Sep 1st

ကိုႀကီးသိပါေစ...

By စိုင္းငယ္ေလး
အကိုႀကီးရဲ့ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ပါးစပ္ဖ်ားက စစေနာက္ေနာက္ စကားတစ္ခြန္းက သားအတြက္ တကမၻာပါ ကိုႀကီးရာ.. ကိုႀကီးနဲ့ တစ္ခါပဲ Sex ျဖစ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ sex ကိစၥထက္ ႏွလံုးသားထဲက နင့္သီးစြာခ်စ္မိေနခဲ့တာပါ... အကိုက အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ႏွင့္ေနခဲ့တာကိုပဲ ကံဆိုးတယ္လို႔ ေျပာရမွာလား ကိုႀကီးကို သိပ္ခ်စ္ေပမယ့္ ကိုႀကီးမိန္းမကိုလည္း အားနာတယ္ ကိုႀကီးရဲ့ သမီးငယ္ေပါက္စေလးကိုလည္း သနားတယ္...ခ်စ္လည္းခ်စ္တယ္...အကိုႀကီးေျပာသလို သားကို ဒုတိယေနရာကေနခ်စ္ေနရင္ပဲ သားေက်နပ္ပါျပီဗ်ာ... "ငါ သာ မိန္းမမရေသးရင္ မင္းကိုပဲ ခ်စ္မွာ " ... ဆိုတဲ့ အကိုႀကီးရဲ့ စကားေလးေတြနဲ႔ပဲ သား ေသေပ်ာ္ပါျပီဗ်ာ .. "ဒီဘဝမေပါင္းေတာ့ ေပါင္းလို႔မရေတာ့ဘူး ေနာက္ဘဝမွ ေပါင္းမယ္".. .လို႔ေျပာတတ္တဲ့ ကိုႀကီးေရ သား ခုပဲ ေသလို႔ ရျပီဗ်ာ... ဒါမွ ကိုႀကီးနဲ႔ ျမန္ျမန္ ေပါင္းရမွာ... ပါးစပ္ကသာ သားကို ပက္ပက္စက္စက္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ရစရာမရွိေအာင္ ေျပာတတ္ေပမယ့္ သား တကယ္ စိတ္ဆိုးရင္ မ်က္နွာညိဳရင္ ျပန္ေခ်ာ့တတ္တဲ့ အကိုႀကီး းးးး ... သိပ္ခ်စ္တယ္ဗ်ာ.... ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ခ်စ္ခြင့္မရတဲ့.. . ဒီေလာကႀကီးရဲ့ ပညတ္ခ်က္ေတြကို စိတ္နာတယ္ဗ်ာ .. ေယာကၤ်ားေလးခ်င္း ခ်စ္တာ ခ်စ္လို႔မရဘူးလားဗ်ာ... တကယ္ ေတာ့ အခ်စ္ပဲ အဓိကပါ က်ေနာ္ အကိုႀကီးကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ကလည္း သူမ်ားေတြေျပာေျပာေနတဲ့ သဘာဝ အခ်စ္ထက္ ပိုတယ္ဆိုတာ ေလာင္းရဲတယ္ဗ်ာ... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့.. သား ခ်စ္ခဲ့တာက မပိုင္ဆိုင္နိုင္မွန္းသိသိရက္နဲ႔ ... အႏိုင္က်င့္ ခံရရက္နဲ႔... ကိုယ္ခ်စ္သေလာက္ ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္နိုင္မွန္းသိရက္နဲ႔... အားလံုးေပးဆပ္ျပီး ခ်စ္ခဲ့ရတာပါ... .... အရာအားလံုးကို ေပးဆပ္ျပီး ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ... ကိုႀကီးရဲ့... ညီေလး... (ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ အစစ္အမွန္ေတြပါဗ်ာ...)
Aug 31st

အခ်စ္တခု ေမြးဖြားျခင္း

By ေနမင္း (Thurein)
“ေတာင္ႀကီး တကၠသိုလ္”
       
         လူပ္ရွားေနေသာ စိတ္ကို အနည္းငယ္တည္ၿငိမ္သြားဖို. ျမင္ေနရသည္.ဆိုင္ဘုတ္ကို အသံထြက္ဖတ္လိုက္မိသည္။ဒီေန.ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းစတက္ေသာေန.ေလ။ပတိ၀န္းက်င္ကိုလွည့္ၾကည့္မိေတာ.ကၽြန္ေတာ္လိုပဲတက္ၾကြလန္းဆန္းေနတဲ. ပန္းဥယ်ာဥ္တခုလိုအေရာင္အေသြးစံုလင္စြာသူ.ထက္ငါအလွၿပိဳင္ေနၾကပါသည္။တခ်ိဳ.က2 ေယာက္တြဲ၊တခ်ိဳ.က သံုးေလးေယာက္၊တခ်ိဳ.ကေတာ.တေယာက္တည္း
ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ. ပရ၀ဏ္ထဲမွာ လူပ္ရွားသြားလာေနၾကပါသည္။ကၽြန္ေတာ္လဲ ဆိုင္ကယ္ကို ရပ္နားေနရာမွာ ထားၿပီး တက္ရမဲ. အခန္းကို လိုက္ရွာေနပါတယ္။ကံေကာင္းစြာနဲ. အေဆာင္က အကို တဦး၏
အကူ အညီနဲ. အလြယ္ တကူေတြ.ခဲ.ပါသည္။အတန္းၿပီးေတာ. အေဆာင္ ကို အျပန္ေသးပဲ ေက်ာင္းေရွ.က 19
လမ္းမွာ ထိုင္ၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ. အလွကို ေငးေနမိပါတယ္။
“hello”
       အသံၾကားရာ ဆီသီု. လွည္.ၾကည္.လိုက္ေတာ. တီရွပ္ အမည္းေရာင္နဲ. ေဘာင္ဘီမိုးျပာေရာင္ကို လိုက္ဖက္စြာ ၀တ္ေင္ထားတဲ. ရြယ္
တူေကာင္ေလးတေယာက္၊သူ.မ်က္လံုးမွာ ခင္မင္ေဖာ္ေရြမွုေတြေတြ.ေနရသည္။ႏွာတံေပၚေပၚ၊ႏုတ္ခမ္းပါးပါး
ခႏၵာကိုယ္က ကၽြန္ေတာ္.ေလာက္ မထြားေပမဲ.ၾကည္.ေကာင္းတဲ. အေနပါပဲ။ေယာက္်ားပီသတဲ. အလွမ်ိဳး
မေတြ.ရေပမဲ.ျဖဴ၀င္ေနတဲ. သူ.ရဲ. အသားအရည္နဲ. လိုက္ဖက္လွတဲ. သူတဲ. စတိုင္လ္ေၾကာင္.လူခ်စ္လူခင္ေပါမဲ.ပံုပဲ။သူက ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနတဲ. စားပြဲမွာ လာထိုင္ၿပီးေတာ.
“မင္းက သမိုင္းကလား”
“ဟုတ္ကဲ. ဘာျဖစ္လို.လဲ”
“ေၾသာ္.. ငါလဲ သမိုင္းကပဲမင္းကို ခုဏတုန္းက အတန္း
ထဲမွာေတြ.လို.၊တေယာက္တည္းလား”
“ဟုတ္တယ္ ငါ နယ္ ကလာတက္တာေလ၊အခု အေဆာင္မွာေနတယ္
ငါမွာ သူငယ္ခ်င္း မရွိေသးဘူးမင္းေကာ”
“အင္းငါလဲ တေယာက္တည္းပဲ၊မင္းနဲ. သူငယ္ခ်င္း လုပ္မယ္ေလ”
“ႀကိဳဆိုပါတယ္၊ငါလဲ လိုအပ္ေနတာ”
”ဒါဆိုငါတို. ကိုယ္.ကို ကိုယ္ မိတ္ဆက္ၾကမယ္၊ငါ.နာမည္က ေ၀ယံေက်ာ္
ေတာင္ႀကီးကပဲ အိမ္က ျပည္ေတာ္သာ မွာ၊”
“KBZ.FC နားကလား”
“ဟုတ္တယ္ အဲဒီ ဟိုတယ္ နားမွာပဲမင္းကဘယ္ကလာတာလဲ”
“ငါက ေနာင္မြန္ ကလာတာ၊နံမည္က
ခြန္ရဲေနာင္”
ကၽြန္ေတာ္တို. တေယာက္ကို တေယာက္မိတ္ဆက္ၿပီးေက်ာင္း စတက္တဲ.ေန. အေတြ. အႀကံဳ
ေတြ ဖလွယ္ ၾကၿပီး စကားေတြ ေျပာၾကေတာ. ရင္ႏွိးသြားၾကပါတယ္။
          
                            ******************
ဒီေန. ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ဆိုေတာ. အေဆာင္မွာပ်င္းတာနဲ. ေ၀ယံ ဆီကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။သူကအိမ္မွာ သူရွိေနတယ္ ဆိုလို. သူအိမ္ကိုကၽြန္ေတာ္ သြားပါသည္။အိမ္ေရွ.ေရာကိေတာ.ပန္းပင္ေတြနဲ. အလုပ္ရွုပ္ေနတဲ. အန္တီ တေယာက္ကို ေတြ.ေတာ.

