May 2nd

မခ်ည္ပဲတြယ္ငင္ရစ္ လြမ္းျခင္းမဲ့ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုျဖစ္ေစ….(အပိုင္း-၉)

By Lynn Satt

 

 

 

 

            (၉)

 

          ` အေမတို႔ဆိုတာလည္း ဘယ္လိုမွကို ေျပာမရဘူး… ကၽြန္မေတာ့ သိပ္စိတ္ပူတာပဲသိတယ္… ဒီေကာင္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဘာမွမေကာင္းဘူး… ´

            ` ျဖဴရယ္ အိပ္မက္ဆိုတာလည္း သူ႕ဟာသူမက္ခ်င္ရာမက္တတ္တဲ့အမ်ိဳးပါ… ဘာမွမျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ… မင္း စိတ္ေလ်ာ့ပါဦး ´

` မသိေတာ့ဘူး… ကၽြန္မေတာ့ ဆရာ့ဆီေျပးလိုက္ဦးမယ္… တစ္ခုခုလုပ္လို႔ရလိုရျငားေပ့ါ ´

            ` အင္း ျဖဴ သြားခ်င္တယ္ဆိုလည္း ကိုယ္ကားထုတ္လိုက္မယ္… သြားႀကတာေပ့ါ ´

            အိမ္ေရွ႕က ဆူဆူညံညံအသံမ်ားေႀကာင့္ ညိဳတစ္ေယာက္ တူမေလးကို စာသင္ေပးေနရာက အိမ္ေရွ႕ဆီထြက္လာခဲ့သည္။ ညိဳ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မမတို႕ကားေလး ျခံအျပင္ထြက္သြားတာျမင္လိုက္ရသည္။

            ` တီေလး ေမေမတို႔ ဘယ္သြားတာလည္းဟင္ ´

            ` အျပင္ခဏထြက္သြားတာထင္တယ္ … ကဲ စာဆက္လုပ္ႀကမယ္… စာေမးပဲြကနီးေနျပီသမီးရဲ႕.. လာ ´

            ညိဳ အေနာက္ကေနေရာက္လာျပီး ေမးေသာ တူမေလးကို ေကာက္ခ်ီလိုက္ျပီး အခန္းထဲျပန္၀င္လာခဲ့ႀကသည္။  တူမေလးကို အခန္းထဲမွာ စာဆက္လုပ္ေစျပီး အခန္းေရွ႕ျဖတ္သြားေသာ အိမ္အကူေဒၚေလးေမဆီ ညိဳ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေဒၚေလးေမက ညိဳ့ကိုေတြ႕ေတာ့ ျပံဳးျပသည္။

            ` ဘာလိုခ်င္လို႕လဲ မမေလး ´

            ` မလိုခ်င္ပါဘူး …. မမတို႔ဘာျဖစ္တာလဲ ေဒၚေလးေမမ်ားသိမလားလို႔… ခုနက ဆူဆူ ဆူဆူအသံေတြႀကားလိုက္ရလို႔´

            ` အင္း ႀကီးေမႀကားတာေတာ့ ညကမမႀကီးက အိပ္မက္မက္လို႔တဲ့… မေကာင္းဘူးထင္တယ္… အဲ့တာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ဟိုဘက္လမ္းကအိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေနတာလည္း ေတြ႕တယ္… ကေတာက္ကဆျဖစ္ႀကေသးတယ္ထင္တယ္… ႀကီးေမလည္း ဒီေလာက္ပဲသိတယ္… ဘာျဖစ္တာလဲေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး ´

            ` ေအာ္… မမတစ္ေယာက္ဘာျဖစ္ျပန္ျပီလဲမသိဘူး… သူ ဒီေလာက္စိတ္ဆိုးေနပံုေထာက္ေတာ့ တူေလးနဲ႔မ်ားဆိုင္ေနျပန္ပလားမသိဘူး ႀကီးေမရယ္… ´

            ` အင္း ႀကီးေမလည္း မသိေတာ့ပါဘူး မမေလးရယ္ ´

            ညိဳ သက္ျပင္းခ်ျပီး အခန္းထဲျပန္၀င္လာခဲ့သည္။ တူမေလး စာေရးေနသည္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းႀကည့္လိုက္သည္။ တူမေလးလက္လႈပ္ရွားမႈက စာေရးေနသည္ႏွင့္မတူ။ ထို႔ေႀကာင့္ တူမေလးေဘးနား၀င္ထိုင္လိုက္ျပီး ႀကည့္လုိက္သည္။ တူမေလးသည္ ပံုဆဲြေနျခင္းျဖစ္သည္။ မဆဲြတတ္ဆဲြတတ္ႏွင့္ ဆဲြထားေသာ လူပံုစံေလးေတြ ေတြ႕ရသည္။

            ` သမီးေလး စာမလုပ္ပဲ ဘာလို႔ ပံုဆဲြေနတာလည္း ´

            ` စာလုပ္ရတာပ်င္းလို႔ပါ တီေလးရဲ႕… ျပီးေတာ့ ကိုကိုနဲ႔ထပ္ေတြ႕ရင္ ဒီပံုေလးေပးမလို႔… ကိုကိုနဲ႔ မီးနဲ႔ … ေနာက္ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမနဲ႔… လွလားတီေလး… ´

            မျပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို ညိဳႀကည့္လိုက္သည္။ လူေလးေယာက္ တန္းစီရပ္ေနေသာ ပံုစံေလးကို မေသမသပ္ႏွင့္ ေတြ႕ရသည္။ တူမေလးသည္ သူ႔အကိုကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပံုရသည္။ တူမေလး ေရးဆဲြထားေသာ ပန္းခ်ီကားေလးသည္ အျပင္လက္ေတြ႔တြင္လည္း အမွန္တကယ္ျဖစ္လာေစခ်င္သည္။ ညိဳ သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ခ်လိုက္မိျပန္သည္။ ျပီးေတာ့ တူမေလးဆံပင္ေလးမ်ားကို သပ္တင္ေပးလိုက္သည္။

 

            Xxxxx …………………………………………………..xxxx……………………………………………………….xxxxx

 

            ` ေျမးေလး အိမ္ကို ေသခ်ာေသာ့ခတ္သြားေနာ္… ဖိုးေလးတို႔ သြားေတာ့မယ္… ငွားထားတဲ့ကားက လာေနျပီ … မင္း အကိုကိုလည္း သိပ္ဒုကၡမေပးနဲ႔ဦး… သူမ်ားအိမ္မွာ အလိုက္သိ… ႀကားလား ေျမး ´

            ` ဟုတ္ကဲ့ပါ ဖိုးေလးရ … သား အကို႕ကို ဒုကၡမေပးပါဘူး ´

            ` ေအးပါကြာ… ငါ့ေျမးက လိမၼာၿပီးသား… ကဲ ဖိုးေလးတို႔သြားမယ္ … လာ မယ္ျမ… ေပး မင့္လက္ထဲက အထုပ္ေတြ ´

            ဖိုးေလးက ဖြားေလးလက္ထဲက အ၀တ္ထုပ္ကို သယ္ျပီး အိမ္ေရွ႕ကရပ္ထားေသာ ကားေပၚတက္သြားသည္။

            ` ေျမးေလး ဖြားေလးတို႔က တစ္ပတ္ေလာက္ပဲႀကာမွာပါ … ေျမးေလးဆီ ျမန္ျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္ ဟုတ္ျပီလား … ကဲ လာပါဦး… ငါ့ေျမးပါးေလး ေမႊးခ်င္လို႔ ´

            ဖြားေလးသည္ ဘုန္းသစ္ပါးေလးကို ႏွစ္ခ်က္နမ္းျပီး ကားေပၚတက္သြားသည္။ ကားေပၚက အန္တီႀကီး ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘုန္းသစ္ရိွေနသည္ဟုပင္မထင္။ လွမ္းလည္းမႀကည့္။ ထို႔ေနာက္ ကားေလးသည္ တေျဖးေျဖး ဘုန္းသစ္ျမင္ကြင္းဆီမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ တိတ္ဆိတ္သြားေသာ အိမ္ေလးကို တစ္ခ်က္လွမ္းႀကည့္ျပီး ဘုန္းသစ္ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းသလိုခံစားရသည္။

            ` ဟိတ္ ´

            ` အ ´

            ဘယ္ခ်ိန္ကေရာက္လာမွန္းမသိေသာ မင္းညိဳက ဘုန္းသစ္ကိုယ္ေလးကို ေနာက္ကေတာ့ တစ္ခ်က္ပုတ္လိုက္သည္။ ဘုန္းသစ္ရုတ္တရက္ လန့္ျပီးေအာ္လိုက္မိသည္။ ဘုန္းသစ္လန္႔သြားတာျမင္ေတာ့ မင္းညိဳက ရယ္သည္။

            ` အကိုက လုပ္ျပီဗ်ာ … ကၽြန္ေတာ္ လန္႔ျပီးႏွလံုးရပ္သြားရင္ အကို႕ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ´

            ` အမေလးဗ်ာ… ညီက အဲ့ေလာက္ေတာင္ အသည္းငယ္တယ္လား… ဘယ္လိုမွမလုပ္ဘူး… ထိုင္ႀကည့္ေနမွာ ´

            ` ဟုတ္ပါျပီဗ်… အကိုက အက်င့္မေကာင္းဘူး ´

            ` ဟားဟား ဟုတ္တယ္ အကိုက အက်င့္မေကာင္းဘူး … ဖိုးေလးတို႔က သြားႀကျပီလား ညီ ´

            ` ဟုတ္ အကို… အခုပဲ ထြက္သြားႀကတာ… ဖိုးေလးတို႔နဲ႔ တခါမွမခဲြဖူးေတာ့ စိတ္ထဲ၀မ္းနည္းတယ္ ´

            ` ခဏပဲညီရာ… ျပီးရင္ျပန္လာမယ့္ဟာကို… ကဲပါ လာ ၀မ္းနည္းေနတာထားခဲ့… အကို့ အိမ္သြားမယ္… ခဏေန ေမွာင္လာေတာ့မယ္ ´

            ` ဟုတ္ကဲ့ အကို… ကၽြန္ေတာ္ အ၀တ္ထုပ္သယ္လိုက္ဦးမယ္… ´

            ` ဘယ္မွာလဲ အကို႕ကိုေပး… အမ်ားႀကီးမသယ္ပါနဲ႔… အိမ္လည္းေ၀းတာမွမဟုတ္ပဲ… ျပန္လာလဲလည္းရတာပဲ… ´

            မင္းညိဳက အိမ္ေပါက္၀မွာ ခ်ထားေသာ အိတ္ကို သယ္လိုက္ေတာ့ ဘုန္းသစ္က ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေကာက္လြယ္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ေလးကို ေသာ့ခတ္ျပီး မင္းညိဳစက္ဘီးရပ္ထားရာဆီ သြားလိုက္သည္။

            ` ကဲ အကို႔အိမ္မေခၚဘူးမေျပာနဲ႔… အခုေခၚျပီေနာ္… ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး အျပီးေခၚထားမွာ ´

            ` ဘာလဲ အကို႕အခန္းရွင္းေပးဖို႔လား ´

            ` ဟားဟား ညီက သိလွခ်ည္လား… ဒါေပ့ါကြာ… ညီက အကို႕အခန္းရွင္းေပးဖို႔ ´

            ` အကို့အခန္းထဲကို ပင့္ကူလာထည့္ေပးထားမယ္ ´

            မင္းညိဳ ပင့္ကူေႀကာက္သည္ကို သိထားေသာ ဘုန္းသစ္က တဖန္ ျပန္စသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္နင္းျဖတ္လာေသာ လမ္းေလးထက္ ရယ္သံေလးမ်ား က်န္ရစ္ခဲ့ႀကသည္။

            ေနာက္ မင္းညိဳ အိမ္ေလးထဲ စက္ဘီးေလး၀င္လာခဲ့သည္။ အျဖဴေရာင္ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလးသည္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ႏွင့္ အေတာ္ေလး လွပသည္။ ျခံထဲမွာလည္း ပန္းပင္မ်ိဳးစံုစိုက္ထားသည္ကို ျမင္ရသည္။ အိမ္ေအာက္ထပ္က တံခါးေပါက္ေရွ႕မွာေတာ့ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္ ဦးေလးတစ္ေယာက္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ထက္ ထိုင္ကာ ေရေႏြးေသာက္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အကို႕အေဖျဖစ္ပံုရသည္။

            သူတို႕ျခံထဲ၀င္လာသည္ကို ေအးျမေသာ အျပံဳးျဖင့္ ဆီးႀကိဳေနခဲ့သည္။ အကို႕ အေဖကိုျမင္ေတာ့ ဘုန္းသစ္ေဖေဖ့ကို သတိရသည္။ ျပီးေတာ့ ရင္ထဲ ဆစ္ကနဲေအာင့္သြားသည္။ မင္းညိဳ စက္ဘီးေလးရပ္သြားေတာ့ ဘုန္းသစ္လည္း စက္ဘီးထက္ကဆင္းလိုက္သည္။ မင္းညိဳက ဘုန္းသစ္ကို ပခံဳးေလးဖက္ျပီး လက္တစ္ဖက္က အိတ္ကိုဆဲြကာ သူ႕အေဖနားေခၚသြားလိုက္သည္။

            ` အေဖ ဒါ သားေျပာေျပာေနတဲ့ ညီေလးေလ … ဘုန္းသစ္ ´

            ` ေတြ႕ရတာ၀မ္းသာပါတယ္သား … သား အေႀကာင္းေတာ့ ဒီေကာင္ေျပာျပလို႔ သိျပီးပါျပီ… ´

            ` ဟုတ္ကဲ့ပါဦး… ကၽြန္ေတာ္ အေႏွာင့္အယွက္ေပးမိမွာပဲ စိုးရိမ္တာပါ ´

            ` မျဖစ္ပါဘူးကြာ… သား ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ အိမ္မွာက ဒီေကာင္ရယ္ ဦးရယ္ ႏွစ္ေယာက္ပဲေနတာ … ေနာက္တစ္ေယာက္လာေတာ့ ပိုျပီး အိမ္နဲ႔တူသြားတာေပ့ါကြာ … ကဲ ဘာမွ အားမနာနဲ႔သား… လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာေန… ´

            `ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါဗ်ာ… ´

            ` ညီ လာ… အထုပ္သြားထားရင္း အကို႔အခန္းလိုက္ျပမယ္ ´

            `ဟုတ္ကဲ့ အကို… ဦး ခြင့္ျပဳပါဦးဗ် ´

            ` ေကာင္းပါျပီကြာ … ဦးကေတာ့ ဒီမွာပဲ ထိုင္ေနဦးမယ္ ´

            မင္းညိဳက ဘုန္းသစ္ လက္ကို ဆဲြကာ အိမ္ေပၚထပ္တက္လာခဲ့သည္။ ပစၥည္းသိပ္မရိွပဲ လိုအပ္သည့္အရာမ်ားသာ ေရြး၀ယ္ထည့္ထားပံုရသည္။ အကို႕ အိမ္ေလးကိုႀကည့္ရသည္မွာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ ရွင္းလင္းသပ္ရပ္ေနခဲ့သည္။ အေပၚထပ္ အကို႕အခန္းေလးထဲေရာက္ေတာ့ ဘုန္းသစ္ေပ်ာ္သြားသည္။

            ` ကဲ ဒါ အကို႕အခန္းပဲ… ဘယ္လိုလဲ ညီ ရွင္းေပးမွာလား ´

            ` အကိုက ေနာက္ျပီ… ဒီေလာက္သပ္ရပ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ဖြျပီး ျပန္ရွင္းေပးရမွာလား ေျပာ ´

            ` ေနာက္တာပါဗ်ာ … ကဲ အထုပ္ေတြခ်… အိမ္မွာ အေဖ ဒီေန႔ဟင္းခ်က္ထားတယ္တဲ့… သြားစားစို႔… အကို ဗိုက္ဆာျပီဗ် ´

            ` ဟင္ ခုမွ ငါးနာရီပဲရိွေသးတာကို… အေစာႀကီးစားေတာ့မလို႔လား ´

            ` အကို မနက္တည္းက ဘာမွ မစားရေသးဘူးဗ် … ´

            ` ဗ်ာ ဘာလို႔လဲ အကို … စာက်က္ေနလို႔လား ´

            ` ညီ လာမယ္ဆိုလို႔ေလ … ´

            ` ဗ်ာ ´

            မင္းညိဳက ႀကည္လင္ေသာ အျပံဳးျဖင့္ ဘုန္းသစ္မ်က္ႏွာေလးကို ႀကည့္ရင္းေျပာသည္။ ဘုန္းသစ္ရင္ထဲ ေဖာ္ျပရခက္ေသာ ခံစားခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ ခံစားလိုက္ရသည္။

            ` ဟုတ္တယ္… အကို ေပ်ာ္လို႔… အကို ထမင္းသြားျပင္ဦးမယ္ … ျပီးရင္ အကိုလာေခၚမယ္ … ညီ ခန နားဦး … အကို႔အခန္းကို ညီ ႀကိဳက္သလိုသံုးလို႔ရတယ္… ကြန္ပ်ဴတာသံုးခ်င္လည္းသံုး … အကို ဖြင့္ထားတယ္ ´

            ` ဟုတ္ အကို ´

            မင္းညိဳက ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းသြားသည္။ ပိတ္သြားေသာ အခန္းတံခါးေလးကို ႀကည့္ျပီး ဘုန္းသစ္ ကုတင္ေပၚထိုင္လိုက္သည္။ အကို႕အခန္းထဲက အကို႕ အေငြ႕အသက္မ်ားသည္ ဘုန္းသစ္စိတ္ကို ေႏြးေထြးေစသည္။ ဘုန္းသစ္ သူ႕ေရွ႕က စာအုပ္စင္ေလးကို ျမင္ေတာ့ ေျခလွမ္းေတြက အလိုလိုလွမ္းမိသြားသည္။ အကို႔ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြေရာ ျပီးေတာ့ အျပင္စာအုပ္ေတြေရာ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ စာအုပ္စင္အေပၚဆံုးမွာ တစ္အုပ္တည္း တင္ထားေသာ စာအုပ္ေလးကို ဘုန္းသစ္ ေကာက္ယူလိုက္သည္။

            စာေရးဆရာမ ဂ်ဴး၏ `အမွတ္တရ´ ဆိုေသာ စာအုပ္ေလး။ ဘုန္းသစ္ အျပင္စာ သိပ္မဖတ္ဖူးပါ။ ဘုန္းသစ္ စာအုပ္ေလးကို ယူျပီး စာႀကည့္စားပဲြမွာ ထိုင္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ စာအုပ္ေလးကို စဖတ္လိုက္သည္။ အခ်ိန္ေတြ တေျဖးေျဖးကုန္သြားခဲ့သည္။

သူ စာအုပ္ထဲ ဘယ္ေလာက္ ေမ်ာသြားသည္မသိ။ တစံုတေယာက္က သူ႕ကို ႀကည့္ေနသလို ခံစားရေတာ့မွ ေဘးဘီကို ျပန္ႀကည့္လိုက္သည္။ အကိုသည္ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေရာက္ေနသည္မသိ။ ကုတင္ထက္မွာထိုင္ကာ သူ႕ကိုႀကည့္ေနခဲ့သည္။

` ေအာ္ အကို … အကိုလာတာ ကၽြန္ေတာ္မသိလိုက္ဘူး ´

` ညီက စာအုပ္ထဲမွာ ေမ်ာေနတာကိုး… အကိုလည္း မေႏွာင့္ယွက္ခ်င္တာနဲ႔ ညီ့ကို ထိုင္ႀကည့္ေနတာ ´

` စာအုပ္ေလးက ေကာင္းလို႔ပါ… ပထမဆံုး စာမ်က္ႏွာနဲ႔တင္ ကၽြန္ေတာ္ လက္က မခ်ႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားတယ္ ´

` အကိုလည္း အရမ္းႀကိဳက္တဲ့ စာအုပ္ေလးေလ … အျမဲလိုဖတ္ျဖစ္လို႔ ဘာနဲ႔မွ မေရာပဲ သပ္သပ္ထားထားတာ ´

`အကို႔မွာေရာ အဲ့လို အမွတ္တရေတြရိွေနျပီလား ´

` အင္း ဆိုပါေတာ့ … အျမဲ သတိရေနမယ့္ အမွတ္တရေလးေတြ… အကို႕မွာ ရိွတယ္ ´

ဘုန္းသစ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ လန္႕သြားခဲ့သည္။ အကိုသာ ခ်စ္သူရိွခဲ့လွ်င္ အခုလို အခ်ိန္ေပးႏိုင္ပါဦးမလားဆိုေသာ အေတြး။ ဘုန္းသစ္သည္ ျဖစ္တည္လာေသာ စိုးရိမ္စိတ္ကို ေဖ်ာက္ကာ အကို႕ကို ျပန္ရယ္ျပလိုက္ရသည္။ သူသည္ မင္းညိဳအေပၚမွာ လံုး၀မွီတြယ္ေနမိျပီမွန္းလည္း သတိထားမိလိုက္သည္။

` ေဟာဗ်ာ အခုတင္ရယ္ျပျပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္တည္သြားတယ္… ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ညီရ … ´

` မျဖစ္ပါဘူး အကိုရ … ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗိုက္ဆာလာလို႔ပါ ´

` လာ သြားစားစို႔… ျပီးရင္ အေအးဆိုင္သြားႀကမယ္ … ဒီညေတာ့ စာမက်က္နဲ႔ဦးကြာ… အကိုတို႔ ေလွ်ာက္သြားရေအာင္ ´

` အင္း သြားမယ္… ေပ်ာ္စရာႀကီးေနမယ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညဘက္မသြားဖူးဘူးေနာ္ အကို ´

အကို႔အေဖရယ္ အကိုရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သံုးေယာက္ဆံုစားေသာ ထမင္း၀ိုင္းေလသည္ အေတာ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။ အေဖတစ္ေယာက္၏ ဆံုးမစကားသံေလးေတြလည္း ႀကားရသည္။ အေဖတစ္ေယာက္အေပၚ သိတတ္ရိုေသေသာ သားတစ္ေယာက္၏ခံစားခ်က္ကိုလည္း ခံစားရသည္။ မင္းညိဳ အေဖကိုယ္တုိင္က ဘုန္းသစ္အေပၚ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးဆက္ဆံေပးေတာ့ ဘုန္းသစ္ ႀကည္ႏူးရသည္။ ဖခင္တစ္ေယာက္ေမတၱာကို ရသလို ခံစားရသည္။

` သား အေႀကာင္းေတြကို ဦးအားလံုးသိျပီးပါျပီ… ဦးတို႕က ဘာမွ အယူေတြသည္းတာမ်ိဳးမရိွပါဘူး… သား ေအးေအးေဆးေဆးေနလို႔ရတယ္ … အားမနာနဲ႔ ´

အကို႕ အေဖက ဘုန္းသစ္ကို အားမနာဖို႔အေႀကာင္း ခဏခဏေျပာလြန္းသျဖင့္ ဘုန္းသစ္ပင္ ျပန္အားနာလာရသည္။ သူအေနရႀကပ္မည္စုိးသျဖင့္ ေျပာေပးေနမွန္းလည္းသိ၍ ေပ်ာ္ရသည္။ ထမင္း၀ိုင္းေလးက စည္စည္ကားကားေလးျဖင့္ပင္ ျပီးဆံုးသြားသည္။ နာရီႀကည့္ေတာ့ ခုႏွစ္နာရီထိုးကာနီးေတာ့မည္။ မင္းညိုအေဖက ထမင္းစားျပီး ဘုရားခန္းထဲ၀င္သြားခဲ့သည္။ မင္းညိဳႏွင့္ ဘုန္းသစ္ ပန္းကန္ေတြ ေဆးရင္း စေနာက္ရယ္ေမာေနႀကေသးသည္။ အေပၚထပ္က ေႀကးစည္သံႀကားမွ ႏွစ္ေယာက္လံုး ဇက္ပုသြားႀကသည္။

အားလံုးလက္စသတ္ျပီးေတာ့ မင္းညိဳက ပိုက္ဆံအိတ္ႏွင့္ ဖုန္းေလးေဘာင္းဘီအိတ္ထဲထည့္ကာ စက္ဘီးေသာ့ဖြင့္လိုက္သည္။

` သြားစုိ႔ ညီ ´

` ဟုတ္ အကို ´

မိုးသားရိပ္တက္ေနေသာ ေကာင္းကင္နက္နက္ေအာက္ လမ္းမီးအစီအရီျဖင့္ ကဗ်ာဆန္ဆန္လွပေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးလည္း အသံတို႔ျဖင့္ စည္ေ၀ေနသည္။ ဟိုအိမ္ သည္အိမ္ဆီ လွမ္းႀကည့္လိုက္လွ်င္ မိသားစုဆံုလ်က္ တီဗီႀကည့္ စကားမ်ားေနႀကသည္ကိုသာ ျမင္ရသည္။   

` ညီ … ေပ်ာ္ရဲ႕လား … အဆင္မေျပတာရိွလား´

`ေျပပါတယ္အကိုရ… အကိုရိွေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္ဗ်ာ ´

` ေရွ႕မွာ လမ္းနည္းနည္းဆိုးမယ္ ညီရ… အကို႕ ခါးကို ကိုင္ထား ´

လမ္းထက္မွာ ခ်ိဳင့္ေတြျဖစ္ေနသျဖင့္ စက္ဘီးစီးရသည္မွာ မသက္သာ။ ဘုန္းသစ္ မင္းညိဳ ခါးကို ဖက္လိုက္သည္။ ပူေႏြးေသာ အကို႔ကိုယ္လံုးမွ အေႏြးဓါတ္တခ်ိဳ႕ ဘုန္းသစ္ဆီ ကူးလာသလိုခံစားရသည္။

ခ်စ္ရသူ၏ဖက္တြယ္ထားမႈကို မင္းညိဳ ႀကည္ႏူးစြာ ျပံဳးမိသည္။ မင္းညိဳစိတ္ထဲ ဆန္းျပားေသာ အေတြးမ်ားမရိွပါ။ ျဖဴစင္ေသာ ခ်စ္ျခင္း၏ အေရာင္သာ သူ႔စိတ္ထဲဖံုးလႊမ္းေနခဲ့သည္။ ဘုန္းသစ္ကို ျမတ္ႏိုးစြာ သူခ်စ္သည္။ သူ႕ခ်စ္ျခင္းသည္ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵမ်ား၏ ျပင္ပတြင္သာ သီးျခားရပ္တည္ေနခဲ့သည္။

သစ္ရိပ္ဟု အမည္ရေသာ အေအးဆိုင္ေလးေရွ႕ စက္ဘီးေလးရပ္သြားသည္။ ေသာက္သံုးေနသူမ်ားျပားေပမယ့္ စကားေျပာသံေတြနဲ႔ ဆူညံမေနပါ။ ဆိုင္ေလးသည္ နာမည္ႏွင့္လိုက္ဖက္စြာ သစ္ပင္မ်ားကို အားကိုးျပီး ျပင္ဆင္ထားသည္။ ႀကီးမားေသာ သစ္ပင္ဆယ္ပင္ေအာက္တြင္ ထိုင္ခံုေလးမ်ား အစီအရီခ်ထားသည္။ ခ်စ္သူမ်ား ခ်ိန္းေတြးရာေနရာေကာင္းေလးမွန္း ျမင္သည္ႏွင့္သိသာသည္။ ထိုင္ေနေလသမွ်သည္ သမီးရည္းစားမ်ားသာ ျဖစ္ႀကပံဳေပၚသည္။ အကိုေရာ ဒီဆိုင္မွာ ခ်ိန္းေတြ႕ဖူးေလသလား ေတြးမိေတာ့ ဘုန္းသစ္စိတ္ေတြ တမ်ိဳးျဖစ္လာျပန္သည္။ သူကိုယ္သူ ရူးေနျပီထင္သည္။ ထိုခံစားခ်က္ကို သူနားမလည္။ အမ်ိဳးအမည္တပ္မရေလေလ ဘုန္းသစ္စိတ္ေမာရေလေလျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူ႔အတြက္ အခ်စ္ဆိုေသာ အရာသည္ စည္းျခားထားေသာ အရာတစ္ခုသာျဖစ္သည္။

` ညီ ဘာေသာက္မွာလဲ ´

ႏွစ္ေယာက္သား ထိုင္ခံုမွာထိုင္ျပီးေတာ့ မင္းညိဳက ေမးလိုက္သည္။ ေဘးနားမွာ စားပဲြထိုးေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လာရပ္ေနသည္။

` ကၽြန္ေတာ္ သံပုရာရည္ပဲေသာက္ေတာ့မယ္… အခ်ိဳမထည့္ဘူး ´

စားပဲြထိုးေလးက ေခါင္းညိတ္သည္။

` ဒါဆို အဲဒါတစ္ခြက္ သီးစံုတစ္ခြက္ေပးပါဗ် ´

စားပဲြထိုးေလးအနားမွ ထြက္သြားေတာ့ မင္းညိဳက တစ္ရွဴးဗူးထဲက တစ္ရွဴးကို ထုတ္ကာ ဘုန္းသစ္ေရွ႕စားပဲြေပၚကို သန္႔စင္ေပးသည္။

` ညီ ဒီည အေခြႀကည့္ႀကမလား ´

` ဟုတ္ကဲ့ႀကည့္ခ်င္တယ္ အကို… ကၽြန္ေတာ္ မႀကည့္ရဲလို႔ မႀကည့္ရေသးတဲ့ကားရိွတယ္ ´

` ဘာကားလဲ ညီရ ´

` Anabella ေလ ´

` အကိုလည္း မႀကည့္ရေသးဘူး… ႀကည့္မယ္ေလ … ေသာက္ျပီးရင္ အေခြသြား၀ယ္မယ္… ျပီးရင္ ႀကည့္ရင္းစားဖို႔ မုန္႔၀င္၀ယ္မယ္ ´

` ဟုတ္ကဲ့အကို… ကၽြန္ေတာ္ ႀကည့္ခ်င္တာႀကည့္ရေတာ့မယ္ဗ် … အိမ္က ဖိုးေလးတို႔က အဲ့လိုကားမ်ိဳးေတြဆို မႀကည့္ဘူးေလ… အေဖာ္စပ္မရေတာ့ မႀကည့္ရဘူး … ´

ေပ်ာ္ေနေသာ ဘုန္းသစ္ကို ႀကည့္ျပီး မင္းညိဳရင္ထဲ ေအးခ်မ္းရသည္။ ခ်စ္ရသူျပံဳးေပ်ာ္ေနလွ်င္ မင္းညိဳလည္း အလိုလိုေပ်ာ္သည္။

သူတို႔ အေအးဆိုင္မွာ ထိုင္ျပီး ေပါက္ကရ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ေလွ်ာက္ေျပာႀကသည္။ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းေစာင့္အစ အိမ္လာသြားေသာ အန္တီႀကီးႏွစ္ေယာက္အဆံုး အေႀကာင္းအရာစံုသည္။ သူတို႕ ဆိုင္ကထြက္လာေတာ့ အေခြဆိုင္၀င္သည္။ ေနာက္ေန႔သည္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္သျဖင့္ အေခြဆိုင္က ေရာင္းေကာင္းေနပံုရသည္။ လူေတြအမ်ားႀကီးႀကားထဲတိုးကာ ၀ယ္ဖို႔အေခြေရြးရသည္။ မင္းညိဳသည္ သူႀကည့္ခ်င္ေသာ အေခြထက္ ဘုနး္သစ္ႀကည့္ခ်င္ေသာ အေခြမ်ားသာ၀ယ္သည္။ မင္းညိဳ၏မ်က္ႏွာသည္ အလိုလိုက္ေသာအကိုတစ္ေယာက္လို ျပံဳး၍သာေနေနသည္။

အေခြျပီးေတာ့ ၂၄နာရီဖြင့္ေသာ စတိုးဆိုင္ေလးထဲ၀င္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ မုန္႔ထုပ္ေတြ၀ယ္သည္။ ဆိုင္ထဲမွာလည္း ေလွ်ာက္ေနာက္ေနႀကသျဖင့္ ၀န္ထမ္းေကာင္ေလးကေတာင္ ဘုရိွဴးသည့္အဆင့္ေရာက္သြားသည္။ သူတို႔ မုန္႔ဆိုင္ကထြက္ေတာ့ မိုးဖဲြေလးရြာခ်လာခဲ့သည္။

` ညီ အျမန္ေျပးစို႔… မိုးက ရြာေတာ့မယ္ ´

` ျမန္ျမန္ေမာင္း အကို အဲ ျမန္ျမန္ နင္းေပေတာ့ ´

` ဟားဟား ´

ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ေမာရင္း စက္ဘီးနင္းျပန္လာခဲ့ႀကသည္။ မိုးကတေျဖးေျဖးသည္းလာသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သားရဲႊျပန္သည္။ မိုးရြာထဲသြားေနမိေတာ့ သူတို႔စေတြ႕သည့္ အခ်ိန္ေလးကို ျပန္သတိရသြားခဲ့ႀကသည္။ ဘုန္းသစ္က မင္းညိဳ ခါးကို ဖက္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။

` မိုးေႀကာင့္သာမဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆံုခဲ့မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္ အကို  ကၽြန္ေတာ္ေလ မိုးကို အရမ္းေက်းဇဴးတင္တယ္ သိလား … သူ႔ေႀကာင့္သာ အကို႔လိုလူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲေရာက္လာခဲ့တာ ´

`ဟုတ္တယ္ေနာ္ … မိုးေႀကာင့္မဟုတ္ရင္ အကိုလည္း ညီံအနားေရာက္ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး … ´

အကို အေ၀းကေနပဲ ခ်စ္ေနမိရေတာ့မွာ… ေနာက္ဆက္တဲြစကားမ်ားကေတာ့ မင္းညိဳႏႈတ္ဖ်ားမွထြက္မလာခဲ့ပါ။

တိတ္ဆိတ္ေသာ လမ္းေလးထက္ မိုးစက္က်သံ မိုးရြာသံမ်ားမွအပ တိတ္ဆိတ္ကုန္ျပီျဖစ္သည္။ အိမ္မ်ားလည္း အရိႈရိႈ တံခါးေလးမ်ားပိတ္ကာ ေကြးေနႀကျပီထင္သည္။ သူတို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည ကိုးနာရီေက်ာ္ေနျပီ။ မင္းညိဳအေဖက အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ သတင္းထိုင္ႀကည့္ေနသည္။ သူတို႔၀င္လာတာျမင္ေတာ့ လွမ္းႀကည့္သည္။

