိမ္မွာ ထင္းခြဲေနသည္။ လေရာင္တို႔ရြာက လွ်ပ္စစ္မီးမရေသးေသာ ရြာေလးျဖစ္သည္။ ထမင္းဟင္းခ်က္ရန္အတြက္ ထင္းကိုသာ အသံုးျပဳေနရဆဲျဖစ္သည္။ ညအလင္းမီးအတြက္ ဆိုလာကိုသာ အသံုးျပဳေနရဆဲျဖစ္သည္။ ေဇာ္လင္းတို႔ရြာကေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးရသည္။ ထင္းခြဲေနတုန္း ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ ေျပးကိုင္လိုက္သည္။ အလို သူ႔ဆီက ဖုန္းျဖစ္ေနပါလား။ ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္မွာ ေပၚေနသည့္ နာမည္က သိန္းေဇာ္ေဌးတဲ့။ ထူးျခားရွားပါးသည့္ ဖုန္းပါ။ သူက ဘာကိစၥနဲ႔ လေရာင္ဆီ ဖုန္းဆက္တာပါလိမ့္။ လေရာင္ “ဟမ္း” ကနဲ႔ လည္ေခ်ာင္းရွင္းၿပီး တံေတြးကို မ်ိဳခ်လိုက္ၿပီးမွ…

“ဟလို ေျပာပါ”

“ဟို ဟို လေရာင့္ဖုန္း ဟုတ္ပါသလားခင္ဗ်”

“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္လေရာင္ပါ”

“၀မ္းသာလိုက္တာညီေလးရယ္၊ အစ္ကိုက သိန္းေဇာ္ေဌးေလ၊ ေဇာ္လင္းသူငယ္ခ်င္းေပါ့၊ ဟိုတစ္ေန႔ကေတာင္ ညီက အစ္ကို႔အတြက္ စာေပးလိုက္ေသးတယ္ေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ အစ္ကိုနဲ႔ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္”

“အင္း ညီသည္ေန႔ အားတယ္မဟုတ္လား၊ စေနေန႔ဆိုေတာ့”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ အားပါတယ္၊ ဘာမ်ား ကူညီေပးရမလဲအစ္ကို”

“တျခားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဟိုေလ ဟို ေဇာ္ ေဇာ္လင္းလင္းေနမေကာင္းျဖစ္ေနတာ သိတယ္မဟုတ္လား”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ သိပါတယ္၊ သူ မသက္သာဘူးလား”

“အင္း သူသိပ္ေနမေကာင္ဘူး၊ ညီေလးက လူနာလာမေမးဘူးလား”

“ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ၊ အစ္ကိုက လာေစခ်င္ရင္ လာခဲ့မယ္ေလ”

“အင္း အလုပ္အားရင္ လာခဲ့ေပါ့၊ ညီေလးေျပာေတာ့ အစ္ကိုနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆို၊ အစ္ကိုလည္း ညီေလးနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္၊ ေဇာ္လင္းကို လူနာလာေမးရင္း အစ္ကိုနဲ႔ေတြ႔လို႔ရတာေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္အခုခ်က္ခ်င္းလာခဲ့ပါ့မယ္၊ နာရီ၀က္ေက်ာ္ၾကာခ်င္ၾကာမွာ”

“အင္း အင္း ဒါပဲေနာ္ညီေလး”

“ဟုတ္ကဲ့ဘိုင့္ဘိုင္”

လေရာင့္ရင္ေတြ ဒိန္းကနဲ႔ ခုန္သြားရသည္။ သူက ေတြ႔ခ်င္လို႔ ေခၚလိုက္တာပါလား။ သည္ေန႔တင္ပဲ သူနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့မွာပါလား။ သူနဲ႔ေတြ႔ရင္ ဘယ္လိုမ်ား ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာရပါ့။ ရင္ေတြခုန္သလို ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ရသည္။ ဒူးေတြကလည္း အလိုလိုေနရင္း တုန္ေနမိသည္။ ခ်က္ခ်င္း ေရခ်ိဳးၿပီး သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔၀တ္ကာ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ေဇာ္လင္းဆီသြားေတာ့မည္။ ဖုန္းေလးကိုေတာ့ မေမ့တမ္း ယူလာခဲ့သည္ေပါ့။

ေဇာ္လင္းတို႔ အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ ့မွာ ေဇာ္လင္းက ျမက္ေပါက္ေနတာေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ဟာ လေရာင္ မင္း ငါ့ဆီကို အလည္လာတယ္ေနာ္”

“ေအးကြ၊ မင္းေနမေကာင္းဘူးဆိုလို႔ လူနာလာေမးတာေလကြာ၊ အခုေတာ့ ေထာင္ေထာင္မတ္မတ္ႀကီးပါလား၊ ဘာလဲ မင္းက အခြင့္အေရးသမားလားကြ၊ ရံုးမတက္ခ်င္တိုင္း ေနမေကာင္းဘူးဆိုၿပီး အောကာင္းျပတာလား”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ မေန႔ညေလာက္ကမွ သက္သာသြားတာေလ၊ လာ ငါ လက္ဖက္သုပ္ေပးမယ္၊ ေကာ္ဖီေကာ ေသာက္မလား”

“ေသာက္မယ္ စားမယ္”

ေဇာ္လင္းက ခဏအၾကာ လက္ဖက္သုပ္ပန္းကန္နဲ႔ ေကာ္ဖီပူပူေလးေရာက္လာသည္။

“ငါ့ကို လူနာလာေမးပါလို႔ သူက ေခၚတာကြ၊ ေစာေစာတုန္းက သူ႔ဆီက ဖုန္းလာတယ္”

“တကယ္..”

ေဇာ္လင္းက အံ႔ၾသသြားသည္။

“ဟုတ္တယ္ကြ၊ ငါနဲ႔ေတြ႔ခ်င္လို႔ လူနာလာေမးပါလို႔ ေျပာတာကြ၊ သူ သည္ကိုမလာဘူးလား”

“မလာပါဘူး”

“ဒါဆို ခဏေနရင္ သူလာေလာက္တယ္၊ သူလည္း ရံုးပိတ္တယ္မဟုတ္လား”

“အင္း ပိတ္တယ္၊ ဒါနဲ႔ မင့္စာကို သူ႔ေပးလိုက္တယ္၊ သူက သိပ္ကို၀မ္းသာၿပီး သေဘာက်ေနတာကြ သိလား”

“ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ကြ၊ သူကေျပာတယ္၊ မင္းက စာေရးဆရာလို႔မေျပာရဘူး၊ အေရးအသားေကာင္းတယ္၊ ရယ္ရေအာင္လည္း ေျပာတတ္တယ္တဲ့”

“ဟာ ငါေရးလိုက္တာ ဘာအေၾကာင္းမွလည္း မပါပဲနဲ႔”

“ဒါလည္း ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာပဲေလ၊ သူလည္း သူ႔ဆီကို မၾကံဳစဖူးစာေရာက္လာေတာ့ ၀မ္းသာလို႔ေနမွာေပါ့ကြာ၊ သူက မင့္ကို သည္ကိုအလည္ေခၚတယ္ဆိုေတာ့ သူလာေလာက္တယ္၊ ငါ ဖုန္းဆက္လိုက္ရမလား”

ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္….

ထိုစဥ္ ဆိုင္ကယ္သံၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သား လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“အာ ဟိုမွာ သူလာေနၿပီ၊ သူေလကြာ၊ မင့္ဆီဖုန္းဆက္တာ သူကြ၊ သိန္းေဇာ္ေဌးဆိုတာေလ”

ေဇာ္လင္းက တိုးတိုးေလး ကပ္ေျပာသည္။ သူဆိုတာသိလိုက္ရေတာ့ လေရာင္ခ်က္ခ်င္း တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေတြ ျဖန္းကနဲ႔ ထသြားရသည္။ ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာကိုင္ရမယ္မွန္းမသိျဖစ္သြားရသည္။ သူ႔ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလို အျဖဴေရာင္ရွပ္အကၤ် ီေဘာ္ဒီဖစ္လက္တိုေလးနဲ႔ မီးခိုးေရာင္ကြက္စိပ္ပုဆိုးေလးကို ၀တ္ထားသည္။ အလြန္က်က္သေရရွိၿပီး ျမန္မာဆန္လြန္းလွသည္။ ေတာက္ပနက္ေမွာင္လြန္းေသာ ဆံပင္တိုတိုေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ၿဖီးသင္ထားသည္။ ပုဆိုးရဲ့ေအာက္မွာ အျပာေရာင္ကတၱီပါဖိနပ္ေလးစီးထားသည္။ အသားအေရေတြက စိုျပည္ျဖဴစင္၀င္းပလို႔။ ရုပ္ရည္က အသက္ (၃၀)ဟု မေျပာရ။ လေရာင္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းဟု ထင္ရသည္။ ေဇာ္လင္းေျပာထားသည္ထက္ပင္ ပိုလို႔ သန္႔ျပန္႔လြန္းသည္။

သူတဲ့လား။ လေရာင့္ကို ဖုန္းဆက္တာ သူတဲ့လား။ လေရာင္က ခင္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ သူတဲ့လား။ မျမင္ရေသးသည့္ မ်က္ႏွာေလးကို စိတ္ထဲေျပးျမင္ေယာင္ၿပီး လေရာင္ႀကိဳတင္ရင္ခုန္ေနခဲ့ရတာက သူတဲ့လား။ သိပ္ေခ်ာတာပါလို႔ ေဇာ္လင္းေျပာတဲ့ သိန္းေဇာ္လင္းဆိုတာ သူတဲ့လား။

သူက လေရာင္တို႔အနား တျဖည္းျဖည္းလွမ္းလာေနေတာ့ လေရာင္ တင္တၾကြၾကြျဖစ္ေနရသည္။ တံေတြးေတြလည္း မ်ိဳခ်လို႔။

“မင္းေရာက္လာၿပီလား၊ လေရာင္ကေျပာေတာ့ သူ႔ကို မင္းက ေခၚလိုက္တာဆို”

“ဟုတ္တယ္၊ လေရာင္ဆိုတာ သူလား”

“ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကို၊ ကၽြန္ေတာ္လေရာင္ပါ”

လေရာင္လည္း အထစ္ထစ္နဲ႔ ေျပာလိုက္မိသည္။ ေဇာ္လင္း ခ်က္ခ်င္းမီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားေတာ့ လေရာင္အေနခက္သြားရသည္။ အရင္တုန္းက ေဇာ္လင္းက သူ႔အား လေရာင္အေၾကာင္းေတြ ဘယ္လို ေျပာထားခဲ့ပါလိမ့္။ သူ႔ကို လေရာင္က ခ်စ္ေနတယ္လို႔မ်ား ေျပာလိုက္ေလသလား။ သည့္ေၾကာင့္ သူက လေရာင့္အား အထင္မ်ားေသးေနမလား။ လေရာင့္လုပ္ပံုေတြက ကပ္ဖားရက္ဖားႏိုင္လြန္းေနမလား။ သည့္ေၾကာင့္ သူနဲ႔စကားေျပာပါက အတတ္ႏိုင္ဆံုး သူအထင္မေသးေအာင္ သတိနဲ႔ ထိန္းထားရမည္။

ေဖ့ဘုတ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာတာကိုလည္း ေျပးမွတ္မိလိုက္သည္။ “ေယာက်္ားေတြဟာ လိုက္ရင္ေျပးသတဲ့၊ ကိုယ္က မသိသလိုေန၊ မခ်စ္သလိုေန” ဆိုသလို သူ႔ကို လေရာင္တိတ္တိတ္ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာကိုေကာ သူ႔ကို သိပ္ခင္ခ်င္လြန္းေနတယ္ဆိုသည့္ အမူအယာေတြ မေပါက္ေအာင္ အိေျႏၵနဲ႔ ထိန္းထားရမည္။ လေရာင့္လက္ေတြက တုန္ေနတာေၾကာင့္ ေပါင္ၾကားထဲ ည  ွပ္ထားလိုက္ရသည္။

“ဒါဆို အစ္ကို ခုနက ဖုန္းဆက္လိုက္တာ ညီေလးဆီကိုေပါ့”

“ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကို၊ အစ္ကို႔အေၾကာင္းေတြ ေဇာ္လင္းက အမ်ားႀကီးေျပာျပထားဖူးပါတယ္”

လေရာင္ေျပာေတာ့ သူကျပံဳးေနသည္။

“ေၾသာ္ အင္း ေဇာ္လင္းကလည္း ညီ့အေၾကာင္းေတြေျပာပါတယ္၊ ညီက ထင္ထားတာထက္ေတာင္ အရပ္ရွည္တယ္ေနာ္၊ အျမင္မွာ ပိုၾကည့္ေကာင္းတယ္”

သူေျပာလာေတာ့ လေရာင္ အသံေလးထြက္ေအာင္ရယ္လိုက္မိသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ အစ္ကိုကလည္း ထင္ထားတာထက္ကို ပိုၾကည့္ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ”

လေရာင္ကေျပာေတာ့ သူက ေမးေၾကာေတြ ေထာင္ထေနေအာင္ ရယ္လိုက္သည္။

“ေက်းဇူးပါညီေလးရယ္၊ အစ္ကို႔ကိုလည္း ေဇာ္လင္းကိုခင္သလို ခင္ႏိုင္ပါတယ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ေဇာ္လင္းကို ခင္သလို ခင္ႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ”

လေရာင္က ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ေျပာလိုက္သည္။

“ညီေလးက အစ္ကိုတို႔လို လူေတြရဲ့အေၾကာင္း အစ္ကို႔ကို ေျပာျပခ်င္တယ္ဆို၊ အစ္ကိုလည္း နားေထာင္ခ်င္တယ္၊ အစ္ကိုက အဲ့အေၾကာင္းေတြ သိပ္မသိဘူး”

“ေၾသာ္ ဒါလား၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လူေတြကို ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္လိုပေခၚတာေလ၊ လိင္တူစိတ္၀င္စားျခင္းကို ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္လို႔ေခၚတာေပါ့၊ ေယာက်္ားလ်ာျဖစ္ျဖစ္ မိန္းမလ်ာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့”

“ေၾသာ္ အင္း၊ ညီ့စာထဲမွာ အစ္ကိုတိုပလိုလူေတြက ေလးမ်ိဳးရွိတယ္ဆို၊ အစ္ကိုေတာ့ ေယာက်္ားလို၀တ္တဲ့သူနဲ႔ မိန္းကေလးလို၀တ္တဲ့လူႏွစ္မ်ိဳးပဲရွိတယ္မွတ္တာ”

သည္ေမးခြန္းကို ေျဖဖို႔အတြက္ေတာ့ လေရာင့္အတြက္ အခက္ေတြ႔ရသည္။ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ ေလးမ်ိဳးေလးစားရွိေၾကာင္း ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ေျပာျပဖို႔အတြက္ ကိုယ့္လိင္ခံယူခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ လေရာင္ ရွက္ေနရသည္။

“အဲ့ အဲ့ဒါက်ေတာ့…”

ထိုစဥ္ ေဇာ္လင္းက ေကာ္ဖီခြက္ေလးနဲ႔ေရာက္လာသည္။

“ေသာက္လိုက္ဦး”

“ေအး ေအး”

“အဲ့သည္အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေနာက္မွျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာျပမယ္ေနာ္”

“ေၾသာ္ ေအး၊ ဒါနဲ႔ ညီက အစ္ကိုနဲ႔ အတူ ေဖ့ဘုတ္သံုးခ်င္တယ္ဆို၊ အစ္ကိုလည္း ေဖ့ဘုတ္ဆိုတာ ၾကားရံုပဲၾကားဖူးၿပီး မသံုးတတ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ သံုးခ်င္ေနတာနဲ႔ အေတာ္ပဲ၊ ညီက အစ္ကို႔ကို သင္ေပးေလ၊ အစ္ကို႔ကို ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေဖ့ဘုတ္တစ္ခုေလာက္ လုပ္ေပးပါလား”

“ရပါတယ္အစ္ကို အပန္းမႀကီးပါဘူး၊ ေဖ့ဘုတ္တစ္ခုလုပ္ဖို႔က အခ်ိန္နည္းနည္းလိုတယ္၊ ေနာက္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးပါ့မယ္၊ ဗိုက္ဘာပါ လုပ္ေပးပါ့မယ္၊ အခုေတာ့ အစ္ကို႔ကို ေဖ့ဘုတ္သံုးျပမယ္ေနာ္”

လေရာင္က ဖုန္းေလးကို အျမန္ဖြင့္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ဖြင့္ျပလိုက္ၿပီး ရွင္းျပသင့္တာရွင္းျပေတာ့ သူက ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္နဲ႔။ ေဇာ္လင္းကေတာ့ ေဘးကေန သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ျပံဳးစိစိနဲ႔ ၾကည့္ေနသည္။

“သည္မွာၾကည့္စမ္း၊ သည္လူႀကီးကလည္း ဟိုမိုတစ္ေယာက္ပဲေလ၊ လႊတ္ေယာက်္ားပီသတာေနာ္၊ ဟိုမိုလို႔ကို ဘယ္လိုမွကို မထင္ရဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဟိုမိုစိတ္ျဖစ္ေနတာမဆန္းဘူး”

“ဟုတ္လား”

“ၿပီးေတာ့ သည္ေကာင္ေရာပဲ၊ ေနာက္ ေဟာ့သည္ေကာင္ေကာပဲ၊ သူတို႔လည္း ဟိုမိုေတြပဲ၊ အင္း ကၽြန္ေတာ့္ေဖ့ဘုတ္ထဲမွာရွိသမွ်လူတိုင္းက ဟိုမိုေတြခ်ည္းပဲေလ၊ ေဖ့ဘုတ္မွာဆိုရင္ ဟိုမိုေတြက ရိုက္သတ္လို႔ မကုန္ဘူးဗ်၊ သူတို႔အေကာင့္ေတြကို လိုက္အပ္လည္း မၿပီးႏိုင္ဘူး၊ အေကာင့္တစ္ခုအပ္လိုက္ၿပီဆိုရင္လည္း ေနာက္ဟိုမိုတစ္ေယာက္ရဲ့အေကာင့္က ေပၚလာေရာ့”

“အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲလား၊ အစ္ကိုတို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ေခတ္ေနာက္က်ေနၿပီပဲ”

ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ရင္း သူ႔ကို လွ်ပ္တစ္ျပက္ၾကည့္လိုက္ရခ်ိန္ သူ႔အလွအပမ်ားက လေရာင္မ်က္၀န္းထဲ စြဲထင္က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ျဖဴစင္၀င္းပေခ်ာေမြ႔ေသာ မ်က္ႏွာေလး။ နက္ေမွာင္လြန္းေသာ မ်က္ခံုး။ ပန္းဆီေရာင္းသန္းေနေသာ သူ႔ႏႈတ္ခမ္း။ အစိမ္းစင္းရာေလးထင္းေနေသာ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေလးမ်ားကို ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။

“ေဟာသည္ဟာက သူမ်ားေတြ တင္တာကို ႀကိဳက္တယ္ဆိုရင္ Like ဆိုၿပီး ႏွိပ္ရတာေလ၊ မႀကိဳက္ရင္မႏွိပ္နဲ႔ေပါ့၊ ေဟာသည္ဟာက Comment ေပါ့၊ သူမ်ားေတြတင္တဲ့အရာေတြကို ကိုယ္က မွတ္ခ်က္ေပးခ်င္သလိုေပးလို႔ရတယ္၊ ေနာက္ခ်င္သလိုလည္း ေနာက္လို႔ရတယ္၊ ေကာ္မန္႔ေပးတာက ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္”

“အင္း အင္း”

ေဟာသည္ဟာက Status ေပါ့၊ ကိုယ္တင္ခ်င္တဲ့ စာေလးေတြ၊ ခံစားခ်က္ေလးေတြ တင္ရတာေလ၊ ေဟာသည္ဟာက ဓာတ္ပံုေပါ့၊ ကိုယ့္ဓာတ္ပံုတင္ခ်င္ရင္ Photo ကိုႏွိပ္လိုက္၊ ကိုယ္တင္ခ်င္တဲ့ ပံုေလးက်လာမယ္၊ ကဲ ကၽြန္ေတာ္အစမ္းလုပ္ျပမယ္ေနာ္၊ အစ္ကို႔ပံုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ပံုကို တင္လို႔ရမလား”

“ရတယ္ေလ”

လေရာင္က ခ်က္ခ်င္းပဲ ကင္မရာကို ဖြင့္ၿပီး ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ မကြာတကြာအေနအထားေလးနဲ႔ ရိုက္လိုက္သည္။

“ကဲ အဲ့သည္ပံုေလးကို တင္လိုက္မယ္ေနာ္”

“အင္း အင္း”

“ေဟာသည္ဟာကိုႏွိပ္လိုက္ရင္ တင္ၿပီးသြားၿပီေလ၊ ၾကည့္ အစ္ကိုက ေခ်ာတယ္ေနာ္”

“ဟဲ ဟဲ ညီလည္းေခ်ာပါတယ္”

ထိုစဥ္ ေကာ္မန္႔ေဘာက္မွာ မီးနီျပလာတာေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ လေရာင္ၾကည့္လိုက္သည္။ “လင္မယားလား” ဟု ေကာ္မန္႔ေပးလိုက္သျဖင့္ လေရာင္အေနခက္သြားသည္။ သူ႔ကို ဒါေလးကို ေကာ္မန္႔ေပးတာလို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ရွက္လိုပ မေျပာျဖစ္ေတာ့။

“အဲ့သည္အနီေရာင္ေလးက ဘာလဲဟင္”

သူေျပာလာမွ လေရာင္ရွက္ရွက္နဲ႔ ေျပာျပလိုက္ရေတာ့သည္။

“အဲ့ဒါက သူမ်ားေတြက ခ်က္ခ်င္းေကာ္မန္႔ေပးလိုက္တာေလ”

“ဟုတ္လား၊ ဘယ္လို ေကာ္မန္႔ေပးတာလဲဟင္”

လေရာင္က ဖတ္မျပပဲ သူ႔ကို ျပလိုက္ေတာ့ သူက ၀ါးကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္သည္။ သူရယ္လိုက္သည္က အလြန္႔အလြန္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းသည္။ သူက ရယ္ႏိုင္သေလာက္ လေရာင္ကေတာ့ ရွက္ေနရသည္။ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အျပစ္ရွိေနသလိုလည္း ခံစားရသည္။ ေဇာ္လင္းကေတာ့ ေမးေငါ့ၿပီး ရယ္ေနသည္။ ေဇာ္လင္းကို တစ္ခုခုေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ သူရိပ္မိသြားမွာလည္း စိုးသည္။

“တကယ္ ေနာက္တတ္တဲ့ေကာင္ေတြပဲ ဟက္ဟက္”

ဧည့္သည္ဆိုတာ အခ်ိန္တန္ျပန္ရတာမို႔ သူ႔ကိုေကာ ေဇာ္လင္းကိုေကာ လေရာင္ႏႈတ္ဆက္ျပန္ခဲ့သည္။

“အစ္ကို ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္”

“ေအးေအး ေကာင္းေကာင္းသြားညီေလး၊ ေနာက္လည္းေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္”

ေဇာ္လင္းကိုေတာ့ ႏႈတ္ဆက္စကားမေျပာပဲ သူ႔ကိုမွ ဘာ့ေၾကာင့္ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေနမိပါလိမ့္။ လေရာင္လမ္းတစ္၀ိုက္ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္က ေႏွးေကြးေနသည္။ လူကလည္း ဆိုင္ကယ္သြားရာ လိုက္ပါေနေပမဲ့ စိတ္က မပါခဲ့။ စိတ္ေတြက သူ႔ဆီသို႔။ “မျပန္ခ်င္ဘူး မျပန္ခ်င္ဘူး” ဆိုၿပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနမိသည္။ သူနဲ႔ တစ္ညေလာက္ အတူတူအိပ္ရရင္ေကာင္းသား။ သူေခၚရာ သူ႔အိမ္သို႔ အလည္လိုက္ခဲ့ရင္ေကာင္းသား။ “အစ္ကိုတို႔အိမ္ အလည္လိုက္ခဲ့ပါလား၊ မေ၀းပါဘူး၊ ေရာက္ဖူးေအာင္လို႔” ဟု ဖတ္ေခၚေသာ္လည္း လေရာင္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ျငင္းခ်ဲ့မိသည္။ ျငင္းခဲ့မိသည္ကို ေနာင္တရမိသည္။ သူနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ အၾကာႀကီးကုန္ဆံုးခ်င္မိသည္။ အခ်ိန္တိုင္း သူ႔ေဘးနားရွိေနခ်င္ေသာ္လည္း အေနအထိုင္ေတြက မရိုးမရြျဖစ္ရသည္။ ဒါေပမဲ့ လေရာင္တစ္ခုေတာ့ ေက်နပ္သည္။ သူနဲ႔အတူ ဓာတ္ပံုေလးတစ္ပံုရိုက္ခြင့္ရခဲ့လို႔ေပါ့။ လမ္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ရပ္ၿပီး သူ႔ပံုေလးကို ေငးၾကည့္ခဲ့မိသည္။ ေငးၾကည့္ရင္း ျပံဳးလည္း ျပံဳးခဲ့မိသည္။ ရင္ထဲမွာလည္း ၾကည္ႏူးေနခဲ့မိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လေရာင္ဖုန္းေဘအကုန္ခံၿပီး သူ႔အတြက္ ေဖ့ဘုတ္ေလးတစ္ခု၊ ဗိုက္ဘာေလးတစ္ခုရေအာင္ လုပ္လိုက္သည္။ အိမ္တြင္ ႏြားစာစဥ္းျခင္း ႏြားေကၽြးျခင္းအလုပ္မ်ားရွိေသာ္လည္း လေရာင္ပ်က္ကြက္လိုက္သည္။ အေမဆူခ်င္ေနပါေစ။

သူ႔အတြက္ ေဖ့ဘုတ္နဲ႔ ဗိုက္ဘာအေကာင့္အသစ္ရေတာ့ သူ႔ဆီမက္ေဆ့ေလးနဲ႔ လွမ္းပို႔လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔ဘက္က မအားဘူးထင္သည္။ ဘာမွအေၾကာင္းမျပန္ခဲ့။

ညေရာက္ေတာ့ ခါတိုင္းညေတြမွာ ေဖ့ဘုတ္ေလးသံုးရင္း အပ်င္းေျဖေပမဲ့ သည္ေန႔ညေတာ့ ေဖ့ဘုတ္သံုးခ်င္စိတ္ နည္းနည္းေလးမွမရွိ။ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ ေတြးရင္း စိတ္ကူးယဥ္ေနမိသည္။ သူ႔ပံုေလးၾကည့္ရင္း သူ႔ကိုလြမ္းေနရသည္။ သူ႔ပံုေလးကို အနီးကပ္ခ်ဲ ့ၾကည့္ရင္း သူ႔အလွေတြကို ေငးၾကည့္မ၀ျဖစစ္ေနရသည္။ ပံုေလးထဲတြင္ လေရာင္မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာေလးက နည္းနည္းကြာေ၀းသည္။ သည့္ထက္နည္းနည္းပိုၿပီး တိုးကပ္ရိုက္ခဲ့ရင္ေကာင္းသားဆိုၿပီး ေနာင္တရေနရသည္။ သူ႔ကိုလြမ္းလြန္းသျဖင့္ မက္ေဆ့ေလးေတြပို႔ၿပီးစကားေျပာရေကာင္းမလား။ ဟင့္အင္း မျဖစ္ေသးဘူး။ မက္ေဆ့ပို႔လိုက္ရင္ သူအထင္ေသးဦးမွာ။ ခုနက မက္ေဆ့လည္း ျပန္ေျဖမထားေတာ့ သူ႔ဘက္က ျပန္ေျပာလိမ့္မည္မထင္။

ရံုးဖြင့္ရက္ ေဇာ္လင္းနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းေတြ ေျပာလြန္းမကေျပာခ်င္ေနမိသည္။ ေျပာခ်င္ေပမဲ့ မ်ိဳသိပ္ထားရသည္။ ေဇာ္လင္းက ႏႈတ္မလံုတတ္သူမို႔ လေရာင္ေျပာသမွ် သူ႔ဆီေဖာက္သည္ခ်ရင္ အခက္။ ေဇာ္လင္းဆိုသည့္ေကာင္ကလည္း အလိုက္ကန္းဆိုးကိုမသိတတ္။ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ ၾကားသိခ်င္ေနမိတဲ့ လေရာင့္ ခံစားခ်က္ကိုသိၿပီး အလိုက္သတိနဲ႔ ေျပာျပေပးဖို႔ေကာင္းသည္။ သူသိသည္က လေရာင့္ေဖ့ဘုတ္ထဲက ေမာ္ဒယ္လ္ပံုေတြေငးဖို႔ပဲ။ လေရာင္အျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ ဖုန္းကို လုယူလိုက္ၿပီး “ေတာ္ေတာ့ကြာ ဖုန္းေဘလ္ကုန္တယ္၊ ဖုန္းေဘလ္က မင့္ျဖည့္ေပးတာလား၊ ေဘထုပ္မသား”

လေရာင္ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္နဲ႔ ဗိုက္ကနဲ႔ စားပြဲေပၚေမွာက္အိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxna&mufawmhvnf

ညေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း တစ္ပံုတည္းေသာ သူ႔ပံုေလးကို ေငးလိုပမ၀ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သူရူးတစ္ေယာက္လို သူ႔ပံုေလးကိုၾကည့္ရင္း စကားေတြေျပာေနမိသည္။

“ေဖ့ဘုတ္ထဲမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ၾကတယ္၊ ကိုကိုကေကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို မခ်စ္ခ်င္ဘူးလား၊ ေဖ့ဘုတ္ကလူေတြကို အခြင့္အေရးမေပးပဲ ကိုကို႔ကို ေပးခ်င္တယ္သိလား၊ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို ကိုကိုဘယ္ေတာ့မွ နားလည္မွာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို ကိုကိုသိေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။ ကိုကိုသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်င္မယ္ဆိုရင္ ကိုကို႔ရဲ့ပါရမီျဖည့္ဘက္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးျဖည့္စြမ္းေပးမွာပါ၊ ကိုကိုျပဳသမွ်ႏုမွာ၊ ကုိကို႔ဆႏၵေတြ မညည္းမညဴျဖည့္စြမ္းေပးမွာ၊ ကိုကို႔ကို အားႀကီးအားႀကီးနမ္းမွာ”

“တီ တီ တီ…”

“ေအာင္မေလး…..”

သူ႔ပံုေလးၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးေတြယဥ္ေနတုန္း ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ လေရာင္လန္႔ဖ်တ္သြားရသည္။ ဖုန္းပင္ လြန္က်သြားသည္။ ေတာ္ေသးရဲ့ ေဖာ့ဖိနပ္ေပၚက်ို႔ မကြဲတာ။ ဖုန္းေကာသူရဲ့ နာမည္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဇာ္လင္းျဖစ္ေနသည္။ ေတာ္ေတာ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးတဲ့ေကာင္။ ဆဲလႊတ္လိုက္ရ။ (၉း၃၀)နာရီအခ်ိန္ႀကီး ဘာကိစၥမ်ားပါလိမ့္။

“ေျပာေဇာ္လင္း”

“လေရာင္ ငါတို႔ မင့္တို႔ရြာအျပင္ဘက္ေရာက္ေနတယ္၊ မင္းလာခဲ့ပါ”

“ဟင္ ရြာအျပင္ေရာက္ေနတယ္ဟုတ္လား၊ ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ၊ ဘာေတြျဖစ္ေနၾကလို႔လဲ၊ ငါတို႔အိမ္ကို ၀င္ခဲ့ေလ”

“မျဖစ္ဘူး၊ မင္းလာမွျဖစ္မွာ၊ သူက မင္းတို႔အိမ္ကို မ၀င္ရဲဘူးတဲ့”

“ဟင္ ဘယ္သူလဲ၊ မင္းနဲ႔ ဘယ္သူပါေသးတာလဲ”

“သူေလ၊ သိန္းေဇာ္ေဌးေပါ့”

“ဘာ ဘာ သိန္း သိန္းေဇာ္ေဌး ဟုတ္လား၊ သူဘာျဖစ္လို႔လဲ”

သူမွန္းသိလိုက္ရေတာ့ လေရာင္သူ႔ကို အလြန္စိတ္ပူသြားရသည္။

“မေမးနဲ႔ကြာ၊ ျမန္ျမန္ေလးလာခဲ့ေနာ္၊ ဆိုင္ကယ္ယူမေနနဲ႔၊ ရြာအျပင္ဘက္ကပ္ကပ္ေလးမွာပါ”

“ေအး လာခဲ့မယ္၊ ဖုန္းခ်လိုက္ၿပီေနာ္”

ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္ဆိုၿပီး လေရာင္ရင္တမမျဖစ္ေနရသည္။ လေရာင္အေျပးကေလးပဲ ရြာအျပင္ဘက္လွမ္းလိုက္သည္။ ရြာအျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးနဲ႔ ေဇာ္လင္းနဲ႔ ေက်ာေပးေနတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ေဇာ္လင္း ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ သည္ေရာက္မွျဖင့္ ငါတို႔အိမ္၀င္ခဲ့မွေပါ့ကြာ၊ သည္အခ်ိန္ႀကီး ဘာကိစၥသည္ေရာက္ေနၾကတာလဲကြာ”

“ဟဲ ဟဲ ဘာကိစၥမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ သူေလကြာ သူက မင့္ကို လြမ္းလို႔တဲ့၊ မင့္ဆီအလည္လာခ်င္လို႔တဲ့ကြာ၊ ငါက သည္အခ်ိန္ႀကီးမို႔ ေနာက္ေန႔မွ သြားလည္ရေအာင္လို႔ ေျပာတာေတာင္ သူက မေနႏိုင္လို႔ဆိုၿပီး ေရာက္လာခဲ့ရတာကြ”

လေရာင္ဘာလိုလိုနဲ႔ ၾကက္သီးေတြ ထသြားရသည္။ ရွက္လည္း ရွက္သြားရသည္။ ဘာတဲ့ သူက လေရာင့္ကို သတိရလြန္းလို႔ မေနႏိုင္လို႔ သည္အခ်ိန္ႀကီး မေရာက္ေရာက္ေအာင္လာခဲ့ရတယ္ဆိုပါလား။ သူက လေရာင့္ဘက္လွည့္လာသည္။

“ေၾသာ္ အစ္ကိုက ကၽြန္ေတာ့္ဆီ အလည္လာခ်င္ေနတာကိုး၊ ေဆာရီးေနာ္အစ္ကို၊ သည္လိုမွန္းသိရင္ အေစာႀကီးကတည္းက အလည္ေခၚခဲ့ပါတယ္ဗ်ာ”

သူက တံေတြးကို မ်ိဳခ်ေနသည္။ သူ႔မွာ ေျပာစရာ စကားစ ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္ထင္ရဲ့။

“ညီ ညီေလး အစ္ကိုနဲ႔ တစ္ေနရာလိုက္ခဲ့ပါလား”

“ဟင္ ဗ်ာ၊ တစ္ေနရာဟုတ္လား၊ ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ လိုက္ခဲ့တာေပါ့၊ ဘယ္သြားမွာလဲ”

သူက ေဇာ္လင္းကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ေဇာ္လင္းက ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။ သူတို႔လုပ္ရပ္ကို လေရာင္နည္းနည္းေလးမွ နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။

“ဟို ကတၱရာလမ္းမႀကီးရဲ့ေဘးမွာ ဇရပ္ေလးရွိတယ္မဟုတ္လား၊ အဲ့သည္မွာ သြားစကားေျပာၾကရေအာင္ေလ”

“အာ အစ္ကိုကလည္း သည္ေရာက္မွေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ကိုပဲသြားၾကတာေပါ့ဗ်ာ”

“ေၾသာ္ အစ္ကိုက မလိုက္ရဲ့လို႔ေလ”

“မင္းကလည္း လွ်ာရွည္လိုက္တာ၊ လိုက္မွာသာလိုက္ခဲ့စမ္းပါ၊ ဟိုက်မွ အပ်င္းေျပ လြတ္လြတ္လပ္လပ္စကားေျပာၾကတာေပါ့ကြာ”

ေဇာ္လင္းက ၀င္ေျပာသည္။

“ေၾသာ္ ေအးပါ”

သူက ဆိုင္ကယ္ကို လွည့္ၿပီး စက္ႏႈိးလိုက္သည္။

“ေနာက္ကတက္ ညီေလး”

“အင္း”

လေရာင္ေနာက္က တက္ခြလိုက္ပါလုိက္သည္။ သူ႔ကိုယ္သင္းနဲ႔ေလးေတြရေနသည္။ လေရာင္ေအာက္မွာ သူ႔ဆံပင္ေလးေတြက နက္ေမွာင္ေတာက္ပေနသည္။ သူ႔အကၤ ်ီျဖဴျဖဴေလးက ႏူးညံ႔အိစက္ေနသည္။ သူ႔ခါးေလးကို ဖက္လိုက္ခ်င္သည္။ သူက ဘာအၾကံနဲ႔လည္း မသိ။ လေရာင္လက္ေလးကို စမ္းဆြဲၿပီး သူ႔ခါးေလးကို ဖက္ထားေစလိုက္သည္။ အတင့္ရဲလြန္းတဲ့သူပါလား။ သူ႔ခါးေလးကို ဖက္ခိုင္းတာပါလား။ သူမို႔လို႔ သည္လိုလုပ္ရဲတယ္။ လေရာင္ဆို လံုး၀မလုပ္ရဲ။

“ေၾကာက္ေနရင္ ကိုယ့္ခါးကို ဖက္ထားေလ”

သူက ဖက္ဆိုလို႔ လေရာင္လည္း ဖက္လိုက္သည္ သူေတာင္မွ ရဲတင္းတာ လေရာင္ကေကာ ဘာလို႔ မရဲတင္းရမွၾလဲ။ သူ႔ခါးေလးကို တင္းၾကပ္ေနေအာင္ ဖက္ပစ္လုိက္သည္။ သူ႔တင္ပါးေလးနဲ႔ လေရာင္ဟ၀ွာေလးမထိေအာင္ေတာ့ ခပ္ခြာခြာေလးေနလိုက္ရသည္။ သူ႔ကိုယ္ေလးကို ဖက္ထားရင္းက စိတ္ပါေနမွျဖင့္။

ဇရပ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ စက္သတ္လိုက္ၾကသည္။ လမင္းႀကီးက လသာညမို႔ ထိန္ထိန္သာေနသည္။

“ငါ အေပါ့ခဏသြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”

ေဇာ္လင္းက သုတ္သုတ္ေလးထြက္သြားသည္။ လေရာင္နဲ႔ သူ ဇရပ္ေလးေပၚ တက္ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ လမင္းႀကီးက ဇရပ္ရဲ့ေရွ ့မွာမို႔ လေရာင္လင္းလက္လက္မ်ားက လေရာင္တို႔အေပၚျဖာက်ေနသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို လေရာင္ေအာက္မွာ သဲကြဲစြာ ျမင္ေနရသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား စကား ဘယ္ကစရမည္မသိတာေၾကာင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ တကယ္ဆိုရင္ သူ႔ဘက္က စကားေျပာခ်င္တာဟု စခဲ့တာမို႔ သူ႔ဘက္ကပဲ စေျပာသင့္သည္။ အင္းေလ သူလည္း ေျပာစရာဘယ္ကစရမယ္မသိပဲ ေျပာစရာစကားစ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္ထင္၏။ လေရာင္ကပဲ အစပ်ိဳးလိုက္ရေလမည္လား။

“ဟိုေလ…”

“ေဖ့ဘုတ္…”

ႏွစ္ေယာက္သား ၿပိဳင္တူ စကားေလးေတြ ထြက္သြားၾကသည္။ ၿပီးမွ ရယ္လိုက္ၾကသည္။

“ညီအရင္ေျပာ”

“အစ္ကိုအရင္ေျပာပါ”

“မရဘူး၊ ညီပဲအရင္ေျပာပါ”

“အစ္ကိုပဲအရင္ေျပာပါဗ်”

“မေျပာခ်င္ဘူးကြာ၊ ညီအရင္ေျပာတာပဲ နားေထာင္ခ်င္တယ္”

သူက အရင္ဆံုးေျပာမည့္ပံုမေပၚ။ လေရာင္ကလည္း သူနဲ႔မို႔ အရႈံုးေပးလိုက္ေတာ့မည္။

“ဟိုေလ ေဖ့ဘုတ္သံုးရတာ အဆင္ေျပသလားလို႔ပါ”

“ေၾသာ္ ေအးေအး၊ သိပ္ေတာ့မေျပဘူး၊ နည္းနည္းမသိတာေလးေတြရွိေနလို႔ ညီက သင္ေပးေလ”

“ေၾသာ္ အင္း”

သူက ဖုန္းေလးကို လ်င္ျမန္စြာ ထုတ္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ကို ဖြင့္ျပသည္။

“ပံုေလးေတြကို ကူးခ်င္တာေလ၊ မကူးတတ္လို႔၊ ၿပီးေတာ့ သူမ်ားနဲ႔စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာ ပံုကို ဘယ္လိုပို႔ရသလဲ၊ တခ်ိဳ ့က အရုပ္ပံလွလွေလးေတြ ပို႔ၾကတယ္၊ အစ္ကို႔က်ေတာ့ မပို႔တတ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ စကားေျပာတဲ့သူကို ေမးရင္ရေပမဲ့ အထင္ေသးမွာစိုးလို႔၊ ဟဲဟဲ..”

လေရာင္က သြက္လက္စြာပဲ ရွင္းျပလိုက္သည္။ ေဇာ္လင္းက အေပါ့အပါးက ျပန္လာၿပီး ေဘးမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနသည္။ လေရာင္ရွင္းျပေနစဥ္ သူက ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္နဲ႔ အင္းလုပ္ေနသည္။ ထိုသို႔ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ အင္းလုပ္ေနစဥ္ သူ႔မ်က္ႏွာေလးက လေရာင္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာသလို ခံစားရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ သူ႔ပါးေလးနဲ႔ လေရာင္ပါးေလး ပြတ္သပ္သြားသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ သူ႔လက္ႏူးည့ံညံံ့ေလးက လေရာင့္လက္ေလးကို ထိေတြ႔သြားသည္။ သူ႔ရဲ့အထိအေတြ႔ေတြ ၾကားမွာ လေရာင္ေပ်ာ္၀င္ေနမိသည္။ သူ႔အသားအေရေတြက အလြန္႔အလြန္ကို ႏူးညံ့လြန္းလွသည္။  မေတာ္တဆလား။ သူတမင္ပဲ လုပ္ေလသလား။

“ေဇာ္လင္းကေျပာတယ္၊ ညီက အစ္ကို႔ကို ခ်စ္ေနတာဆို”

သူ႔ကိုရွင္းျပေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လံုး၀ကို မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေမးခြန္းေၾကာင့္ လေရာင္ပင္ အံ့ၾသလြန္းမက အံ့ၾသသြားရသည္။ သူက ေမးေသာ္လည္း လေရာင့္ကို မၾကည့္ပဲ ဖုန္းေလးကိုသာ ၾကည့္ေနသည္။ သူေမးဖို႔အတြက္ စိတ္ပိုင္းျဖစ္လိုက္ပံုရသည္။ လေရာင္ကေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ယင္သြားၿပီး သူ႔ကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ၾကည့္ေနရသည္။

ႏႈတ္မလံုတဲ့ေဇာ္လင္း။ သူ႔ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အမူအယာေတြ စကားေတြနဲ႔ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ ခ်စ္တယ္ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဖူး။ ေဇာ္လင္းေၾကာင့္ေတာ့ ခက္သည္။ ေဇာ္လင္းကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ေဇာ္လင္းက ပါးစပ္ကို ပိတ္ၿပီး ေခါင္းတရမ္းရမ္းလုပ္ေနသည္။ ေဇာ္လင္းကို ၾကည့္စဥ္ သူက လေရာင္လက္ေလးကို ဆတ္ကနဲ႔ ဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္။ လေရာင္ပါးစပ္ေလး ဟတတနဲ႔သာ သူ႔ကို ၾကည့္ေနရျပန္သည္။

“တကယ္ပဲလား၊ ညီ အစ္ကို႔ကို ခ်စ္ေနတာလား”

“အ အစ္ကိုကလည္း..”