“အန္တီ ေ၀ယံေက်ာ္ရွိလားဗ်

”ေအးရွိတယ္ သားေလး ၊သားသူငယ္ခ်င္း ထင္တယ္၊အန္တီ ေခၚေပးမယ္”
“သားေရ ေ၀ယံ သား သူငယ္ခ်င္း ေရာက္ေနတယ္”
“ဟုတ္ အမား လာၿပီ”

အိမ္ထဲမွ ထြက္လာေသာ ေ၀ယံ ကဦးေဆာင္ၿပီကၽြန္ေတာ္ကို အိမ္ထဲသို. ေခၚေဆာင္သြားပါသည္။သူ. အေမကေတာ. အိမ္ေရွ.မွာပန္းပင္ေတြနဲ. က်န္ခဲ.ပါသည္။ေ၀ယံ အခနိး ထဲေရာက္ေတာ.
“ခဏေနာ္ သယ္ရင္း ငါ ေရခ်ိဳးလိုက္ဦးမယ္၊ၿပီးရင္ ငါတို. ဟဲဟိုးဆည္ သြားလယ္ ၾကမယ္၊အခု မင္ ပ်င္းေနရင္ ငါ.
ကြန္ပ်ဴတာထဲမွာ ဂိမ္းေတြ ရွိတယ္။”

“ေအးပါ...ျမန္ျမန္ခ်ိဳးဦး ေလျဖတ္ေနမယ္”

ကၽြန္ေတာ္ရဲ.ေနာက္ေျပာင္စကားကို ပါး တျခမ္းရြဲ.ျပျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲသို.၀င္သြားေလသည္။
ကၽြန္ေတာ္လဲသူ.ရဲ. စက္ကို ဖြင္ .ၿပီး ဗိဒီယို ဖိုင္ တခုကို ဖြင္. ၾကည္. လိုက္မိေတာ.
“ေအာ္...”
           ကၽြန္ေတာ္ ပထမဦးဆံုးေတြ.ဖူးေသာပံုရိပ္ေတြပဲ၊အ႔ံလဲ အ႔ံၾသမိတယ္စိတ္ေတြ လူပ္ရွားလာတယ္။ျမင္ရတဲ. ပံုရိပ္ေတြကကၽြန္ေတာ္.ရဲ. ငပဲ ကို လူပ္ႏိဳးေနၿပီေလ။ေမာ္နီတာမွာေတြ.ေနရတာက ေယာက္်ား2 ေယာက္69
ပံုစံနဲ. တေယာက္က လီးကို စုပ္ေနၿပီး တေယာက္က ခေရကို လက္ခလယ္နဲ. ေမြေႏွာက္ေနပံုက ကၽြန္ေတာ္
 အတြင္းခံ ေအာက္မွာ ၿငိမသက္ေနတဲ. ညီဘြားကို အေမာက္ေထာင္လာေစပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ၊ကၽြန္ေတာ္ စက္ကို ပိတ္လိုက္ၿပီးေရခ်ိဳးခန္းကို ၾကည္.လိုက္ေတာ. တံခါး ဟ လာတာကို ေတြ.လိုက္တယ္။ကၽြန္ေတာ္လဲ သူခိုးလူမိသလို ျဖစ္သြားၿပီး
အေယာင္2အမွား2 ကၽြန္ေတာ္ ဖုန္းကို ဖြင္.ၿပီး ဂိမ္းေဆာ.ေနသလို ဟန္ေဆာင္ေနမိတယ္၊ကၽြန္ေတာ္ ညီဘြားကလဲ အတင္း ရုန္းကန္းေနၿပီ။ေ၀ယံက ေရခ်ိဳးခန္းကထြက္လာၿပီး ကၽၽြန္ေတာ္ကို ၿပံဳးၿပီးၾကည္.သြားတာကို ျမင္ လိုက္ရပါသည္။ၿပီးေတာ. သူ.အိပ္ယာ နံေဘးက အ၀တ္ ဗီဒိုကို ဖြင္.ၿပီး အ၀တ္ ရွာေနတာ ေတြ.ရပါသည္။သူက ဘာမွ မျဖစ္သလိုေက်ာေပးရပ္ေနေပမဲ. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ.
သူ.ရဲ.၀င္းပေနတဲ.ေက်ာဲပင္၊ခါးမွာပတ္ထားေသာ တဘတ္ေအာက္မွမို.ေမာက္ေနေသာ အသားစိုင္2 ခုနဲ.
ဲျဖဴ၀င္းေနတဲ. ေပါင္နဲ. ေျခသလံုးေပၚက အေမြးေရးေ၇း ေတြက ကၽြႏ္ေတာ္ကိုရင္ခုန္ေစေနပါၿပီး။သူ.ကို တပ္မက္စြာၾကည္.ေနရင္”အိုး....”ေ၀ယံခါးမွာပတ္ထားေသာ တဘတ္ ေလွ်ာက်သြားတာကို ေတြ.လိုက္ရသည္။သူက ဘာမွ မျဖစ္သလို စိတ္ႀကိဳက္ အ၀တ္ေတြရွာေနပါသည္။အ၀တ္မဲ.ေနတဲ. ေ၀ယံရဲ. ေနာက္ပိုင္း အလွက္ု ရင္ခုန္စြာၾကည္.ေနတုန္းၾကမ္းျပင္ေပၚက တဘတ္ကို ေကာက္ယူလိုက္ခ်ိန္ ေ၀ယံ ၇ဲ. လံုးက်စ္ေနတဲ. အသားစိုင္2မႊာ ထဲက ပြင္.လန္းလာတဲ. ခရ တပြင္.၊ကၽြန္ေတာ္ကို ညိွု.ယု ဖမ္းစားလိုက္ပါၿပီ။ကၽြန္ေတာ္.ညီဘြားကလဲသူ.ကို လြတ္လပ္ခြင္ေပးဖို.ေတာင္းဆိုေနပါသည္။ေ၀ယံကေတာ. တဘတ္ကို ဗီဒို တံခါး ရႊက္ ေပၚ တင္ၿပီးရပ္ေနပါသည္။ေ၀ယံ ရဲ. ေနာက္ပိုင္း အလွကို မွာ ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေတာ.ပဲသူရွိရာသို. လွမ္းသြားမိပါသည္။သူ.နားေရာက္ေတာ. သူက ကၽြန္ေတာ္ ဖက္ကို လွည္.လာပါေတာ.တယ္။သူမ်က္လံုးထဲမွေတာ.ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္တာကို သိေနပံုပါပဲ။သူ.ရဲ. ငပဲ ကလဲ90 ဒီဂရီမတ္ေနပါသည္။ကၽြန္ေတာ္လဲသူရဲ.နဳတ္
နုတ္ခမ္း တစံုကို အနမ္းေတြေပးမိခ်ိန္မွာေတာ.သူ.ရဲ. လက္ တစံုက ကၽြန္ေတာ္ ရဲ.ခါးေပၚက ခါးပတ္ကို ခၽြတ္ဖို.ႀကိဳးစားေနပါၿပီ။ၿပီးေတာ. ေဘာင္ဘီေအာက္က ကၽြန္ေတာ္ ညီဘြားကိုသူ.ရဲ.လက္နဲ.ေရွ.တိုးေနာက္ဆုတ္လုပ္ေပးေနပါသည္။ကၽြန္ေတာ္ လက္ အစံုကေတာ. သူ.တင္ပါးေပၚမွာေပါ.။ျပီးေတာ. ကၽြန္ေတာ္ ညီဘြားကလဲ ႏူးညံတဲ. ေ၀ယံရဲ.ပါးစပ္ အတြင္းမွာ ပူေႏးေသာ အေတြ.တို.နဲ. အတူအစြမ္းကုန္ထၾကြေနပါၿပီ။ၿပီးေတာ. ကၽြန္ေတာ္.ရဲ. ေရႊဥ2 လံုးကို ပါးစပ္ထဲကို ညင္သာစြာ မွဳတ္လိုက္ စုပ္လိုက္လုပ္ေနပါသည္။ကၽြန္ေတာ္တို. 2 ေယာက္အ၀တ္ အစားေတြ မရွိၾကတဲ.
 အခ်ိန္မွာေတာ. ေ၀ယံက သူ.ခုတင္ေပၚမွာ လွဲလိုက္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ.ရဲ. ႏို.သီးေခါင္းေတြကို
အနမ္းမိုးေတြ ရႊာ ခ်လိုက္ပါသည္။ၿပီးေတာ. သူ.ရဲ. ဆီးခံုေပၚက အေမႊေတြကို တပ္မက္စြာ နမ္းရွုိက္လိုက္မိပါသည္။သူ.ရဲ. လီး တခုလံုးကိုလဲ ပါးစပ္ထဲမွာ ငံုထားလိုက္ပါတယ္။ၿပီးေတာ. သူ.ရဲ. ခေရ
တ၀ိုက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ရဲ.လွ်ာေလးက မုန္တိုင္း တခုလို ေ၀ွ.၀ိုက္လိုက္ေတာ.ေ၀ယံ ရဲ. နဳတ္ဖ်ားက ထြက္လာတဲ. ညည္းညူသံ တဲ.တဲ. က ရင္ကို လိွုင္းထေစပါသည္။သူ.ရဲ. ခေရထဲ ကၽြန္ေတာ္ လီးကိုထည္.လိုက္ၿပီး စည္းခ်က္ ညီညီ လူပ္ရွား လိုက္ေတာ. သူ.ကသူ.ရဲ.လက္နဲ. သူ.ဂြင္းထုေနပါေတာ.တယ္။တခ်က္ တခ်က္သူ. ခေရ  ညစ္လိုက္ခ်ိန္ တိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္. အေၾကာထဲစိမ္.သြားေအာင္ ေကာင္းတာကို ခံစားရပါသည္။ကၽြန္ေတာ္ရဲ. လူပ္ရွားမွုေတြျမန္လာသလုိ သူ.ရဲ. လူပ္ရွားမွုကျမန္လာၿပီး ရတ္တရတ္ သူ.ရဲ. ညီဘြားကပန္းထြက္လာတဲ. အရည္ေတြက ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာနဲ. ရင္ဘတ္ေပၚမွာ စီးဆင္ေနခ်ိန္ကၽြန္ေတာ္လဲ အထြဋ္ အထိပ္သို.ေရာက္ၿပီးေ၀ယံရဲ. ခေရ ထဲကို အရည္ေတြ ပန္းထည္. လိုက္ပါေတာ.သည္။
Aug 31st