` မိုးရြာေနလို႔ စိုးရိမ္ေနတာ …  သြား သြား အ၀တ္ျမန္ျမန္သြားလဲႀက… မင္းတို႔ ျပန္လာျပီဆိုေတာ့ ဦးလည္း အိပ္ေတာ့မယ္… မိုးေလးရြာတုန္း ႏွပ္ျပီကြာ ´

ေျပာျပီး ထိုင္ေနရာကထကာ တံခါးေတြထြက္ပိတ္သည္။ မင္းညိဳႏွင့္ ဘုန္းသစ္ကေတာ့ မင္းညိဳအခန္းေလးဆီ ေျပးတက္လာခဲ့ႀကသည္။ မင္းညိဳအခန္းထဲေရာက္ေတာ့ သဘက္ေျပးယူကာ ေရစိုေနေသာ ဘုန္းသစ္ေခါင္းကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။

` ျမန္ျမန္သုတ္မွ ညီ ေနမေကာင္းျဖစ္ဦးမယ္ ´

မင္းညိဳ ေရသုတ္ေပးေနသည္ကို ခံယူရင္း ဘုန္းသစ္ေပ်ာ္ေနခဲ့သည္။ သူ႔အေပၚစိုးရိမ္ႀကီးစြာ ဂရုစိုက္ေပးတတ္ေသာ မင္းညိဳေႀကာင့္ ဘုန္းသစ္ဘယ္ေတာ့မဆို လံုျခံဳသည္ဟု ခံစားရသည္။

            ` ညီ အက်ီျမန္ျမန္လဲ၀တ္ေတာ့… အကို ေရေႏြးသြားယူဦးမယ္ ညီခ်မ္းေနမွာစိုးလို႔ ´

            ` အကို … အကို အ၀တ္အရင္လဲပါဦးဗ်ာ … ျပီးမွလုပ္ပါ ´

            ဘုန္းသစ္ေျပာမွ မင္းညိဳ သတိထားမိသည္။ သူကိုယ္တိုင္ ေရလည္းမသုတ္ရေသး။ အ၀တ္လည္းမလဲရေသး။ သူ႕ကိုယ္သူထက္ ဘုန္းသစ္ကို ပိုျပီး စိုးရိမ္ေနခဲ့သည္မဟုတ္ပါလား။ ဘုန္းသစ္က ျပန္ျပီး မင္းညိဳေခါင္းကို ေရသုတ္ေပးလိုက္သည္။ မင္းညိဳသည္ ေခါင္းေလးငံု႕ေပးရင္း ဘုန္းသစ္ေခါင္းသုတ္ေပးတာကို ႀကည္ႏူးစြာခံေနလိုက္သည္။ သူ႔မ်က္စိေရွ႕မွာရိွေနေသာ ဘုန္းသစ္၏ ရင္ခြင္ကို သူနီးကပ္စြာ ျမင္ေနရသည္။ ေရစိုအ၀တ္ေအာက္မွ ျဖဴစင္ေသာ အသားသည္ အနည္းငယ္ တုန္ယင္ေနသလိုထင္ရသည္။ မင္းညိဳ သတိလြတ္စြာ ဘုန္းသစ္ရင္ခြင္ထဲ တိုး၀င္ကာ ဘုန္းသစ္ကိုယ္ေလးကို ဖက္လိုက္မိသည္။

            ဘုန္းသစ္သည္ ရုတ္တရက္ဖက္တြယ္လာေသာ အကို႕ကို အံ့အားသင့္စြာ ေႀကာင္သြားခဲ့သည္။ သူ႕ရင္ေတြ အခုန္ျမန္လာခဲ့သည္ထင္သည္။ ျပီးေတာ့ အကို႕ကို ျပန္ဖက္တြယ္မိသည္။ စကၠန္႔အခ်ိဳ႕သာ ႀကာခဲ့သည့္ ထိုအခိုက္အတန္႕ေလးအတြင္း ႏွစ္ဦးလံုးရင္ခုန္သံေတြ ျမန္လာခဲ့သည္။ ေအးစက္ေသာ ကိုယ္လံုးႏွစ္ခု ေႏြးေထြးသြားခဲ့သည္။ မင္းညိဳသည္ သတိျပန္ထိန္းကာ ဘုန္းသစ္ရင္ခြင္ထဲမွ ထြက္ကာ အနည္းငယ္ မ်က္ႏွာပူသြားခဲ့သည္။ ဘုန္းသစ္ ဘယ္လိုထင္သြားမလဲေတြးမိကာ အသက္ရွဴပင္မ၀ခ်င္။

            ` ေက်းဇူးပါပဲအကို ကၽြန္ေတာ္ ေႏြးသြားပါျပီ ´

            ဘုန္းသစ္၏စကားေႀကာင့္ မင္းညိဳ ျပံဳးျပမိသည္။ မင္းညိဳစိတ္ကို မထိန္းထားႏိုင္မိလွ်င္ သူအခုခ်က္ခ်င္း ဖြင့္ေျပာထြက္မိလိမ့္မည္။ ဘုန္းသစ္အထင္အျမင္လဲြကာ သူ႕ဘ၀ထဲမွ ထြက္သြားမည္ကိုသာ စိုးရိမ္လွသည္။ ဘုန္းသစ္မရိွေတာ့သည္ထက္စာလွ်င္ အခုအတိုင္းေလး ေနေနသည္ကသာ ပိုေကာင္းလိမ့္မည္။

            ` ညီ အ၀တ္လဲဦး ေနမေကာင္းျဖစ္မယ္… ´

            ` အကိုလည္း လဲေလဗ်ာ … အကို႕ ကိုယ္ တုန္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ခံစားလို႔ရတယ္ ´

            ` အင္းပါ ညီရာ ´

            ႏွစ္ေယာက္သား အ၀တ္ကိုယ္စီလဲလိုက္သည္။ မင္းညိဳ ဘုန္းသစ္ကို မႀကည့္မိေအာင္ေနသလို ဘုနး္သစ္ကလည္း မင္းညိဳကို လွည့္မႀကည့္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသည္။ မင္းညိဳ၏ အထိေတြ႔သည္ ဘုန္းသစ္၏ ခံစားခ်က္ကို အမည္တပ္ေပးလိုက္သည္။ ထိုအမည္ကို ေရရြတ္မိေတာ့ ဘုန္းသစ္တုန္လႈပ္သြားခဲ့သည္။ မျဖစ္သင့္ဘူး ငါမွားေနတာပါဟု အခါခါေတြးရင္း ေခါင္းယမ္းမိသည္။

` ညီ အကိုေရေႏြးသြားယူလိုက္ဦးမယ္ ´

` ဟုတ္အကို ´

            မင္းညိဳက အ၀တ္ေရစိုေတြကို တစ္ပါတည္းသယ္သြားသည္။ ေရေႏြးယူျပီး ျပန္တက္လာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး ပံုမွန္အတိုင္းျပန္ျဖစ္ေနႀကျပီ။ ခုနက အျဖစ္ကို ေမ့ေလ်ာ့လိုက္ျပီး အေခြႀကည့္ဖို႔သာ ေခါင္းထဲ၀င္လာႀကသည္။ မင္းညိဳက ကြန္ပ်ဴတာကို ကုတင္နားယူကာ အေခြထည့္လိုက္သည္။ ဘုန္းသစ္က ကုတင္ေပၚထိုင္ကာ ေရေႏြးေသာက္ေနသည္။ မင္းညိဳက အေခြထည့္ျပီးေတာ့ မုန္႔ထုပ္ေတြယူကာ ဘုန္းသစ္အနား၀င္ထိုင္သည္။ အေခြႀကည့္ရင္းေတာက္ေလွ်ာက္ ဘုန္းသစ္သည္ မင္းညိဳ အနားကပ္ကာ မင္းညိဳလက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ ဘုန္းသစ္ေႀကာက္ျပီဆိုလွ်င္ မင္းညိဳလက္ကို ဆဲြဆဲြလႈပ္ကာေခါင္းက ေအာက္ငံု႕သြားသည္။ မင္းညိဳသည္ ဘုန္းသစ္အမူအရာကုိ ရယ္ေတာ့ ဘုန္းသစ္ကပါ လိုက္ရယ္သည္။

            ` ကၽြန္ေတာ္ ေႀကာက္တယ္အကိုရ ´

            ` ညီရာ… ႀကည့္လည္းႀကည့္ခ်င္ေသးတယ္… ေႀကာက္လည္းေႀကာက္ေသးတယ္… ရယ္ရတယ္ ဟားဟား ´

            ` ရယ္ပါဗ်ာ ရယ္ပါ… မသိဘူး ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အကိုရိွလို႔သာ ႀကည့္ရဲတာ… အကိုရယ္လည္း ဆက္ႀကည့္မွာပဲ ´

            မင္းညိဳသည္ စိတ္ထဲ မခ်င့္မရဲျဖင့္ ေရသုတ္ထားသျဖင့္ ဖြာႀကဲေနေသာ ဘုန္းသစ္ဆံပင္ေလးမ်ားကို ဖြလိုက္သည္။    ထိုအခိုက္ အိမ္ျပင္ဘက္ဆီမွ မိုးႀကိဳးပစ္သံက က်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္လာခဲ့သည္။ မင္းညိဳသည္ ထိုင္ေနရာက ေခါင္းအံုးေအာက္ထဲ ေခါင္းကို ဖြက္လိုက္သည္။ ဘုန္းသစ္ရုတ္တရက္ေတာ့ ေႀကာင္သြားသည္။ ျပီးမွ ထရယ္မိသည္။ အကိုသည္ မိုးၿခိမ္းသံကိုေႀကာက္တတ္သည္ဆိုတာကို သိလိုက္ရသည္။ မင္းညိဳသည္ ထိုေခါင္းအံုးေအာက္ ေခါင္းကို ဖြက္ထားရာက ျပန္မထြက္လာေတာ့။ အခ်ိန္အေတာ္ႀကာေတာ့ ဘုန္းသစ္ မင္းညိဳ ေခါင္းအံုးကို ဖယ္လိုက္သည္။

            မင္းညိဳ၏တကိုယ္လံုး တုန္ယင္ေနခဲ့သည္။ ဘုန္းသစ္ စိတ္ပူသြားသည္။

            ` အကို … အကို ´

            မင္းညိဳက ခြန္းတံု႕မျပန္ပါ။ ဘုန္းသစ္ မင္းညိဳကို ေက်ာဘက္မွေန၍ ဖက္လိုက္သည္။ အကို႕ကိုယ္ေလးသည္ ဘုန္းသစ္ရင္ခြင္ထဲမွာ တုန္ယင္ေနသည္။ ခဏေနေတာ့ အကို ေခါင္းေမာ့လာသည္။ အကို႔ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္စေတြေတြ႕သည္။ ဘုန္းသစ္ အကို႕ကို တင္းတင္းဖက္လိုက္သည္။

            ` အကို ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္ ´

            မင္းညိဳ ေခါင္းယမ္းသည္။ ခဏေနေတာ့ အကို ျပန္တည္ျငိမ္သြားသည္။ ဇာတ္လမ္းလည္း ဘာေတြျဖစ္သြားမွန္းမသိလိုက္။ မင္းညိဳယခုလိုျဖစ္သည္ကို ျမင္ရသည္မွာ ပထမဆံုးမို႔ ဘုန္းသစ္စိုးရိမ္ေနခဲ့သည္။

            ` အကို လွဲေနလိုက္ေတာ့… ဘာျဖစ္တာလဲမသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အကို႔နားမွာ ရိွေနတယ္ဗ်ာ… အကို ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ´

            စာႀကည့္စားပဲြထက္မွ ကြန္ပ်ဴတာေလးသည္ မီးေလးမိွတ္သြားသည္။

            ထိုညက ဘုန္းသစ္၏ ရင္ခြင္ထဲမွာ မင္းညိဳ ကေလးတစ္ေယာက္လို အိပ္ေမာက်သြားခဲ့သည္။ အိမ္ျပင္ဘက္ဆီမွာေတာ့ မိုးသံ ခပ္ပါးပါးသာ ႀကားရေတာ့သည္။ ညည့္သည္လည္း တျဖည္းျဖည္းနက္လာခဲ့သည္။ ဘုန္းသစ္လည္း မင္းညိဳကို ခပ္တင္းတင္းဖက္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။

အိမ္ျပင္မွာ လကမသာ ေမွာင္မိုက္ေနေပမယ့္ သူတို႔ရင္ထဲမွာေတာ့ ျဖဴစင္ေသာ အလင္းေရာင္တခ်ိဳ႕ျဖင့္ လင္းလက္ေႏြးေထြးေနခဲ့ေလသည္။

 

 

May 1st

မင္းျမတ္….. စည္သူ အပိုုင္း ( ၃ )

By မင္းျမတ္စည္သူ

မင္းျမတ္….. စည္သူ ( အပိုုင္း (၃))

 

ေတာင္ထိပ္က သစ္ပင္ထက္

ေတာင္ေျခက ေခ်ာင္းငယ္ေလး တစ္ခုု ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္

မ်က္နွာမသစ္ေတာင္မွ……

(မင္းေမာတဲ့အခါ …… )

ေျခေဆးလိုု႔ ရေအာင္ေပါ့ …….

 

( ေမာင္စိန္ဝင္း ( ပုုတီးကုုန္း) လြမ္းေလာက္ေအာင္ပဲ ခ်စ္ခဲ့တယ္ မွ )

===============================================

 

”ထမင္းစားသစြာ..... ဆိုု…….”

 

သက္ဆိုုင္ရာ တပ္ခြဲမွဳးရဲ႕ အမိန္႔ေပးသံအဆုုံးမွာ အားလုုံးျပိဳင္ညီ သီဆိုုလိုုက္ၾကတယ္…..

 

” ကြ်န္ုုပ္တိုု႔သည္ နိုုင္ငံေတာ္မွ ေကြ်းေသာ ထမင္းနွင့္ ဟင္းလ်ာမ်ားကိုု စားေသာက္ရသည့္ အတြက္ နိုုင္ငံေတာ္၏ သစြာကိုု ေစာင့္သိ ရိုုေသပါမည္….. ”

 

”တန္း..... ထိုုင္….”

 

လုုပ္ကိုုင္ေဆာင္ရြက္မွဳတိုုင္းမွာ အမိန့္သံ၊ တာဝန္၊ စည္းကမ္းဆိုုတာေတြနဲ႔ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ ေနရာတစ္ခုုမွာ ကြ်န္ေတာ့္လိုု အရာရာကိုု ေသြးေအးေအးနဲ႔ ေတြးေတာေနသူအတြက္ အသားတစ္က် ျဖစ္ဖိုု႔ဆိုုတာ ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားရတာ အမွန္ပါပဲ…

 

ေန႔လည္စာကေတာ့ အသားဟင္းတစ္ဖတ္၊ ပဲဟင္းတစ္ခြက္နဲ႔ ဆာေလာင္မွဳေတြကိုု အတန္အသင့္ေျဖေဖ်ာက္ေပးနိုုင္ပါရဲ႕…. တစ္ေနကုုန္ စာသင္ခန္းထဲမွာ သင္ရ၊ ၾကားရ၊ မွတ္သားရတာေတြကိုု နွစ္ခ်ိဳက္မိေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြၾကားမွာ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု စက္ရုုပ္တစ္ရုုပ္လိုုပဲလိုု႔ေတြးမိတယ္….

 

” အကိုု….. စားလိုု႔အဆင္ေျပလားဗ်…”

 

ထမင္းစားေနရင္းေတြးေတာမွဳေတြကိုု ေဘးက စည္သူရဲ႕ စကားသံက လွဳပ္နွိဳးလိုုက္တယ္…

 

” ေအး… အဆင္ေျပပါတယ္… ”

 

အေပါင္းအသင္းဆိုုတာ သိပ္မခင္မင္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ထြက္သမ်ွ စကားလုုံးတိုုင္းက ဘယ္ေတာ့မွ အဆင္ေျပလိမ့္မယ္ မထင္ဘူး… တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္ ဒီေကာင့္ကိုု အားက်မိတယ္… သင္တန္းတက္ခဲ့တဲ့ ၄ ရက္တာကာလအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သိတာ စကားေျပာျဖစ္တာဆိုုလိုု႔ ေဘးကုုတင္ခ်င္းကပ္ရက္ သူေတြေလာက္ပဲရွိေသးတယ္… ဒီေကာင္ကေတာ့ တပ္ခြဲတစ္ခုုလုုံး မသိသူမရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနျပီ….

 

” ကြ်န္ေတာ္ … ထမင္းသြားထည့္မလိုု႔ အကိုု႔အတြက္ ပိုုထည့္ခဲ့ရအုုန္းမလား…. ”

 

” ေတာ္ပါျပီကြာ…. ေက်းဇူးပဲ… ငါအေဆာင္ကိုု ျပန္နွင့္လိုုက္ေတာ့မယ္ ..….”

 

ကြ်န္ေတာ္လဲ ေျပာေနရင္းနဲ႔ပဲ စားလက္စကိုု လက္စျဖတ္ ညေန စာသင္ဖိုု႔မသြားခင္ အေဆာင္မွာ နားခ်င္ေသးတာနဲ႔ လြယ္အိတ္နဲ႔ ဦးထုုတ္ကိုုယုူျပီး အျမန္ပဲထြက္ခဲ့လိုုက္ေတာ့တယ္….. တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ေယာက္တည္းေနတာမ်ားခဲ့ေတာ့ လူအမ်ားနဲ႔ အခုုုုထိကိုု အသားမက်နိုုင္ေသးဘူး ျဖစ္ေနမိတယ္…..

 

” အကိုု…. ေကာ္ဖီေသာက္ပါအုုန္း… ကြ်န္ေတာ္ေရးေႏြးရလိုု႔ ပိုုေဖ်ာ္ခဲ့တယ္….. ”

 

ကုုတင္ေပၚမွာ ရတဲ့အခ်ိန္ေလး ေမွးေနတုုန္း လွဳပ္နွိဳးလိုုက္တဲ့ အသံေၾကာင့္ ဆတ္ခနဲ ရုုန္းလိုုက္မိတယ္…..

 

” ေအာ္…. ေက်းဇူးပါကြာ… ငါမေသာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး… ေနာက္ေန႔ေတြ ငါ့အတြက္ ပိုုလုုပ္မေနပါနဲ့… ငါအားနာတယ္….”

 

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ စကားသံ အဆုုံးမွာ မွတ္မွတ္ရရ အျမဲေတာက္ပေနတတ္တဲ့ မ်က္လုုံးေတြက အေရာင္တစ္မ်ိဳးေျပာင္းသြားတယ္….

 

” ဟုုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္ .. ဆင္ျခင္ပါ့မယ္…. ”

 

ေလးတြဲ႔တြဲ့ စကားသံရဲ႔အဆုုံးမွာ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုု ကိုုင္ရက္သား သူအေဆာင္ျပင္ကိုု တစ္ခါတည္း ထြက္သြားတယ္… ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ နဂိုုဗီဇကိုုက ေက်းဇူးတင္ရမွာ သိပ္ေၾကာက္တတ္တယ္… တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုုင္းေျပာတတ္တာ အက်င့္ကိုု ျဖစ္ေနျပီေလ…. ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါ ေျပာမိလိုုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းက ကြ်န္ေတာ္ ပထမဦးဆုုံး ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ေနာင္တရမိသလိုု ျဖစ္သြားတယ္… ကြ်န္ေတာ္မွားသြားျပီလား…..

 

………………………….

 

ေသာၾကာေန႔ ညေနပိုုင္း စာသင္ေဆာင္က ျပန္လာေတာ့ ဒီနွစ္ရက္အတြင္းမွာ ေအးစက္သြားတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔နွစ္ေယာက္ရဲ႔ ဆက္ဆံေရးကိုု ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္သတိထားမိလိုုက္တယ္… မေန႕က ေန႔လည္ထဲက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ဒီေကာင္ေရွာင္ေနတာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု မ်က္နွာခ်င္းမဆိုုင္တာေတြ ကိုု ေတြးေနမိတယ္… ကိုုယ္လုုပ္ခ်င္တာလုုပ္မယ္ … လုုပ္ျပီးရင္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရတတ္တဲ့ကြ်န္ေတာ္ ထူးထူး ျခားျခား ခံစားမွုုမ်ိဳးနဲ႔ စိတ္ထဲ တစ္ခုုခုု ျဖစ္ေနမိသလိုုပဲ… အဲ့အရာကိုု ေနာင္တဆိုုရင္လဲ ကြ်န္ေတာ္ ဝန္ခံပါတယ္… ဟုုတ္တယ္ ကြ်န္ေတာ့္ စကားတစ္ခြန္းအတြက္ ပထမဆုုံး ကြ်န္ေတာ္ ေနာင္တရတတ္ေနျပီ…..

 

” စည္သူ…. မေန႕က အကိုု စကားမွားသြားတယ္.. ေဆာရီးပါကြာ….”

 

 ေရခ်ိဳးေဆာင္ကေန ကြ်န္ေတာ္၀င္လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ထြက္သြားေတာ့မလိုု ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ ေျခလွမ္းေတြ တန့္သြားတယ္…. ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲ အမွတ္ထားမိေနတတ္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ကိုု ၾကည့္ျပီး….

 

” မလိုုပါဘူး အကိုုရာ… ကြ်န္ေတာ္ကေတာင္းပန္ရမွာပါ… အရာရာမွာ အလိုုက္မသိတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္အတြက္ေပါ့…”

 

” အကိုုက ဒီလိုုပါပဲကြာ… စိတ္ထဲမွာ မင္းကိုု အားနာလိုု႔ေျပာလိုုက္မိတာပါ… ကဲ … ေယာက်ာၤးခ်င္းပဲကြာ .. စိ္တ္ဆိုုးတာေတြဘာေတြထားမေနနဲ႔ေတာ့…  ဟုုတ္ျပီလား… အကိုု … ေရခ်ိဳးျပီးရင္ ေစ်းတန္းသြားမလိုု႔ မင္းလိုုက္ခဲ့ပါလား…. ”

 

အရာရာမွာ တစ္ေယာက္ထဲလုုပ္ေဆာင္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အက်င့္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာင္းလဲတတ္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း စကားေျပျပီးမွ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ သတိထားမိသြားတယ္….

 

” ဟုုတ္ကဲ့…. အကိုု.. အဆင္ေျပရင္လိုုက္ခဲ့ေပးပါ့မယ္….”

 

” ေအးကြာ…. ေက်းဇူးပဲ….”

 

ေက်းဇူးတင္ရမွာ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ေက်းဇူးဆိုုတဲ့ စကားေတြကိုု အျကိမ္ၾကိမ္ေျပာမိေနတယ္… ျမတ္နိုုးအတြက္ပဲ ေနရာေပးတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြးေတြကိုု အျခားတစ္ေယာက္အတြက္ ေပးမိမွန္းမသိ ေနရာေပးမိသြားတယ္… ဖုုန္းဆက္တိုုင္း ေနေကာင္းရဲ့လားလိုု႔ ေမးတတ္တဲ့ ျမတ္နိုုးရဲ႕ စကားသံေတြၾကားမွာ အလြမ္းေျဖတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အစားထိုုးမွဳ တစ္ခုု ဝင္ေနခဲ့မွန္း ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ သတိမထားမိခဲ့ဘူး…..

 

………………………………………………………………………

 

 ” ေမာင္စိန္၀င္း (ပုုတီးကုုန္း)

လြမ္းေလာက္ေအာင္ပဲခ်စ္ခဲ့တယ္ ”

 

ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ စာေရးဆရာရဲ႔ စာအုုပ္ကိုု ယုူုဖိုု႔ လက္လွမ္းကိုုင္လိုုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ရုုတ္တရက္ ကြ်န္ေတာ့္လက္ေပၚ အုုပ္မိုုးလာတဲ့ လက္တစ္ဖက္…. ကြ်န္ေတာ္ေမာ့ၾကည့္လိုုက္ေတာ့…..

 

“ ေအာ္…. အကိုုယူမလိုု႔လား… ေဆာရီးပါဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ္က ဆရာေမာင္စိန္ဝင္းကိုု အရမ္းၾကိဳက္တာေလ…..”

 

” ေအာ္…. ေအး.. အကိုုကဖတ္ဖူးျပီးသားပါ… မင္းဖတ္ခ်င္ရင္ေလ … ျပီးမွ အေဆာင္မွာ မင္းဆီကယူဖတ္တာေပါ့… အကိုု အျခားစာအုုပ္ ဌားလိုုက္မယ္… မင္းက စာဖတ္တာသေဘာက်တာလား…..”

 

အျခား သူေတြရဲ႔ ကိုုယ္ေရးကိုုယ္တာေတြ သိပ္ေမးေလ့မရွိတဲ့ ကြန္ေတာ္ သူ႔ကိုုေမးလိုုက္မိတယ္…..

 

” ကြ်န္ေတာ္က စာဖတ္တာကိုု ဝါသနာ တစ္ခုုလိုု ငယ္ငယ္တည္းက အက်င့္ျဖစ္ေနတာဗ်…. ဆရာဘုုန္းနိုုင္တိုု႔၊ ဂ်ဴးတိုု႔ ဆိုုရင္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ favourite ေတြေပါ့…..”

 

သူ႕စကားေျပာသံအဆုုံးမွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ့ စာေရးဆရာ အၾကိဳက္ခ်င္းတူတာေတြ သတိထားလိုုက္မိတယ္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ကြ်န္ေတာ္ သေဘာက်သြားမိတယ္…

 

” ေအးကြာ… အကိုုလည္း စာဖတ္ရတာကိုု သေဘာက်တယ္ကြ…. အျခား အပန္းေျဖတာေတြဘာေတြလဲ မလုုပ္တတ္ေတာ့ အားေနရင္ စာပဲဖတ္ျဖစ္တယ္ေလ…..”

 

”ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့အားရင္ ျခင္းခတ္၊ ေဘာကန္၊ စာဖတ္ အဲ့ (၃) မ်ိဳးပဲ လွည့္ပတ္ လုုပ္ေနမိတာပါပဲ အကိုုရာ…..”

 

ေျပာေျပာဆိုုဆုုိနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာဘုုန္းနိုုင္ရဲ႔ တစ္ျပည္သူမေရြွထားကိုု ေရြးလိုုက္ျပီး

 

” မင္းေကာ္ဖီေသာက္အုုန္းမလား…. ၆ ခြဲမွ ျပန္၀င္ရမွာဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ထိုုင္လိုု႔ရေသးတယ္… ငါတိုုက္ပါမယ္ကြ…. မင္းတိုုက္ေနတာေတြမ်ားျပီေလ….. ”

 

” အဲ့လိုု မေတြးပါနဲ႔ အကိုုရာ… ကြ်န္ေတာ္ အတုုံ႔အလွည့္ မေတြးပါဘူး.. ကြ်န္ေတာ္ လုုပ္ခ်င္စိတ္ရွိလိုု႔လုုပ္ေနတာေတြခ်ည္းပါပဲ… ကြ်န္ေတာ္……”

 

စကားသံရဲ႕ အဆုုံးမွာ တိမ္၀င္သြားတဲ့ သူ႔စကားသံနဲ႔ ေဆြးရိပ္သန္းသြားတဲ့ သူ႔မ်က္ဝန္းကိုု ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိလိုုက္တယ္… လူတစ္ေယာက္ အထူးသျဖင့္ ေယာက်ာၤးေလးတစ္ေယာက္ကိုု အဲ့ေလာက္ သတိထားၾကည့္မိ ေတြးမိတတ္တဲ့ ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္လန္႕သြားမိတယ္…..

 

” ေအးကြာ… ေဆာရီး… ကိုုင္းးးးး…. ဆိုုင္သြားရေအာင္..”

 

ေျပာလက္စ စကားကိုု ျဖတ္.. စာအုုပ္ကိုု ေကာင္တာမွာ သြားမွတ္ခိုုင္းျပီး ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ မုုန္႔ဆိုုင္တန္းဘက္ ထြက္လာမိလိုုက္တယ္…. မွတ္မွတ္ရရ ဆိုုင္နာမည္က ….

 

 ” မ်က္ဝန္း ” တဲ့……..

 

 

……………xxxxxxxxxxxxxx ……………..

 

 

 

 

 

Apr 30th

Guest Of Wind part(6)

By ေနအလကၤာ

ေအးစက္ေသာ အထိအေတြ႔ႏွင့္ ေအာက္သိုးသိုးအနံ႔တို့ေျကာင့္ မ်က္လံုးတို့ ဖြင့္ျကည့္လိုက္ခ်ိန္တြင္ 

လုဟန္အားဆီးျကိုေနသည္က ေတာင့္တင္းခိုင္မာသည့္ သံတိုင္မ်ား။ အလင္းေရာင္မဲ႔ေနေသာ နံရံေလးဖက္။ 

အနည္းငယ္လွဳပ္ရွားလိုက္သည့္အခါ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕။

''ခ်လြင္ ခ်လြင္႕႕႕႕''

''အမေလး သရဲ သရဲ ကယ္ျကပါ သရဲ''

အသံက အခန္းတြင္းပဲ႔တင္ထပ္သြားသည္။ လုဟန္ေျကာက္လြန္း၍အသက္ပင္ ရဲရဲမရွဴဝံ႔။ မိမိေရာက္ေနသည့္ 

ေနရာႏွင့္မိမိအေျခအေနကို မစဥ္းစားအား။ ယခုအခ်ိန္တြင္ လုဟန္ေတ်ာက္ အေမွာင္အတြင္းမွ သရဲတည္းဟူေသာ

နာနာဘာဝအေကာင္ကိုေျကာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေခြ်းပင္စို့လာ၏။ သူငယ္ငယ္တည္းက ျမင္႐ရမျမင္ရရ သရဲဆို 

ေသေလာက္ေအာင္ေျကာက္တတ္သည္။

႐ုတ္တရတ္႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕။

''က်ီြ႕႕႕႕႕''

''သရဲ!!!!!!သ႕႕႕႕''

လုဟန္အသံကတစ္ဝက္ႏွင့္ေလထဲေပ်ာက္သြားသည္။ တံခါးတစ္ခ်ပ္ပြင့္သြားသံႏွင့္အတူ သံတိုင္မ်ားနားေလ်ွာက္လာသည့္

လူေတ်ာက္။ အလင္းေရာင္ကိုေက်ာခိုင္းဝင္လာေသာေျကာင့္ မည္သူမွန္းသ္နိုင္ရန္ ခဲယဥ္းေသာ္ျငားးးးးးးး။

''ဆယ္ဟြန္းးးးးးးးး???????''

လုဟန္မရဲတရဲေခၚျကည့္လိုက္သည္။ ယခုမွပင္သတိရလာသည္။ မိမိ ဆယ္ဟြန္း၏ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္မွုေျကာင့္ 

ဤေနရာတြင္ရွိေနသည္ပဲ။ ေလ်ွာက္လာသည့္သူက ဝတ္ရံုရွည္ အနက္ေရာင္ႏွင့္။ မ်က္ႏွာမွာ႕႕႕႕႕႕႕႕႕။

႕႕႕႕႕႕႕႕ဗလာ။

''အမေလး သရဲ သရဲ ကယ္ျကပါ ကယ္ျကပါ ဆယ္ဟြန္းးးးးးး ဆယ္ဟြန္းးးးးးေရ။ !!!!!!!!!''