လေရာင္ ဘာမွ ျပန္မေျပာတတ္။

“ဟုတ္တယ္လို႔ ေျဖခဲ့ရင္ အစ္ကို သိပ္၀မ္းသာမွာ”

“ဟင္..”

ခ်ိဳၿမိန္ေသာစကားကို ၾကားလိုက္ရေသာ္လည္း လေရာင္ ဟင္ကနဲ႔ အာေမဍိတ္သံေလးက ထြက္သြားရျပန္သည္။

“ဘာလို႔ဆို အစ္ကိုလည္း ညီ့ကို ခ်စ္ေနၿပီမို႔လို႔ပဲ၊ ေျပာရင္ယံုမလားညီရယ္၊ ညီ့အခ်စ္ထက္ အစ္ကို႔အခ်စ္က ပိုမယ္ထင္ပါတယ္၊ ညီ့ပံုေလးကို ျမင္စက ကိုယ္ရင္ခုန္ေနခဲ့ရတာ၊ ကိုယ္အစက ေဂးအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ရမယ္ဆုိတာ မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ညီ့ကို ခ်စ္မိေနတာက မွားေနတယ္လို႔ ထင္ေနခဲ့တာ၊ ေဖ့ဘုတ္သံုးကာမွ လူတစ္ေယာက္က ေဂးအခ်င္းခ်င္းမွ ခ်စ္သင့္တာလို႔ ေျပာျပခဲ့တယ္၊ အစ္ကို သိပ္၀မ္းသာတာပဲ၊ ေဇာ္လင္းကလည္း ညီက အစ္ကို႔ကို ခ်စ္ေနတာလို႔ ေျပာလာေတာ့ အစ္ကို ပိုၿပီး ၀မ္းသာသြားခဲ့ရတာေပါ့”

လေရာင္ဘာမွေတာ့ ျပန္မေျပာႏိုင္။

“အစ္ကို သည္အရြယ္ထိ ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဘူးညီ၊ အစ္ကိုေတာ့ သည္တစ္သက္ တစ္ကိုယ္တည္းပဲ ေနသါားရေတာ့မွာလို႔ ထင္ထားခဲ့တာ၊ အစ္ကို႔ကို ခ်စ္မဲ့သူ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ထင္ထားခဲ့တာ၊ ခုေတာ့ ေဇာ္လင္းေက်းဇူးေၾကာင့္ ညီေပၚလာခဲ့ၿပီေလ”

လေရာင္ ေခါင္းညိတ္လိုက္မိသည္။

“ကၽြန္ေတာ္လည္း အစ္ကို႔ကို ခ်စ္ပါတယ္”

သူ႔ကို ရႊန္းရႊန္းစားစား ျပံဳးျပလိုက္သည္။ လေရာင္ျပံဳးျပေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာေလး ၀င္းလက္သြားသည္။

“ညီအေျဖေပးလိမ့္မယ္လို႔ အစ္ကို ထင္ေတာ့ထင္သား၊ ဒါ့ေၾကာင့္မို႔လို႔ပဲ အစ္ကိုလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရဲတာ၊ ႏို႔မို႔ ေျပာရဲမွာမဟုတ္ဘူး၊ ညီက အစ္ကို႔ကို မျမင္ဖူးခင္ကတည္းက အစ္ကို႔အေၾကာင္းေလးေတြ ၾကားလိုက္ရကတည္းက ခ်စ္ေနခဲ့တာဆို”

“ဟုတ္တာေပါ့အစ္ကို”

“ဟဲဟဲ၊ အစ္ကိုလည္း ညီ့ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ သည္ေန႔ ညီ့အေၾကာင္းေတြ ေတြးရင္း မေတြ႔ရရင္ ေနႏိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး ေဇာ္လင္းကို အပူကပ္ၿပီး ညီ့ဆီေရာက္လာခဲ့တာေလ”

“ေၾသာ္ ၊ ညီကေတာ့ အစ္ကိုမ်ား တစ္ခုခုျဖစ္ေနမလားဆိုၿပီး စိတ္ပူလိုက္ရတာ”

“ညီ့ကို အစ္ကို တကယ္ခ်စ္တာပါ၊ တစ္ဘ၀စာအထိခ်စ္သြားမွာပါ၊ ညီ အလုပ္ကထြက္ၿပီး အစ္ကိုနဲ႔ ေနခ်င္ေနလို႔ရတယ္၊ ညီ့ကို အစ္ကို လုပ္ေကၽြးမယ္၊ ညီ့ကို အစ္ကို႔ေဘးမွာ မေၾကာင့္မက်ထားမယ္၊ လင္မယားေတြလို ေနၾကမယ္၊ အစ္ကိုဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီ၊ လံုး၀ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီ၊ ညီ့ကို မေတြ႔ရရင္ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး”

“အစ္ကိုကလည္း..”

“ဒါကေတာ့ ညီ့သေဘာပါ၊ ညီ့မွာ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္၊ တစ္ေန႔ အစ္ကို႔ကို ထားခဲ့ခ်င္ရင္လည္း ၇တယ္၊ အစ္ကိုကေတာ့ ဆက္ခ်စ္ေနဦးမွာပါ၊ အစ္ကိုေလ ညီ့ကို ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ခ်စ္တာပါ”

“ေတာ္ပါေတာ့အစ္ကိုရာ၊ အစ္ကို႔အခ်စ္ကို ယံုပါတယ္၊ ညီလည္း အစ္ကိုသာ ညီ့ကို ခ်စ္ရင္ အစ္ကို႔ရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားသြားမွာလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တာ၊ ၿပီးေတာ့…”

လေရာင္ဆက္မေျပာႏိုင္ပဲျဖစ္သြားရသည္။

“ၿပီးေတာ့ ဘာလဲ.”

“ဟို ဟိုေလ.. အစ္ကို႔.ဆႏၵ.ဒ..”

လေရာင္စကားေတြ ထစ္ေငါ့ေနစဥ္ သူက ေဇာ္လင္းရွ ့တြင္ပင္ ျဖစ္လင့္ကစား လေရာင့္ႏႈတ္ခမ္းေလးအား မႏႈတ္ယူစတမ္း ျပြတ္စ္ကနဲ႔ နမ္းခ်လိုက္သည္။ သူ႔အနမ္းႀကီးက အင္မတန္မွ ၾကမ္းတမ္းလြန္းသည္။ လေရာင့္လွ်ာေလး ျပတ္ထြက္သြားသလားေတာင္ထင္ရသည္။ လေရာင္အားကနဲ႔ ေအာ္ခ်လိုက္သည္။ သူ႔အနမ္းကိုၾကည့္ၿပီး သူ လေရာင့္အား အင္မတန္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သိသာသည္။

“ဘာ ဘာျဖစ္သြားေသးလဲညီ”

သူက အလြန္းစိုးရိမ္တႀကီးေမးသည္။

“နာ နာလို႔”

အစ္ကို အစ္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ညီရယ္၊ အစ္ကိုေလ ညီ့ကို သိပ္..”

သူပင္ေျပာလို႔ မၿပီးေသးခင္ လေရာင္က သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ရႊတ္ကနဲ႔နမ္းၿပီး သူ႔ကို ႏႈတ္ပိတ္လိုက္သည္။

“မင္းတို႔ ဒါဘာလုပ္တာလဲ၊ ငါ့ေရွ ့မွာ”

ေဇာ္လင္းက ခါးေထာက္ၿပီး ဆူပူေငါက္ငမ္းေတာ့သည္။ လေရာင္တို႔လည္း ဘာမွ မေျပာတတ္ျဖစ္သြားရသည္။

“အလိုက္ကန္းဆိုးကို မသိတတ္တဲ့ေကာင္ေတြ.”

ဆိုၿပီး ေဇာ္လင္းက ေရွာင္ထြက္သြားသည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ ကိုကိုက လေရာင္ကိုယ္ေလးကို တြန္းလွဲၿပီး ၾကမ္းတမ္းေသာ အနမ္းမိုးမ်ား ရြာခ်ေလေတာ့သည္။

“ညီ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္”

“ခ်စ္ကလည္း ခ်စ္ပါတယ္ကိုကို”

“ကိုကိုက ပိုခ်စ္တာပါခ်စ္ရ”

“ဟင့္အင္း ခ်စ္ကပိုတာ”

“ဒါဆိုလည္း ဘယ္သူကပိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ လက္ေတြ႔ျပရေသးတာေပါ့၊ လာစမ္း”

“အား အား.အားး၊ ကိုကို႔…..”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အဲ့သည္ေနရာေလးကစၿပီး သည္ေနရာထိ ခရီးေပါက္ေနၿပီေပါ့ကိုကိုရ”

ကိုကိုက တဟက္ဟက္ရယ္ၿပီးမွ…

“ေၾသာ္ ခ်စ္က ေတာ္ေတာ့္ကို ေရးတတ္တာပဲ၊ ကိုကို႔အခ်စ္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးတတ္တဲ့ခ်စ္ကို ရႊတ္”

“ခ်စ္ကေကာ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြ ေပၚလြင္ရဲ့လား”

“သိပ္ေပၚလြင္တာေပါ့ခ်စ္ရ၊ ဇာတ္လမ္းေလးကို ဘယ္လို အဆံုးသတ္မွာလဲဟင္”

“ဒါေတာ့မသိေသးဘူးကိုကို၊ ကိုကိုက စဥ္းစားေပးေလ”

“ကိုကိုလား မစဥ္းစားပါဘူး၊ ဇာတ္လမ္းေလးကို အဆံုးသတ္ရေအာင္ ကုိကိုက ေသမွမေသေသးတာ”

“ေၾသာ္ ဒါလည္း ဟုတ္သားပဲ၊ ခ်စ္ေရာ ကိုကိုေရာ ေသမွ အဆံုးသတ္ရမယ္ထင္တာပဲ”

“အင္း မၿပီးေသးဘူးဆိုေတာ့ သည္ေန႔ေတာ့ ဘယ္ေနရာကေန စၿပီး ေရးမွာလဲဟင္ခ်စ္”

“ဘယ္လိုေလးစရမလဲဆိုေတာ့ အင္း...မနက္ျဖန္နဲ႔ သန္ဘက္ခါ စေန တနဂၤေႏြေန႔မို႔ လေရာင္တို႔ရံုးပိတ္သည္ ကေနစမယ္”

“အင္း အင္း ေကာင္းတယ္၊ ဆက္ေျပာျပပါဦး”

“..ရံုးပိတ္သည္။ ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔ရေတာ့မည္။ ရံုးပိတ္ရက္ေတြေရာက္မွ လေရာင္ ကိုကို႔အိမ္သြားၿပီး ကိုကိုနဲ႔အတူတူ အခ်ိန္ကုန္ေလ့ရွိသည္။ သည္ေန႔ ေသာၾကာေန႔မို႔ ရံုးဆင္းဆင္းခ်င္း အိမ္ကိုမျပန္ေတာ့ပဲ ကိုကို႔အိမ္တန္းသြားမည္။ ကိုကို႔အိမ္မသြားခင္ ကိုကိုနဲ႔အတူတူ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ဖို႔အတြက္ ေစ်းလည္း၀ယ္ရဦးမည္။ ဒါက ေသာၾကာေန႔တိုင္း လေရာင္လုပ္ေနက်အလုပ္။ …….”

လေရာင္က စဥ္းစဥ္းစားစားနဲ႔ ဆက္ေရးသင့္တာေလးေတြကို ရြတ္ျပေနသည္။ ကိုကို႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးေတြ မွိတ္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီ။ ကိုကို႔ၾကည့္ရ အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္ဖတ္ျပလို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္ ကေလးေလးနဲ႔ တူေတာ့သည္။ လေရာင္ျပံဳးလိုက္သည္။ ကေလးေလးလို ခ်စ္စရာေကာင္းသည့္ ကိုကို႔ကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္ေတာ့ ကိုကိုက ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းမယ္အထင္နဲ႔ လွ်ာေလးထုတ္ေနေတာ့ လေရာင္ ရယ္လိုက္ရျပန္သည္။ ကိုကို႔ပါးေလးကို ထပ္ေမႊးလိုက္ကာ ေစာင္ျခံဳေပးလိုက္ၿပီး မအိပ္ခ်င္ေသးသျဖင့္ ၀တၳဳေလးကို ဆက္ေရးလိုက္သည္။

“လေရာင္တို႔ရံုးက ညေန(၄ း၀၀) နာရီမွာ ရံုးဆင္းေသာ္လည္း ေစ်းထဲမွာေတာ့ အသီးအရြက္ေစ်းသည္ေတြက ရွိေနတုန္း။ ကိုကိုနဲ႔ ဘာေတြ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရရင္ေကာင္းမလဲ၊ ကိုကိုက ဘာေတြ ႀကိဳက္တတ္သလဲ စသည္ျဖင့္ စဥ္းစားရတာလည္း တစ္မ်ိဳးၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းသည္။ အသီးအရြက္ေစ်းထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့……………………

“………………..ဆိုၿပီး ေဇာ္လင္းက ေရွာင္ထြက္သြားသည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ ကိုကိုက လေရာင္ကိုယ္ေလးကို တြန္းလွဲၿပီး ၾကမ္းတမ္းေသာ အနမ္းမိုးမ်ား ရြာခ်ေလေတာ့သည္။

“ညီ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္”

“ခ်စ္ကလည္း ခ်စ္ပါတယ္ကိုကို”

“ကိုကိုက ပိုခ်စ္တာပါခ်စ္ရ”

“ဟင့္အင္း ခ်စ္ကပိုတာ”

“ဒါဆိုလည္း ဘယ္သူကပိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ လက္ေတြ႔ျပရေသးတာေပါ့၊ လာစမ္း”

“အား အား.အားး၊ ကိုကို႔…..”

ေရးေကာင္းနဲ႔ ဆက္ေရးလိုက္တာ ညဥ့္ပင္အေတာ္နက္သြားသည္။ ကိုကိုကေတာ့ ဒူးေတြေပါင္ေတြေပၚေအာင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေပၿပီ။ လေရာင္လည္း က်န္းမာေရးကို ငဲ့ကြက္ရဦးမည္မို႔ သည္ေလာက္နဲ႔ အိပ္လိုက္ေတာ့မည္။ မနက္က်ရင္ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ အအိပ္ႀကီးတတ္သည့္ ကိုကို႔ကို မရရေအာင္ႏႈိးၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားၿပီး လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳစိမ့္ေလးကို အီၾကာေကြးနဲ႔ ျမည္းမည္။ ပလာတာရယ္၊ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ၊ စမူဆာရယ္ကို အ၀အၿပဲစားမည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကအျပန္ အိမ္ေရာက္ရင္ စိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ သစ္ပင္ေလးေတြကို ေရေလာင္းေပါင္းသင္မည္။ လေရာင္က အိမ္အလွဆင္သည့္အေနျဖင့္ ပန္းပင္ေလးေတြ စိုက္ပ်ိဳးတာကို သေဘာမက်။ ပန္းပင္ေလးေတြအစား ၀င္ေငြလည္း ရ၊ ေငြလည္း မကုန္ေစသည့္ ငရုပ္ပင္၊ ခရမ္းပင္၊ ခရမ္းခ်ဥ္ပင္ ဒန္႔သလြန္ပင္ စသည္ျဖင့္ တစ္ပင္စ ႏွစ္ပင္စကိုသာ စိုက္ပ်ိဳးရတာႀကိဳက္သည္။ ဒါမွ လိုအပ္လွ်င္ အလြယ္တကူးခူးဆြတ္လို႔ရၿပီး ေငြလည္း မကုန္ေတာ့ေပ။ သည့္ျပင္ လေရာင္တို႔ အသက္အရြယ္အိုမင္းၿပီး မသန္မစြမ္းျဖစ္ကာ ၀င္ေငြမရွာႏိုင္ေတာ့သည့္အရြယ္တြင္ ၀င္ေငြရေစမည့္ နံ႔သာျဖဴပင္၊ စႏၵကူးပင္၊ သနပ္ခါးေလးပင္ေလးမ်ားကိုသာ စိုက္ခ်င္သည္။ စိုက္လည္း စိုက္ျဖစ္ေပသည္။ အပင္ေလးေတြ ျမန္ျမန္ထြားေအာင္လည္း ေျမဆြၿပီး ေရေလာင္းေပါင္းသင္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ျပဳလုပ္ျခင္းက ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေလ့က်င့္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး က်န္းမာေရးအတြက္လည္း ေကာင္းေစသည္။

ဆက္လက္ၿပီး ကိုကို႔ကို တစ္ခုတိုင္ပင္ရဦးမည္။ အရြယ္မလြန္ခင္ သားသမီးေလးေတြ ေမြးစားရမည္။ လေရာင္က အသားညိဳသူမို႔ သားေလးကို အသားညိဳညိဳေလးေမြးၿပီး ကိုကိုက အသားျဖဴသူမို႔ အသားျဖဴျဖဴသမီးေလးကို ေမြးစားမည္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ တိုင္ပင္ျဖစ္ေအာင္တိုင္ပင္မည္။ ၿပီးလွ်င္ အဆာေျပအျဖစ္ အသုပ္တစ္ခုခုနဲ႔ ကိုကိုနဲ႔ အပ်င္းေျပ အ၀အၿပဲစားၾကဦးမည္။ ထိုသို႔ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီးမွ ေဘးတစ္ေစာင္းအိပ္ေနတဲ့ ကိုကို႔ကိုယ္ေလးေပၚ ေပါင္တစ္ဖက္ခြၿပီး ကိုကို႔ကိုယ္ေလးကို တင္းၾကပ္စြာဖက္ၿပီး အိပ္လိုက္သည္။ ဘာမွပူပင္ေသာက မရွိပဲ ကေလးတစ္ေယာက္လို အအိပ္ႀကီးသည့္ ကိုကိုကေတာ့ ႏိုးသြားလိမ့္မည္မထင္ေပ။

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။

ေဒးဗစ္

သည္ဇာတ္လမ္းျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကူညီေပးခဲ့ေသာ သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ၾကားဆရာမ်ားအားလံုးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေဇာ္ေဌးအား ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း။။။။

The Enddddddddddddddddddddddddddddddddd

8:47 PM

9/9/2014

 

 

 

 

 

Oct 18th

အျဖဴေရာင္အခ်စ္မ်ား (ေဒးဗစ္)

By davidmgmg

“ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္”

အိမ္ေရွ ့တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္သြားဖြင့္လိုက္သည္။

“၀ါးးး”

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေက်ာ္ခ်စ္က ၿဖိဳးသစ္တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း လွန္႔လိုက္သည္။

“ဟာ ေက်ာ္ခ်စ္ လာ လာ အထဲ၀င္ခဲ့”

ေက်ာ္ခ်စ္က ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ ေရွ ့ဆံုးက ၀င္သြားသည္။

“ခဏေစာင့္ေနာ္ ငါ ေကာ္ဖီသြားေဖ်ာ္လိုက္ဦးမယ္”

“အင္း ေသာက္မယ္၊ ခ်ိဳဆိမ့္ေလးေနာ္”

ေက်ာ္ခ်စ္ပံုစံက ျမဴးၾကြသြက္လက္ေနသည္။ ခဏအၾကာ ၿဖိဳးသစ္က ေကာ္ဖီပူပူေလးတစ္ခြက္နဲ႔ေရာက္လာသည္။

“ေျပာစမ္းပါဦး လာရင္းကိစၥ၊ ၾကည့္ရတာ သတင္းေကာင္းထင္တယ္”

“ဟုတ္တယ္ဟ၊ သတင္းက ေကာင္းသမွသိပ္ေကာင္း၊ နင့္ကို အေဖာ္စပ္မလို႔”

ေက်ာ္ခ်စ္က နည္းနည္းေတာ့ မိန္းမဆန္သည္။ စကားေျပာရင္ မိန္းကေလးလိုေျပာတတ္သည္။ ၿဖိဳးသစ္နဲ႔ စကားေျပာလွ်င္ ၿဖိဳးသစ္ကို “မင္း”လို႔ မသံုးႏႈန္းပဲ “နင္” လို႔ေျပာတတ္သည္။ ၿဖိဳးသစ္ကိုလည္း သိပ္ခင္ရွာသည္။ ၿဖိဳးသစ္ဆီခဏခဏလာသည္။ ပြဲလမ္းသဘင္ေလးေတြရွိေလတိုင္း ၿဖိဳးသစ္ကို အေဖာ္စပ္ေလ့ရွိသည္။ ၿဖိဳးသစ္ကေတာ့ ေက်ာ္ခ်စ္ကို ဘ၀တူ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္အခ်င္းခ်င္းမို႔သာ ခင္ရသည္။ သူမိန္းမဆန္တာကိုေတာ့ သိပ္မႀကိဳက္မိ။

“ဘာမ်ားလဲဟ”

ေက်ာ္ခ်စ္က ေကာ္ဖီအား တစ္ငံုႏွစ္ငံုေလာက္ေသာက္ၿပီး..

“လာမဲ့တနဂၤေႏြေန႔ ဆီဒိုးနားမွာ မဂၤလာေဆာင္ရွိတယ္၊ အဲ့ဒါ နင့္ကို ေခၚခ်င္လို႔”

“ဟာကြာ”

“မဂၤလာေဆာင္က နင့္လို ဗာဆယ္တိုင္းအခ်င္းခ်င္းေဆာင္တဲ့ မဂၤလာေဆာင္ဟဲ့၊ တို႔လို ေဘာ့တြန္နဲ႔ေတာ့ပ္ေတြမႈတ္ဖူး”

“ဟုတ္လား၊ အားက်စရာႀကီးေနာ္”

“အင္း၊ အခုလို မဂၤလာေဆာင္က ရွာမွရွားဟာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ နင့္ကို ေခၚခ်င္တာ”

“မင္းကလည္း ငါ့မွမဖိတ္ပဲ၊ မလိုက္ခ်င္ပါဘူး”

“ငါ့လည္း မဖိတ္ပါဘူး၊ ဟိုေကာင္မ မိနန္႔ကိုပဲဖိတ္တာ၊ မဂၤလာေဆာင္မဲ့သူနဲ႔ မိနန္႔နဲ႔ လိုင္းေပၚမွာ သိၾကာတာတဲ့၊ မိနန္႔နဲ႔သိတဲ့ သတို႔သားနာမည္ကမ်ိဳးမင္းထက္တဲ့၊ ဟိုတစ္ေယာက္နာမည္က အင္း ဘာပါလိမ့္ ထြန္းထြန္း၀င္းဆိုလား တင္တင္၀င္းဆိုလား ေမ့ေနၿပီ၊ မိနန္႔ဆီဖိတ္စာေရာက္တယ္၊ ဖိတ္ထဲစာမွာ မိနန္႔ေခၚခ်င္တဲ့သူေတြ ဟိုမိုေတြေပါ့ဟာ ေခၚခ်င္ရင္ေခၚခဲ့ပါတဲ့၊ မဖိတ္ရတဲ့သူေတြကို နာမည္မသိလို႔မဖိတ္တာတဲ့၊ ဟိုမိုမွန္ရင္ အကုန္ဖိတ္သတဲ့၊ အဲ့လိုေရးထားတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မိနန္႔က ငါ့ကိုေခၚတာ၊ နင္ေကာ လိုက္ခဲ့ေနာ္”

“လိုက္ခ်င္တာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ မဖိတ္ပဲသြားေတာ့ ရွက္စရာေကာင္းေနမလားလို႔”

“နင္ကလည္း ဖိတ္စာမေရာက္လည္း ဟိုမိုမွန္ရင္ အကုန္ဖိတ္ပါတယ္ဆိုမွ.”

“ေအး မင္းလိုက္ေစခ်င္ရင္လည္း လိုက္ရတာေပါ့ကြာ”

“အိုး ဒါ့ေၾကာင့္ နင့္ကိုခ်စ္တာသိလား၊ အိုး အဲ့ေန႔က်ရင္ ဟိုမိုေတြခ်ည္းပဲ လာၾကမွာဆိုေတာ့ အို ေတြးရင္းနဲ႔ေပ်ာ္လိုက္တာဟာ၊ ေတာင္ျပံဳးပြဲထက္ေတာင္ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာ သိလား၊ လာမဲ့တနဂၤေႏြေန႔မနက္(၈း၀၀) နာရီေနာ္၊ နင္ရံုးပိတ္တယ္မဟုတ္လား၊ ငါလာႀကိဳမယ္၊ ေစာင့္ေန”

“ေအး ေအး”

“ဟိုက်ရင္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလး၀တ္ဖို႔ အ၀တ္အစားလည္း ၀ယ္ထားဦး”

“ေအးပါ”

“ဘိုင့္ဘိုင္၊ ငါ အလုပ္ေလးရွိေသးလို႔သြားၿပီ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္”

နံနက္(၈း၀၀)နာရီကြက္တိေလာက္မွာ အိမ္ေရွ ့တံခါးက ျမည္လာသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္ပဲျဖစ္လိမ့္မည္။ ၿဖိဳးသစ္လည္း ကတိေပးထားသည့္အတိုင္း လူငယ္ဆန္ဆန္ စကင္းနီၾကပ္ၾကပ္ေလးနဲ႔ အနက္ေရာင္တီရွပ္လည္မဟိုက္တဟိုက္ေလးကို ၀တ္ထားသည္။

“ဟယ္ ၿဖိဳး နင္အရမ္းလွေနပါလား၊ နင္အခုလို လွလွပပေလး၀တ္ထားတာမ်ိဳး မျမင္ရတာၾကာၿပီဟာ၊ အခုလိုေလး ၀တ္လိုက္ေတာ့ မင္းသားေကာင္းျပည့္ေတာင္ နင့္ကို ရံႈးသြားတယ္သိလား၊ ၿပီးေတာ့ ဟိုကိုေရာက္ရင္ ဧည့္သည္ေတြအားလံုးက သတို႔သားႏွစ္ေယာက္ကိုမၾကည့္ပဲ နင့္ကိုပဲ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကမွာေတာင္ျမင္ေယာင္ေသး”

“မင္းကလည္း ေျမ  ွာက္ဖို႔ပဲသိတယ္”

“နင္ကလည္း ေျပာလိုက္ရင္ ျငင္းခ်င္တာပဲသိတယ္၊ လွပါတယ္ဆို လွတယ္လုပ္စမ္းပါ”

“အာ့ဆိုလည္း မျငင္းေတာ့ဘူး”

“ကဲ နင္အားလံုး ျပင္ဆင္လို႔ၿပီးၿပီလား”

“ၿပီးၿပီ၊ အဲ လက္ဖြဲ႔ပစၥည္းေလးေျပးယူလိုက္ဦးမွ ေမ့ေတာ့မလို႔”

ၿဖိဳးသစ္က ေျပးယူၿပီးယူလာရင္း..

“မဖိတ္ေပမဲ့ လက္ဖြဲ႔ေလးယူသြားမွ ေတာ္ကာက်မယ္”

“နင့္ဟာက ဘာလက္ဖြဲ႔ႀကီးတုန္း”

“ပန္းခ်ီကားေလးဟ၊ လက္ရာေကာင္းတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ဆီမွာ ျမန္ျမန္ေလးၿပီးေအာင္ ဆြဲေပးဖို႔ အပူကပ္လိုက္ရတာ၊ ႏွစ္ေသာင္း၀န္းက်င္ကုန္က်ခဲ့တယ္”

“ဟင္ နင္ကလည္း ႏွစ္ေသာင္းႀကီးေတာင္လား၊ ႏွေျမာစရာႀကီး”

“ငါတို႔လို ဟိုမိုလူေတြအတြက္ေတာ့ သည္ေလာက္ေလးကေတာ့ ဘာမွမေျပာပေလာက္ပါဘူးဟာ၊ သည္ေလာက္ေလးေတာ့ ကုန္က်သင့္ပါတယ္”

“အင္း ဘာပန္းခ်ီကားေလးလဲဟင္”

“စြယ္ေတာ္ရြက္ပံုေလးေလ၊ သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ ေဟာသည္စြယ္ေတာ္ရြက္ေလးလို တစ္သက္လံုး မခြဲမခြာ အတူတူေနၾကေစလိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္ေပါ့၊ ေဟာသည္မယ္ကဗ်ာေလးေကာ ေရးထားတယ္၊ “ႏွစ္လႊာေပါင္းယွက္၊ စြယ္ေတာ္ရြက္လို၊ တစ္သက္မခြဲ၊ ေရႊလက္တြဲႏိုင္ၾကပါေစ”

“နင္က စိတ္ကူးေကာင္းသားပဲ”

“မင္းကေကာ ဘာလက္ဖြဲ႔တာလဲ”

“ငါလား၊ ဟိဟိ အျဖဴေရာင္အတြင္းခံေဘာင္းဘီေလးႏွစ္ထည္ေလ၊ သူတို႔ဆင္တူေလး၀တ္ၿပီး အိပ္ၾကေစခ်င္လို႔”

“ေကာင္းပါတယ္ကြာ”

“ဒါဆိုသြားၾကရေအာင္၊ ဟိုေကာင္မ မိနန္႔က မိပုန္းတို႔၊ မိဆြယ္တို႔နဲ႔ သြားႏွင့္ၿပီ၊ ငါ့ကို နင္နဲ႔ပဲသြားတဲ့၊ အက်င့္မေကာင္းတဲ့ေကာင္မေတြ”

ေက်ာ္ခ်စ္က စူပုပ္ပုပ္နဲ႔ေျပာေလသည္။ ၿဖိဳးသစ္ကေတာ့ ရယ္လို႔။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဆီဒိုးနားဟိုတယ္ႀကီးေရွ ့သို႔ေရာက္ေတာ့ ဧည့္သည္မ်ားစြာ လႈပ္ရွားသြားလာေနသည္။

“ငါတို႔ ေနရာရပါ့မလားမသိဘူး”

ေက်ာ္ခ်စ္က ေနရာမရမွာကို စိတ္ပူေနေလသည္။

“ေနရာမရရင္လည္း လက္ဖြဲ႔ေလးထားၿပီး ျပန္ရံုေပါ့ကြာ”

“ဘယ္က လက္ဖြဲ႔ေပးရက်ိဳးနပ္ေအာင္ တစ္ဗိုက္ျပည့္ေအာင္ေတာ့ စားသြားဦးမွ၊ ေနရာကေတာ့ ရမွာပါ၊ ငါတို႔ ေရာက္လာတာေနာက္မက်ေသးပါဘူး၊ ျမန္ျမန္လာ”

အ၀င္၀ေရာက္ေတာ့ လက္ဖြဲ႔လက္ခံေလေသာ အေျခာက္မ၊ အပြင့္မ(၅)ေယာက္ေလာက္ကိုေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ လက္ထဲက လက္ဖြဲ႔အား အပြင့္မတို႔ လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။ အပြင့္မေလးမ်ားစြာက ခၽြဲႏြဲ႔စြာနဲ႔ လက္ဖြဲ႔ကို လက္ခံယူသည္။ ၿဖိဳးသစ္ကို ၾကည့္ၿပီး အပြင့္မေတြက တီးတိုးေျပာၿပီး ရယ္ေနၾကသည္။ ၿဖိဳးသစ္က “ေခ်ာလိုက္တာ” ဟု ေျပာေနၾကတာပဲျဖစ္လိမ့္မည္။

“ဟိုအေျခာက္မေတြက နင့္ကို ႀကိဳက္ေနတယ္ထင္တယ္၊ နင့္အေၾကာင္းေတြ ေျပာေနၾကတယ္ထင္တယ္ဟ”

ေက်ာ္ခ်စ္က တိုးတိုးကပ္ေျပာသည္။

“မင္းကလည္း ဘ၀တူအခ်င္းခ်င္း အေျခာက္မလို႔ မေျပာစမ္းပါနဲ႔ကြာ”

“သူ႔အေကာင္းေျပာလိုက္ရင္ ငါပဲအျပစ္ေျပာခံရတယ္၊ ေျပာမိတဲ့ ငါ့ကိုက မွားပါတယ္ ဟြန္း”

“ေအး ေနာက္ဆို အေျခာက္မလို႔ လံုး၀မေျပာနဲ႔၊ သူတို႔ကိုေျပာရင္ ငါ့ကိုပါ အေျခာက္မလို႔ ေျပာတာနဲ႔အတူတူပဲ”

ၿဖိဳးသစ္က ေျပာရင္း ေရွ ့ကသြားသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္ကေတာ့ လက္သီးရြယ္လွ်က္ က်န္ခဲ့သည္။

အထဲတြင္ အရြယ္သံုးပါး ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္မ်ား၊ အပုန္း အပြင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံုကို ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ အခ်ိဳ ့အပြင့္မမ်ားသည္ မိတ္ကပ္ထူလပ်စ္ျဖင့္ လွပၾကေသာ္လည္း အခ်ိဳ ့အပြင့္မမ်ားသည္ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ၾကသည္။ ေယာက်္ားလို၀တ္ၿပီး ႏြဲ႔ေနၾကသူမ်ားလည္း ရွိသလို လံုး၀မႏြဲ႔သူမ်ားလည္း ရွိသည္။ ပိန္ပိန္ကပ္ကပ္ ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ ခႏ္ဓာကိုယ္အခ်ိဳးအစားမ်ားလည္း ရွိသလို ေတာင့္ေတာင့္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ခႏ္ဓာကိုယ္အခ်ိဳးအစားမ်ားနဲ႔ အပြင့္အပုန္းမ်ိဳးစံုလည္း ေတြ႔ရေလသည္။ သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ ကမၻာႀကီးသည္ ဟိုမိုေလာကႀကီး လံုးလံုးျဖစ္သြားေလသည္။

“ဟယ္ ဟိုနားမယ္၊ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး၊ အဲ့သည္နား သြားထိုင္ၾကရေအာင္ေလ၊ လာ”

ေက်ာ္ခ်စ္က လက္ဆြဲေခၚသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္ထိုင္ေတာ့ ၿဖိဳးသစ္လည္း ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ၿဖိဳးသစ္တို႔ ၀င္ထိုင္လိုက္ေတာ့ ဧည့္ခံစားပြဲထိုးေလးမ်ားက စားဖြယ္မ်ားစြာကို ခ်ေပးသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္ကေတာ့ စားခ်င္လြန္းသျဖင့္ တံေတြးကို မ်ိဳခ်ေနသည္။ ၿဖိဳးသစ္က ေက်ာ္ခ်စ္လက္ကို သြားတို႔လိုက္သည္။

“မင္း အိေျႏၵနဲ႔ ေနေနာ္”

ဆိုၿပီး သတိေပးလိုက္သည္။

“ေအးပါ နင္ကလည္း”

သတို႔သားတို႔၏ ေနရာသို႔ ေက်ာ္ခ်စ္က လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ သတို႔သားႏွစ္ေယာက္ကို မေတြ႔ရေသး။

“ငါတို႔ေရာက္လာတာေစာေသးတယ္၊ သတို႔သားႏွစ္ေယာက္ မလာၾကေသးဘူးထင္တယ္”

“ဟုတ္တယ္ေနာ္”

ၿဖိဳးသစ္လည္း ၾကည့္ရင္းေျပာသည္။ သတို႔သားႏွစ္ေယာက္တို႔၏ အမည္စားတန္းအား ၿဖိဳးသစ္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။

“ေမာင္မ်ိဳးမင္းထက္(………) နဲ႔ ေမာင္တင္တင္ထြန္း(…..)( …. … .. Co.Ltd) တို႔၏ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲ”

တဲ့။ ေမာင္တင္တင္ထြန္း ဆိုသည့္ နာမည္ေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားရသည္။ ဟိုအရင္က ၿဖိဳးသစ္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေသာသူ၏ နာမည္သည္လည္း တင္တင္ထြန္းျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ တင္တင္ထြန္းသည္လည္း ၿဖိဳးသစ္အား သိပ္ခ်စ္ခဲ့ေလသည္။ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးသား ခ်စ္လွ်က္နဲ႔ လမ္းခြဲခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ အခု မဂၤလာေဆာင္သည့္ သတို႔သား ေမာင္တင္တင္ထြန္းသည္ ၿဖိဳးသစ္သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေလေသာ ထို႔အတူ ၿဖိဳးသစ္အား သိပ္ခ်စ္ခဲ့ေလေသာ ကိုထြန္းမ်ားေလလား။ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးဆိုၿပီး ၿဖိဳးသစ္ ေခါင္းခါလိုက္ရေလသည္။ နာမည္တူတာပဲ ျဖစ္မွာပါေလဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ႏွစ္သိမ့္လိုက္ရသည္။

“ဟဲ့ ၿဖိဳး နင္မစားပဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ သူမ်ားေတြ မဂၤလာေဆာင္တာ အရမ္းအားက်မေနနဲ႔၊ ေျပာတုန္းကေတာ့ျဖင့္ ခ်စ္သူမထားေတာ့ဘူးဘာဘူးနဲ႔၊ အခုေတာ့ နင္အားက်ေနၿပီမဟုတ္လား”

“မဟုတ္ပါဘူးဟာ မင္းကလည္း”

ၿဖိဳးသစ္လည္း ခက္ရင္းကို ကိုင္လုိက္သည္။

“နင္ကမ်ားမ်ားစား၊ နင့္လက္ဖြဲ႔က ႏွစ္ေသာင္းသိလား ႏွစ္ေသာင္း၊ အဲ့ဒါနဲ႔ တန္ေအာင္စား၊ ဟုတ္ၿပီလား”

“ေအးပါဟာ ေအးပါ”

ေက်ာ္ခ်စ္ေကာ ၿဖိဳးသစ္ပါ စားဖြယ္မ်ားကို ခက္ရင္းသံ တခၽြင္ခၽြင္ျဖင့္ စားလိုက္ၾကေလသည္။

ေက်ာ္ခ်စ္သည္ စားေနစဥ္ ေရွ ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္စားပြဲတြင္ စားေနေသာ စံုတြဲေၾကာင့္ စားလက္စကို ရပ္တန္႔လိုက္မိသည္။ ႏႈတ္ကလည္း ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ ေျပာလိုက္ေသးသည္။

“သည္လိုမဂၤလာရွိတဲ့ပြဲမွာမွ နမိတ္မရွိနမာမရွိ သည္လိုလူမ်ိဳးနဲ႔မွ လာေတြ႔ရတယ္လို႔”

ေက်ာ္ခ်စ္၏ စကားေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္နာမလည္ႏိုင္ျဖစ္သြားရသည္။

“ေက်ာ္ မင္း ဘာေတြေျပာေနတာလဲ”

“သူေပါ့၊ ငါ့ကို မိန္းကေလးလို မ၀တ္လို႔ဆိုၿပီး ပစ္သြားခဲ့တာ၊ သူ႔ေဘးက ေစာက္ေျခာက္မကေကာ ဘယ္ေလာက္မ်ားလွလို႔လဲ၊ ဘယ္ေနရာမွာမ်ား ငါ့ကို မီေနလို႔လဲ၊ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ ရဲေပါက္ေနေအာင္ ဆိုးထားလိုက္တာမ်ား ေစာက္ခြက္ႀကီးနဲ႔တူလိုက္တာ၊ သူ႔ခႏ္ဓာကိုယ္ကိုလည္း ၾကည့္လိုက္ဦး၊ ငါးေဖာင္ရိုးေျခာက္နဲ႔ဘာမွမျခားဘူး၊ ၀တ္ထားပံုႀကီးကလည္း အရူးမႀကီးအတိုင္းပဲ၊ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အဲသည္ေကာင့္ကို အုကနဲ႔ ျမည္ေအာင္ကန္ၿပီး ဟိုေစာက္ေျခာက္မကိုေတာ့ ဆံပင္ေဆာင့္ဆြဲၿပီး ပါးရိုက္လႊတ္လိုက္ခ်င္တာပဲ”

“ဘယ္သူလဲဟင္၊ ဘယ္သူ႔ကိုေျပာေနတာလဲ”

ေက်ာ္ခ်စ္နဲ႔ ၿဖိဳးသစ္ ေျပာေနစဥ္ ေက်ာ္ခ်စ္အား ပစ္ထားခဲ့သည္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးက ေက်ာ္ခ်စ္တို႔အား ျမင္သြားေလသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္နဲ႔ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုးသြားသည္။ ထိုေကာင္ေလး၏ ေဘးမွ အပြင့္မသည္ ထိုေကာင္ေလးအား စားဖြယ္ေလးမ်ား ခြံ႔ေကၽြးေနေလသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္ကိုေတာ့ မျမင္ေပ။ ထိုေကာင္ေလးအား ေက်ာ္ခ်စ္က နာက်ည္းစြာ ၾကည့္လိုက္သည္။ မ်က္ေစာင္းကို ခပ္စူးစူးထိုးပစ္လိုက္သည္။ ေက်ာ္ခ်စ္သည္လည္း အားက်မခံပဲ ၿဖိဳးသစ္အား အနားနားတိုးကပ္ေျပာလိုက္သည္။

ေက်ာ္ခ်စ္ၾကည့္ရာဆီ ၿဖိဳးသစ္လည္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿဖိဳးသစ္တို႔ စားပြဲဆီသို႔ လွမ္းလာၿပီး ၀င္ထိုင္လိုက္ေသာ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္သြားသည္။ ေဘးမွေကာင္ေလးတစ္ေယာက္အား လက္ခ်င္းဆြဲလာေသာ သူ႔ေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္လက္ထဲမွ ခက္ရင္းသည္ လြတ္က်သြားသည္။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ သူ႔အား ၿဖိဳးသစ္ မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူကား ၿဖိဳးသစ္ရဲ့ခ်စ္ေသာကိုကို၊ ကိုကိုမင္း။ ဟိုးအရင္တစ္ခ်ိန္က ၿဖိဳးသစ္အသည္းနင့္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ရေသာကိုကို။ ထို႔အတူ ၿဖိဳးသစ္သိပ္ခ်စ္သလို ကိုကိုသည္လည္း ၿဖိဳးသစ္အာား အသည္းနင့္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ရေလသည္။ အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုခုေၾကာင့္ ႏွစ္ဦးသား လမ္းမခြဲခ်င္ေပမဲ့ လမ္းခြဲခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကိုကို႔ကို ေတြ႔လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ၿဖိဳးသစ္ အလြန္အံ႔ၾသရသည္။ အျပင္မွာ မဆံုေတြ႔ခဲ့ရဖူးေလေသာ ကိုကုိ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္ရင္ေတြ လႈပ္ရွားသြားရသည္။ ကိုယ္တိုင္က လမ္းခြဲစကားေျပာခဲ့ေသာ ကိုကို႔ကို ၿဖိဳးသစ္ ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႔ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ စကားေျပာရပါ့မည္လဲ။

ကိုကိုသည္လည္း ၿဖိဳးသစ္အား ျမင္ျမင္ခ်င္း ကိုကိုခ်စ္ခဲ့ေသာ ၿဖိဳးသစ္မွန္း မွတ္မိၿပီး တည္ၿငိမ္ေအးစက္ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႔ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုရင္း စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။ ႏွစ္ဦးသား မ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး မွတ္မိေၾကာင္း အသိအမွတ္ျပဳၿပီး ႏႈတ္ျဖင့္ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ဖို႔အတြက္ စကားမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကေလသည္။ ကိုကို႔ေဘးက ေကာင္ေလးကေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ ၿဖိဳးသစ္တို႔၏ မ်က္၀န္းစကားမ်ားကို သတိမမူမိ။

“ၿဖိဳး နင္ အခု ငါ့ခ်စ္သူအျဖစ္ ဟန္ေဆာင္ေပး၊  ငါလုပ္သမွ် နင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနေနာ္၊ ဘာမွမျငင္းနဲ႔၊ သည္အတိုင္းေလးပဲေန”

ကိုကို႔ဆီ အၾကည့္ေရာက္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာ္ခ်စ္က တိုးတိုးေလးကပ္ေျပာေသာ စကားကို ၿဖိဳးသစ္မၾကားလိုက္မိ။ သည္အတိုင္းသာ ၿငိမ္သက္ေနၿပီး ကိုကို႔ကိုသာ မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

ထိုစဥ္ ေက်ာ္ခ်စ္က ေက်ာ္ခ်စ္မုန္းေလေသာ၊ ေက်ာ္ခ်စ္အား ထားရစ္ခဲ့ေလသည္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးအား မဲ့ရြဲ ့မ်က္ေစာင္းဖိုးရင္း ၿဖိဳးသစ္အား အနမ္းအတုကို နမ္းလိုက္ေလသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္မုန္းေသာ ေကာင္ေလးတြင္သာ ခ်စ္သူရွိတာမဟုတ္ပဲ ေက်ာ္ခ်စ္တြင္လည္း ခ်စ္သူရွိတယ္ဆိုသည့္ အဓိပ္ပါယ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ၿဖိဳးသစ္သည္ အနမ္းခံလိုက္ရေသာ္လည္း အနမ္းခံလိုက္ရမွန္း မသိလိုက္။ ဆက္လက္ၿပီး ေက်ာ္ခ်စ္က ၿဖိဳးသစ္အား စားဖြယ္ေလးတစ္ခုကို ခြံ႔ေကၽြးလိုက္ေလသည္။ ၿဖိဳးသစ္သည္ ေက်ာ္ခ်စ္က တမင္တကာ ေနာက္ေနသည္အထင္ေၾကာင့္ ခြံ႔ေကၽြးသည့္ အစာကို စားလိုက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုကို႔ဆီသို႔ အၾကည့္ကေတာ့ မလႊဲခဲ့။

ေက်ာ္ခ်စ္လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ကိုကိုသည္ အံ႔ၾသသြားၿပီး မ်က္ႏွာအမူအယာရုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းလဲသြားသည္။ ကိုကို႔မ်က္ႏွာအမူအယာသည္ ၿဖိဳးသစ္အား အလြန္မုန္းတီးသြားဟန္ရွိသည္။ ဆိုေတာ့ ကိုကိုသည္ ေက်ာ္ခ်စ္နဲ႔ ၿဖိဳးသစ္တို႔အား ခ်စ္သူေတြဟု ထင္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ကိုကိုသည္ အရံႈးမေပးသည့္သေဘာျဖင့္ ေဘးမွေကာင္ေလး၏ ပုခံုးအား တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ေပြ႔ဖက္ျပလိုက္သည္။ ကိုကို႔လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္ရင္ထဲ နင့္ေနေအာင္ ခံစားလိုက္ရၿပီး မ်က္လံုးျပဴးသြားရသည္။ ကိုကို႔လုပ္ပံုေၾကာင့္ ေဘးကေကာင္ေလးက အ႔့ၾသသည့္ေလသံျဖင့္.