မခ်ည္ပဲတြယ္ငင္ရစ္ လြမ္းျခင္းမဲ့ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုျဖစ္ေစ…. (၁)

By Lynn Satt

` ေႏြးေထြးျခင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားေပးပါ …။

အကို႕ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ၊ ေမတၱာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ခံစားယံုၾကည္မိတဲ့အထိေပ့ါ…။

 မိဘေသြးသားရင္းခ်ာေတြကေတာင္ မခ်စ္လို႔ပစ္ပယ္ထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို တျခားသူစိမ္းတစ္ေယာက္က ခ်စ္တယ္ ျမတ္ႏိုးတယ္၊ ဂရုစိုက္တယ္ဆိုတဲ့အရာက ယံုၾကည္ဖို႔ အရမ္းခက္လြန္းလို႔ပါဗ်ာ …ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္ေပးပါ အကို။ ´

                   ~ ဘုန္းသစ္ခန္႔ ~

 

(၁)

            ဘုန္းသစ္ရဲ႕ အသိစိတ္ အၾကားအာရံုထဲကို သူအရမ္းႀကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းသံေလးက ခပ္တိုးတိုးစီးေမ်ာလာသည္။ ၀ိုင္းစုခိုင္သိန္းရဲ႕ ` ဟိုတုန္းကအိမ္ ´ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးကို သူ Alarm Tone အျဖစ္ ထည့္ထားသည္။ ထိုသီခ်င္းသံေလးၾကားလ်င္ သူ႕စိတ္ေတြ လန္းဆန္းေပ်ာ္ရႊင္လာသည္။ ေဖာ္ျပရခက္ေသာ အားအင္တစ္ခုကို သူခံစားရသည္။ ဘုန္းသစ္ ခ်က္ခ်င္းမထေသးပဲ သီခ်င္းေလးကို ခဏခံစားလိုက္သည္။ သီခ်င္းသံေလးဆံုးျပီး ေနာက္တစ္ေက်ာ့ပတ္လာေတာ့မွ သူဖုန္းကို ယူကာ ပိတ္လိုက္သည္။

            ဖြင့္လိုက္ေသာ မ်က္လံုးေပၚသို႔ အခန္းျပတင္းကိုေက်ာ္ျဖတ္လ်က္က်လာေသာ ေနေရာင္ျခည္က တစြန္းတစ ထိုးက်လာသည္။ သူအိပ္စက္ရာ ကုတင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဆီမွ ျပတင္းေပါက္မွန္ေတြဆီ သူ႔အၾကည့္ေတြေရာက္သြားသည္။ မနက္ခင္းေနျခည္ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေအာက္တြင္ ညကရြာထားေသာမိုးစက္တစ္ခ်ိဳ႔ကပ္က်န္ေနသည့္ သစ္ပင္သစ္ရြက္ေတြက တလက္လက္ေတာက္ပေနသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ မိုးမရြာေလာက္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။

            ဘုန္းသစ္ နာရီတခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ၆ နာရီ ၅ မိနစ္။ သူ အိပ္ရာထဲက ထလုိက္ျပီး အိပ္ရာသိမ္းလိုက္သည္။ ဖြားေလးထလာလ်င္ ဘုရားဆြမ္းကပ္ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနေစဖို႔ သူျပင္ဆင္ရဦးမည္။ ေနာက္ သူ ဖိုးေလးနဲ႔ ဖြားေလးအတြက္ မနက္စာျပင္ရမည္။ ေနာက္ သူ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး ေက်ာင္းသြားရမည္။ အရာရာသည္ ပံုမွန္အတိုင္းသာ ဆက္သြားေနလိမ့္မည္။ သူ႔အတြက္ မထူးဆန္းေသာ ပံုမွန္ေန႔ရက္မ်ားသာျဖစ္ေလသည္။

            ဘုန္းသစ္ ကိုယ္လက္သုတ္သင္ျပီး မီးဖိုခန္းထဲ ၀င္လာခ့ဲသည္။ မိုးရာသီမနက္ခင္းေလးေအာက္တြင္ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ညက ရြာခ်ထားေသာ မိုးေၾကာင့္ အားလံုးတေမ့တေမာအိပ္ေမာက်ေနၾကပံုရသည္။ ဖိုးေလးနဲ႔ ဖြားေလးအခန္းထဲကလည္း ဘာသံမွမၾကား။ မထေသးဘူးထင္သည္။ ဘုန္းသစ္ ဆန္ကို ေပါင္းအိုးထဲ ခ်င္တြယ္ထည့္လိုက္ျပီး ထမင္းခ်က္ဖို႔စလုပ္သည္။ ထမင္းေပါင္းအိုးတည္လိုက္ျပီးေနာက္ ေရေႏြးအိုးတည္လိုက္သည္။