လုဟန္ အဘယ္ေျကာင့္မိမိပါးစပ္မွ ဆယ္ဟြန္းကို တ မိေနသည္ကို နားမလည္ပါ။ မိမိကို ေနာက္ေက်ာဓါးႏွင့္ထိုးကာ

သစၥာေဖာက္လာသည့္ ဆယ္ဟြန္းကို ။

''ဒီေလာက္ေအာ္နိုင္ေနျပီဆိုေတာ့ ဒဏ္ရာသက္သာေနျပီထင္တယ္။'' 

မ်က္နွာ ဗလာႏွင့္လူက စကားေျပာလိုက္တယ္။ ျပီးးး မ်က္ႏွာမွ အနက္ေရာင္မ်က္နွာဖံုးကို ဆြဲခြ်တ္လိုက္သည္။ 

နက္ေမွာင္ေသာ မ်က္ခံုးတန္းတန္းႏွင့္ စူးရွေသာ မ်က္လံုးတစ္စံု။ ႏွာတံျမင့္ျမင့္ ပိရိေသသပ္ေသာ ႏွဳတ္ခမ္းမ်ားႏွင့္

ေယာက္်ားပီသေသာ မ်က္ႏွာတစ္ခု ။ 

''ဆယ္ဟြန္းးး မင္းလားးး ေတာ္ေသးတာေပါ့ '' လုဟန္မ်က္နွာေလး ဝင္းသြားသည္။ 

''ဘယ္နွယ့္ ကို့ကို ဖမ္းလာတဲ႔သူကို ေတာ္ေသးတာေပါ့တုန္း ဘုရင္ေလး လုဟန္ရဲ႔။'' 

လုဟန္တံေတြးမ်ိဳခ်မိလိုက္သည္။ 

''႕႕႕႕႕႕မင္းး ငါ့ကို ဘုရင္ဆိုတာသိေနတာေပါ့ ႕႕႕႕႕႕အဲ႔ဒိေတာ့ မင္းကတကယ္ပဲ တစ္ဖက္နိုင္ငံကရန္သူေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ႔

ပုန္ကန္သူေပါ့။ ဟုတ္လားးးဆယ္ဟြန္းးး။ ေျဖစမ္းပါ။''

လုဟန္မ်က္ႏွာက ကေလးတစ္ဦးကို သျကားလံုးေပးေနေသာ ကေလးဖမ္းသူကို ေမးေနသကဲ႔သို့။ 

''အံ႔ျသေနတာလားးး အဟတ္႕႕႕႕႕ ဟုတ္ပါတယ္ ငါ့သိုင္းပညာက မင္းေျခဖ်ားေတာင္မမွီပါဖူး ဒါေပမဲ့စစ္ပြဲတိုက္တယ္ဆိုတာ

နန္းတြင္းထဲ သိုင္းအလွျပပြဲနဲ႔မတူဖူးေလ။ ဘုရင္ေလးလုဟန္ရဲ႔။''

''ဒါဆိုရြာငါးရြာကို ဝင္စီးတယ္ဆိုတာကလည္းးးးးးးး။''

''အမွန္ပဲ နည္းနည္းေတာ့လြဲတယ္ ဝင္စီးတာမဟုတ္ဖူး မင္းပစ္ပယ္ထားတဲ႔ ျပည္သူေတြကို ငါကေစာင့္ေရွာက္ထားရံုပဲ။

မင္းးးးးးအဲ႔တာေတြစံုစမ္းဖို့ ငါ့စခန္းကိုဝင္လာတာေပါ့ေလ။ ရယ္စရာပဲ ဘုရင္ကိုယ္တိုင္က သတို့သမီးအေယာင္ေဆာင္ျပီး

ဟတ္ဟတ္  မင္းသိပ္လွပါတယ္ ဘုရင္ေလးလုဟန္။ ဟားဟားဟား။'' 

ဆယ္ဟြန္းရယ္သံတြင္ သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္မွဳအျပည့္။ လုဟန္ေခါင္းထဲမူးမိုက္သြားရသည္။

*အကိုလို့ေခၚခဲ႔တာေရာ ျဖဴျဖဴစင္စင္ျပံဳးျပခဲ႔တာေရာ အတုအေယာင္ေတြပဲလား ဆယ္ဟြန္းရယ္*

''ဒဏ္ရာဘယ္လိုေနေသးလဲ'' 

ဆယ္ဟြန္းအေမးေျကာင့္ အေတြးထဲမွလက္ေတြ႕ျပန္ေရာက္လာသည္။ တစ္ခ်ိန္လံုးေမ့ေနသည္ပဲ။ ရင္အံုနားမွ တဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲလ်က္။

အသာအယာစမ္းျကည့္ေတာ့ အနည္းငယ္စိုစြတ္ေနသည္။ မျမင္နိုင္ေသာ္လည္း လတ္ဆတ္ေသာ ညွီစို့စို့ အနံ႔ေျကာင့္ ေသြးမွန္းသိသာသည္။

''နည္းနည္းေတာ့ သည္းခံလိုက္ဦး မနက္က်ရင္ ေဆးအသစ္လဲေပးမယ္။ ''

''မင္းးးးး ငါ့ကို သတ္ဖို့ေခၚလာတာမဟုတ္ဖူးလားဘာေဆးကုစရာလိုလို့လဲ ငါဒီလိုေနရာမွာ မေနနိုင္ဖူး အခု ငါ့ကို သတ္ပစ္လိုက္တာမွ 

ငါ့အတြက္သက္သာလိမ့္မယ္။'' 

လုဟန္စကားေျကာင့္ ဆယ္ဟြန္းမ်က္ႏွာတြင္ ေျကာက္မက္ဖြယ္အျကည့္စူးစူးတို့ ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ ဆယ္ဟြန္းသံတိုင္မ်ားကို 

ခပ္ျကမ္းျကမ္းေဆာင့္ကိုင္လိုက္သည္။

''မင္းအသက္ကငါ့လက္ထဲေရာက္ေနျပီ လုဟန္ !!!!!မင္းေသတာရွင္တာ ငါဆံုးျဖတ္မွာ !ေသမယ္ဆိုတဲ႔စကားငါ့ေရွ႔မွာ ထပ္ထြက္မလာေစနဲ႔''

အံျကိတ္ေျပာေသာ ေဒါသသံ။

*သူက ဘာလို့ေဒါသထြက္ရတာလဲ*

လုဟန္အေတြးမ်ားႏွင့္ လည္လ်က္။ ဆယ္ဟြန္းစိတ္ရင္းအမွန္ကို သိခ်င္မိသည္။ သို့ေသာ္ဆယ္ဟြန္းမ်က္ႏွာအားေသခ်ာျကည့္ေနစဥ္၌ပင္

လုဟန္တစ္ေယာက္ မ်က္ခြံတို့ေလးလံလာကာေအးစက္ေသာျကမ္းျပင္ေပၚ ေမ့လဲက်သြားျပန္ေလသည္။ 

''ေကာင္းေသာညပါ အကို''

မိမိအသံအားမျကားနိုင္ေတာ့ေသာ လုဟန္အားတိုင္တည္ေျပာလိုက္ျပီး ဆယ္ဟြန္းအခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းမွ ထြက္လာခဲ႔သည္။

အခန္းတံခါးကိုဖြင့္ျပီး အျပင္ဖက္တြင္ လရိပ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ဝါးေတာငယ္အား တိတ္ဆိတ္စြာ ျဖတ္ေလ်ွာက္ေနမိသည္။ 

တစ္ပတ္အျကာတြင္ တစ္ဖက္နိုင္ငံအားကမ္းလွမ္းထားသည့္အတိုင္း ဘုရင့္ဦးေခါင္းအားအပ္နွံလိုက္မည္။ ျပီးလ်ွင္ ဆယ္ဟြန္းအားတိုင္းျပည္ 

ဥေလ်ွာင္ဘုရင္အျဖစ္ နန္းတင္ေပးမည္ျဖစ္သည္။ ဆယ္ဟြန္းအေနျဖင့္ ဘုရင္ေနရာကို တစ္စိုးတစိမ်ွ မလိုလားပါ။ သို့ေသာ္ျငား႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕။

''သား တကယ္ေတာ့ နင္းအေဖက ဒီတိုင္းျပည္ရဲ႔ဘုရင္မင္းျမတ္ပဲ ။ နန္းတြင္ပံုကန္မွဳကို ဦးေဆာင္တဲ႔အမတ္ျကီးက

မင္းမိဘေတြကို သတ္ျပီး

သူတို့လိုလားတဲ႔ အခုဘုရင္ကို နန္းတင္ထားတာပဲ ။ သားး မင္းအခုဘုရင္ကို ျဖဳတ္ခ်ရမယ္။

ဒါမင္းမိဘေတြအတြက္ လက္စားေခ်ရာလည္းေရာက္တယ္။ မင္းပဲစဥ္းစားျကည့္ အခုဘုရင္က ျပည္သူေတြကို 

ဘယ္လိုပစ္ထားတယ္ဆိုတာ ။ မင္းဟာအမွန္တရားအတြက္တိုက္ပြဲဝင္ရမယ္ သား။''

ကင္ယြန္မင္ ၏စကားမ်ားက ဆယ္ဟြန္း အျကားအားရံုတြင္ ပဲ႔တင္ထပ္လ်က္။ မိမိဖခင္ကိုသတ္ျပီး ဘုရင့္သားေတာ္ျဖစ္ေသာမိမိကို ေတာထဲတြင္

ျကီးျပင္းေစခဲ႔ေသာ ဘုရင္ေလးအားဆယ္ဟြန္းမုန္းခဲ႔သည္။ နန္းတြင္းမွပစ္ထားေသာရြာငါးရြာ၏ အေျခအေနကိုျမင္ရေတာ့ ဆယ္ဟြန္းဘုရင္ေလးအား

နာျကည္းခဲ႔သည္။ 

''အကို က ဘာလို့မ်ား ဘုရင္ေလးျဖစ္ေနရတာလဲ။ အကိုလုဟန္ရယ္။ ''

လူ႕စိတ္ကထူးဆန္းသည္။ ပထမဆံုးဆံုေတြ႕သည့္အခ်ိန္ထဲက ပထမဆံုးအျကည့္တစ္ခ်က္ႏွင့္ ပထမဆံုးရင္ထဲဝင္လာခဲ႔သူက

လုဟန္။  မိန္းကေလးဟု ထင္၍ခ်စ္မိခဲ႔ျခင္း။ သို့ေသာ္ လုဟန္က ဘုရင္ေလးျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ မုန္းတီးလက္စားေခ်ခ်င္စိတ္နဲ႔အတူ 

ဆယ္ဟြန္းစိတ္ထဲတြင္ ေနရာယူထားသည့္ ယခုတိုင္ လက္မလႊတ္ခ်င္သည့္ စိတ္တစ္ခု။ အမည္ နာမ တပ္ရန္ေျကာက္ရြံ႔ေသာစိတ္တစ္္ခု။

ေဆာင္းေလေအးက ဆယ္ဟြန္း အပါးရွတိုက္သြားသည္။ 

''အကိုဘယ္ေလာက္မ်ားေအးေနမလဲ????? ဟာ  ငါဘာေတြေတြးေနတာလဲ သူကငါ့ကိုဒီဘဝေရာက္ေအာင္ပို့လိုက္တာပဲ။

လုဟန္ဘုရင္ေလး မင္းလည္း ငါခံစားခဲ႔ရသလို ခံစားျကည့္ေပါ့ကြာ။'' 

##################################

''သခင္ေလးနိုးျပီလား သခင္ေလး မိတ္ေဆြျကီးေရာက္ေနတယ္ဗ်ိဳ႕။''

ဆယ္ဟြန္းအခန္းထဲကထြက္လာသည္ႏွင့္ တပည့္မ်ား၏အသံကို အရင္ဆံုးျကားရ၏။ 

''မိတ္ေဆြျကီး??????ဘယ္သူလဲကြ ''

ဆယ္ဟြန္းေမးရင္းပင္ အိမ္ေရွ႕ကြက္လပ္ရွိ ခ်ယ္ရီပင္ျကီးနားရပ္ေနေသာသူ႕အားျမင္သြား၏။

''ဂ်ံဳအင္  မင္းလား ငါထင္ေတာ့ထင္သား မင္းေတာ့ လိုက္လာမွာပဲလို့''

''လိုက္လာရတာေပါ့ ငါတစ္ေန႕ညက ညီလာခံကျပန္ေရာက္ေတာ့ မင္းက ကြမ္ဆူးးး ကို

လူနာျကည့္ဖို့ေခၚသြားတယ္တဲ႔ အဲ႔ဒါနဲ႔႕႕႕႕႕႕။''

''ငါ့ႏွယ္ကြာ  မင္း  ဆူးးး ကို ငါက ကိုက္စားမွာမို့လို့လား''

''ကိုက္စားရဲ ကိုက္စားျကည့္ ငါကျမင္းေျခာက္ေကာင္နဲ႔ ဆြဲသတ္မွာ။''

''အမေလး ေျကာက္ပါတယ္ဗ်ာ အျဖစ္သည္းလိုက္တာ လြန္ပါေရာ ဒါနဲ႔ ဆူးး က အေစာျကီးထျပီး လူနာသြားျကည့္တယ္ေလ။''

''အင္းးး ငါသိတယ္ ေျပာမလို့ '' ဂ်ံဳအင္ အသံတိုးလိုက္သည္။ ဆယ္ဟြန္းနားနားကပ္ကာ ေလတိုးသံႏွင့္ ။ 

''အဲ႔ဒိလူနာဆိုတာ ဘုရင္ေလး လုဟန္ မဟုတ္လား မင္းဘာေတြေတြးေနတာလဲ ေနာက္အပတ္ဆို ေခါင္းျဖတ္ရေတာ့မယ္။''

''ငါ  သိပါတယ္။ ငါ သိတယ္။''

ဆယ္ဟြန္းမ်က္ႏွာတြင္ စိတ္ရွဳပ္မွဳမ်ားက အထင္းသား။

''မင္း ဘုရင္ျကီး ဆူဟို စီမွာေတာ့ မေလ်ွာက္ပါဖူးေနာ္။ ''

''ခမည္းေတာ္ထက္ ငါကမင္းဘက္ကပါ သိသားနဲ႔ ဒါေပမဲ႔ ဆူး လို နန္းတြင္းသမားေတာ္ခ်ဳပ္ကို ဒီေခၚလာမ်ိဳးေတာ့ 

ငါျကာျကာဖံုးေပးနိုင္မွာ မဟုတ္ဖူး'' 

''ငါ ဆင္ျခင္ပါ့မယ္''

ဂ်ံဳအင္က ဆယ္ဟြန္း ပုခံုးကို အသာပုတ္လိုက္သည္။ လြန္ခဲ႔သည့္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကင္ယြန္မင္ႏွင့္အတူ နန္းတြင္းသို့

အခစားဝင္ေရာက္လာသည့္ ဆယ္ဟြန္းႏွင္ ဂ်ံဳအင္တို့ စတင္ ဆံုခဲ႔ုကျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးငယ္ငယ္ေလးက အရြယ္ႏွင့္မမ်ွေသာ

ေျကာက္ရြ႔ံတုန္လွဳပ္မွုကို ခံစားခဲ႔ရဟန္တူသည္။ အတိတ္ကိုေမ့ျပီး ပစၥဳပၸန္ကို နာျကည္းကာ အနာဂတ္မဲ႔ေနေသာ ဆယ္ဟြန္းကို 

ဂ်ံဳအင္က အားေပးခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ဖက္နိုင္ငံမွ ဒီေတာတြင္းသို့ တကူးတကလာကာ သိုင္းအတူက်င့္ခဲ႔သည္။ 

ဆယ္ဟြန္း၏ေသြးေသာက္ မိတ္ေဆြရင္း တစ္ဦးဟု ဆိုလွ်င္မမွား။

''လူနာက ဟိုဖက္ေတာေလးက အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာမလား ငါဆူး ကို သြားျကိုလိုက္ဦးမယ္။ ''

ဂ်ံဳအင္ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ေနရာမွထြက္သြားသည္။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သည္။ ဂ်ံဳအင္ႏွင္ ဆယ္ဟြန္းက ငယ္ငယ္ေလးထဲက 

ေပါင္းလာေသာ္လည္း ဂ်ံဳအင္ ကြမ္ဆူးးးးတည္းဟူေသာ လူငယ္ေလးနွင့္ ေတြ႕ဆံုျပီးထဲက ဆယ္ဟြန္းဆိုတာက ေနာက္ေရာက္သြားသည္။ 

ယခုေတာ့ ဂ်ံဳအင္ အတြက္ ကြမ္ဆူးးးးဆိုသည္က အစစအရာရာ။

ဆယ္ဟြန္းး ဂ်ံဳအင္ကို အျပစ္မတင္ပါ။ သူသည္လည္းအခု အရာရာကိုေပးဆပ္ခ်င္ေသာ ခံစားမွဳတစ္ခုကို သိေနသည္ဟု ထင္ေသာေျကာင့္။ 

အခ်ိန္က တစ္ပတ္ပင္မက်န္ေတာ့။

သူ႔အမုန္းတရားက အနိုင္ယူမည္လား။

အမည္မေဖာ္လိုေသာ အဲ႔ဒိခံစားမွဳက အနိုင္ယူမည္လား။ သူမသိနိုင္ပါ။

######################################

TO BE CONTINUE

က်ေနာ့္ရဲ႔စုတ္ခ်ာခ်ာ အေရးအသားကို ဖတ္ေပးတဲ႔အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ 

 

 

 

 

 

Apr 30th

မင္းသားေလးရဲ့ကိုယ္ရံေတာ္ (အပိုင္း ၉)

By D LaY

ေကာင္းကင္ယံတစ္ခုလံုး ညမင္းသားက အုပ္စိုးမႈေအာက္တြင္. မိုးစက္မိုးေပါက္တုိ႕ကလည္း ေျမျပင္မွ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးအေပၚ ၾသဘာသြန္းေပးေနသလိုလို..

 ကၽြန္ေတာ္ D Lay လည္း ကိုရဲကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားေသာ… လက္အစံုကို အသာလႊတ္ပီး. မ်က္ဝန္းခ်င္းဆံုၾကည့္ကာ “ကို………………….”

“အင္း..ေျပာေလညီ….. ”

“-----------------” ကၽြန္ေတာ္ ဘာစကားမွမေျပာေသာ္လည္း… ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကိုရဲ မ်က္ဝန္းခ်င္းကမူ အၾကည့္ခ်င္းဆက္သြယ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ့ ညာဘက္လက္ကလည္း တျဖည္းျဖည္း တစ္ေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ အကၤ်ီဘယ္ဘက္အိတ္ကပ္ထဲမွ အရာဝတၳဳတစ္ခုအား…. ဆြဲထုတ္ယူလိုက္ကာ… ……… ။ ။ ။ ထို အရာဝတၳဳေလးမွာ အျခားမဟုတ္…. ကိုရဲတစ္ညလံုး မိုးေတြရြာေနတာေတာင္ သည္းႀကီးမဲႀကီးလိုက္ရွာခဲ့တဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ကိုရဲ အတြက္ အမွတ္တရမ်ားစြာထဲက အမွတ္တရ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဘူးကေလးပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ထိုဘူးကေလး၏အထဲတြင္ဘာရွိတယ္ဆိုတာကိုလည္း မသိခဲ့။ သို႕ေသာ္လည္း………………………

“ဟင္….. ညီ… ဒါက ဘယ္လိုျဖစ္…ျဖစ္……..” ကၽြန္ေတာ္စကားေတြထစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းလည္း အံ့ၾသေနသလို.. အရမ္းလည္းဝမ္းသာသလိုပါပဲ။ မ်က္ရည္မ်ားေတာင္ ဝဲမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရွာေနခဲ့တဲ႔ ဘူးကေလးက ဘာလို႔ညီလက္ထဲေရာက္ေနတာလဲဆိုတာကိုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက ညီ အဲ့ဒီ ဘူးကေလးကို လႊတ္လိုက္ပီလို႔ထင္ထားတာ……….. အခုေတာ့.. အခု….

“အင္း.. ဒါအကိုရွာေနတဲ့ ဘူးကေလးပဲေလ… ညီမလႊတ္ပစ္ရက္ခဲ့ဘူး. ေရာ့ အကို႕အတြက္ ဒါေပမယ့္ အဲ့တုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆိုးတယ္ ေဒါသျဖစ္တယ္ သိရဲ့လား။ ။ ” ကၽြန္ေတာ္မလႊတ္ပစ္ရက္ခဲ့ပါဘူး… ကၽြန္ေတာ္အဲ့တုန္းက ကိုရဲကို ဘယ္ေလာက္ေဒါသထြက္ထြက္ ဘယ္ေလာက္စိတ္ဆိုးဆိုး ကၽြန္ေတာ္အဲ့လို မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့….. ကိုရဲကိုပင္ မဆိုထားႏွင့္ ကိုရဲနဲ႔ပတ္သတ္တဲ႔ အရာမွန္သမွ်ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေရွးေဟာင္းျပတိုက္ေတြထဲမွာ ထားထားတဲ႔ ပစၥည္းေတြထက္ေတာ္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ဘူး..။ ။ ။

“ေအာ္… ကိုထင္ထားပဲ.. ညီအဲ့တုန္းက တကယ္လႊတ္ပစ္မွာမဟုတ္ဘူးလို႕ ဒါေပမယ့္ ညီက ေျပာမရဘူးေလ ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္ေနတာဆိုေတာ့ ကိုလည္း လႊတ္ပစ္လိုက္တယ္လို႕ထင္တာေပါ့…”

“ကိုကလည္း.. ေဒါသထြက္တာက ေဒါသထြက္တာ၊ စိတ္ဆိုးတာက စိတ္ဆိုးတာ၊ ကို႕ကို ခ်စ္တာက ကို႕ကို ခ်စ္တာပဲ တျခားစီဘာမွမဆိုင္ဘူး… အဲ့ဒါကို သိရဲ့လားဗ်ာ..”

“ဟားးဟားး.. ကို႕ခ်စ္သူေလးက ဒီလိုၾကေတာ့ဘယ္ဆိုးလို႕လဲ.. အရမ္းခ်စ္သြားပီကြာ… ….ရႊတ္….”

“ ဟာ.. ကိုေနာ္.. … ေတာ္ေတာ္ကိုပဲ… ”

“ဟီး..ဟီး… ခ်စ္စရာေလး ညီ့ပံုစံက ” ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲ့စကားေျပာလိုက္ေရာ D Lay မွာေတာ့ သူ႕ပါးႏွစ္ဖက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ကဗ်ာကယာဖံုးလိုက္ရင္း….

“ကို.. အဲ့လိုေျပာလာရင္ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္တယ္.. ကိုယ့္ကို ကို ကာကြယ္ထားမွ. ဟိ ဟိ…” ဟုတ္တယ္ေလ.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခ်စ္သူျဖစ္တာေတာင္ နာရီပိုင္းေလးပဲ ရွိေသးတာ… တစ္ရက္တာင္ မျပည့္ေသးဘူး.. ကၽြန္ေတာ့္ကို ကိုရဲ ဘယ္ႏွခါနမ္းပီးပီလဲ မသိဘူး.. ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာ…. :P  “ဒါနဲ႕ ကို.. အဲ့ထဲမွာ ဘာရွိလည္း ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္တယ္.. တူတူဖြင့္ၾကည့္ရေအာင္…. ”

“အင္း.. ဟုတ္တယ္.. ကိုလည္း သိခ်င္တယ္.. ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖြင့္ၾကည့္မယ္အလုပ္မွေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို D Layက ဖမ္းဆုပ္ဟန္႕တားရင္း… အင္း ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါတယ္.. ညီ့အက်င့္ကို.. ဒီေကာင္..ဒီေကာင္……………ျပံဳးစိစိနဲ႔

“ဟီးး.. ဟိုေလကို.. ညီနဲ႕ကိုနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ဒီထဲမွာ ဘာရွိလည္းဆိုတာ မသိဘူးေလ အဲ့ေတာ့ အထဲမွာဘာရွိလည္း… ဆိုတာ ၿပိဳင္ပီး ခန္႔မွန္းၾကမလား.. အတိအက်မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ နီးစပ္တဲ့သူႏိုင္တယ္ေလ….. ဘယ္လိုလဲ..”

“ဟာ..ဟား.. ေအးပါကြာ.. ငါက ကေလးကို ခ်စ္မိတယ္ဆိုမွေတာ့ အလိုလိုက္ရေတာ့မွာေပါ့.. ကဲကဲ.. ကေလးသေဘာ ကေလးသေဘာ…. ဟိးးဟိးး”

“ဟုတ္ပီ. .ညီကေတာ့ ဒီထဲမွာ Key Chain လုိ႕ထင္တယ္…. ကိုကေရာ”

“အင္း.. ကိုကေတာ့ ဒါကို လက္စြပ္ဘူးေလးလို႕ထင္တယ္….. အဲ့ေတာ့ အထဲမွာ လက္စြပ္ ရွိမလားလို႕..”

“အင္းပါ.. ဟုတ္ပါပီ… ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္သူမွန္သလဲလို႕…”

“အဲ့ေနဦးေလ… ညီ……. ရွံဳးတဲ့လူကဘာလုပ္ရမွာလည္း… ”

“အင္း.. ရွံဳးတဲ့လူက ႏိုင္တဲ႔လူ ခိုင္းတာလုပ္ေၾကး… Ok???”

“အင္း.. ဟုတ္ပါပီ…………… ကဲဖြင့္လိုက္ပီေနာ္… ”

“ဟင္…….” ကၽြန္ေတာ္ D Lay ရွံဳးသြားပီ… ။ ဟုတ္ပါတယ္.. ကိုရဲေျပာသလိုပဲ အဲ့ဒါက လက္စြပ္ဘူးေလး.. ဒါေပမယ့္ အထဲမွာရွိေနတာက လက္စြပ္က တစ္ကြင္းမဟုတ္ဘူး၊ ႏွစ္ကြင္း.. Couple Rings ေတြ။ ေတာ္ေတာ္တိုက္ဆိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာပါလား……..

“ဟီး..ဟီးေတြ႔လား.. ညီရွံဳးပီ… ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပံဳးစိစိနဲ႔ D Lay မ်က္ႏွာကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းေပါ့ သူကၽြန္ေတာ့္ကို ရွံဳးရင္… ဒါေတာင္ ညီက စကားကို ကပ္သီးကပ္သက္ ေျပာတတ္တယ္.. အခုလဲ ဘာေျပာဦးမလဲမသိ။

“အန္..ေနပါဦး.. ကုိရဲရ.. ခုနက အကိုထင္တာ လက္စြပ္က တစ္ကြင္းလို႕ထင္ေနတာမဟုတ္လား… အခု ႏွစ္ကြင္းေလ………”

“ညီ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုႏုိင္တယ္.. .. ကပ္မညစ္နဲ႔ေလကြာ…. ”

“အမယ္.. ညစ္ပါဘူး.. ညီကေျပာျပတာကို…… ”

“အင္းပါ ကိုႏိုင္တာဆိုေတာ့.. အင္း………ဟိဟိ”

“ကိုေနာ္..  ညီ့ကိုခ်စ္ရင္. ေပါက္တက္ကရေတြ ညီ့ကို မခိုင္းနဲ႕ ညီမလုပ္ခ်င္ဘူးေနာ္.. ကိုကလည္း. လိမၼာတယ္ေနာ္.. . ” ကၽြန္ေတာ္လည္း အေသအခ်ာ ခၽြဲရေတာ့တာပါပဲ.. ကိုယ့္ကို ဘာေတြလုပ္ခိုင္းမလဲမသိဘူးေလ… အဲ့… ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္လည္း မခၽြဲရဲဘူး… ကို႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္စရာေကာင္းသြားရင္ တရႊတ္..ရႊတ္နဲ႕လာေတာ့မယ္.. ဟိဟိ.. ဒါေပမယ့္လည္း…….

“အင္း. ကိုဘာမွ ညီ့ကို မလုပ္ခိုင္းခင္… ေရာ႕ ညီ့ညာဘက္လက္ကေလးေပး…” ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ကိုင္ထားေသာ ဘူးကေလးထဲမွာ လက္စြပ္တစ္ကြင္းကို ညီ့ ညာဘက္ လက္ခလယ္တြင္ဝတ္ေပးလိုက္သည္။ “ညီ.. ဒါက ကိုတို႕ အတြက္ အမွတ္တရေတြေနာ္.. သိမ္းထားရမယ္.” က်န္တဲ့တစ္ကြင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ညာဘက္လက္ခလယ္မွာ ေနရာခ်ထားလိုက္သည္။ “ညီ…………”

“------ ေျပာကို…………. ”

“ခုနတုန္းက ကိုနဲ႔ေလာင္းထားတာ ညီရွံဳးထားတယ္ေနာ္….”

“အင္းပါကိုကလည္း.. သိပါတယ္… ကဲေျပာ အကိုက ႏိုင္တာဆုိေတာ့ ညီ့ကို ဘာေတြလုပ္ခိုင္းမလို႕လဲ…”

“ဟီးးဟီးးး”

“ကိုေနာ္… မဟုတ္တာေတြေတာ့ မလုပ္ခိုင္းနဲ႔ေနာ္……..”

“ညီကလည္း.. ကို႕ခ်စ္သူေလးကို မဟုတ္တာ မလုပ္ခိုင္းဘူး. ဟုတ္တာပဲ လုပ္ခိုင္းမွာ… စိတ္ခ်…..”

“ကဲ.ေျပာ ဒါဆိုဘာလဲ…. ”

“ကို႕ကို ေဟာဒီ့လို အနမ္းတစ္ပြင့္ေလာက္ကြာ.. ရႊတ္…...”

“ကိုေနာ္.. ေတာ္ေတာ္လည္တာပဲ. ညီ့ကုိ ညာညာနမ္းေနတယ္.. ကို လို႔ေနာက္ဆိုမေခၚေတာ့ဘူး.. လူညာၾကီးလို႕ပဲေခၚေတာ့မယ္။… ”

“အင္းႀကိဳက္သလိုေခၚ. ကိုကေတာ့ ညာလည္း မနမ္းတတ္ဘူး.. လိမ္ပီးေတာ့လည္း မနမ္းတတ္ဘူး.. ေဟာဒီ့လိုေပၚတင္ပဲ နမ္းတတ္တယ္…. ရႊတ္.”

“ကို………………………”

“ဟီးး..ဟီးးဘာလဲ ညီ…….”

“ေတာ္ပီ မေျပာေတာ့ဘူး.. ”

D Lay ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာက္ႏွဳတ္ခမ္းရဲရဲေလးကို သြားကေလးနဲ႕ကိုက္ကာ… မ်က္မွန္ကေလးအေပၚကေန.. ဘုၾကည့္ၾကည့္ေနတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုးမ်က္ႏွာကေလးပဲ…. “ၾကည့္.. အဲ့လို ပံုစံေလးကိုက ကို႕အတြက္ ခ်စ္စရာေကာင္းေနတာ… ”

“အင္းပါ.. ေျပာတာပဲ.. လာကို အိမ္ထဲဝင္ရေအာင္… ခ်မ္းလာပီ..” ဟီးးဟီး ခုမွသတိရတယ္… ျခံထဲဆင္းလာတုန္းက ကိုရဲကို စိတ္ပူေနတာေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း ေဒါသကထြက္ေနေတာ့ အိမ္ထဲဝင္ဖို႕ေျပာမယ္ မရရင္ သူ႕ထိုက္နဲ႕သူ႕ကံဆိုပီး.. ဆင္းလာခဲ့တာ… အခုက်ေတာ့ ေဒါသထြက္ဖို႕ေနေန.. ကၽြန္ေတာ္ပါ ကိုရဲနဲ႔ ၾကည္ႏူးမိေနလိုက္တာ… ခုဆို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပီ… ခ်မ္းလာမွပဲသိရေတာ့တယ္.. ေအာ္.. အခ်စ္…အခ်စ္….. အခ်စ္…….

“ဟိတ္… ညီ.. ေနဦး ညာတာပါေတး နဲ႔ ကိုခိုင္းတာ ညီမလုပ္ရေသးဘူးေလ…”

“ဟီးးဟီးး ကိုက ညီ့ကို ဘာလုပ္ခိုင္းလို႕လဲ…. ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပီး ေမးလိုက္မိတယ္.. .အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိပီး တမင္တကာ ေမးတာကိုလည္း ကိုရဲသိတယ္ထင္တယ္….

“ေအာ္.. ညီကေမ့သြားတယ္ေပါ့… ကဲလာ ကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာ ျပမယ္.. လာခဲ႔…”

“ဟီး… ဟီး.. အလကားေျပာတာ ကုိရဲရ… ညီသိပါတယ္… ကဲပါ မ်က္စိမွိတ္.. ကိုရဲက ညီ့ကုိ ၾကည့္ေနေတာ့ ညီ စိတ္လႈပ္ရွားတာေပါ့… ”

“အင္းပါ… ညာေျပးဖို႔ေတာ့ မႀကိဳးစားနဲ႔ေနာ္.. ညာပီးေျပးရင္ ကို႕အေၾကာင္းသိမယ္… ဟင္းးဟင္းးး ”

“အင္းပါ ကိုရ.. ကဲ မ်က္စိမွိတ္… .”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲကို တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေလာကႀကီးေရ… ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဟာဒီလိုမ်ိဳး ရုပ္ရည္ေခ်ာေခ်ာေမာေမာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚအရမ္းခ်စ္ပီး အကိုတစ္ေယာက္လိုေကာ၊ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လိုေကာ ဂရုအရမ္းစိုက္တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုမင္ခြင့္ေပးတာကိုေပါ့။ ခိခိ ကိုရဲရုပ္ကေတာ့ မိုးေရေတြစိုေနေတာ့ ႀကြက္စုပ္က်ေနတာပဲ………. ဒါေပမယ့္ ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ဆြဲေဆာင္မႈတစ္မ်ိဳးရွိသား….. ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲ ပါးျပင္ေပၚသို႕ ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားေလး ကပ္သြားရင္း…………….

“ကုိႀကီး ႀကြက္စုတ္.. မိုးေတြသဲလာပီ… ညီ အိမ္ထဲဝင္ေတာ့မယ္… သြားပီဗ်ိဳ႕။ ။ ”ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာပီးပီးခ်င္း ခ်က္ခ်င္းလစ္ထြက္လာခဲ့တယ္။။ ။

“ေဟ့ေကာင္… D Lay .. ညီ… မင္း ကို႕ကို ပတ္သြားျပန္ပီ… ေအးပါ ကို႕ အေၾကာင့္သိမယ္မွတ္…. ” အိမ္စင္ဝင္ေအာက္တစ္ေနရာတြင္.. ညီ့ကို မိေတာ့ ဖမ္းခ်ဳပ္ဖက္တြယ္ရင္း….

“ကဲ ဘယ္ေျပးမလဲ… ေျပာ.. ”

“ဟီး..ဟီး.. ရမလားလို႕ ေျပးၾကည့္တာပါ ကိုကလည္း… နည္းနည္း လြတ္ဦး. သူ႕ဗလ ၾကီးနဲ႔ညွစ္ထားတာ ၾကပ္လို႕ကၽြန္ေတာ္ေသေတာ့မယ္… ရိုးရိုးဖက္ထားလဲရပါတယ္…. ကဲပါ.. မ်က္စိမိွတ္ အကိုေတာင္းဆိုတာ ညီလိုက္ေလ်ာေပးမယ္…. ”

“---------------”

ကိုရဲမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မယံုၾကည့္ျဖင့္….. “ကိုကလည္း တကယ္ပါဆို.. .မ်က္စိမွိတ္… ” ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုရဲအေပၚကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အနမ္းေျခြက်ခဲ့သည္။ အနည္းငယ္ၾကာေအာင္.. တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ စကားမေျပာပဲ… မ်က္ဝန္းခ်င္းဆံုမိရင္း ျပိဳင္တူ အသံတစ္သံထြက္လာခဲ့တယ္………

“ဟက္….ခ်ီး………..” တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ… ရယ္ၾကရင္း…

“လာ… ညီ အိမ္ထဲဝင္ေတာ့မယ္… ေခါင္းကို ေရေျပာင္ေအာင္သုတ္… အဝတ္လဲရမယ္… 

“ဟုတ္..အကို….”

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

“ေဒါက္..ေဒါက္…. ေဒါက္”

ကၽြန္ေတာ့္အခန္းဝေရွ႕မွ တံခါးေခါက္သံၾကားရသည္။ အင္း… ကိုရဲ ပဲေပါ့။  ကၽြန္ေတာ္လည္း တံခါးဖြင့္လိုက္ေရာ.. ကုိရဲျဖစ္ပ်က္သြားေသာ မ်က္ႏွာက…

“ဟင္.. ညီ.. အဝတ္ေတြမလဲေသးဘူးလား၊ ေရေတြစိုေနတယ္.. အေအးပတ္ေတာ့မွာပဲ. ေနဦး ဆံပင္ေတြကလည္း ေရေတာင္မစင္ေသးဘူး။ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ အခန္းထဲမွာ Air-con ကလည္း ဖြင့္ထားေသး။ တစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ညီ… ဒါေၾကာင့္ညီ့ကို တစ္ေယာက္တည္းစိတ္မခ်တာ.. ညီေနာ္.. မသိမတတ္ေသးတဲ့ အရြယ္လည္းမဟုတ္ပဲနဲ႕… ” ကၽြန္ေတာ္လည္း D Lay ကို စိုးရိမ္စိတ္ပိုကာ ဂရုဏာေဒါသ ျဖင့္ေျပာလိုက္မိသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ.. ေတာ္ၾကာ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားရင္.. ကၽြန္ေတာ္ပဲ ရင္က်ိဳးရမွာ….