“ဟေကာင္..”

ကိုကို ထိုေကာင္ေလး၏ ပါးအား ၿဖိဳးသစ္ေရွ ့တြင္ နမ္းျပလိုက္ျပန္သည္။

“ေဟ့ေယာင္မင္းမင္း . မင္း မင္း.ဘာ လုပ္ လုပ္.”

ထိုေကာင္ေလးပင္ ေျပာလုိ႔မၿပီးေသး စားဖြယ္တစ္ခုခုနဲ႔ ကိုကိုက ထိုေကာင္ေလး၏ ပါးစပ္ထဲသို႔ ထိုးထည့္လိုက္သည္။ ဆက္လက္ၿပီး ေပြ႔ဖက္နမ္းရံႈ ့လိုက္ျပန္သည္။ ၿဖိဳးသစ္အား အႏိုင္ရလိုက္သည့္သေဘာ။ ကိုကို႔လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္ အသက္ရွဴႏႈန္းေတြ ျမန္သြားရသည္။ ၿဖိဳးသစ္ သိပ္ခ်စ္ရေလေသာ ကိုကို႔မွာ ၿဖိဳးသစ္မဟုတ္ေသာသူ ရွိေနခဲ့ၿပီပဲ။ ကိုကို ကိုယ့္ကိုေမ့ၿပီး တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိသြားခဲ့ၿပီပဲ။ ကိုကို႔ကို ဆံုးရံႈးလုိက္ရၿပီဆိုသည့္အသိက ၿဖိဳးသစ္မ်က္၀န္းအိမ္မွ မ်က္ရည္မ်ားကို ဒလေဟာ စီးက်လာေစသည္။ ရင္ထဲ နင့္ေနေအာင္ ခံစားသြားရေစသည္။ ၿဖိဳးသစ္ ေနရာတြင္ လက္ဆက္ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ခ်ာကနဲ႔ ေျပးထြက္သြားခဲ့သည္။ ၀မ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ေျပးထြက္သြားေသာ ၿဖိဳးသစ္အျဖစ္ကို ကိုကိုသည္လည္း နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားရေလသည္။

“ဟဲ့ ၿဖိဳး ၿဖိဳး ဘယ္လဲ .. နင္ဟာေလ၊ သည္က ခ်စ္သူအငွားလုပ္ခိုင္းေနတာကို၊ နင္နဲ႔ေတာ့ ဒုကၡပဲ”

ေက်ာ္ခ်စ္မုန္းေသာ ေကာင္ေလးက ၿဖိဳးသစ္ထထြက္သြားေသာေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္သည္ ေက်ာ္ခ်စ္၏ခ်စ္သူအတုမွန္း သိသြားေသာေၾကာင့္ ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္သည္။ ထိုသို႔ရယ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ထိုေကာင္ေလးအာ ေက်ာ္ခ်စ္က မ်က္ေစာင္းစူးကနဲ႔ ထိုးခ်လိုက္သည္။

ေဘးဘီကို သတိမမူႏိုင္ပဲ ေျပးထြက္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ၀င္ေပါက္မွအထြက္တြင္ ၀င္လာသည့္ သတို႔သားအား ၿဖိဳးသစ္ ၀င္တိုက္မိသြားသည္။ ၿဖိဳးသစ္ေကာ ၀င္တိုက္ခံရေသာသတို႔သားပါ လဲက်သြားသည္။

“ေဆာ ေဆာရီးပါ”

ၿဖိဳးသစ္ ငိုသံႀကီးျဖင့္ ကမန္းကတန္းေတာင္းပန္လိုက္ရသည္။ သတို႔သား၏ ေခါင္းေပါင္းအား ေကာက္ေပးလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ သတို႔သားထံမွ အသံထြက္လာသည္။

“ညီ ညီသစ္၊ ညီသစ္မဟုတ္လား၊ ညီသစ္ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္”

ညီသစ္ဆိုေသာ အသံုးအႏႈန္းသည္ တစ္ခ်ိန္က ၿဖိဳးသစ္သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေလေသာ ကိုထြန္းတစ္ေယာက္သာ သံုးႏႈန္းခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထူးဆန္းေသာ ေခၚသံေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ မ်က္ရည္မ်ားေၾကာင့္ ေ၀၀ါးေနရာမွ ျမင္ေနရေသာ မ်က္ႏွာရွင္အား တျဖည္းျဖည္းပီျပထင္ရွားစြာ ျမင္လိုက္ရသည္။ ျပံဳးေနေသာ မ်က္ႏွာေလး။ ၿဖိဳးသစ္သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေလေသာ ကိုထြန္း၏ မ်က္ႏွာေလး။ ထို႔အတူ ၿဖိဳးသစ္အား သိပ္ခ်စ္ခဲ့ေလေသာ ကိုထြန္း၏ မ်က္ႏွာေလး။

“ကိုယ္ ကိုယ္ေလ၊ ကိုထြန္းေလ၊ မွတ္မိလား”

မွတ္မိေသာ္လည္း ၿဖိဳးသစ္ ေခါင္းမညိတ္မိ။ ကိုထြန္း၏ေဘးတြင္ ရပ္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုထြန္းနဲ႔ ဆင္တူေလး ၀တ္ထားသူတစ္ေယာက္။ သတို႔သား၀တ္စံုနဲ႔တစ္ေယာက္။ သူဟာ ကိုထြန္းရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္လား။ ၿဖိဳးသစ္သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ကိုထြန္းရဲ့ ပါရမီျဖည့္ဘက္ေလလား။ ဒါျဖင့္ရင္ ယခု မဂၤလာေဆာင္ေသာ ေမာင္တင္တင္ထြန္းဆုိေသာသူဟာ ကိုထြန္းလား။ သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ ကိုထြန္းသည္လည္း ၿဖိဳးသစ္ကိုေမ့ၿပီး ေဘးကလူတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ေလၿပီလား။ ကိုထြန္းဘ၀ထဲမွာ ၿဖဳိးသစ္မရွိေတာ့ဘူးေလလား။ ၿဖိဳးသစ္ကိုယ္တိုင္က ကိုထြန္းအခ်စ္ကို ျငင္းပယ္ခဲ့သည္ဆိုေသာ္လည္း တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္လိုက္သည္ကိုေတာ့ ၿဖိဳးသစ္ရင္ထဲက ဘယ္လိုမွမခံစားႏိုင္ခဲ့။ ၿဖိဳးသစ္ကိုပစ္ၿပီး တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ မဂၤလာေဆာင္သည့္အခ်ိန္မွာ ၿဖိဳးသစ္ကို ေတြ႔လိုက္ရတာေတာင္ ျပံဳးႏိုင္သတဲ့လားကိုထြန္းရယ္။

ၿဖိဳးသစ္ အသည္းနင့္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ရေလေသာ ကိုကို႔ကိုသာမက ကိုထြန္းကိုပါ တစ္ႀကိမ္တည္း ဆံုးရံႈးလိုက္ရၿပီဆိုေသာ အသိက ၿဖိဳးသစ္ကို ရူးမတတ္ခံစားလိုက္ရေစသည္။ ၿဖိဳးသစ္ ကိုထြန္းေရွ ့မွာ မ်က္ရည္မ်ား ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားၿပီး ေခါင္းကို ခါယမ္းကာ ေနရာမွ တခ်ိဳးတည္းေျပးထြက္သြားခဲ့သည္။

“ညီ ညီသစ္. ညီသစ္၊ ေနပါဦး ကိုယ္ေျပာစရာေလးရွိတယ္”

ကိုထြန္းစကားကို ၿဖိဳးသစ္ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ေျပးႏိုင္သမွ် ေျပးေနမိသည္။

ထိုစဥ္ ေက်ာ္ခ်စ္လည္း ေရာက္လာၿပီး ၿဖိဳးသစ္အား လွမ္းေခၚသည္။

“ဟဲ့ ၿဖိဳး ဘယ္လဲ၊ နင္ ဘယ္လဲလို႔၊ နင္နဲ႔ေတာ့ ဒုကၡပါပဲဟယ္၊ ငါ့ကို မေစာင့္ေတာ့ဘူးလား”

ၿဖိဳးသစ္အား ဒူးတနန္႔နန္႔နဲ႔ လွမ္းေခၚေနေသာ ေက်ာ္ခ်စ္အား ကိုထြန္းက ေျပာလိုက္သည္။

“ညီသစ္နဲ႔သိလား”

ေမးသံေၾကာင့္ ေမးသူအား ေက်ာ္ခ်စ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုထြန္း၏ေဘးတြင္ ကိုထြန္းနဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္လည္း ရပ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ထိုသူ႔ကိုလည္း ာကည့္လိုက္သည္။ သတို႔သား၀တ္စံုဆင္တူေလးျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ မဂၤလာသတို႔သားႏွစ္ေယာက္သည္ သူတို႔ပဲျဖစ္လိမ့္မည္။

“ညီသစ္ ဘယ္ကညီသစ္လဲ”

“ေၾသာ္ ၿဖိဳး ၿဖိဳးသစ္ကို ေျပာတာေလ၊ သိလားညီေလး”

“အင္း အင္း သိ သိတယ္၊ သူက ကၽြန္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း”

ေက်ာ္ခ်စ္အေျဖေၾကာင့္ ကိုထြန္း၏ မ်က္ႏွာသည္ ၀င္းလက္သြားသည္။ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ၾကည့္ေနေသာ ေဘးမွ ကိုထြန္း၏ ပါရမီျဖည့္ဘက္ကိုလည္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နားလည္မႈအျပည့္နဲ႔ ျပံဳးျပေခါင္းညိတ္ေနေလသည္။

“သူ႔ကိုေျပာစရာေလးရွိတယ္၊ အရမ္းအေရးႀကီးဆယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညီေလး မျပန္ပါနဲ႔ဦးေနာ္၊ အစ္ကို ဧည့္သည္ေတြကို ဧည့္ခံလိုက္ဦးမယ္၊ ခဏေန ညီေလးကို အစ္ကိုလာရွာမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ ဟုတ္”

ထိုသူ႔ကိုလည္း ေက်ာ္ခ်စ္ျမင္ဖူးသလိုလိုျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ေ၀ခြဲရခက္စြာနဲ႔ ေက်ာ္ခ်စ္ “ဟုတ္”ဟု ေျဖလိုက္ရသည္။ ထိုသတို႔သားႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ျပံဳးရႊင္ေနေသာမ်က္ႏွာထားျဖင့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္ေနၾကေလသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္ကေတာ့ ေခါင္းေတြသာ ရႈပ္ေထြးေနရေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေက်ာ္ခ်စ္လည္း တျဖည္းျဖည္းေ၀းရ်္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ၿဖိဳးသစ္ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ထိုင္ခဲ့ေသာ ေနရာေလးတြင္ပင္ သြားရ်္ ထိုင္လိုက္သည္။ ေက်ာ္ခ်စ္မုန္းေလေသာ ေကာင္ေလးကိုေတာ့ မၾကည့္မိေအာင္ ထိန္းေနဟန္ရွိသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္၀င္ထိုင္ေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ ထိုင္လွ်က္ရွိသည့္ ကိုကိုမင္းဆိုသူက ေက်ာ္ခ်စ္အား လွမ္းစကားေျပာသည္။ ကိုကိုမင္း၏ ေဘးကေကာင္ကေတာ့ ေက်ာ္ခ်စ္အား ျပံဳးတံု႔တံု႔နဲ႔ၾကည့္ေနသည္။

“သည္မွာ တဆိတ္ေလာက္”

ေက်ာ္ခ်စ္အား ေခၚလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာ္ခ်စ္လည္း ၾကည့္လိုက္ရသည္။

“ရွင္ ကၽြန္မကိုလား”

“အင္း၊ မင္း ခ်စ္နဲ႔ သိသလား”

“ခ်စ္” ဆိုေသာေၾကာင့္ ေက်ာ္ခ်စ္ နားမလည္ျဖစ္သြားၿပီး ေဘးကေကာင္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာသာငမ္းငမ္းဆိုသလို မ်က္၀န္းေတြေၾကာင့္ ၿပီတီတီစကားေတြ လာေျပာမယ္ထင္တာေၾကာင့္ ေက်ာ္ခ်စ္က မ်က္ေစာင္းခပ္စြာစြာေလးထိုးရင္း မ်က္ႏွာထားတင္းမာျပလိုက္သည္။

“ခ်စ္ ဘာခ်စ္လဲ”

“ေၾသာ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခုနက မင္းနဲ႔ အတူထိုင္တဲ့ေကာင္ကိုေျပာတာ”

“ၿဖိဳးကိုလား၊ ဘာကိစၥလဲ၊ အခ်စ္ေရးဆိုရင္ေတာ့ လာမေျပာနဲ႔၊ ၿဖိဳးက လံုး၀ခ်စ္သူမထားေတာ့ဘူးသိလား၊ ဟြန္း”

“သူ သူဟာ ၿဖိဳးသစ္ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားဟင္”

“ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းပဲ၊ ဘာလို႔လဲ”

“မင္းနဲ႔ သူနဲ႔က ခ်စ္သူေတြလားလို႔ပါ၊ ခုနက ခ်စ္သူေတြလို မင္းက နမ္းလိုက္တယ္ေလ”

“ဘယ္က မဟုတ္တာ၊ ေဟာဟိုရွင္တို႔ေနာက္က စံုတြဲကိုျမင္လား၊ ဟိုရုပ္ဆိုးဆိုးေစာက္ေျခာက္မႀကီးေဘးကေကာင္က အရင္က ကၽြန္မခ်စ္သူေလ၊ ကၽြန္မကို အရမ္းခ်စ္တယ္ေျပာၿပီးမွ မိန္းကေလးလို မ၀တ္လို႔ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို ရက္ရက္စက္စက္ထားခဲ့သူေလ၊ ကၽြန္မမုန္း မုန္း…”

“ကၽြန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မိန္းကေလးလို၀တ္တာမႀကိဳက္ဘူး”

ဆိုၿပီး ရယ္စပ္စပ္နဲ႔ ကိုကိုမင္း၏ သူငယ္ခ်င္းက ၀င္ေျပာလိုက္သည္။ ေက်ာ္ခ်စ္ကလည္း သူ႔ကို မ်က္ေစာင္းေလးထိုးၿပီးမွ ကိုကိုမင္းဆီလွည့္ေျပာသည္။

“အဲ့သည္ ကၽြန္မမုန္းတဲ့လူေရွ ့မွာ ကၽြန္မမွာလည္း ခ်စ္သူရွိတယ္ဆိုၿပီး ၿဖိဳးကို ခ်စ္သူအျဖစ္အေၾကာင္းျပလိုက္တာ၊ ခုနကလည္း ေျပာထားတယ္ေကာ၊ ၿဖိဳးက ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းပါလို႔”

“ဒါ ဒါဆို ခ်စ္မွာ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ၿဖိဳးသစ္မွာ ခ်စ္သူမရွိေသးဘူးေပါ့ေနာ္”

“ခ်စ္သူမရွိတာေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ဒါနဲ႔ ရွင့္ကိုတစ္ေနရာရာမွာ ျမင္ဖူးသလို၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ ရွင္ဟာ ၿဖိဳးရဲ့ကိုကိုမ်ားလား၊ အဲ ဟုတ္ၿပီ၊ ၿဖိဳးက သူ႔ဖုန္းထဲက သူ႔ခ်စ္သူပံုေလးေတြ ျပဖူးတယ္၊ အဲ့ဒါ ရွင္ပဲျဖစ္ရမယ္၊ ရွင္က ကိုကိုမင္းဆိုတာ ဟုတ္တယ္မလား”

ေက်ာ္ခ်စ္စကားေၾကာင့္ ကိုကိုမင္းမ်က္ႏွာ လက္ကနဲ႔ျဖစ္သြားသည္။

“ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုကိုမင္းပါ”

“အိုးး ေပ်ာ္လိုက္တာ၊ ဒါနဲ႔ ခုနက ၿဖိဳးက ဘာလို႔ ထြက္သြားရတာပါလိမ့္၊ ရွင့္ေဘးကလူက ရွင့္ခ်စ္သူလား၊ ျဖစ္ရမယ္”

“အာ မဟုတ္ မဟုတ္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္က မင္းမင္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါဗ်၊ သူငယ္ခ်င္းစစ္စစ္၊ သူငယ္ခ်င္းထက္မပိုဘူး”

ေဘးက ေကာင္က အေလာတႀကီး ၀င္ေျဖရွင္းျပလိုက္သည္။

“ေၾသာ္..ၿဖိဳးက ရွင္တို႔ကို ခ်စ္သူရည္းစားေတြ ထင္မွတ္သြားတာေနမွာ၊ ၿဖိဳးက ရွင့္အေၾကာင္းေတြ ခဏခဏေျပာတယ္၊ ရွင့္ကိုလည္း အၿမဲတမ္းသတိရေနပါတယ္တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ တျခားတစ္ေယာက္ ကိုထြန္းဆိုလား သူ႔ကိုလည္း မေမ့ဘူးလို႔ေျပာတယ္”

“ကိုထြန္းတဲ့လား..၊ ကိုထြန္းဆိုတာက မင္းမဟုတ္ဘူးလား”

“အာ ဘယ္က ကၽြန္မနာမည္က ေက်ာ္ခ်စ္ပါရွင့္၊ သူငယ္ခ်င္းမေတြကေတာ့ ခ်စ္မလို႔ေခၚတယ္၊ ၿဖိဳးကေတာ့ “ေက်ာ္” လို႔ေခၚတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေတာ့…”

“ခ်စ္မတဲ့လား၊ နာမည္ေလးနဲ႔လိုက္ေအာင္ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာကြာ”

ကိုကိုမင္းသူငယ္ခ်င္းက ၀င္ေျပာေလေတာ့..

“ဘာ..”

ေက်ာ္ခ်စ္ေအာ္ခ်လိုက္သည္။

“ေၾသာ္ မဟုတ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ နာမည္နဲ႔လူနဲ႔လိုက္ဖက္တယ္လို႔ေျပာတာပါ၊ ဟဲဟဲ၊ ဟုတ္တယ္ေနာ္မင္းမင္း”

“ရွင့္သူငယ္ခ်င္းကလည္း ရူးသလိုလိုေၾကာင္သလိုလိုနဲ႔ ေျပာကိုမေျပာခ်င္ဘူး၊ ဟြန္း၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက ေဘာ့တြန္(မ္)ဆိုေတာ့ ၿဖိဳးနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ”

“တကယ္လား”

ကိုကိုမင္း၏ ေဘးကေကာင္ေလးက ၀င္ေမးလိုက္သည္။ ထိုေကာင္ေလးေၾကာင့္ ေက်ာ္ခ်စ္က နားမလည္ျဖစ္သြားရသည္။ ထိုေကာင္ေလးၾကည့္ရတာ အလြန္၀မ္းသာေနပံုရသည္။

ေက်ာ္ခ်စ္၏ ေျဖရွင္းခ်က္ေၾကာင့္ ကိုကိုမင္းသည္ အထင္အလြဲႀကီး လြဲခဲ့ရၿပီ။ အထင္လြဲခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ခ်စ္ေရွ ့မွာ ေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္သူအျဖစ္ ဖန္းတီးျပလိုက္ခဲ့မိၿပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ ခ်စ္တစ္ေယာက္ ၀မ္းပန္းတနည္းျဖင့္ ေျပးထြက္သြားခဲ့ျဖစ္မည္။

“တကယ္ပဲလား၊ ၿဖိဳးသစ္မွာ ခ်စ္သူမရွိေသးဘူးေပါ့၊ မင္းက တကယ္ကိုထြန္းမဟုတ္ဘူးေပါ့”

“ရွင္ဟာေလ မဟုတ္ပါဘူးဆို၊ ရွင္သိရဲ့လား၊ ၿဖိဳးကေျပာတယ္၊ ရွင္ သူ႔အေပၚမွာ တာ၀န္နည္းနည္းေလး ပ်က္ကြက္ခဲ့လို႔ သူ လူႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ၿပိဳင္တည္း ခ်စ္ခဲ့မိၿပီး ေနာက္ဆံုးမွ အဆက္အသြယ္လုပ္လာတဲ့ရွင့္ေၾကာင့္ ၿဖိဳးခ်စ္ရသူႏွစ္ေယာက္လံုးကို လမ္းခြဲခဲ့ရသတဲ့ဆို”

ကိုကိုမင္း မ်က္ႏွာသည္ ခ်က္ခ်င္းေနာင္တအရိပ္အေယာင္မ်ား ထင္ဟပ္လာသည္။

“ခ်စ္ရယ္..”

ကိုကိုမင္းသည္ ေနာင္တရျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ “ခ်စ္ရယ္” ဟု တလိုက္မိသည္။ ေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းကလည္း နားလည္ဟန္နဲ႔ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ေနသည္။ ၀မ္းနည္းဟန္ရွိေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမင္းမင္းကိုလည္း သနားဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနသည္။

“ဒါဆို ခ်စ္ ေၾသာ္ မဟုတ္ ၿဖိဳးသစ္ ဘယ္ ဘယ္မွာေန..”

“ညီေလး အစ္ကိုနဲ႔ တစ္ေနရာရာလိုက္ခဲ့ပါလား”

ကိုကိုမင္းေျပာေနစဥ္ သတို႔သား ကိုထြန္းဆိုသူေရာက္သည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္၊ ခဏေလာက္လိုက္သြားမယ္ေနာ္”

ေျပာလက္စစကား ေျပာေနစဥ္ ျဖတ္အေျပာခံလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ေသာက္လက္စေရအား လႊတ္ခ်လိုက္ရသလို ကိုကိုမင္း ခံစားလိုက္ရသည္။

“ၿပီးရင္ သည္နားပဲ ျပန္လာခဲ့ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ”

သတို႔သားကိုထြန္းက ေက်ာ္ခ်စ္အား အေလာတႀကီး ဆြဲေခၚသြားေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခဏေလးပါဟုေျပာၿပီး ေပၚမလာေသးသျဖင့္ ကိုကိုမင္းမေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ေက်ာ္ခ်စ္အား လိုက္ရွာလိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ေနာက္က လိုက္လာသည္။ လူရွင္းေသာ တစ္ေနရာတြင္ လွမ္းလာေနေသာ ေက်ာ္ခ်စ္ကို ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ကိုကိုမင္း ၀မ္းသာသြားရသည္။

“ေျပာစရာေလးရွိေသးလို႔ လိုက္ရွာေနတာ ေတြ႔မွေတြ႔ပါ့မလားလို႔၊ ၿဖိဳးသစ္ဘယ္မွာေနတာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္တယ္၊ သူ ခုနက အထင္လြဲသြားတယ္၊ သူတစ္ခုခုလုပ္မွာေၾကာက္တယ္၊ သူဘယ္မွာေနတာလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပပါ”

“မဟုတ္ရင္ေတာင္ ကၽြန္မလည္း ရွင့္ကို အသိေပးစရာေလးရွိလို႔ ေျပာမလို႔ပါပဲ၊ ခုနကကၽြန္မကို ေခၚသြားတဲ့ သတို႔သားကိုတင္တင္ထြန္းဆိုတာ ကိုထြန္းတဲ့၊ ၿဖိဳးရဲ့ခ်စ္သူတဲ့ေလ”

“ဘယ္လို”

“သူကလည္း ၿဖိဳးကို အရမ္းအေရးႀကီးတဲ့စကားေျပာစရာရွိတယ္တဲ့၊ ခုနကသူလည္း ၿဖိဳးကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္သြားသတဲ့၊ သူလည္း ၿဖိဳးကို လိုက္ရွာေနတာတဲ့ေလ၊ အရမ္းအေရးႀကီးတဲ့စကားေျပာစရာေလးရွိလို႔ေပါ့”

“အဲသည္အေရးႀကီးတဲ့စကားက ဘာမ်ားလဲ”

“ဒါေတာ့ ကၽြန္မလည္း မသိဘူး”

ကိုကိုမင္းသည္ နားလည္ဟန္ျဖင့္ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ေနသည္။ ရင္ထဲမွာ နည္းနည္းေတာ့ ခ်မ္းေျမ့သြားရေပမဲ့ ခုနက ဟန္ေဆာင္လိမ္ညာခဲ့ေသာ ကိုယ့္လုပ္ေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းျခင္မ်ားျဖင့္ ေျပးထြက္သြားခဲ့ေသာ ၿဖိဳးသစ္အျဖစ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္လိုက္မိေတာ့ မေပ်ာ္ႏိုင္ရေတာ့ေပ။ ၿဖိဳးသစ္ကို ေျဖရွင္းျပခ်င္လြန္းလွသည္။ ခ်စ္ကိုေတြ႔ခ်င္လြန္းလွသည္။ ခ်စ္တစ္ခုခုလုပ္မိမွာကို ကိုကိုမင္း အလြန္းစိုးရိမ္မိသည္။

“သူဘယ္ေနရာေတြ သြားတတ္လဲ”

“ကၽြန္မလည္းမေျပာတတ္ဘူး၊ သူက အျပင္သိပ္ထြက္ေလ့မရွိဘူး၊ ခဏေလး ဖုန္းဆက္ၾကည့္လုိက္မယ္”

ေက်ာ္ခ်စ္က ဖုန္းေခၚၾကည့္လိုက္သည္။

“မကိုင္ဘူးဟ၊ သည္ၿဖိဳးနဲ႔ေတာ့ လူကိုဘာလို႔ သည္ေလာက္စိတ္ပူေအာင္လုပ္ခ်င္ရတယ္မသိပါဘူး”

ကိုကိုမင္းကေတာ့ ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္လွ်က္ရွိသည္။

ေဘးမွ ကိုကိုမင္း၏ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ “ကၽြန္မ ကၽြန္မ” ဟု ထည့္ေျပာေလေသာ ေက်ာ္ခ်စ္အား မမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ၿဖိဳးသစ္သည္ ဦးတည္ရာမဲ့စြာ ေျပးေနမိသည္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဆံုးရႈံးျခင္းေတြေၾကာင့္နာက်င္ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ ေခၽြးမ်ား ရႊဲနစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ အကၤ ်ီေလးသည္ အသားစမွာ ကပ္ေနသည္။ မ်က္ႏွာတြင္လည္း ေခၽြးသီးေခၽြးစက္မ်ားနဲ႔ မ်က္ရည္မ်ားက မိုးေရစက္မ်ားႏွယ္။ ေျပးေနရင္းက ဂံုးေက်ာ္တံတားဆီေရာက္သြားသည္။ လက္ဆက္ေျပးႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။

ေမာပန္းလြန္းသျဖင့္ အသက္ရွဴႏႈန္းေတြ ျမန္ေနရင္းက ဆို႔နစ္ေသာ အသံႀကီးျဖင့္ ၿဖိဳးသစ္ေအာ္ခ်လိုက္သည္။

“ကိုကို……”

“ ကိုထြန္း….ဟီး ဟီး ဟီး….”

ဆို႔နစ္ေၾကကြဲေသာ အသံႀကီးျဖင့္ ငိုခ်လိုက္ျပန္သည္။

“ခ်စ္ကို ထားခဲ့ၿပီလားကိုကိုရယ္၊ ခ်စ္ကို တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ၿပီလား ဟီး ဟီး ဟီး…၊ ကိုကိုေျပာေတာ့ ကိုကို႔ဆီ ခ်စ္ျပန္လာမဲ့ေန႔ကို ေစာင့္ေနပါ့မယ္ဆို၊ အခုေတာ့..”

“ကိုထြန္း ကိုထြန္းကေကာ ညီသစ္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာထားရက္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ တျခားတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္လိုက္ရတာလဲ.. ကိုထြန္းေျပာေတာ့ တစ္ေန႔ ကိုထြန္းဆီ ညီသစ္ျပန္လာမဲ့ေန႔ကို ေစာင့္ေနတယ္ပါဆို၊ အခုေတာ့ ဘာေၾကာင့္လဲ.. ဘာေၾကာင့္လဲ..ဘာေၾကာင့္လဲ……”

ၿဖိဳးသစ္ ဟိန္းထြက္သြားေအာင္ ေအာ္ခ်လိုက္သည္။

ကံၾကမၼာရယ္ ရက္စက္လိုက္တာ။ ဒါ ဒါဟာ ၿဖိဳးသစ္ကို မိုးေကာင္းကင္က ဒဏ္ခတ္လိုက္တာလား။ ေလာဘႀကီႀကီးနဲ႔ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတည္းမွာ လူႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ၿပိဳက္နက္ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ ေလာဘႀကီးစြာ ခ်စ္ခဲ့မိသူကို အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ရေအာင္ ဒဏ္ခတ္လိုက္တာမ်ားလား။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ အားလံုးက ၿဖိဳးသစ္ကို စြန္႔ပစ္ခဲ့ၾကတာမ်ားလား။ ဒါဟာ တရားမွ်တမႈရွိတဲ့ ေလာကႀကီးရဲ့ လွည့္စားမႈလား။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညေမွာင္သြားသည့္တိုင္ ဂံုးေက်ာ္တံတားေပၚမွာ ၿဖိဳးသစ္ရွိေနတုန္း။ တံတားလက္ရန္းကို မွီရင္း ဖုန္းေလးထဲက ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ၾကည့္ေနမိသည္။

ခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ဟု ေျပာခဲ့ေသာ ကိုကို႔ဓာတ္ပံုေလး။ ခ်စ္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ကိုကို႔ဓာတ္ပံုေလး။ အရမ္းအရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေသာ ကိုကို႔ဓာတ္ပံုေလး။

ညီသစ္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ဟု ေျပာခဲ့ေသာ ကိုထြန္းဓာတ္ပံုေလး။ ညီသစ္သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ကိုထြန္းဓာတ္ပံုေလး။ အရမ္းအရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေသာ ကိုထြန္းဓာတ္ပံုေလး။

ကိုကိုရယ္….။

ကိုထြန္းရယ္....။

အိုင္ထြန္းေနေသာ ၿဖိဳးသစ္၏ မ်က္၀န္းမ်ားက…….

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လြန္ေလခဲ့ေသာ ႏွစ္အနည္းငယ္ခန္႔က…………….

ခ်စ္သူကို လေပါင္းမ်ားစြာ ဖုန္းမဆက္၊ မက္ေဆ့မပို႔သည့္ကိုကို႔အေၾကာင္းေတြးၿပီး ၿဖိဳးသစ္၀မ္းနည္းရသည္။ အလုပ္ေတြဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ကိုယ္သိပ္ခ်စ္ရပါသည္ဆိုေသာ ကိုယ့္ခ်စ္သူေလးကိုေတာ့ ပစ္မထားပဲ ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္ေတာ့ မဆက္ခ်င္လည္း ထားေတာ့ မက္ေလးတစ္ေစာင္ေတာ့ ပို႔သင့္သည္။ ကိုကိုေပ်ာ္ေအာင္ ၿဖိဳးသစ္ကပဲ ဖုန္းဆက္သင့္သလားဆိုေပမဲ့ ကိုကိုက ႏိုင္ငံျခားမွာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဖုန္းဆက္သင့္တာက ကိုကို႔ဘက္က။ ၿဖိဳးသစ္ဘက္ကဆက္လွ်င္ တစ္ခါတည္းနဲ႔ ဖုန္းဘီလ္ေျပာင္သြားတတ္သည္မဟုတ္လား။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဗိုက္ဗာေလးမွာပဲ  မက္ေဆ့ေတြ လွမ္းလွမ္းပို႔ရသည္။ ကိုကိုေပ်ာ္သြားေအာင္ ကိုယ့္ပံုနဲ႔ ကိုကို႔ပံုေလးေတြ ေရာေႏွာၿပီး ဖိုတိုေရွာ့ေလးေတြ ဖန္တီးကာ ပို႔ပါေသာ္လည္း ကိုကို႔ဘက္က ဘာမွျပန္မေျဖၾကားခဲ့။ ဖိုတိုေရွာ့ေလးေတြ ဖန္တီးတဲ့ ၿဖိဳးသစ္ေက်နပ္ေအာင္ “လွတယ္” လို႔ေတာ့ ကိုကိုျပန္လည္ေျဖၾကားထားသင့္သည္။ ဒါေပမဲ့ ကိုကိုျပန္လည္မျေဖၾကားခဲ့ပါ။

သည္ေတာ့ ၿဖိဳးသစ္ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ိဳးစံုျဖင့္ ေတြးကာ ၀မ္းနည္းရသည္။ ကိုကိုမ်ား ကိုယ့္ကို မခ်စ္ခ်င္ေတာ့လို႔ ေမ့ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနသလားလို႔ေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထားရသလားေပါ့။ သည္လိုေတြးမိေတာ့ ၿဖိဳးသစ္ ၀မ္းနည္းကာ မ်က္ရည္က်ရေပါင္း၊ ငိုရေပါင္းမ်ားခဲ့ေပၿပီ။

ခ်စ္သူကိုပစ္ထားသည့္ ကိုကို႔အေၾကာင္းေတြးၿပီး ၀မ္းနည္းရစဥ္ ၿဖိဳးသစ္မွာ ခ်စ္သူရွိမွန္းသိေသာ္လည္း “မင္းမခ်စ္လည္း ခ်စ္ေနမွာပါ” ဆိုၿပီး ေခါင္းမာေနခဲ့ေသာ ကိုထြန္းဆိုသူကို သတိရမိသည္။ ကိုထြန္းက ခ်စ္တယ္ဟု ေျပာခဲ့တာက ကိုကို႔အခ်စ္ကို ၿဖိဳးသစ္လက္ခံၿပီး ရက္အနည္းငယ္ခန္႔အၾကားတုန္းကတည္းက ျဖစ္သည္။ ကိုကိုနဲ႔ ခ်စ္သူသက္တမ္း (၂)ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာသည့္တိုင္ ကိုထြန္းက ၿဖိဳးသစ္အား“ မင္းမခ်စ္လည္း ခ်စ္ေနဆဲပါ” ဆိုၿပီး ေခါင္းမာေနဆဲျဖစ္သည္။ ျငင္းပယ္ထားသည့္ ၿဖိဳးသစ္ဆီက ခ်စ္အေျဖကို ေမွ်ာ္လင့္ေနဆဲျဖစ္သည့္ ကိုထြန္းကိုလည္း ၿဖိဳးသစ္ သနားကာ စာနာမိသည္။ ကိုထြန္းက ကိုကို႔ထက္ ၿဖိဳးသစ္အေပၚ ဂရုစိုက္မႈေတြ မ်ားခဲ့သည္။ လိုင္းေပၚတြင္ အခ်ိန္တိုင္းလိုလိုရွိေနတတ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ကိုထြန္းေနရာမွာ ကိုကိုသာဆိုရင္ ေကာင္းမွာဟု ၿဖိဳးသစ္ေတြးရသည္။

ပစ္ထားသည့္ ကိုကို႔အေၾကာင္းေတြးၿပီး ၀မ္းနည္းေလတိုင္း ရင္ဖြင့္ေဖာ္လိုအပ္သည့္အခ်ိန္ ကိုထြန္းကို သတိရကာ ရင္ဖြင့္မိသည္။ ယေန႔ညလည္း ညဥ့္အေတာ္နက္သည့္တိုင္ ကိုကို႔ကို စိတ္နာၿပီး အိပ္မရသျဖင့္ ကိုထြန္းထံ မက္ေဆ့ေလးပို႔ၿပီး ရင္ဖြင့္လိုက္မိသည္။

“သူ႔အေၾကာင္းေတြ ေတြးၿပီး အိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူးအစ္ကို၊ အရမ္းလည္း ငိုခ်င္မိတယ္”

ခဏအၾကာ ကိုထြန္းထံမွ မက္ေဆ့ေလး ျပန္ေရာက္လာသည္။

“အဲ့လိုမေတြးပါနဲ႔ကေလး၊ ပင္ပန္းတယ္”

ကိုထြန္းေျပာတာလည္း ဟုတ္သည္။ စိတ္အပင္ပန္းခံၿပီး မေတြးတာပဲေကာင္းမည္။ ကိုကို႔ဆီက ဂရုစိုက္မႈေတြ လိုအပ္ေနျခင္းက စိတ္ကိုသာ ပင္ပန္းေနေစရသည္။

“ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို”

“စိတ္မေကာင္းစရာေတြ မေတြးရဘူးကေလး၊ ေပ်ာ္စရာေတြကိုပဲ ေတြးၿပီး ျပံဳးေနပါကေလးရယ္”

“ဟုတ္ကဲ့အစ္ကို၊ အစ္ကိုက မအိပ္ေသးဘူးလား၊ ညီ့မက္ေဆ့က အစ္ကို႔ကိုေႏွာင့္ယွက္သလို ျဖစ္သြားရင္ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

“ကိုယ္က ရံုးမွာပါပဲညီရယ္၊ အလုပ္ေတြ မၿပီးေသးလို႔”

“ေၾသာ္ ဒါဆိုလည္း ဆက္လုပ္ပါ၊ အလုပ္ေတြ အရမ္းလည္း မလုပ္ပါနဲ႔၊ က်န္းမာေရးထိခိုက္ပါ့မယ္၊ က်န္းမာေရးေကာင္းဖို႔က အဓိကပါေနာ္၊ ညီလည္း အိပ္ေတာ့မယ္၊ ေပ်ာ္စရာေတြ ေတြးၿပီးေတာ့ေပါ့၊ ဂြတ္(ဒ္)ႏိုက္”

“အိုေက ဂြတ္(ဒ္)ႏိုက္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လအနည္းငယ္ခန္႔အၾကာ…………….

“အစ္ကို ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ”

“ေၾသာ္ ကိုယ္လား ညီ့ပံုေလးေတြ ေငးေနတာ”

“ပိုေနေပါ့”

ကိုကိုနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကိုထြန္းေျပာထားသလို စိတ္မေကာင္းစရာေတြ မေတြးေတာ့ပဲ ပေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြပဲ ေတြးေတာ့ ကိုကို႔ကိုေမ့ထားၿပီး ကိုထြန္းနဲ႔ စကားေျပာရျခင္းက ေပ်ာ္စရာေကာင္းလာရသည္။ ကိုထြန္းအေပၚမွာလည္း သံေယာဇဥ္ရွိလာသလို ခံစားရသည္။ တကယ္ေတာ့ ကိုထြန္းက ကိုကို႔ထက္စာရင္ အမ်ားႀကီးသာသည္။ ရာထူးလည္းႀကီးသည္။ ပညာေရးလည္း ေကာင္းသည္။ ကိုယ္ခ်စ္ေသာသူအေပၚတြင္လည္း ကိုကို႔ထက္ တာ၀န္ေက်သည္။ ဆိုေတာ့ ကိုထြန္းအခ်စ္ကို ၿဖိဳးသစ္ျငင္းစရာမရွိေပ။ ခက္သည္က ၿဖိဳးသစ္မွာ ခ်စ္အေျဖေပးထားသည့္ ကိုကိုရွိေနခဲ့ၿပီး အဆက္ျဖတ္ထားခဲ့သည့္ ကိုကိုနဲ႔ လမ္းမခြဲရေသးတာပဲျဖစ္သည္။ တကယ္လို႔သာ ကိုကို႔ဘက္က လမ္းခြဲစကားေျပာလာခဲ့ရင္ ၿဖိဳးသစ္သေဘာတူလိုက္မည္။ ကိုထြန္းအခ်စ္ကိုလည္း လက္ခံလိုက္မည္။ ဒါေပမဲ့ ၿဖိဳးသစ္ဘက္ကေတာ့ ကိုကို႔ကို လံုး၀လမ္းခြဲစကားေျပာျဖစ္လိမ့္မည္မဟုတ္။ စိတ္ကူးယဥ္စရာေလးေတြရွိေလတိုင္း ကိုထြန္းထက္ ကိုကိုနဲ႔ပိုၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ျဖစ္တာကအမွန္။ ကိုထြန္းက အသက္အရြယ္လည္း ႀကီးေနၿပီး ကိုကိုနဲ႔က မတိမ္းမယိမ္းသာျဖစ္သည္။ ဆိုေတာ့ျဖင့္ ကိုထြန္းထက္ ကိုကို႔ကိုသာ ပိုခ်စ္သည္။ တကယ္လို႔သာ ကိုကိုက တစ္ေန႔ေန႔မွာ အဆက္အသြယ္လာလုပ္ၿပီး “ခ်စ္တယ္၊ လြမ္းတယ္” လို႔ေျပာလာရင္ေတာ့ လေပါင္းမ်ားစြာ ပစ္ထားသည့္ ကိုကို႔အေပၚစိတ္နာမႈေတြ ခ်က္ခ်င္းအရည္ေပ်ာ္သြားမည္မွာ အမွန္ျဖစ္သည္။

“တကယ္ေျပာတာပါညီရယ္၊ ကိုယ့္ဘ၀က ညီ့ပံုေလးေတြ ေငးရမွ စိတ္ေပ်ာ္ရတာ”

“အစ္ကိုကလည္းဗ်ာ”

“ညီ ဘယ္အခ်ိန္ထိ အခ်ိန္ဆြဲေနမွာလဲ၊ ကိုယ့္ကို မခ်စ္ဘူးလားေျပာပါ၊ ညီလည္း ကိုယ့္ကို သံေယာဇဥ္ရွိရဲ့နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္တယ္လို႔မေျပာေသးတာလဲ၊ ကိုယ့္အခ်စ္ကို အကဲစမ္းတယ္ဆိုလည္း သည္ေလာက္ဆုိေတာ္ေရာ့ေပါ့၊ ညီ့ဆီက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကား ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ၾကားရမွာလဲညီရယ္”

“ညီလည္း အစ္ကို႔ကို အေျဖေပးခ်င္ေပမဲ့ ညီ့မွာ သူရွိေနတယ္ေလ”

“သူဆိုတာ ဘယ္သူလဲ”

“ညီ့ရဲ့ကိုကိုေလ၊ ညီ့ကိုပစ္ထားတဲ့ကိုကိုေပါ့”

“အဲသည္ကိုကိုဆိုတာက တကယ္ရွိတာေကာ ဟုတ္ရဲ့လား၊ ကိုယ့္အထင္ ညီ ကိုယ့္ကို အကဲစမ္းေနတယ္ထင္တယ္”

“မဟုတ္ပါဘူးအစ္ကို၊ ညီ့မွာ ကိုကိုတကယ္ရွိတာပါ၊ ဒါေပမဲ့ သူက ခုခ်ိန္ထိ ပစ္ထားတုန္း”

“ညီ သူ႔ကို တကယ္ခ်စ္တာလား”

“အင္း ခ်စ္တယ္လို႔ထင္တယ္”

“ဒါဆိုေျပာပါ၊ ညီတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲမွာ ကိုယ္က ၀င္ရႈပ္ေနသူတစ္ေယာက္မျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္ေနာက္ဆုတ္ေပးရမွာလား”

“ဟင့္အင္း မလုပ္ပါနဲ႔အစ္ကို၊ ညီေလ သူ႔ကို ဆက္ခ်စ္ေနေသးတယ္ဆိုရင္ေတာင္၊ သူနဲ႔ အတူတူေနေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ အစ္ကို႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ေနခ်င္ပါေသးတယ္၊ ညီ့ကိုယ္ညီ အတၱႀကီးမွန္းလည္းသိပါတယ္အစ္ကို႔ကို နမ္းလည္း နမ္းခ်င္တယ္၊ ညီ့ကို ဂရုစိုက္တဲ့၊ အရမ္းခ်စ္တဲ့ အစ္ကို႔ကို မစြန္႔ပစ္ရက္ဘူးအစ္ကို၊ တကယ္ပါ၊ ညီ့ေၾကာင့္ အစ္ကို စိတ္ရႈပ္ေထြးသြားရရင္လည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

“ဒါဆို ညီ ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္ေပါ့ေနာ္”

ကိုထြန္းအေပၚ သံေယာဇဥ္ရွိေသာ္လည္း သည္ေမးခြန္းကိုေတာ့ ၿဖိဳးသစ္ လံုး၀မေျဖခ်င္ပါ။ တစ္ဖက္သားအေပၚ ခ်စ္တယ္လို႔ လြယ္လြယ္မေျပာခ်င္သည့္ ၿဖိဳးသစ္၏ခံစားခ်က္ကိုလည္း ကိုထြန္းစာနာလိမ့္မည္ထင္သည္။

“တိဘူး”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည့္ေနာက္ပိုင္း ခ်စ္သူေတြလို ေျပာဆိုျပဳမူခဲ့ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုထြန္းအား “ခ်စ္တယ္” လို႔ ၿဖိဳးသစ္ဖြင့္ေျပာလိမ့္မည္မဟုတ္။

ၿဖိဳးသစ္၏ဗီဇအတိုင္း တစ္ဖက္သားစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မက္ေဆ့ေလးေတြ ပို႔မိသည္။ ခ်စ္သူေတြ သံုးႏႈန္းတတ္သည့္ အခ်စ္စကားလံုးေလးေတြနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေတာ့ မပါခဲ့ေပ။ ကိုထြန္းကလည္း “ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာပါလား” လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မပူဆာခဲ့ဖူး။

“အစ္ကို..”