            ေနာက္ေတာ့ ဖိုးေလးႀကိဳက္ေသာ ေပါင္မုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္သည္။ ဖြားေလးအတြက္က ထမင္းေၾကာ္ရမည္။ ဖြားေလးက ပဲျပဳတ္ႏွင့္ထမင္းေၾကာ္အရမ္းႀကိဳက္သည္။ ဖိုးေလးကေတာ့ ေပါင္မုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ရင္း မနက္တိုင္း သတင္းစာဖတ္တတ္သည္။ ဘုန္းသစ္က ေၾကာ္ျပီးေသာ ေပါင္မုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္ကို ပန္းကန္ထဲထည့္ကာ Oven ထဲထည့့္ထားလိုက္သည္။ ဖိုးေလးႏိုးလာလ်င္ ခနအပူေပးျပီး စားတတ္သည္။ ေနာက္ ေရခဲေသတၱာထဲက အသင့္ေသာက္ ႏို႕ေအးဗူးေလးကို ထုတ္ကာ သူတႀကိဳက္ေမာ့လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ ဖြားေလးအတြက္ ပဲျပဳတ္ထြက္၀ယ္ရမည္။ ေနာက္ ထမင္းေၾကာ္မည္။

            အရာရာအဆင္သင့္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ၇ နာရီထိုးေတာ့မည္။ ခဏေနလ်င္ ဖိုးေလးနဲ႔ ဖြားေလးႏိုးလာေတာ့မည္။ ဘုန္းသစ္ မီးဖိုေခ်ာင္ကို ျပန္လည္သန့္ရွင္းလိုက္ျပီး ေက်ာင္းသြားဖို႔အတြက္ အခ်ိန္စာရင္းႏွင့္တိုက္ျပီး စာအုပ္ထည့္ရန္ အခန္းထဲ၀င္လာခဲ့သည္။ သူ စာၾကည့္စားပဲြေလးေပၚထိုင္လိုက္သည္။ သူစာအုပ္ေတြထည့္ေနတုန္းမွာ အျပင္မွာ ဖိုးေလး ေခ်ာင္းဟမ့္သံၾကားရသည္။ ေနာက္ ဖြားေလးရဲ႕ အသံ။ ဘုန္းသစ္ စာအုပ္ထည့္ျပီး အျပင္ျပန္ထြက္လာသည္။

            ` ေျမးကေတာ့ အခ်ိန္ကိုမွန္ေနတာပဲကြာ ´

            `အေလ့အက်င့္ျဖစ္ေနတာကိုး ဖိုးေလးရ… ဖိုးေလးအတြက္ ေပါင္မုန္႔ၾကက္ဥေၾကာ္ထားတယ္၊ ဖြားေလးအတြက္ ပဲျပဳတ္ထမင္းေၾကာ္ ၊ စားေတာ့မလား ဖိုးေလး´

            ` ေအး ျပင္ထားလိုက္ကြာ… မင္း ဖြားေလး လာေတာ့ စားတာေပ့ါ …  ဖိုးေလး မ်က္ႏွာသစ္ သန္႔ရွင္းလိုက္ဦးမယ္´

            ဘုန္းသစ္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္လိုက္ျပီး ဖိုးေလးနဲ႔ ဖြားေလးအတြက္ မနက္စာျပင္ေပးလိုက္သည္။ ေနာက္ စားပဲြေပၚ အုပ္ေဆာင္းေလးႏွင့္ အုပ္ထားခဲ့လိုက္သည္။ ဖြားေလးအတြက္ ဘုရားဆြမ္းကပ္ဖို႔ပါ ျပင္ေပးထားလိုက္သည္။ ေနာက္ သူေက်ာင္းသြားဖို႔ ေရမိုးခ်ိဳးျပင္ဆင္ရေတာ့မည္။

            ေရခ်ိဳးခန္းအမိုးနဲ႔ နံရံလြတ္ေနေသာေနရာမွ တစ္ဖက္ေနာက္ေက်ာဘက္လမ္းက အေဆာက္အဦးတစ္ခုကို ျမင္ေနရသည္။ ထိုအေဆာက္အဦးသည္ တစ္ခ်ိန္က သူေနခဲ့ရာ အိမ္ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မည္။ သူ မ မွတ္မိပါ။ ထိုအိမ္တြင္ သူ၏ ေသြးသားရင္းခ်ာေတြရိွေနသည္။ သူေခၚခြင့္မရေသာ အေဖရိွမည္၊ အေမရိွမည္၊ ေနာက္ သူ႕ထက္ ၆ ႏွစ္ငယ္ေသာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ရိွမည္။ သူ မဖန္တီးခဲ့ေသာ အရာမ်ားအတြက္ တာ၀န္ယူရျခင္းသည္ အလြန္ရက္စက္ရာက်လွသည္။ ထိုအရာအတြက္ သူ မိသားစုကို ဆံုးရံႈးခဲ့ရသည္။ ဆိုးရြားစြာ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ ကံၾကမၼာကို ယခုဘ၀မွာတင္ ေပးဆပ္ကုန္လြန္ေစခ်င္သည္။ မိသားစုႏွင့္ အနီးအနားတြင္ေနရျပီး ရွင္ကဲြကဲြေနရေသာ ဘ၀သည္ ဘယ္လိုဘ၀မ်ိဳးပါလိမ့္။ တစ္ေန႕ေတာ့ မိသားစုရင္ခြင္ရိပ္တြင္ ခိုလံႈခြင့္ရိွလိမ့္မည္ဟု တိတ္တိတ္ေမွ်ာ္လင့္ရံုကလဲြလို႔ သူဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါ။

            ` ေျမးေလး ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးေလကြယ္၊ ေက်ာင္းေနာက္က်ဦးမယ္ ´

            ` ဟုတ္ ဖြားေလး ၊ သား ျပီးေတာ့မွာပါ ´

            အေတြးေတြကို လက္စသတ္ကာ ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးလိုက္ျပီး ေက်ာင္းသြားဖို႔ ဆက္လုပ္ရသည္။ ျပင္ဆင္ျပီးေတာ့ ဘုန္းသစ္ ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴအစိမ္းေလးႏွင့္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးလြယ္ကာ ထမင္းစားခန္းထဲ ေလွ်ာက္၀င္လာလိုက္သည္။ ဖြားေလးက လက္ကိုဆဲြကာ ပါးကို တစ္ခ်က္နမ္းသည္။ ဖြားေလးဆီက ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးေလးက သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ေမႊးကာ သူ႔ႏွာေခါင္းထဲ တိုး၀င္သည္။ ဖြားေလး၏ ရင္ခြင္မွာ ငယ္စဥ္အိပ္စက္ခဲ့စဥ္ကတည္းက ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ ထိုသနပ္းခါးနံ႕ေလးသည္ ဖြားေလးႏွင့္  သူ႕ၾကားက ဆက္သြယ္မႈတမ်ိဳးျဖစ္ေလသည္။ ဖြားေလးနမ္းေတာ့ ဖိုးေလးက လွမ္းစသည္။

            ` မယ္ျမ … ကိုယ့္ေျမးလည္း ကိုယ္ၾကည့္ဦး… ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး … ဟုိမွာ ရွက္ေနျပီ ငါ့ေျမးက ´

            ` ဘာရယ္ … ဖိုးႀကီး… ရွင္မနာလိုမျဖစ္နဲ႔ … က်ဳပ္ေျမးက်ဳပ္နမ္းတာေတာ္ … ျပီးေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္ေျမးက ကေလးပဲ … ´

            ` မရွက္ပါဘူး ဖိုးေလးရ… ဖြားေလးမနမ္းရင္ေတာင္ တစ္ခုခုလိုေနသလိုလိုျဖစ္ေနတာ … ဖြားေလးနမ္းျပီးမွ ေက်ာင္းသြားတာ အက်င့္ကိုျဖစ္ေနျပီ ဖိုးေလးရ ´