“အာ. အကိုကလည္း.. အဝတ္စားက ခုပဲ လဲေတာ့မလို႕…. အကိုလာလို႕ တံခါးလာဖြင့္ေပးထားတာ…. ဆံပင္ကလည္း အခ်ိန္တန္ရင္ေျခာက္သြားမွာေပါ့…. သုတ္ေနတာပဲကို.. အကိုကလည္း ဆူဖို႕ပဲသိတယ္…. ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲကိုပင္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ.. အခန္းတြင္းသို႕ျပန္လွည့္ဝင္လာတယ္။ သို႕ေသာ္.. ကၽြန္ေတာ့္အေနာက္မွာေတာ့ တံခါးပိတ္သံႏွင့္.. ေျခသံမ်ားက ကိုရဲအခန္းထဲသို႕လိုက္ပါလာသည္ကို သက္ေသျပေနတယ္။ ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ အိပ္ရာေပၚထိုင္ခ်ရင္း….

“ေပး….. ကို႕ကို သဘက္… ကိုေနာက္ပီး သုတ္ေပးမယ္။ ဘယ္မွာလဲ အဝတ္အစားေတြ သြား အရင္ဝတ္လိုက္ဦး…. ”

“ေတာ္ပါ.. ရပါတယ္.. ကိုယ့္ဘာသာပဲ လုပ္လိုက္ေတာ့မယ္…”

“ညီကလည္းကြာ.. မေပပါနဲ႔… ကိုက ခုန စိုးရိမ္လြန္သြားလို႔ ေျပာမိတာပါ.. ကိုက ညီ့ကို ျခင္ေတာင္ကိုက္ခံႏိုင္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္…. ဒါေတြကိုလည္း ညီသိရဲ့နဲ႔ မဆိုးပါနဲ႕ေတာ့ကြာ လိမၼာတယ္…. ေနာ္.. သြား.. အက်ၤီလဲ ကိုယ္ ဒီက ေစာင့္ေနမယ္….. ”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲဘက္သို႔ ေပေစာင္းေစာင္း တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ ဘာမွမေျပာပဲ.… အဝတ္အစားလဲပီးေနာက္….. ကိုရဲနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ထိုင္ေနလိုက္သည္။ …. ကိုရဲလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ရင္း… ျပံဳးကာ ကၽြန္ေတာ့္နားသို႕လာကာ…။ ထိုအခ်ိန္မွာေတာ့ “ဟက္..ခ်ီးး………”

“ေတြ႔လား. ကိုေျပာေတာ့လည္း ေျပာတယ္ျဖစ္ဦးမယ္… အခုေတာ့ ႏွာေတြေခ်ေနပီ.။ မိုးေရထဲမွာ တစ္ညလံုး ပင္ပင္ပန္းပန္း ညီ့ေပးလိုက္တဲ့သင္ခန္းစာကို ခံေနရတာက ကို.. ဖ်ားမယ့္ဖ်ားအကို က ဖ်ားရမွာ. အခုေတာ့ ညီက ဖ်ားေတာ့မယ္… ကဲလာ.. ေခါင္းေတြ စိုေနတယ္.. သုတ္လိုက္ဦး….”

“---------------” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွပင္မေျပာပဲ ဟိုဘက္နည္းနည္းတိုးမယ္ဟန္ျပင္ေတာ့..

“ကဲ..လာပါကြာ..” ကၽြန္ေတာ္လည္း D Lay ေခါင္းေပၚသို႕ သဘက္ျဖင့္သုတ္ေပးရင္း…  “ညီက ကို႕ကို စိတ္ေကာက္မေျပေသးဘူးေပါ့…  အင္းး.. ညီ စိတ္ေကာက္ရင္ ကိုဘာလုပ္တတ္လဲဆိုတာ သိတယ္ေနာ္…”

“-------------------” ကၽြန္ေတာ္ D Lay လည္း ကုိရဲကို ဘာမွ ျပန္မေျပာခဲ့။ သို႕ေသာ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အရမ္းေက်နပ္တာေပါ့.. ကိုယ့္ခ်စ္သူတစ္ေယာက္က ဒီလိုမ်ိဳးေလးေတြ လာေခ်ာ့ေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲေပါ့ ဟိဟိ….

“အင္းေနာ္… စိတ္ေကာက္ေနတာ.. စိတ္ေကာက္ေနတာ.. ကို႕ကိုေတာင္ စကားျပန္မေျပာေတာ့ဘူး.. ကဲပါ.. ကို 1 2 3 ေရမယ္… 3 ထိေနလို႕မွ စကားျပန္မေျပာရင္.. ကို႕အဆိုးမဆို နဲ႔ေနာ္.. စိတ္ေကာက္ရင္ ကိုဘာလုပ္တတ္လည္း သိတယ္ေနာ္…. ဟင္းး ဟင္းးး… ”

“ စပီေနာ္… 1”

“-----------”

“3-------- ဟားဟား ျပည့္ပီ လာေလေရာ့.”

“အြန္.. ကိုေနာ္.. 2 ေက်ာ္သြားတယ္ေလ… ဘာကို 3 လဲ”

“ဟီးးဟီးး 3 ျဖစ္ရင္ပီးေရာကြာ.. သိဘူး… ရႊတ္….” ပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း စခ်င္ေစာနဲ႔ D Lay ခါးကို ကလိယားထိုးလိုက္တယ္။

“အာ. .ကို ကလိမထိုးနဲ႕.. ယားတယ္.. ယားတယ္… ကို.. ဟားးဟားး …ကို .. ေၾကာက္ပီ..ေၾကာက္ပါပီ.. ေနာက္ဆို စိတ္မေကာက္ေတာ့ပါဘူး.. ကလိယားေတာ့ မထိုးပါနဲ႕… ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္… အား.. ကိုေနာ္…… မလုပ္နဲ႔ေတာ့… ယားပါတယ္ဆိုမွ.. .ဟားးဟားး.. ကို…ေတာ္ေတာ့…. ”

“အင္းး ညီ မွတ္ပီလား။ ေနာက္တစ္ခါ စိတ္ေကာက္ရင္ ဒီ့ထက္ပိုဆိုးမယ္ေနာ္…..ဟားးဟားး.. ေမာလိုက္တာကြာ …. ”

“ေအာ္.. အကိုကပဲ ေမာတယ္ ရွိရေသး. ညီ့အတြက္လည္း ထည့္စဥ္းစားေပးပါဦး…..”

“ဟီး.. အင္းဟုတ္သားပဲ ကို႕ခ်စ္သူေလးက ပိုေမာေနမွာေပါ့…. ”

“ေမာလားမေမာလားသိခ်င္တယ္ေပါ့….. ” ေကာင္းပီေလ.. ကိုရဲ ကလိယားထိုးခံရတဲ့အရသာ ျမည္းၾကည့္ေပေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပက္လက္အေနအထားကေန ငုတ္တုတ္ထိုင္ပီး.. ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ပက္လက္အေနအထားျဖစ္ေနေသာကိုရဲဘက္သို႕လွည့္ရင္းး….  “ေရာ့.. ဒီမွာ ကလိယားထိုးခံရတဲ့အရသာ….”

“-----------”

ကၽြန္ေတာ္…. ကိုရဲကို ကလိယားထိုးလိုက္ေပမယ့္လည္း ကိုရဲကေတာ့ ျဖံဳေတာင္မျဖံဳ.. “ဟင္.. ကိုရဲ မယားတတ္ဘူးလား….” ကၽြန္ေတာ္လည္း လက္ရွက္သြားပီး လက္ကိုျပန္ရုတ္လိုက္ေတာ့… ကိုရဲက ပါးစပ္ကို အားရပါးရ ျဖဲကာာာ…

“အမယ္ေလးဗ်ာ… ေၾကာက္ပါပီ ကိုD Lay ရယ္.. .ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးေနာက္ဆို ကို D Lay ကို နမ္းလည္း မနမ္းရဲေတာ့ပါဘူး.. ကလိယားလည္းမထိုးရဲေတာ့ပါဘူး.. ယားလိုက္တာာ ဟားးးး ဟားး ေၾကာက္ပါပီ…”

“ကိုေနာ္…. ဘာမွ မလုပ္ေတာ့မွ ဘာထေအာ္တာလဲ… ခုနကတည္းက မယားတတ္ရင္လည္း. ဟန္ေဆာင္ပီး ေအာ္ပါ့လား….. ဟြန္႕…”

 “ ဟီး..ဟီး… ညီ လက္ရွက္သြားမွာစိုးလို႔  ကိုထေအာ္လိုက္တာပါကြာ… ညီကလည္း..”

“အဲ့..ဒါကမွ ပိုဆိုးေနတာ ကိုရ… ”

“ဟုတ္လား.. အဲ့လိုျဖစ္သြားလား ညီ…. လာပါဦးကြာ.. ကို႔ရင္ခြင္ထဲ… ကို ညီ့ကို ခ်စ္ရတာ မဝေသးဘူးကြာ…. ”

ေမြ႔ယာထက္ဝယ္ ကၽြန္ေတာ္ D Lay တစ္ေယာက္ ကိုရဲရင္ခြင္ထဲ လဲေလ်ာင္းရင္း…. “ကို………”

“အင္း..ေျပာေလညီ…”

“အရမ္းခ်စ္တယ္ကိုရာ…. ကို ညီ့ကိုထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္…… ”

“ကို ညီ့ကို ကတိေပးပီးပီပဲ.. ကိုညီ့ကို ထားမသြားပါဘူး… ဒါေပမယ့္….”

ဒါေပမယ့္ဆိုတဲ့စကားေနာက္ကြယ္မွာ ဘာေတြပါလာမလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ကိုရဲလည္း သိမွာပါ။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ထုတ္မေျပာက်တာပဲ ရွိမယ္။

“ဒါေပမယ့္.. ဘာျဖစ္လဲ ကို… ဆက္ေျပာေလ.. ညီနားေထာင္ေနတယ္..”

“ေအာ္.. ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ပါဘူးကြာ.. ညီရာ…. ကိုလည္း ညီ့ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္.. ညီကလည္း ကို႕ကို အရမ္းခ်စ္တာ ဘာလိုေသးလို႕လဲ… ” ကၽြန္ေတာ္  D Layကို စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလို ခ်င္တဲ့ ဒါေပမယ့္ရဲ့ေနာက္ကြယ္က ဆိုလိုရင္းက ညီ့နဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ ၾကားကို ပိုင္းျခားထားမယ့္ အရာတစ္ခုျဖစ္လာမွာကို ကၽြန္ေတာ္မလိုလားခဲ့။ ။ ။

“ေအာ္.. အဲ့သလိုလား.. အင္းပါ… ကိုရယ္…” ကိုရဲေျပာေသာ ဒါေပမယ့္ဆုိတဲ့ ေနာက္က စကားဆက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေရးေတးေတး နားလည္းလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပူမွာကို ကိုရဲစိုးရိမ္လို႔ မေျပာတာေနမွာ… သို႕ေသာ္လည္း… ဒီကိစၥက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘဝကို တစ္စစီခြဲျခားပစ္ႏိုင္သည္။ ။ အဲ့ဒါကေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္.. ႏွင့္ ကိုရဲ ဒီလိုမ်ိဳး သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနတာကို ေဖေဖ သိသြားခဲ့ရင္ဆိုေသာ အေတြးႏွင့္အတူ…………………………”

“ကို……………..”

“အင္း.. ညီ..ေျပာေလ..”

“ကုိ.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကိစၥကို ေဖေဖ သိသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…” ကၽြန္ေတာ္ အစကေတာ့ ကို႕ကို ဒီအေၾကာင္းမေျပာဘူးလို႕ဆံုးျဖတ္ထားတာ။ ။ ။ ဒါေပမယ့္ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္ေနလို႕မွ မရတာ.. ဒါက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျဖတ္ေက်ာ္ရမယ့္ အရာတစ္ခုပဲေလ။ ။

ေခတၱမွ်ကၽြန္ေတာ္ ဆြံအသြားခဲ့သည္…. ကၽြန္ေတာ္ ညီ့ကို ေျပာလိုက္တဲ့ ဒါေပမယ့္ ဆိုတဲ့စကားေနာက္ကြယ္က အေတြးဟာ.. အခု ကၽြန္ေတာ့္ကို ညီေမးလားေသာ အေတြးႏွင့္ထပ္တူပင္ ၾကေနသည္။

“ကို… ဘယ္လိုလုပ္မလဲဟင္.. ေဖေဖ သိသြားခဲ့ရင္…”

စိုးရိပ္စိတ္ေတြကေတာ့ ညီ့မ်က္ႏွာေလးမွာအထင္းသားေပၚေနခဲ့သည္… ကၽြန္ေတာ္လည္း ညီ့ေခါင္းေလးကို ဖြဖြေလး ပြတ္ေပးရင္း.. “ညီ……… ကိုေျပာမယ္ ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္… အန္ကယ္ ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာထက္ .. ကို႕တို႕ရဲ့အေျခအေနေတြကို အန္ကယ္လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ကိုတို႕ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ကအေရးႀကီးတယ္ေလ… မဟုတ္ဘူးလားညီ….”

“အင္း.. ကိုေျပာတာလဲ ဟုတ္ပါတယ္… ေဖေဖလည္း လက္ခံႏိုင္မွာပါ.. ေဖေဖကလည္း ေခတ္ပညာတတ္လူတစ္ေယာက္ပဲ.. ညီတို႕ ဘဝ ကိုနားလည္ေပးႏိုင္မွာပါေနာ္.. ကို..”

“အင္း.. ဟုတ္တယ္. ညီ.. အန္ကယ္ နားလည္ေပးႏိုင္ေအာ္လည္း. ကိုတို႕ ႀကိဳးစားၾကမယ္ေလကြာ… ဒါေပမယ့္ အန္ကယ္ ခရီးက ျပန္လာပီးခ်င္းေတာ့ ကိုတို႕ ဒီကိစၥကို မေျပာျပရင္ေကာင္းမယ္… ေနာက္ေအးေဆးမွ ေျပာျပတာေပါ့… ကိုတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ရံုးပတ္ဝန္းက်င္ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သတိဝီရိယနဲ႔ ခ်စ္ၾကမယ္ေလ… ဒီၾကားထဲ ကိုကလည္း.. အလုပ္ေတြ ႀကိဳးစားမယ္. ညီကလည္း လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္…. ”

“အင္းပါကိုရဲ့… ကုိ႔စကားကို ညီဘယ္တုန္းက နားမေထာင္ဖူးလို႕လဲ…. ”

“အင္းပါ… ဒါေၾကာင့္ ညီ့ကို ခ်စ္ေနရတာ……”

“ဝါး………… ကို.. ညီအိပ္ခ်င္လာပီ…. ကို႔အခန္းထဲျပန္ေတာ့ေလေနာ္…….. ဟီးး ဟီးးး…”

“ေဟာဗ်ာ… ကိုက ကို႕ခ်စ္သူေလးနဲ႔အတူေနမလို႕ လာတာကုိ ညီက ကို႕ကို ေမာင္းထုတ္ရက္တယ္…. မသြားဘူးကြာ… ညီနဲ႕ အတူအိပ္မွာ.. ေဟာဒီလိုေလး ညီ့ကို ဖက္ထားပီးေတာ့ကို အိပ္မွာ.. ဟားးဟား….”

“ဟာ.. ကို.. ကလည္း.. လႊတ္ပါ.. အတင္းမဖတ္နဲ႔. ညီ အသက္ရွဴၾကပ္ေနပီ… လႊတ္ဦး….”

“ဒါဆိုရင္လည္း ပီးတာပဲ.. ကိုကေတာ့ ကို႔ခ်စ္သူေလးကို ခ်စ္လို႕ဖက္တာ… သူကေတာ့………..”

“ကို.. ဘာေတြေျပာေနတာ… ဟြန္႕..”

“ဟီး.. ဟီးး ဘာမွမေျပာပါဘူး….. အိပ္ေတာ့ေလ ညီ.. ကို မီးပိတ္လိုက္မယ္ေနာ္.. ဟီးဟီးးး”

မီးက ပိတ္လုိက္တယ္ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ D Lay အိပ္လို႕ပင္မရႏိုင္။ ကိုအိပ္ေနတဲ့ပံုစံေလးကို ခိုးခိုးၾကည့္လိုက္… အင္း.. ကိုက မ်က္ခံုးလည္းေကာင္း၊ ႏွာတံေလးကလည္း စင္းေနတာပဲ.. ပါးသိုင္းေမႊး၊ ႏွဳန္ခမ္းေမႊး ေရးေရးေလးနဲ႕.. အသားအရည္ကလည္း ျဖဴျဖဴ ညအိပ္မီးအေရာင္က ဟက္ေနေတာ႔.. ရင္ေတြခုန္လိုက္တာဆိုတာ… ကၽြန္ေတာ္ ကို႕ကို မနမ္းမိရံုတမယ္ပါပဲဗ်ာ…. ကိုကေတာ့ တစ္ညလံုး မိုးေရထဲမွာ ပင္ပန္းထားလို႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနပီထင္ပါရဲ့..

“ခုနကေျပာေတာ့ ခ်စ္တယ္ေလးဘာေလးနဲ႕.. အခုၾကေတာ့ အိပ္တာမ်ား ကို႕ခ်စ္သူကို ရင္ခြင္ထဲေတာင္ထည့္မသိပ္ဘူး.. ေတာ္ေတာ္ကို တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့လူႀကီး.. ခင္ဗ်ားၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ ခ်စ္မိတာလဲကို မသိဘူး.. ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲ နဖူးျပင္ကို လက္ခေနနဲ႔ အသာအယာတြန္းပီး.. စိတ္ထဲကေတာ့ေျပာလိုက္တာ.. ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္က တီးတိုးစြာ ထြက္သြားတာ ကိုေျပာပီးမွ သိေတာ့တယ္..။ ပီးေတာ့ ဟိုဘက္လွည့္လိုက္ပီး… ဖ်က္ခနဲအိပ္ေပ်ာ္သြားစဥ္……

ကၽြန္ေတာ့္ႏွာေခါင္းထဲ ကိုရဲရဲ့ ကိုယ္သင္းရနဲ႔ နီးကပ္စြာရေနသည္… မ်က္လံုးေလး ေျဖးေျဖးေလး ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ကိုရဲရင္ခြင္ထဲဝယ္…………………….… ေခါင္းကေလး ေစာင္းပီး ေနာက္ျပန္ၾကည့္မယ္အလုပ္မွာေတာ့… ကိုရဲ ရဲ့လက္ကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကိုထိမ္းကာ… ႏွဳတ္ခမ္းျခင္းတစ္ခ်က္ နမ္းရွိဳက္လိုက္ရင္း…  “ရႊတ္…….”။ ။  ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္သားေလးကို ဖြ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကေလးကို ပုတ္ေပးကာ…

“ေဟာဒီ့လို ရင္ခြင္ထဲမွာ ထည့္သိပ္ထားမယ္ဆို ေက်နပ္ပီလား.. ညီ… ”

“-------------------” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွမေျပာပဲ.. .ေခါင္းကေလး ေျဖးေျဖးခ်င္း ၿငိမ့္ကာ ေမွးစက္လိုက္ေတာ့သည္။ ေသခ်ာပါပီ.. ကၽြန္ေတာ္ ဒီညေတာ့ အိပ္မက္လွလွ မက္ေတာ့မည္မွာ မလြဲပင္။ ။ ။

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

“ကလင္…ကလင္.. ကလင္…” ေန႕သစ္တစ္ေန႕ရဲ့ အခ်က္ေပးသံ စတင္ေလသည္..  ဒီေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ D Lay အတြက္.. အရာအားလံုး ျပည့္စံုေနသလိုခံစားေနရတယ္….  ညတစ္ည ရဲ့အေျခအေနတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုရဲႏွင့္အတူ ျဖတ္ေက်ာ္ေသာ္လည္း.. ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ကိုရဲ ဆက္ဆံေရးကေတာ့ အျဖဴသက္သက္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးဆက္ဆံေရးပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ႏွစ္ဦးသား.. အိပ္ယာထက္တြင္.. မည္သို႕ပင္ရွိေစကာမူ.. မည္သူက မည္သူ႕ကိုမွ် အေရာင္မဆိုးခဲ့………………

“ကလင္… ကလင္…. ကလင္……. …….”

ႏွိဳးစက္သံမွာေတာက္ေလွ်ာက္ေအာ္ေလသည္… “ဂ်ေလာက္.. ” ႏွိဳးစက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ပိတ္ပီး.. D Lay ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. ညီ့ခမ်ာ.. တုတ္တုတ္မွ်မလုပ္… ႏွိဳးစက္ပင္ ဓာတ္ခဲ ကုန္ေစကာမူ.. သူ႕မွာ ႏိုးမည့္အစီအစဥ္ပင္ မရွိ…. ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို ေစာင္းကာ ပါးကေလးကေဖာင္းေဖာင္း.. ဆံပင္ေလးက မ်က္ႏွာေပၚဝဲတဲတဲေလးနဲ႕.. တကယ္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ.. ခ်စ္စရာေလး………..

“ညီ..ညီ.. ထေတာ့ေလ.. ၇ နာရီထိုးပီ… ကို ရံုးသြားဖို႕ျပင္ဆင္ရေတာ့မယ္…”

“ဟင္း…….. ဝါး……….. ကိုကလည္း. အေစာႀကီးရွိေသးတာကို… ညီ ထပ္အိပ္ခ်င္ေသးတယ္…”

“ညီ.. အိပ္ေရးမဝေသးရင္လည္း အိပ္ေပါ့.. ကိုကေတာ့ ရံုးသြားဖို႕ ျပင္ဆင္ရဦးမယ္..”

“အင္း……….. ..အင္း………………..” အိပ္ရာထဲတြင္ ေလးပင္ေသာ အသံျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုရဲကိုေျပာရာ ကေန… ေငါက္ခနဲ ထထိုင္လိုက္ပီး “အန္…. ကို…….ကိုက ရံုးသြားႏိုင္လို႔လား.. ညက မိုးေရထဲမွာ. ဒီေလာက္ပင္ပန္းေနတာ.. နားရင္နားလိုက္ပါလား… ”

“ရပါတယ္ကြာ. ညီက ကိုက ဒီေလာက္ေတာ့ အေပ်ာ့ပါကြာ.. တစ္ခါတစ္ေလဆို ညလံုးေပါက္ အလုပ္ေတြလုပ္ေနရတာမို႕လို႕ အိပ္ေတာင္မအိပ္ပဲ ရံုးတက္ႏိုင္ပါတယ္ကြာ.. ညီကလည္း..  ေဟာဒီ့က ကို႕ခ်စ္သူေလးနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ကို ပင္ပန္းလည္း ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ဗ်ာ…. သိပီလား.. ကဲ အိပ္မွံဳေစာ္ဘြားလုပ္မေနနဲ႕…. ဆက္အိပ္လိုက္ေတာ့… ပီးမွ ရံုးကို လာခဲ့.. ကို ညီနဲ႔ ေန႔လည္စာ အတူထြက္စားမလို႕..။ ။ မနက္စာကေတာ့ ကိုပဲ ျပင္ထားလိုက္ေတာ့မယ္… အိပ္ရာကထေတာ့မွ သြားစားလိုက္ေတာ့…”

“ဟြန္… မနက္စာေရာ ညီနဲ႔အတူ မစားခ်င္ဘူးလား… ကိုကလည္း.. ”

“မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ.. စားခ်င္တာေပ့ါ ညီရ.. ဒါေပမယ့္ ညီမွ အိပ္ေရးမဝေသးတာ.. ညီ ပင္ပန္းေနမွေပါ့..”

“ကိုကလည္း.. ဒါဆိုလည္းခနေစာင့္ … ညီမ်က္ႏွာသစ္ပီး သြားျပင္ေပးထားမယ္.. အင္း ကိုက ကို႔အခန္းထဲသြားပီး ေရမိုးခ်ိဳးထားႏွင့္.. ညီပီးတာနဲ႔လာေခၚမယ္ေလ… ”

“ဟီး..ဟီးး ဒီလိုက်ေတာ့လည္း.. ကို႕ခ်စ္သူေလးက ခ်စ္ဖို႕ေကာင္းျပန္ေရာ… ”

“အင္းးပါ.. ဟုတ္ပါပီ.. ကိုရ…….”

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

“ေဒါက္..ေဒါက္…ေဒါက္..” ကိုရဲ အခန္းေရွ႕ဝယ္ ကၽြန္ေတာ္ D Lay ေရာက္သြားရင္း……

“အင္း.. ညီ ဝင္ခဲ့… တံခါးေလာ့ခ္ မခ်ထားဘူး…..”

“ကၽြီ… ” “ဟင္.. ကို.. ကိုယ္တံုးလံုးႀကီးနဲ႕.. အက်ၤီမလဲေသးဘူးလား… ဘာလုပ္ေနတာလဲ.. ” ဟိုေလ.. ကိုယ္တံုးလံုးဆိုတာ အေပၚပိုင္းကို ေျပာတာပါဗ်ာ.. ေအာက္ပိုင္းကေတာ့ သဘက္ပတ္ထားပါတယ္… ဟီးးဟီးး….

“အင္း.. ညီ့ကို ေစာင့္ေနတာေလ.. ကို႕ကို အက်ၤီေရြးေပးဦး…. ညီေရြးေပးတာ ဝတ္ခ်င္လို႕…. ”

“ေအာ္.. ဒီလိုလား.. ဟီးးဟီးး. ကၽြန္ေတာ္က သိပ္မေရြးတတ္ဘူးေနာ္… ကဲပါ.. ေရာ့.. ဒါေလးဝတ္.. Tie ကေတာ့ ေဟာဒါေလး စည္းသြား.. အက်ၤီနဲ႔ေဘာင္းဘီ အရင္ဝတ္လိုက္ဦး.. ပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ Tie စည္းေပးမယ္…”

“အင္း. ပီးေရာ.. ဒီဝတ္စံုေနာ္.. ညီ… ”

“အင္းး. ဟုတ္တယ္.. အဲ့ဒါ… ”ကၽြန္ေတာ့္စကားပင္ မဆံုးေသး ကိုရဲတစ္ေယာက္ ခါးမွာပတ္ထားတဲ့ သဘက္ကို အပံုလိုက္ ခၽြတ္ခ်ပစ္လိုက္သည္။ ..

“ဟာ.. ကို…….. ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ…..” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ပင္မၾကည့္ရဲ.. ေခါင္းကို တစ္ဖက္သို႕လြဲခ်လိုက္ပီး…….

“ေဘာင္းဘီဝတ္ေနတာေလ.. ညီကလည္း.. မသိတာက်ေနတာပဲ..”

“ဘာလို႕ဒီလိုမ်ိဳး ဘာလို႕ သဘက္ကို ရုတ္တရက္ ခၽြတ္ခ်တာလဲ.. အရွက္လည္းမရွိဘူး… ေဘာင္းဘီ ဝတ္တာမ်ား. ဟိုဘက္နားသြားဝတ္ေပါ့…”

“ဟီး..ဟီး.. ဟုတ္လား.. ကိုမွမသိတာကို ညီကလည္း..”

“ဘာမသိတာလဲ.. ဒီအရြယ္ႀကီးေရာက္ေနပီ.. ဒါ သမင္သက္သက္ လုပ္တာ… ကိုေနာ္.. သတိထားေန… လာ Tie စည္းေပးမယ္..”

 D Lay ကၽြန္ေတာ့္ကို Tie စည္းေပးေနတုန္း.. ကၽြန္ေတာ္လည္း. မ်က္ခံုးေလးပင့္ပီး D Lay ကို ျပံဳးစိစိ နဲ႔ ေမးလိုက္တာေပါ့.. “…. ဟီးး..ဟီး.. ညီ.. ခုနက ဘာျမင္လိုက္လို႕လဲ. .ကို႕ကို Tie စည္းေပးတာ လက္ေတြေတာင္တုန္ေနတာဆိုေတာ့.. ဟားဟား…..”

“ကိုေနာ္.. ဘာျမင္ရမွာလဲ.. ဘာမွမျမင္ပါဘူးဆို…. ေန…”

“ဟားးဟားး ေသခ်ာလို႕လား ညီရာ………”

“ကိုကလည္း.. ဘာမွမျမင္ပါဘူးဆိုေန.. တကယ္ ဘာမွမျမင္ဘူး….. ဒီေလာက္ Underware ဝတ္ထားတာ ညီက ဘာကို ျမင္ရမွာလဲ..” ဟိုက္…. ေသပီဆရာ.. D Layေရ..မင္းကေတာ့…………..

“ကဲေတြ႔လား.. ဘာမွမျမင္ဘူးလဲေျပာေသး.. ကို Underware ဝတ္ထားတာက်ေတာ့သိတယ္ေပါ့.. ဟားဟား….”

“ကို………….ေနာ္…” ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ Neck Tie ႀကိဳးကိုအေသဆြဲတင္းလိုက္ရင္း…

“အဟြတ္… အဟြတ္…. ညီရယ္.. ကို႕ကို အေသသတ္ေနတာလား. အခုေတာ့ မသတ္ပါနဲ႕ဦး… ကို ညီနဲ႕ ဘာမွေတာင္ မဘာရေသးဘူး.. ဟိဟိ…. ”

“ကို.. ေျပာေလကဲေလ… ေတာ္ပီ.. ေအာက္မွာပဲေစာင့္ေနေတာ့မယ္.. လာခ်င္လာမလာခ်င္ေန……. ဒါပဲ….”

“ဟိတ္..ေနဦးေလ.. ကိုလည္းလိုက္မွာေပါ့.. ဟိတ္.. ေဟာဗ်ာ…. ”

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ဒီေန႔မနက္စားရတဲ့ မနက္စာကေတာ့.. အရင္က ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲစားခဲ့ရတဲ့ မနက္စာေတြနဲ႔မတူ ျခားနားေနေတာ့သည္… ဟုတ္ပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေသာ ညီႏွင့္အတူစားခဲ့ရလို႔ပါ…

“ညီ.. ရံုးခ်ိန္နီးေနပီ.. ကို သြားေတာ့မယ္.. ရံုးကိုလာခဲ့ေနာ္…… ”

“အင္.. ညီကို႕လာေခၚေလ ေန႔လည္က်ရင္... ေရာ့ အိမ္က ကားယူသြားလိုက္… ”

“ဟာ.. မလုပ္ပါနဲ႔.. ကို႕ဘာသာပဲ သြားေတာ့မယ္.. ညီ့ကုိ ေန႔လည္မွ ရံုးက ကားနဲ႔လာေခၚမယ္… ဒါနဲ႔ ညီေရာ.. အဆင္ေျပရဲ့လား.. အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့.. တစ္ခါထဲလိုက္ခဲ့ပါလားကြာ. ညီ့ကို စိတ္မခ်ဘူး.. ”

“အင္း.. အရင္ကလည္း ေနေနက်ပါပဲ… ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ကို႕ကို လြမ္းပီး က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မွာ ဒီလိုေတာ့ အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး.. ညီပါလိုက္ခဲ့မယ္.. အိမ္တံခါးေတြ ပိတ္လိုက္ဦးမယ္.. ေဒၚလံုးတို႕ျပန္လာရင္ သူ႕မွာ ေသာ့အပိုရွိတယ္ဆိုေတာ့ သူ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္လာလာ အဆင္ေျပတာပဲ…..”

“ဟားဟားး. ဒီလိုက်ေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့ ခ်စ္စရာ ကို႔ညီေလးပဲ.. ညီလိုက္မယ္ဆို ကို အိမ္ကကားယူသြားလိုက္မယ္… ညီပင္ပန္းေနမွာဆိုးလို႕…”

“ဟိဟိ.. သေဘာပါ.. ကို႕သေဘာပဲ…. ”

“တံခါးေတြလံုေအာင္ပိတ္ခဲ့ေနာ္ ညီ… မီးေတြကို မိန္းေသခ်ာခ်ခဲ့.. ”

“အင္းပါ.. ကိုရ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ပီ.. သြားရေအာင္.. ”

ကားတံခါးကုိပိတ္.. ကၽြန္ေတာ္ D Layနဲ႔ ကိုရဲ တို႕အတူ ကားေပၚတြင္.. ျမတ္ႏိုးတြယ္တာစြာ ညာဘက္လက္ခ်င္းေထြးပိုက္ထားရင္း..……… တစ္ေယာက္လက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကင္နာယုယ စြာနမ္းရွိဳက္ရင္း…  အခ်စ္ရမက္တို႔ႏွင့္အတူ.. ဆင္တူဝတ္ဆင္ထားေသာ လက္စြပ္ေလးႏွစ္ကြင္းကေတာ့ အေရာင္ေတာက္ပေနေတာ့သည္။

မည္သို႕ပင္ဆိုေစကာမူ……………………………….

“အား…… ”ကၽြန္ေတာ္လည္း. လက္စြပ္ဝတ္ထားေသာ ညာဘက္လက္ခလယ္က ရုတ္တရက္ ခံစားမႈတစ္ခုေၾကာင့္…

“ဘာျဖစ္တာလဲ ညီ…….”

“မသိဘူး.. ကိုရ.. ညီ့လက္…. ညီ့လက္…..”

“ဟင္.. ေသြးေတြထြက္ေနပါလား….. ဘာျဖစ္သြားတာလဲ… ကို႕ကို ျပစမ္း ကုိၾကည့္ၾကည့္မယ္… ”

ဟင္.. ဟုတ္ပါရဲ့. ကိုရဲေျပာမွ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္မိလိုက္တယ္…. လက္စြပ္ဝတ္ထားတဲ႔ အနီးအနားတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေသြးေတြဖံုးေနတယ္… ေသြးေၾကာင့္လား ဘာလားေတာ့ မသိ လက္စြပ္အေရာင္က ေမွးမွိန္သြားသလို ခံစားေနရတယ္….. ခုနကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္စြပ္ေလးက ေတာက္ပေနသိလိုလို.. ဒါေပမယ့္.. အခုက်ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေသြးေတြ ဖုံးလႊမ္းပစ္တာခံလိုက္တယ္… ဘုရား..ဘုရား………………..

“ညီ… လက္ရွသြားတာ ျဖစ္မယ္… လက္စြပ္ေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္… ခၽြတ္လိုက္ပါလား…..” ကစားကြင္းရထားတဲ႔ လက္စြပ္ေလးေတြဆိုေတာ့လဲ သိပ္ပီး ေသေသသပ္သပ္ မလုပ္ထားဘူးထင္ပါတယ္ဗ်ာ.... ကၽြန္ေတာ္လည္း စကားနည္းနည္းေလး လြန္သြားတာကို ကိုယ့္ကိုကုိ သတိထားမိေလေတာ့. . “ကိုေျပာတာက ညီအရမ္းနာေနမွာဆိုးလို႕ ခၽြတ္လိုက္လို႔ေျပာတာပါ…. အျခားသေဘာမ်ိဳးမထင္ပါနဲ႔..ညီ…..”