“ေျပာ”

“အာဘြား..”

“ကိုယ္ကလည္း ညီ့ကို ျပန္နမ္းမယ္ေနာ္ အာဘြား..”

“ေပ်ာ္လိုက္တာ”

“ကိုယ္ကပိုပါတယ္ေနာ္”

“အင္းပါ”

“ညီ့ကို ကိုယ္ေမးခြန္းႏွစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္”

“ဘာေမးမွာလဲ”

“ပမထေမးခြန္းက ကိုယ္က ရုပ္မေခ်ာဘူးမဟုတ္လား၊ ခ်စ္စရာလည္း မေကာင္းဘူးမဟုတ္လား”

သည္ေမးခြန္းကို ကိုထြန္းေမးမယ္ဆိုလည္း ေမးခ်င္စရာပါပဲ။ တကယ္လည္း ကိုထြန္းက ရုပ္ရည္သိပ္မလွ။ နဂိုအသက္ထက္ အသက္ႀကီးသည့္ရုပ္ေပါက္ေနသည္။ အသားလည္းမည္းသည္။ မ်က္ကြင္းေတြကလည္း ညိဳခ်င္သလိုလို။ ဒါေပမဲ့ အရပ္အေမာင္းနဲ႔ ေဘာ္ဒီကေတာ့ အျပစ္ေျပာစရာမရွိ။ ကိုထြန္းလည္း ကိုယ့္ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီး အားမလိုအားမရျဖစ္ေနခ်င္ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ရုပ္မေခ်ာပါဘူးဟု ထင္ေနၿပီး စိတ္ဓာတ္ခ်င္က်ေနလိမ့္မည္။ ကိုကိုကေတာ့ အသားအလြန္ျဖဴၿပီး မ်က္ႏွာျပင္ႏုဖတ္ကာ ေခ်ာမြတ္ေနသည္။ ကိုကို႔ကို လူျဖဴတစ္ေယာက္ဟုေျပာႏိုင္သည္။ ၿဖိဳးသစ္ကေတာ့ ညိဳေခ်ာေလးေပါ့။

“ဘာျဖစ္လို႔ေမးတာလည္း ကိုထြန္းရဲ့၊ ကိုထြန္းေမးပံုၾကည့္ရတာ ကိုယ့္ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီး အားမလိုအားမရျဖစ္ေနတယ္ထင္တယ္”

“ကိုယ္ေမးတာေလးေျဖပါညီရ”

ကိုယ့္ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီး အားမလိုအားမရျဖစ္ေနဟန္ရွိသည့္ ကိုထြန္းေက်နပ္ေအာင္ေတာ့ ၿဖိဳးသစ္ေျပာရေပလိမ့္မည္။

“အစ္ကိုကလည္းဗ်ာ၊ အခ်စ္မွာ အသက္အရြယ္ေတြ မဆိုင္ဘူးလို႔ အစ္ကိုပဲ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္မဟုတ္လား၊ အခ်စ္မွာ အသက္အရြယ္ေတြ မဆိုင္သလို ရုပ္ရည္ေတြလည္း မလိုအပ္ဘူးလို႔ ညီသတ္မွတ္တယ္အစ္ကို၊ ၿပီးေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္နဲ႔ တစ္ဘ၀စာလံုးအထိ သင့္ေတာ္မယ္ထင္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့သူကို သိပ္ခ်စ္မွာျဖစ္ၿပီး ထိုသူကလည္း ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္မယ္ဆိုရင္ အဲ့သည္လူဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရုပ္ဆိုးဆိုး ကိုယ့္အျမင္မွာေတာ့ လွေနမွာပဲေလ၊ ညီလည္း အစ္ကိုဟာ ညီနဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုးလူလို႔ သတ္မွတ္တဲ့အတြက္ အစ္ကိုဟာ ညီ့မ်က္လံုးထဲမွာ လွေနမွာပါ”

“ညီဟာေလ ကိုယ့္ထက္ငယ္တယ္မေျပာရဘူး၊ စကားကို ေတာ္ေတာ္တတ္တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ အာဘြား”

“အစ္ကို႔ရဲ့ညီပဲဟာ သည္ေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့”

“အင္းပါ၊ ေနာက္တစ္ခုထပ္ေမးမယ္၊ လူေတြအေၾကာင္းကို သိခ်င္တာ၊ လူေတြဟာ ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့လူဆို အေရးေပးၾကတယ္၊ ေငြးေၾကးမရွိတဲ့လူဆို ပစ္ပယ္ၾကတယ္၊ အခ်စ္ဆိုရာမွာလည္း လူေတြက ေငြေၾကးရွိတဲ့လူကိုမွ ေရြးခ်ယ္ခ်င္ၾကတယ္၊ ေငြေၾကးမရွိတဲ့လူကိုဆို မေရြးခ်ယ္ခ်င္ၾကဘူး၊ လူေတြက ဘာေၾကာင့္ အဲ့သည္ေလာက္ အတၱႀကီးၾကရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ လူလူခ်င္း ခြဲျခားႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံခ်င္ၾကရတာလဲ၊ ေငြေၾကးရွိရွိ မရွိရွိ လူဟာလူပဲ၊ လူလူခ်င္းပဲ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ လူလူခ်င္း စာနာသင့္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ မစာနာၾကဘူး၊ ေငြေၾကးမရွိတဲ့ကိုဆို ခြဲျခားႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံေနၾကတုန္းပဲ၊ ကိုယ့္အျပင္ေလာကမွာ အဲ့သည္လိုလူမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ေနရတယ္၊ ေငြေၾကးရွိရွိ မရွိရွိ လူလူခ်င္းပဲမို႔ ဘာမွခြဲျခားဆက္ဆံမေနပဲ လူလူခ်င္းပဲဆိုတဲ့ အသိစိတ္ဓာတ္ေလးနဲ႔ နည္းနည္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ စာနာေပးလို႔မရဘူးလား..”

“တိဘူး၊ ဘာလဲ အစ္ကိုက ညီက အစ္ကို႔ကို ခ်စ္တာက အစ္ကို႔ရာထူးေတြကို မက္လို႔ခ်စ္တာလို႔ ထင္ေနတာမဟုတ္လား၊ ညီေျပာၿပီးၿပီေလ၊ အစ္ကိုဟာ ညီနဲ႔ တစ္ဘ၀စာ အသင့္ေတာ္ဆံုးလူလို႔ သတ္မွတ္တဲ့အတြက္ ခ်စ္တာပါလို႔”

“အာ ကိုယ္က အဲလိုသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ လူေတြ အေၾကာင္းကို ေျပာေနတာ”

“ဒါေပမဲ့ ညီအမွန္အတိုင္း၀န္ခံမယ္၊ အစ္ကို႔ကို ခ်စ္သလို အစ္ကို႔ရာထူးကိုလည္း မက္ေမာမိတယ္”

“ဒါဆို ညီက အစ္ကို႔ရာထူးေၾကာင့္ အစ္ကို႔ကို ခ်စ္တာလားဟင္”

“ရာထူးကိုလည္း ခ်စ္မယ္၊ အစ္ကို႔ကိုလည္း ခ်စ္မယ္ေလ၊ ရဘူးလား၊ ၿပီးေတာ့ေလ ဖူးစာမွန္ရင္ သူ ကိုယ့္ကိုခ်စ္သတဲ့၊ အဲ့လိုပဲ ႏွလံုးသြင္းပါ၊ ညီသစ္ကေတာ့ အဲ့လိုပဲ ႏွလံုးသြင္းပါတယ္”

“ညီက အေျပာေကာင္းလြန္းလို႔ အာဘြား”

“အင္း ေနာက္ၿပီးေတာ့ ညီ့အျမင္ေလး နည္းနည္းေလာက္ေျပာခ်င္ေသးတယ္၊ နားေထာင္မလား”

“ညီ့ရဲ့အေျပာေကာင္းပံုေလးေတြ နားေထာင္ရတာေပါ့”

“အခ်စ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခုကို ဖန္တီးရာမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားလည္မႈရွိေၾကးေပါ့၊ ဒါမွ အခ်စ္က ခိုင္ၿမဲမွာ၊ အၿမဲတမ္း ခြင့္လႊတ္နားလည္ထားမွ ၿမဲမွာ၊ လင္မယားျဖစ္ေနရင္ အေနၾကာလာရင္  အေနၾကာလာရင္ ေနရထိုင္ရ ရိုးသြားေရာ့၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာေတြ ထိေတြ႔မႈဆိုတာေတြ နည္းသြားတတ္တယ္၊ အဲ့လိုေတြ မျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္က ေပ်ာ္ရႊင္စရာေလးေတြ အၿမဲတမ္း ရွာၾကံထားတတ္မွ၊ သူေရာကိုယ္ေရာေပါ့၊ ဒါမွ ကိုယ္လည္း ေပ်ာ္သလို သူလည္း ေပ်ာ္မယ္ေလ၊ ညီ့အျမင္ေလးေတြေပါ့ဗ်ာ”

“အင္းပါ၊ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အျမင္ေလးပါညီရယ္၊ ခုနက ကိုယ္ေမးတာက ကိုယ္အခုတေလာ ကိုယ္ေမးတဲ့ လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႔ေနရလို႔ ေမးၾကည့္တာပါ၊ ေမးၾကည့္တာလား၊ ေျပာျပၾကည့္တာလား၊ ရင္ဖြင့္ၾကည့္တာလားလည္း ကိုယ္မေျပာတတ္ဘူး”

“လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြေလအစ္ကိုရဲ့၊ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့လူေတြလည္း ရွိသလို၊ စိတ္ထားယုတ္ညံ့တဲ့ လူေတြလည္း ရွိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေငြေၾကးဥစၥာကို မက္ေမာတဲ့လူေတြလည္း ရွိသလို ေငြေၾကးဥစၥာကို မမက္ေမာတဲ့လူေတြလည္း ရွိတာပါပဲ”

“ခုမွပဲရွင္းသြားေတာ့တယ္ညီရယ္၊ ကိုယ္ေမးတာက အဲ့လိုေမးတာညီရ၊ အခ်စ္မွာ အဲ့လိုေတြလည္း ပါတယ္လို႔ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာ”

“အင္း အင္း”

“ညီက ခ်စ္ရာေကာင္းရံုတင္မကဘူး၊ စကားလည္း တတ္တယ္”

“အစ္ကို႔ရဲ့ညီပဲဟာ သည္ေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကိုကိုနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခံစားခ်က္အခ်ိဳ ့၀င္လာေသာေၾကာင့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဖန္တီးကာ ေဖ့ဘုတ္မွာ တင္လိုက္သည္။

ရင္ခုန္သံ

+++++

သတိရျခင္းရဲ့အလြန္မွာ

ငါ မင္းကို

ထားခဲ့လို႔မရဘူးးးးးးး

 

ေ၀းကြာျခင္းရဲ့

အစြန္းတစ္ဖက္မွာ

ငါ မင္းကို

ခ်န္မထားခဲ့ႏိုင္ဘူးးးးးး

 

ဒါေပမဲ့

ခ်စ္ခဲ့ျခင္းရဲ့

နိဂံုးမွာ

ငါ မင္းကို ေမ့ပစ္ရမွာပဲ……

 

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့

မင္းရဲ့ရင္ဘတ္ထဲက

ရင္ခုန္သံက

ငါ့အတြက္မွ

မဟုတ္ခဲ့တာကြာ….

(ေသာမတ္စ္ေက်ာ္)( ကၽြန္ေတာ္ေဒးဗစ္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ကဗ်ာ မဟုတ္ပါ)

 “အစ္ကို အားလား”

“အားပါတယ္ညီ”

“ညီေလ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္တင္ထားတယ္၊ ေ၀ဖန္ေပးပါလား”

“အဲ့ဒါအသာထားပါဦး၊ အခု ညီ့လုပ္ပံုက ခ်စ္သူေတြနဲ႔မတူဘူး”

“ခ်စ္သူေတြနဲ႔တူရေအာင္ ညီနဲ႔အစ္ကိုက ခ်စ္သူေတြလည္း မဟုတ္ေသးဘူးေလ”

“အဲ့ဒါက ညီ့အျမင္ေလ၊ ကိုယ့္အျမင္မွာေတာ့ ညီဟာ ကိုယ့္ရဲ့ခ်စ္သူပါပဲ”

“အစ္ကိုရယ္၊ အစ္ကိုက အခ်စ္ဆိုတာကို လြယ္လြယ္ေတြးသလား၊ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားရင္ ေရွ ့ဆက္ၿပီး ဘာေတြ လုပ္ရတယ္ဆိုတာေကာ သိရဲ့လား”

“ကိုယ့္ခ်စ္သူပဲေလ နမ္းမွာေပါ့ညီရ”

“မဟုတ္ေသးဘူးအစ္ကို၊ အစ္ကိုက ညီနဲ႔ ခ်စ္သူေတြသာ ျဖစ္သြားရင္း နမ္းဖို႔ အတူတူအိပ္ဖို႔အတြက္ပဲ စဥ္းစားတာလား”

“ညီရယ္၊ ကိုယ္အဲ့ေလာက္လည္း မတံုးေသးပါဘူး၊ ကိုယ္က ညီနဲ႔အတူတူေနခ်င္တယ္တစ္သက္လံုးေပါ့၊ ေသတဲ့အခ်ိန္ထိေပါ့”

“တကယ္လား”

“ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ စကားကို လက္လြတ္စပယ္မေျပာတတ္ဘူး၊ ကဲ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ဘယ္လိုေခၚမွာလဲေျပာ”

“ဟင္ အစ္ကိုလို႔ေခၚတယ္ေလ”

“မရဘူးညီ၊ ကိုယ္က ခ်စ္သူေတြ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို သူမ်ားနဲ႔မတူေအာင္ သီးသန္႔ေခၚတာမ်ိဳးမွလိုခ်င္တာ”

“အစ္ကိုလို႔ပဲ ေခၚမယ္ေလ”

“အစ္ကိုတဲ့လား”

“ဘာလို႔လဲ မႀကိဳက္ဘူးလား”

“မေျပာျပဘူး”

“ဒါဆို အစ္ကိုက ဘယ္လိုေခၚေစခ်င္လဲေျပာေလ”

“ကိုယ့္ကိုေခၚမဲ့နာမည္ကို ကိုယ့္ဘက္က ဘယ္ေတာ့မွမေျပာျပဘူး”

“ခက္တာပဲ၊ ညီကေခၚလို႔ အစ္ကိုကမႀကိဳက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ”

“မသိဘူး၊ ကိုယ္ဘာမွမသိေတာ့ဘူး”

“အစ္ကိုကလည္းေနာ္၊ အစ္ကို႔နာမည္က တင္တင္ထြန္းဆိုေတာ့ ကိုတင္လို႔ေခၚရင္ေကာင္းမလား”

“အဲ့ဒါက ရံုးကလူေတြက ေခၚေနက်နာမည္ႀကီး၊ တျခားဟာေျပာ”

“ဒါဆို အိုပါးဆိုရင္ေကာင္းလား”

“ညီကလည္း ကိုယ္တို႔က ကိုရီးယားေတြလား”

“ကိုတင္ထြန္း အဲ ကိုထြန္းလို႔ေခၚမယ္ေလ၊ ႀကိဳက္လား”

“မေျပာဘူး”

“ဟြန္း”

“ညီ့နာမည္အရင္းက ၿဖိဳးသစ္ပဲလား”

“ဟုတ္ပါတယ္”

“ညီသစ္လို႔ေခၚမယ္ေနာ္”

“အို သိပ္ႀကိဳက္၊ အရမ္းအရမ္းႀကိဳက္”

“ညီသစ္ေရ…”

“ေျပာအစ္ကို အဲ ကိုထြန္း”

“အရမ္းခ်စ္တယ္”

“ခ်စ္ရင္ အာဘြားေပး”

“ကိုယ္က ညီသစ္ႏႈတ္ခမ္းေတြကို နမ္းခ်င္တာ”

“ညီသစ္ကေတာ့ ကိုထြန္းကို တစ္ကိုယ္လံုး ႏြမ္းလ်သြားေအာင္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းနမ္းပစ္မွာ”

“ျပြတ္စ္ ျပြတ္စ္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 “ကိုထြန္းေရ”

“ေျပာညီသစ္”

“ကိုထြန္းတို႔ရံုးမွာ ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးေတြရွိမွာေပါ့ေနာ္”

“ရွိတာေပါ့ညီသစ္ရယ္”

“ဒါမ်ားကိုထြန္းရယ္ အဲ့သည္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဆြဲစိလိုက္ရင္ ရသားနဲ႔ အေနေ၀းတဲ့ ညီသစ္ကိုမွ လာခ်စ္ရတယ္လို႔”

“သူတို႔ကို ကိုယ္စိတ္မ၀င္စားဘူး၊ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ညီသစ္တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔က ကိုထြန္းနဲ႔ အလုပ္လည္းတူ အေနလည္းနီးေတာ့ ညီသစ္ထက္စာရင္ အမ်ားႀကီးသာပါတယ္”

“ညီသစ္ေနာ္၊ ကိုယ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ေျပာေနတာလား၊ အခ်စ္မွာ ရုပ္ရည္လွပျခင္းေတြ အသက္အရြယ္ေတြ မဆိုင္သလို နီးေနျခင္းေ၀းေနျခင္းေတြလည္း မဆိုင္ပါဘူး”

“ဟုတ္ ဟုတ္”

“ညီသစ္သိလား၊ ညီသစ္မွာ သူမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြရွိတယ္”

“ဟိဟိ”

“သူမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ မ်က္လံုးေတြရွိတယ္”

“ဟုတ္လား”

“ညီသစ္ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ မ်က္လံုးေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို ဖမ္းစားႏိုင္တယ္၊ ကိုယ့္စိတ္ကို အရူးအမူးျဖစ္ေစတယ္“

“အင္း အင္း”

“ ဒါ့ေၾကာင့္ ညီသစ္ကို ခ်စ္တယ္”

“သူမ်ားရယ္တတ္ေအာင္ တကယ္ကိုေျပာတတ္တယ္”

ကိုထြန္းနဲ႔ တစ္သက္လံုး အခုလိုေလး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ၾကင္ၾကင္နာနာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနခ်င္လွပါသည္။ အခုလိုေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးေလးေတြ အပ်က္မခံခ်င္ပါ။ ခက္တာက ၿဖိဳးသစ္စိတ္။ ပစ္ထားရက္ႏိုင္လြန္းေသာ အခ်စ္ဦး ကိုကို႔ကို ေမ့မရႏိုင္တာပဲျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ေန႔ ကိုကိုေပၚလာပါက ကိုထြန္းနဲ႔ ရင္ၾကည္ႏူးဖြယ့္ သုခဘံုေလး ပ်က္စီးသြားမွာ အေသအခ်ာပဲျဖစ္သည္။ ကိုထြန္းနဲ႔က ကိုထြန္းကို “ခ်စ္တယ္” လို႔ ႏႈတ္က ဖြင့္မေျပာေသးေပမဲ့ ခ်စ္သူေတြနဲ႔ လံုး၀မျခားနား။ ကိုထြန္းကိုသာ လမ္းခြဲစကားေျပာခဲ့မည္ဆိုရင္ ၿဖိဳးသစ္ဘက္က ရက္စက္ရာ က်သလို ကိုထြန္းလည္း အရမ္းခံစားရမွာေသခ်ာသည္။ ကိုကိုေပၚမလာပါေစနဲ႔လို႔သာ ဆုေတာင္းရေတာ့မည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ၿဖိဳးသစ္ဆုေတာင္းေတြ မျပည့္ခဲ့ပါေပ။ တစ္ေန႔ ကိုကိုေပၚလာသည္။ ဗိုက္ဗာမွာ ကိုကိုလွမ္းေျပာလိုက္သည္က “ခ်စ္ေရ” တဲ့။ ၿဖိဳးသစ္နာက်ည္းစြာပင္ ကိုကို႔ကို ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“ဘယ္သူ႔ကို လာေျပာေနတာလဲ၊ လူမွားေနတာလား”

“ဟာကြာ၊ ခ်စ္ကလည္း၊ ကိုကိုစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေအာင္”

“ဘာခ်စ္လဲ၊ ခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲ၊ ကိုကိုဆိုတာကေကာ ဘယ္သူလဲ”

“ခ်စ္ေနာ္”

“အရူးလား”

“ခ်စ္ကလည္း ကိုကို႔ကို စိတ္ဆိုးေနတာလား”

“ဘာကိုစိတ္ဆိုးရမွာလဲ၊ ကိုယ္နဲ႔မသိတဲ့သူကို ဘာကိစၥစိတ္ဆိုးရမွာလဲ”

“ကိုကိုက ဘယ္သူျဖစ္ရမွာလဲခ်စ္ရဲ့၊ ခ်စ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္ရဲ့ကိုကို ကိုကိုမင္းေလ”

“ကိုကိုလည္း မသိဘူး၊ ကိုကိုမင္းလည္း မသိဘူး၊ ဘာမွမသိခ်င္ဘူး၊ ျမန္ျမန္ထြက္သြား”

“ခ်စ္ေနာ္ ငိုလိုက္မွာ”

“ငို ငို ေသေအာင္၊ သူမ်ားကို ပစ္ထားၿပီးကာမွ ဘာခ်စ္လဲ၊ ပစ္ထားခ်င္ရင္လည္း တစ္သက္လံုးပစ္ထားပါ့လား၊ တစ္သက္လံုးေပၚမလာပဲေနပါ့လား”

“ခ်စ္ကလည္းကြာ”

“ကိုကိုဘာေၾကာင့္ ခ်စ္ကို သည္ေလာက္ပစ္ထားရတာလဲ၊ ကိုကိုပစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ ခ်စ္ဘယ္လိုအေျခအေနေတြျဖစ္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာ ကိုကိုသိရဲ့လား”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္ခ်စ္”

“ဟင့္အင္းမေျပာခ်င္ဘူး၊ ကိုယ့္ကိုမခ်စ္ေတာ့တဲ့သူကုိ ေျပာျပေနေတာ့ေကာ ဘာထူးမွာလဲ”

“ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကိုမခ်စ္ဘူးလဲ၊ ဘာလဲ ကိုကိုက ခ်စ္ကို မခ်စ္ဘူးလို႔ေျပာတာဟုတ္လား၊ ခ်စ္မွားတယ္၊ ကိုကို႔ရင္ထဲမွာ ခ်စ္ထာ၀ရရွိပါတယ္”

ကိုကို႔စကားက အလိမ္အညာလား တကယ္လား ၿဖိဳးသစ္မေ၀ခြဲတတ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုကိုက ခ်စ္ေနေသးတယ္ေျပာလာေတာ့ ဘာရယ္မသိ၀မ္းနည္းမိသည္။ မ်က္ရည္ေလးေတြပင္ က်လာေတာ့မလိုလို။

“မယံုဘူး၊ ကိုကိုလိမ္တာ၊ ကိုကိုခ်စ္ကိုမခ်စ္ဘူး”

“ခ်စ္ရယ္ ကိုကို႔ကို မယံုဘူးလား၊ ခ်စ္ေျပာေတာ့ အစကယံုတယ္ဆို၊ အခုေတာ့ ဘာလို႔ မယံုရတာလဲ၊ ခ်စ္ဘာလို႔ေျပာင္းလဲသြားရတာလဲ”

“ေျပာင္းလဲသြားတယ္ဟုတ္လား၊ တကယ္ေျပာင္းလဲသြားတာက ခ်စ္မဟုတ္ဘူး၊ ကိုကိုပါ၊ ကိုကိုသာ ေျပာင္းလဲသြားတာပါ”

“ကိုကိုက ဘာေတြ ေျပာင္းလဲသြားလို႔လဲ၊ ကိုကို႔ရင္ထဲမွာ ခ်စ္ထာ၀ရရွိပါတယ္ဆို”

“ခ်စ္ကိုခ်စ္ရဲ့နဲ႔ ခ်စ္ကို ဘာလို႔ မက္ေဆ့မပို႔ရတာလဲကိုကို၊ ခ်စ္ကို ဘာလို႔ ပစ္ထားရတာလဲ၊ ခ်စ္ကို ဘာလို႔ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ရတာလဲ”

“ကိုကိုက ခ်စ္ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္မိေနသလားခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုတကယ္ကို မသိခဲ့ဘူး၊ ေတာင္းလည္း ပန္ပါတယ္ခ်စ္ရယ္”

“ကိုကိုခ်စ္ကို ဖုန္းလည္းမဆက္ဘူး၊ မက္ေဆ့လည္း မပို ့ဘူး၊ လိုင္းေပၚလည္းတက္မလာဘူး၊ ကိုကိုသိပ္ရက္စက္တယ္”

“ခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုဖုန္းမဆက္တာက ကိုကိုေငြကို ေခၽြတာေနရလို႔ပါ၊ ခ်စ္ကိုေတြ႔ၿပီးေနာက္ပိုင္း ကိုကိုလိုင္းေပၚလံုး၀ကိုမတက္ေတာ့ပါခ်စ္ရယ္၊ ဘာလို႔ဆို ခ်စ္ကို ကိုကိုယံုၾကည္လို႔၊ ခ်စ္ရင္ထဲမွာ ကိုကိုအၿမဲတမ္းရွိေနလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္လို႔”

“ဟင့္အင္း မရဘူး၊ ကိုကို႔ရဲ့ ခ်ိဳသာတဲ့စကားေတြနဲ႔ ခ်စ္ကို မသိမ္းသြင္းပါနဲ႔၊ သည္လိုစကားေလးနဲ႔ ခ်စ္ေပ်ာ္၀င္သြားလိမ့္မယ္မဟုတ္ဘူးကိုကို၊ ကိုကို႔ကို ခ်စ္လံုး၀ယံုမွာမဟုတ္ဘူး”

“ခ်စ္ကလည္းကြာ ကြာ.”

“ကိုကိုခ်စ္ကို တကယ္ခ်စ္ရင္ ခ်စ္အတြက္ ဖုန္းမဆက္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ မက္ေဆ့ေလးတစ္ေစာင္ေတာ့ ပို႔သင့္တယ္မဟုတ္လား”

“ခ်စ္ကလည္း ကိုကိုက ေငြကိုေခၽြတာေနရလို႔ပါဆို၊ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုက အလုပ္ပဲ အၿမဲတမ္းလုပ္ေနရတာပဲမဟုတ္လား၊ ခ်စ္ဆီမက္ေဆ့ မပို႔ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ကိုကိုမအားတာပါ၊ ေငြကို ေခၽြတာရတဲ့အေၾကာင္းက ကိုကိုျပန္လာရင္ ခ်စ္နဲ႔ကိုကိုဘ၀တစ္ခုထူေထာင္ဖို႔ေပါ့၊ ခ်စ္ကို ကိုကိုဘ၀မွာ ဘာမွမပူပင္မေၾကာင့္ၾကေအာင္ေနႏိုင္ေစဖို႔အတြက္ေပါ့၊ ခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္တာပါ”

“ကိုကိုရယ္၊ အခုမွ ဒါေတြ လာေျပာေနေတာ့ေကာ ဘာအသံုး၀င္ေတာ့မွာလဲ၊ ခ်စ္အခု ဘယ္လိုအေျခအေနေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ကိုကိုသိရဲ့လား”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲခ်စ္ရဲ့”

“ကိုကိုပစ္ထားတာက ခ်စ္ကိုေမ့ဖို႔အတြက္ ႀကိဳးစားေနသလားလို႔ ခ်စ္ေန႔တိုင္းေတြးမိရတယ္ကိုကို၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္ငိုမိတယ္၊ အရမ္း၀မ္းနည္းရတယ္၊ ခ်စ္၀မ္းနည္းမႈေတြ ေျပေပ်ာက္ဖို႔အတြက္ ရင္ဖြင့္ေဖာ္ရင္ခြင္တစ္စံု လိုအပ္ေနခဲ့တယ္၊ ခ်စ္မွာ ကိုကိုရွိပါတယ္လို႔ ေျပာထားတာေတာင္ ဆက္ၿပီး ခ်စ္ေနေသးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆီမွာ ခ်စ္ရင္ဖြင့္မိတယ္၊ သူက ေန႔တိုင္းလိုလို ခ်စ္ကို အေဖာ္ျပဳတယ္၊ ခ်စ္ခံစားခ်က္ေတြ မွ်ေ၀ေပးတယ္၊ ခ်စ္အတြက္ အေဖာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ပီသခဲ့တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္ သူ႔ကို ခ်စ္မိသြားၿပီ၊ သူကလည္း ခ်စ္ကို အရမ္းခ်စ္ေနတယ္၊ ခ်စ္တို႔အေျခအေနက ေနာက္ဆုတ္လို႔မရေတာ့ဘူး”

“မလုပ္ မလုပ္ပါနဲ႔ခ်စ္ရယ္၊ မလုပ္ပါနဲ႔၊ လံုး၀မလုပ္လိုက္ပါနဲ႔ခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ကိုကို႔ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ကြာ၊ သူ႔ကို အဆက္ျဖတ္လိုက္ပါကြာ၊ ေနာ္ ကိုကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

“မရေတာ့ဘူးကိုကို”

“မလုပ္ပါနဲ႔ခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုေနာက္လဆို ျပန္လာေတာ့မွာ ပိုက္ဆံလည္း ခ်စ္နဲ႔အတူ တ၀္ဘ၀စာအတူတူေနႏိုင္ဖို႔ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးေလးထူေထာင္ဖို႔ လံုေလာက္သေလာက္စုၿပီးၿပီ၊ ေနာက္လဆို ကိုကိုျပန္လာေတာ့မွာသိလား၊ ခ်စ္နဲ႔ကိုကို အတူတူေနႏိုင္ေတာ့မွာသိလား၊ ကိုကို႔ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျပည့္ေတာ့မွာ သိလားခ်စ္၊ ကိုကို႔ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ကိုကို႔ႀကိဳးစားခ်က္ေတြ အလဟသ၁ ျဖစ္ေစေတာ့မွာလားခ်စ္ရယ္”

ကိုကို႔စကားေတြကို ၿဖိဳးသစ္ ဆက္လက္နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ပါ။

“…..”

“ခ်စ္ရယ္ တစ္ခုခုေျပာပါဦး ကိုကို႔ကို တစ္ခုခုျပန္ေျပာပါဦးကြာ၊ ကိုကိုျပန္လာရင္ ခ်စ္ကိုယ္တိုင္ ေလဆိပ္မွာ လာႀကိဳတာ ကိုကိုျမင္ခ်င္တယ္၊ ကိုကိုျမန္မာျပည္ေရာက္ခ်ိန္ ခ်စ္မ်က္ႏွာေလးကို အရင္ဆံုးျမင္ခ်င္တယ္၊ ခ်စ္ရဲ့အနမ္းေလးကို အရင္ဆံုး ခံယူခ်င္တယ္၊ ခ်စ္ရဲ့ေပြ႔ဖက္မႈေလးေတြ ကိုကိုခံယူခ်င္တယ္ခ်စ္ရယ္၊ ေနာ္..”

“….”

“ခ်စ္သိလား၊ ကိုကိုေလ ကိုကိုျပန္လာရင္ ခ်စ္နဲ႔ အတူတူ၀တ္ဖို႔ဆိုၿပီး ဆင္တူ၀တ္စံုေလးေတြ အမ်ားႀကီး ၀ယ္ထားၿပီးၿပီ၊ ဖိနပ္ေလးေေတြေကာ ဆင္တူေလးေတြေပါ့၊ ေစ့စပ္လက္စြပ္ေလးလည္း ၀ယ္ထားတယ္ခ်စ္ရဲ့…”

“…………..”

“ခ်စ္……………”

ၿဖိဳးသစ္တစ္ေနရာဆီ ေျပးထြက္ ငိုရႈိက္လိုက္မိသည္။ နံရံအား လက္သီးနဲ႔ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုးလိုက္မိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ညီသစ္ေရ…”

“…….”

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ တဒဂၤေတာ့ ၿဖိဳးသစ္ၿငိမ္သက္ေနမိသည္။

“ဟိုင္း ညီသစ္ရွိလား၊ ကိုယ္လာၿပီေလညီသစ္”

ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းမႈမ်ားစြာနဲ႔ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားလိုက္ရသည္။

“ရွိပါတယ္”

“ကိုယ့္မွာ သတင္းေကာင္းရွိတယ္၊ ဘာလဲ သိခ်င္လား ညီသစ္”

ၿဖိဳးသစ္ဘာမွျပန္မေျပာခဲ့။

“ဘာသတင္းလဲဆိုတာ ညီသစ္မွန္းၾကည့္စမ္း”

ၿဖိဳးသစ္ ၿငိမ္သက္ေနဆဲ။

“……”

“ဟဲ ဟဲ ညီသစ္ဘယ္သိမွာလဲ၊ တစ္ခုေတာ့ ႀကိဳေျပာထားမယ္ေနာ္၊ ခ်စ္သူက ကိုယ့္ခ်စ္သူကို အံ့ၾသသြားေစခ်င္တဲ့ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ မ်က္လံုးေလးခဏပိတ္ခိုင္းထားၿပီး ခဏအၾကာမွ မ်က္လံုးဖြင့္ပါဆိုၿပီး ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ျမင္လိုက္ရတာက ဘာလဲသိလား၊ အဲ့လိုအရာမ်ိဳးေလးေလ”

“…..”

“ဟိုင္း ညီသစ္ တစ္ခုခုျပန္ေျပာေလ”

ၿဖိုးသစ္မ်က္၀န္းအိမ္တြင္ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာသည္။ တရႈိက္ရႈိက္ျဖင့္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားေနရသည္။ မ်က္ရည္ေတြ မသုတ္အား။

“ညီသစ္ေျပာစရာရွိတယ္ကိုထြန္း၊ ေသခ်ာနားေထာင္ပါ”

“ေျပာပါညီသစ္၊ ကိုယ္နားေထာင္ေနပါတယ္”

“သူျပန္လာခဲ့ၿပီကိုထြန္း၊ သူ ညီသစ္ကို မေမ့ဘူးတဲ့၊ ညီသစ္ကို ပစ္ထားတာက ေငြရွာေနရတာေၾကာင့္တဲ့၊ ဘာမက္ေဆ့မွမပို႔တာက ညီသစ္အခ်စ္ကို ယံုလို႔တဲ့၊ ဘာမက္ေဆ့မွမပို႔စရာမလုိေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို ညီသစ္အခ်စ္ကို ယံုပါသတဲ့။ သူ႔ရင္ထဲမွာ ညီသစ္ထာ၀ရရွိပါသတဲ့။ ညီသစ္ရင္ထဲမွာလည္း သူထာ၀ရရွိေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ယံုပါသတဲ့”

“…….”

“ဒါ့ေၾကာင့္ ညီသစ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီ”

“အဲ့သည္အတြက္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုထားခဲ့ၿပီး သူ႔ဆီျပန္သြားမယ္ေပါ့ဟုတ္လား”

“သူ႔ဆီလည္း ျပန္မသြားေတာ့ဘူး၊ ကိုထြန္းဆီကိုလည္း ျပန္မသြားေတာ့ဘူး၊ ညီသစ္တရားမွ်မႈရွိစြာ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီးၿပီ၊ ကိုထြန္းကိုလက္ခံရင္ သူခံစားရမယ္၊ သူ႔အေပၚမွာလည္း ရက္စက္ရာက်မယ္၊ သူ႔ကို လက္ခံရင္လည္း ကိုထြန္းခံစားရမယ္၊ ကိုထြန္းအေပၚမွာလည္း ရက္စက္ရာက်မယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညီသစ္ဘယ္သူ႔ဆီမွ မသြားေတာ့ဘူး၊ ကိုထြန္းေကာ သူေကာ ခံစားရသလို ညီသစ္လည္း ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားေပးမွာပါ၊ ကိုထြန္းလည္း ညီသစ္ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ရလို႔ ခံစားရသလို ညီသစ္လည္း ကိုထြန္းကို ခ်စ္လွ်က္နဲ႔ စြန္႔လႊတ္ရတဲ့အတြက္ ခံစားရေပးမွာပါ၊ သူ႔ကိုလည္း ညီသစ္တို႔လုိ ထပ္တူထပ္မွ်ပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့လည္း ကိုထြန္းကို ညီသစ္ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္၊ သူ႔ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္မေစာင့္ႏိုင္ခဲ့တာက ညီသစ္အမွားပါ၊ သည့္အတြက္နဲ႔ ကိုထြန္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးခဲ့မိသလို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္၊ ညီသစ္အမွားေၾကာင့္ ကိုထြန္းေရာ သူေရာ ခံစားရတာပါ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညီသစ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ကိုထြန္းရယ္၊ သူ႔ကိုလည္း အေၾကာင္းစံု ေျပာလိုက္ၿပီးပါၿပီ”

“ကိုယ္ေစာင့္ေနမွာပါညီသစ္ရယ္၊ ကိုယ္ေစာင့္ေနပါ့မယ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲၾကာၾကာ ကိုယ္ေစာင့္ပါ့မယ္၊ တစ္ေန႔ ညီသစ္ ကိုယ့္ဆီ ျပန္လာလိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ္ယံုၾကည္ပါတယ္၊ အခု ညီသစ္ကို ေပးခ်င္တဲ့ လက္ေဆာင္ေလး ကိုင္ထားရင္းေပါ့၊ အဲ့သည္လက္ေဆာင္ေလး ကိုယ္တစ္ေန႔ ညီသစ္ကို ေပးျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ္ယံုၾကည္တယ္”

“ကိုထြန္းရယ္၊ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔၊ ညီသစ္လံုး၀ ျပန္မလာေတာ့ဘူး၊ လံုး၀ေမွ်ာ္လင့္မေနပါနဲ႔ေတာ့”

“…..”

“ကိုထြန္း……..”

“…………”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညဥ့္နက္ခ်ိန္…………….

“ဟယ္ ဟိုမွာ သူလာေနၿပီ”

ေက်ာ္ခ်စ္အသံကို ၿဖိဳးသစ္အေ၀းကေန အတိုင္းသားၾကားေနရသည္။ သို႔ေပမဲ့ လွည့္မၾကည့္မိပဲ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်လွ်က္ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။

ေက်ာ္ခ်စ္ေအာ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူမ်ားသည္ ေက်ာ္ခ်စ္ေစညြန္ရာဆီ ဆတ္ကနဲ႔လွည့္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ ေက်ာ္ခ်စ္က အေျပးတစ္ပိုင္းျဖင့္ ၿဖိဳးသစ္ဆီလွမ္းလိုက္သည္။

“ၿဖိဳး နင္ဟာေလ ေတာ္ေတာ္ကိုဆိုးတယ္၊ ဘာလို႔ လူကို စိတ္ပူေအာင္ လုပ္တတ္ရတာလဲ၊ ငါနင့္ကို ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူေနလဲ နင္သိရဲ့လား”

ေက်ာ္ခ်စ္က အျပစ္တင္ျဖင့္ေျပာေသာ္လည္း ၿဖိဳးသစ္ကေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာ။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်လွ်က္သာ။

“အခု နင့္ကို ငါတစ္ေယာက္တည္းက စိတ္ပူေနတယ္ထင္လား၊ နင့္ကို စိတ္ပူေနတဲ့လူေတြအမ်ားႀကီးဟဲ့၊ နင့္ေၾကာင့္ သူတို႔ အိပ္ေရးလည္း ပ်က္ကုန္ၿပီ၊ မဂၤလာဦးညကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းမကုန္ဆံုးရေတာ့ဘူးဟဲ့”

ေက်ာ္ခ်စ္စကားေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္ေခါင္းေထာင္သြားရသည္။

“ဟင္ ဘာေျပာတာလဲ”

ထိုစဥ္ ကိုကိုမင္းသည္ အနားေရာက္လာသည္။ ကိုကိုမင္းကို ၿဖိဳးသစ္ျမင္လိုက္ရေတာ့ အံ့ၾသျခင္းမ်ားစြာ။ ကိုကိုသည္ ၿဖိဳးသစ္ ငိုခ်င္ ရီေ၀ ေနာင္တ ေတာင္းပန္သည့္မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္။

“ခ်စ္…….”

“ကိုကို..”

ၿဖိဳးသစ္လည္း ႏႈတ္မွ “ကိုကို” ဟု ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ ကိုကိုက ထပ္ၿပီး ေခၚျပန္ေလသည္။

“ခ်စ္….”