            ` ေျမးဖြားႏွစ္ေယာက္က လိုက္လည္းလိုက္ပါ့ … မေျပာေတာ့ဘူး ´

            ` ဖြားေလးက ဖိုးေလးကိုလည္း နမ္းလိုက္ဦး … စိတ္ေကာက္သြားျပီ ဖိုးေလးက … ဟီးဟီး ´

            ` တယ္ ဒီကေလး ´

            ဖြားေလးက ရွက္ဟန္ႏွင့္ ေကာ္ဖီငံု႕ေသာက္ေတာ့ ဘုန္းသစ္နဲ႔ ဖိုးေလးက တဟားဟားထရယ္သည္။ ဘုန္းသစ္ရဲ႕မနက္ေတြသည္ ဖိုးေလးႏွင့္ ဖြားေလးေၾကာင့္ အျမဲ ၾကည္ႏူးရစျမဲ။ ဘုန္းသစ္အေပၚခ်စ္လြန္း၊ ဂရုစိုက္လြန္းေသာ ဖိုးေလးႏွင့္ ဖြားေလးသာမရိွလွ်င္ ဘုန္းသစ္ ဘယ္ေရာက္ေနမလဲမေတြးတတ္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမသာ ဒီလိုဆိုသိပ္ေကာင္းမွာ။ ေနာက္ ညီမေလးေရာ။ ဘုန္းသစ္ အေတြးႏွင့္ ၀မ္းနည္းလာသည္။ ရယ္ေမာေနေသာ ဖိုးေလးနဲ႔ ဖြားေလးကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ေက်ာင္းဘက္ ထြက္လာခဲ့လိုက္သည္။

            ဘုန္းသစ္တြင္ အိပ္မက္ကေလးတစ္ခုရိွခဲ့ဖူးသည္။ ေဖေဖ ဒါမွမဟုတ္ ေမေမ့ကို သူ ေက်ာင္းေပါက္၀ကေန လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခ်င္သည္။ ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေသာ မိဘေတြကို ျမင္လွ်င္ ဘုန္းသစ္ အားငယ္သည္။ ေက်ာင္းေပါက္၀ကေန လက္ျပႏႈတ္ဆက္ရင္း သူတို႔သားသမီး ေက်ာင္းထဲ၀င္သြားတာကို မ်က္စိတဆံုးၾကည့္ေနတာကို ျမင္လွ်င္ ဘုန္းသစ္လည္း ထိုထိုေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို တစ္ခါေလာက္ခံစားဖူးခ်င္သည္။ ယခုေတာ့ သူ ၈ တန္းပင္ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ထိုအိပ္မက္ကေလးသည္ ကေလးဘ၀ႏွင့္အတူ ေပ်ာက္လြင့္သြားခဲ့သည္။ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေသာအရာျဖစ္ခဲ့ေလျပီ။

            ေက်ာင္းႏွင့္ အိမ္သည္ ဘတ္စ္ကားစီးလွ်င္ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့စီးရသည္။ ကားစီးရင္း သူ ေက်ာင္းက စာအုပ္ေလးေတြဖတ္သည္။ သင္ျပီးေသာ စာေတြ ျပန္ၾကည့္သည္။ ေက်ာင္းမွတ္တိုင္ေရာက္လွ်င္ သူဆင္းမည္။ ေနာက္ ေက်ာင္းထဲ၀င္မည္။ အရာရာသည္ ယခုခ်ိန္ထိေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္းသာရိွေနခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ယခုေန႔သည္ …။

 

 `` လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေနာက္ဘာျဖစ္မလဲ၊ ဘာေတြႀကံဳေတြ႕ရမလဲ ၊ ဘယ္သူမွ ဘာမွမေျပာႏိုင္ … ။ မျဖစ္လာေသးေသာအရာမ်ားကို တမ္းတေမွ်ာ္လင့္ေနျခင္းထက္၊ ျဖစ္ျပီးခဲ့သမွ်ကို အားငယ္စိတ္ပ်က္လက္ေလ်ာ့ေနျခင္းထက္ ယခုလက္ရိွဘ၀ကိုအေကာင္းဆံုးေနထိုင္ျခင္းသည္သာ ဘ၀ေနနည္းအမွန္ျဖစ္သည္ …။ ´´

Aug 30th

ဖုန္းထဲထည့္ျပီး ဖတ္ၾကမယ္

By Alex aung
ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေရးျဖစ္ခဲ့ေသာ လိင္၀တၳဳမ်ား၊ အခ်စ္၀တၳဳအခ်ိဳ႕ ႏွင့္ ေဆာင္းပါးေတြအျပင္ အျခားေသာ ဗဟုသုတရဖြယ္ ျပန္လည္ေ၀ငွျဖစ္ခဲ့သည့္ ေဆာင္းပါး ၀တၳဳမ်ားကို အြန္လိုင္းေပၚအခ်ိန္ျပည့္မရွိႏိုင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား အဆင္ေျပေစဖို႕ Application (.apk) ေလးတစ္ခုဖန္တီးျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။ နာမည္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ပဲေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ 

အဲဒါကုိေတာ့ နားလည္ေပးပါေနာ္။ Logo ေလးကေတာ့ Cupcake (rainbow color) ေလးနဲ႕ပါ။

Application Name – Alex Aung


ေနာက္တစ္ခုရွိပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္တဲ့ က်န္းမာေရးေဆာင္းပါး၊ ဘာသာေရး၊လူမႈေရးေဆာင္းပါးေတြ၊ သတင္းေတြ၊ အခ်က္အျပဳတ္၊ အလွအပ၊ ဖက္ရွင္၊ပညာေရး၊ ကဗ်ာစသျဖင့္မ်ိဳးစံုကို ေန႕စဥ္ တစ္ခုခုတင္ျဖစ္ေနတဲ့ ဘေလာ့ခ္ေလးပါ။ 

သူ႕ကိုေတာ့ ေရႊမင္းသားဆုိတဲ့ နာမည္ေလးေပးျဖစ္ပါတယ္။ လိုဂိုက ပန္းသီးအစိမ္းေရာင္ေလးနဲ႕ပါ။

Application Name – Shwe Min Thar



(ကၽြန္ေတာ့္ application ေလးကို ႏွိပ္ျပီးဖြင့္လိုက္လို႕ဘာမွမျမင္ရေသးရင္ ဒါမွမဟုတ္ အသစ္တင္တဲ့ပို႕စ္ကိုျမင္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အြန္လိုင္းကိုဖြင့္ Menu Key ေလးကိုႏွိပ္ကာ Update All ဆိုတာေလးကို ထပ္မံေရြးကာ ပို႕စ္ေတြကို ေဒါင္းႏိုင္ပါတယ္လို႕ေနာ္။)


Aug 29th

GAY or homo

By nga-choot
အခုတေလာ gay ဆိုတာ homo ဆိုတာ နဲ့ပက္သက္ျပီး နည္းနည္းေရးခ်င္ပါတယ္၊၊

လိင္စိတ္ကို အေျခခံျပီး လူေတြကို အျကမ္းဖ်ဥ္း နွစ္မ်ိုးခြဲပါတယ္၊၊ လိင္တူခ်င္း စုံမက္သူ (homosexual) နဲ့ လိင္ကြဲျခင္းသာစုံမက္သူ (heterosexual) ဆိုျပီး နွစ္မ်ိုး အေျခခံရွိပါတယ္၊၊ ဘာကို မွ စုံမက္ျခင္းမရွိတာကို လည္း ေခၚေပမဲ့ သည္ေနရာမွာ က်ေတာ္ မေျပာေတာ့ပါဖူး၊၊

 Heterosexual ကေတာ့ ဘာမွ သိပ္ေျပာစရာ မရွိပါဖူး၊၊ ေယာက်ာ္းနဲ့ မိန္းမ အမ်ိုး မတူသူခ်င္းစုံမက္ျကသူပါ၊၊

homosexual ဆိုတာကေတာ့ ံိင္တူခ်င္းစုံမက္သူ ပါ၊၊ homosexual ရဲ့ ေအာက္မွာ ေယာက်ာ္ခ်င္းသာစုံမက္သူ gay ၊ ေမိန္းမခ်င္း စုံမက္သူ lesbian နဲ့ လိင္ေျပာင္းထားတဲ့ သူ transexual တို့ shemale စတာတို့ ပါဝင္ပါတယ္၊၊