“အင္းပါ.. ကိုရဲ့.. ဘာမွမထင္ပါဘူး.. ရပါတယ္.. ဒီအတိုင္းလည္း.. လက္ကေလး နည္းနည္း ရွသြားတာပါ… သြား……ရံုးကို တန္းေမာင္းေတာ့ .. ေဆးခန္းေတြဘာေတြလည္း မဝင္နဲ႔ေနာ္.. ဒဏ္ရာကေတာ္ေတာ္ ႀကီးေတာ့…. ဟီးးဟီးးး ” ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္သလိုလို ေနာက္သလိုလို ကိုရဲအားေျပာလိုက္ေသာ္လည္း… ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့……………..

အင္းေလ.. ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလား… ကံစီမံရာအတိုင္းေပါ့.. အေၾကာင္းရွိလို႕ အက်ိဳးျဖစ္လာရတာပဲေလ… “ကိုရယ္.. ေနာက္ဘယ္လိုကိစၥပဲ ျဖစ္လာျဖစ္လာ ကိုယ့္ကိုကို မျပစ္မတင္ပါနဲ႔ေနာ္.. အရာအားလံုးက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲျမန္တဲ့ ကံတရားအတိုင္းရွိပါေစေတာ့.”

“အင္းပါ.. ေရာ့ အခုေတာ့ ကို႕ လက္ကိုက္ပုဝါေလး စည္းထားလိုက္.. ရံုးေရာက္မွ ေဆးထည့္ေပမယ္…. ”

“ဟုတ္……. ” ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အခုလို အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္အရာဆိုတာကို မေတြးေတာခ်င္.. ဒါေပမယ့္လည္း.. ေန႕ရွိသလို ညလည္းရွိတာပဲ၊ အလင္းရွိသလို အေမွာင္လည္းရွိတယ္၊ အျဖဴရွိသလို အမဲလည္းရွိ၊ အခုလိုကိုရဲနဲ႔ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ေနရတဲ႔ ဘဝေနာက္ကြယ္မွာ ဘာမ်ားရွိလိမ့္မလဲ…..

တစ္လမ္းလံုး စဥ္းစားရင္း.. လမ္းတစ္ေနရာမွာေတာ့.. လက္ထဲက ကိုင္ထားတဲ့ဖုန္း ရဲ့ Vibration နဲ႕ Ringtone အသံေၾကာင့္… ကၽြန္ေတာ့္အေတြးကမၻာငယ္ေလး ကြယ္ေပ်ာက္သြားပီး…. ဖုန္းကိုင္မလို႕ Contact Name ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့………….

“Daddy!”

“0950××××× ”

(ဆက္ရန္)

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

Apr 29th

မင္းျမတ္…. စည္သူ အပိုုင္း (၂)

By မင္းျမတ္စည္သူ

မင္းျမတ္…. စည္သူ   အပိုုင္း (၂)

 

ရြွီ… ရြွီ… ရြွီ…..

 

မနက္ ၅ နာရီ ႏွိဳးခရာသံရဲဲ႕အဆုုံးမွာ အေဆာင္တစ္ခုုလုုံး ပုုရြက္အုုံကိုု တုုတ္နဲ႔ထိုုးလိုုက္သည့္အလား ဆူညံ့ပြက္ေလာရိုုက္သြားၾကတယ္….. ဒီေန႕က သင္တန္းပထမဆုုံးေန႔ဆိုုေတာ့ သင္တန္းဖြင့္ပြဲရွိေနတာေၾကာင့္ အားလုုံးက နိုုးနိုုးၾကားၾကားတက္ၾကြေနၾကတယ္…..

 

” အကိုု… မနက္စာစားခ်ိန္က ၆ နာရီေနာ္… ကြ်န္ေတာ္အကိုု႕ကိုုေစာင့္ေနမယ္… အတူတူသြားစားၾကရေအာင္…. ”

ေရခ်ိဳးေဆာင္မွာ မ်က္နွာသစ္ ေရခ်ိဳးဖိုု႔ ေစာင့္ေနတုုန္း စိတ္ထဲမွာ ရင္းနွီးတဲ့ အသံတစ္သံေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္မိလိုုက္တယ္…

 

” ေအာ္… စည္သူ .. မင္းကေရခ်ိဳးျပီးျပီလား… ေစာလွခ်ည္လားကြ…”

”ဟုုတ္ကဲ့ .. ကြ်န္ေတာ္အိပ္မေပ်ာ္ဘူးဗ်… အိပ္ရာ အေျပာင္းအလြဲဆိုုေတာ့ အိပ္လိုု႔မေပ်ာ္လိုု႔ ေစာလာခ်ိဳးတာ… အကိုု့ကုုတင္ေတာင္ ၾကည့္လိုုက္ေသးတယ္ နွိဳးမလိုု႔ေလ… ေတာ္ၾကာမၾကိဳက္ပဲေနမွာ စိုုးလိုု႔ ခရာသံၾကားမွပဲ နွိဳးေတာ့မလားလိုု႔ပါ….. ”

 

” ေအးကြာ… ေက်းဇူးပါပဲ… မင္းဆာရင္ သြားစားနွင့္ေလ… ငါကၾကာအုုန္းမွာ .. အိမ္သာလဲ၀င္ခ်င္လိုု႔ေလ….. ”

 

ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔စကားသံအဆုုံးမွာ တစ္စုုံတစ္ခုုကိုု ဘ၀င္မက်တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ သူ႔မ်က္လုုံးေတြမွာေတြ႔လိုုက္တယ္….

 ” ရပါတယ္…. ကြ်န္ေတာ္မဆာပါဘူး…. ေစာင့္ေနပါ့မယ္…… ”

” ေအးကြာ… ေက်းဇူး….. မင္းလဲ အ၀တ္သြားလဲေတာ့ေလ.. ေအးေနအုုန္းမယ္.. အကိုုလဲ ေရခ်ိဳးလိုုက္အုုန္းမယ္… လူရွင္းေလာက္ျပီနဲ့တူပါတယ္”

 ေျပာလက္စစကားကိုု လက္စသတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း သန့္စင္ခန္းနဲ့ ေရခ်ိဳးေဆာင္ဖက္ကိုု ေရပုုံး၊ ဆပ္ျပာခြက္၊ သြားပြတ္တံေလးကိုု ယူျပီးထြက္လာခဲ့တယ္…. 

 ေရခ်ိဳးေဆာင္ထဲမွာ သီခ်င္းေအးေအးနဲ႔ခ်ိဳးတဲ့သုူ၊ ေအာ္ဟစ္ဆူညံ့ေနတဲ့သူ အခ်င္းခ်င္းတရင္းတနွီးနွဳတ္ဆက္သံေတြနဲ႔ ဗ၀တ ရဲ႔ မနက္ခင္းကိုု ကြ်န္ေတာ္ ရင္းရင္းနွီးနွီး နွစ္ခ်ိဳက္သြားမိတယ္…. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္းရဲ႕ အစဆိုုေတာ့ အဆင္ေျပမွဳ မေျပမွဳေတြထက္ အလိုုက္အလိုုက္ဆိုုတဲ့ စကားလုုံးကိုု ကြ်န္ေတာ္ေရြးခ်ယ္တတ္ဖိုု႕ တကယ္လိုုအပ္ေနျပီေလ…. ေစာေစာစီးစီး ျမတ္နိုုးကိုု သတိတရ ရွိမိသြားတယ္… အခုုခ်ိန္ဆိုု နိုုးေနျပီး ကြ်န္ေတာ့္အေၾကာင္းပဲေတြးေနမလား…. အိပ္ေနတုုန္းပဲလား…. ေသခ်ာတာကေတာ့ မနက္မိုုးလင္းတိုုင္း ၾကားေနၾကသူမအသံေလးမၾကားရတာ တစ္ခုုခုု လိုုေနသလိုုပါပဲေလ…… ကြ်န္ေတာ္တိုု႔က ရပ္ကြက္ တစ္ခုုတည္းမွာ အိပ္ခ်င္းကပ္ရပ္ဆိုုေတာ့… မနက္တိုုင္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုု သတိတရ လာနွိဳးေနၾကေလ…. မိသားစုုနွစ္ခုုလုုံးက ပုုံမွန္ လက္လုုပ္လက္စား မိသားစုုေတြဆိုုေတာ့ ဖုုန္းေတြဘာေတြလည္း နွစ္အိမ္လုုံးမွာမရွိၾကဘူး… အျခားအေၾကာင္းအရာေတြ ရွိလိုု႔ ဖုုနး္ဆက္ခ်င္ရင္ေတာင္ ကြ်န္ေတာ့္ ေဘးအိမ္ကဖုုန္းဆိုုင္ကေန ေခၚရတာပါပဲ… ( ၂၀၁၀ ခုုနွစ္ ထိုုအခ်ိန္တြင္ ၁၅၀၀ တန္ဖုုန္းမ်ားမေပၚေသးပါ…. ).. ဒီေန႕ညေတာ့ တပ္ခြဲရုုံးကဖုုန္းနဲ႔ ျမတ္နိုုးဆီ လွမ္းေခၚမယ္လိုု႕ေတာ့ စိတ္ထဲ ေတြးထားမိလိုုက္တယ္….

 

……………. xxxxxxxx……………..

 

ထမင္းစားေဆာင္ရဲ႔ မနက္စာက ကြ်န္ေတာ့္ ပထမဆုုံးအိမ္ကိုု သတိတရရွိသြားတဲ့ အခ်ိန္ပဲ…..

မေန႔က တပ္ခြဲ၀င္ေနာက္က်တာေရာ… အိမ္ကလည္း ေငြသိပ္မေတာင္းခ်င္တာနဲ႔ မနက္စာစားဖိုု႔ ဘာမွ မ၀ယ္ထားမိတဲ့ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ေတာ္ေတာ္ အျပစ္တင္မိသြားတယ္… ၅ လုုပ္စာေလာက္ရွိမယ့္ ထမင္းေၾကာ္လိုု႔ အမည္ကာမတပ္ရမယ့္ နီညိဳညိဳ ထမင္းခဲေတြေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ဆာေလာင္မွဳေတာင္ ခဏတာေမ့သြားတယ္….မနက္အိပ္ရာထတိုုင္း အေမေဖ်ာ္တိုုက္ေနက် ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကိုု မက္မက္ေမာေမာ သတိတရရွိမိသြားတယ္….

 

” အကိုု… ေကာ္ဖီ ေသာက္ပါအုုန္း… ကြ်န္ေတာ္ အကိုု႔အတြက္ ေကယ္ဖီတစ္ခြက္ ပိုုေဖ်ာ္လာတယ္…. မေန႔ကတည္းက သတိထားမိေနတာ အကိုု႔မွာ အစားအစာေတြ သိပ္ပါတာမေတြ႔ဘူးေလ… လိုုရင္ေတာ့ ညေန ေစ်းတန္းမွာလိုုတာေတြေတာ့ သြား၀ယ္လိုု႔ရတယ္တဲ့ဗ်.. ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ မေန႔က ေစာေရာက္တာနဲ႔ ေစ်းတန္းေတာ့ ေရာက္ဖူးသြားျပီ… လိုုတာေတြအကုုန္၀ယ္လိုု႔ရပါတယ္…. ”

 

ေကာ္ဖီခြက္တစ္ခြက္ကိုု ကမး္ေပးရင္း တရစပ္ေျပာလိုုက္တဲ့ သူ႔ရဲ႔ စကားသံေတြေအာက္မွာ ကြ်န္ေတာ္တကယ့္ကိုု ေတြေ၀သြားတယ္….. ျပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကိုု ေက်းဇူးတင္မိသြားတယ္…. ဒီေကာင္ စိတ္မ်ားဖတ္တတ္ေနလား… မဟုုတ္ေသးပါဘူး….

ကိုုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုုယ္ပဲ ေကာ္ဖီခြက္ ကိုု လွမ္းယူလိုုက္တယ္….

 

” ေက်းဇူးကြာ … စည္သူ …. အကိုုလည္း ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္ေနတာ မေန႔ကလည္း ေနာက္က်ေတာ့ ဘာမွ အဆင္သင့္ ၀ယ္မလာျဖစ္ဖူးေလ… မင္းကူညီတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနျပီ… ေက်းဇူးပါကြာ… ”

 

” မလိုုပါဘူး အကိုုရယ္.   ကြ်န္ေတာ္အကူအညီလိုုလည္း အကိုု႔ဆီကေတာင္းရမွာပါပဲ… သိပ္မေတြးပါနဲ႔ …. ေနာက္မွ အကူအညီေတာင္းလြန္းလိုု႔ စိတ္ညစ္ေနရမယ္… ”

 

စပ္ျဖီးျဖီးနဲ႔ ေျပာလိုုက္တဲ့ သုု႔စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တိုု႔ ပိုုရင္းနွီးမိသြားသလိုုပါပဲ… တကယ္ေတာ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္က အရာရာမွာ တစ္ကိုုယ္ေကာင္းဆန္တာမ်ားတယ္.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ဆာေလာင္မွဳေတြကိုု တဂၤတ ေျဖေဖ်ာက္ေပးနိုုင္တာေပါ့…. ထူးထူးျခားျခား ေကာ္ဖီက ကြ်န္ေတာ္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ Premier 2 in 1 ပဲ… ဆာေနလိုု႔ပဲလားမသိဘူး ပိုုေသာက္ေကာင္းတယ္လိုု႔ေတာင္ ေတြးမိလိုုက္ေသးတယ္….

” အကိုု ထမင္းေၾကာ္စားလိုုက္ပါဗ်… တစ္ေနကုုန္ ေန႔လည္ ၁၂ ထိုုး ေလာက္မွ ေန႔လည္စာ စားရမွာေလ.. ေတာ္ၾကာ အကိုု ဆာေနလိမ့္မယ္…”

 

”ဒီေန႕ကေတာ့ ထမင္းမစားေတာ့ပါဘူးကြာ ၾကက္ဥေၾကာ္ပဲ စားလိုုက္ေတာ့မယ္…”

 

ေျပာေျပာဆိုုဆုုိနဲ႔ ခြဲတမ္းရတဲ့ ၾကက္ဥေၾကာ္ကိုု စားျပီး လက္စသတ္လိုုက္တယ္…. ကစ္ခင္းရမွာေတြ အိပ္ရာသိမ္းရမွာေတြ ဖိနပ္ ၾကိဳးခ်ည္ရမွာေတြနဲ႔ ဆိုုေတာ့ ေစာေစာျပန္သြားျပင္ဆင္ထားမွ အဆင္ေျပမွာေလ…. ဒါေတာင္ ဒီေန႔မနက္ ေလ့က်င့္ခန္းလုုပ္ခ်ိန္မပါေသးဘူး… ေနာက္ေန့ေတာ့ ေစာထမွပဲ လိုု႔ေတြးမိလိုုက္ေသးတယ္….

ခုုခ်ိန္ ျမတ္နိုုးဘာေတြလုုပ္ေနမလဲ…..

 

………. xxxxxxxxxxxxx …………………

 

” နိုုင္ငံ့၀န္ထမ္းသစြာ ဓိဌာန္ စဆိုု…….”

တာဝန္က် တပ္ခြဲမွဳးရဲ့ ေအာ္သံအဆုုံးမွာ အားလုုံးသံျပိဳင္ ရြတ္ဆိုုလိုုက္ၾကတယ္…..

”ကြ်န္ုုပ္တိုု႔သည္……

………………………

…………………….

……………………..

……………………. ”

နိုုင္င့ံ၀န္ထမ္း သစြာဆိုုမိလိုုက္ေတာ့ ငါေတာင္ မၾကာခင္ နိုုင္ငံ့၀န္ထမ္းျဖစ္ေတာ့မယ္လိုု႔ အေတြးနဲ႔ ကိုုယ့္စိတ္ကိုုယ္ကိုု တပ္လွန္႔မိလိုုက္တယ္....ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ခရီးလမ္းဆိုုေတာ့လဲ တတ္နိုုင္သမ်ွေလ်ွာက္လွမ္းရေတာ့မွာေပါ့....

မနက္ေစာတန္းဆီ လူစစ္အျပီးမွာေတာ့ သင္တန္းဖြင့္ပဲ က်င္းပမယ့္ ခန္းမေဆာင္ကိုု တန္းစီျပီး တက္ညီလက္ညီ ေလ်ွာက္လွမ္းလိုုက္ၾကတယ္…..

”ဘယ္… ညာ…..

ဘယ္….. ညာ…..

ဘယ္…. ညာ….

ဘယ္….. ”

 ” အကိုု႕ေကာင္မေလးကိုု သတိရေနတာလားဗ်…….. ”

 တပ္ခြဲမွဳးရဲ႕ အမိန္႔သံနဲ႔ စည္းခ်က္ညီေအာင္ ဂရုုတစိုုက္ေလ်ွာက္ေနတုုန္းမွာ ေဘးက စည္သူရဲ႔ စကားသံေၾကာင့္ လွမ္းေနတဲ့ေျခလွမ္း မွားမိမလိုုေတာင္ျဖစ္သြားတယ္……. ျပီးေတာ့လဲ ဘာမဆိုုင္ ဘာမွ မဆိုုင္ေမးခြန္းေၾကာင့္ ဘာေျဖရမွန္းမသိ တုုန့္ေနွးေနွး ျဖစ္သြားမိတယ္……

 

“ ဒီလိုုပါပဲကြာ… မင္းေရာ မရွိဘူးလား… သတိမရဘူးလား… ”

 

” ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ အရင္ကထားခဲ့ဖူးပါတယ္…. အခုုလက္ရွိကေတာ့ တစ္ေယာက္မွမရွိဘူး… အားလုုံးကိုု ျဖတ္ထားတယ္….. ကြ်န္ေတာ္က စိတ္ရွင္းရွင္း ေနၾကည့္ခ်င္လိုု႔ေလ…… ”

 

ထူးထူးျခားျခား သူ႕စကားေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာ္ျဖစ္သြားတယ္…

 ” စိတ္ရွင္းရႈင္းေနၾကည့္ခ်င္လိုု႔ ”….

 အျမဲတမ္း သတိမထားမိပဲ မေနနိုုင္ေလာက္ေအာင္ ေတာက္ပတဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ့ ေလးေတးေတး ေျပာလိုုက္တဲ့ စကားသံေၾကာင့္ ထပ္ေမးမယ္ စိတ္ကူျပီးမွွ သိတာ မၾကာေသးဘူး ကိုုယ္ေရးကိုုယ္တာေတြ အဲ့ေလာက္မေမးသင့္ဘူးထင္လိုု႔ စိတ္ထဲမွာပဲ ေမးခြန္းကိုု ျပန္သိမ္းထားလိုုက္တယ္… သူမ်ားအေၾကာင္းေတြးရမွာ ေသေလာက္ေအာင္ပ်င္းတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ထူးထူးဆန္းဆန္း သူ႔ရဲ႔ စကားလုုံးေတြက အေတြးထဲထိေရာက္လာတယ္…. ငါ ဘာေတြေတြးေနတာလဲ…… ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ျပန္ဆန္းစစ္လိုုက္မိတယ္….

 

ဒီလိုုနဲ႔ သင္တန္းခန္းမေရာက္ေတာ့ တန္းစီ၊ လူစစ္၊ အမိန္႕ေပး အစရွိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခါမွ မလုုပ္ဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကိုု လက္ရွိအေျခအေနကိုု စိတ္ဝင္တစား ရွိေနေစပါတယ္ေလ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုုယ္ေရြးခဲ့တဲ့လမ္း တန္းတန္းမတ္မတ္ေတာ့ ေရာက္ေအာင္ ေလ်ွာက္ရမွာပဲေပါ့…….

 

 ” ျမတ္နိုုးေရ…. ေမာင္ၾကိဳးစားေနတယ္………”

 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တိုုင္းသတိရေနတဲ့ ကိုုယ့္စိတ္ကိုုယ္ကို ခ်ိဳးနွိမ္ဖိုု့ေတာ့ လိုုျပီလိုု႔ ေတာ့ပထမဆုုံးေတြးမိလိုု္က္တယ္….

 

တကယ္ေတာ့ ဘဝဆိုုတာ ကိုုယ္တိုုင္ေရးခ်ယ္ရမယ့္ ပန္ခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္သလိုု… အခ်စ္ဆိုုတဲ့ စုုတ္တံနဲ႔ ေရးခ်ယ္မွ ပိုုမိုု ျပည့္စုုံနိုုင္ပါလိမ့္မယ္…..

 

………….. xxxxxxxxxx ………………….

 

 

 

 

 

Apr 29th

မင္းျမတ္ ….. စည္သူ အပိုုင္း (၁)

By မင္းျမတ္စည္သူ

မင္းျမတ္ ….. စည္သူ  အပိုုင္း (၁)

 

အပိုုင္း (၁)

ဂ်ိန္း… ဂ်ိန္း….ဂ်ိန္း……..

 

သည္းသည္းမဲမဲ ရြာသြန္းေနေသာ မိုုးေရစက္မ်ား….

ထိုုမိုုးေရစက္မ်ားေအာက္တြင္

လမ္းမီးတိုုင္၏ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ အလင္းေရာင္ျဖင့္ အမိုုးအကာမပါ ရပ္တည္ေနေသာသူတစ္ေယာက္

ထိုုသူ၏ မ်က္၀န္းတြင္ေတြ မိုုးေရစက္လား မ်က္ရည္လား ေ၀ခြဲရခက္သည့္ အရာတစ္ခ်ိဳ႔

မေရရာ မေသခ်ာမွဳေတြမ်ားၾကားထဲမွာ လြတ္လမ္းမဲ့ သူတစ္ေယာက္လိုု ရပ္တည္ေနသူတစ္ေယာက္

ေသခ်ာတာကေတာ့ မိုုးေရနဲ႔မ်က္ရည္ ေရာေထြးေစမွဳက သူ႔ခံစားခ်က္ကိုု ေျဖသာေစနိုုင္တယ္ေလ

တကယ္ေတာ့

အခ်စ္ဆိုုတာ ခ်စ္ေနဖိုု႔ပဲလိုုတယ္ဆိုုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းအတြက္ သူ …..

 

 

ကိုုမင္းျမတ္ ကသ ၃၊ အေဆာင္ ၁

သက္ဆိုုင္ရာတာ၀န္ခံအရာရွိရဲ႔ အမည္ေခၚသံၾကားမွာ ကိုုယ္နဲ႔သက္ဆိုုင္တဲ့ အထုုတ္အပိုုးေတြ သယ္ေဆာင္ရင္း ကိုုယ္တာ၀န္က်တဲ့ အေဆာင္ဆီကိုု သြားဖိုု႔ ရပ္တည့္ထားတဲ့ေျခလွမ္းကိုု အခုုမွ သတိ၀င္လာသူတစ္ေယာက္အလား စတင္လွဳပ္ရွားလိုုက္တယ္…. အခ်ိဳးအေကြ႔တစ္ခုုရဲ႔ အစတိုုင္းမွာ ဘာလုုပ္ရမယ္ ဘာလုုပ္သင့္တယ္ဆိုုတဲ့ အေတြးေတြက အျမဲတမ္း စိုုးမိုုးေနတတ္ခဲ့တာ မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ လူမွန္းသိတတ္ကတည္းကေလာက္ပဲေလ…..

 

” အကိုု ….. ကြ်န္ေတာ္ကူသယ္ေပးရမလား မိုုးေတြကရြာေနတယ္ဆိုုေတာ့ အကိုု တစ္ေယာက္တည္းအဆင္မေျပေလာက္ဘူး.. ကြ်န္ေတာ္က ကသ ၄၊ အကိုုနဲ႕က ကုုတင္ကပ္ရပ္ပဲေလ.. ကြ်န္ေတာ္က မနက္တည္းကၾကိဳေရာက္ေနတာဆိုုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကေနရာခ်ျပီးျပီ ဘာမွ သယ္စရာမရွိေတာ့ဘူးေလ ….… ”

 

စကားေတြတရစပ္ေျပာရင္း စတင္မိတ္ဆက္လာတဲ့ အသံတစ္သံ…… ရွည္လ်ားလြန္းတဲ့ အရပ္ေၾကာင့္ ပိုုမိုုပိ္န္ေနေၾကာင္းသိသာလြန္းတဲ့ အသားခပ္လပ္လပ္။ အ၀တ္အစား မသပ္မရပ္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္…… ကိုုယ့္အရပ္ကိုု ကိုုယ္သေဘာက်ေနခဲ့တာဒီလူနဲ႔ေတြ႔မွပဲ  ကိုုယ့္ အရပ္ကိုုယ္ကိုု ပထမဆုုံး က်ိန္ဆဲမိလိုုက္တယ္…… ထူးထူးျခားျခားသတိထားမိတာကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ေတာက္ပတဲ့ မ်က္လုုံးေတြပဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အကူအညီတကယ္လိုုအပ္ေနခ်ိန္မွာ ကူညီဖိုု႔ လာေျပာေပးတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေက်းဖူးတင္သြားတယ္။ တကယ္လည္း အခက္အခဲလည္းျဖစ္ေနတာေလ.. မိုုးေတြကလည္းရြာေနတာဆိုုေတာ့ ရြံ႔ေတြနဲ႔ ကိုုယ္သြားရမယ့္ အေဆာင္ကိုု ဘယ္လိုုသြားရမလဲေတြးေနတုုန္းမွာ မိတ္ဆက္ျပီး အကူအညီေပးမယ့္သူေပၚလာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေက်းဇူးတင္သြားမိတယ္….

 

ကြ်န္ေတာ္ဆိုုတဲ့ေကာင္ကလည္း ေက်ာင္းျပီးကတည္းက ဘာလုုပ္ရမွန္းမသိလိုု႔သာ သူငယ္ခ်င္းေတြအတင္းဆြဲလိုု႔ အစိုုးရအလုုပ္ေလ်ွာက္ျပီး ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ အေရြးခ်ယ္ခံရလိုု႔ ဒီေရာက္လာတာ…… ဒီအလုုပ္ကိုု စိတ္စင္တစားရွိလား ဘာလားဆိုုတာကလည္း အခုုထိ ေ၀ခြဲမရေသးဘူးေလ… စာဖတ္မယ္၊ ေက်ာင္းတတ္မယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္ေကာင္မေလးမ်က္နွာကိုု ေငးျပီးစကားေတြေျပာမယ္…….. အဲ့အေၾကာင္းအရာ (၃)ခုုေလာက္ပဲ စိတ္ထဲရွိေနခဲ့တဲ့ေကာင္ဆိုုေတာ့ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြဖြဲ႔ရာမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ္ေတာ္ညံ့တယ္ေလ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုူညီမယ့္သူေတြေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကိုု ေက်နပ္သြားမိတယ္….

 

” ေက်းဇူးပါပဲကြာ… ငါ့နာမည္က မင္းျမတ္ပါ….. မိုုးေတြကေတာ္ေတာ္ရြာေနတာ အေဆာင္ကလဲေ၀းေတာ့ အထုုတ္ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုုသြားရမယ္မွန္းမသိျဖစ္ေနတာေလ….. ”

 

”ဟုုတ္ကဲ့ ကြ်န္ေတာ့္နာမည္က .. စည္သူပါ……”

 

”ဘယ္ဌာနကေအာင္တာလဲကြ…… ”

 

”ကြ်န္ေတာ္က …….. ဌာနအတြက္ ေရြးခံရတာပါ….”

 

”ဟာ….. ဒါဆိုုအတူတူပဲေပါ့၊  ဒါေပမယ့္ေရးေျဖေရာ နွဳတ္ေျဖေရာ မွာ မေတြ႔မိၾကဘူးေနာ္….. ဘယ္ကလဲ…”

စာေမးပြဲေျဖတုုန္းက ဘူေပါင္းစုုံ နယ္ေပါင္းစုုံဆိုုေတာ့ သိခ်င္စိတ္တစ္ခုုနဲ့ ေမးမိလိုုက္တယ္..

 

”အကိုု႔နာမည္က ” မ ” နဲ႔စတာဆိုုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေျဖရတဲ့ရက္ေတြမတူလိုု႔ မေတြ႕ၾကတာေနမွာပါ… ကြ်န္ေတာ္က ရန္ကုုန္ကပါ.. ဒါေပမယ့္ တြံေတးဘက္ကပါ….. ”

 

သူေျပာမွပဲ ျပန္ျပီး ေတြးေတာ သတိထားမိေတာ့တယ္ ..

တစ္နိုုင္ငံလုုံး ေျဖဆိုုၾကတဲ့စာေမးပြဲမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မွတ္မိဖိုု႔ ဆိုုတာကလည္း မလြယ္ေလာက္ပါဘူးေလ…

 

” အကိုု႔အထုုတ္ေတြ တစ္၀က္ေပး ကြ်န္ေတာ္ ကူသယ္ေပးမယ္။.. luggage ကေတာ့ ေနာက္မွ တစ္ေခါက္ျပန္လာသယ္ၾကတာေပါ့…..

 

”ေအးကြာ.. ေက်းဇူးပါ… ဒါေပမယ့္ခဏေလး…… အကိုု အိမ္ကလူေတြတပ္ခြဲ အျပင္မွာ ေစာင့္ေနၾကလိုု႔ ျပန္သြားနွဳတ္ဆက္လိုုက္အုုန္းမယ္.. မင္းပါလိုုက္ခဲ့ေလ မင္းကိုုပါ မိတ္ဆက္ေပးလိုု႔ရတာေပါ့…. ဒါေပမယ့္ မင္းအဆင္ေျပမွပါ….”

 

”ဟုုတ္ကဲ့.. ေျပပါတယ္အကိုု ကြ်န္ေတာ္လိုုက္ခဲ့ပါ့မယ္….. ”

 

ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ေတာင္အံ့ၾသမိသြားတယ္ ….. အခုုမွစေတြ႔တဲ့သူတစ္ေယာက္ကိုု ရင္းရင္းနွီးနွီး ျဖစ္တာျမန္လြန္းတဲ့ ကုုိယ့္စိတ္ကိုု နားမလည္နိုုင္ဘူး… ေသခ်ာမွုုတစ္ခုုကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ရင္းနွီးစရာေကာင္းလြန္းတဲ့ မ်က္၀န္းေတြေၾကာင့္ ျဖစ္မွာပါေလ… ဒီလိုုနဲ႔ပဲ အျမဲစိတ္ပူတတ္တဲ့ မိဘေတြကိုု နွဳတ္ဆက္ဖိုု႔နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ ပထမဆုုံးနဲ႔ ေနာက္ဆုုံးလုုိ႔ထင္ခဲ့တဲ့ အခ်စ္တစ္ခုုဆီသြားဖိုု႔ ေျခလွမ္းစတင္ေရြ႔႔လိုုက္တယ္…..

ဆူညံ တုုိးေ၀ွ႔မွုုေတြကိုု ေရွာင္ရွားရင္း သင္တန္းဂိတ္ေပါက္ေရွ႔ကိုု ျပန္ထြက္လိုုက္တယ္…

 

”အေဖ…… ဒါက စည္သူတဲ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔တစ္ေဆာင္တည္း၊ တစ္ဌာနတည္းပဲ… ဒီေရာက္မွသိၾကတာ……”

 

”စည္သူ….. ဒါကေတာ့ အကိုု႔အေဖ ဦးေက်ာ္မင္း.. ဒီဘက္ကအကိုု႔ အေမ ေဒၚျမတ္သူဇာ…. သူကေတာ့ ျမတ္နိုုးတဲ့ အကိုု႕ ေကာင္မေလးေပါ့……”

 

”ဟုုတ္ကဲ့ခင္ဗ်….. ေတြ.ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္… ကြ်န္ေတာ့္နာမည္ စည္သူပါ…..

ရန္ကုုန္ကပါပဲ…… ”

 

”ေအးကြာ … မင္းတိုု႔လဲ ညီအကိုုလိုု လိုုတာရွိတိုုင္ပင္ကူညီ အတူတူေနေလ့လာ ဆည္းပူးၾကေပါ့… ဒီသင္တန္းက မင္းတိုု႕ရဲ့ ပထမေျခလွမ္းပဲ…..”

အစရွိတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမရဲဲ႔ ၾသ၀ါဒ၊ ပူပင္မွုုေတြ၊ ” ေမာင္ က်နး္းမာေရးဂရူစိုုက္ေနာ္ ” အစရွိတဲ့ ျမတ္နိုုးရဲ႔ လြမ္းဆြတ္ေနတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ေျပာတဲ့ စကားလုုံးေတြကိုု ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ေျပာဆိုုနွုတ္ဆက္ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္္ ၃လခြဲ ကာလတာအတြင္း နိုုင္ငံ၊ အမိန္႔၊ စည္းကမ္း၊ ပညာ အစရွိတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳအသစ္ေတြကိုု ေပးအပ္မယ့္ .. ၃ လခြဲတာနားခိုု ရပ္တည္ရမယ့္ အေဆာင္ကိုု သြားဖိုု႔ေျခလွမ္းေတြစခဲ့ၾကတယ္…..

 

” ေမာင္… ညတိုုင္းဖုုန္းဆက္ေနာ္….”

” စိတ္ခ်ပါကြာ.. ေမာင္ဆက္ပါ့မယ္.. ျမတ္နိုုးလည္း ေနေကာင္းေအာင္ေနအုုန္း…”

ခ်စ္သူရဲ႔ မွာတမ္းကိုု ေနာက္ျပန္အလွည့္ ေျဖဆိုုအျပီးမွာ ဘ၀အတြက္ ခဏတာ ခြဲခြာရမယ္ဆိုုတဲ့ စိတ္ကိုု အမွတ္ထားျပီး ကြ်န္ေတာ္ ထပ္မံေက်ာခိုုင္း ထက္ခြာလာတယ္…. အခ်စ္ဆိုုတာကလည္း အခက္သားလား ခဏတာဆိုုေပမယ့္ ……. ပထမဆုုံး… အလြမ္းဆိုုတဲ့ စကားလုုံး စတင္ရင္းနွီးမိသြားတယ္……

 မွတ္မွတ္ရရပါပဲ ….. အဲ့ေန႔လည္းမိုုးေတြသည္းေနခဲ့တယ္ေလ….

........xxxxxxx............

Apr 26th

မင္းသားေလးရဲ့ကိုယ္ရံေတာ္ (အပိုင္း ၈)

By D LaY

ဧည့္ခန္းေဆာင္တစ္ခု၏ အေမွာင္ထုကို ေရးေတးေတး ၿဖိဳခြင္းထားေသာ ဆီးမီး ခြက္ငယ္မ်ားအလည္ဝယ္ ကၽြန္ေတာ္  D Lay နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အသက္တမွ်ခ်စ္ရပါေသာ ကို ႏွင့္အတူ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ဆီ ကိတ္မုန္႔ေတြခြံ႔ေကၽြးၾကရင္း..