ၿဖိဳးသစ္ကေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာ။ ကိုကို႔ကိုသာၾကည့္ေနမိသည္။ ကိုကိုက ၿဖိဳးသစ္လက္ကေလးကိုဆြဲၿပီး စိုက္စိုက္ၾကည့္သည္။ ကိုကို႔မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္ေလးမ်ားက ေပါက္ကနဲ႔ က်သြားသည္။ ၿပီးမွ ၿဖိဳးသစ္အား ဆတ္ကနဲ႔ဆြဲဖက္လိုက္သည္။

“စိတ္ပူလိုက္ရတာခ်စ္ရယ္၊ ကိုကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ခ်စ္ရယ္”

ကိုကို႔ဖက္တြယ္မႈေတြ လိုလားေနေပမဲ့ ၿဖိဳးသစ္အတင္းရုန္းဖယ္ပစ္လိုက္သည္။

“ကိုကို႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါခ်စ္ရယ္”

“ဘာ ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ”

“အားလံုးဟာ ကိုကို႔အမွားေတြပါခ်စ္ရယ္၊ ခ်စ္ကို ခ်စ္တယ္”

ၿဖိဳးသစ္မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရသည္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး သည္လိုစကားေတြ လာမေျပာပါနဲ႔ေတာ့လားကိုကိုရယ္။ ခ်စ္ႏွလံုးသားက ႏုနယ္တယ္။ ခံစားလြယ္လြန္းလို႔ပါ။

“မေျပာပါနဲ႔ကိုကို”

“ကိုကို႔ကို ခ်စ္ေသးတယ္မဟုတ္လားခ်စ္”

“ဟင့္အင္းမသိဘူး”

“ေက်ာ္ခ်စ္ကေျပာတယ္၊ ခ်စ္ကိုကို႔ကို ေန႔တိုင္းသတိရေနတယ္ဆို”

ေက်ာ္ခ်စ္စကားမွန္ေပမဲ့ ၿဖိဳးသစ္ေခါင္းမညိတ္မိ။

“ကိုယ္အထင္လြဲခဲ့မိတယ္၊ ခ်စ္နဲ႔ ေက်ာ္ခ်စ္ကို ကိုကိုအထင္လြဲခဲ့မိတယ္”

ထိုစဥ္ ကိုကိုမင္း၏ သူငယ္ခ်င္းက ေဘးမွာ လာရပ္သည္။ သူ႔ေၾကာင့္ ၿဖိဳးသစ္ ၀မ္းနည္းသြားရျပန္သည္။

“ဘာမွ ေျဖရွင္းေပးမေနပါနဲ႔ကိုကို၊ ကိုကို႔မွာ ခ်စ္သူရွိလွ်က္နဲ႔ သည္လိုစကားေတြ လာမေျပာပါနဲ႔ေတာ့လားကိုကိုရယ္”

“ဘယ္သူ႔မွာ ခ်စ္သူရွိတာလဲကြ”

ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းက ၀င္ေမးသည္။ ၿဖိဳးသစ္ႏႈတ္ဆြံ႔အသြားရသည္။

“သူက ကိုကို႔ခ်စ္သူမဟုတ္ဘူးလား”

“ဘယ္ကလာ ငါက မင္းမင္းခ်စ္သူျဖစ္ရမွာလဲကြ၊ မင္းမင္းက ဗာဆယ္တိုင္းကြ၊ ငါကေတာ့ပ္ကြ၊ ဗာဆယ္တိုင္းမဟုတ္ဘူး ရွင္းလား”

ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ကို ဗာဆယ္တိုင္းဟု အထင္ခံရသျဖင့္ ခံျပင္းသြားပံုရသည္။

“ဟင္ ဒါ ဒါဆို”

“ဘာ ဒါဆိုလဲလဲ၊ ငါက ေတာ့ပ္မို႔ မင္းမင္းက ဗာဆယ္တိုင္းမို႔ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ေျပာတာ၊ ရွင္းၿပီလား”

ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းက ရယ္ရယ္ျပံဳးျပံဳးျဖင့္ ရွင္းျပလိုက္သည္။

“ခ်စ္ေျပာခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိေသးလား၊ ခ်စ္ကို ကိုကိုမပိုင္ဆိုင္ရသလို ခ်စ္ရဲ့တျခားတစ္ေယာက္ကိုလည္း ခ်စ္ကို မပိုင္ဆိုင္ရေစရဘူးလို႔ ေျပာခဲ့တယ္ေလ၊ ကိုကို႔အထင္ ခ်စ္စကားဟာ အလိမ္အညာေတြလို႔ထင္ၿပီး ကိုကို႔ေနာက္ကြယ္မွာ တျခားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ကလက္တြဲေနတယ္မွတ္တာေၾကာင့္ ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းကို ခ်စ္ေရွ ့မွာ ခ်စ္သူအျဖစ္ဟန္ေဆာင္ျပလိုက္တာပါခ်စ္ရယ္”

“ငါကလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ဟယ္၊ ငါကလည္း ဟိုနမိတ္မရွိ နမာမရွိ ဟိုေစာက္ေျခာက္မတို႔ေရွ ့မွာ နင့္ကို ခ်စ္သူအျဖစ္ဟန္ေဆာင္ျပလိုက္တာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ နင့္ကိုကိုေရွ ့မွာ ျဖစ္သြားရတယ္ေလ”

နားလည္မႈရသြားေတာ့ ၿဖိဳးသစ္ ကိုကို႔ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုကို႔မ်က္ႏွာက ျပံဳးရႊင္ေနသည္။ ကိုကိုက ၿဖိဳးသစ္အား တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ပစ္လိုက္သည္။

“အရမ္းခ်စ္တယ္ခ်စ္ရယ္”

ထိုစဥ္ ကိုထြန္းတို႔ စံုတြဲအနားလာရပ္ေၾကာင့္ ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲကေန အတင္းရုန္းဖယ္လိုက္မိသည္။ ဘယ္သူ႔ဆီကိုမွ မသြားပါဘူးလို႔ ကိုထြန္းကိုလည္း ေျပာထားခဲ့ေသးသည္ကိုး။

ကိုထြန္းက အနားေရာက္လာေတာ့ ျပံဳးျပသည္။ ကိုထြန္းေဘးကလူကလည္း ျပံဳးေနဟန္ရွိသည္။

“ညီသစ္..”

ကိုထြန္းက ေခၚသည္။ ၿဖိဳးသစ္ေခါင္းေလး ငံု႔ေနမိသည္။

“အခုလို က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့ ၀မ္းသာမိတယ္ညီသစ္ရယ္”

“ကိုထြန္း…”

“ညီသစ္ ကိုယ့္ကို စိတ္ဆိုးေနလားဟင္၊ ကိုယ္ညီသစ္ကို ေစာင့္ေနမယ္ေျပာၿပီး သူ႔ကို လက္ထပ္လိုက္တယ္ေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ညီသစ္ကို ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တယ္”

ၿဖိဳးသစ္ဆြံ႔အေနမိသည္။

“ညီသစ္ကို ေျပာစရာေလးရွိလို႔ ကိုယ္ညီသစ္ကို ရွာေနခဲ့တာၾကာၿပီ”

“ကိုထြန္း..”

ကိုထြန္းက ျပံဳးေနျပန္သည္။

“ကိုယ္အစကေတာ့ ညီသစ္ ကိုယ့္ဆီ ျပန္လာမယ္အထင္နဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတုန္းပါပဲ၊ အဲ့သည္အခ်ိန္ သူေပၚလာတယ္ေလ”

ကိုထြန္းက ေဘးက လူအား ျပသည္။ ထိုသူက ျပံဳးျပေနသည္။

“သူက ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္၊ ကိုယ့္အေပၚမွာ အရာအားလံုး နားလည္ေပးခဲ့တယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔ကို ကိုယ္လက္ခံလိုက္ရတာပါ၊ တကယ္ေတာ့လည္း ညီသစ္မခံစားရေအာင္ ကိုယ္ညီသစ္ကိုေမ့ၿပီး ညီသစ္ရဲ့ ကိုကို႔လက္ထဲ ထည့္ေပးခဲ့သင့္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ဘာလို႔ဆို ကိုယ္ညီသစ္ကို ခ်စ္လို႔ေပါ့၊ ညီသစ္ကို မစြန္႔လႊတ္ရက္လို႔ေပါ့၊ အဲ့သည္အခ်ိန္ သူေရာက္လာေတာ့ ကိုယ္ ညီသစ္ရဲ့ကိုကို႔လက္ထဲ ညီသစ္ကို ထည့္ေပးသင့္တယ္ဆိုတာ ရိပ္စားမိလာတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တယ္၊ ညီသစ္ ညီသစ္ရဲ့ ကိုကို႔ဆီ ျပန္သြားလိုက္ပါလို႔၊ ကိုယ္လည္း ညီသစ္ကို ေမ့ၿပီး တျခားတစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနပါၿပီ၊ ညီသစ္ကိုလည္း ညီသစ္ခ်စ္တဲ့ လူရဲ့ရင္ခြင္နဲ႔ တစ္သက္လံုး ေ၀းကြာမေနေစခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ခ်စ္လွ်က္နဲ႔ ေ၀းကြာေနတာမ်ိဳး မျဖစ္ေစလိုေတာ့ဘူး”

“ကိုထြန္း…”

ၿဖိဳးသစ္မ်က္ရည္မ်ား က်လာသည္။

“ဒါ့ေၾကာင့္ ညီသစ္ရဲ့ ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲ ျပန္သြားလိုက္ပါလို႔ ကိုယ္ေျပာခ်င္တယ္၊ သူ႔ရင္ခြင္ထဲသြားလည္း ကိုယ့္အေပၚမွာ ရက္စက္တယ္လို႔ မျမင္ပါေတာ့နဲ႔၊ ကိုထြန္းလည္ ညီသစ္ကို ေမ့ပစ္လိုက္ပါၿပီေလ”

ကိုကိုက အနားမွာ လာရပ္ၿပီး ညီသစ္လက္ေမာင္းေလးကို ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကိုတင္တင္ထြန္း”

“ရပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ညီေလးတို႔အခ်စ္ေတြ ေ၀းကြာခဲ့ရတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္သာ မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ ညီေလးတို႔အခ်စ္က ေတာ္ေတာ္ခရီးေပါက္ေနခဲ့မွာပါ၊ သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

“ရပါတယ္အစ္ကိုရာ၊ အစ္ကိုတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးလည္း သာယာပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေပးေနပါ့မယ္”

ကိုထြန္း၏ ေဘးက လူက လက္စြပ္ေလးကို ခၽြတ္ၿပီး ၿဖိဳးသစ္ဆီ ကမ္းေပးလိုက္သည္။

“သည္လက္စြပ္ေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္လက္စြပ္မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုထြန္းက ညီေလးၿဖိဳးသစ္အတြက္ ေပးမဲ့ လက္ေဆာင္ေလးပါ၊ ဒါေလးကို ညီေလးၿဖဳိးသစ္ကို အစ္ကိုေပးပါရေစေနာ္၊ သည္လက္စြပ္ေလးရဲ့ပိုင္ရွင္က ညီေလးၿဖိဳးသစ္ပါ”

ထိုလက္စြပ္ေလးကို ၿဖိဳးသစ္ ယူသင့္မယူသင့္ ေ၀ခြဲရခက္ေနသည္။ ကိုထြန္းကလည္း လက္စြပ္ေလးကို ခၽြတ္ၿပီး ကိုကိုမင္းလက္ထဲကမ္းေပးလိုက္ရင္း ၿဖိဳးသစ္ဘက္လွည့္သည္။

“ကိုယ္ ညီသစ္နဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္ဖို႔ ၀ယ္ထားခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အခြင့္မရခဲ့ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သည္လက္စြပ္ေလးကို ကိုယ္မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ညီေလးကိုကိုမင္းကို ေပးခ်င္ပါတယ္၊ ညီသစ္နဲ႔ ဆင္တူေလး၀တ္လိုက္ပါ၊ ညီေလးတို႔အတြက္ အစ္ကို႔ရဲ့ မဂၤလာလက္ဖြဲ႔လို႔ သေဘာထားလိုက္ပါကြာ”

ၿဖိဳးသစ္ေကာကုိကိုမင္းပါ ျပံဳးသြားၿပီး လက္စြပ္ေလးကို ၀တ္လိုက္ၾကသည္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ကိုယ့္မဂၤလာပြဲကို ညီသစ္ကို မဖိတ္ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ညီသစ္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္ေနာ္၊ ကိုယ့္ရဲ့အခ်စ္ေလး မ်ိဳးမင္းထက္ရဲ့ အစီအစဥ္ေၾကာင့္ ညီသစ္ကို ေတြ႔လိုက္ရတာ၊ ညီသစ္ ကိုယ့္အတြက္ မဂၤလာလက္ဖြဲ႔ေလးမပါခဲ့ဘူးလား”

“လက္ဖြဲပို႔ေပးလိုက္ပါတယ္ကိုထြန္း”

“ဘာေလးမ်ားလဲဟင္၊ ကို ညီသစ္ရဲ့ လက္ဖြဲ႔ေလးကို လိုခ်င္တယ္”

“ဒါေတာ့မေျပာႏိုင္ဘူး၊ လက္ဖြဲ႔ေဖာက္ခါက်ေတာ့ သိရပါလိမ့္မယ္”

“တကယ္ေနာ္၊ ကိုယ္ညီသစ္ရဲ့ လက္ဖြဲ႔ေလးကို အျမတ္တႏိုး သိမ္းထားမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္”

ကိုထြန္းက ကိုကိုမင္းဘက္လွည့္လာသည္။

“ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ညီသစ္ကို နမ္းျပပါလား၊ ဒါမွ ကိုယ္ညီသစ္အတြက္ စိတ္ခ်ရမွာမို႔ပါ”

ကိုထြန္းက ကိုကိုမင္းအား ၾကည့္ရင္း ပူဆာလုိက္သည္။

“သိပ္ရတာေပါ့ဗ်ာ”

ကိုကိုက ၿဖိဳးသစ္အား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေစလိုက္သည္။ ၿဖိဳးသစ္က ျပံဳးကာ ေခါင္းေလးငံု႔လိုက္မိသည္။ ၿဖိဳးသစ္ေမးေလးကို ကိုင္ၿပီး ကိုကိုက ေမာ့ေစလိုက္သည္။ ၿဖိဳးသစ္၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုကုိက ၾကင္နာစြာ နမ္းျပလိုက္သည္။

“ေ၀း….. ခ်စ္သူေတြ အဆင္ေျပသြားၿပီ ေပ်ာ္လိုက္တာ”

ေဘးမွ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္ေနၾကေသာ ေက်ာ္ခ်စ္နဲ႔ ကိုကိုမင္း၏ သူငယ္ခ်င္းက ၀မ္းသာသျဖင့္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ေပြ႔ဖက္ေနၾကေလသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ ႏွစ္ဦးသား အသိစိတ္၀င္ၿပီး ေက်ာ္ခ်စ္က ရုန္းကန္လိုက္သည္။

“ရွင္ ရွင္ ဒါဘာလုပ္တာလဲ”

“ခ်စ္ ခ်စ္မက ခ်စ္စရာေကာင္းလို႔”

“ဘာေျပာတယ္”

“ခ်စ္ ခ်စ္မက ခ်စ္ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႔”

ကိုကိုမင္း၏ သူငယ္ခ်င္းက ကပ္ဖားရက္ဖားနဲ႔ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ေျပာသည္။

“ရွင္ေနာ္..”

ေက်ာ္ခ်စ္က ႏႈတ္ခမ္းေလးစူပုပ္ျပလိုက္ၿပီးမွ ရွက္ေသြးေရာင္ျဖာသြားၿပီး ေခါင္းေလးငံု႔လိုက္ေလသည္။ ေဘးမွ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ေလးေယာက္ကေတာ့ “တငိငိ” ရယ္ေနၾကေလသည္။

(ေဒးဗစ္)

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။။။။။။

The Enddddddddddddddddddddddddddddddddddddd

27/8/2014

3:30 PM

 (ေ၀ဖန္ေပးၾကပါေနာ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ့ ေကာ္မန္႔ေတြ လိုခ်င္တယ္။ အရာအားလံုးအတြက္ေက်းဇူးပါ။)

 

 

 

 

 

 

 

 

Oct 18th

အလင္းႏွစ္သန္းေပါင္းရာေထာင္ခ်ီ

By laddy

ညီ

 

လူခ်င္းနီးေနျပီး စိတ္ခ်င္းေ၀းေနရင္ ဘာထူးမွာလဲ။

အတူတူထုိင္ေနရက္နဲ႔ စိတ္ခ်င္းေ၀းေနတာကမွ

အလင္းႏွစ္သန္းေပါင္းရာေထာင္ခ်ီ ေ၀းသလုိေ၀းေနတာ။

 

`ကိုတို႔လမ္းခြဲၾကရေအာင္…။´

ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲက ခဲလုံးေလးကို ေရထဲပစ္မခ်ပဲတန္႔ပစ္လုိက္တယ္။ တအံ့တၾသနဲ႔ ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို လွည့္ျပီးျပီးေတာ့မွ အရွက္ေျပျပန္ျပဳံးလိုက္မိတယ္။

ကိုကိုရယ္ အဲလိုမေနာက္ပါနဲ႔ဆုိပါမွ။

`အင္းပါ ဒါဆုိလဲလမ္းခြဲၾကတာေပါ့။´

လက္ထဲက ခဲလုံးကေလးက ေရထဲပစ္ခ်လိုက္ျပီး ကိုကို႔ရင္ခြင္ထဲကို မွီႏြဲ႔လုိက္ေတာ့ ကိုကိုက ရွဳိးတုိးရွန္းတန္႔နဲ႔ ရုန္းသြားတယ္။

`ကိုကို´

အလန္႔တၾကားနဲ႔ ေအာ္လုိက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့အသံနည္းနည္းက်ယ္သြားေလာက္တယ္။ ကိုကိုက ခပ္ေ၀းေ၀းကို ေငးျပီးခပ္တုိးတုိးေျပာလုိက္ျပန္တယ္။

`ကိုတကယ္ေျပာတာပါညီ။ ကိုကို ညီနဲ႔လမ္းခဲြခ်င္ျပီ။´

ဘုရားေရ။ လမ္းခြဲခ်င္ျပီတဲ့လား။ ကိုကိုရယ္ ဓားတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ရင္ကို ထုတ္ခ်င္း ေပါက္ေအာင္ ထုိးသြင္းလုိက္ပါလား။ ဒီစကားကို နားေထာင္ရတာထက္သက္သာမယ္ ထင္တယ္။

`ကိုကို……… မေနာက္ပါနဲ႔ကိုကိုရယ္၊ ညီ့ကိုအဲလုိမေနာက္ပါနဲ႔..ေနာ္.. ေနာ္ ကိုကိုေနာ္..´

ႏုံးခ်ိနဲ႔ျပိဳသြားတဲ့ ခြန္အားေတြၾကားမွာ စကားသံက တိုးတုိးေလး။ တကယ့္ကိုတိုးတုိး ေလးပါ။ ပါးျပင္ေပၚက်လာတဲ့မ်က္ရည္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္မသုတ္ပစ္ရက္လို႔ ေခါင္းကို ငုံ႔ပစ္လုိက္တယ္။

`ညီရယ္.. ကို မေနာက္ပါဘူး။ ကိုအတည္ေျပာတာ။ ကုိတုိ႔လမ္းခြဲရေအာင္။´

`ဘာလို႔လဲ။ ဘာလို႔လမ္းခြဲခ်င္တာလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လမ္းခြဲခ်င္ရတာလဲ။´

ရွဳိက္သံေတြနဲ႔ ေရာျပြန္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့စကားသံေတြကို ကုိကိုေကာင္းေကာင္းၾကီး ၾကားရမွာပါ။

`အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္…။ ကို ညီ့ကို ထပ္မလိမ္ခ်င္ေတာ့ဘူးကြာ။ ကုိ႔မွာ…ကို႔မွာ တကယ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရွိေနျပီ။´

`ဘာ…´

ရင္ဘတ္ထဲကို ရထားၾကီးတစ္စင္းခုတ္ေမာင္းသြားသလား၊ အနီးဆုံးေနရာက ေန ဗုံးတစ္လုံးေပါက္ကြဲသြားတာလား။ နားထဲကို ေခ်ာ္ရည္ပူေတြ စီး၀င္လာတာလား။

`ဟုတ္တယ္။ ကိုမွာခ်စ္သူရွိေနျပီ။ သူကသူ႔တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲခ်စ္ရမယ္တဲ့။ သူ႔ကိုသစၥာရွိရမယ္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ကို ကိုယ္တုိင္ကလဲ ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းတဲ့ေကာင္ လို႔ အေျပာမခံဘူးကြာ။´

ဘယ္လို။ ခ်စ္သူရွိျပီတဲ့လား။ သူ႔ကိုပဲခ်စ္ရမယ္လို႔ေျပာတယ္တဲ့လား။ သူ႔ကိုသစၥာရွိ ရမယ္လို႔ တားျမစ္သတဲ့လား။ အဲဒီစကားေတြကိုကၽြန္ေတာ္မေျပာခဲ့ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သစၥာရွိပါလို႔ကၽြန္ေတာ္မေတာင္းဆုိဖူးဘူးလား။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေႏြးေထြးစုိစြတ္လြန္းတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံက ဒီေလာက္ ေအးစက္ေျခာက္ေသြ႕သြားသလား။ ႏုညံ့အိေထြးေန တဲ့ႏႈတ္ခမ္း က ၾကမ္းတမ္းမာေၾကာလြန္ေနျပီလား။ လူေတြေျပာတာမွန္တယ္။ အားလုံးမွန္တယ္ ငါတစ္ေယာက္တည္းပဲကြက္ျပီးမွားေနတာ။

`They right.’

`Excuse me!’

`လူေတြမွန္ၾကတယ္။ မင္းတို႔ဟုိမုိ(homosexul) ေတြမွာ အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္မရွိဘူး လုိ႔ေျပာတဲ့လူေတြ..မွန္ၾကတယ္။မင္းတို႔အခ်စ္ေတြက သဘာ၀မက်ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မတည္ျမဲ ဘူးလို႔ေျပာတဲ့လူေတြ.. သူတို႔လဲမွန္တယ္။ အဲဒီအစ္ကိုၾကီးက မင္းကိုတကယ္မခ်စ္ပါဘူးကြာ လို႔ေျပာၾကတဲ့ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မင္းကိုကကစားေနတာပါ။ မင္းကိုထားခဲ့မွာပါ၊ ဘန္ ေကာက္က ဒိတ္ဒိတ္ၾကဲေတြနဲ႔ ေနခဲ့တဲ့လူက မင္းကို အတည္ၾကံမယ္လို႔ မထင္နဲ႔လုိ႔ေျပာခဲ့ၾက တဲ့ လူေတြ၊ သူ႔အသက္က ၇ ေတာင္ၾကီးတာ မင္းက အခုမွ ၂၅ ပဲရွိေသးတယ္ မင္းကို ထားခဲ့ မွာလို႔ေျပာတဲ့လူေတြ အားလုံးလဲမွန္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဖေဖလည္းမွန္တယ္။ ကိုကိုနဲ႔ဘ၀ တစ္ခုတည္ ေဆာက္မယ္လို႔ အိမ္ကိုေျပာတုန္းက ေဖေဖကေမးတယ္။ ဂ်ဴးေရးတဲ့ ေတာင္တန္း ၾကီးေတြ အေရာင္ေျပာင္းသြားတဲ့အခါ ၀တၳဳကိုဖတ္ဖူးလားတဲ့။ အဲဒီဇာတ္လမ္းထဲကလိုမင္းေပ်ာ္ လား လို႔ ငါေမးရင္ မင္းဘယ္လိုေျဖမွာလဲတဲ့။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္… ကၽြန္ေတာ္…………..´

နာက်င္ခါးသက္တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေတြဟာ မ်က္ရည္အျဖစ္အသြင္းေျပာင္းလာၾကတယ္။ ကိုကိုရယ္… ရက္စက္ႏုိင္လုိက္တာ။ ကိုကိုနဲ႔အတူေနရဖုိ႔ မိသားစုကိုေတာင္ ရင္ဆုိင္ခဲ့ျပီး ေတာ့မွ..။ ထားခဲ့လုိက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အနားမွာမေပ်ာ္ဘူးဆုိရင္ထားခဲ့လိုက္ပါ။ ကို္ကိုေျပာဖူး တယ္ေလ။ လူခ်င္းဘယ္ေလာက္နီးနီး စိတ္ခ်င္းမနီးဘူးဆုိရင္အလကားပဲလို႔။ အခုလဲ ကိုကို ေျပာခဲ့သလိုပါ။ လူခ်င္းနီးေနျပီး စိတ္ခ်င္းေ၀းေနရင္ ဘာထူးမွာလဲ။အတူတူထုိင္ေနရက္နဲ႔ စိတ္ခ်င္းေ၀းေနတာကမွ အလင္းႏွစ္သန္းေပါင္းရာေထာင္ခ်ီ ေ၀းသလုိေ၀းေနတာ။

ကုိကို႔ရဲ႕ ဘယ္ဖက္ရင္အုံတစ္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္မွ မရွိေတာ့တာ။

 

=       +       =       +       =       +       =       +       =       +       =

ဆုံးရႈံးသြားရတဲ့ အခ်စ္အတြက္ ဘာေတြအစားျပန္ရမွာလဲ။ တစစီေၾကမြသြားတဲ့ ႏွလုံးသားကို ရူးရူးနမ္းနမ္းျပန္ဆက္ေနရမွာလား။ ဟင့္အင္း။ မစာမနာဖ်က္စီးရက္ခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ အသည္းဆုိင္ကို ျပန္ယူရုံေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္။ ေနႏုိင္ပါတယ္လို႔ အံၾကိတ္ျပီး ျပဳံးျပရမွာေပါ့။ တန္ျပန္ရစရာ၊ ယူစရာေတြအားလုံးအတြက္ စကားလုံးေတြကို ၾကိဳးစားျပီး ေျပာပစ္လိုက္တယ္။

`ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ သား၊ ႏွင္းႏွင္းကို လက္ထပ္ပါ့မယ္။´

ႏွလုံးသားဟာ ေသြးစိမ္းေတြ ပန္းထြက္လာတယ္။

 

=       +       =       +       =       +       =       +       =       +       =

ကိုကို

 

လူခ်င္းဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀းပါ။

အလင္းႏွစ္ သန္းေပါင္းရာေထာင္ခ်ီျပီး ေ၀းေနပါေစ။

စိတ္ခ်င္းနီးရင္ နီးပါတယ္။

 

လက္ထဲက ဖိတ္စာေလးကိုၾကည့္လိုက္တုိင္း ကၽြန္ေတာ့္ႏွလုံးသားဟာ ေသြးစိမ္းေတြ ပန္းထြက္ လာတယ္။ ေရေမႊး ဖိတ္စားေလးတစ္ေစာင္ဟာ အစီအမံနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ အင္းခ်ပ္ တစ္ခ်ပ္လို တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေစႏုိင္တယ္။ ရက္စက္လုိက္တာလို႔မေျပာရဲဘူး။ ဖိတ္စာလာ ေပးတဲ့ညီ့ရဲ႕မ်က္လုံးေတြမွာ ေက်နပ္ေအာင္နုိင္မႈေတြနဲ႔ ေၾကြကြဲ၀မ္းနည္းမႈေတြေရာျပြန္းေနေပ မယ့္သူ႔မိဘႏွစ္ပါးစလုံးကေတာ့ ေက်းဇူးတင္တဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ပါ။ ခႏၶာကိုယ္က ေလ ဆိပ္က ထုိင္ခုံေတြေပၚမွာဆုိေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ လေတြဆီကို ျပန္သြား ေနတယ္။ ညီ့ရဲ႕ မိဘေတြ အိမ္ကိုလာလည္တဲ့ေနေပါ့။ ျပီးေတာ့ အဲဒီေန႔ဟာ ညီနဲ႔ဘ၀တစ္ခု တည္ေထာင္ မယ္လို႔ နွစ္ဖက္မိဘေတြကို ေျပာျပခဲ့တဲ့ေန႔နဲ႔ ႏွစ္လတိတိကြာတယ္။ ညီ့မိဘေတြ ေျပာခဲ့ တဲ့စကားေတြက နားထဲမွာ ေ၀့လို႔ ၀ဲလို႔………………

-        -        -        -        -        -        -        -        -        -        -       

`သားတို႔ရဲ႕အခ်စ္ကို အန္ကယ္တုိ႔နားလည္ပါတယ္။ ေလးလည္းေလးစားပါတယ္။ ဦးတုိ႔လည္း ေခတ္ပညာတက္၊ ေခတ္မီတဲ့သူေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ ငါ့တူရာ ဦးအကူအညီေတာင္း ခ်င္လို႔ပါ။´

`ဟုတ္ကဲ့ေျပာပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္အတက္ႏုိင္ဆုံးၾကိဳးစားပါ့မယ္။´

ညီ့ေဖေဖရဲ႕မ်က္၀န္းေတြဟာ ညိဳမႈိင္းေနတယ္။ ညီ့ေမေမဆုိလဲ မ်က္လုံးေတြအစ္မို႔လို႔။ ေအးေပါ့ေလ။ ဘယ္ေလာက္ပဲလက္ခံတယ္ေျပာေျပာ ခက္ခဲမွာပဲ။

`ငါ့တူလဲသိျပီးသားျဖစ္မွာပါ။ သားရဲ႕ေရာဂါအေၾကာင္းကို..´

`ခင္ဗ်ာ.. ေရာဂါ။ ညီ့မွာ…ညီ့မွာ ေရာဂါရွိတယ္။´

`ဟင္ မင္းမသိဘူးလား။ သားက အူမၾကီးကင္ဆာေလ။ အဆင့္ ၄ တဲ့၊´

`ဗ်ာ´

ေျမငလွ်င္ခပ္ျပင္းျပင္ လႈပ္ခတ္သြားသလား၊ မုိးၾကိဳးပစ္ခ်လိုက္တာလား။ က်ည္ဆံတစ္ခ်က္ ထိမွန္သြားတာမ်ဳိးလား။ ညီ့ေမေမက သည္းသည္းထန္ထန္ငိုေနတယ္။ ေမေမကေတာင္ သြားနွစ္သိမ့္ေပးရတယ္။

`ဟုတ္တယ္ ငါ့တူ။ သားမွာ ကင္ဆာဆဲလ္ေတြျပန္႔ေနျပီ။ အလြန္ဆုံးေနလွ (၆)လ (၈)လေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္….´

`ကၽြန္ေတာ္ဂရုမစိုက္ဘူး အန္ကယ္၊ သူ  ေနာက္ထပ္ ၆လပဲေနေန၊ ၈လပဲေနေန ကၽြန္ေတာ္သူနဲ႔ေနမယ္။ ကၽြန္ေတာ္..´

`ငါ့တူရဲ႔စိတ္ကိုေလးစားပါတယ္။ ငါ့တူရဲ႔အခ်စ္ကိုလည္း ယုံၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ဦးတို႔အကူအညီေတာင္းခ်င္တာပါ။´

`ခင္ဗ်ာ´

`ဟုတ္တယ္။ ဦးတုို႔မွာလဲဒီသားေလးတစ္ေယာက္ပဲရွိတာ။ကံဆုိးခ်င္ေတာ ဒီသားေလး တစ္ေယာက္ကလည္း သက္တမ္းေစ့မေနရရွာဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဦးတုိ႔က သူ႔ကိုယ္ပြားေလး ျဖစ္ျဖစ္လိုခ်င္တာပါ။´

`ခင္ဗ်ာ။´

နည္းနည္းေတာ့နားလည္လာပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အဓိကအားနည္းခ်က္ က အဲဒါပဲေလ။

`လူေတြဟာ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲမွာပဲ အဆုံးသတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အဲလိုပဲ ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့ရင္ခြင္မွာပဲအဆုံးသတ္ခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ………… ငါ့တူရယ္ ကူညီပါဦးေနာ္။ င့ါတူလဲ သူ႔ရဲ႕ကိုယ္ပြားေလးကို ျမင္ခ်င္ေတြ႔ခ်င္မွာပဲ မဟုတ္လား။´

-        -        -        -        -        -        -        -        -        -        -       

ဒီတစ္ေခါက္ ျမန္မာျပည္ကို အျပီးျပန္လာခဲ့တာပါ။ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ခ်စ္သူေလး တစ္ေယာက္ရလာတဲ့အခါ ျမန္မာျပည္ကို ခြဲဖုိ႔က ပိုျပီးေတာ့ေတာင္ခက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္၊ ကံၾကမၼာရယ္ မင္းသိပ္ရက္စက္တယ္ကြာ။ ဟိုမွာငါ့အတြက္ေလယာဥ္။ ငါသြား ရေတာ့မယ္။ ျပန္လာတုန္းက အျပီးျပန္လာျပီလို႔ ငါေတြးခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့ အျပီးအပိုင္ ငါျပန္ထြက္သြားရေတာ့မယ္။ ျမန္မာျပည္ရယ္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ခ်စ္သူ ကိုႏႈတ္ဆက္ ခဲ့ပါတယ္။ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ပါ။ ေနာင္ဘ၀ေတြအတြက္ ငါဆုေတာင္းထားပါတယ္။ ေလယာဥ္ရဲ႕ေလွကားထစ္တုိင္းမွာငါ့ႏွလုံးသား အပုိင္းအစေတြ၊ ငါတက္နင္းလုိက္တယ္။ ပါးျပင္ေပၚက ပူလို႔ ေႏြးလို႔။ အတြင္းက်က်ထုိင္ထုိင္မွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းထုိင္ပါရေစ။

`ဒီခုံလူရွိလားဗ်။ ထုိင္ခ်င္လို႔´

ၾသရွ ခ်ဳိသာတဲ့ အသံပိုင္ရွင္ဟာ အျခားဘယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ႏုိင္မွာလဲ။

`ဟင္ ညီ..´

`ဟုတ္ပါတယ္ ညီမွ ညီအစစ္ပါ။  မွတ္မိေသးတယ္မဟုတ္လား။´

`ဟင္ အဲ အင္း ဘယ္ကေန ဘယ္လို။ ဘယ္သူနဲ႔ ဘာသြား´

`လင္ေနာက္လုိက္တာလာ။´

`ဟင္ ဘာ ဘယ္လို။´

`ဘာေတြအုိးတုိးအမ္းတမ္းျဖစ္ေနတာလဲ။ ခင္ဗ်ားၾကီးကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ခင္ဗ်ားၾကီးနဲ႔မခြဲ ႏုိင္လု႔ိ ခင္ဗ်ားေနာက္ကို လုိက္လာတာ။ ဘာလဲ ခင္ဗ်ားက လက္မခံဘူးလား။ ဒါဆုိ…´

`အာ မဟုတ္ပါဘူး ေနပါဦး ညီရာ ကို နားမလည္လို႔။ ညီလုိက္လာေတာ့ မဂၤလာပြဲကေရာ.. ျပီးေတာ့ ညီေရာဂါ..´

`အရူး၊ ေျပာတုိင္းယုံတဲ့ပုတ္သင္ညိဳၾကီး၊ ေဖေဖနဲ႔ေမေမက သေဘာမတူလို႔ ဇာတ္လမ္းေတြေရးၾကတာ။ အဲဒါကိုနည္းနည္းေလးမွလည္းမရိပ္မိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သာ ကင္ဆာအဆင့္ေလးဆုိ ဒီေလာက္ ေနေကာင္းေနဦးမလား။ ဦးေႏွာက္ပဲ။ ျပီးေတာ့ လာလည္းမေမးဘူး။ ၾကိတ္မွိတ္ေျဖရွင္းေနတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့အခ်ိန္မွီသိလုိက္လို႔။´

မဲ့ရြဲ႕ျပီးေျပာေနတဲ့ ညီ့ကိုၾကည့္ရင္း သေဘာေပါက္သလိုလုိနဲ႔ ရယ္ခ်င္လာတယ္။

`ညီရယ္ ကိုက ညီႏွာေစးေခ်ာင္းဆုိးျဖစ္ရင္ေတာင္ အရမ္းစိတ္ပူတာ ညီလဲသိတာပဲ။ အခုက ေရာဂါဆုိေတာ့ သဘာ၀က်မက်ယုတၱိရွိမရွိ မစဥ္းစားမိဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ အခုညီလုိက္လာ တယ္ဆုိေတာ့ မဂၤလာပြဲကေရာ။ ေၾသာ္ သိျပီး ကို႔ကုိရြဲ႕ခ်င္လို႔ ဇာတ္လမ္းဆင္လိုက္တာ မဟုတ္လား။ ´

`အဟြန္း လြဲျပန္ျပီး အၾကီးၾကီးလြဲျပန္ျပီ၊ ပိန္းခ်က္က ၉ ေလာက္ရွိတယ္။ ဘုရားမွာ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပိန္းဥစားျပီး ပိန္းပန္းေတြလွဴခဲ့သလားပဲ။ လက္ထပ္ပြဲက တကယ္စီစဥ္ၾကတာ။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းႏွင္းက တေန႔ကမွ အေၾကာင္းစုံေျပာျပလို႔သိရတာ။ နလပိန္တုံးၾကီးက´

မ်က္ႏွာေပး၊ မ်က္ႏွာခ်ီနဲ႔ေျပာေနတဲ့ ညီ့ကို ငတ္ငတ္မြတ္မြတ္ၾကီးကို ဖက္နမ္းပစ္ လုိက္တယ္။ ေက်းဇူးတင္လုိက္တာညီ။ ကိုယ္တို႔တကယ္ေ၀းခဲ့ျပီလို႔ထင္ေနတာ။

`ကိုကိုရယ္…ညီ့ကိုခြဲမသြားပါနဲ႔ေနာ္။ ညီကေရာဂါနဲ႔ေသမွာမဟုတ္ဘူး။ ကိုကိုမရွိမွေသမွာ။´

`ညီရယ္… ကိုကတိေပးပါတယ္။ညီ့ကိုဘယ္ေတာ့မွထားမသြားဘူး။´

=       +       =       +       =       +       =       +       =       +       =

တကယ္ေတာ့ စိတ္ခ်င္းနီးတယ္ဆုိရင္ အလင္းႏွစ္သန္းေပါင္းရာေထာင္ခ်ီပဲ ေ၀းကြာပါေစ ျပန္ဆုံႏုိင္ပါတယ္ေလ။

 

For the people like us

S@lai Leo

(29.9.2014)

Oct 16th

Expected Visit, with Surprises

By Alex aung

ကၽြန္ေတာ္ ဘြဲ႕ရျပီးေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အလယ္အလတ္အဆင့္ရွိတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္မယ့္အလုပ္ကလည္း အဲ့ဒီႏိုင္ငံမွာ အလုပ္ရာထူးလစ္လပ္မႈျဖစ္ခဲ့တာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္တာနဲ႕ မနီးမေ၀းမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ အတြဲတစ္တြဲနဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ သူတို႕ကလိင္တူခ်စ္သူေတြပါ။ ဖီလစ္ကေတာ့ ေအာက္ခ်ိဳင့္ထဲကို ဆင္းသြားရတဲ့ေနရာက တိုက္ခန္းမွာေနသလို Victor ကေတာ့ blocks အနည္းငယ္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာေနထိုင္သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ Victor နဲ႕က မၾကာခဏဆိုသလိုပိုေတြ႕ျဖစ္ရပါတယ္ အလုပ္ဌာနတူတာေကာ စားေသာက္ေနထိုင္တဲ့ပံုစံသေဘာညီေနၾကတာေၾကာင့္လဲျဖစ္ မယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လို တိုင္းတစ္ပါးကေျပာင္းလာၾကသူမ်ားမဟုတ္ဘဲ ဌာေနတိုင္းရင္းသားေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ ညေနဘက္ သူတို႕ဘာသာစကားကို သိပ္မေ၀းတဲ့ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္သြားသြားတက္ဖို႕လည္း အကူအညီရတယ္ဗ်။

 

ဗစ္တာက ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ဖိလစ္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္ထက္ပိုျပီးၾကည့္ေကာင္းသူပါ။ ဖိလစ္ကေတာ့ သာမန္ရုပ္ရည္မ်ိဳးပဲပိုင္ဆိုင္သူပါပဲ။ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ထက္ပိုျပီးျမင္ၾကည့္လို႕မရခဲ့ဘူးထင္တယ္။ ဗစ္တာရဲ႕အသားအေရက ေတာ္ေတာ္ညိဳေမာင္း ပါတယ္။ စိုေျပတာေတာ့ရွိတာေပါ့။ မ်က္ခံုးေမႊးခပ္ထူထူနဲ႕ ဆံပင္ေတြက ေကာက္ေကြးေသးတယ္…ႏႈတ္ခမ္းအစံုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ sexy က်တယ္…..ေမးရိုးေတြကခိုင္မာသလို မ်က္၀န္းေတြကလည္း အျမဲလို ရယ္ျမဴးေနတာပါပဲ။ သူ႕အေဖက လူျဖဴတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး ေတာ့ သူ႕အေမက စပိန္စကားေျပာတဲ့လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ သူ ေဂးျဖစ္ေနျခင္းအေပၚ မိဘႏွစ္ပါးစလံုးက ေအးေဆးပဲဗ်။ သူ႕ကိုယ္သူ ယံုၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္တာေကာ သူ႕အသြင္အျပင္ သူ႕လိင္စိတ္ခံစားခ်က္အေပၚ သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေနတာကိုေရာ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာဆိုတာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပျဖစ္ခဲ့တာ သိပ္ေတာ့မၾကာေသးေပမဲ့ သူက ရည္းစားရွာဖို႕ကူညီရမလား အလ်င္စလိုမလုပ္နဲ႕စသျဖင့္ စေနာက္ေနေသးတာေလ။

 

ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ ပထမဆံုး ေႏြရာသီအေတြ႕အၾကံဳကာလေလးမွာ တိုက္ခန္းေလးတစ္ခန္းကို အရစ္က်စနစ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္စ၀ယ္ျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕သံုးေယာက္ဟာ တုိက္ခန္းရဲ႕အေနာက္ဘက္ ဥယ်ာဥ္ေလးထဲမွာ အျမဲလိုလိုေတြ႕ဆံုျဖစ္ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့။ ေရကူးကန္ေလးလည္းပါတယ္ အားကစားခန္းမလည္း ပထမထပ္ေလာက္မွာပါတယ္ဆိုေတာ့ေလ။ ေႏြရာသီကေတာ္ေတာ္လွတယ္ဗ် သိပ္လည္းမပူသလို အရမ္းၾကီးလည္း မေအးဘူးေနာ္။ ဖိလစ္နဲ႕ ဗစ္တာက ေရကူးကန္ထဲမွာ ဘာမွမ၀တ္ဘဲ ေရကူးၾကဖို႕မၾကာခဏ ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္က သူတို႕ထက္ လွပေတာင့္တင္းေပမယ့္ အျခားေသာ ေဂးေတြရဲ႕ေရွ႕မွာအ၀တ္မဲ့ျဖစ္ဖို႕ေတာ့ ကိုယ့္ ဘာသာမလံုျခံဳသလို ခံစားရလို႕ပါ။ အဲ….ကၽြန္ေတာ္နဲ႕သိပ္မရင္းနီးေသးတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပတ္သက္မႈျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေရွ႕မွာ အ၀တ္မဲ့ေနဖို႕ကိုေတာ့ နည္းနည္း လန္႕သလိုလို ရွက္သလိုလိုခံစားရပါရဲ႕။

 