Gay ဆိုတာကေတာ့ ေယာက်္ားခ်င္းစုံမက္သူ ဆိုတဲ့ ေယာက်္ား ေတြပါမယ္ နွစ္ဖက္ခ်ြန္ bisexual ေတြလည္း ပါပါမယ္၊၊ က်ေတာ္တို႔  ျမန္မာေတြ အမွတ္မွားေနတာက gay လို့ ေခၚလိုက္ရင္ အပြင့္မ၊ မိန္းမပုံဝတ္ထားတဲ့သူ လို့ အျမင္မွားေနျကတာပါ၊၊ မိန္းမပုံပဲ ဝတ္ဝတ္ ေယာက်ာ္းပုံပဲ ဝတ္ဝတ္ လိင္တူခ်င္းသာ နွစ္သက္ရင္ အဲသာ gay ပါပဲ၊၊ မယုံရင္ google image မွာ gay လို့ ရိုက္ထည့္ပီးရွာျကည့္ပါ၊၊ ေလးေတာင္ဝတ္ က်ားက်ားယားယား ေယာက်ာ္းပုံ gay ေတြ ကို ျပေပးသလို မိန္းမဆန္ဆန္ ပုံေတြလည္း ျမင္ရမွာပါ၊၊

gay

Homo ဆိုတာ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို homosexual ကေန က်ေတာ္တို့ ျမန္မာေတြ အတိုေကာက္ေခၚတာေနမွာပါ၊၊ homoလို့ googling လုပ္ျကည့္ပါ၊၊ ေမ်ာက္ဝံ တစ္မ်ိဳးကို ျပပါလိမ့္မယ္၊၊ သာေျကာင့္ ကမၻာမွာ homo လို့အတိုေကာက္မေခၚျကပဲ homosexual ဆိုျပီး အျပည့္အစုံ သုံးပါတယ္၊၊ မေက်နပ္ေသးရင္ ျမန္မာနိုင္ငံ နဲ့မရင္းနီးတဲ့ အျဖဴေကာင္ gay တေယာက္ေယာက္ကို r you homo? ဆိုျပီးေမးျကည့္ပါ. ခင္ဗ်ားေမးတာ ဘာေမးတာလဲဆိုျပီး သူ ေျကာင္သြားပါ လိမ့္မယ္၊၊ R u gay? ဆိုျပီး ေမးရင္ေတာ့ သူ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖပါ လိမ့္မယ္၊၊

homo

Homo လို့ေခၚတာ မွားသလားဆိုေတာ့ မမွားေပမဲ့ မမွန္ပါဖူး၊၊ က်ေတာ္ သိသေလာက္ေျပာရရင္ ေယာ်ာ္ပုံဝတ္ တဲ့ gay ေတြကိုေတာ့ စင္ကာပူမွာ aj လို့ေခၚျကတယ္ ahgay ကေန ဆင္းလာတဲ့ စကားလုံးပါ၊၊ ေနာက္ပိုင္း PLU လို့ လဲ ေခၚလာျကပါတယ္၊၊ people like us ပါ ၊၊ ထိုင္းမွာေတာ့ NAP လို့ လား မသိ ေခၚပါတယ္၊၊ homo ဆိုတာ ေယာက်ာ္ပုံ ေဂးလာ၊၊ မဟုတ္ပါဖူး၊၊ gay ဆိုတိုင္း မိန္းမပုံဝတ္တဲ့သူ မဟုတ္ဖူးဆိုတာ သည္ေလာက္ဆို ရွင္းမယ္ ထင္ပါတယ္၊၊ တခါတေလ ဇာတ္လမ္းေတြ ထဲမွာ မိန္းကေလးခ်င္း စုံမက္သူေတြကို လဲ gay ဆိုျပီး ေခၚျကျပန္ေကာ၊၊

ဒါေျကာင့္ gay ဆိုရင္ မိန္းမလို ဝတ္တဲ့သူ မိန္းမဆန္တဲ့သူ သာမကပဲ ေယာက်္ားလိုဝတ္ က်ားက်ားယားယား ေယာက်္ားေတြ လိင္တူခ်င္း စုံမက္သူေတြကို ကိုပါ ေခၚတာ ဆိုတာ သိေစခ်င္ပါတယ္၊၊ ဒါေျကာင့္ are you gay? လို့ ေမးလာရင္ yes i am gay လို့ ရင္ေကာ့ျပီး ေျဖလိုက္ပါ၊၊

homo ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားက ေမ်ာက္ဝံတစ္မ်ိဳးပါပဲ လို ဆိုရမလိုပါပဲ..

(ဆရာၾကီးေလသံ ေပါက္ေနရင္ေတာ့ ေဆာတီးပါဗ်ာ.. )

ခင္မင္လ်က္

Nga Choot

Menbox Spa (Men Only)

No 15/A သေျပညိဳလမ္း

စမ္းေခ်ာင္း

၀၁-၅၁၂၁၃၇

www.facebook.com/menboxspaygn

Aug 28th

hi

By seabird
အဖုတ္ကင္းသည္. ည

ေန.၇က္ ….. ၆ ရက္ /စက္တင္ဘာ/၂၀၁၄။ စေနေန. ည
ေန၇ာ HEAVEN BAR
၀င္ေၿကး အၿမဲတမ္း အခမဲ.

အပိုင္း( တစ္ )