“ဒါနဲ႕ ညီ ခုနက ဘာဆုေတာင္းလိုက္လဲ…”

“အင္း……….ေျပာျပပါဘူး ကိုကလည္း.. အေသသတ္…ဟိဟိ…”

“ဟာ.. မင္းကလည္း မေျပာခ်င္လည္းေနကြာ… ကိုက သိခ်င္လို႕ေမးတာကို.. ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုေတာင္လွ်ိဴ႕ဝွက္တယ္ေပါ့ ညီရာ… ရပါတယ္.. ကို မေမးေတာ့ပါဘူး…” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေကာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟိုးအရင္ကစိတ္ေကာက္ခဲ့တာေတြေလာက္ေတာ့ သနားတယ္ေပါ့။ တစ္ေခါက္ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ဆိုးသလိုလိုနဲ႔ ညီ့ကို ညစ္ၾကည့္တာေလ… ဒါကို ညီက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ အဟုတ္ထင္ပီး..

“ဟင္..ကို…ဘာျဖစ္သြားတာလည္း ရုတ္တရက္ၾကီး.. ကိုရယ္.. ညီအဲ့သေဘာနဲ႔ ေျပာလိုက္တာမဟုတ္ပါဘူး… ညီကဒီလိုပဲ ရိုးရိုးေလး အကို႕ကို စခ်င္လို႕ေျပာလိုက္မိတာပါ…ကို…”

“-------” ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ.. D Lay ဘက္ကို ေက်ာခိုင္းကာေနပီး…..

“ကို.. တစ္ခုခုေတာ့ ျပန္ေျပာေလ.. ညီဆုေတာင္းခဲ့တာက ကိုနဲ႕ညီ ၾကားမွာ ဘယ္လိုပဲ အတားအဆီးအေႏွာက္အယွက္ေတြ မ်ားေနပါေစ.. အတူတူ ျဖတ္သန္းပီးေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ဘဝေလး ရပါေစလို႕… ပီးေတာ့ ဒီလို ဆုေတာင္းလိုက္တာကလဲ အေပ်ာ္သေဘာတစ္ခုတည္းပါကိုရာ ဒီလိုဆုေတာင္းလိုက္လို႕ ကိုယ့္ကို ညီ မယံုတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ကိုညီ့ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ထားႏုိင္မယ္ဆိုတာ ညီ အျပည့္အဝ ယံုၾကည္တယ္… ကို႕အစြမ္းအစ နဲ႔ဆိုရင္ေလ. ညီရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ဘဝေလးးက ဆုမေတာင္းဘဲနဲ႔လည္း ျဖစ္လာမွာပါ ကိုရ. ေနာ္.. ညီေျပာတာတကယ္ပါ…ကိုရယ္.. ”

“------” ကၽြန္ေတာ္ေလ.. အခုလိုမ်ိဳး D Lay ရင္ထဲက ေျပာတဲ့စကားသံေလေတြကို နားေထာင္ခ်င္လို႕ ေစာင့္ခဲ့ရတာလည္း ၾကာခဲ့ပါပီ… ကၽြန္ေတာ္ေလ. အရမ္းေပ်ာ္တယ္…ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ညီ့ဆီက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚထားတဲ့ ညီ့ရဲ့ယံုၾကည္မႈ၊ စိုးရိမ္မႈ တို႕ႏွင့္အတူ အခ်စ္ေတြကို ရလိုက္လို႕ပါ.. ကၽြန္ေတာ္ေလ. ညီ့ကို ဘယ္ေသာအခါမွ အျပစ္မျမင္ခဲ့ပါ၊ အရာအားလံုးကိုလည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခြင့္လႊတ္ပီးသားပါ …။  အခုလို ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို စိတ္ဆိုးသြားတယ္ထင္ပီး သူ႕ရင္ထဲက စကားေတြကို အမွန္အတုိင္းၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေလ ညီ့အေပၚကို တန္ဖိုးပိုထားတတ္သြားတယ္.. တန္ဖိုးပိုထားတတ္တယ္ ဆိုလို႕ အရင္ကလည္း တန္ဖိုး မေလ်ာ့ခဲ့ပါဘူး….။ ။ ။

“ကို….ဘာလို႕လဲဟင္.. ညီေျပာတဲ့စကားမွာ ဘာအမွားပါသြားလို႕လဲဟင္။ ကို.. ဘာလို႕စကားတစ္လံုးမွ မေျပာေတာ့တာလည္း.. ညီ့ကို အဲ့လိုမဆက္ဆံပါနဲ႕ ညီမခံစားႏုိင္လို႕ပါ……..ကို………….” ကိုရဲက ကၽြန္ေတာ့္ကို ရုတ္တရက္ စိတ္ဆိုးပီး ဟိုဘက္လွည့္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျပန္စဥ္းစားရတာေပါ့.. ကၽြန္ေတာ့္ စေနာက္ရင္ အျမဲ ျပန္စတတ္တဲ့ကိုရဲက အခုက်ေတာ့ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲ..ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားလြန္သြားပီလား ဟင္.. … ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္တယ္.. ညီ့ဆီက ဒီလိုစကားေတြၾကားလိုက္ရလို႕….

“-------------------”

“ ကို……………………………………………………………………………”

“----------------” အနည္းငယ္ၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ညီ့ဘက္က မည္သည့္စကားလံုးမ်ားထြက္မလာ…. ေသခ်ာပီ. .ဒီေကာင္ စိတ္ေကာက္သြားပီေပါ့လို႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပီး.. ညီ့ကို ျပန္ေခ်ာ့မယ္ေပါ့.. ပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္စိတ္မဆိုးဘူးဆိုတာရယ္.. ညီ့ရင္ထဲက အမွန္တရားေလးေတြ ၾကားခ်င္လို႕ ဟန္ေဆာင္ေနတာပါဆိုပီး ေျပာေတာ့မယ္ဆိုပီး.. ေနာက္ျပန္အလွည့္မွာေတာ့………………

“ ဟင္.. ညီ……” လက္ကေလးပိုက္ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ကာ.. ေခါင္းကေလး ေအာက္ငံု႔ပီး တရွံဳ႕ရွံဳ႕နဲ႔ငိုေနေလရဲ့.

“ :’( :’( :’(……………”

“ညီ… D Lay. ဘာျဖစ္လို႕ငိုေနတာလဲကြာ.. ကို႕ကို ေျပာပါဦး…”

“… :’( ကို… ညီ့ကို စိတ္ဆိုးေနတာမဟုတ္ဘူးလားဟင္.. ကိုညီေတာင္းပန္ပါတယ္.. အဲ့လိုသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ညီ ေျပာခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး… ကို   ညီေလ….ညီ….. ”

ကၽြန္ေတာ္လည္း D Lay ကို ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲမွာေထြးပိုက္ထားရင္း… “ညီ.. ကိုေျပာမယ္ေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္.. ကိုေလ. ညီ့ကို ဘယ္တုန္းကမွလည္း စိတ္မဆိုးခဲ့ဖူးဘူး.. ဘယ္ေတာ့မွလည္း စိတ္ဆိုးမွာမဟုတ္ပါဘူး… ခုနက ကိုတကယ္စိတ္ဆိုးတာမဟုတ္ပါဘူးကြာ… ကိုကညီ့ကို စလိုက္တာ.. ညီကလည္း ညီက်ေတာ့ကို႕ကို စေနပီးေတာ့…

“ကို..တကယ္ေျပာတာလား.. ဒါဆို ကို.. ညီ့ကို စိတ္မဆိုးဘူးေပါ့.. တကယ္လားဟင္.. ”

“ေအာ္.. တကယ္ပါဗ်ာ.. ေဟာဒီ့က ကိုယ့္ခ်စ္သူေလးကို စိတ္ဆိုးဖို႕ေနေန ခ်စ္လို႕ေတာင္မဝေသးတာကို…”

“ကိုကလည္း.. ဘာမွန္းလည္းမသိဘူးဗ်ာ… ဒါနဲ႕ ညီ့ကိုေလ ေနာက္ဆိုအဲ့သလို မေနာက္ပါနဲ႔ေနာ္.. အကို အဲ့သလို ျဖစ္ေနရင္.. ညီမေနတတ္ဘူး… ဝမ္းနည္းတယ္.. ငိုခ်င္တာပဲ သိေတာ့တယ္ကိုရာ... ”

“အင္းပါ.. ကိုလည္း ညီဒီလိုျဖစ္သြားမယ္မွန္းမသိလို႔ စလိုက္မိတာပါ.. ”

“ဟုတ္ပါပီ.. ဒါဆို ဒီလိုလုပ္… ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာေျပာဆုိဆိုနဲ႔ ကိုရဲရင္ခြင္ထဲကေန လက္သန္းေလးေထာင္ျပရင္း… “ ဂတိေပးေလ.. ညီ့ကိုေနာက္ဆိုရင္ ငိုေအာင္စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ မစပါဘူးလုိ႕”

“အင္းပါ.. ေပးပါတယ္ဗ်ာ.. ဟုတ္ပီလား..”

“ဟီးး..ဟီး. ေက်နပ္ပီ ကို….”

“ဟိတ္… ခနေနဦးေလ.. ကို႕ကိုလည္း ကတိတစ္ခုျပန္ေပး…”

“အြန္.. ဘာကတိလည္း ေပးလို႕ရတာဆိုေပးမယ္။ ဟီးး..ဟီးး”

“ဟာ.. ညီ့ကလည္း မင္းအလွည့္က်ေတာ့ ေပးလို႕ရမွတဲ့လားကြာ.. မရဘူး.. ေပးကိုေပးရမယ္..”

“ကဲပါေျပာ.. ညီက ကို႕ကို ဘာကတိေပးရမွာလည္း…”

“တစ္ျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး.. ကို႕ကို သဝန္မတိုရဘူးလို႕… ကတိေပးရမယ္..”

“အြန္… ဘာဆိုင္လို႕လဲ.. ကို႕ကတိကလည္း ” ကၽြန္ေတာ္D Lay လည္း ကိုရဲဘက္သို႕ တစ္ခ်က္ေလာက္ ေပေစာင္းေစာင္း လွည့္ၾကည့္ရင္း.. “ ကိုေနာ္.. ေျပာစမ္း အကိုအျပင္မွာ ရႈပ္ခ်င္လို႕ ဥာဏ္မ်ားေနတာမဟုတ္လား။ ။” ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဗိုက္ေခါက္ကို လိမ္ဆြဲလုိက္တာေပါ့.. ဟီးးး ဟီးး

“အမယ္ေလးး.. ေသပါပီဗ်ာ.. ေဖေဖ ေရ.. ေဖေဖ့သမက္ကို ေဟာဒီ့မွာအႏိုင္က်င့္ေနတယ္ဗ် ကယ္ပါဦး။ .. :P ”

“ကိုေနာ္.. ေတာ္ပီ အကို႕ဘာသာ အျပင္မွာ ဘယ္သူနဲ႔ဘယ္လိုပဲ ရႈပ္ရႈပ္ စိတ္ဝင္မစားဘူး.. သဝန္တိုဖို႔ဆို ေဝးေသး.. ဟြန္႔..”

“ဟားဟား.. တကယ္ေနာ္. ညီ ကို႕ကို သဝန္မတိုဘူးဆိုတာ….”

“တကယ္မကဘူး.. ဆယ္ကယ္ ဆယ္ကယ္… မွတ္ထားလိုက္ဦး :/ ”

“အင္းပါ.. ဟုတ္ပါပီ ကိုက စကားအျဖစ္ေျပာတာပါ….…… ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူပဲ သဝန္တိုတာကေတာ့ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ရွိမွာပဲေလကြာ.. ညီက ကို႕ကို သဝန္မတိုဘူးဆိုေတာ့ မခ်စ္လို႕လားမွမသိတာ…”

“ကိုကလည္း ညီ့ကို စကားနာထိုးေနျပန္ပါပီ.. ညီက ရြဲ႕ေျပာတာ. ကိုကေလ ညီ့ဘဝမွာ အေရးပါဆံုးလူတစ္ေယာက္ ဆိုတာ ကို နားလည္လာမွာပါ. ” “ကို႕ကို သဝန္မတိုဘဲေနမလား.. တစ္ခါတစ္ေလ ရံုးကေကာင္မေလးေတြနဲ႔ဆို လိုတာထက္ပိုတဲ့ဆက္ဆံေရးေတြမ်ား ညီေလ ကို႕ကို ေတာ္ေတာ္ေဒါသ ထြက္တယ္သိလား.. ဟိုဟာေလးေတြကလည္း ကဲကဲ ေဟာဒီက ကိုယ္ေတာ္ကလည္း. ဟြန္းး ေျပာမေျပာလိုက္ခ်င္ဘူး..”

“ဟားး..ဟား.. ညီကေတာ့ အကိုတို႕က အလုပ္သေဘာအရ ခင္ခင္မင္မင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတာပါကြာ.. ညီကလည္း...” ဟုတ္ပါတယ္.. တစ္ခါတစ္ေလ.. D Lay ရံုးကို ေရာက္လာခဲ့ရင္ အလုပ္ေလးေတြမပီးေသးတာတို႕ အလုပ္ကိစၥေတြကို ဝန္ထမ္းေတြနားမလည္တာတို႕ဆိုရင္.. ကၽြန္ေတာ္ကရွင္းျပရေတာ့ D Lay ေရာက္လာေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္မအားဘူးေလ.. အဲ့ေတာ့ သူ႕ကို ႏွဳတ္မဆက္အားဘူးေပါ့.. အဲ့ အလုပ္ေတြအကုန္လံုးပီးေတာ့ အားလို႕ သြားစကားေျပာရင္လည္း ညီက ဘုကလန္႔ နဲ႕စကားေျပာတာ… အခုေတာ့သိပီေလ.. ဒီေကာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ့္ရံုးက ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနလြန္းေတာ့ မႀကိဳက္လို႔  တနည္းေျပာရရင္ သဝန္တိုသလိုမ်ိဳးေပါ့.. အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ေလ စကားေျပာတာ ဘုကလန္႔နဲ႔ ျဖစ္ေနတာ.. ခုမွပဲသိေတာ့တယ္.. ဟားဟားး

“ကို… ေမးေနတာၾကားလား.. ဘာေတြေတြးေနတာလဲ..ဘာလဲ အကို႕ရည္းစားေဟာင္းအေၾကာင္း ေတြးေနတာေပါ့ ဟုတ္လား ”

 “မဟုတ္ပါဘူးကြာ ညီကလည္း အားေနရင္ ကို႕ကိုစကားနာထိုးဖို႕ပဲသိတယ္ ကိုျပန္ထိုးလိုက္ရင္ ………… ဟိဟိ ”

“ကုိေနာ္.. ဘာေတြေျပာေနလဲ မသိဘူး…. ညီေမးတာ ၾကားရဲ့လားလို႔ ”

“ဘာေမးတာလည္း ကိုမၾကားလိုက္ဘူး.. အေတြးေတြလြန္သြားလို႕…..”  

ကိုရဲဲစကားပင္မဆံုးေသး ကၽြန္ေတာ္ က အရွိန္ယူပီး စကားေျပာမယ္ လုပ္ေတာ့ ကိုရဲလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားပင္ေျပာမခံ သူ႕ရင္ခြင္ထဲဆြဲသြင္းရင္း

“ ေကာင္ကေလး.. ကိုစကားေျပာတာမပီးေသးဘူး.. ညီေျပာမွာ ကိုသိတယ္ေနာ္သိလား.. ကဲ ေသခ်ာနားေထာင္ ကုိအေတြးလြန္သြားတယ္ဆိုတာ ညီ့အေၾကာင္းကိုေတြးေနတာပါ.. ဘယ္သူ႕အေၾကာင္းမွ မေတြးဘူး ဟုတ္ပီလား ”

“ဟိဟိ.. ဟုတ္”ကိုရဲက ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာမယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိေနသလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရယ္က်ဲက်ဲေလးနဲ႔  စားပြဲေပၚမွာတင္ထားတဲ့ Pooh အရုပ္ကေလးကို လက္ညိဳးထိုးလိုက္ရင္း “ဒါနဲ႔ ကို ညီခုနကေမးတာက အဲ့ဒီ့ အရုပ္ကေလးအေၾကာင္း.. အဲ့ဒါက.. ”

“အင္း.. ဟုတ္တယ္ ညီ.. ကစားကြင္းတုန္းက ညီအရမ္းလိုခ်င္ေနခဲ့တဲ့ အရုပ္ကေလး.. အကိုယူေပးထားတာ.”

“ဗ်ာ……….” ကၽြန္ေတာ့္လည္း အစက ဒီလိုထင္ထားေပမယ့္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ပဲထင္ေနတာ.. “ကို ေျပာေတာ့ အရုပ္မႏွိဳက္တတ္ဘူးဆို.. ”

“ေအာ္.. ဒါကလား အဲ့လိုေျပာလိုက္တာက ညီက ကိုကစားတတ္တယ္ဆိုရင္ ကို႕ကို ကစားခိုင္းမွာေလ ပီးေတာ့ မရရင္လည္း စိတ္ကေကာက္ဦးမယ္… အဲ့ေတာ့ အဲ့သလိုေျပာလိုက္တာ.. ”

“အြန္… ညီ့ကိုလိမ္လိုက္တယ္ေပါ့..”

“မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ. ညီ့ကို လိမ္တာမဟုတ္ဘူး. ညီ စိတ္ေကာက္တာကို ကုိယ္မခံစားႏိုင္လို႕…. ”

“ေတာ္ေတာ္ အေျပာေကာင္း… ”

“တကယ္ေျပာတာပါညီရာ.. ဒါနဲ႕ ခုနက ညီေျပာတာ ကို႕ကို ဒီ့ထက္ ထူးဆန္တာ ျပမယ္ဆို ကို ၾကည့္ခ်င္ေနပီ..…”

“ေဟာ.. ဒါက်ေတာ့ မွတ္မိတယ္ေနာ္. ကို…”

“ ကိုယ့္ခ်စ္သူေလး ေျပာတဲ့စကားပဲ မွတ္မိတာေပါ့… ကဲပါျပမွသာျပစမ္းပါ ဘာေလးလဲ ကိုသိခ်င္လာပီ ညီရာ.. ”

“ကို.. မ်က္စိမွတ္ထား… ခိုးမၾကည့္နဲ႔ေနာ္….”

“ဟင္း.. ဟင္း…. ေကာင္ကေလးေနာ္… ညီ  ကို႕ကို မ်က္စိမွိတ္ခိုင္းထားပီး.. နမ္းမလို႕လား.. ဟိဟိ.. ဒီအတိုင္းလည္း နမ္းလို႕ရပါတယ္ကြာ.. ”

“ကို……………….”

“ဟဲဟဲ စတာပါကြာ.. ကဲပါ မ်က္စိမွတ္ထားလိုက္မယ္… ရင္ေတြေတာ့ခုန္ေနပီကြာ… ခ်စ္ေလးေရ”

ကၽြန္ေတာ့္ အက်င့္ကေလ. Romance ဆန္ဆန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို Surprise ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ သူကို ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္တယ္… ခ်စ္တာထက္ သူက ကိုယ့္ကို ဒီေလာက္ထိ ဂရုစိုက္ေနမွေတာ့ ကိုယ္ကေလ သူ႕ကို ပိုတန္ဖိုးထားေလ ပိုဂရုစိုက္ေလပဲ……  ကိုရဲက အဲ့သလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အခ်စ္ေတြကို သိမ္းပိုက္လိုက္တာပါပဲ… ကိုရဲက ကၽြန္ေတာ့္ကိုဆိုအျမဲဂရုစိုက္တယ္..  တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အကိုႀကီးပီပီ ဆူတတ္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္စိတ္မဆိုးပါဘူး..  သူ ကိုယ့္ကို ဆူရင္ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္တယ္ ဆိုတာက အကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခ်ာ့တာ ခံခ်င္လို႔ ဆိုးလိုက္မိတာပါ…  ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာေတာ့ ကိုရဲလိုလူမ်ိဳးက ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလိုအပ္ဆံုး အရာတစ္ခုပါပဲ…………

“ရပီ… ဖြင့္ၾကည့္လို႕ရပီ…ကို..”

ကၽြန္ေတာ္ ျမင့္မိုရ္ရဲမာန္လည္း မ်က္လံုးေလး ေျဖးေျဖးေလး ဖြင့္ကာ… တစ္ခ်က္ေတာ့ ေတြေဝသြားတယ္… ခနအၾကာေတာ့မွ “ဟင္.. ကို ဒီဘူးေလးက………ဘယ္လုိလုပ္ ညီ့ဆီကို..” ဟုတ္ပါတယ္..  ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကစားကြင္းမွာ အေၾကြေစ့ကစားတုန္းက က်လာရမယ့္ ဘူးကေလး.. ညီအလွည့္ အေၾကြေစ့ထည့္လိုက္တာ စက္ထဲမွာ အေၾကြေစ့တစ္ေနလို႕ မရလိုက္တာ.. အခုက ဘယ္လိုလုပ္ ညီ့ဆီကိုေရာက္ေနတာလဲ… ဒီတစ္ခါလဲ အထင္မွားတာပဲလား… ဒါဆို အဲ့ဒါက ဘာေလးလဲ…….

“ညီ… ဒါ.. ဟို ကစားကြင္းမွာ အေၾကြေစ့ကစားေနတုန္းက အေၾကြေစ့ညွက္သြားလို႕ မရလိုက္တဲ့ ဘူးကေလးနဲ႕ တူတယ္ေနာ္…. အဲ့ဒါကေရာဘာလဲ ဟင္…. ဘယ္ကရတာလည္း..”

“ညီေျပာရင္ ကိုယံုမွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး….. ေဟာဒီက ဘူးေလးက ညီတို႕ ကစားကြင္းမွာ အေၾကြ႕ ပစ္တမ္းၿပိဳင္ကစားတုန္းက  ညီေရာ အကိုေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုး မရလိုက္တဲ့ဘူးကေလးပဲ…”

“ဘယ္လိုညီ……….  အဲ့တုန္းက အကိုတို႕ မရလိုက္ဘူးေလ… Coin က စက္ထဲမွာ Error ျဖစ္ေနတာကို..ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ညီက ရခဲ့တာလည္း.. ”

“အင္း ဒီလိုေလ ညီေျပာျပမယ္.. ညီလည္းထင္မထားဘူး… ညီက အဲ့ဘူးေလးကို မရေတာ့့ ကိုနဲ႔ညီအရုပ္ႏွိဳက္ဖို႕ထြက္သြားၾကတယ္ေလ.. ” အစကေတာ့ ညီလည္း ကို႕ကို ႏိုင္ခ်င္ေတာ့ အဲ့ဘူး ပံုစံကို ေသခ်ာၾကည့္ပီး ဘူးၾကီးပဲ သက္သက္ဝယ္ပီး ညီရခဲ့တာပါလို႕ ေျပာမယ္လို႕ေတြးထားတာ.. ဒါေပမယ့္..

“ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လဲ ဆက္ေျပာေလ.. ” ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၾကိတ္ျပံဳးျပံဳးလိုက္ရင္း D Lay ေတာ့ ငါ့ကို အတည္ေပါက္နဲ႔ေနာက္ေနပီေပါ့.. ဟားဟား.. ညီေရ မင္းကို႕ကိုဒီလို လာစမ္းလို႕ရမလား.. ဒါကၽြန္ေတာ္ အျမဲခံေနခဲ့ရတဲ့ ညီရဲ့ကြက္ေတြပဲေလ...  ကၽြန္ေတာ့္ကို ယံုလာေအာင္ေျပာမယ္.. ဒါကို  ကၽြန္ေတာ္ ယံုပီး ဘူးေလးကို ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့မွ ဘာမွမပါဘဲနဲ႔ျဖစ္ေနမယ္….ဟဲဟဲ. ဒီေလာက္ကေတာ့ သနားတယ္ ညီရယ္…. :P…..

“အင္းး. ညီလည္း အရုပ္ႏွိဳက္မလို႕ အေၾကြေစ့တစ္ေစ့လိုေတာ့ သြားဝယ္္တယ္ေလမွတ္မိလား.. အဲ့ကိုသြားရင္းနဲ႔ ခုနက ကိုနဲ႔ အေၾကြေစ့ၿပိဳင္ကစားတဲ့ကိစၥက ေခါင္းထဲေပၚလာတယ္”

 “ ဟာ.. ညီကလည္း အဲ့တုန္းက ဘယ္သူမွမႏိုင္ဘူးေလ.. စက္ error တက္သြားလို႕”

“ ဟုတ္တယ္.. ညီလည္း ေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားတယ္ အဲ့စက္ကိုျမင္ေတာ့ အမွန္ဆို ညီက ႏုိင္ရမွာကို..…”

“အင္းး… ဟုတ္ပါပီ.. ဒါဆို ေနာက္ထပ္ သြားေဆာ့တယ္ဆုိပါေတာ့ အဲ့ဒါနဲ႕ ဒါေလးရတယ္ေပါ့.. ” ညီေရ.. မင္းဘယ္ေလာက္ပဲ ကို႕ကို ပတ္ပတ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုမယံုေတာာ့ဘူးကြာ… ေအးပါ.. ဆက္ေျပာပါဦး အလိမ္ေပၚလို႔ကေတာ့ ညီ.. ကို႕အေၾကာင္းသိမယ္.. .ဟိဟိ..

“ ဘယ္ကသာ ကိုကလည္း မေဆာ့ပါဘူး.. သြားေတာ့သြားတယ္ အဲ့စက္နားကို ေဆာ့မလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး.. ေျေထာက္နဲ႕သြားကန္မလို႕ ….. အဲ့ဒီ့ စက္အစုပ္ကို. ”

“ဟားးဟား ညီကလည္း ကြာ…. မင္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ ကေလးဆန္လိုက္တာကြာ.. အဲ့လိုေျပာေတာ့လည္း မၾကိဳက္ဘူး…  ညီက သြားကန္ေတာ့ စက္က ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္.. ကို D Lay ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဘူးေလးကို ေပးပါ့မယ္ဆိုပီး ေပးလိုက္တာလား ဟားးးး..ဟာားးးးး ”

“ကိုေနာ္ မရြဲ႕နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေကာင္းေျပာေနတာ… ”

အဲ့ဒါနဲ႔ ညီ စက္နားလည္း ေရာက္သြားေရာ ကန္ေတာင္မကန္ရေသးဘူး.. ညီ.ထည့္သြားတဲ့အေၾကြေစ့က ျပဳတ္က်လာေတာ့ ညီထင္ထားသလိုပဲ ဒီဘူးေလးလဲ ျပဳတ္က်လာတာ..ကိုရ ေတြးၾကည့္ေလ ညီရဲ့ ကံၾကမၼာက မဆန္းက်ယ္ဘူးလားး… ဒီေတာ့ ေဟာ့ဒီက ဘူးေလးက ညီနဲ႕ကို႕ အတြက္ ကံၾကမၼာ ကခ်ီးျမွင့္လိုက္တဲ့ အမွတ္တရလက္ေဆာင္သက္ေသပဲ လို႕ ညီယံုၾကည္တယ္.…. ဒီေတာ့  ဒီဘူးေလးကို ေဟာဒီ့က ကို႕အတြက္ညီေပးတာ  

“ေအာ္. ဒီလိုလား.. ဟီးးဟီးး” ညီ ကၽြန္ေတာ့္ကိုထင္ေနတာက ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေတာ္ကီ ထဲေမွ်ာသြားမယ္ေပါ့။ ပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဆးျပန္ထိုးေတာ့မယ္ေပါ့… ဟက္ဟက္.. ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေလ  သူနဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္တာ နာရီပိုင္းေလးပဲ ရွိေသးတယ္.. တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စလိုက္ ေဆးထိုးလိုက္နဲ႔ ဘယ္ႏွစ္ခါေတာင္ရွိပီလည္းမသိ…… ၾကည္စားသံ ရန္မ်ား၏တဲ့…

“ညီတကယ္ေျပာေနတာေနာ္.. ကို    ကုိ႕ကို ၾကည့္ရတာ ျပံဳးစိစိနဲ႔… ဘာလဲ ကိုက မယံုဘူးလား”

“ညီကလည္း  ညီေျပာတာက ယံုခ်င္စရာမွမရွိဘဲ.. ညီ့ဘာသာ အျပင္က ဝယ္လာတာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္… ကို႕ကို ေနာက္ခ်င္လို႕ ခုနကေျပာသလိုပဲေျပာသလို အထဲမွာ ဘာမွမပါတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ…ညီရယ္.. ရိုးေနပါပီ..ဟားဟား… ညီ့ေတာ္ကီထဲ အကိုမေပ်ာ္ဝင္ေသးပါဘူးကြာ..… ဟားးဟားး အဲ့ေနာက္တစ္ခုက… စက္က သူကန္ခံရမွာကို ေၾကာက္လို႕ ညီ့ကို သူငါ့ကို ကန္ ေတာ့မယ္ ငါသူလိုခ်င္တာေပးလိုက္မယ္ဆိုပီး ေပးလိုက္တာေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္တယ္….  ဟားးးဟားးးးးးးးးးးးးးး”

ကိုရဲစကားပင္ မဆံုးေသး  ကၽြန္ေတာ္ မတ္တက္ထရပ္ကာ ကိုရဲကို စိုက္ၾကည့္ရင္း……

“ဘာေျပာတယ္ကို ……… ကိုကၽြန္ေတာ့္ကို ဟားတယ္ေပါ့…….ညီက စိတ္ထဲကမပါပဲ ေတာ္ကီ ပစ္ေနတယ္လို႕ ထင္ေနတာလား.. ကို.. ညီ ေျပာသမွ်ကို အရာအားလံုးကိုေတာ္ကီပြားတယ္လို႕ထင္ေနတာလား.. ဒီမွာ ကို.. ကိုကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ပီးေတာ့ စခ်င္စပါ.. ေနာက္ခ်င္ေနာက္ပါ.. ပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ္ အကို႕ကုိ စေနာက္ခဲ့တာေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္အကို႔အေပၚထားတဲ့ ယံုၾကည္မႈေတြ အခ်စ္ေတြကို မထိခိုက္ခဲ့ပါဘူး.. အခုကိစၥကိုလည္း ညီ အကုိ႕ကိုအမွန္အတိုင္းေျပာတာ.. ညီထင္တာက အကိုလည္း ညီ့လိုပဲ အံ့ၾသၾကည္ႏူးတာကို ညီျမင္ခ်င္ခဲ့တာ ဒါေပမယ့္အခု အကိုက ဒါကို ေလွာင္ရယ္ပီး..အေပ်ာ္အပ်က္သေဘာလို႕ထင္ေနတာ.. ကို ညီ့ကို ခ်စ္တယ္ဆို. ယံုၾကည္တယ္ဆို.. အခု အဲ့ဒီ့ ယံုၾကည္မႈေတြက ဘယ္ေရာက္သြားပီလဲ…ညီတကယ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး.. အင္းေလ ညီ အခုေျပာတဲ့ ကိစၥကို စေနာက္တယ္လို႕ သေဘာထားမွေတာ့ စေနာက္တယ္ပါပဲအကိုရာ.. ေဟာဒီ့က ဘူးေလးကလည္း ဘာမွ အသံုးမဝင္ေတာ့ဘူး… သူနဲ႔ထိုက္တဲ့ေနရာကိုပို႕ေပးရမယ္… ”  ဆိုပီး လသာေဆာင္ဘက္ကို ထြက္ပီး. ဟိုးအေဝးဆံုးတစ္ေနရာကို ပို႕ေပးမိလိုက္တယ္……

“ဒုန္း………………”

တံခါးပိတ္သြားသံၾကားေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ ျမင့္မိုရ္ရဲမာန္တစ္ေယာက္ အသိျပန္ဝင္လာကာ… D Lay ခုန ကေျပာသြားတဲ့စကားေတြကို ေမးခြန္းျပန္မေမးႏုိင္သလို တုန္႕ျပန္ေျဖၾကားႏိုင္စြမ္းလည္း မရွိ… သို႕ေသာ္ ညီ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့ေသာ အေျခအေနတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ဝန္းထဲ ျမင္ေယာင္ဆဲပင္…..

ကံၾကမၼာက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ကို႕အေပၚ မ်က္ႏွာလိုက္တစ္ခ်က္ မလိုက္တစ္ခ်က္ပါပဲေလ……ကၽြန္ေတာ္လည္း ကို႕အေပၚကို ခ်စ္လ်က္နဲ႔ေဒါသထြက္မိတယ္… ဟုတ္တယ္ေလ.. ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာမွန္သမွ်ကို စေနာက္ေနတယ္လို႕သေဘာထားတာကိုး.. စတာေနာက္တာကေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ မေကာင္းဘူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး.. ဒါေပမယ့္ အတိုင္းအတာေတာ့ ရွိတာေပါ့ဗ်ာ…  ပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္ထဲျပန္ဝင္ပီး.. ကို႕ကိုမၾကည့္ဘဲနဲ႔.. ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲ တန္းဝင္သြားပီး…. တံခါးပိတ္ကာ….. ကိုရဲတစ္ေယာက္မွာေတာ့  ခံုေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ကာ ေက်ာက္ရုပ္အလား……….

 “ဟင္.. ညီ ငါ့ကို တကယ္ ေဒါသထြက္သြားတာလား.. ငါေျပာလိုက္တာလြန္သြားပီထင္တယ္…  ေတာ္ေတာ္လြန္သြားပီ…. ” ဟုတ္ပါတယ္.. D Lay က စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ေတာ့ ရွိေပမယ့္ သူစိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ရင္ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ ေဒါသကင္းရွင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလး.. အခုက်ေတာ့ ညီ့မ်က္ႏွာမွာ ေဒါသအရိပ္အေယာင္ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေတြ႕ေနရတယ္ …ကၽြန္ေတာ္လည္း ညီ့ အခန္းဝသို႔႔ေျပးကာ..

“ညီ..ညီ.….. “ဒုန္းး.. ဒုန္းး..” ညီ ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္.. ကို ေနာက္တစ္ခါအဲ့သလိုမ်ိဳး မေျပာေတာ့ပါဘူး ညီ..  အခုလိုေျပာတာကလည္း  ညီထင္သလုိမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး..ကို႕ကို တစ္ခုခု ျပန္ေျပာပါ.. ညီ.....”