တစ္ရက္ေသာ စေနေန႕ ေန႕လည္ပိုင္း၀ယ္ ဗစ္တာနဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ပတ္သက္မႈတစ္ခုမေမွ်ာ္လင့္ဘဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ Margaritas တစ္ခရားထည့္ ထားတဲ့ ေရခဲပုံးေလးတစ္ပံုးကို သက္တန္႕ေရာင္ထီးၾကီးအခ်ိဳ႕ဖြင့္ထားတဲ့ ခုံေစာင္းေတြနားထားထားတယ္….ျပီးေတာ့ စားစရာသစ္သီး အခ်ိဳ႕ထည့္ထားတဲ့ ဗန္းၾကီးကိုယူကာျပန္လာေတာ့ ဖီလစ္ကို သူ၀တ္ေနက်ေရကူးေဘာင္းဘီရယ္ တီရွပ္တစ္ထည္ရယ္၀တ္လ်က္သား ေရကူးကန္နား တၾကြၾကြေတြ႕ရေရာ။ ‘ဖိလစ္….ဒီေန႕ေတာ့ ေရမကူးေတာ့ဘူးေလ’ အဲဒီစကားကို ဗစ္တာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္မတိုင္ပင္ပဲ တစ္ျပိဳင္တည္းလိုေျပာမိတာပါ။ တိုင္ပင္ကိုက္သလိုရယ္မိၾကစဥ္မွာပဲ ဖန္ခြက္ေတြထဲ ေသာက္စရာကိုငွဲ႕ထည့္ေပးကာ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ကို ကမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ “Thanks” ပါတဲ့။ ဖိလစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္နဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ခံုမွာထိုင္ တစ္စိမ့္စိမ့္ စကားမေျပာ ဘဲ ေသာက္ပါေရာ။ ေရကူးကန္ဆိုလို႕အၾကီးၾကီးမမွတ္ပါနဲ႕ တိုက္ခန္းနဲ႕လိုက္သေလာက္က်ယ္ျပီး အနက္ကလည္း ၅ေပေလာက္ထိ ပဲရွိတာပါ။ သေဘာေတာ့က်ပါတယ္ သဘာ၀အတြန္႕အေခါက္ေတြပါတဲ့ ေၾကြျပားေတြကိုကပ္ထားတယ္ သန္႕ရွင္းတဲ့အေငြ႕အသက္ခံစား ရေစတဲ့ ဒီဇိုင္းပါတယ္ေလ။ သက္ေသာင့္သက္သာ ေရစိမ္လို႕ရတဲ့ေျဖေလ်ာ့မႈေတာ့ရတာေပါ့။ ျမက္ရိတ္ဖို႕မလိုလို႕ေတာ္ေသးတယ္ ကၽြန္ေတာ္က ျမက္ရိတ္ရတာ ပ်င္းတယ္ဗ်။

 

‘ငါ စီဒီအသစ္ေတြယူလာတယ္’ ဗစ္တာက စီဒီအိတ္ခပ္ဆန္းဆန္းေလးရယ္ ဖြင့္စက္ မေသးတေသးေလးရယ္ကို ေသတၱာေလးတစ္ခု ထဲက ထုတ္ယူျပီးျပတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္အံ့အားသင့္သြားတာ ေသတၱာေလးက သိပ္မၾကီးေပမယ့္ ပစၥည္းေတြကိုေနရာတက် ထည့္လို႕ရတာကိုး။ ျပီးေတာ့ ဖြင့္စက္ေလးကေသးေပမယ့္ အသံကၾကည္လင္ျပီးေတာ့ ခပ္က်ယ္က်ယ္ကိုၾကားရတယ္။ အာ…ရင္ခုန္စရာ Club Mixes ေတြမဖြင့္ခင္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုတားလိုက္ရမွာဆိုေပမယ့္ တီးလံုးသံေလးေတြက ရင္ခုန္သံကိုလႈပ္ရွားေစတာေၾကာင့္ မတားလိုက္မိတာ ကၽြန္ေတာ့္အမွားပါ။


ငါ မင္းကို၀ယ္ဖို႕ညႊန္းတာ ဒီလိုစက္မ်ိဳးကိုေျပာတာ’ ဗစ္တာက သီခ်င္းကိုဆက္ဖြင့္လိုက္ရင္းေျပာတယ္။

 

 ‘ရယ္စရာပဲေနာ္ ငါလိုခ်င္တာေတြမွန္သမွ် မင္းရေနတာၾကီးပဲ’ လို႕ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႕အေပၚဦးေခါင္းေကာ ေအာက္က ေခါင္းကေရာ တဆတ္ဆတ္ျငိမ့္တာကို သတိျပဳမိလိုက္ပါတယ္။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ အမ်ိဳးအမည္မသိ အျပံဳးတစ္ခုေပၚလာပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ထဲကိုင္ထားတဲ့ ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ထဲက ပိုက္ကိုအသာစုပ္လိုက္ရင္ တံေတြးကိုပါေရာေယာင္မ်ဳိခ်လိုက္ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သူ႕ကို ‘ဒါဆို အဲ့လိုစက္မ်ိဳး၀ယ္ထားသင့္တယ္ေပါ့ ဟုတ္လား?’ လို႕ေမးလိုက္တယ္။

 

‘ေအး..’ ပထမဆံုးသီခ်င္းသံက ဒရမ္သံခပ္ရွည္ရွည္ပါေသာ အသံဆူဆူျဖင့္ စတင္လာပါတယ္။ ဗစ္တာ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို သူလွဲေလ်ာင္းေနတဲ့ ခံုေစာင္းရွည္လက္ရမ္းမ်ားေပၚ တီးလံုးသံနဲ႕အတူ တေတာက္ေတာက္ေခါက္ေနေရာ။ ရုတ္တရက္ ‘ဒီေတာ့…. မင္းလိုခ်င္ေနတာ ငါ့မွာရွိေနမလားပဲ’ လို႕ သူ႕တီရွပ္ကိုဆြဲခၽြတ္လိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြကို မသိမသာစိုက္ၾကည့္ရင္းေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားက အေျဖစကားတစ္ခုကိုေစာင့္ဆိုင္းတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ေလ။

 

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသာက္လက္စ Margaritas ကိုအကုန္စုပ္ေသာက္လိုက္ျပီးေနာက္ စားပြဲပုေလးတစ္ခုေပၚတင္လိုက္ကာ ၀တ္ထားတဲ့ တီရွပ္ကို သူ႕လိုခၽြတ္လိုက္တယ္။ အာ….ကၽြန္ေတာ္ ထိန္းထားတဲ့စိတ္ေတြလြတ္သြားျပီးေနာက္ ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီတိုကိုပါ ကန္ခၽြတ္ ပစ္လိုက္မိေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ အံ့အားတသင့္ျဖစ္သြားၾကသဗ်။ ‘မသိဘူးေလ၊ မင္း ငါ့အနားလာရင္ေတာ့ ရွာလို႕ရမလားဘဲ’

 

ဗစ္တာ ထရပ္ကာ ကၽြန္ေတာ့္အနားကိုကပ္လာတယ္။ သူ႕လက္က Margaritas ခြက္ကိုလည္း ခုံပုေလးေပၚအလားတူခ်လိုက္ရင္း သူ႕ေဘာင္းဘီကိုလည္း ဆြဲခ်ပစ္လိုက္တယ္ ေအာက္ကိုေပါ့။ ဟိုအရင္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ အတူတူေရကူးၾကတာအၾကိမ္ေရ အေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါျပီ ဒါေပမဲ့ ခါးမွာ တဘက္ေလးေတြပတ္ျပီးမွ ေရကူးကန္နားလာၾကတာဆိုေတာ့ တကိုယ္လံုးအ၀တ္မပါတဲ့ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွမျမင္ဖူးဘူး။ ခပ္ပါးပါး သူ႕ေဘာင္းဘီခြဆံုက အဖုအေဖာင္းၾကီးကိုၾကည့္ျပီး ေတာ္ေတာ္ေတာ့ထြားမယ္လို႕မွန္းခဲ့ဖူး ပါတယ္။ ၀ိုး….ေရႊဥၾကီးေတြက လံုး၀န္းျပီးနည္းနည္းတြဲက်ေနသလို အတံၾကီးကလည္း ကၽြန္ေတာ္ျမင္ခဲ့ဖူးသမွ်ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ထြား တယ္လို႕ဆိုရမယ္။ မၾကာခဏ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို မရိုးမရြျဖစ္ေစမယ့္ ပစၥည္းၾကီးထင္ပါရဲ႕။

 

သူ႕ပစၥည္းၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ထိမိတဲ့ခဏ တျဖည္းျဖည္းထြားလာတာကို ျမင္ရသလို ေႏြးျပီး ႏုညံ့တဲ့အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်ပါတယ္။ အာ…..သီခ်င္းသံက ေနာက္တစ္ပုဒ္ေျပာင္းသြားသလို ပိုျပီးရင္ခုန္သံကိုဆူလာေစသလိုပါပဲ။

 

‘မင္း ငါေမးတာကို မေျဖေသးဘူးေနာ္’ သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္တစားကစားေနတုန္း ဗစ္တာႏႈတ္ဖ်ားကေန အေမးသံထြက္ လာတယ္။

 

‘အေျဖက….Yes ေပါ့ကြ မင္းကလဲ’ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုေမာ့မၾကည့္ဘဲ ျပန္ေျဖမိလိုက္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာ၀ယ္ မခ်ိဳမခ်ဥ္ မ၀ံ့မရဲ အျပံဳးတစ္ခုေတာ့ တြဲလြဲခိုေနတာကို ေန႕အလင္းေရာင္နဲ႕အတူ သူျမင္ႏိုင္မွာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။

 

သူ႕ငပဲက တျဖည္းျဖည္းမာေတာင့္လာတာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာေတာင္မျမဲေတာ့သလို ေရႊဥေတြကို နမ္းေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကိုတြန္းတိုက္ေနတာမ်ား အားရစရာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆံႏြယ္ေလးေတြကို သူ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႕ ထိုးဖြေပးတယ္…..ငပဲၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္တေလ်ာက္ပြတ္သပ္မိျပန္ေတာ့ ပူေႏြးေနတဲ့အထိအေတြ႕ ေသြးေၾကာေတြရဲ႕ တဆတ္ဆတ္ ေသြးတိုးေနမႈေတြကို ခံစားေနရသလို သူ႕ဆီးစပ္ အေမႊးခပ္စုစုေလးဆီကေနရေနေသာ ေမႊးရနံ႕ေလးကလည္း တမ်ိဳးတစ္ဖံု ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ လိင္ဆြဲေဆာင္မႈျပဳေနသလိုခံစားရပါတယ္။

 

ဘဲဥေလးေတြလို လံုး၀န္းေနတဲ့ သူ႕ေရႊဥေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ႏွာတံေလးေတြနဲ႕ တို႕ထိနမ္းမိသလို လွ်ာကိုအျပားလိုက္ထားကာ ေရႊဥ ကေန လိင္တံထိပ္ပိုင္း ကြမ္းသီးေခါင္းတစ္၀ိုက္ကို လ်က္ျပဳလိုက္တယ္။ အတံကိုကၽြန္ေတာ့္လက္ႏွင့္ ဆုပ္ကိုင္ဖ်စ္ညွစ္ထားရင္း ကြမ္းသီး ေခါင္းေလးကို တျပြတ္ျပြတ္စုပ္လိုက္ေတာ့ ဗစ္တာတစ္ေယာက္ သက္ျပင္းေတြအခါခါခ်ပါေရာ။

 

ၾကီးမားေသာ သံခေမာက္တစ္လံုေမွာက္ခ်ထားသလိုျဖစ္ေနေသာ သူ႕ငပဲေခါင္းကို ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕ညွပ္ဆြဲသလို လက္ကလည္း ငပဲၾကီးကို အထက္ေအာက္ ပြတ္သပ္ျပီး လက္ကစားေပးလႈပ္ရွားေပးရပါတယ္။ ဟစိဟစိျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ငပဲေခါင္းထိပ္က အေပါက္ေလး ကိုလည္း လွ်ာဖ်ားခၽြန္ခၽြန္ေလးနဲ႕ ထိုးထိုးျပီး ကလိရတာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပါပဲ သူလည္း ရင္ထဲကေန လႈိက္ေမာေနတယ္ထင္ပါ့ ကၽြန္ေတာ့္ ပခံုးႏွစ္ဖက္ကို သူ႕လက္အစံုနဲ႕ထိန္းထိန္းကိုင္ရင္း အသံေတြလည္း အားမလိုအားမရထြက္ျပဳလာေရာ။

 

သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ္စတင္ျပီး-ုပ္ေနပါျပီ…..လ်ွာဖ်ားေလးကလည္း ေသြးေၾကာဂလင္းေတြ အေၾကာဆံုေနရာေတြကို ကလိရေသးတာေပါ့။ ဗစ္တာ ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးအစံုကို ဖ်စ္ညွစ္ျပီးေနာက္ ဒီထက္ပိုျပီးလုပ္ေပးဖို႕ေတာင္းဆိုပါေတာ့တယ္ သိပ္မၾကာပါဘူး။

 

သူ႕လႈပ္ရွားမႈေတြက သူ႕ငပဲအရွည္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္လည္မ်ိဳထဲတဆံုးထည့္ဖို႕ၾကိဳးစားေနတဲ့အတိုင္းပဲ အထုတ္အသြင္းက သြက္သြက္ လာတယ္။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ္ကလက္နဲ႕ထိန္းကိုင္လိုက္တာေၾကာင့္သေဘာေပါက္သြားျပီး ကၽြန္ေတာ္ထိန္းႏိုင္တဲ့အေန အထားအတိုင္း မေႏွးမျမန္လုပ္ပါေရာ။ ပထမေတာ့ ခပ္ေျဖးေျဖးအျပင္ကို တစ္ခ်က္ျခင္းဆြဲထုတ္လိုက္ ေလ်ာကနဲအဆံုးထိဖိသြင္းလိုက္ လုပ္ေသးတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လွ်ာေတြႏႈတ္ခမ္းေတြရဲ႕ၾကားမွာ သူဘယ္လိုခံစားရတယ္မသိဘူး အရွိန္ျမွင့္ကာ အထုတ္ အသြင္းေတြလုပ္ေတာ့တယ္။ သူ႕တင္ပါးေတြကို က်စ္က်စ္ျပီးအားယူကာ ခပ္ျပင္းျပင္းေလးနဲ႕ျမန္ျမန္ -ိုးေတာ့တယ္ ပါးစပ္ကိုေလ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ျပဳစုတဲ့ အရည္အခ်င္းကိုဘယ္လိုခံစားရတယ္ဆိုတာ သိခ်င္မိေပမယ့္ သူ႕အမူအယာကိုၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္စြမ္းေဆာင္ ခ်က္က သူ႕အတြက္ အလုပ္အေတာ္ျဖစ္တဲ့ဟန္ေပါက္ပါတယ္။ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာကို ၾကည့္ရတာ ေခၽြးေတြတစိုစိုျဖစ္လာေတာ့မွ ၾကြက္သား ေျမွာင္းေတြကိုျမင္လာရတယ္ အသားျဖဴျခင္းက ၾကြက္သားအလွကိုမျပႏိုင္ဘူးကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္ပခုံးအစံုကိုဖ်စ္ညွစ္လိုက္ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေခါင္းကို ထိန္းကိုင္လိုက္နဲ႕ ပါးစပ္ကလည္း မိန္႕မူးသာယာသံေတြနဲ႕ ေအာ္ညည္းေနပါတယ္။

 

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း စိတ္ရဲ႕ေခၚေဆာင္ရာကို မထိန္းႏိုင္မသိမ္းႏိုင္လိုက္ပါသြားမိပါျပီ။ သူ႕ငပဲၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ တဆံုး ၀င္၀င္ေနတာကိုလည္း သေဘာက်လာသလို သူ႕တင္ပါးအစံုကိုထိန္းထိန္းကိုင္ေပးရတာကိုလည္း ၾကိဳက္လာသလုိပဲ။ သူ႕လက္အစံုကို ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးအစံုအေပၚ ေသခ်ာတင္ျပီး အားျပဳေစလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူ႕တင္ပါးကိုစံုကိုင္ျပီး ဆြဲဆြဲယူရင္း ပါးစပ္ႏွင့္ ငပဲ စည္းခ်က္ညီလႈပ္ရွားပစ္လိုက္တယ္ေလ။

 

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲရွိသေလာက္ ေသာင္းၾကမ္းပစ္လိုက္ခ်င္တာ ဘာမွမထိန္းခ်ဳပ္ဘဲနဲ႕ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲသာမက လည္မ်ိဳ ထဲထိတိုင္ သူ႕ငပဲရွည္ၾကီးထိုးထိုးထည့္တာကို သေဘာက်တယ္။ သူလည္း အဲ့လိုလုပ္ရတာကို ရူးရူးမူးမူးကို ၾကိဳက္ျပီးလိုခ်င္ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ေတြကို စိတ္ၾကိဳက္ဖြ ပခံုးေတြကို ဖ်စ္ညွစ္ျပီး သူအားျပဳခ်င္သေလာက္ျပဳ သတိမထားေတာ့ပါဘူး။

သူ ကၽြန္ေတာ့္အထာကိုေပါက္သြားဟန္တူတယ္ အရမ္းၾကီး မၾကမ္းေတာ့ဘဲ ငပဲကို အဆံုးထိဖိသြင္းလို႕ ကြမ္းသီးေခါင္းထိေရာက္ေအာင္ ဆြဲထုတ္လိုက္….အို…..ဆီးစပ္က အေမႊးႏုေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ႏွာေခါင္းေတြဖိကပ္သြားတဲ့အထိ ေလ်ာကနဲဖိလိုက္လုပ္တာ ေခၽြးစိုေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာနဲ႕ေတာင္ ကပ္သြားမလားထင္ရတယ္။ အထုတ္အသြင္း စည္းခ်က္ေတြဟာ သီခ်င္းဖြင့္စက္ကေနထြက္ေပၚေနတဲ့ တီးလံုးသံ အေႏွးအျမန္ အၾကမ္းအႏုေတြအတိုင္း တစ္ေသြမတိမ္းျဖစ္ေနသလိုပဲ….ဒရမ္သံခပ္ျမန္ျမန္။

 

‘ကလင္ …..ကလင္…..ကလင္’ ရုတ္တရက္ဆိုသလို တံခါးဘဲလ္သံကိုၾကားရတာေၾကာင့္ ေဘာင္းဘီတိုေကာက္စြပ္ျပီးသြားၾကည့္ေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းအခန္းက ေကာင္ေလးက ကၽြန္ေတာ့္အခန္းတံခါးပြင့္ျပီး ဟေနတာေတြ႕လို႕ လူရွိလား မရွိဘူးလား ဘဲလ္တီးၾကည့္တာပါတဲ့။ အင္း…..ကၽြန္ေတာ္တို႕က အခန္းရဲ႕ ဟိုးအေနာက္ဘက္ အဖီေဆာင္ဖက္ကိုေရာက္ေနၾကတာလည္းပါတယ္ ခဏေနက ေသခ်ာေပါက္ အ၀င္သံတံခါးကို ေသာ့ခတ္ခဲ့တာလည္းပါတယ္။ အမွန္တကယ္အားျဖင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လန္႕ျဖန္႕သြားရမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ ဗစ္တာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ တိမ္းမူးေနတဲ့အခ်ိန္ အခန္းထဲမွာ ဖီလစ္လဲရွိတယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ လြတ္သြားတာလည္း ပါမယ္။ အခုေတာ့…..ဖိလစ္တစ္ေယာက္ထြက္သြားခဲ့တာကို ကၽြန္ေတာ္ သတိကိုမရခဲ့မိတာေလ။ ဟူး……Sorry Philip.

 

ဗစ္တာရဲ႕ ႏုညံ့ေသာ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အနမ္းမွာ လိႈက္ေမာသြားတယ္…..ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္က ၾကြက္သားေတြကို သူေဆာ့ကစား တာမွာ သာယာသြားမိတာလည္းျဖစ္မယ္….လည္တိုင္ေလးကို ေလပူေႏြးေႏြးေလးတိုးေ၀့ေနတဲ့အေပၚသာယာျပီး ခံစားမႈအဟုန္ျမင့္တက္ မွာစိုးရိမ္ျပီး ထိမ္းေနမိတာလည္းပါမယ္….ခံစားမႈ ဒီေရေတြျမင့္ျပီး ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘဲ ejecting ျဖစ္သြားမွာစိုးရိမ္မိတာကိုး။ ဗစ္တာရဲ႕ ကၾကိဳးေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ စီးေမ်ာသြားမိေတာ့ ဖိလစ္ကို မဖိတ္ေခၚမိခဲ့ေတာ့ဘူး။

ဗစ္တာ စားပြဲပုေလးေပၚက လက္က်န္ Margaritas ေလးကိုေမာ့ေနတယ္။ နည္းနည္းေလးပဲက်န္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဖန္ခြက္ေလးထဲ ကိုလည္းျဖည့္ထားေပးတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္လာတာကိုလည္းျမင္ေရာ ကမ္းေပးလိုက္တဲ့ သူ႕ဟန္ေလးကိုၾကည့္ျမင္လိုက္ရတဲ့ခဏ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ေတြအရမ္းခုန္သြားမိပါေရာ။ အ၀တ္မဲ့ သူ႕ကိုယ္လံုးဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ရင္ခုန္သံေတြျပန္ဆူေ၀လာေစပါရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ္ ဖန္ခြက္ေလးကို အသာယူျပီး ႏႈတ္ခမ္းနဲ႕ေတ့ကာ စုပ္ယူမ်ိဳခ်လိုက္စဥ္ခဏ ဗစ္တာ ကၽြန္ေတာ့္အနားကပ္လာကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေထြးဖက္သလို လည္တိုင္ေလးတေလ်ာက္ အနမ္းေပးတာ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထရပါတယ္။

‘အ၀င္သံတံခါး ေသာ့ေသခ်ာမခတ္ခဲ့ဘူးဆိုတာ ငါ မင္းကို သတိေပးသင့္တာပါ’ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္အစံုဟာ မရည္ရြယ္ပါပဲ သူ႕ရဲ႕ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစငပဲကို တို႕ထိမိပါတယ္။ အဲဒါၾကီးက ေပ်ာ့သာေပ်ာ့တာ ၾကီးေနတုန္းပါပဲ။ ကြမ္းသီးေခါင္းထိပ္၀ေလးက ေတာ့အရည္ၾကည္အခ်ိဳ႕စို႕ေနဟန္ရွိသဗ်။

 

‘ငါ ခတ္ခဲ့ပါတယ္ကြာ’ လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ႕မ်က္၀န္းေတြျပဴးက်ယ္သြားတယ္။

‘စကားမစပ္ ဒီေန႕ေရကူးတာ အ၀တ္မပါဘဲကူးဖို႕ စီစဥ္ထားတာလား’

‘မဟုတ္ဘူးကြ….မင္းတိုက္တဲ့ Margaritas ကိုေသာက္ျပီးေတာ့မွ စိတ္ကူးရသြားတာ’

‘ဒါေပမဲ့….အခုလိုျဖစ္ဖို႕ကိုေတာ့ မင္းစီစဥ္ စိတ္ကူးထားတယ္မဟုတ္လား’

‘အင္း….ဟုတ္တယ္ ၾကာလွျပီ’

‘တကယ္??’ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုအံ့အားတသင့္ေမးမိရပါတယ္။ ‘ငါ အဲဒါကို သတိမထားမိခဲ့ဘူးကြ၊ ျပီးေတာ့ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္းေတြလို႕ပဲခံယူထားတာေလ’

‘ငါလည္း အဲ့လိုပဲေလ…..ဒါေပမဲ့ ငါတို႕အဲ့ထက္ပိုျပီး တစ္ခုခုလုပ္လို႕မရဘူးလားဟ’

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား ခဏေတာ့ စကားေျပာေနမိၾကပါတယ္ ခုံတန္လ်ားေပၚ အတူထိုင္ၾကရင္းေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လက္ထဲက ေဖ်ာ္ရည္လက္က်န္ကို အဆံုးသတ္လိုက္ျပီးေနာက္မွာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေရကူးကန္ထဲကို ခုန္ခ်လိုက္ၾကပါတယ္ အ၀တ္မပါဘဲ ေပါ့ေနာ္။

 

ေရအတူကူးခတ္ၾကတယ္….တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေရပက္ကစားၾကတယ္…..မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ကာလတေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ဘယ္ေလာက္စြဲလမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေၾကာင္း သတိမူမိေစတဲ့အခိုက္အတန္႕ပါပဲ။ ေရကူးကန္နံရံကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ ကပ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဗစ္တာက ကၽြန္ေတာ့္ကိုတိုးဖက္လိုက္ရင္း အနမ္းမုန္တိုင္းထန္ပါတယ္။ ႏုညံ့တဲ့သူ႕လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္လည္တိုင္ေတြေနာက္မွာ စက္ယွက္ေနရင္းမွာ ႏႈတ္ခမ္းသားျခင္း ပူးကပ္ေနၾကတာ တသားထဲပါပဲ။ ေပါင္ၾကားေတြက ငပဲေတြ ဟာ အခ်င္းခ်င္းတို႕ထိကာ ဟိုထိုးသည္ထိုးျဖစ္ေနၾကတာေပါ့။

 

‘မင္းကို အေပၚမတင္ေပးရမလားဟင္?’ လို႕ ဗစ္တာက ရုတ္တရက္ေမးတယ္။

 

သူဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာ ေမးသင့္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွမတုန္႕ျပန္ခင္မွာပဲ ခါးအစံုကေနမခ်ီတဲ့ျပီး ေရကူးကန္ေဘာင္ေပၚကို ကၽြန္ေတာ့္ကို မတင္လိုက္တယ္ဗ်။ စိုရႊဲေနတဲ့ ေရကူးကန္ေဘးက ေၾကြျပားေတြေပၚ တင္သားဆိုင္မ်ားျဖင့္ တိုက္ရိုက္ထိေတြ႕ရျပီေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား စကားေျပာၾကတိုင္း သူ႕မ်က္ႏွာဟာ ကၽြန္ေတာ္ေပါင္ျခံၾကားမွာေရာက္ေနသလိုျဖစ္ေနျပီး သူက ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကို အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳျဖင့္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ထြားထြားေတြကို သူ႕လက္ဖ၀ါးေတြနဲ႕ ပြတ္သပ္လိုက္လုပ္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ မေနတတ္စြာ ဖင္တၾကြၾကြျဖစ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဗိုက္သားေလးေတြကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုနဲ႕ပြတ္သပ္နမ္းရႈံ႕တယ္ ျပီးေတာ့ ေပါင္တံတေလ်ာက္ မြတ္သိပ္စြာ အနမ္းေတြေပးပါေရာ။

 

သူေပးတဲ့ အျပဳအစုအထိအေတြ႕ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္ေတြဟ သက္ျပင္းေတြအခါခါခ်ရင္း ၾကက္သီးေတြထလာမိတဲ့အထိ ရင္ခုန္မိလာပါတယ္။ အျခားေသာသူေတြလို ခပ္သြက္သြက္ ခပ္ျပင္းျပင္းလႈပ္ရွားမႈနဲ႕မတူ တကယ့္ကို ႏုညံ့ျငင္သာတဲ့တို႕ထိ ကလိမႈ ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အပ်ိဳစင္တစ္ေယာက္လို မရိုးမရြျဖစ္တဲ့အထိ ခံစားမိရေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲဟာ ဗစ္တာေလာက္ မထြားေပမယ့္ လူတိုင္းက ဆိုဒ္ဂိုက္အျပည့္လို႕ သတိျပဳမိတဲ့အေျခအေနမွာေတာ့ရွိပါရဲ႕။ သူ႕မ်က္၀န္းေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ထင့္ေနသလို ငပဲဆိုဒ္အေပၚ အာရံုစိုက္မေနဘဲ ႏွစ္လိုတပ္မက္စြာျဖင့္ရွိေနသလို သူ႕လက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ေပါင္တံေတြကတဆစ့္ ေရႊဥေတြကို စတင္ ပြတ္သပ္ပါေတာ့တယ္။ ေန႕လယ္ေန႕ခင္း ေတာက္ပေနတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာကို လွမ္းေမွ်ာ္ျမင္ေနရခ်ိန္ စေနေန႕ေန႕လယ္ခင္းေလး တစ္ခုဟာ မေမွ်ာ္လင့္ေသာ မရိုးမရြ လိင္ဆြဲေဆာင္မႈခံစားခ်က္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္သြားပါေတာ့တယ္။

 

ကၽြန္ေတာ့္ ေရႊဥေတြကို တစ္လံုးျခင္းငံုစုပ္ျပီးသကာလ လိင္တံအရင္းကေန အဖ်ားထိတိုင္ အျပန္အလွန္ လွ်ာနဲ႕ကလိကာ ထိပ္ပိုင္းေလး ကို သူ-ုပ္ျပဳပါတယ္။ မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာ အျမင့္ဆံုးခံစားခ်က္ climax မျဖစ္ခင္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုဆက္မလုပ္ဖို႕တားျမစ္လိုက္ ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ကို ေရကူးကန္ကေန အေပၚကိုတက္ဖို႕ဆြဲေခၚလိုက္တယ္ ကူညီလိုက္တယ္။ စကားေတာ့မေျပာၾကဘူး တဘက္လည္း ခါးမွာမပတ္ျဖစ္ၾက သီခ်င္းဖြင့္စက္ကိုလည္း ပိတ္ပစ္လိုက္ကာ အတြင္းဘက္ပိုင္းဆီကို အ၀တ္မဲ့ေလွ်ာက္၀င္ျဖစ္ၾက ပါတယ္။

 

‘ငါတို႕ အိပ္ယာထဲသြားၾကမလား?’ ဗစ္တာကေမးတယ္ဗ်။

 

ကၽြန္ေတာ္ တုန္႕ဆိုင္းတုန္႕ဆိုင္းမျဖစ္ဘဲ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္ ‘Yes’ ေပါ့။

 

ႏွစ္ဦးသား အိပ္ယာေပၚလွဲခ်လိုက္ၾကစဥ္မွာေတာ့ သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြဟာ အေမႊးႏုေလးေတြဖံုးေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ေတြေပၚကို ေျပးလႊားပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အိပ္ယာေပၚမွာပက္လက္ သူက ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူေဘးတေစာင္းလွဲျပီးေတာ့ကလိ ေနတာ။ သူ႕ၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုကိုေျပာခ်င္ ေမးခ်င္ေနသလိုပဲဗ်။

 

‘ဘာလဲ?’ ကၽြန္ေတာ္သူ႕လက္အစံုကို ျပန္လည္ကိုင္တြယ္လိုက္ျပီး ျငင္ျငင္သာသာပြတ္သပ္ေနမိပါတယ္။ ႏုညံ့ေႏြးေထြးလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေပါင္ျခံေတြအတြင္းမွာရွိတဲ့ အဂၤါအစိအတ္အပိုင္းေတြလိုပဲ အထိအခိုက္မခံ ႏုညံ့မႈမ်ိဳးလိုပါပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ဦးသား ခဏတာပြတ္သပ္ေနၾကျပီးေနာက္ အိပ္ခန္းရွိရာကို ထသြားလိုက္ၾကပါတယ္ အတူတကြ။

 

‘မင္းဘယ္လိုလုပ္ေပးခဲ့တာလဲမသိဘူးကြာ…..ငါ အရမ္း…ဖီလင္မိုက္တယ္ကြ…’

‘ေက်းဇူး’

‘အဲ….ငါလည္းမင္းကို အဲလို ျပန္ျပီးျပဳစုခ်င္တယ္ကြာ’

သူ႕ေျပာစကားေတြ အပြတ္အသပ္အကိုင္အတြယ္ေတြထက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပိုမိုႏႈိးဆြတဲ့ အျပဳအမူေတြကို သူ အနမ္းခပ္ျပင္းျပင္းေတြနဲ႕ စတင္လိုက္တယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေပါင္ၾကားက မာေတာင့္ေနတဲ့ ငပဲကိုငံု႔ၾကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့ ပန္းေသြးေရာင္ေတာက္ေနတဲ့သူ႕မ်က္ႏွာကိုျမင္ရသလို တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ဦးေခါင္းရဲ႕လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႕အတူ သူ႕ပါးစပ္က အထုတ္အသြင္း တျပြတ္ျပြတ္အသံေတြကိုၾကားရပါတယ္။ အိုး…သူ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုျပဳလုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ပံုစံအတိုင္း သူၾကိဳးစားလုပ္ေပးေနတာပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ဦးေခါင္းကိုလက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ထိန္းကိုင္လိုက္ကာ ရပ္တန္႕ေစလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အိပ္ရာေပၚကိုပက္လက္အိပ္ေစလိုက္ရင္း သူ႕ပါးစပ္နားကို ကၽြန္ေတာ္ကားယားခြ လိုက္ေတာ့ 69 အေနအထားျဖစ္သြားေရာ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ငပဲေခါင္းေလးကို အသာျပန္ျပီးငံုေထြးျဖစ္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုအားရပါးရ ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း အတန္ၾကာျငိမ္သက္ျပီး အရသာခံေနေသးတာပါ။ ျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္သားေတြကို မက္မက္ေမာေမာ့နမ္းလိုက္ ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို သူ႕ပါးစပ္ထဲတဆံုးထည့္ဖို႕ၾကိဳးစားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုးကို အားလံုးထည့္ဖို႕မၾကိဳးစား ဘဲ ထိပ္ပိုင္းေလးကိုပဲ တကယ့္ကိုမွ ျငင္ျငင္သာသာေလး ကစားေပးေနမိပါတယ္။ သူ႕ေရႊဥေတြကိုလည္း အသာပြတ္သပ္ရင္းေပါ့။

 

ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ငပဲကို ပါးစပ္ထဲတစ္၀က္ေလာက္အထိထည့္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕ၾကပ္ေနေအာင္ေစ့ထားျပီး အထုတ္အသြင္းလုပ္လိုက္ပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို ပြတ္တိုက္ျပီးေတာ့မွ ငပဲတစ္ေခ်ာင္းလံုးလည္မ်ိဳထဲထိတိုင္ ၾကိဳးစားသြင္း ၾကည့္မိတာေပါ့ ဘယ္ေလာက္မ်ားသြင္းႏိုင္မလဲလို႕ေလ။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားလိုက္တိုင္း ဗစ္တာႏႈတ္ဖ်ားက တမ္းတမ္း တတ မိန္႕မူးတဲ့ အသံေတြ တစ္ေလွၾကီးထြက္ထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေပါင္သားႏွစ္ဖက္ကို တရႈံ႕ရႈံ႕အနမ္းေပးသလို ေထြးပိုက္ဖို႕လည္း ၾကိဳးစားပါရဲ႕။ သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ျပဳစုလိုက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို အရင္းကေနဆုပ္ကိုင္ကာ ေရႊဥ ေတြကို လွ်ာနဲ႕ကလိလိုက္ ငံုစုပ္လိုက္လုပ္ပါတယ္။

 

ေနာက္ေတာ့ နည္းနည္း ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ျဖစ္သြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲအေျခကို ေသခ်ာဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပီး ငပဲေခါင္းကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕နမ္း တယ္။ ပါးစပ္ထဲကို ခပ္ေျဖးေျဖးေလးနဲ႕သြင္းေရာ။ အထုတ္အသြင္း ခဏလုပ္ျပီးေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲေခါင္း ဧရိယာတစ္၀ိုက္ကို လွ်ာနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးလ်က္ျပဳကလိပါေတာ့တယ္။ ကြမ္းသီးေခါင္းေအာက္က အေၾကာဆိုင္ သိုင္းၾကိဳးကိုသူ သေဘာက်ပံုရသဗ်။

 

ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုဆုပ္ကိုင္ထားရတာကိုေရာ ေရႊဥေတြကို ငံုစုပ္လိုက္ လ်က္ျပဳလိုက္လုပ္ရတာေရာ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အဂၤါအစိတ္အပိုင္း ေတြကို တျပြတ္ျပြတ္ အနမ္းေခၽြရတာကိုသေဘာက်ပံုေပၚတယ္ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္လုပ္ေနေတာ့တာပါ။ အနည္းဆံုး ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ ေခါင္းကို ပါးစပ္ထဲထည့္ျပီး မစုပ္ခင္ အျမဲလိုလို အေပါက္ေလးကို လွ်ာဖ်ားနဲ႕အျမဲကလိျပီးမွလုပ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ထို႕အတူ လုပ္တာပါပဲ ဒါေပမဲ့ တကယ့္မရိုးမရြျဖစ္ေအာင္ slow motion ေလး ရြရြေလးလုပ္တာမ်ား သူလည္း သုက္ရည္ေတြကို ပန္းမထုတ္ခင္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ပန္းမထုတ္ခင္အထိပါပဲ။

 

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ငပဲအရင္းကို ေသခ်ာဆုပ္ကိုင္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုစုျပီးၾကပ္ေနေအာင္လုပ္ျပီးမွ လည္မ်ိဳထဲထိတိုင္ထည့္တာ နည္းနည္းေတာ့ ေအာ့အံမိမလိုျဖစ္ေသးတာေပါ့။ အရင္က ဒီေလာက္ထြားတဲ့ငပဲမ်ိဳး တစ္ခါဖူးမွ်မၾကိဳးစားဘူး မလုပ္ဘူးတာကိုး။ အသံေတြခပ္က်ယ္က်ယ္ ထြက္လည္း ဂရုစိုက္စရာမလို စိတ္လိုလက္ရျဖစ္ဖို႕ပဲအေရးၾကီးၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လႈပ္ရွားမႈလည္းမပ်က္ သူ႕လႈပ္ရွားမႈလည္း ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနတာဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တည္းကမၻာျဖစ္ေနၾကတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ ေအာက္ပိုင္းကို သူလက္ကစားေနတုန္း ထိပ္ပိုင္းကိုေတာ့ သူ႕လွ်ာပူပူေႏြးေႏြးၾကီးနဲ႕လ်က္ျပဳေနတာမ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းထို႕အတူပါပဲေလ။

 

ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားက ေအာ္ညည္းသံေတြက သူ႕ျပဳစုမႈရဲ႕ထိေရာက္ပံုကို သိေစသလို သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ေအာ္ဟစ္မႈကလည္း စိတ္ထန္ေစ ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ သူ႕ေရႊဥေတြလႈပ္ရွားမႈကို သတိထားမိသလို သူ႕တင္ပါးေတြ က်စ္က်စ္သြားတာကိုလည္း သတိမူမိတာေၾကာင့္ သူ႕ငပဲကို ပါးစပ္ထဲကထုတ္လိုက္ျပီး လက္ကစားတာကိုပဲဆက္လုပ္လိုက္တယ္။ သူ႕အသက္ရွဴသံေတြ အရွိန္ျမင့္သြားျပီးေနာက္မွာေတာ့ တဆတ္ဆတ္ခါသြားတဲ့ သူ႕ခႏၶာကိုယ္လႈပ္ရွားမႈနဲ႕အတူ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ေတြေပၚ သူ႕သုက္ရည္ေတြ ေဖြးကနဲ ေဖြးကနဲျဖစ္သြားပါ တယ္။ သူ ပန္းထုတ္သြားျပီး မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္တြင္မွ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ေျခဖ်ားေတြ တဆတ္ဆတ္ခါသြားရင္း သုက္ရည္အမ်ားအျပားကို ပန္းထုတ္ပစ္မိပါရဲ႕။ အမ်ားအျပားသူ႕ပါးစပ္ထဲေရာက္သြားျပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ပါးစပ္ဟျပီးထုတ္လိုက္တာ သုတ္ရင္အခ်ိဳ႕ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီးစပ္နဲ႕ ဗိုက္သားေတြေပၚက်သြားရပါေရာ။

 

ဗစ္တာကိုၾကည့္ရတာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖင့္ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးေနတဲ့ပံုစံျဖစ္ေနတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သူ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚစြဲလမ္းမႈ ယံုၾကည္မႈဘယ္ေလာက္ရွိေနတယ္ဆိုတာသိႏိုင္ပါတယ္ေလ။ ကိစၥျပီးမွာ ေဘးဘီၾကည့္မိတာ ညေနေစာင္းေတာင္ျဖစ္သြားျပီပဲ။ ႏွစ္ဦးသား အျပန္အလွန္ဖက္တြက္ျပီးေနာက္ အိပ္ေမာက်သြားၾကပါတယ္။

 

နာရီအနည္းငယ္ၾကာျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ဦးသား ႏိုးလာၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေတြ႕ဆံုၾကတယ္ ခင္မင္ၾကတယ္ အလုပ္အတူတူလုပ္ၾကတယ္ ျပီးေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို သေဘာက်သလိုျဖစ္လာတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဒီထက္ပိုခ်င္ေပမယ့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးပ်က္သြားရမွာ ျငင္းပယ္ခံရမွာေတြေၾကာက္တာေၾကာင့္ သူဘာမွမလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း အစအဆံုးသူ ေျပာျပပါတယ္။ သူ႕ေျပာဆိုပံုေတြအရ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲမွာေနရမွာထက္ပိုျပီး အျခားအရာေတြကို မလိုခ်င္ပံုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေတာင့္တင္းလွတဲ့ သူ႕ကိုယ္လံုးၾကီးကို ၾကင္ၾကင္နာနာေထြးဖက္ထားလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ႏွစ္ဦးသား စကားေျပာေနလိုက္ၾကတာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာပါပဲ။

 

ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ယာေပၚက ညသန္းေခါင္ယံမွထထိုင္ၾကျပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမတိုင္ပင္ဘဲ၀င္သြားမိၾကတယ္။ ေရဒီယိုေလးကို ခပ္တိုးတိုးဖြင့္လိုက္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕လုပ္လိုက္ကာ အားရပါးရစားၾကတာေပါ့။ သူ တစ္ကိုက္ ႏွစ္ကိုက္ေလာက္ စားအျပီးမွာေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္လွေၾကာင္း အဲ့ဒီႏႈတ္ခမ္းသားေတြနဲ႕ ထိေတြ႕ရတာ အရမ္းမိုက္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ မရည္ရြယ္ဘဲေျပာလိုက္မိပါတယ္။

 

‘ဘယ္လို?’ သူက စားလက္စကိုရပ္ရင္းေမးတယ္။

 

‘ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ မင္းကို ငါ ဘယ္ေလာက္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မိတယ္….ျပီးေတာ့ မင္းအနားမွာေနရတာဘယ္ေလာက္သေဘာက်တယ္ဆို တာ သတိမထားမိခဲ့ဘူးလို႕ေျပာတာ’

 

‘အာ….ငါရွက္ေအာင္မေျပာနဲ႕ကြာ’

 

‘ေနာက္ေဖးက ကိစၥေတြျဖစ္ျပီးကထဲက မင္းရွက္ေနတာေလးကိုပဲ ျမင္ခ်င္ေနတာဗ်’ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲျဖစ္ေနတာကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေျပာလိုက္မိတယ္။

 

သူ႕လက္ထဲက အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕ကို ေနာက္ဆံုးတစ္ကိုက္ကိုက္လိုက္ျပီးေနာက္ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပံဳးျပီးၾကည့္တယ္။ ျမိဳခ်လိုက္ျပီး ေနာက္ ‘အင္း…..ထံုးစံအတိုင္းဆို ေရွ႕ဆက္ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာ ငါသိပ္စဥ္းစားေလ့မရွိဘူး။ ၾကည့္ရတာ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ တစ္ခုခုေတာ့ ခိုင္ခိုင္မာမာျဖစ္ေနျပီထင္တယ္’

 

စကားမေျပာျဖစ္ၾကဘဲ အတန္ၾကာတစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ စိုက္ၾကည့္ကာ ထိုင္ေနျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူ ႏွစ္ေယာက္ သား အိပ္ရာရွိရာကိုျပန္မသြားခင္ ကၽြန္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ျပန္ေျပာျဖစ္ပါတယ္ ‘ဒီအေျခအေနေလးကို ငါတို႕ဆက္ျပီး ထိန္းထားၾကတာေပါ့’ လို႕။

 
Alex Aung (16 Oct 2014)