တေန.သဍ္ ကြ်န္ဳပ္ သည္ က်ြနု္ပ္ တို. ေနထိုင္ရာ အမွတ္ ၃၆ (ခ) ၊ သုခလမ္းထိပ္ အရက္ ဆိုင္ တြင္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ.လ်က္ ရွိေန၏၊ မိုးကလဲ တေနကုန္ တစိမ္.စိမ္. ရြာသြန္း ေနေလရာ ထို ၿငီးေငြ.ၿခင္းကို ဇရက္ မင္းစည္းစိမ္ၿဖင္. အစားထိုးၿခင္း က သာ အေကာင္းဆံုး ေၿဖၿခင္း နည္းၿဖစ္ေၿကာင္း ပညာရွိ တဦး ပီပီ၊ အခ်ိန္ တိုတို အတြင္း ေကာက္ခ်က္ ခ်နိုင္ခဲ.၏။
ထို.ေၿကာင္. ပုလင္းခြံ ေဟာင္းကို ေခါင္းမွၿဖတ္ ထားေသာ ဖင္ၿပတ္ အရက္ခြက္ အတြင္းသို. ခ်က္ အရက္ အနည္းငယ္ ေလာင္းထည္.ၿပီး တခ်က္ထဲ. ေမာ.ခ်ကာ ေရ တၿကိုက္ ကို ေသာက္ လိုက္ ရ၏။ ထို.ေနာက္ ပဲၿကီးေလွာ္ သံုးေစ့ခန္.ကို တၿကြတ္ၿကြတ္ ၀ါးလိုက္၊ အရက္ၿပင္း တပက္ခန္. ေမာ.လိုက္ၿဖင္. အင္ မတန္ ဟန္က်လွ်က္ ရွိေန၏။
ထို အခိုက္တြင္ အသားအေရ ညစ္ေထးေထးရွိေသာ က်ြနု္ပ္ တို.၏ စားဖိုမွဳးသည္ ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းအမူအရာၿဖင္. HEAVEN BAR ၏ KITCHEN ေခါ္ မီးဖိုေဆာင္ ထဲ.သို.၀င္ သြား၏။
သူသည္ မီးဖို ေဆာင္ အတြင္းမွ မီးေသြးမီးဖိုၿကီးထဲ.သို. မီးေသြးခဲ မ်ားကို စီလွ်က္ ထဲ.၏။ ၿပီးလွ်င္ အလည္ ေခါင္ ဍ္ အဆီမ်ားမ်ားထင္းရူးဆီ ေခ်ာင္းမ်ားကို ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ထားကာ နတ္သမီး တံဆိပ္ ယမ္းမီးၿခစ္ ကို ရွဲ ကနဲေနေအာင္ ၿခစ္ၿပီး ထင္းရူး ေခ်ာင္းမ်ားေအာက္ သို.ပစ္ ထည္.လိုက္၏။ ထို.ေနာက္ အနားစမ်ား စုတ္ေနၿပီး အလယ္ ၿပဲေနေသာ ၊ မဂႍလာ ေဆာင္မွ ကမ္းသည္. အေပါစား ယပ္ ေတာင္ တေခ်ာင္းၿဖင္. တဗ်န္းဗ်န္း ခတ္ ေလေသာေၿကာင္. မၿကာမွီ ခ်ိန္ အတြင္း မီးေသြးမီးဖို သည္ အပူရွိန္ တညီးညီးၿဖင္. မီးက်ီးခဲ ေကာင္းေကာင္းရ၏။ သူသည္ မီးဖိုေဆာင္နံရံတြင္ ခ်ိတ္ စြဲထားေသာ ငါးေၿခာက္ ၿပားတၿခပ္ ကို ၿဖုတ္ ကာ ဓါးမတိုၿဖင္. ငါးပိုင္းခန္. ခုတ္ ထစ္ ၿပီး မီးၿကီးခဲ တြင္ တင္ေရြ. ဖုတ္၏။ ယပ္ ေတာင္ စုတ္ၿဖင္. လည္း တဖ်န္းဖ်န္းခတ္ၿပန္၏။ ထိုမွ် မကေသး။ေၿကာင္ အိမ္ အတြင္းတြင္ ထည္.ထားေသာ အမဲေၿခာက္ မ်ားကို မီးက်ီးခဲ တြင္ ထည္. လွ်က္ ဖုတ္ ေသာအခါဍ္ ထို အဖုတ္မ်ားမွထြက္ သည္. အဖုတ္နံ. မ်ားမွာ တဆိုင္ လံုးသို. ဖံုးလြမ္း သြားေတာ.၏။ အရက္ ဆိုင္ အတြင္းတြင္ ရွိ ေနၿက ေသာ က်ြနု္ပ္ အပါ အ၀င္ စားပြဲထိုး ေကာင္ေလးမ်ားမွာ အဖုတ္ နံ.မ်ားေၿကာင္. မြန္ထူၿပီး မူးေမ.လဲ က်မတတ္ ၿဖစ္ ရ၏။ က်ြနု္ပ္ မွာ အမူး ေၿပ ၿပီး မြန္းၿကပ္ ၿခင္းဒါဏ္ကို အသက္ ထြက္ မတတ္ ခံ စားရကာ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုး၏။ ထီု. ေၿကာင္. အဖုတ္နံ.ကင္းေ၀းရာ အိမ္ ေရွ.လမ္းမေပါ္သို. အလု အ၇က္ ေၿပးထြက္ၿပီး အသက္ ကို လုၿပီးရွဳ ၿကရေလသည္။ က်ြနု္ပ္ တို.ၿဖစ္ အင္မွာ ဖုန္ထူထူထဲ.သို.ပစ္ တင္ ထားၿခင္းခံ ရေသာ စမ္းေခ်ာင္းထဲမွ ေရြွငါးလွလွေလးမ်ားလို ဟၿပဲ ဟၿပဲ ၿဖစ္ရရွာေတာ.၏။
ထို.ေနာက္ ထို စားဖိုမွုး သည္ ဖလံုၿကီးတခု အတြင္းသို. ထမင္းမ်ား ထည္. ၿပီး ငံၿပာရည္ ရွြဲရွြဲ ဆမ္းကာ သူၿကိုက္ သည္. အဖုတ္မ်ား ၿဖင္. ပြဲေတာ္ တည္ေလေတာ. သည္။ က်ြနု္ပ္ တို.ကိုလဲ " ေဟ. ေရာင္ ေတြ။လာစားၿကကြ "ဟု ပလုတ္ ပေလာင္း အသံၿကီး ၿဖင္. ဖိတ္ ေခါ္ ေလရာ၊ အဖုတ္မုန္းၿပီး အသည္း နုသူ waiter ေကာင္ ေလး အခ်ိုဳ.မွာတေ၀ါ.ေ၀ါ.ၿဖင္. အန္ ထြက္ ကုန္၏။ ရာဇအိေၿနၵအတန္ပင္ ၿကီး ေသာ က်ြနု္ပ္ ပင္ လွ်င္ ေအာ္ဂလီ ဆန္ၿပီး ပ်ိဳ.ပ်ိဳ.တက္လာ သည္ ကို မနည္းပင္ ဟန္လုပ္ၿပီး အတင္းၿမိဳ ခ်ရ၏။
အထက္ပါ အတိုင္း ထို စားဖိုမွုးသည္ သံုး ေလး လခန္. အၿပင္းအထန္ ရက္ဆက္ ဖုတ္ေလရာ က်ြနု္ပ္တို.မွာ အဖုတ္ခိုးမွြန္ ရေလကား အသားအေရ မြဲေၿခာက္ လာကာ ၿပာနွမ္းနွမ္း ၿဖစ္လာ၏။ အသံမ်ား ပင္ ကြဲ အက္အက္ၿဖစ္လာၿပီး အရိုး ေပါ္ အေရတင္ လွ်က္ တေန.တၿခား ကုတ္ေခ်ာင္းခ်ိ နဲ.လာ၏။ ေနာင္တြင္ က်ြနု္ပ္တို.၏ အေမြွးမ်ား ကၽႊတ္လာၿပီး မ်က္လံုးမ်ားပင္ ၿပူးထြက္ လာ၏။အဆိုးတကာ. အဆိုး ဆံုးအခ်က္မွာအဖုတ္ခိုးနွင္.ဓါတ္မတည္.ေသာ ေကာင္ေလးမ်ားမွာ သူတို.၏ ဟိုဒင္းေတြေတာင္ ၾကံု.၀င္ ၿပီးတို သထက္တိုကာ ပိန္လွီ ေသးငယ္ သြားၿခင္း ၿဖစ္ ေလတည္း။ ( စကားခ်ပ္။ ။ အဖုတ္ ၿကိုက္ သူ အမ်ိဳးသားမ်ား အထူး သတိၿပဳ ဖြယ္။)
ယင္းသို.ၿဖင္. ရက္ ေပါင္းအတန္ ၿကာ အဖုတ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးၿဖင္.နွိပ္ စက္ ေ၇ြ. အားရ ေလေသာ အခါ ထီု စားဖိုမွုး သည္ အဖုတ္ ေနာက္သို. ေကာက္ေကာက္ပါ၊ အဲ အဲ မိန္းမတေယာက္ေနာက္သို. ေကာက္ေကာက္ ပါေအာင္ လိုက္ေၿပးေတာ.၏။ ထို အခ်ိန္မွ စကာ က်ြနု္ပ္နွင္. HEAVEN BAR မွ ေကာင္ေလးမ်ားမွာ အသက္ ၀၀ ရွုနိုင္ ေတာ.ေလ သတည္း။