“-------------” D Layအခန္းဝမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာပဲေျပာေျပာ ဘယ္ေလာက္ပဲေအာ္ေအာ္ ညီကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွ replyမျပန္ခဲ့့… ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ တရားခံက ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ. ညီဘယ္ေလာက္ပဲ မွားမွား ညီမွန္တယ္… လို႔ကၽြန္ေတာ္ယူဆ ထားလို႔ပါ… ဒါကို ညီက နားမလည္ေသးဘူးထင္ပါတယ္ဗ်ာ… အဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္… ကိုယ့္ကို ကိုလည္း ေဒါသထြက္မိတယ္.. ဟုတ္ပါတယ္ အကိုၾကီးတစ္ေယက္အေနနဲ႕ ကေလးနဲ႔ၿပိဳင္ပီးေတာ့ မစမေနာက္ စကားႏိုင္မလုသင့္ပါဘူး။ ။ ။… အားလံုးက ကို႕အမွားေတြပါညီရာ.. ေကာင္းပါပီညီ.. ေဟာဒီက ကိုက ညီ့ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္မိတဲ႔အတြက္ ကိုယ့္အျပစ္ပါ.. ဒီေတာ့ အျပစ္ရွိရင္ ေတာ့ အျပစ္ဒါဏ္ခံယူရမွာပဲေလ…

ကိုရဲ အျပင္က ဘာပဲေျပာေျပာကၽြန္ေတာ္ နားမဝင္ခဲ့.. အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနတာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟားလိုက္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားတာပဲသိတယ္… ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႕အမွားလည္း ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ D Lay မသိခဲ႔… …….. ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္ရတာက ဒါကၽြန္ေတာ့္အမွားေတြလည္းမကင္ပါဘူး…… ဟုတ္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္D Lay ရဲ့အမွားလဲပါတယ္.... ဘာမွမျဖစ္ေလာက္တဲ့ကိစၥေလးကို ကၽြန္တာ္ ပံုႀကီးခ်ဲ႕မိပီလား…

ကိုရဲနဲ႔ကၽြန္ေတာ္နဲ႕က ခ်စ္သူေတြျဖစ္တာေတာင္ တစ္ရက္ကေလးေတာင္ မျပည့္ေသးတာ… ဘာမွမဟုတ္တဲ႔ ကိစၥေလးတစ္ခုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ကို႕ကို နားလည္မႈလြဲေနတာခဲ့ပါလား…. ခ်စ္သူေတြဆိုတာ အျပန္အလွန္တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္နားလည္ေပးၾကရမယ္တဲ့..  ကို႕ကို ငါတကယ္ဆိုးလိုက္မိပီလား။ ။ ကို ငါ့ကို စိတ္ပ်က္သြားပီလားမသိဘူး… ဒီလိုေတာ့ အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး.. ။ ေအာ္.. စတာေနာက္တာ ဆိုတာ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိပဲ ရွိတာေကာင္းတယ္ထင္တယ္…  ငါေတာ္ေတာ္တကိုယ္ေကာင္းဆန္ေနပီထင္တယ္.. ကိုရဲ.. ငါသူ႕ကို စတာေနာက္တာ က်ေတာ့ ကို႕ဘက္က ငါ့ကိုေဒါသထြက္ဖို႕ေနေနသာ.. စိတ္ေတာင္မဆိုးဘူးဘူး။ ။ ။ အခု ငါက်ေတာ့.. ………………………. ဟာ.. မသိေတာ့ဘူး.. ဘာေတြလည္း… ………………………………

ငါဘာလုပ္သင့္လည္း.. ကို႕ကို သြားေတာင္းပန္သင့္သလား.. ငါအမွားေတြေလ…. ဟုတ္တယ္…. ငါ ကို႕ကို မဆိုးေတာ့ဘူး.. ငါကေလးမဆန္ေတာ့ဘူး.. ဒီလိုမ်ိဳး ငါ့ရဲ့စိတ္ေတြကို ေနာက္တစ္ခါအျဖစ္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး…… ။ ။

 “ေဒါက္..ေဒါက္… ေဒါက္…” ကိုရဲ အခန္းဝမွာ ကၽြန္ေတာ္ရပ္ကာ… “ကို….. ခုနက ကိစၥက ညီ့အမွားေတြပါကိုရာ… ညီ့အျပစ္ေတြပါ ကိုေျပာတာကို အေတြးတိမ္သြားခဲ့တာပါ… ကို…. ကို…. ညီ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္…… ကို……ကို…….”

“-------------------------” ကို႕အခန္းထဲမွ ဘာသံမွ ထြက္မလာ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေနေလေတာ့သည္……..

“ကို…..ကို……… ကို………… တံခါးဖြင့္………….” တံခါးဂ်က္ကို ဆြဲလွည့္လိုက္သည္ႏွင့္ အထဲက ေလာ့ခ္ မခ်ထားေသာေၾကာင့္ ပြင့္သြားသည္.. “ဂ် ေလာက္…..”

အခန္းတစ္ခုလံုး… ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကိုပင္ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ျခားေနသည္…  မီးလည္းဖြင့္လိုက္ေကာ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းကမူ…. “ဟင္…………..” အခန္းတစ္ခုလံုးရွင္းလင္းေနသည္။ စိတ္ထဲတြင္ ရုတ္တရက္ဝင္လာတာက…… “ကို..ကို… ထြက္သြားပီလား.. ဟင္……..” အိပ္ရာေပၚတြင္ေခါက္လ်က္အေနအထားျဖင့္ ပြင့္ေနေသာ စာတစ္ေစာင္ကို လွမ္းယူရင္း….

“ ညီ….. ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြက အားလံုုးက ကို႕ အျပစ္ေတြပါ…. ညီဘယ္ေလာက္ပဲမွားမွား ညီမွန္တယ္လို႕ ကို ခံယူထားတယ္ညီ…  ကို ညီ့ကို အျမဲတမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ထားပါ့မယ္လို႕ ကတိေပးထားတာ အဲ့ကတိကို ကိုမတည္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုကို အျမဲတမ္းအျပစ္တင္ေနမိတယ္ ဒီအျပစ္ေတြအတြက္ ကို ေပးဆပ္ပါ့မယ္.. ထာဝရေပ်ာ္ရႊင္ပါေစညီ….  ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္…. ညီ့ကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့ ကို……………………”

တစ္အိမ္လံုးကၽြန္ေတာ့္မွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာလည္ရင္း “ကို.ကို….. ညီကို ထားမသြားပါနဲ႔..ကို…ကို…. ” တစ္အိမ္လံုး တစ္ျခံလံုးရွာေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕ခဲ့….. ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုပ္ေသးႀကိဳးပ်က္…. အေမွာင္ကမၻာငယ္ထဲတြင္……… မည္မွ်ပင္ေခၚေစကာမူ မၾကားႏိုင္ေသာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေခၚရင္း      

“ကို………………………………………………..”

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

“ဒိန္း………..” တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလွေသာ ျပင္ပက မိုးၿခိမ္းအသံႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္ D Lay တစ္ေယာက္ အိမ္မက္ထဲမွ လန္႔ႏုိးခဲ့သည္။ အျပင္မွာေတာ့ လွ်ပ္စီးေတြလက္ မိုးေတြ သဲႀကီးမဲႀကီး ရြာေနတယ္…  ရုတ္တရက္ သတိထားမိတာက အခန္းဝက ကို႕အသံမၾကားရေတာ့ပါ။ ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခုနက ကိစၥကို ဟိုစဥ္းစား ဒီစဥ္းစားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္… ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚမရလို႕ သူ႕အခန္းျပန္ပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားပီထင္တယ္…

ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္အိပ္ေတာ့မယ္. မနက္မွပဲ. ကို႕ကို ေတာင္းပန္ရေတာ့မွာေပါ့.. မ်က္စိတစ္မွိတ္ အတြင္းမွာပင္..  အိမ္မက္ထဲက ျမင္ကြင္းကား မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေယာင္ရင္း…… “ဟာ… ငါဘာေတြေတြးေနတာလည္း..  အိမ္မက္က အိမ္မက္ပဲ တကယ္ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူးး..အိမ္မက္ဆိုတာ အိမ္မက္ပါပဲ…” စိတ္ေျခာက္ျခားခ်င္းမ်ားစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါ……….. ဒီအခိ်န္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္သင့္သလဲ……….  ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး ခန္းဆီးလိုက္ကာကို ဖြင့္အျပင္ကို ေငးေမာရင္း……..

“ဘာလဲဟ…….. ျခံထဲမွာ…” ျခံထဲမွာလႈပ္လႈပ္ရွားရွားအရာတစ္ခု ျမင္လိုက္ရတာေၾကာင့္။ ။ ဘာမွန္းေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရ… အရင္က ျခံထဲမွာ မီးေတြ ထြန္းထားေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္ရေသာ္လည္း.. အခုက မိုးေရေတြကာဆီးထားေတာ့ သိပ္ပီးေတာ့ မျမင္ရ….

ေခတၱမွ်ၾကာေတာ့  မိုးေတြနဲနဲစဲ လို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ဟင္. .. ကို….…..ကိုပါလား…. ” ဟုတ္ပါတယ္… ကိုရဲတစ္ေယာက္ မိုးေတြသည္းႀကီးမဲ ႀကီးရြာေနတဲ႔ၾကားက ထီးမပါဘာမပါနဲ႕ ျခံထဲဘာဆင္းလုပ္တာလဲမသိဘူး.. ေအာ္.. ခက္ေတာ့ခက္ေနပီ… နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့… “ဟင္.. မနက္ 2နာရီေတာင္ထိုးေနပီ…….” ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္လံုး မိုးေရထဲမွာပဲလား ???????? ဘာေတြျဖစ္ေနတာလည္းမသိ။

“ဟာ… ငါအိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလည္း… ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ခုမွ အိပ္ရာက လန္႔ႏိုးလာေတာ့ ထင္မိထင္ရာ ေတြးမိေတြးရာ ျမင္မိျမင္ရာေတြ ျမင္ေနတာေနမွာပါ… မ်က္ႏွာသြားသစ္ပီး ျပန္အလာမွာေတာ့.. “ဟင္……. ” ဆိုေတာ့ စကားတစ္လံုးက လြဲပီး ဘာမွကၽြန္ေတာ္မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေျခလွမ္းမ်ားကေတာ့ လွ်င္ျမန္စြာျဖင့္.. မိုးေရေတြထဲမွာ ဘာလုပ္ေနမွန္းမသိေသာ ကို ဆီသို႕ အေရာက္လွမ္းခဲ့မိေတာ့သည္။

“ကို………. ဒါဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“ညီ…… ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္… ေနာ္.. ကိုေတာင္းပန္……..ပန္……………”

“ကိုကဘာကို ေတာင္းပန္တာလည္း.. ညီေမးတာေျဖပါဦးဗ်ာ.. မိုးေရေတြထဲမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ…. ကို….. ေမးေနတယ္ေလဗ်ာ………. ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲကို  စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ ဂရုဏာေဒါေသာဝင္ကာေမးမိေလတယ္ ဟုတ္တယ္ေလဗ်ာ.. ဒီလိုမ်ိဳး မိုးေတြ သည္းေနပါတယ္ဆိုမွ အျပင္မွာဘာလုပ္ေနလဲမသိ။ အခိုက္မသင့္ရင္ မေတာ္တဆ တစ္ခုခုျဖစ္သြားမွာကို ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္တယ္…

“ညီ..   ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္… ကိုေလ..”

“ကို….. ဘာကိုေတာင္းပန္ေနတာလည္း…. ကိုဘာမွေတာင္းပန္စရာမလိုဘူး…. ညီ့အမွားလည္း ပါတယ္ေလဗ်ာ.. ညီ ကုိ႕ကို နားလည္ေပးခဲ့သင့္တယ္.. အမွန္ဆိုရင္ အားလံုးက ညီ့အမွားေတြပါ…… ကိုရယ္… တကယ္တမ္းေတာင္းပန္ရမယ္ သူက ညီပါကိုရာ… ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာရာက ေနဘယ္လိုမွ မတ္တက္မရပ္ႏိုင္ေတာ့.. ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်ကာ……… “ကို…… ညီ……ညီေလ…..”

 အဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုရဲက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဖးမရင္း…….“ညီ.. ကိုေျပာတာေသခ်ာနားေထာင္ေနာ္…. ခုနက ကိစၥက ညီ့ဘက္ကလည္း မမွားသလို ကို႕ဘက္ကလည္းမမွားပါဘူး.. ဟုတ္ပီလား.. သြား အိမ္ထဲဲဝင္ေတာ့ မိုးမိရင္ ေနမေကာင္းျဖစ္ေတာ့မယ္…”

“ဟင့္အင္း.. ဟင့္အင္း…. ” ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲေျပာေသာစကားမ်ားကို ျငင္းဆန္ေနမိတယ္…“ညီမသြားဘူး.. ညီကို႕ကို စိတ္ပူလို႕လုိက္လာတာ. ကိုညီ့ကို ပစ္သြားမွာကို ညီေၾကာက္တယ္… ညီ ကို႕ကို မခြဲႏိုင္ဘူး… ”

“ေအာ္.. ကေလးရာ.. ညီ ထင္သလိုမဟုတ္ပါဘူးကြာ… အဲ့ဒီလိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ကိုေျပာရဲတယ္.. ကိုညီ့ကို ေဟာဒီ ဘဝတင္မကဘူး.. ေနာက္ဘဝ ထိေတြမွာလည္း ဆက္ခ်စ္ေနမွာ.. ပစ္သြားဖို႔ဆိုတာ ေဝလာေဝး…….”

“ဒါဆို ကိုက ညႀကီးအခ်ိန္မေတာ္ မိုးေတြရြာေနတဲ႔ၾကားက ျခံထဲဘာဆင္းလုပ္တာလည္း………….”

“ေအာ္.. အဲ့ဒါက… ဟိုေလ..ညီ.. ” ကၽြန္ေတာ္လည္း D Lay ရဲ့ေမးခြန္းေၾကာင့္ ဟိုေလ ဒီေလ နဲ႔စကားေတြက ရွာမရ…

“ကိုေမးေနတယ္ေလ.. ျခံထဲဘာဆင္းလုပ္ေနတာလည္းလို႕…..”

“ဟိုေလ… ဒီလိုပါပဲ ညီရယ္… သြား ကိုလုပ္စရာရွိတာလုပ္လိုက္ဦးမယ္.. အိမ္ထဲသြားအိပ္ေတာ့…… ”

“ကိုကလည္း.. ေျပာျပပါဆို… ညီမသိရမခ်င္း အိမ္ထဲမဝင္ဘူး… ေနမေကာင္းျဖစ္ျဖစ္ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုနဲ႔တူတူဒီမွာပဲေနမယ္….. ”

“D Lay ရာ ကဲပါညီရာ… မဆိုးနဲ႕ကြာ.. သြားအိမ္ထဲဝင္… ”

“ဟင့္အင္း.. ကိုေနာ္.. ကိုပဲေျပာထားတယ္ေလ… ခ်စ္သူေတြဆိုတာ ခံစားခ်က္ေတြကို ေဝမွ်ခံစားေပးရမယ္ဆို.. ကိုတစ္ခုခုျဖစ္ေနတာ ညီသိတယ္ေနာ္.. ကိုဘာေတြျဖစ္ေနလဲ.. ကို႕ကို ၾကည့္ရတာ တစ္ခုခုကို သည္းႀကီးမဲႀကီး လိုက္ရွာေနသလိုပဲ… ေတာ္ေတာ္စိုးရိမ္ေနတယ္.. ဘာေပ်ာက္သြားလို႕လဲ.. ညီၾကည့္ေနတာၾကာပီ ဟိုကုန္းလိုက္ ဒီကုန္းလိုက္နဲ႔…. ”

“ေအာ္.. ကို႔ဘဝအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ပစၥည္းေလးေပ်ာက္သြားလို႕… အဲ့ဒါ… ”

“ဒါဆိုဘာပစၥည္းလဲ ညီလဲ ကူရွာေပးမွာေပါ့…. ဘယ္နားမွာေပ်ာက္သြားတာလဲ.. ျခံထဲမွာလား.. အိမ္ထဲမွာလား….”

“ အဲ့ဒါကေတာ့ ညီအသိဆံုးေလ  ညီကိုယ္တုိင္လြင့္ပစ္လိုက္ပီးေတာ့.. ……. ”

“ဗ်ာ…………………. ” ကိုရဲကို ကၽြန္ေတာ္လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ ဟိုဘူးကေလးကို ကုိရဲေျပာတာလား။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးလို႕ လႊင့္ပစ္လိုက္တာ ဘယ္ေနရာေရာက္မွန္းမသိေရာက္ေနတဲ႔ ဘူးကေလးအတြက္..နဲ႔… တစ္ညလံုးမိုးေရေတြထဲမွာ…………

“ဟုတ္တယ္ညီ.. ဒါညီကို႕ကို ေပးတဲ့ပထမဦးဆံုးေသာလက္ေဆာင္ကေလးပဲ.. ကို႕ဘဝ နဲ႔ရင္းပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားတယ္… အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကို လိုက္ရွာေနတာ… ”

“ကို.. ဘာလို႕..ဒီေလာက္ထိ……………” ဆုိပီး ကၽြန္ေတာ္စကားဆက္ေျပာတဲ့အခါမွာေတာ့ အသံပင္ထြက္မလာ… ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားက လႈပ္ရံုသာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္မဆင္မျခင္ဘဲ လြင့္ပစ္လိုက္တဲ့ အရာတစ္ခုအတြက္ေၾကာင့္ ကို ဒီေလာက္ထိ.. ဒီေလာက္ထိ… မိုးေရထဲမွာ………………. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“ေအာ္… ညီကလည္း ဘာမွကို႕အတြက္ ဝမ္းမနည္းေနပါနဲ႔.. ညီသိခ်င္လို႕ကိုေျပာျပရေသးတယ္ေလ… သြား အခုသိပီးပီ ဆိုေတာ့ အိမ္ထဲဝင္ေတာ့…..”

မိုးေရေတြကေတာ့ အရင္လိုပဲ သည္းႀကီးမဲႀကီးမရြာပါေသာ္လည္း…… မိုးဖြဲေလးမ်ားကေတာ့ တစ္သြင္သြင္ က်ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့…………. “ကို.. ညီ့ကို အဲ့သေလာက္ေတာင္ ခ်စ္တာပဲလားကိုရာ… ဘာလို႕ ညီအျပစ္လုပ္မိတိုင္း.. ညီ့ကို အျပစ္မျမင္ရတာလည္းဗ်ာ… ညီ့ အေပၚထားတဲ့ နားလည္မႈေတြ ခြင့္လႊတ္မႈေတြ အရမ္းမ်ားေနပီ… ” ဟုတ္ပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ မထင္မွတ္ထားေလာက္ေအာင္ကို ပင္. .ကိုရဲကၽြန္ေတာ့္အေပၚထားတဲ့ ေမတၱာကေတာ့ ခ်စ္သူေတြထက္လည္းပို ညီအကိုေတြထက္လည္းပို… ပါ၏။ ကိုရဲ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ျပဳမႈေနတာကေတာ့ အျမဲတမ္းလိုလိုပင္… ဒါေတြအားလံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဆန္မႈ၊ ဆိုးသြမ္းမႈေတြ ေျပေပ်ာက္ပီ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္လာတဲ့ ဘဝရဲ့ စတင္ျခင္းေတြပါပဲလို႕ ယံုၾကည္ေနမိသည္။ ။ ။

ကိုရဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အိမ္ထဲဝင္ရန္ေျပာေနေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဂ်စ္တစ္တစ္လုပ္ေနေသာ အေနအထားေၾကာင့္… ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို ဆြဲဖက္ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း….

“ကဲ.. အိမ္ထဲဝင္ပါဆို ညီကလည္း ဖ်ားေတာ့မွာပဲ…. ညီ ကို႕ကို ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ကိုေျပာတာနားေထာင္ေနာ္… ကဲ.. လာ………”

ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕အားနဲ႕ကိုယ့္အားမမွ်တာေၾကာင့္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႕… “ကိုကေရာ… ကိုလည္း မိုးေရေတြ ရႊဲလို႕ အိမ္ထဲဝင္ေတာ့ ဖ်ားမယ္ေနာ္…. ကိုလည္း ညီ့ကို ခ်စ္ရင္ ညီေျပာတာနားေထာင္… ”

“ညီကလည္း ကို႕အက်င့္ကို သိရဲ့နဲ႔ ကိုက ကိုလိုခ်င္တာကို မရရေအာင္ယူတတ္တာေလ… ခုက ကိုလိုခ်င္တာ မရေသးဘူးေလ.. အဲ့ေတာ့ ကို…….”

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုရဲ ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားေလးကို လက္ညိဳးေလးနဲ႔ ကာလိုက္ရင္း “ေတာ္ေတာ့. ကို…. ဘာမဟုတ္တဲ့ အဲ့ဒီ ဘူးကေလးအတြက္.. ကိုယ့္ကို ကို မညွင္းဆဲပါနဲ႔… ”

“ညီကလည္း… ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ ပစၥည္းေလးက ညီ ကို႕ကို ေပးတဲ့ပထမဆံုးေသာ ခ်စ္သက္လက္ေဆာင္ေလ…… ကို႕အတြက္ေတာ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အမွတ္တရပဲ….. ”

“ကို……  ဒီတစ္ညလံုး ရွာလို႕မေတြ႕ရင္ေရာ………”

“ေအာ္.. ညီရယ္.. ေဟာဒီျခံက ဘယ္ေလာက္က်ယ္တာမွတ္လို႕……. ဒီတစ္ညထဲနဲ႔ ေတြ႕မွာပါကြာ. .. ညီက ကို႕ကို အထင္ေသးတာလား. ဟားးဟားးး ညီေနာ္…”

ကိုရဲကေတာ့ ဒီေလာက္ထိ မိုးေရေတြရႊဲ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္နဲ႔ စိတ္ေသာက ေရာက္ေနတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စိတ္မတိုပဲ ရယ္က်ဲက်ဲ ေလးနဲ႔ ျပန္ေျပာႏိုင္ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းကိုရဲဘက္သို႕ ရုတ္တရက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လွည့္လိုက္ရင္း.. တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားကာ.. “ကို…………………” ကိုရဲ ရင္ခြင္ထဲတြင္ ဖက္တြယ္ငိုရွိဳက္ေလေတာ့သည္။ ။

“ကို… ညီ့ကို အဲ့သေလာက္ေတာင္ ခ်စ္တာလား ကိုရယ္.. ”

“ဟင့္အင္း မဟုတ္ဘူး.. အဲ့ထက္ေတာင္ပိုတယ္…………ညီ”

“ကို………………………………”

“ညီရယ္……………………”

(ဆက္ရန္)

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

 

Apr 26th

Guest Of Wind part(5)

By ေနအလကၤာ

''တစ္ဖက္နိုင္ငံကတပ္ေတြကေတာ့ ညတြင္းခ်င္းဆုတ္ခြာသြားတာပါပဲ ဒါေပမဲ႔

က်ေနာ္သံသယရွိေနတာက သူတို့ ဒီနိုင္ငံထဲမွာ ေျခကုပ္ရွိေနသလိုပဲ''  တာအိုက တိုက္ပြဲမွျပန္လာျပီး

အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ရွင္းျပေနျခင္းျဖစ္သည္။  ရီဖန္းက နိုင္ငံေျမပံုက္ု မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းျကည့္ေနသည္။ 

''သူတို့နဲ႔ဆက္စပ္ဖို့ ျဖစ္နိုင္ေျခအရွိဆံုးက ဒီေနရာပဲ '' ရီဖန္းက ေျမပံုတစ္ေနရာအားေထာက္ျပသည္။ 

ဘုရင္ေလးလုဟန္ ေခါင္းခဲသြားေစေသာ အခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။ 

အေျကာင္းမွာမူ႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕႕။

''တစ္ဖက္နိုင္ငံက လြင္ျပင္တစ္ခုကို တစ္ညေလာက္လမ္းျဖတ္ေလ်ွာက္ရင္ ဒီျမစ္ကိုေရာက္မယ္။

ဒီဖက္ကိုကူးရင္ တို႔နိုင္ငံ ။ ဒီမွာ ဇနပုဒ္တစ္ခုရွိတယ္။ ျပီးရင္ရြာျကီးေလးရြာရွိတယ္။ နန္းေတာ္နဲ႔ အဆက္အစပ္မရွိတဲ႔ 

ရြာငါးရြာပဲ။ ဒါျပသနာျဖစ္လာနိုင္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ ဒီဝါးနက္ေတာကို ျဖတ္လာရင္ ျမိဳ႕ေတာ္နဲ႔ အေတာ္နီးေနျပီ။'' 

ရီဖန္းစကားမ်ား ညႊန္ျပေနရာက လုဟန္အေတြးမ်ားဂယက္ရိုက္ေစသည္။ ယင္းေတာသည္ ဆယ္ဟြန္းတို့ စခန္းရွိရာ။

အဲ႔ဒါဆို ထင္ထားသည့္အတိုင္း ဆယ္ဟြန္းကရြာငါးရြာ သိမ္းပိုက္ျခင္းနွင့္ သူပုန္လူဆိုးေတ်ာက္ဆိုသည့္ သတင္းကမွန္ေနလား။

''ဘုရင္ေလးးးး?????''

''ေအာ္  အင္းးး အင္းးး''

''ဘုရင္ေလးစဥ္းစားေနတာ က်ေနာ္သိပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ႔  အဲ႔ေတ်ာက္က လူဆိုးျဖစ္ျဖစ္ လူေကာင္းျဖစ္ျဖစ္ ဘုရင္ေလး

ရုပ္ကို သူသိသြားျပီ။ ေျပာရရင္ ဘုရင္ေလး ဘဝမွန္ကိုေတာင္ သိေနေလာက္ျပီ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘုရင္ေလး မေပါ့ဆဖို့ပဲ

ေျပာခ်င္တယ္။ '' ရီဖန္းက စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ လုဟန္ကို ကေလးေတ်ာက္လို သတိေပးေနသည္။ 

*ငါက ကေလးက်ေနတာပဲ တစ္မိုးေအာက္က ေတ်ာက္ လုဟန္ပါကြ* လုဟန္ စိတ္ထဲကအခ်ဥ္ေပါက္ေနသည္။ 

''ဘုရင္ေလး ဘယ္ေလာက္ သိုင္းေတာ္ေတာ္ အားႏြဲ႔တာက အားႏြဲ႕တာပဲ။'' 

''ေဟ်ာင့္ မင္း ဘုရင္ကို အဲ႔လိုေျပာစရာလား ရီဖန္း'' လုဟန္ ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ လိုက္ရိုက္သည္။ 

တာအိုကေတာ့ သူတို့ႏွစ္ေယာက္ကိုျကည့္ကာ တခြိခြိ နွင့္။ 

''ငါ အဲ႔စခန္းကလူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေနတယ္ '' လုဟန္ ေဝခြဲရခက္စြာ ေျပာေနသည္။ 

''ဘာရင္းႏွီးတာလဲ ဟိုေကာင္ေတြက သူတို့သခင္ေလး မိန္းမမို့ ခယေနတာကို''

''သခင္ေလး မိန္းမ?????'' တာအိုနားမလည္ပဲ ျပန္ေမးသည္ကို ရီဖန္းက အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ရွင္းျပေတာ့သည္။ 

တာအိုက လက္ဝါးႏွစ္ဖက္ ေျဖာင္းေျဖာင္းတီးကာ အူနာေနသည္။ 

''အကိုေတာ္က ခြိခြိ အဟားဟား က်ေနာ္ျမင္လိုက္ရမွာ  နာတယ္ ဗ်ာ ခြိခြိ ငယ္ငယ္တုန္းကေဆာ့ရင္ က်ေနာ္ပဲ မင္းသမီး

ေနရာလုပ္ရတာ  မဟုတ္မွ လြဲေရာ အကိုေတာ္အဲ႔ကထဲက အားးက် ႕႕႕႕႕က်႕႕႕႕႕႕႕႕''

တာအို စကားမဆံုးခင္ လုဟန္ လက္ထဲက ျခေသၤ႔ တံဆိပ္ေခါင္းနွင့္ တာအို နဖူး မိတ္ဆက္သြားေလသည္။ 

''မင္း ပါးစပ္ပိတ္ထားေနာ္ မဟုတ္ရင္ နာမယ္။ ''

''အကိုေတာ္ နာေနျပီဗ် ဒီမွာ  ဟင့္  ဟင့္ '' တာအိုက နဖူးေလးပြတ္ကာ ပြတ္ကာႏွင့္။ ရီဖန္းက ရယ္ေနလ်က္ လက္ထဲက ပုဝါနွင့္ 

ျကက္ထုပ္ထိုးေပးေနသည္။ 

''စစ္ေရးေဆြးေႏြးေနတာလား ျပဇာတ္တိုက္ေနျကတာလား။ ''အသံႏွင္းတကြဝင္လာသည္က အိမ္ေရွ႕မင္းသား layႏွင့္

အထိန္းေတာ္ရွဴမင္ ။

''lay  ငါ့ကို ကယ္ပါဦး ဒီေကာင္ေတြ အနိုင္က်င့္ေနတယ္။ '' လုဟန္က တာအို ကိုလ်ွာထုတ္ျပကာ ဦးေအာင္တိုင္လိုက္သည္။

layကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း မပြင့္ေသာမ်က္လံုးတစ္စံုႏွင့္ တဟီးဟီးသာရယ္ေနသည္။ 

''အျပင္မွာ ျကားလိုက္တယ္ ဘုရင္ေလးမိန္းမျဖစ္သြားတယ္ဆိုလား  ဘာလား'' ရွဴမင္စကားး။

''မင္းအေမဘိုးေအ က မိန္းမျဖစ္ရမွာလား   မိန္းမလိုဟန္ေဆာင္တာကြ'' လုဟန္ ပိတ္ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။ 

သူကမိန္းကေလးေတ်ာက္လိုအထင္ခံရတာေလာက္ မုန္းတာမရွိ။ ဒါေျကာင့္လဲသိုင္းပညာက္ို 

တစ္ဖက္ကမ္းခတ္ တတ္ေျမာက္ေအာင္သင္ယူခဲ႔ျခင္းပင္။ ေယာက္်ားပီသမွဳတစ္ခုအားလိုခ်င္ေသာေျကာင့္။ 

*ဒါေပမဲ႔ ဘာလို့မ်ား အားလံုးက ငါ့ျမင္ရင္ ႕႕႕႕႕ ဖူးးးးးးးး ဘဝေပးကံကလည္းေနာ္။ ႕႕႕႕႕*

''ငယ္ငယ္ေလးထဲက ဘုရင္ေလးက ခ်စ္ဖို့ေကာင္းတာ '' ရွဴမင္က ဓါတ္ျပားေဟာင္းျကီး ဖြင့္ျပန္ေလသည္။ 

အားလံုးကလည္ူ ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္။

''ဘုရင္ေလးကို ျကီးလာရင္ သူ႕မိန္းမလုပ္ခိုင္းမယ္လို့ေျပာတဲ႔သူေတာင္ရွိတယ္။ ခိခိ''

''တကယ္ ? ဘယ္သူကလဲ ဒီစကားမ်ိဳးေျပာရဲတာ ေပါ့ေသးေသးဘမဟုတ္ဖူးပဲ''ရီဖန္းက ဟာသေဖာက္လိုက္ေသာ္ျငား

က်န္သူမ်ား အားလံုးတိတ္သြားျကသည္။ 

အခတ္းထဲတြင္ ဆိတ္ျငိမ္ေသာ ေဆြးေျမ႔မွဳတစ္ခုက ပဲ႔တင္ထပ္လ်က္ ။ 

ရီဖန္းကေတာ့ နားမလည္နိုင္စြာ ။ ခဏျကာမွ  လုဟန္ က ႏွဳတ္ခမ္းနွစ္လႊာ အသာေလးပြင့္လာသည္။

''ငါတို႕ ညီ အငယ္ဆံုးေလးးးးး။  '' 

ရီဖန္း အံ႔ျသမွင္သက္စြာ။ တာအိုက အငယ္ဆံုးေပပဲ။ ဘာေျကာင့္  ။ 

''စကားစေျပာတတ္တဲ႔ အရြယ္ေလးပဲရွိပါေသးတယ္ ။ ကေလးက   ။ မင္းသိတယ္မလား အဲ့ဒိအခ်ိန္တုန္းက 

နန္းတြင္းအေရးေတာ္ပံု ျဖစ္တာ။'' 

''က်ေနာ္ျကားလိုက္ပါတယ္။ အဲ႔ဒိအခ်ိန္တုန္းက က်ေနာ္ ဒီနိုင္ငံကို ေရာက္ခါစမို့လို့ ။ ျပီးေတာ့

ငယ္ေသးတာေျကာင့္ သိပ္ေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဖူး။ '' 

''ပုန္ကန္သူ ေခါင္းေဆာင္ အမတ္ျကီး ကင္ယြန္မင္ က အေရးခင္းတြင္းမွာ ညီေတာ္ေလးကို ေခါၚျပီးထြက္ေျပးးး႕႕႕႕႕႕''

လုဟန္စကားမဆက္နိုင္ေတာ့ေပ။ အရည္လဲ႔ေနေသာ မ်က္ဝန္းထဲတြင္ မ်က္ရည္ျကည္မ်ားကတြဲလြဲခိုကာ။

တာအိုကေတာ့ ေျဖမဆည္နိုင္စြာ ငိုေျကြးေနေလျပီ။ ရီဖန္းရင္ခြင္ထဲထည့္ကာ ေခါင္းေလးပုတ္ေပးေနသည္။ 

''ေတာင္းပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္က ေပ်ာ္စရာ အခ်ိန္ေလးကို ဖ်က္စီးသလို့ျဖစ္သြား ျပီ။ က်ေနာ္တကယ္မသိခဲ႔လို့ပါ။ ' '

''အဲ႔ဒိတုန္က အေျခအေနေတြကအရမ္းရွဳပ္ေထြးေနတာေလ။ ခမည္းေတာ္က သတင္းေပါက္ျကားခြင့္မျပဳခဲ႔ဖူး။

အားလံုးထက္ အကိုေတာ္လုဟန္ကပိုခံစားခဲ႔ရတာ ။ အိပ္ယာထဲလဲျပီး ကိုယ့္ကိုကို သတ္ေသဖို့ျကိုးစားတာ အျကိမ္ျကိမ္။''

layကရွင္းျပေနသည္။

''ငါ့ေျကာင့္႕႕႕႕႕႕႕ ငါသာ ေသခ်ာေစာင့္ေရွာက္နိုင္ခဲ႔ရင္။ ငါ့အခန္းထဲမွာ အတုူရွိေနတာကိုေတာင္ငါက။႕႕႕႕႕႕႕။''

''အကိုေတာ္အျပစ္မဟုတ္ပါဖူး   ကေလးသာသာပဲရွိေသးတဲ႔ အကိုေတာ္ကို သူတို့ ဓါးနဲ႔ခုတ္သြားတာေလ။''

''ဗ်ာာာာာာ'' ရီဖန္း၏ အ့ံျသတျကီး အသံက နန္းေတာ္တြင္းလႊမ္းလ်က္ ။ 

''ဘုရင္ေလးက ကံအရမ္းေကာင္းတယ္။ အကုန္လံုး ကံေတာ္ကုန္ျပီထင္ထားတာ။ ဓါးဒဏ္ရာျကီးနဲ႔

ျပန္သတိရလာတာေလ။ '' ရွဴမင္ကစီးက်လာေသာ မ်က္ရည္တို့ကို လက္ကိုင္ပုဝါေလးႏွင့္ တို့ကာတို့ကာ။ ။

''ခမည္းေတာ္က ညီေတာ္ကို လံုးဝလိုက္ရွာခြင့္မေပးဖူး တို္းျပည္ထပ္ျပီး ဆူပူမွာ မျဖစ္ခ်င္ဖူး

အက္ုေတာ္ရဲ႔ဒဏ္ရာ ကိတ္စကိုလည္း က်ေနာ္မ်ိဳးတို့ပဲသိျကတာ။ ''

lay၏ စကားအဆံုး အခန္းတြင္းတြင္ တိတ္ဆိတ္သြျပန္သည္။ တခ်က္တခ်က္ထြက္ေပၚလာေသာ

တာအို၏  ရွိဳက္သံကျကီးဆိုးေန၏ 

အျပင္ဘက္တြင္ လမင္းက ထိန္လင္းစြာ။ 

*လျပည့္ေရာက္ေတ့ာမွာပဲ* 

လုဟန္ပါးျပင္ေပၚစီးက်လာေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို ခပ္ျကမ္းျကမ္း သုတ္မိေလသည္။ 

######################################

''အကိုလာမွလာပါ့မလားလို႔''

လရိပ္ျဖာတံတားတစ္ဖက္စီမွေလ်ွာက္လာေသာ လုဟန္ဆီသို့ ဆယ္ဟြန္းေျပးသြားလိုက္သည္။ခ်မ္းေအးလွေသာ ေဆာင္းရာသီ

ႏွင္းဖဲြဖြဲမ်ားအျကား တန္ဖိုးျကီး ပိုးထည္ဝတ္စံုမ်ားကို အထပ္ထပ္ဝတ္ထားေသာ လုဟန္ကိုျကည့္ကာ ဆယ္ဟြန္းစိတ္ထဲမွ

မဲ႔ျပံဳး  ျပံဳးမိလိုက္သည္။ 

*သူမ်ားမိသားစုကို ဖ်က္စီးျပီးေတာ့ မင္းကေတာ့ အခန့္သားဇိမ္ခံေနတယ္ေပါ့ေလ ဘုရင္ေလးလုဟန္*

''ငါကတိတည္တဲ႔မင္းးး    အဲ႔ေလ  လူ႕႕႕လူပါကြာ ဒီည လျပည့္ကိုလဲ ခံစားရတာေပါ့''

''ဟုတ္ပါရ႔ဲ အပင္ငယ္ေလးေတြေပၚက နွင္းရည္စက္ေတြမွာ လရိပ္ထင္ေနတယ္ အရမ္းလွတာပဲ။''

''ကဗ်ာ ဆန္လိုက္တာကြာ  မ္းေတာတြင္းသားေရာ ဟုတ္ရဲ႔လား'' 

လုဟန္အေမးကို ဆယ္ဟြန္းရယ္ေနလိုက္သည္။ စိတ္တြင္းမွာေတာ့။

ငါကမင္းေျကာင့္ေတာထဲေရာက္ခဲ႔ရတာကြ။ 

''က်ေနာ့္ေျဖေဆးေရာ။ ''

''ေအာ္ ဟုတ္သားးး'' 

''အကို  မုန္လာဥလုပ္မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဖူးေနာ္ ''

''လုပ္စရာလားကြ ငါက'' 

''ဟုတ္ပါတယ္ သမင္မုန္လာဥ လုပ္တယ္လည္း က်ေနာ္ မျကားဖူးပါဖူး။''

''ဟမ္??? ဘာလဲ? ဘာလဲ?''