Oct 2nd

ခံစားခ်က္​

By Ar Kar Hein Htet
၁။ ဂစ္​.....ဂစ္​.......ဂစ္​.........
ညဥ္​့ငွက္​၁​ေကာင္​၏ အသံက သူ၏နားထဲသို႔ စူး႐ွစြာ တိုး၀င္​လာ၏။ အ​ေ၀းမွ သံ​ေခါင္​း​ေခါက္​သံ ၁၂ခ်က္ ​အသံ​ေၾကာင္​့ သူလူးလြန္​႔လာ၏။ သူ ဘာျဖစ္​ခဲ့သနည္​းဟု ႐ုတ္​တရက္​ အ​ေျဖမ​ေပၚ၊ မွတ္​မိသည္​ကား ညဦးပိုင္​းက အသက္​႐ွဴၾကပ္​ခဲ့သည္​သာပင္​......။ 
၁.၉.၂၀၁၄ ညဦးပိုင္​း- သူႏွင္​့ သူ႔ခ်စ္​သူတို႔ ရန္​ျဖစ္​ခဲ့ၾကသည္။ အ​ေၾကာင္​းက​ေတာ့ HMလိုလို ဆိတ္​လိုလို ​ေအာက္​ကလိအာ​ေကာင္​ႏွင္​့ သူ႔ခ်စ္​သူအား အတူတူ ​ေနျပည္​​ေတာ္​သို႔ မသြား​ေစလိုခဲ့ျခင္​းျဖစ္​၏။ သူငို၍​ေတာင္​းပန္​ခဲ့၏။ ​ေျခသလံုးဖက္​၍ တားခဲ့၏။ သိကၡာအကုန္​စြန္​႔ခဲ့၏။ မရ....။ သို႔​ေသာ္​ ေနာက္​ဆံုးတြင္​ကား ခ်စ္​သူကို ဆံုးရံႈးမခံႏိုင္​ရဲ​ေသာ သူသည္​..........
.....
၂။ သူ၏ငိုသံ၊ ခ်စ္​သူ၏ ​ေအာ္​သံတို႔သည္​ သူ႔နားထဲတြင္​
ယခုမွ ျဖစ္​ပ်က္​သည္​့အလား ၾကား​ေယာင္​လာသည္​။ ​ေအာ္​......... သူ​ေသခဲ့ၿပီပဲ။ သူ ႐ုတ္​တရက္​ ထလိုက္​၏။ ​ေဘးတြင္​ အသက္​မဲ့ ခႏၶာကိုယ္​တစ္​ခု လဲ​ေလ်ာင္​းလွ်က္​။ အရာရာအားလံုးသူစြန္​႔ခဲ့ရၿပီ။ သူခ်စ္​​ေသာသူ၊ သူခ်စ္​​ေသာအ​ေမ၊ သူ႔ညီ​ေလး​ေတြ၊ သူတို႔မိသားစု​ေလး..... အားလံုးႏွင္​့သူ ဘ၀ျခားခဲ့ၿပီပဲ။ 
..........
၃။ သူ႔႐ုပ္​အ​ေလာင္​း​ေဘး သူ႔ခ်စ္​သူ​ေတြ​ေတြ ႀကီးရပ္​​ေနတာကို ႏွစ္​သိမ္​့​ေထြးဖက္​ခ်င္​​ေသာ္​လည္​း မတတ္​ႏိုင္​ခဲ့။ သူ႔အ​ေမ၏ ႐ိႈက္​ႀကီးတငင္​ငို​ေႂကြးမႈကိုလည္​း သူမၿငိမ္​းခ်မ္​း​ေစခဲ့။ သူ႔ညီ​ေလး​ေတြကို ​ေခါင္​း​ေလးပုတ္​ၿပီး​ေတာင္​ အားမ​ေပးႏိုင္​​ေတာ့ဘူး။ 
ခ်စ္​သူျပန္​သြား​ေတာ့ သူ႔အိမ္​ကို လိုက္​သြားခဲ့သည္​။ ငို႐ိႈက္​​ေန​ေသာ ခ်စ္​သူ၏ ​ေခါင္​း​ေလးအား သူပုတ္​​ေပး​ေနသည္​။ သို႔​ေသာ္​ သူ႔လက္​အစံုသည္​ ​ေလဟာနယ္​ ကိုသာ ထိ​ေတြ႔​ေနရ​ေလၿပီ။ သူ ရင္​ႏွင္​့မဆံ့​ေအာင္​ ခ်စ္​ခဲ့ရ​ေၾကာင္​း စကား​ေတြ တတြတ္​​တြတ္​ ​ေျပာ​ေနမိသည္​။
သို႔​ေသာ္​ သူ႔ခ်စ္​သူကား ဘယ္​​ေသာခါမွ်ၾကားႏိုင္​​ေတာ့မည္​ မဟုတ္​​ေပ......။ 
........
Oct 1st

ၾကယ္မ်ားရဲ့နိဒါန္း အပိုင္း(၂)

By prince
ေနာက္ေတာ့  မိုးေသာက္လည္းေရာက္လာသည္။
"ငါဒီမွာထိုင္လို့ရလား"

"ဖင္ပါတယ္မလား " ဓူ၀ံကဘုေတာသည္။

"ဖင္ပါရင္ထိုင္  မပါရင္မထိုင္နဲ့  "လင္းလက္ကပါ၀င္ေငါ့သည္။

  မိုးေသာက္ရွဴးရွဴးရွားရွားျဖစ္သြားၿပီး၀င္ထိုင္သည္။
စားပြဲထိုးေလးေနာက္တစ္ေခါက္ေရာက္လာျပန္သည္။
"ဘာစားမလဲမသိဘူး။"  ဒီတစ္ခါသိပ္စိတ္မပါေတာ့ပံုရသည္။

"ဘာရလဲဟင္။"

ေကာင္ေလးသက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီးသူရေသာအရာမ်ားကိုရြတ္ျပသည္။
"မုန့္ဟင္းခါး၊နန္းႀကီးသုပ္။မုန့္ဖက္သုပ္၊ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ၾကာဇံသုပ္၊  ဟာရွည္လိုက္တာဗ်ာ
ၿပီးရင္သူတို့လိုပဲမုန့္ဟင္းခါးပဲမွာမွာမလား"

 ေကာင္ေလးတစ္၀က္တစ္ပ်က္နွင့္ရပ္လိုက္ၿပီးခပ္တင္းတင္းေျပာလိုက္သည္။
မိုးေသာက္အနည္းငယ္ေၾကာင္သြားၿပီး

"ေအာ္  ေအး  မုန့္ဟင္းခါးကဘယ္ေလာက္လဲ။"

"အလြတိ္ဆို၂၀၀။အေၾကာ္နဲ့ဆို၃၀၀၊ဘဲဥထည့္ရင္၅၀၀၊ငါးဖယ္ထည့္ရင္၇၀၀"  ေကာင္ေလးကေစာင့္ၾကီးေအာင့္ႀကီးေျဖသည္။

"အလြတ္.....အလြတ္ပဲေပးပါ။"

"လာျပန္ၿပီအလြတ္၊ရုပ္ၾကည့္ေတာ့သူေဌးသားလိုလိုဘာလိုလိုေတြ။နွစ္ရာတန္ပဲစားနိုင္ၾကလားမသိဘူး။"

အမွန္ေတာ့မိုးေသာက္ကလည္းမွာမယ့္သာမွာရသည္။လင္းလက္တို့စားေနတာၾကည့္ရတာေကာင္းမည့္ပံုမေပၚ။ထို့ေၾကာင့္
အလြတ္ပဲမွာလိုက္ၿခင္းျဖစ္သည္။
မုန့္ဟင္းခါးေရာက္လာေတာ့မိုးေသာက္မ်က္နွာမဲ့ရြဲ့ကာ
  
 "ဟြန္းအိမ္မွာဆိုရင္ဒါမ်ိဳးအမွုိက္ပံုးထဲလႊင့္ပစ္လိုက္ၿပီ"

လင္းလက္နွင့္ဓူ၀ံကနမဂိုကတည္းကမွအကြက္ေခ်ာင္းေနသူမို့
"အခုလည္းအမွုိက္ပံုးထဲကဟာကိုျပန္နွုိက္ညပီးစားတယ္လို့ေတြးေပါ့။"  ဓူ၀ံကစဖဲ့သည္။

"အမွုိက္ပံုးထဲေရာက္တာေတာင္  ေအာက္ဆံုးေရာက္ၿပီးအရည္ေတြေတာက္ေတာက္က်ေနတဲ့ဟာမ်ိဳး"
လင္းလက္ကလည္း၀င္ဖဲ့သည္။

မိုးေသာက္ခမ်ာသူတို့ေျပာတာေတြနားေထာင္ၿပီးသည္းေတာင္သည္းသြားသည္။

မၾကာခင္ပဲမာန္လည္းေရာက္လာပါသည္။မာန္ကေတာ့ဘာမွမေျပာ။ခြင့္လည္းမေတာင္းဘဲ၀င္ထိုင္သည္။သူတို့ထဲမွာမာန္ကဘယ္သူ့ကိုမွေအာက္မက်  ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တတ္သည့္လူမ်ိဳးပဲေလ။
ေနာက္ေတာ့စားပြဲထိုးေကာင္ေလးကိုလွမ္းေခၚလိုက္ၿပီး

 " ဘာေတြရလဲ။"

ေကာင္ေလးကေျပာဖို့ဟန္ျပင္လိုက္စဥ္ဓူ၀ံကလက္ကာလိုက္ၿပီး

"နန္းၾကီးသုပ္၊မုန့္ဖက္သုပ္"

လင္းလက္နွင့္မိုးေသာက္ကပါ
"ေခါက္ဆြဲေၾကာ္"

"ႀကာဇံေၾကာ္"|

"နံျပား"

"ဆူရွီ"

"ဒင္းဆမ္း"

"ဟိုးရၿပီရၿပီအကိုတို့။အကိုတို့ေျပာတာက်ေနာ္ၾကားေတာင္မၾကားဖူးဘူး။က်ေနာ္တို့ဆိုင္မွာလည္းမရဘူး။"

"ေစ်းအႀကီးဆံုးဟာကိုခ်ကြာ။ထည့္လို့ရတာအကုန္ထည့္ခဲ့။ငါက်သေလာက္ရွင္းမယ္။

" မာန္ကမွာလိုက္သည္။ဒီေတာ့မွေကာင္းေလးမ်က္နွာ၀င္းသြားၿပီး

အကိုကမွသူေဌးသားအစစ္၊အကိုကမွသူေဌးသားအစစ္"ဟုေျပာကာထြက္သြားေလသည္။

မွာထားတာေရာက္မလာေသးခင္  မာန္ကစၿပီးေတာ့

"အားလံုးပဲ  ငါ့နာမည္ကမာန္ၾကယ္စင္ပါ။မာန္လို့ပဲေခၚလို့ရတယ္။"

"ဘယ္သူကေမးလို့လဲ။"လင္းလက္က၀င္ေျပာသည္။

"ဘာကိတ္စေျပာျပတာလဲ  "မိုးေသာက္ကလဲ၀င္ေျပာသည္။

"မင္းနာမည္ကိုမသိဘူးထင္လို့လား။"  ဓူ၀ံပါပါလာသည္။

"မင္းတို့သိတယ္ဆိုတာင္ါသိပါတယ္။ငါလည္ူမင္းတို့ကိုသိတယ္။ငါတို့မိဘေတြကၿပိဳင္ဘက္ေတြပဲဟာ။ဒါေပမယ့္ငါတို့မိဘေတြ
မတည့္တာနဲ့ငါတို့သူငယ္ခ်င္းမျဖစ္ရဘူးဆိုတာေတာ့မဟုတ္ေသးဘူး။အခု   ငါ  မင္းတို့နဲ့သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခ်င္တယ္။အဲ့ဒါေၾကာင့္ငါ့ကိုယ္ငါမိတ္ဆက္တယ္။"
 
မာန္ကရွည္လ်ားစြာ  ေျပာသည္။အကုန္လံုးခဏၿငိမ္သက္သြားၿပီးမွမိုးေသာက္ကစၿပီးေတာ့

"အိုေကေလ။ငါ့နာမည္မိုးေသာက္ၾကယ္"

"ငါ့နာမည္ဓူ၀ံ"

"ငါကလင္းလက္ၾကယ္။ငါတို့အခုကိုယ့္ကိုကိုယ္မိတ္ဆက္ၿပီးၿပီဆိုေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားၿပီေပါ့။ဟုတ္တယ္ေနာ္။"

က်န္တဲ့သူမ်ားကေခါင္းၿငိတ္ျပသည္။



သူတို့သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ျခင္း၀မ္းနည္းေၾကကြဲမွုေတြရဲ့အစဆိုတာသာသူတို့သိခဲ့ရင္..............
Sep 30th

အလင္းမဲ့က်ိန္စာ - (၁)

By moekyawlzin
အလင္းမဲ့က်ိန္စာ ၀တၳဳသည္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနပါသျဖင့္ အရင္တင္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ေရးသားၿပီးစီးခဲ့သည့္ အခန္းအထိ ျပန္လည္ေပါင္းခ်ဳပ္ၿပီး အလင္းမဲ့က်ိန္စာ (၁) ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ေရးသားလုိက္ပါသည္။ အရင္တင္ခဲ့ေသာ အပုိင္း (၁) (၂) (၃) ေပါင္းစပ္ထားပါသည္။ အလုပ္မအားလပ္သျဖင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူမ်ားအား ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ မဂၤလာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္၏ ၀တၳဳေလးကုိ အားေပးပါအုန္းေနာ္..။
-----------------------------------------------------------------------------------------------

အလင္းမဲ့က်ိန္စာ (၁)

 
ဟုိေရွးေရွးတုန္းက.......

အလင္းေရာင္ေတြမဲ့ေနတဲ့ တုိင္းျပည္ႀကီးတစ္ခုရွိသတဲ့။ အဲဒီတုိင္းျပည္ႀကီးမွာ ေန႔အလင္းေရာင္သည္လည္း ညဘက္သာတဲ့ လမင္းအလင္းေရာင္ေလာက္သာသာပဲ ရွိပါသတဲ့။ အၿမဲတမ္းလုိလို တုိင္းျပည္ႀကီးရဲ႕ အရွင္သခင္ ဘုရင္မင္းႀကီး၏နန္းေတာ္ႀကီးသည္လည္း အစဥ္အၿမဲ ဖေယာင္းတုိင္မ်ားျဖင့္ နန္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုလုံးကုိ အလွဆင္ထားၾကပါသတဲ့။ တုိင္းျပည္ႀကီးသည္လည္း ရဲတုိက္ႀကီး၏ထြန္းလင္းလာေသာ အလင္းေရာင္ကုိသာ မွီခုိေနၾကၿပီး စီးပြားေရး လူမႈေရး အလုပ္အကုိင္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ၾကပါတယ္။ ထုိတုိင္းျပည္ႀကီးရဲ႕ မုိင္ငါးဆယ္မွာ ႀကီးမားေသာ ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒီေတာအုပ္ႀကီးကုိ အလင္းမဲ့တုိင္းျပည္ႀကီးက လူေတြက အလင္းေတာႀကီးလုိ႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဲဒီေတာႀကီးက အစဥ္အၿမဲ အလင္းေရာင္ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနျခင္းေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အလင္းေတာႀကီးမွာ လူေတြေနထုိင္လုိ႔ မရပါဘူး။ သာမန္ေတာေခြသြားရင္ေတာင္ သုံးနာရီထက္ ပုိၿပီးမေနႏုိင္ပါဘူး။ သုံးနာရီထက္ပုိေနသူေတြအားလုံး မ်က္လုံးႏွစ္လုံး စုံလုံးကန္းသြားၾကလုိ႔ပါပဲ။

တုိင္းျပည္ႀကီးသည္လည္း ရဲတုိက္ႀကီးကုိ ဗဟုိထားၿပီး မင္းမႈထမ္းမ်ား သူေဌးမ်ား သူၾကြယ္မ်ား ကုန္သည္မ်ား သာမန္လူမ်ား ဆုိၿပီး ပတ္လည္၀ုိင္းထားၾကပါတယ္။ ဘာလုိ႔ ဒီလုိ တည္ေဆာက္ထားၾကသလဲဆုိေတာ့ ရဲတုိက္ႀကီးအလင္းေရာင္သည္ ၿမိဳ႕အစြန္အဖ်ားကုိ မေရာက္ပါဘူး။ ထုိအခါ ဖေယာင္းတုိင္ မီးတုိင္မ်ားသည္ ထုိၿမိဳ႕တြင္ က်န္သည့္အရာအားလုံးထက္ ပုိမိုေစ်းႀကီးေသာေၾကာင့္ သာမန္လူမ်ား ႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား ၀ယ္ႏုိင္ျခင္းမရွိသည့့္အတြက္ သူေဌးမ်ားကလည္း သူတုိ႔၏စံအိမ္ကုိ မီးမ်ားထြန္းထားၾကပါတယ္။ နန္းေတာ္ႀကီးက မီးကို ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားက ၿမိဳ႕အလင္းေရာင္ဟု ေခၚၾကၿပီး သူေဌးစံအိမ္က မီးကုိ ပတၱျမားမီး ၊ သူၾကြယ္အိမ္က မီးကုိ စိန္ကၽြန္းမီး ၊ ကုန္သည္အိမ္မွ မီးကုိ အာရုံမီး လုိ႔ ေခၚဆုိၿပီး အလုပ္သမားမ်ား ႏွင့္ သာမန္အိမ္မ်ားက မီးထြန္းထားပါက အဲဒီမီးကုိ မီးခြက္မီးဟု ေခၚဆုိၾကေလသည္။ ၿမိဳ႕ႀကီး၏ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာမႈကုိ မီးမ်ားျဖင့္ တုိင္းတာၾကေလသည္။

ၿမိဳ႕ေလး၏အစြန္တြင္ အိမ္မည္းေလးတစ္ခုေရွ႕တြင္ ရိွေသာ ကြပ္ပ်စ္တစ္ခုေပၚတြင္ လူငယ္မ်ားသည္ ၀ုိင္းစုကာ ထိုင္ေနၾကသည္။ ကြပ္ပ်စ္အနားတြင္လည္း ထုိင္ခုံမ်ားျဖင့္ အသက္အႀကီးဆုံး အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္က ထုိင္ေနၿပီး စကားေျပာဖုိ႔အတြက္ တစ္ခုခုကုိ စဥ္းစားေနေလသည္။

" အဘုိး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာ ဘာေၾကာင့္ မီးတုိင္မ်ားကုိ ထြန္းထားၾကတာလဲဗ်။ အျခားတုိင္းျပည္မွာဆုိ ေနေရာင္ လေရာင္မ်ားက အရမ္းကုိ လင္းလက္လွပါဘိ အဘုိးရယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာ အဲဒီအလင္းေရာင္က ဘာလုိ႔ ထူးၿပီး မလင္းလာရတာလဲ " အသားျဖဴျဖဴ ေကာင္ေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ေသာ္တာမုိးက ေမးလုိက္ေလသည္။ ထုိစကားကုိ အနားတြင္ရွိေသာ ေကာင္ေလးတစ္သိုက္ကလည္း ၀ုိင္း၀န္းၿပီး

" ဟုတ္တယ္ အဘုိး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ေျပာျပေပးပါ။ " ဆူညံစြာ ေတာင္းဆုိၾကေလသည္။

ထုိစကားကုိ အေျဖေပးရန္အတြက္ အဘုိးႀကီးသည္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ စဥ္းစား၍ ေနေလၿပီးမွ

" တုိ႔ တုိင္းျပည္ႀကီးမွာ အလင္းေရာင္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေန႔ဘက္မွာ ေနမင္းႀကီး ထြန္းလင္းသာယာၿပီး ညဘက္ဆုိရင္ လမင္းႀကီးရဲ႕အလင္းေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ကေလးမ်ားရဲ႕အလင္းေရာင္မ်ားကလည္း အရမ္းကုိ လွပတာေပါ့ "

“ ဟင္ ဒါဆုိရင္ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီအလင္းေရာင္ မရွိေတာ့တာလဲ ” စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနတဲ့ နဖူး၀ုိင္း၀ုိင္း ႏွာေခါင္းသြယ္သြယ္ေလးနဲ႔ မီန္းမေခ်ာေခ်ာေသာ ေကာင္ေလး ရွင္းသကၠ က ေမးလုိက္ျပန္သည္။ ထုိအခါ အဘုိးႀကီးက

“ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ိန္စာသင့္ခဲ့တာပါ။ အခ်စ္တစ္ခုေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ႀကီးတစ္ခုလုံး က်ိန္စာသင့္ခဲ့ရတာပါကြယ္။ အဲဒီက်ိန္စာရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ႀကီးမားလွေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ နဲ႔ ဆုိးရြားလွေသာ အမုန္းတရားေတြ ပါ၀င္ၾကတယ္။ ဒီလုိကြဲ႕..”

အဘုိးႀကီးေျပာျပေသာ စကားလုံးမ်ားသည္ အခ်ိဳ႕အရာမ်ားသည္ ေလးနက္သည္စကားလုံးမ်ား ရႈပ္ေထြးသည့္အသုံးအႏႈန္းမ်ား ပါ၀င္သျဖင့္ အမ်ားသူငွာ ဖတ္ရႈႏုိင္ဖုိ႔ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖင့္ ေရးသားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အလင္းမဲ့တုိင္းျပည္ႀကီးတြင္ ရိွေသာ နန္းေတာ္ႀကီးတြင္ ဘုရင္ႀကီးႏွင့္ မိဖုရားႀကီးမွ သားေတာ္ေလးပါး ဖြားျမင္ခဲ့သည္။
အလင္းမဲ့တုိင္းျပည္ႀကီးတြင္ ရိွေသာ နန္းေတာ္ႀကီးတြင္ ဘုရင္ႀကီးႏွင့္ မိဖုရားႀကီးမွ သားေတာ္ေလးပါး ဖြားျမင္ခဲ့သည္။
ထုိသားေတာ္ေလးပါးတြင္ အငယ္ဆုံးမင္းသားေလးကုိ ဖြားျမင္စဥ္က မိဖုရားႀကီးသည္ အိမ္မက္တစ္ခုကုိ ျမင္မက္ခဲ့ေလသည္။ ထုိအိမ္မက္မွာ မိဖုရားႀကီးအိပ္စက္ရာ သလြန္ေတာ္ေပၚတြင္ အိပ္စက္ေနစဥ္ သလြန္ႀကီးသည္ ေရြ႕လ်ားေနသျဖင့္ ေဘးကုိေစာင္းငဲ့ၾကည့္လုိက္ေလရာ သလြန္ႀကီးသည္ လြန္စြာလွပေသာ ျမစ္ေၾကာင္းႀကီးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေမွ်ာပါေနေလသည္။ ျမစ္ေရျပင္ႀကီးသည္လည္း အေရာင္မ်ိဳးစုံလင္းလက္ေနၿပီး ျမစ္မ်က္ႏွာျပင္မွ ငုံၾကည့္လုိက္လွ်င္ ျမစ္ေအာက္ၾကမ္းျပင္အထိ ငါးမ်ား ပုဇြန္မ်ား ေရသတၱ၀ါမ်ားအစ သြားလာေနသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ရေလသည္။
သလြန္ႀကီးေပၚတြင္ရွိေသာ မိဖုရားႀကီးသည္  တအံ့တၾသျဖင့္ အရာအားလုံးကုိ ေငးေမာစြာ ၾကည့္ရႈေနခ်ိန္တြင္ သလြန္ႀကီးသည္
ရပ္တန္႔သြားပီး သလြန္ေအာက္ေျခတြင္ လွပထူးဆန္းလွေသာ ပန္းခင္းစႀကၤန္လမ္းတစ္ခု ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး
မိဖုရားႀကီးသည္လည္း ေျခခ်၍ ပန္းခင္းစႀကၤန္လမ္းအတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ သြားခဲ့ေလသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးသည္လည္း အျပင္ေလာကတြင္ မျမင္ႏုိင္ေသာသတၱ၀ါမ်ား
ပန္းပြင့္မ်ားသည္လည္း ျပည့္ႏွက္လ်က္ရွိေနေပသည္။ လမ္းအဆုံးတြင္ ႀကီးမားလွေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိေလသည္။ ထုိေညာင္ပင္ႀကီးသည္ ေရွးေဟာင္းဆန္ေသာ အေဆာက္အအုံႀကီးတစ္ခုကုိ ရစ္ပတ္ၿပီး အ၀င္၀တံခါးသည္လည္း
သစ္ႏြယ္မ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားေလသည္။ တံခါးႀကီး၏အေပၚတြင္ ေရွးေဟာင္းဆန္လွေသာ စကားလုံးမ်ားေရးသားထားသည္။

     

ထုိစကားလုံးကုိ မိဖုရားႀကီးသည္လည္း မဖတ္တတ္ေပမယ့္ နတ္ဘုရားတစ္ပါး၏နန္းေတာ္ဟု ထင္ျမင္မိေလသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ ၀င္ရႏုိးႏုိး မ၀င္ရႏုိးႏိုး ျဖစ္ေနစဥ္
“ ေရာက္ေနပီမွေတာ့ ၀င္ခဲ့ပါအုန္းေလ...” ဟု တည္ၿငိမ္ၿပီး ၾသဇာအာဏာပါ၀င္ေသာ အသံတစ္သံ နတ္ဘုရားေက်ာင္းထဲမွ ထြက္ေပၚလာေလသည္။ ထုိအခါ မိဖုရားႀကီးသည္
အထဲကုိ ၀င္ေရာက္ေသာအခါ အေရာင္ေတြတဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္ေနေသာ ေရႊသားသလြန္ေတာ္ေပၚတြင္ ထုိင္ေနေသာ လြန္စြာေခ်ာေမာလွပၿပီး မ်က္ႏွာသည္လည္း
ရဲ၀ံ့ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သနားၾကင္နာတတ္ေသာ မ်က္လုံးျဖင့္ ၾကည့္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕လုိက္ေလသည္။
“ အလုိ ေခ်ာေမာႏုပ်ိဳလွေသာ အသင္က ဘယ္သူမ်ားလဲ။ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ဘာေၾကာင့္ေတြ႕ခ်င္လုိ႔ ဒီကုိ ေခၚလုိက္တာလဲ”
“ က်ဳပ္က အသီးအပြင့္မ်ားရဲ႕နတ္ဘုရား ဖရီရာပါ။ ကမၻာတစ္ခုလုံးမွာရွိတဲ့ လူသားေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ နတ္ဘုရားတစ္ပါးပါပဲ။ က်ဳပ္က
နတ္ဘုရားေတြ မေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တဲ့ လိင္တူျခင္းတပ္မက္ခ်စ္ျခင္းကုိ ယူေဆာင္ေပးတဲ့ နတ္ဘုရားတစ္ပါးလည္း ျဖစ္ၿပီး
က်ဳပ္က က်ဳပ္လုိ လိင္တူခ်စ္ျခင္းရွိတဲ့ လူေတြကုိ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေတြ ေပးတယ္။ အလွအပေတြ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြနဲ႔ အျခားေခ်ာေမာလွတဲ့ ဖူးစာဘက္ေတြကုိ
ေဆာင္ၾကဥ္းေပးပါတယ္။ မိဖုရားႀကီးကုိ အခုလို ေတြ႔ခ်င္တာက လက္ေဆာင္တစ္ခုေပးခ်င္ပါတယ္။ ” ဟုဆုိကာ လက္တစ္ဖက္ေျမွာက္လုိက္ရာ လက္ထဲမွ
ေရႊေရာင္အေငြ႕တန္းမ်ားသည္ မိဖုရားႀကီး၏ကိုယ္တစ္ခုလုံးကုိ ရစ္ပတ္သြားၿပီး ပူေလာင္သလုိ ေအးစက္သလုိ ခံစားလုိက္ရသျဖင့္
အရာအားလုံး အေမွာင္အတိက်သြားေလသည္။ မ်က္ႏွာျပန္ဖြင့္လုိက္ေသာအခါ သလြန္၏ေဘးတြင္ ဘုရင္ႀကီးႏွင့္ ေမာင္းမေတာ္မ်ားကလည္း
စုိးရိမ္တစ္ႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကသည္။
“ မိဖုရားႀကီး ဘယ္လုိအေၾကာင္းအရာမ်ိဳးေတြကုိ အိမ္မက္ျမင္မက္ေတာ္မူလုိ႔ ေၾကာက္မက္စရာအသံျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ေနရတာတုန္း”
“ ေမာင္ေတာ္ဘုရား အခု အရမ္းပင္ပန္းေတာ္မူလွသျဖင့္ အိမ္မက္အား မနက္အာရုဏ္လင္းသည့္အခါ ေျပာၾကားေပးပါမယ္”
“ အဲဒီလုိဆုိေတာ့လည္း မိဖုရားႀကီး ျပန္လည္အိပ္စက္လုိက္ပါအုန္း..”

မနက္ေရာက္ေသာအခါ မိဖုရားႀကီးသည္ လြန္စြာထူးဆန္းလွေသာ အိမ္မက္အျခင္းအရာကုိ ေျပာၾကားလုိက္ေလသည္။ ထုိအိမ္မက္ကုိ မင္းႀကီး၏ပုေရာဟိတ္မ်ားသည္
ေအာက္ပါအတုိင္း နိမိတ္ဖတ္ၾကားေလသည္။
“ မိဖုရားႀကီးတြင္ သားေတာ္ေလးတစ္ပါးဖြားျမင္မယ္ ျဖစ္ၿပီး အျခားတုိင္းျပည္မွာရွိတဲ့ မင္းသားေလးတစ္ပါးျဖင့္ ခ်စ္ခင္စုံမက္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ မင္းသားေလး၏ဘုန္းကံေၾကာင့္
တုိင္းျပည္ႀကီး၏အေနာက္ဘက္ျခမ္းတြင္ လြန္စြာလွပေသာ ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္မည္ ျဖစ္ၿပီး
မင္းသားေလးသည္ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ မ်က္ႏွာသည္ လူသားအားလုံးက သနားၾကင္နာလိမ့္မည္။” ဟု နိမိတ္ဖတ္ေလသည္။ ထုိအခါ မင္းႀကီးသည္
စိတ္မသာယာျဖစ္လာခဲ့ၿပီး သားေတာ္အငယ္ဆုံးေလး ေမြးဖြားအလာကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနရွာေလသည္။
ထုိအိမ္မက္ကုိ ျမင္မက္ၿပီး တစ္ပတ္အၾကာတြင္ မိဖုရားႀကီးတြင္ ပဋိသေႏၶရွိဟန္ အမူအရာျပလာခဲ့ၿပီး
ကုိးလေျမာက္တြင္ မင္းသားေခ်ာေလးတစ္ပါးကုိ ဖြားျမင္ခဲ့ေလသည္။ မင္းသားေလးဖြားျမင္ေနစဥ္အေတာအတြင္း နန္းေတာ္ဥယ်ာဥ္တြင္ ထူးဆန္းလွေသာ
ေရႊေရာင္ပန္းသီးသီးေသာ ေရႊပန္းသီးတစ္ပင္ ေပါက္လာခဲ့ေလသည္။ ၿမိဳ႕၏အေနာက္ဘက္ျခမ္းတြင္ အေရာင္မ်ားျဖင့္ တလက္လက္ေတာက္ပေနေသာ
ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္လာခဲ့ေလသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစၿပီး မင္းသားေလးကုိ ေရႊေရာင္မ်က္ႏွာမင္းသားေလး နရဏီဟု အမည္ခင္ပြန္းတပ္လုိက္ေလသည္။
နရဏီမင္းသားေလးသည္ ထုိအခ်ိန္မွစၿပီး ထူးဆန္းေသာ ကံၾကမၼာမ်ား စတင္လာခဲ့ေလသည္။
 မင္းသားေလးနရဏီသည္ ေမြးကတည္းက မည္သည္ေယာက်ၤာေလးမွ အေဆာင္ကုိ ၀င္ခြင့္ကုိ ဘုရင္ႀကီးက ပိတ္ျပင္လုိက္သည္။ ထုိစုိးရိမ္မႈေၾကာင့္ပဲ မင္းသားေလးသည္ ေယာက်ၤားတုိ႔ တတ္ကၽြမ္းအပ္ေသာ ပညာရပ္မ်ားအစား အထိန္းေတာ္မ်ား သင္ၾကားေပးေသာ အကပညာရပ္မ်ားႏွင့္ နန္းတြင္းအပ်ိဳသုိင္းကြက္မ်ား ၊ အပ္ခ်ဳပ္မႈမ်ား ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ေနထုိင္သြားလာမႈမ်ားကုိသာ ေန႔စဥ္ျမင္ေနၾကလာေသာအခါ မင္းသားေလး၏စိတ္သည္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ႏူးညံသိမ့္ေမြ႔လာၿပီး မင္းသမီးေလးတစ္ပါးအတိုင္းပင္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မင္းသားနရဏီ၏၀တ္စားဆင္ယင္မႈမွာလည္း အျဖဴေရာင္ ၀တ္ရုံအရွည္ကုိ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ဆံပင္အရွည္ကုိလည္း စီးထားသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ကုိ ၾကည့္ေကာင္းေသာ မ်က္ႏွာထားကုိလည္း ပုိင္ဆုိင္ထားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း နန္းတြင္းအပ်ိဳေဆာင္ႏွင့္ နန္းတြင္းမွတစ္ပါး မည္သည့္ေနရာမွ မေရာက္ဘူးေပ။ အကုိသုံးေယာက္ကလည္း ညီျဖစ္သူ နရဏီမင္းသားေလးအား အနီးကပ္ ေယာက်ၤားတုိ႔တက္အပ္ေသာ ပညာရပ္မ်ားကုိလည္း သင္ၾကားေပးခြင့္ မရေတာ့ အသက္နည္းနည္းႀကီးလာေသာအခါ မင္းသားေလး၏စိတ္သည္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ပင္ ျဖစ္တည္လာခဲ့သည္။ မင္းသားေလးကုိ ျမင္သည့္လူတုိင္းသည္ပင္ အရမ္းကုိခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းေသာ မင္းသားေခ်ာေလးအသြင္ ျမင္ေယာင္လာခဲ့ၿပီး အသက္ဆယ္ႏွစ္ျပည့္တြင္ ဘုရင္ႀကီးက မင္းသားေလးကုိ ေယာက်ာၤးေလးတုိ႔ တက္ကၽြမ္းအပ္ေသာ အ႒ာရႆ(၁၈)ကုိ သင္ေပးဖို႔အတြက္ ေတြးေတာမိေလသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မင္းသားေလးကုိ ဘုရင္ႀကီးၾကည့္ရႈသည့္အခါ လူမွားေလာက္ေအာင္ပင္ အလြန္ပင္ ေခ်ာေမာလွပေသာ မင္းသမီးေလးတစ္ပါးအသြင္ ျမင္လုိက္ရေသာအခါ ဘုရင္ႀကီး မူးေမ့မတတ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မင္းသားေလးသည္ ထုိပညာရပ္မ်ားကုိ မသင္ၾကားဘဲ တက္ကၽြမ္းခဲ့ေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ဖရီရာနတ္ဘုရား၏ေသြးမ်ားလည္း သူထံတြင္ ပါ၀င္လာျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ပညာရပ္မ်ားကုိ မက်င့္ႀကံဘဲ အလုိလုိတတ္ကၽြမ္းၿပီး အပ်ိဳေတာ္မ်ား သင္ၾကားေပးေသာ ပညာရပ္မ်ားျဖင့္ မင္းသားေလးသည္ ေတာ္ေတာ္ပညာရပ္မ်ားကုိ တက္ကၽြမ္းေနၿပီ ျဖစ္သည္။ မင္းသားေလးေမြးဖြားစဥ္က အတူေပါက္ခဲ့သည့္ ေရႊပန္းသီးပင္သည္ မင္းသားေလးဆယ္ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔တြင္ ဒုတိယအသီးကုိ စတင္သီးေလသည္။ တစ္ပင္လုံးမွ ေျခာက္လုံးသီးၿပီး အေစာင့္အေရွာက္မ်ားစြာ ခ်ထားေလသည္။ ပထမအသီးေျခာက္လုံး စတင္သီးခ်ိန္တြင္ ဘုရင္ႀကီးႏွင့္ မူးႀကီးမတ္ရာမ်ားသည္ ပန္းသီးၾကည့္ပြဲကုိ က်င္းပၾကေလသည္။ အသီးမွည့္ခ်ိန္ေရာက္ခ်ိန္သည္ လျပည့္ေန႔အခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး နန္းတြင္းတြင္ ႀကီးပြားလွေသာ ေလေပြႀကီးတစ္ခ်က္တုိက္ခတ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေရႊပန္းသီးပင္တြင္ သီးေနေသာ အသီးတစ္လုံးမရွိေခ်။ ဒီလုိနဲ႔ လျပည့္ေန႔မွ စတင္ၿပီး ေလေပြမ်ားၾကားရၿပီး ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႔ေရာက္ေသာအခါ ေရႊပန္းသီးပင္တြင္
 ေရႊပန္းသီးတစ္လုံးပဲ ရွိေတာ့သည္။ ေရႊပန္းသီးသည္လည္း အရသာခ်ိဳေမႊးၿပီး
အလြန္စားေကာင္းေသာ အသီးျဖစ္ေလသည္။ ဒီကေန႔သည္ မင္းသားေလး၏ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔အခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး လျပည့္အခ်ိန္လည္းျဖစ္ေလသည္။ ေရႊပန္းသီးပင္၏ဒုတိယေျမာက္ ပန္းသီးသီးခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။
“ မင္းသားေလး က်န္းမာပါေစ။ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ” ဟုေသာ အသံမ်ားလည္း ညီလာခံခန္းမအတြင္းတြင္ ဆူညံေနေလည္။ မင္းသားေလး၏ပုံစံသည္လည္း အရမ္းကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေလျပင္းက်ေသာ အသံႀကီးတစ္ခ်က္ၾကားၿပီး ပန္းဥယ်ာဥ္အတြင္းမွ ေအာ္သံၾကားလုိက္ေလသည္။
 
“ ဘုရင္မင္းႀကီး ဘုရင္မင္းႀကီး ေရႊပန္းသီးတစ္လုံး ေပ်ာက္ဆုံးသြားပါၿပီ။ ေရႊပန္းသီးပင္ေပၚတြင္ ေရြႊပန္းသီးငါးလုံးသာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ”
 
ထုိအခ်ိန္တြင္ ဘုရင္မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္သုံးပါးအား တစ္ေယာက္တစ္ညစီ ေရႊပန္းသီးအပင္အနားတြင္ ေရႊပန္းသီးအပင္အား ေစာင့္ေရွာက္ရန္ေစခုိင္းလုိက္ေလသည္။ မင္းသားေလးနရဏီကုိလည္း တုိက္ခိုက္ေရးပညာသင္ၾကားရန္ နန္းတြင္းပြဲေက်ာင္းပညာေက်ာင္းကုိ ပုိ႔ေဆာင္ရန္ အမတ္ႀကီးနႏၵသီဟကုိ ေစခုိင္းလုိက္ေလသည္။ အမတ္ႀကီးနႏၵသီဟလည္း မင္းသားေလးကုိ ေခၚေဆာင္ၿပီး ေက်ာင္းသို႔ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။
“ အမတ္ႀကီး တိုက္ခုိက္ေရးပညာဆုိတာ သင္စရာလုိလုိ႔လားဗ်”
“ မင္းသားေလးရဲ႕ မင္းသားေလးက တုိင္းျပည္ရဲ႕မင္းသားတစ္ပါးဆုိေတာ့ တုိက္ခိုက္ေရးပညာမတက္ကၽြမ္းလုိ႔ မျဖစ္ဘူးေလ..”
“ ဒါနဲ႔ အမတ္ႀကီး ပြဲေက်ာင္းဆုိတာကေရာ ဘယ္လုိလဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အပ်ိဳေတြကတဲ့ အပ်ိဳကလုိပဲလား အမတ္ႀကီး ”
ထုိအခါ အမတ္ႀကီးသည္ ဟာသျပက္လုံးတစ္ခုကို ၾကားလုိက္ရသလုိ ရယ္ေမာလုိက္ၿပီး
“ မင္းသားေလး နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးမယ္။ ပြဲေက်ာင္းဆုိတာ ေအဒီ ၅ ရာစုေလာက္က စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့တာ။ ဒီပညာက ရေသ့ေတြ ေတာထဲတြင္ တရားထုိင္သည့္အခါ အေညာင္းအညာ ေျပေစရန္အတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခုိးသားဒျမတုိ႔၏  ရန္ကုိ ေရွာင္ႏုိင္ရန္ အတြက္လည္းေကာင္း ထီထြင္လုိက္ေသာ ပညာျဖစ္တယ္ကြဲ႔ မင္းသားေလးရဲ႕....။
အစကေတာ့ ဂါမ၀ါသီပြဲေက်ာင္းလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဂါမ၀ါသီဆိုတာ က်န္ခဲ့ၿပီး ပြဲေက်ာင္းလုိ႔ပဲ ေခၚျဖစ္ၾကေတာ့တယ္။ ပြဲေက်ာင္းရဲ႕အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ပြဲဆုိတာ စည္ကားေသာ ၊
ေက်ာင္းဆုိသည္မွာ အတတ္ပညာေတြကုိ သင္ေပးရာေနရာလုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္ မင္းသားေလးရဲ႕..။ ”
အမတ္ႀကီးသည္ ပြဲေက်ာင္းသုိ႔ သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ရွင္းျပေျပာဆုိေနေလသည္။ မင္းသားေလးလည္း ေခါင္းတစ္ၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ မည္သည့္စကားမွ မဆိုဘဲ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္နားေထာင္လာေလသည္။
“ ပြဲေက်ာင္းဆုိတာ အတတ္ပညာမ်ားကုိ သင္ၾကားေပးရာ စည္ကားေသာ္ေနရာလုိ႔ အဓိပၸာယ္ရသတ့ဲ။ ဂါမ၀ါသီဆုိတာ ရပ္ရြာလုိ႔ ေခၚတယ္။ နန္းတြင္းမဟုတ္ဘဲ အျခားမွာဆုိ အရည၀ါသီပြဲေက်ာင္းလုိ႔ ေခၚဆုိတယ္။ အရည၀ါသီဆုိတာ ေတာအရပ္လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ နန္းတြင္းမွာေတာ့ ဂါမ၀ါသီေရာ အရည၀ါသီေရာ ႏွစ္မ်ိဳးစလုံး သင္ရလိမ့္မယ္။
နာမည္လည္း ကြာသလုိ သင္ၾကားေပးတဲ့ ပညာရပ္လည္း ကြာျခားတယ္။ ဂါမ၀ါသီမွာ အင္း ၊ ယၾတာ အေဆာင္ စုန္းအတတ္နဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ ေလာကီပညာရပ္ေတြ ၊ ေဆးပညာေတြ ၊ ကုိယ္ခံပညာမွာေတာင္ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေလ့က်င့္မႈျဖင့္ အႏုိင္ယူႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရတယ္။ ”
ထုိအခါ ၿငိမ္ေနေသာ မင္းသားေလးသည္ စကားဟလာေလေတာ့သည္။
“ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေလ့က်င့္မႈဆုိတာ ဘာလဲဟင္။ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး အမတ္ႀကီး ”
“ ေအာ္ ဟုတ္သားပဲ။ မင္းသားေလးကုိ ရွင္းဖုိ႔ ေမ့သြားလုိ႔ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေလ့က်င့္မႈဆုိတာ ခႏၶာကုိယ္ကို ႀကံ့ခုိင္ေအာင္ သန္မာေအာင္ အထုိးခံႏုိင္ေအာင္ က်င့္စဥ္ေတြကုိ
ေလ့က်င့္ျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ဆက္ေျပာမယ္ေနာ္။ ေနာက္ၿပီး အ႒ရႆ(၁၈)ရပ္လည္း သင္ၾကားေပးတယ္။ အရည၀ါသီေအာက္မွာ ေတာကုိ အေျခခံတဲ့ ပညာရပ္ေတြကုိ သင္ၾကားေပးတယ္။ ေတာကုိအေျခခံတဲ့
ပညာဆုိတာ နကၡေဗဒင္ပညာ၊ နကၡတ္အျမင္၊ ေတာထဲတြင္ရွိသည့္ သစ္ျမစ္၊ သစ္ဥတုိ႔ျဖင့္ ေရာဂါမ်ားကုိကုသသည့္ ေဆးပညာမ်ား ေတာ၏ ပရိယာယ္၊ ေတာ၏မာယာတုိ႔ အေၾကာင္း၊ သစ္ပင္တုိ႔အေၾကာင္း၊ သစ္ပင္တက္နည္း၊ သစ္ပင္တြင္လင့္စင္ထုိးနည္း၊ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္နည္းတုိ႔ကုိ ဆုိလုိတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါမွသာ အေရးတႀကီး ေတာထဲကုိ ခရီးႏွင္တဲ့အခါ အသုံး၀င္တာေပါ့ကြယ္။ မင္းသားဆုိတာ အၿမဲတမ္းလည္း
နန္းတြင္းမွာ ေနရမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကုိယ္ခံပညာမွာလည္း
ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာထက္ ရန္သူ၏ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ အေလ့အက်င့္တုိ႔ကုိ သိေအာင္သင္ၾကားေပးတယ္။ ဥာဏ္နဲ႔ အႏုိင္ယူႏုိင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးျခင္း ျဖစ္တယ္။ ”
ေျပာဆုိေနရင္းနဲ႔ ပြဲေက်ာင္းေရွ႕ကုိ ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။
(မွတ္ခ်က္။               ။ ပြဲေက်ာင္းႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ဗဟုသုတမ်ားသည္ လြန္စြာရွည္လ်ားပါသျဖင့္ အတုိခ်ဳပ္ကာ ဗဟုသုတအေနျဖင့္ ထည့္သြင္းေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သိရွိလိုပါက မက္ေဆပုိ႔ၿပီး ေမးျမန္းႏုိင္ပါသည္။)
 