လုဟန္ မ်က္လံုးေလးကလယ္ကလယ္နွင့္ ေမးေနပံုေျကာင့္ ဆယ္ဟြန္းႏွဳတ္ခန္းဖ်ားေလးမ်ားက ျပံဳးမိသြားသည္။

*ငါဘာျဖစ္ေနတာလဲ သတိထားစမ္း သူကရန္သူေလ*

လုဟန္ကေတာ့ မိမိအေျခအေနကို မသိနိုင္စြာ အဆိပ္ေျဖေဆးကို ထုတ္ျပီး ဆယ္ဟြန္းလက္တြင္းထည့္ေပးလိုက္သည္။

''ေက်းဇူးပဲ အကို '' ဆယ္ဟြန္းကေျပာျပီး လက္တစ္ဖက္ ေထာင္ျပလိုက္သည္။ လုဟန္ ရုတ္တရတ္ ေျကာင္သြသည္။

ရုတ္တရတ္။

လုဟန္စီေျပးဝင္လာေသာ ျမားတစ္ေခ်ာင္း။ လုဟန္ခံစားအသိေျကာင့္ ေရွာင္တိမ္းလိုက္နိုင္ေသာ္လည္း႕႕႕႕႕႕႔။

''ဒုတ္!!!!!!''

''အျခားျမားတစ္စင္းက႕႕႕႕။

လုဟန္ မ်က္လံုးျပဴးက်ယ္စြာ   အံ႔ျသျခင္းမ်ားစြာျဖင့္တံတားျကမ္းျပင္ ႏွင္းေဖြးေဖြး မ်ားျကား ပံုလ်က္လဲက်သြားသည္။

''ငါကမင္းကို အစထဲကေလ်ွာ့တြက္လို့မရဖူးဆိုတာ သိတယ္ ဘုရင္ေလးလုဟန္။  ''

လုဟန္ကို မီးေတာက္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ငံု႕ျကည့္ေနသည့္ ဆယ္ဟြန္း။ အျပံဳးမ်ားကမျဖဴစင္ေတာ့။ 

လုဟန္အတြက္မူ ေလာက ျကီးက အရာရာ အေမွာင္အတိက်သြားေလသည္။ 

''သခင္ေလးးးးးးး''ဆယ္ဟြန္းအနားေလ်ွာက္လာသည့္ ေလးႏွင္းျမားဘူးလြယ္ထားသည့္ လူငယ္ႏွစ္ဦး ။ 

''ပင္ပန္းသြားျပီ ဘက္ဟြန္းနဲ႔ ခ်န္းရိုးးး   ျမန္ျမန္ ဒီကခြာရေအာင္။'' 

ဆယ္ဟြန္းက လုဟန္ကိုယ္လံုးေလးကို ေကာက္ေပြ႕လိုက္သည္။ 

အရာရာကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ရွဳျကည့္လိုက္ရေသာ လမင္းျကီးကေတာ့ မိမိနွင့္မသက္ဆိုင္သည့္အရာမ်ားဟု

သေဘာပိုက္ကာ ဝါးေတာတြင္းဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ လူတစ္ခ်ိဳ႕အား လမ္းျပ အလင္းေပးေနေခ်၏။

#######################################################

 

 

 

Apr 26th

တမ္းတမ္းတတ အပိုင္း (6 - ဇတ္သိမ္းပိုင္း )

By Phone Thin Gar

 ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေနရာသစ္က မခန္းနားပါဘူး…။ကၽြန္ေတာ္ရန္ကုနု္ေရာက္စ

က ေနခဲ့ဖူးတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရဲ႕အခန္းကေလးဆီကုိပါ…။ အဲ့ဒီေနရာက

ဘုန္းၾကီးေက်ာငး္ ဆိုေပမယ့္ ဘုန္းၾကီးေတြက မရွိသေလာက္ရွားတယ္ေလ။ လူေတြကသာ မ်ားတာ

ေလ…။ ဘုန္းၾကီးရဲ႕ေမြးစားသားေလးကို စာသင္ခဲ့ဖူးတဲ့ေစတနာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္အခက္အခဲျဖစ္

တဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႕က ကၽြႏ္ေတာ့္အတြက္ သီးသန္႕အခန္းကေလးတစ္ခန္းေပးျပီး အကူအညီေပး

ခဲ့တာပါ…။

            အဲ့ဒီေနရာရဲ႕အခန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ စေရာက္ၾကတဲ့ညေလးကို ကၽြန္ေတာ္

အခုထိမေမ့ေသးပါဘူး….။  သူမ်ားေနရာမို႕ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ခ်က္စားဘုိ႕ဘယ္လို မွမျဖစ္ႏိုင္တဲ့အခါ ညစာကို အျပင္ကေနပဲ သူ႕အတြက္ ၀ယ္ေပးခဲ့တာေလ။ အဲ့ဒီညက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မီးလည္း

မလာဘူး…။ မီးပ်က္ေနတဲ့ညမွာ သူ႕ကိုထမင္းခြံ႕ေကၽြးေတာ့ သူကေျပာရွာတယ္….။

    “ ေမာင့္လက္ရာလည္းမဟုတ္ဘူးေနာ္…… ”

ဆိုတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ေန႕ေတြေတာ့ ေမာင္ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကၽြးမွာပါဗ်ာ လို႕ သူေက်နပ္ေအာင္ပဲ ေဖးမႏွစ္သိမ့္ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ့္အဘို႕လည္း ဒီေနရာမွာေနသားမွက်ႏိုင္ပါ့မလားလို႕

ကိုယ့္ကိုကိုယ္မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနမိေသးပါရဲ႕…။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိုးရိမ္စိတ္ေတြကိုေတာ့ သူ႕ကုိ

မရိပ္မိေစပါဘူး…..။

           “ ေမာင္ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းခဲ့ရတာ … ေမာင္နဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွမခြဲဘူးေနာ္

            ေမာင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုဘယ္ေတာ့မွမထားခဲ့ပါနဲ႕ သိလား…. ကတိေနာ္…. ”

ဆိုျပီး အဲ့ဒီေန႕ညက သူ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကေလးကိုခ်ိပ္ျပီး ကတိေတြေတာင္းခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီကတိကို

ကၽြန္ေတာ္ ရဲရဲၾကီးေပးႏိုင္တာေပ့ါဗ်ာ….။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ဆီက မက္ေမာတာအဲ့ဒီ ကတိေလးတစ္ခု

ထဲပဲဆိုတာ သူယံုၾကည္ႏိုင္ပါ့မလားေတာ့မေျပာတတ္ပါဘူး…။အဲ့ဒီေန႕ညက ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲမွာ

အိပ္စက္ေနတဲ့သူဟာ တကယ့္ကိုအျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ…။

အပူအပင္လည္းကင္းေနလိုက္တာေလ….။

               ေနာက္တစ္ေန႕မိုးလင္းေတာ့ သူ႕ရဲ႕ေရခ်ိဳးတာ၊ အေပါ့အပါးသြားတာကအစ မလြပ္လပ္

ဘူး ၊ ျပီးေတာ့ မသန္႕ရွင္းဘူးဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္ကေလးသူ႕ဆီကထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္

စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါေသးတယ္…။

          သူေက်ာင္းသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ပို႕ျပီးတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေျခလွမ္းေတြက ဒူဘိုင္း

ကေနျပန္လာျပီး ရွိတဲ့ပိုက္ဆံေလးနဲ႕ TAXI ေထာင္ထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကုိပါ။ စာအုပ္လည္းဆက္

မေရးတာၾကာျပီ။ က်ဳရွင္ခ်ိန္လည္းမမွန္တာေတြမ်ားေနေတာ့ ဆက္မသြားသင္ခ်င္ေတာ့တဲ့

ကၽြန္ေတာ့္အဘို႕ လက္ထဲမွာပိုက္ဆံက တစ္ေသာင္းေတာင္မျပည့္ခ်င္ေတာ့ဘူးေလ…။ ကၽြန္ေတာ့္

အတြက္ မဟုတ္ေပမယ့္ သူေလးအတြက္ေက်ာငး္စာရိတ္ ထမင္းဂ်ိဳင့္စာရိတ္ေတြက လိုလာေတာ့

ကၽြန္ေတာ္ပိုက္ဆံရွာရေတာမွာေပ့ါ….။ျပီးေတာ့ သူေလးရဲ႕စာေမးပြဲကလည္း နီးေနျပီေလ…။

စာေမးပြဲနီးေနျပီျဖစ္တဲ့ သူေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္…ျပီးေတာ့ေငြေရးေၾကးေရးေၾကာင့္ နည္းနည္း

ေလးမွ စိတ္အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ေစလိုပါဘူး…။

            ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အခက္အခဲကို နားလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းက မညည္းမညဴနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ့္

အတြက္ TAXI တစ္စီးကုိစီစဥ္ေပးခဲ့ပါတယ္။

          အဲ့ဒီေန႕ကစလို႕ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ သူမႏိုးခင္ သူ႕အတြက္ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို

ဆိုင္မွာသြား၀ယ္ျပီးျပင္ေပးရတယ္။ သူႏိုးတာနဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္စိမ္းမွာ မေနတတ္မွာစိုးရိမ္တဲ့အတြက္

သူ႕ရဲ႕ေရခ်ိဳးတာ အေပါ့အပါးသြားတာကအစ  ကၽြန္ေတာ္လိုက္ၾကည့္ေပးျပီး သူ႕ကိုေက်ာင္းကား

မွတ္တိုင္ထိ လိုက္လို႕ေပးလို႕ သူ ကားေပၚတတ္သြားျပီ ဆိုတာမွ ကၽြန္ေတာ္ သူမသိေအာင္ရပ္ထား

တဲ့ TAXI ဆီတန္းေျပးေတာ့တာ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းမထက္မွာ တစ္ေနကုန္ TAXI လိုက္ေမာင္းရင္း

ကၽြန္ေတာ္ပိုက္ဆံရွာခဲ့တယ္။ သူမ်ားေတြလို နားနားေနေနကၽြန္ေတာ္မဆြဲႏိုင္ပါဘူး…။ ကၽြန္ေတာ့္

ေခါင္းထဲမွာ သူ႔ရဲ႕ က်ဴရွင္စားရိတ္နဲ႔ ေက်ာင္းစားရိတ္ေတြက ေခါင္းထဲမွာမြန္းက်ပ္ေနတဲ့အတြက္ေလ။

ညေန သူေက်ာင္းဆင္းလာခါနီးျပီဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ Taxi ကိုသိမ္းျပီး သူ႕ကိုသြားၾကိဳရတာရယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ တစ္ေန႕တာသံုးဘို႕ပိုက္ဆံကို  ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုရွာရတယ္ဆိုတာ သူသိပံု

မေပၚပါဘူး…။ကၽြန္ေတာ့္ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုလ်စ္လ်ဴျပဳသည့္တိုင္ ကၽြန္တာ့္ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ဖြားဖြား

ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုတိတ္တဆိတ္ကေလး ေထာက္ပံ့ေနေလာက္မွာပါလို႕ပဲ သူထင္ေနသလားမသိ

ပါဘူး…။

           ကၽြန္ေတာ္ Taxi ေမာင္းလို႕ ႏွစ္လေလာက္ျပည့္ခါနီးမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ျဂိဳလ္တစ္ခုက

၀င္လာျပန္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းစံုတြဲႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကားကိုတားတာပါပဲ။

သူတို႕ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္မရိပ္မိခင္မွာပဲ…. သူတို႕ကအရင္ရိပ္မိသြားတဲ့အခ်ိန္ရဲ႕ ညေနခင္းမွာ

သူ ေက်ာင္းက ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ အၾကီးအက်ယ္စကားမ်ားၾကေတာ့တာ။

          စာေရးဆရာတစ္ေယာက္က Taxi ေမာင္းေနတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္က

လူေတြ Media ေတြသမားေတြသိသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ခင္ဗ်ားမရွက္ဘူးလား ဆိုုျပီး

ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းျပစ္တင္ရံႈ႕ခ်မႈေတြနဲ႕ သူကၽြန္ေတာ့္ကိုေလသံၾကမ္းၾကမ္းေတြနဲ႕ေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕

ႏွစ္ေယာက္ စကားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့အေတာအတြင္းမွာပဲ သူ႕လက္ကပဲလႊတ္က်သလား ဒါမွမဟုတ္

တမင္ပဲခြဲပစ္လိုက္တာလားမသိတဲ့ သူ႕ဖုန္းကေလးကေတာ့ ၾကမ္းျပင္နဲ႕ထိျပီး မွန္ကေလး တစ္စစီ

ကြဲအက္သြားခဲ့ရတယ္။

         အဲ့ဒီဖုန္ေလး ကြဲသြားေတာ့မွ သူ႕ရဲ႕ေဒါသေတြက ေျပသြားသလားမေျပာတတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီ

ေန႕တစ္ေန႕လံုး  သူကၽြန္ေတာ့္ကိုစကားမေျပာေတာ့ဘူး…။ ေျပာရင္လည္း သူ႕ဖုန္းေလးကြဲသြား

တဲ့အတြက္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဆိုတာခ်ည္းပဲေျပာေနတတ္တာမို႕ ေနာက္တစ္ေန႕ သူေက်ာင္း

သြားတဲ့အခါ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ မ်က္ႏွာငယ္မွာစိုးတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕၀ယ္ထားတာ

သိပ္မၾကာေသးဘူးျဖစ္တဲ့ Note3 ေလးကို သူ႕ကိုေပးလိုက္ပါတယ္။

             အဲ့ဒီေပးလိုက္တဲ့ေန႕ အျပန္မွာပဲ Bus ကားေပၚမွာ သူ႕ဖုန္းခါးပိုက္ႏိႈက္ခံလိုက္ရတယ္တဲ့ ေလ။ သူဖုန္းေပ်ာက္သြားတယ္ဆိုတာ သူအိမ္ျပန္မေရာက္ခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္သိႏွင့္ေနပါျပီ။

သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာတဲ့အခါ မ်က္ႏွာကေလးကေလ ငိုမဲ့မဲ့ကေလးနဲ႕….။ ငိုေတာ့မလိုလို

ေလးပါပဲ…။ အဲ့ဒီမ်က္ႏွာကေလးကိုေလ ကၽြန္ေတာ္သိပ္သနားတာပဲ…။ သူဖုန္းေပ်ာက္သြားလို႕

သူ႕ကိုဆူဘို႕စိတ္ ၊ ေဒါသျဖစ္ဘို႕စိတ္ေတြ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာစိုးစဥ္းကေလးမွ်မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူ

ေတြမ်ား ယံုၾကမွာပါလိမ့္…။ သူဖုန္းေပ်ာက္သြားတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားၾကားျခင္း

သူ႕ကိုဆူဘို႕ထက္ ၀မ္းနည္း အားငယ္ စိုးရြံ႕လာတဲ့စိတ္နဲ႕ျပန္လာမယ့္ သူ႕ကို ဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ေပး

ရမလဲဆိုတာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေတာေနမိတာပါ…။

          ငိုမဲ့မဲ့ကေလးနဲ႕ျပန္လာတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာကေလးကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တကယ္စိတ္မေကာင္း

ျဖစ္မိပါတယ္။ သူမငိုေအာင္ ျပီးေတာ့ သူကၽြန္ေတာ့္ကိုတစ္မ်ိဳးမထင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုေႏြးေႏြး

ေထြးေထြးကေလးပဲ ျပံဳးျပလိုက္ပါတယ္….။ျပီးေတာ့ ဘယ္ပစၥည္းမွ မတည္ျမဲတာမို႕ မႏွေျမာဘုိ႕

  “ ေမာင္က အရင္တုန္းက သူမ်ားပစၥည္းယူမိခဲ့လို႕ အခုျပန္ေပးရတာပဲသေဘာထားလိုက္ေနာ္…”

ဆိုျပီး သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့ေပမယ့္ အဲ့ဒီေန႕က သူငိုျဖစ္ေအာင္ ငိုခဲ့ပါေသးတယ္…။

ကၽြန္ေတာ္အခက္အခဲျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီလိုဖုန္းတစ္လံုးကိုဘယ္လိုမွျပန္မ၀ယ္ႏိုင္ေသး

ဘူးဆိုတာ သူသိတဲ့အတြက္ သူ၀မ္းနည္းပါတယ္တဲ့ေလ….။

            သူ႕ဖုန္းကလည္းကြဲေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းကလည္းေပ်ာက္သြားတယ္ဆိုတဲ့ အေတာ

အတြင္းမွာ  ဖုန္းမရွိရင္အဆင္မေျပတဲ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ၾကားထဲမွာအေတာ္ကေလး

ကသီလင္တျဖစ္သြားခဲ့ၾကတာ။

      အဲ့ဒီရက္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ပိုက္ဆံကို အပူတျပင္းရွာခဲ့ပါတယ္။ ပိုက္ဆံလံုေလာက္တာနဲ႕ သူ႕

အတြက္ဖုန္းကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ေပးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး

ေလ။ ျပီးေတာ့ ျပိဳင္ဆိုင္မႈေတြမ်ားတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္လည္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး….။ ေက်ာင္းတတ္ေန

ရတဲ့သူ မ်က္ႏွာငယ္မွာစိုးရိမ္တဲ့စိတ္တစ္ခုထဲနဲ႕ သူ႕အတြက္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ေပးျဖစ္ခဲ့တာပါ…။

သူ႕အတြက္ ဖုန္းကေလးတစ္လံုး၀ယ္ေပးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို သိပ္မလာျဖစ္

ေတာ့ဘူး….။ စာေမးပြဲနီးလို႕ အိမ္နဲ႕ေက်ာင္းကနီးတာမို႕ အိမ္မွာပဲေနဦးမယ္လုိ႕သာ သူခြင့္ေတာင္းျပီး

 သူ႕အိမ္မွာပဲ သူေနေတာ့တယ္…။

           စာေမးပြဲဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုနည္းနည္းကေလးမွ အေႏွာက္အယွက္မေပး

ခဲ့ပါဘူး…။ သူ ေအးေအးေဆးေဆးေျဖပါေစဆိုျပီးေပ့ါ…။ စာေမးပြဲမေျဖခင္ တစ္လနီးပါးေလာက္ေတာ့

လိုပါေသးတယ္…။ သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ရတဲ့ရက္ေတြက သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ တစ္ခါတစ္ေလ ျမိဳ႕

ထဲကို လာတတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာပါပဲ။ အဲ့လိုေန႕ေတြေရာက္ရင္ေတာ့ သူက ျမိဳ႕ထဲကိုမလာခင္ ည

ကတည္းက သူက ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာ မုန္႕ဘိုးေပဘို႕ ပူဆာတတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သူေရာက္လာတဲ့

အခါ မုန္႕ဘိုးသြားေပးရင္းနဲ႕ ေခတၱ ခဏကေလးသာ သူနဲ႕ေတြ႕ျဖစ္ေတာ့တာေလ…။

          ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္သိရတာက စာေမးပြဲနိးလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို သူမလာခ်င္ေတာ့တာ

ထက္စာရင္ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္အသစ္က ညစ္ပတ္တဲ့အတြက္ သူ မသတီလို႕မလာခ်င္တာပါ

ဆိုတဲ့စကားေတြက သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ စိတ္အခန္႕မသင္လို႕ စကားအနည္းငယ္မ်ားတဲ့အခါမွ သူ႕ႏႈတ္

ကခ်ည္းပဲ ပြင့္ထြက္လာၾကတယ္ေလ…။ သူ႕ဆီက အဲ့လိုစကားမ်ိဳးေတြၾကားလာရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္

တကယ္ပဲ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္နိမ့္ပါးေနတာ သူ႕ေၾကာင့္ရယ္လို႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္

လက္ညိႈးမထိုးခ်င္ပါဘူး….။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နိမ့္ပါးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ ဘာလို႕ကၽြန္ေတာ့္အနား

ကေန မားမားမတ္မတ္နဲ႕ မရပ္ေပးႏိုင္ရတာလဲ…။ အဲ့ဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္…။

ကၽြန္ေတာ္ေယာက္်ားပါ…။ ကၽြန္ေတာ့္အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျခလက္အစံုအလင္နဲ႕ေမြးထားတာ

ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ျပန္လည္ထူမတ္လာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစားႏိုင္ပါတယ္…။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္

ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ပါရမီျဖည့္ဘက္က ဘာလို႕လက္ေလ်ာ့သြားခဲ့ရတာလဲ…..။

             သူစာေမးပြဲျပီးတဲ့ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ဆီကိုဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ သူ႕ကိုေတြ႕ခ်င္တဲ့စိတ္

ေတြေၾကာင့္ေပ့ါ…။

    သူကၽြန္ေတာ့္ဆီကို မလာခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ….။ တစ္ေယာက္ထဲပဲေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္

ေတာ့တယ္ဆိုတဲ့ သူ႕ရဲ႕ဆင္ေျခကို ကၽြန္ေတာ္ မတင္းတိမ္ႏိုင္လို႕ ကၽြန္ေတာ္အတင္းေမးတဲ့အခါမွာမွ

သူ႕မွာခ်စ္သူအသစ္ထပ္ရထားျပီမို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို မေႏွာင့္ယွက္ဘုိ႕ သူက ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္တဲ့

ေလ။

              အလို!! ကၽြန္ေတာ္က သူ႕အတြက္ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေနတာတဲ့လား…။ ျပီးေတာ့

သူကတယ္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကိုထားသြားႏိုင္ခဲ့တာတဲ့လား….။ အရင္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခြန္

အားေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေအာက္က်ခံျပီး သူ႕အနားမွာေနရဘို႕အတြက္

ဆိုတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ေနမိဦးမွာပါ…။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က ထံုသြား

လို႕လား ဒါမွမဟုတ္ ခံႏိုင္ရည္မရွိေတာ့လို႕လားမသိပါဘူး….. အဲ့ဒီေန႕က သူတို႕အိမ္ကိုကၽြန္ေတာ္

ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွမပတ္သက္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္းေပ့ါ…။

ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို သူဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ လာတာမဟုတ္ေတာ့တဲ့အေၾကာင္းေပ့ါ….။ သူ႕မိဘေတြကို

ဖုန္းဆက္ျပီး သူ႕ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ဘယ္ေတာ့မွမပတ္သက္ေတာ့ဘို႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္ပါ

တယ္။ သူ႕ကိုလည္း ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႕မွ ကၽြန္ေတာ္မပတ္သက္ေတာ့ပါဘူးလို႕ရယ္ေပ့ါ…။

 သူ ကေတာ့စိတ္ခ်မ္းသာမွာပါ…။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ေပ့ါ….။ ခ်စ္သူသက္တမ္းတစ္

ေလွ်ာက္လံုးမွာ သူ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေလ်ာက္လံုးေကာင္းခဲ့ျပီးျပီပဲေလ…။ျပီးေတာ့ ကိုယ္ျဖည့္

စြမ္းႏိုင္သေလာက္လည္း ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ျပီးျပီပဲ….။

              အဲ့ဒီေန႕ကစျပီး သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀မေတြ႕ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး…။ သူ႕ကိုလြမ္းတဲ့အခ်ိန္

နာတာနဲ႕ေျဖလိုက္တယ္…။ သူ႕ကိုသတိရတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕နိမ့္က်ေနမႈေတြနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္

ေျဖလိုက္ေတာ့တယ္။ သူ႕ကိုဖုန္းဆက္ဘို႕ဆႏၵေတြ ျပင္းပ်လာတဲ့အခ်ိန္တိုင္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းရဲ႕

ပါ၀ါခလုပ္ကိုပဲပိတ္လိုက္တယ္…။ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ ဘ၀ခရီးလမ္းတစ္ခုထဲကို အတူတူေလွ်ာက္ျပီး

ကာမွ ဘယ္ေတာ့မွမဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့ တစ္လမ္းဆီ ခြဲထြက္သြားခဲ့ရတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္အဘို႕ေတာ့

လက္ရွိမွာ အခ်စ္မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္မွ သံေယာဇဥ္ ဆိုတဲ့အထုပ္ကို ရင္မွာက်စ္က်စ္ပါေအာင္

ပိုက္ထားရေသးတဲ့လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေသလုေမ်ာပါး ခံစားရမယ္ဆိုတာကေတာ့ ဓမၼတာပါပဲ။

အဲ့ဒီအတြက္ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့အထုပ္ကို ပိုက္ထားရလို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ ေနာင္တမရမိခဲ့ပါဘူး။

သူနဲ႕ ေနာင္တစ္ခ်ိန္လမ္းမွာ ျပန္ေတြ႕ရင္ င့ါေစတနာေတြ ငါ့အခ်စ္ေတြကုိ ေစာ္ကားရေကာင္းမလား

ဆိုတဲ့ ေဒါသစိတ္နဲ႕ သူ႕ကို ေျပးျပီးပဲ ဆြဲထိုးမိမလား…။ ဒါမွမဟုတ္ ထားမသြားပါနဲ႕ လို႕ပဲ သူ႕ေရွ႕မွာ

ပဲ ဒူးေထာက္ျပိးပဲ ပန္ေတာင္းပန္မိမလားလို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ…. သူနဲ႕လမ္းခြဲ

ျပီး ငါးလေက်ာ္ကာလနီးပါးမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းကုိ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ႕သြားရင္း သူ႕ကို

မလွမ္းမကမ္းကေန ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေတြ႕လိုက္ရတယ္….။

            မေတြ႕ရတာၾကာတဲ့ သူက အရင္ထက္လည္း ပိုျပီး၀လာပါရဲ႕….။ သူ႕ကိုျမင္လိုက္ေတာ့

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ေတြ ၀ုန္း၀ုန္းဒိုင္းဒိုင္း ေဒါသလည္းျဖစ္မေနပါဘူး….။ ျပီးေတာ့အရင္လို သူက

ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္တယ္လို႕ေျပာလိုက္တိုင္း တသိမ့္သိမ့္နဲ႕နာက်င္သလို ၾကည္ႏူးမႈမ်ိဳးလည္းျဖစ္မေန

ေတာ့ဘူး….။ ဒါေပမယ့္ သတိရတဲ့စိတ္ကေလးတစ္ခု ေျပေပ်ာက္သြားတာေလးေတာ့ရွိတာေပ့ါေလ..။

ကၽြန္ေတာ္လွမ္းျမင္တာကို သူျပန္မျမင္ေသးတဲ့ကာလကေလး တဒဂၤအတြင္းမွာပဲ သူမသိေအာင္

တိတ္တိိတ္ကေလး ကၽြန္ေတာ္လွည့္ျပန္လာခဲ့လိုက္ပါတယ္။

        သူမျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေလာက္တဲ့ေနရာတစ္ခုေလာက္ကို ေရာက္ျပီ ဆိုကာမွ

ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ေရႊတီဂံုဘုရားၾကီးဆီကိုလွမ္းေမွ်ာ္ျပီး လက္အုပ္ကေလးခ်ီလိုက္မိပါတယ္

 ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆုတစ္ခုေတာင္းလိုက္ပါတယ္….။အဲ့ဒီဆုေတာငး္က အရင္တုန္းက ေရြႊတီဂံုဘုရား ၾကီးဆီမွာေတာင္းဖူးတဲ့ဆုနဲ႕ဆန္႕က်င့္ဘက္ ျဖစ္ေနတာမို႕ အေျပာင္းအလည္းျမန္လြန္း

တဲ့ ပုထုဇဥ္ လူသား ကၽြန္ေတာ့္ကုိပဲ ျပံဳးျပေနမလားပဲ…

    “ ဘ၀ဆက္တိုင္း……သူနဲ႕လမ္းတစ္ခုလပ္ကေလးမွာေတာင္ တဒဂၤမွ် မဆံုဆည္းပါရေစနဲ႕ဘုရား”

ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆုေတာင္းက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ က်ိန္စာမ်ား ျဖစ္ေနမလားေတာ့ မေျပာတတ္

ေတာ့ပါဘူး….။

    ဟုတ္တယ္…။ ေလာကၾကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္အေတြ႕ခ်င္လံုး နဲ႕အလြမ္းဆံုး လူတစ္ေယာက္က သူပဲေလ။ ထို႕အတူ မျမင္ခ်င္လံုးလူတစ္ေယာက္နဲ႕ မဆံုေတြ႕ခ်င္ဆံုးလူတစ္ေယာက္ကလည္း သူကိုယ္တိုင္ပဲျဖစ္ေနခဲ့လို႕ေပ့ါ….။ေသခ်ာပါတယ္…. ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေရစက္က

ဒီေလာက္ပါပဲေလ…။ ဒီေလာက္ပါပဲ…..။

 

 

ရင္မွာလြမ္းရင္

ေမွ်ာ္တိုင္းျမင္လို႕

လက္ညိႈးညႊန္ရာ

သူျဖစ္ပါေစသား အရွင္ဘုရား….။

(တာရာမင္းေ၀)

ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ေကြကြင္းရေသာဆင္းရဲ

မခ်စ္မႏွစ္ေသာသူႏွင့္ ေပါင္းဖက္ရေသာဆင္းရဲတို႕မွ

ကင္းေ၀ၾကပါေစ……။

Apr 25th

Does It Matter?

By S@lai Leo

  

My parents asked me if I am gay.

I said, “Does it matter?”

They said, “No, not really.”

I told them, “Yes.”

They said, “Get out of our lives.”

I guess it mattered.

My boss asked me if I am gay.

I said, “Does it matter?”

He said, “No, not really.”

I told him, “Yes.”

He said, “You’re fired, faggot.”

I guess it mattered.

My friend asked me if I am gay.

I said, “Does it matter?”

He said, “No, not really.”

I told him, “Yes.”

He said, “Don’t call me your friend.”

I guess it mattered.

My partner asked, “Do you love me?”

I said, “Does it matter?”

He said, “Yes.”

I told him, “I love you.”

He said, “Let me hold you in my arms.”

For the first time in my life something matters.

My God asked, “Do you love yourself?”

I said, “Does it matter?”

He said, “Yes.”

I asked, “How can I love myself? I am gay.”

He said, “That’s the way I made you.”

Nothing again will ever matter.


–Author Unknown

စာၾကြင္း။     ဒီကဗ်ာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ဒီဆုိက္ထဲမွာပဲ စဖတ္ခဲ့ရတာ။ ဘယ္သူတင္ခဲ့သလဲ ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္ရတုိင္း ျပန္ရွာေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြား ပါတယ္။ အရင္ေန႔က ဆရာမ‘မယ့္ကိုး’ရဲ႕ ‘အေရးအေပၚအခန္းထဲမွာ’ ကို ျပန္ဖတ္ေတာ့ ဒီကဗ်ာေလးကို အမွတ္ရျပီး ျပန္တင္တာပါ။ မူရင္းေရးတဲ့သူကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ တင္လိုက္တာပါ။ အဖြဲ႔၀င္ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။