သုိ႔ေသာ္လည္း ပြဲေက်ာင္းဆရာႀကီးျဖစ္သူ ဆရာႀကီးသူရိယ၏စိတ္ထဲကုိ နတ္ဘုရား ဖရီရာ၀င္ေရာက္ ပူးကပ္ၿပီး
“ မင္းသားေလးကုိ သင္စရာမလုိေတာ့ပါ ။ မင္းသားေလးရဲ႕ ပုံစံသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိက္ခိုက္ေရးပညာအလုိအရ တက္ကၽြမ္းၿပီးအဆင့္အေနအထား ရွိေနၿပီးေတာ့
မင္းသားေလးရဲ႕ ေရွးဘ၀ဘုန္းကံမ်ားေၾကာင့္လည္း ထုိပညာရပ္မ်ားသည္ မင္းသားေလးရဲ႕ကုိယ္ခႏၶာထဲမွာ အလုိလုိ ရုိက္သြင္းၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ”
ထုိအခါ အမတ္ႀကီးက
“ ဆရာႀကီး ေသခ်ာလုိ႔လား မင္းသားေလးက အခုမွ ဆယ္ႏွစ္သားပဲ ရွိေသးတာ။ အကုန္တက္ေနၿပီဆုိတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား”
“ က်ဳပ္က မေသခ်ာပဲ မေျပာပါဘူး။ အမတ္ႀကီး က်ဳပ္ေျပာရင္ နန္းတြင္းနိမိတ္ဖတ္ပုေရာဟိတ္ကုိ မမွီရင္ရွိမယ္။ နိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ မင္းသားေလးကုိ နန္းေဆာင္မွာပဲ ထားလုိက္ပါအုန္း။
အခ်ိန္တန္ရင္ ပညာရပ္ေတြအကုန္လုံးကို တျဖည္းျဖည္းတက္ကၽြမ္းလာလိမ့္မယ္။ လူဆုိတာ သူ႔ဘုန္းနဲ႔သူလာတာပါ။ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ၤားျဖစ္ျဖစ္ ဘုန္းကံနဲ႔ ေမြးဖြားလာၾကတာပါ...။”
ဟု ဆရာႀကီးသည္ အမတ္ႀကီးအား ျပန္ေျပာလုိက္ေသာအခါ အမတ္ႀကီးလည္း ၿပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ မင္းသားေလးကုိ ေခၚေဆာင္ကာ နန္းေဆာင္သုိ႔ ပုိ႔ေပးလုိက္ေလေတာ့သည္။  
အေဆာင္နန္းေတာ္သုိ႔ မင္းသားေလးေရာက္ေသာအခါ မင္းသားေလးသည္ လြန္စြာေကာင္းမြန္လွေသာ ေမြ႕ရာေပၚတြင္ ထုိင္ကာ တစ္စုံတစ္ခုကို စဥ္းစားေနေလသည္။ ထုိတစ္စုံတစ္ရာမွာ ဆရာႀကီးမွ အမတ္ႀကီးကုိ ေျပာလုိက္ေသာစကားသည္ နားထဲတြင္ ပဲ့တင္သံေတြကဲ့သုိ႔ ရုိက္ခတ္ေနသည္။
“ က်ဳပ္က မေသခ်ာပဲ မေျပာပါဘူး။ အမတ္ႀကီး က်ဳပ္ေျပာရင္ နန္းတြင္းနိမိတ္ဖတ္ပုေရာဟိတ္ကုိ မမွီရင္ရွိမယ္။ နိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ မင္းသားေလးကုိ နန္းေဆာင္မွာပဲ ထားလုိက္ပါအုန္း။
အခ်ိန္တန္ရင္ ပညာရပ္ေတြအကုန္လုံးကို တျဖည္းျဖည္းတက္ကၽြမ္းလာလိမ့္မယ္။ လူဆုိတာ သူ႔ဘုန္းနဲ႔သူလာတာပါ။ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ၤားျဖစ္ျဖစ္ ဘုန္းကံနဲ႔ ေမြးဖြားလာၾကတာပါ...။”
          ထုိအေၾကာင္းအရာသည္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ေတြးေတာခ်င္စိတ္ေတြသည္ ရင္ထဲေရာ ႏွလုံးသားပါ တဖြားဖြားေပၚေပါက္လာေလသည္။
“ ငါ့ဘာေၾကာင့္ ပညာကုိ မသင္ဘဲ တတ္ေျမာက္ရမွာလဲ..။ ပီးေတာ့ ငါကဘာျဖစ္ေနလို႔ သူမ်ားေတြလုိ မသင္ဘဲနဲ႔ ထူးျခားစြာ မတတ္ဘဲ တတ္ေျမာက္ရမွာလဲ”
          ထုိအခ်ိန္တြင္ မင္းသားေလးအေဆာင္နန္းတြင္ ထြန္းညိွထားေသာ မီးတုိင္အေခ်ာင္းႏွစ္ဆယ္သည္ တၿပိဳက္နက္တည္း ၿငိမ္းသြားေလသည္။ တံခါးမဖြင့္ထားလ်က္နဲ႔ အေဆာင္ထဲတြင္ တ၀ူး၀ူးျဖင့္ ေလျဖည္းျဖည္းေလး တုိက္လာေလသည္။ မင္းသားေလးလည္း ထုိအျခင္းအရာကုိ ျမင္ေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျဖစ္သြားသျဖင့္ တံခါးေစာင့္မ်ားႏွင့္ အထိန္းေတာ္တုိ႔ကုိ ေအာ္ၿပီး ေခၚေသာ္လည္း မည္သူတစ္ေယာက္မွ အခန္းထဲကုိ ၀င္မလာၾကေခ်။မင္းသားေလးထုိင္ေနသည့္ ေမြ႕ရာေရွ႕တြင္ အေရာင္တလက္လက္ေတာက္ပလွေသာ အေရာင္အမႈန္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း ေပၚေပါက္လာေလသည္။ အေရာင္အမႈန္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း ေပါင္းစပ္ၿပီး လူသားသ႑ာန္ျဖစ္ေပၚလာေလသည္။ ထိုလူသားရဲ႕ပုံပန္းသ႑ာန္သည္ လြန္စြာေခ်ာေမာလွပၿပီး မ်က္ႏွာသည္လည္းရဲ၀ံ့ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သနားၾကင္နာတတ္ေသာ အမူအရာရွိေပသည္။ ခႏၶာကိုယ္အေနအထားသည္လည္း သန္စြမ္းေသာ ကုိယ္ခႏၶာရွိပီး ရဲရင့္ေသာစိတ္ထားရွိပုံကုိ မ်က္ႏွာတြင္ရွိေသာ အေရးအေၾကာင္းမ်ားကုိ ၾကည့္၍ သိရွိႏုိင္ေပသည္။
“ အသင္ဘယ္သူလဲ.သင္က က်ဳပ္နန္းေတာ္ထဲကုိ အခြင့္မရွိဘဲ လာရတာတုန္း.။ အေစာင့္ေတြ အျပင္က အေစာင့္ေတြ မရွိၾကဘူးလား။ ဒီထဲမွာ သူစိမ္းေရာက္ေနတာ သင့္တုိ႔ မသိၾကဘူးလား” မင္းသားေလးသည္ ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖင့္ အျပင္က အေစာင့္ေတြကုိ လွမ္းေခၚလုိက္ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မင္းသားေလး ၾကာၾကာအသံမထြက္လုိက္ရဘဲ ထုိလူသည္ လက္၀ါးေလးတစ္ခ်က္ျပလုိက္ေသာအခါ မင္းသားေလး၏အသံသည္ ပါးစပ္မွ ထြက္မလာေတာ့ဘဲ
“ တ၀ူး၀ူး တ၀ါး၀ါး ” ျဖင့္သာ ပါးစပ္မွ အသံထြက္လာေတာ့သည္။ ထုိလူသည္ မင္းသားေလးထုိင္ေနတဲ့ ေမြ႕ရာေပၚတြင္ တက္ထုိင္လုိက္ၿပီး
“ မေၾကာက္ပါနဲ႔..။ မင္းကုိ ဘာမွမလုပ္ပါဘူး။ မင္းအေတြးေလးေတြကုိ ရွင္းလင္းဖုိ႔အတြက္ ငါလာရျခင္း ျဖစ္တယ္.။ မင္းဘာေၾကာင့္ ပညာေတြ မသင္ဘဲ တတ္ေျမာက္ရမွာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ငါ့ကလြဲၿပီး မည္သည္လူ ေျဖႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး.။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါလာခဲ့တာပဲ။ ငါကအသီးအပြင့္မ်ားရဲ႕နတ္ဘုရား ဖရီရာပါ။ ကမၻာတစ္ခုလုံးမွာရွိတဲ့ လူသားေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ နတ္ဘုရားတစ္ပါးပါပဲ။ ကဲ အခု မင္းစကားေျပာႏုိင္ပီ ”
          ထုိအခါတြင္ မင္းသားေလးသည္ ေၾကာက္ရြံ႕သည့္စိတ္မ်ား ကင္းေ၀းသြားၿပီး စကားေျပာဖုိ႔အတြက္ အားယူလုိက္ေလသည္။ ထုိေနာက္ နတ္ဘုရား ဖရီရာကာ စကားစေျပာလုိက္ေလသည္။
“ အရွင္က နတ္ဘုရားတစ္ပါးဆုိေတာ့ က်ဳပ္စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနတာေတြကုိ ေျဖေပးႏုိင္တယ္ဆုိတာ မဆန္းပါဘူး..။ ဟုတ္တယ္.။ က်ဳပ္က ဘာေၾကာင့္ ပညာေတြ မသင္ဘဲ တတ္ေျမာက္ေနရမွာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေလးကုိ ေျဖေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ” ထုိအခါ ဖရီရာနတ္ဘုရားသည္ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေမာလုိက္ပီး
" ဒီလုိကြဲ႕ နရဏီရဲ႕..။ မင္းက ငါ့ရဲ႕အရင္ဘ၀တုန္းက ငါ့ရဲ႕သားေတာ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ငါက နတ္ဘုရားတစ္ပါးဆိုေတာ့ နတ္ဘုရားရဲ႕သားေတာ္တစ္ပါးမွာ နတ္ဘုရားလုိ စြမ္းအားေတြ ရွိလာႏုိင္တာေပါ့။ ပီးေတာ့ ငါက မင္းကုိ လူ႕ျပည္ကုိ ေစလႊတ္ရျခင္းကေတာ့ မင္းမွာ ဖူးစာရွင္တစ္ေယာက္ ရွာရလိမ့္မယ္။ အဲဒီဖူးစာရွင္နဲ႔ မင္းနဲ႔ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းပီး ကမၻာ့ေျမေလာကႀကီးမွာ ရွိတ့ဲ အေမွာင္စြမ္းအင္မ်ားကုိ ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းလိမ့္မယ္။ အဲဒီအတြက္ ေမးခြန္းေတြ မေမးပါနဲ႔။ မင္းဆက္ေလွ်ာက္ရမဲ့လမ္းသာ ဆက္ေလွ်ာက္ပါ။ မင္းက ငါ့ရဲ႕သားေတာ္ျဖစ္ေတာ့ အခက္အခဲမရွိေပမယ့္ မႏုႆရိသစုန္းကေ၀ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ အခက္အခဲရွိလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းက ဥာဏ္ေကာင္းပီး ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွာပါ။ "
ထုိအခါ မင္းသားေလး၏မ်က္လုံးသည္ တဖ်တ္ဖ်တ္ေတာက္ပလာပီး စိတ္ထဲတြင္ ပီတိျဖစ္သြားသျဖင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးသည္ ပ်ားရည္ဆမ္းေသာ မုန္႔ခ်ိဳပမာ ခ်ိဳၿမိန္ေနေပသည္။ စိတ္ထဲတြင္ရွိေသာ မသိစိတ္မ်ားသည္ လုံး၀ကုိ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပီး စိတ္ထဲတြင္ သိေနသည္ဟူေသာ ပုံစံမ်ိဳးကုိ အာရုံထဲမွာ ေပၚေနေပသည္။
" ကဲ အဲဒါဆုိ ငါ့သြားေတာ့မယ္။ တုိ႔စကားေျပာတာကုိ နားေထာင္ေနတဲ့သူရွိတယ္.။ က်န္တာေတြကုိ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သိလာပါလိမ့္မယ္။ "
ထုိသုိ႔ေျပာပီး နန္းေဆာင္ႀကီးတစ္ခုလုံးသည္ အျဖဴေရာင္အလင္းတန္းမ်ား ျဖာထြက္လာပီး အလင္းတန္းမ်ားသည္ နန္းေဆာင္တြင္းသာမက နန္းေဆာင္အျပင္ထိ ထိုးထြက္ေရာက္ရွိသြားေလသည္။ ထုိအလင္းတန္းေၾကာင့္ အျပင္တြင္ ေက်ာက္ရုပ္သဖြယ္ျဖစ္ေနၾကေသာ အေစာင့္မ်ားႏွင့္ ရဲမက္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းႏုိးထလာေလသည္။ အိပ္ခန္းထဲတြင္ က်န္ခဲ့ေသာ မင္းသားေလးသည္ အေတြးမ်ားရွင္းလင္းသြားၿပီျဖစ္ပီး မိမိဘယ္လုိေလွ်ာက္လွမ္းရမလဲဆုိသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေတြးေတာေနစဥ္တြင္း
“ အုန္း…. ၀ုန္း……” ဟူေသာ အသံမ်ားသည္ နန္းေဆာင္အျပင္မွ ထြက္ေပၚလာေနသည္။ နန္းေဆာင္အတြင္းသုိ႔ အထိန္းေတာ္ႀကီး မာနလကၡ ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာပီး
“ ေဘးလြတ္ရာသုိ႔ ေရွာင္ရွားသင့္ေၾကာင္းပါ မင္းသားေလး…။ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္းတြင္ ရွိေသာ ေရႊပန္းသီးအပင္ႀကီးကုိ မုိးႀကိဳးပစ္လုိက္ပီး က်န္ရွိခဲ့တဲ့ ေရႊပန္းသီးတစ္လုံး အရွိန္ျပင္းျပင္း ေပါက္ကြဲသြားျခင္းေၾကာင့္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ျဖင့္ နီးေသာ နန္းေဆာင္မ်ား မီးမ်ားကူးကာ ေလာင္ကၽြမ္းသြားပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ မီးကူးလာမွာဆုိသျဖင့္ မီးကင္းရာ ေဘးကင္းေဆာင္ကုိ အရင္ဆုံး ေရွာင္ထားသင့္ပါတယ္..။ မင္းသားေလးဘုရား…..”  ဟု အထိန္းေတာ္ႀကီးလည္း စကားလည္း ေျပာ မင္းသားေလးကုိ ေခၚေဆာင္ရင္း ေဘးကင္းေဆာင္ကုိ သြားၾကေလသည္။
“ အထိန္းေတာ္ႀကီး….  မင္းႀကီး ႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီး ေရာ အႏၱရာယ္ကင္းရွင္းရဲ႕လား….”
“ မင္းသားေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ေခၚေဆာင္ခဲ့သလုိမ်ိဳး မင္းႀကီး နဲ႔ မယ္ေတာ္ႀကီးအတြက္လည္း ကာကြယ္ေပးၿပီး ေဘးကင္းေဆာင္ကုိ ေခၚေဆာင္ေပးမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းသားေလး စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ မရွိဘဲ အရင္ဆုံး ေဘးကင္းေဆာင္မွာ သြားလုိက္ပါ။ မီးကုိေတာ့ နန္းတြင္းသားေတြ ၿငိမ္းသက္ေပးပါလိမ့္မယ္။”
စကားေျပာေနရင္းျဖင့္ အထိန္းေတာ္ႀကီးႏွင့္ မင္းသားေလးသည္ အလ်င္အျမန္ ေဘးကင္းေဆာင္ကုိ အရင္ဆုံးေရာက္ရွိသြားခဲ့ၿပီး ေဘးကင္းေဆာင္တြင္ မင္းႀကီးႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးတုိ႔ ေရာက္ရွိေနၿပီး မင္းသားေလးသည္ မင္းႀကီးႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးကုိ ျမင္ေသာအခါ
“ ဖခမည္းေတာ္နဲ႔ မယ္ေတာ္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးလား ဘုရား..”
“ သားေတာ္ေလးရယ္ ကုိယ္ေတာ္ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး..။ ကိုယ္ေတာ္တုိ႔ မင္းသားေလးကုိ စုိးရိမ္ေနတာ ဥယ်ာဥ္ေတာ္နဲ႔ မင္းသားေလးနန္းေဆာင္က နီးေတာ့ေလ…။”
“ ခမည္းေတာ္ဘုရား ဥယ်ာဥ္အတြင္းတြင္ရွိေသာ ေရႊပန္းသီးပင္အေျခအေနသြားၾကည့္ခ်င္လုိ႔ ခြင့္ျပဳေပးပါ..။ ေရႊပန္းသီးႏွစ္လုံး က်န္ေသးတယ္ဆုိေတာ့ အခု အဲဒီအပင္ကုိ မုိးႀကိဳးပစ္လုိက္လုိ႔ အဲဒီပန္းသီးရဲ႕အေျခအေနေလးကုိ ၾကည့္ခ်င္လုိ႔ပါ။ သားကေတာ့ ဒီကိစၥကုိ ေသြးရုိးသားရုိးလုိ႔ကုိ မထင္ဘူး။ ေနာက္ကြယ္ကေန လုပ္ေနတဲ့ကိစၥ ရွိကုိရွိမယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ ေရႊပန္းသီးက ဆယ္ႏွစ္မွ တစ္ခါသီးတဲ့အသီးလည္း ျဖစ္ စားလုိက္ရင္လည္း ကုိယ္ေရာင္ကုိယ္၀ါေတြ ထြက္ေပၚလာကတည္းက သိဒၶိ၀င္အသီးတစ္မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ခမည္းေတာ္ စုံစမ္းစစ္ေဆးဖုိ႔အတြက္ ခြင့္ျပဳေပးပါ။”
ထုိအခါ မင္းႀကီးႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးသည္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လုိက္ပီး အခ်ိန္အေတာ္အတန္ၾကာ စိတ္ထဲတြင္ ေတြေ၀ေနေသာ ပုံစံျဖင့္ သက္ျပင္းခ်လုိက္ပီး
“ သားေတာ္ေလး ေရႊပန္းသီးအေၾကာင္းကိုသာ ေအာင္ျမင္စြာ ျပဳလုပ္ႏုိင္မည့္ဆိုရင္ ဒီႏိုင္ငံမွာ သရဖူလက္ဆင့္ကမ္းရမဲ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မင္းႀကီးဧကန္္ျဖစ္မဲ့ မင္းသားျဖစ္လိမ့္မယ္။ မင္းသားကတစ္ေယာက္တည္းရွိသလုိ တုိင္းသူျပည္သားေတြကလည္း လက္ခံႏိုင္တဲ့ မင္းႀကီးုတစ္ပါးျဖစ္ေအာင္ သားေတာ္ေလးက ႀကိဳးစားျပရမွာပဲ။ ေရႊပန္းသီးပင္ဆုိတာကလည္း တုိင္းျပည္ရဲ႕ဘ႑ာေတာ္လည္း ျဖစ္သလုိ က်က္သေရေဆာင္ပစၥည္းလည္း ျဖစ္တယ္။ သားေတာ္ေလး ေရႊပန္းသီးေတြအေၾကာင္္း ကြင္းဆက္ေတြ သိရဖုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္ေတာ္က ခြင့္မျပဳခ်င္လည္း ခြင့္ျပဳေပးရလိမ့္မယ္။ အကယ္၍ ကြင္းဆက္ေတြကုိ သိဖုိ႔ တုိင္ပင္ဖုိ႔ တုိက္ခုိက္ဖုိ႔ လူလုိရင္ေတာ့ သားေတာ္ေလးကုိယ္တုိင္ အဲဒီလူေတြကုိ ရွာပီး ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ပါ..”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ ခမည္းေတာ္ အခုလုိ ခြင့္ျပဳေပးသည့္အတြက္” စကားလည္းေျပာၿပီး မင္းႀကီး ႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးအား သုိင္းဖက္လုိက္ေလသည္။ မင္းႀကီး ႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးလည္း ျပန္လည္သုိင္းဖက္လုိက္ၿပီး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ားကုိ အျပန္အလွန္ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ေလသည္။ ဒီခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ ျဖဴစင္ေသာ (၅၂၈)ေမတၱာျဖစ္ၿပီး တစ္ေယာက္ရင္ထဲက အေၾကာင္းကုိ တစ္ေယာက္ရင္ထဲမွလည္း ၀င္ေရာက္ခံစားေပးႏုိင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာလည္း ျဖစ္ေပသည္။
မင္းသားေလးသည္လည္း ေဘးကင္းေဆာင္ထဲမွ ထြက္ပီး ဥယ်ာဥ္ႀကီးကို ျဖတ္လမ္းကုိ အသုံးျပဳၿပီး ဥယ်ာဥ္ေတာ္သြားလုိက္ေလသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လည္း မီးမ်ားၿငိမ္းသက္ေနေသာ နန္းတြင္းသူနန္းတြင္းသားမ်ားကလည္း ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကသည္။တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာအခါ အလြန္က်ယ္ျပန္႔လွေသာ ဥယ်ာဥ္ေတာ္တြင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာေလသည္။
ဥယ်ာဥ္ေတာ္ႀကီးကုိ တည္ေဆာက္ခဲ့သူမွာ တုိင္းျပည္ႀကီး တတိယေျမာက္ဘုရင္ျဖစ္သူ ဥပၸစိႏၵမင္းႀကီးျဖစ္ၿပီး မင္းႀကီးသည္ ငယ္စဥ္အခါတုန္းက ထူးဆန္းေသာေမွာ္ဆရာႀကီး ရာဖုိနက္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုခဲ့ၿပီး ေမွာ္ဆရာႀကီး ရာဖိုိနက္က မင္းႀကီး့အား ထူးဆန္းေသာ အစိမ္းေရာင္ေမွာ္ပညာကုိ သင္ၾကားေပးခဲ့သျဖင့္ မင္းႀကီးသည္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ႀကီး ထူးဆန္းေသာ ပညာရပ္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဥယ်ာဥ္ႀကီးကုိ အေပၚကေနစီး၍ ၾကည့္ပါက ငါးေထာင့္ၾကယ္စက္၀ိုင္းပုံစံ ျမင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး ေထာင့္တစ္ခုခ်င္းစီတြင္ ထူးဆန္းေသာအရုပ္ငါးရုပ္ရွိေလသည္္။
ထုိအရုပ္ငါးရုပ္မွာ
 
(က) သစ္အပင္မ်ား ေခါင္းေတြေပါက္ေနေသာ အစီမ္းေရာင္မိန္းမအရုပ္ ၊ အညိဳေရာင္ေတာင္ပံပါၿပီး လက္တြင္ လွံရွည္တစ္ေခ်ာင္း ကုိင္ေဆာင္ထားသည္။ အရုပ္အေရွ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာ သေကၤတမ်ားျဖင့့္ ေရးသားထားေသာ ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေလသည္။ အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Alocica Guardian  (အလိုစီယာအေစာင့္အေရွာက္) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေျမဓာတ္သေကၤတကုိ အနီေရာင္ေဆးမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။ ေျမဓာတ္အေစာင့္အေရွာက္ ျဖစ္တန္ရာတည္း…
(ခ) ခ်ိဳႏွစ္ေခ်ာင္းထြက္ေနပီး ေျခေထာက္တြင္ရွိေသာ ဖိနပ္သည္ အေတာင္ပံပါေနေသာအရုပ္ အနီေရာင္ေယာက်ၤားအရုပ္ ၊ ခႏၶာကုိယ္တြင္ သံခ်ပ္ကာ၀တ္စုံကုိ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္တြင္  အနီေရာင္ဓား ႏွင့္ အညိဳေရာင္ဓားႏွစ္ေခ်ာင္း ကုိင္ေဆာင္ထားသည္။ အရုပ္အေရွ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာ သေကၤတမ်ားျဖင့့္ ေရးသားထားေသာ ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေလသည္။ အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Acagia Guardian  (အကာဂ်ီယာ အေစာင့္အေရွာက္) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ မီးဓာတ္သေကၤတကုိ အနီေရာင္ေဆးမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။ သေကၤတေရးသားထားသည့္ ေက်ာက္စာေအာက္တြင္ မီးေတာက္ေနသည့္ ဖြတ္တစ္ေကာင္အရုပ္လည္း ရွိသည္။
(ဂ) ေျခေထာက္သုံးေခ်ာင္း မ်က္ႏွာတြင္ အေၾကးခြံေတြရွိၿပီး ၀ဖိုင့္လွၿပီး မ်က္ႏွာပုံစံသည္ ရယ္ေမာေနေသာ လူ၀ေယာက်ၤားႀကိီးရုပ္ ၊ ခႏၶာကုိယ္တြင္္ မိေက်ာင္းအေရခြံပုံစံ အ၀တ္အစားကုိ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး လက္တြင္ လိပ္ေက်ာက္အၿမီးကဲ့သုိ႔ ၾကာပြတ္အေခြကုိ ကုိင္ေဆာင္ထားသည္။ လက္မ်ားတြင္ လက္နက္မ်ားပါ၀င္ေသာ ၊ ဦးေခါင္းတြင္ ဘယက္ပုံစံ ေခါင္းေဆာင္းကုိ ၀တ္ဆင္ထားသည့္ အနက္ေရာင္ ေရဘ၀ဲအရုပ္အေရွ႕ကုိ စီးနင္းထားသည္။ အရုပ္အေရွ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာ သေကၤတမ်ားျဖင့့္ ေရးသားထားေသာ ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေလသည္။ အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Polysiz Guardian (ပုိလီဆုိဒ္ အေစာင့္အေရွာက္) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေရဓာတ္သေကၤတကုိ အျဖဴေရာင္ေက်ာက္တုံးမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။
(ဃ) ႀကီးမားလွေသာအနက္ေရာင္ အေတာင္ပံပါ ၊ မ်က္ႏွာသည္ သိမ္းငွက္မ်က္ႏွာမ်ိဳး ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္ က်ားသစ္ခႏၶာကုိယ္ အၿမီးသည္ ႏွစ္ခြျဖစ္ေနေသာ ထူးဆန္းေသာသတၱ၀ါႀကီးရုပ္ ၊ လက္တြင္ မုိးႀကိဳးပုံစံတုတ္တစ္ေခ်ာင္းကို ကုိင္ေဆာင္ထားသည္။ အေတာင္ပံပါသည့္ ျခေသၤအရုပ္ကုိ စီးနင္းထားသည္။ အရုပ္အေရွ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာ သေကၤတမ်ားျဖင့့္ ေရးသားထားေသာ ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေလသည္။ အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Marnotaur Guardian  (မာႏုိေတာ္ အေစာင့္အေရွာက္) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေလဓာတ္သေကၤတကုိ အျဖဴေရာင္ေက်ာက္ပန္းမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။
(င) ေနာက္ဆုံးအရုပ္ပုံသည္ ထူးဆန္းေသာ၀တ္ရုံႀကီးကုိ ၀တ္ဆင္ထားသည့္္ မ်က္ႏွာမျမင္ရေသာ လူသားရုပ္ထုႀကီး ျဖစ္သည္။ လက္ထဲတြင္ ႀကီးမားလွေသာစာအုပ္ႀကီး ေရးေနသည့္ ပုံစံပါသည္။ စာအုပ္ပုံစံသည္ အေတာင္ပံပါေနသည့္ စာအုပ္ပ်ံမ်ိဳး ျဖစ္ေနေလသည္။ အရုပ္ႀကီးမ်က္္ႏွာမႈထားရာ ေနရာတြင္ အျဖဴေရာင္လူတစ္ေယာက္ထိုင္စာ ေက်ာက္သားအထု ေနရာေလး ရွိေပသည္။ ေက်ာက္စာေတာ့ မရွိေပမယ့္ စာအုပ္တြင္ သေကၤတစာမ်ား ရွိၿပီး အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Rafonat Wizard (ရာဖုိနက္ ေမွာ္ဆရာႀကီး) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ၀ိညာဥ္သေကၤတကုိ အျပာေရာင္ ၊ အျဖဴေရာင္ ၊ အ၀ါေရာင္ စတဲ့ ေရာင္စဥ္(၇)မ်ိဳး ေက်ာက္တုံးမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။
ဥယ်ာဥ္အေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး  ဒ႑ာရီေျမာက္ျမားစြာ ရွိေပမယ့္ ဥယ်ာဥ္အေၾကာင္း ေျပာဆုိမည္ဆုိပါက ဒီ၀တၳဳႏွင့္ ဆက္ႏြယ္မည္ရွိႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ နိသိခၤဥယ်ာဥ္ေတာ္ႀကီး ၏ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္လည္း အခန္းဆက္တစ္ခုအေနျဖင့္ ေရးသားမည္ဆုိပါက ဂမၻီရဆန္ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနမည္ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိေၾကာင့္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အလင္းမဲ့က်ိန္စာႏွင့္ပတ္သက္သည့္အပုိင္းကုိသာလွ်င္ ဦးစားေပးေရးသားသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
မင္းသားေလးသည္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္းသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ မီးခုိးေတြ ထြက္ေနသည့္ သစ္ပင္မ်ားကုိ ေတြ႕ရၿပီး အလယ္တြင္ တစ္၀က္သာက်န္ေတာ့သည့္ ေရႊပန္းသီးပင္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရေနသည္အခါ ေရႊပန္းသီးသည္ တစ္လုံးသာက်န္ေတာ့သည္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေရႊပန္္းသီးပင္အနီးတြင္ ရွိေသာ ေရကန္တစ္ခုမွ ေရမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပြက္လာေလေတာ့သည္။ မင္းသားေလးသည္လည္း ထူးဆန္းေသာအျခင္းအရာမ်ားကုိ ေတြ႕လုိက္ရသည့္အတြက္ စိတ္ထဲတြင္ ေၾကာက္လန္႔သလုိ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး သစ္ပင္အနီးမွာ ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေပမယ့္ ေရကန္ထဲကုိ ဘာေၾကာင့္ ပြက္သလဲဆုိသည့္အခ်က္ကုိ အရမ္းသိခ်င္စိတ္ျပင္းျပလြန္းတာေၾကာင့္ ေရကန္အနီးကုိ ကပ္လုိက္ေလသည္။ ေရကန္သည္ အလ်ားေပဆယ့္ငါးေပ အနံေျခာက္ေပေလာက္သာ ရွိၿပီး မင္းသားရပ္ေနသည့္ေနရာ၏ဟုိဘက္အျခမ္းတြင္ ေရကန္ကုိ ည့ငုံၾကည့္ေနေသာ အ၀တ္နက္ႀကီးကုိ ၀တ္ဆင္ထားေသာလူတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္ေတြ႕လုိက္ရေလသည္။ ထိုလူကုိျမင္ေတြ႕လုိက္ရေသာအခါ
“ ေဟ့ လူ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ ဘာလုိ႔ ဒီေနရာေရာက္ေနတာလဲ။”
မင္းသားေလး လွမ္းေအာ္လုိက္သည့္အခါ ထုိလူႀကီး၏ေခါင္းသည္ မင္းသားေလးဆီကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေလသည္။
“ ေအာင့္မေလး…” ဟု မင္းသားေလးသည္ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္လုိက္ေလသည္္။  
Sep 30th

ျမန္မာ့ပထမဦးဆံုး MOMO ဇတ္ကားမ်ားႏွင့္ MTV မ်ားရိုက္ကူးမည့္အစီအစဥ္

By ph7love
ျမန္မာ့ပထမဦးဆံုး HOMO အက်ိဳးျပဳ Romance and Drama ဇတ္လမ္းမ်ား MTV မ်ားရိုက္ကူးရန္အတြက္ သရုပ္ေဆာင္သစ္မ်ားအလိုရွိပါသည္။ ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္လိုသူမ်ား
အေနႏွင့္ စိတ္ပါ၀င္စားပါက ေလွ်ာက္လႊာတင္မည့္သူ၏ တစ္ပတ္အတြင္းရိုက္ကူး  ထားေသာ မ်က္ႏွာအနီးကပ္ပံုတစ္ပံု ေဘးတိုက္ပံုတစ္ပံုႏွင့္ တစ္ကိုယ္လံုးပံုတစ္ပံု တို႕အား ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းႏွင့္အတြ royalprince.189@gmail.com သို႕ေပးပို႕ႏိုင္ပါၿပီခင္ဗ်ာ။
 အေသးစိတ္ သိရွိလိုသည္ႏွင့္ ပါ၀င္ကူညီအၾကံေပးလိုသူမ်ား အလွဴရွင္မ်ား သည္ 09259256493 သို႕စံုစမ္းဆက္သြယ္ႏိုင္ပါေၾကာင္း ေလးစားစြာျဖင့္ အသိေပးအပ္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။
    ေလွ်ာက္လႊာတင္လိုသူ၏ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းပံုစံ

 အမည္-
အသက္-
ေမြးသကၠရာဇ္ -
လူမ်ိဳး -
မွတ္ပံုတင္အမွတ္ -
အရပ္အျမင့္ -
ကိုယ္အေလးခ်ိန္-
ေနရပ္လိပ္စာ -
 ဆက္သြယ္ရန္ဖုန္းနံပါတ္-
       တို႕အား royalprince.189@gmail.com သို႕ ယခုခ်ိန္မွစတင္၍ေပးပို႕ႏိုင္ပါၿပီခင္ဗ်ာ။
*** မွတ္ခ်က္ အသက္ 29ႏွစ္ေအာက္
Sep 29th

ၾကယ္မ်ားရဲ႔နိဒါန္း အပိုင္း(၁)

By prince
မာန္ၾကယ္စင္
              "ငါမင္းကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာမင္းသိမါတယ္။ငါေသခ်င္ငါေသသြားပါေစကြာ။ငါ့အသက္မင္းကိုေပးမယ္။
မင္းေတာ့ရွင္သန္ေနရမယ္။"


လင္းလက္ၾကယ္

"အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကငါ့အတြက္ေပးဆပ္ျခင္းသက္သက္ပဲလား။အတုန့္အလွည့္ဆိုတဲ့အရာကငါ့အတြက္ဘယ္လိုမွ
မရရွိနိုင္တဲ့အရာလား"


မိုးေသာက္ၾကယ္

"ငါကမင္းကိုဒီအတိုင္းစြန့္လႊတ္ေပးရမယ္တဲ့လား။သိပ္ရယ္စရာေကာင္းလြန္းေနၿပီ။"


ဓူ၀ံ

"မင္းတို့ေတြသိလား။ငါကvempireတစ္ေကာင္ဆိုတာကိုေလ။ငါကလူမဟုတ္တဲ့အတြက္မင္းတို့ကိုျပန္ခ်စ္လို့မရဘူး။"


ေက်ာင္းေတြစဖြင့္တဲ့ေန့........ေက်ာင္းေရွ့ကိုအေကာင္းစားကားေလးစီးေရွ့ဆင့္ေနာကိ္ဆင့္ဆိုသလိုေရာက္လာၾကသည္။
ျပိဳင္တူဆိုသလိုကားတံခါးမ်ားပါင့္လာၿပီးအျဖဴအစိမ္းေက်ာင္း၀တ္စံုေတြနဲ့ေက်ာ့ရွင္းသပ္ရပ္ေနတဲ့    ေကာင္ေလးေလးေယာက္ဆင္းလာသည္။
 
အခ်ိန္အတန္ၾကာသည္အထိ  ေက်ာင္းထဲမ၀င္ေသးဘဲ  မုခ္ဦးအ၀မွာေလးေယာက္လံုးရပ္ေနၾကသည္။တစ္ေယာက္ကစတင္ၿပီးတိတ္ဆိတ္မွူကိုျဖိဳခြဲလိုက္သည္။

 မာန္-           "ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ။"

လင္းလက္-"ကိုယ့္အတန္းထဲတိုယ္သြားေပါ့"

မိုးေသာက္-"ငါတို့မွအတန္းကိုမသိေသးတာ။ဒါပထမဆံုးေန့ေလ။"

ဓူ၀ံ-"ငါသြားၿပီ။ငါကကိုယ့္အတန္းကိုယ္မသိရေလာက္ေအာင္ေတာ့မညံ့ေသးပါဘူး"


         ေျပာေျပာဆိုဆိုနွင့္ဓူ၀ံကေတာ့ထြက္သြားေလၿပီ။က်န္သည္.သူမ်ားကလည္း  ဘာမွဆက္ေျပာမေနေတာ့ဘဲေက်ာင္းထဲသီု့၀င္ခဲ့ေလသည္။

         ေန႔လည္မုန့္စားဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ဓူ၀ံတစ္ေယာက္အူလည္လည္နွင့္မုန့္ေစ်းတန္းကိုေရာက္လာသည္။
ေနရာသစ္ေက်ာင္းသစ္ဆိုေတာ့နည္းနည္းေတာ့စိမ္းသည္။မုန့္ေစ်းတန္းေရာက္ေတာ့သူထိုင္ေနၾကဆိုင္မ်ိဳဳးေတြလိုမဟုတ္။
ဆိုင္ေတြကသပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိေပမဲ့သူကMoonBakeryလိုအဲကြန္းပါသည့္ဆိုင္မ်ိဳးေတြပဲထိုင္ဖူးသူမို့    ဆိုင္ထဲ၀င္ရမွာနည္းနည္းရြံ႕ေနသည္။သို့ေသာ္ဗိုက္ကလည္းဆာေနၿပိမို့စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာဆိုင္ထဲ၀င္ထိုင္လိုက္ေလေတာ့သည္။
ဆိုင္ထဲေရာက္သည္နွင့္စားပြဲထိုးေကာင္ေလးေရာက္လာကာဘာစားမလဲေမးေတာ့သည္။

  "ဘာစားမလဲအကို။လိုအပ္တာရွိရင္က်ေနာ့္ကိုေျပာပါ။"

 "အဲ့ဒါရဲေလးသီခ်င္းမဟုတ္လား။ဘာလို့ဆိုျပေနတာလဲ"

 "အာ.....မဟုတ္ဖူးေလ။အကိုကလဲ။အကိုဘာစားမလဲလို့ေမးတာဗ်။"

"ေအာ္.....မသိဘူးေလကြာ။ဘာေတြရလဲ။"

"မုန့္ဟင္းခါးရတယ္အကို။ၿပီးေတာ့   နန္းၾကီးသုပ္၊မုန့္ဖက္သုပ္၊ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ၾကာဇံသုပ္၊ေကာ္ျပန့္လိပ္၊ၿမီးရွည္၊ဆီခ်က္၊ရွမ္းေခါက္ဆြဲ"


ေကာင္ေလးကကဗ်ာတစ္ပုဒ္လိုကိုရြတ္ျပသည္။

"ဟိုး...ဟိုး ရၿပီရၿပီ။မုန့္ဟင္းခါးကဘယ္ေလာက္လဲ။"

"အလြတ္ဆို၂၀၀၊ဘဲဥနဲ့ဆို၄၀၀၊အေၾကာ္ပါပါရင္၅၀၀၊ငါးဖယ္ထည္.ရင္၇၀၀ပါအကို။"

"အလြတ္ပဲေပးပါကြာ"

မုန့္ဟင္းခါးေရာက္လာေတာ့ဓူ၀ံစိတ္နည္းနည္းပ်က္သြားသည္။ဆိုင္မွာေရာင္းတာျဖစ္သည့္အတြက္အိမ္မွာခ်က္တာနွင့္ေတာ္ေတာ္ကြာသည္။
အေရာင္ကမဲမဲ။အရည္ကက်ဲက်ဲ။သို့ေသာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့လင္းလက္ကိုျမင္ရ္ဳမစားခ်င္သည့္မုန့္ဟင္းခါးကိုစားၿပီးၿမိန္ဟန္ေဆာင္လိုက္ရသည္။
ထင္သည့္အတိုင္းပင္လင္းလက္လည္းမုန့္ေစ်းတန္းမွာေယာင္လည္လည္ျဖစ္ေနရာမွသူ့ကိုျမင္ေတာ့မ်က္နွာ၀င္းသြားၿပီးသူထိုင္ေနသည့္ေနရာ
သို့ေရာက္လာခဲ့သည္။

"မင္းမွာဖင္ပါလား။"

လင္းလက္အူလည္လည္နွင့္ေနာက္ကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး
"အင္းပါတယ္။"

"ပါရင္ထိုင္။မသိပါဘူး။အိမ္မွာမ်ားဖင္ထားခဲ့သလားလို့။"

      လင္းလက္ေရာက္လာေတာ့ခုဏကစားပြဲထိုးေကာင္ေလးေရာက္လာကာ
"အကို ဘာစားမလဲ။"
ဒီတစ္ခါေတာ့ေမးတဲ့ပံုေျပာင္းသြားသား။

"ဘာေတြရလဲမသိဘူး"

"မုန့္ဟင္းခါး။နန္းၾကီးသုပ္၊မုန့္ဖက္သုပ္၊ၾကာဇံသုပ္၊ေခါက္ဆြဲသုပ္။ေကာ္ျပန့္လိပ္၊ၿမီးရွည္၊ဆီ:"

"ရၿပီ  မုန့္ဟင္းခါးကဘယ္ေလာက္လဲ"

ဓူ၀ံကမုန့္ဟင္းခါးစားေနရ္ဴ သူလည္းေမးလိုက္ျခင္းပါ။

"အလြတ္ဆို၂၀၀၊ဘဲဥနဲ့ဆို၄၀၀၊အေၾကာ္ပါရင္၅၀၀၊ငါးဖယ္ထည့္ရင္၇၀၀"

"အလြတ္ပဲေပးပါ"

"လာျပန္ၿပီေနာက္တစ္ေယာက္" 
ေကာင္ေလးမေက်မခ်မ္းနွင့္မုန့္ဟင္းခါးတစ္ပြဲသြားယူကာလာခ်ေပးသည္။

လင္းလက္မုန့္ဟင္းခါးကိုၾကည့္ၿပီး
"ဟင္းခ်က္ထားတာည့ံလိုက္တာ။အိမ္မွာဆိုဒါမ်ိဳးေခြးေတာင္မစားဘူး"

သူကေတာ့ဝကားေျပာလိုက္ျခင္းပါ။ဒါေပမယ့္ဓူ၀ံက
"ေအး    အခုေတာ့ေခြးေတာင္မစားတာမင္းစားေနရၿပီမဟုတ္လား"

"အု" 
လင္းလက္စားေနရင္းနင္သြားသည္။ကိုယ့္စကားနွင့္ကိုယ္မို့ဘာမွျပန္မေျပာနိုင္။ျငိမ္ခံေနလိုက္ရသည္။


ပထမဆံုးစာစေရးတာပါ။ေ၀ဖန္ေပးၾကပါေနာ္။ဖတ္ျဖစ္တယ္ဆိုရံုနဲ႔ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Top Authors

Subscribe