အပိုင္း(နွစ္)
ထိုၿဖစ္ရပ္မ်ားၿဖစ္ ပြားၿပီး ၂၇ ရက္ တိတိ ၿကာေသာ အခါဍ္ က်ြနု္ပ္ တို.၏ HEAVEN BAR သို. အသားအေရ ေရြွ အိုေရာင္ အဆင္းရွိၿပီး သက္ လတ္အရြယ္ ၊ အင္ မတန္မွ ၿကည္.ေကာင္းေသာ စားဖိုမွုး အသစ္ တဦး ေၿပာင္းလာ၏။ သူေတာ္ ခ်င္းခ်င္း သတင္းေလြွ.ေလွြ. ေပါင္းဖက္ေတြ.ဟူေသာ ၿမန္မာ ဆိုထံုးတရပ္ ရွိ သည္နွင္. အညီ၊ ထို စားဖိုမွုး အသစ္ သည္ က်ြနု္ပ္တို.ကဲ.သို.ပင္ အဖုတ္ ကို အေတာ္ မုန္း၏။ သူ သည္ မီးဖိုေခ်ာင္ သို.ခ်က္ၿခင္း၀င္ ၿပီး သန္.ရွင္းေရး စလုပ္၏။ယၡင္ စားဖိုမွုး သံုးခဲ. ေသာ ယပ္ေတာင္ အစုတ္ ကိုၿမင္ လွ်င္ ၿပားလဲၿပား ၿပဲလဲၿပဲ ၊ ရြံစရာ သိပ္ ေကာင္းတာပဲ ဟု ဆိုကာ မီးရွို.ပစ္၏။
( မွတ္ခ်က္။ ။ ေနာင္တြင္ သူသည္ ရန္ကုန္ၿမို.လယ္မွ သံေစ်းသို. ကိုယ္တိုင္ သြားၿပီး ၀ယ္ယူလာသည္. အတုတ္ အားၿဖင္. ROOL ON ေခါ္ NIVEA ဂ်ိဳင္းတို.ေဆးေတာင္. အရြယ္၊ အရွည္ အားၿဖင္.ရွစ္လကၼ ခန္.၇ွိေသာ သံမီးေၿပာင္းၿဖင္. သာ မွုတ္ေတာ.၏။ယပ္ ေတာင္ၿဖင္. မခတ္ေတာ.ေပ။(မီးက်ီးခဲမ်ားဟုမွတ္ယူေပးပါရန္)
ထို.ၿပင္ ဖုတ္ေရြ.သာ စားနိဳင္ ေသာ ငါးေၿခာက္ၿပားနွင္. အမဲေၿခာက္ ကို ရပ္ကြက္ ထိပ္ အမွုက္ ပံုတြင္ ၀ဲ ပစ္ခဲ.၏။ ငံၿပာေရ မ်ား ကို လမ္းေဘးေရေၿမာင္းထဲ.သို. သြန္ခ် ကာပံုး ပါ လြွင္.ပစ္၏။
ထို အခ်ိန္မွ စေရြ. စားဖိုမွုးအသစ္ သည္ က်ြနု္ပ္တို.ခံတြင္းေတြ.ေစမည္. အဖုတ္ကင္းသည္. ဟင္းလွ်ာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကို သာ စီမံခ်က္ၿပဳတ္ ေတာ.၏။သူသည္ ေၿပာင္းဖူးထြားထြားၿကီးမ်ားကို ၿပုတ္ၿပီး လၻက္ နွင္.သုတ္၏။ ခရမ္းသီးမည္းမည္းေရွေရွ ၿကီးမ်ားကို ပံု မပ်က္ေစဘဲ အေတာင္.လိုက ္နွပ္ ေသာ အခါ ခရမ္းသီး ၿကိုက္ေသာ က်ြနု္ပ္တို.၏ waiter ေကာင္ ေလးမ်ားမွာ လုယက္ ေ၇ြ. စားေသာက္ ၿကရ ကုန္၏။
တခါတရံ၀ယ္ ထိပ္ ေကာ.သခြားသီး အကိတ္ ၿကီးမ်ားကို ၿကက္သြန္ၿဖဴ နိုင္နိုင္ သံပုရာေရ ရြွဲရွြဲ နွင္. သုတ္ ေသာ အခါ ေကာင္ ေလးမ်ားမွာထိမ္းမနွိင္ သိမ္းမရ စားပိုးနင္.ေအာင္ စားၿက သၿဖင္. မန္းတေလးမွ ဆရာ ဦးတုတ္ၿကီး ရင္ ေခ်ာင္ လွ်က္စားၿဖင္. အစာေၿကေစရ ေလသတည္း။( မန္းေလးမွ HOMO မ်ားအားလံုး ဦးတုတ္ၿကီး လွ်က္ စား ကို မသိသူမရွိ သၿဖင္.၊ အလိုရွိလွ်င္ မန္းသားမ်ားထံမွာ ၿကားနိုင္ ပါသည္။)
က်ြနု္ပ္ တို. အားလံုး အနွစ္ သက္ ဆံုး သူ၏လက္ရာမွာကား အထစ္ အထစ္ နွင္. ဒစ္ ကားကား မိုးတြင္းမွ်စ္ စို.တုတ္တုတ္ တိုတို ၿကီးမ်ားကို လီးစပ္ေရ ထြက္ ေအာင္ ၿပဳတ္ၿပီး ဆီ ၇ွြဲရွြဲ ၿဖင္.သုတ္ေသာ အခါ HEAVEN BAR မွ ေကာင္ ေလးမ်ား၏ ခံတြင္းသို. ေလ်ွာ ကနဲ ေလွ်ာကနဲ ၀င္ေလေတာ. သတည္း။
ယင္းလက္ရာ အကိတ္ၿကီး မ်ားကို အခ်ိန္ အတန္ ၿကာ စား ေသာက္ ၿပီး သည္. သကာ လ၊ က်ြနု္ပ္ တို.၏ မြဲေၿခာက္ ေနေသာ အသား အေရသည္ ေရွြ အိုေ၇ာင္ ေဘာ္ အဆင္းၿဖင္. တင္းၿပီး ၀င္းမြတ္လာ၏။ ေသာက္ရွဳးၿကယ္ ထက္ ပင္ ၿကည္လင္ရြွန္းပသည္. မ်က္ ၀န္း အလွ ကို ပိုင္ ဆိုင္လာၿက၏။ ၿပာ အက္အက္ၿဖစ္ေန ေသာ အသံမ်ား ပင္ ခ်ိဳ ၿပီးၿကည္ လင္ လာရကား ေခ်ာင္းေၿခာက္ ဆိုးလွ်င္ ပင္ အိုးေ၀အိုးေ၀ဟု ေဒါင္းပ်ိဳ တြန္ သံ ၿမည္ ေလသတည္း။ ခိြ ခိြ……
ေကာင္ ေလးမ်ား အားလံုး လက္ခေမာင္းခတ္ ၊လြန္စြာေပ်ာ္ရြင္ ၇သည္. အခ်က္မွာ စားဖိုမွုး အသစ္ ေရာက္ၿပီး ရက္ေပါင္း ၃၈ ရက္မွ စတင္ ေရြ. သူတို.၏ ဟိုဒင္းမ်ားမွာ ၿကံု.ရာမွ ဆန္.၊ လွီရာမွ ထြား၊ ေသးရာမွာ ၿကီးလာၿပီး နဂို ေအာ္ရဂ်င္နယ္ ထက္ပင္ ထင္ ရွားစြာ ကိတ္လာၿခင္းေပတည္း။ ဟီးဟီး ဟီး ………..ဂယ္ ေၿပာတာေနာ္…….
ကုန္ကုန္ေၿပာရလွ်င္ ထိုစားဖိုမွဳး ၏ အဖုတ္ ကင္းေသာ ဟင္းလွ်ာ မ်ားေၿကာင္. က်ြနု္ပ္တို.၏ HEAVEN BAR မွ ေကာင္ေလးမ်ား အားလံုးသည္ ေရွးေဟာင္း ဒဏၬရီ ထဲ.က နာစစ္စပ္(စ္) ဆိုသည္. ၿမင္တဲ. ေယာက္က်ားတိုင္းက စြဲလမ္းခဲ.ရေသာ HOMO ပထမဆံုးေကာင္ေခ်ာေလးကဲ.သို. အရမ္းၿကီးကို လန္း ၿပီး စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ပါ ခဲ.ရ၏။
HEAVEN BAR မွ ေကာင္ ငယ္ေခ်ာေလးမ်ား သည္ ရုပ္ ေခ်ာယံုမက၊ စိတ္နွစ္လံ့ုးလည္း ၿဖူစင္ လွပ ၿကေလရာ သူတို.၏ လွိဳ.၀ွက္ခ်က္ၿဖစ္ေသာ အလွၿကီး လွၿပီး ကိတ္ၿခင္တိုင္း ကိတ္နိုင္ သည္. ေဆးကို တဦးထဲ မသံုးပဲ ေပးေ၀လို၏။HOMO အားလံုးကို သူတို.လို လွ ေစ ၿကီးေစလို၏။ထိုေဆး သည္ HEAVEN BAR ၏ ၿပိုင္ ဖက္ ကင္းေသာ စားဖိုမွုးၿကီး၏ အဖုတ္ကင္းသည္. အကိတ္ၿကီး ဟင္းလွ်ာ မ်ားပင္ၿဖစ္ေၿကာင္း စာဖတ္သူခ်စ္ ေဆြမ်ား အားလံုး ရိပ္္စား မိေလာက္ပါၿပီ။
သို.ပါသၿဖင္. လာမည္. 6.9.2014( စေနေန.ည ) ကို အဖုတ္ကင္းသည္.ည ဟု ဂုဏ္ ၿပုဳေခါ္တြင္ ေစၿပီး စားဖိုမွုးၿကီး၏ လူတိုင္းလွ အကိတ္ရွယ္လက္ရာ ဟင္းပြဲမ်ားကို မွာယူ စားေသာက္ကာ ယမကာ ေကာင္းေကာင္းၿဖင္. ၿမည္းရင္း HEAVEN ေကာင္ငယ္ေခ်ာေလးမ်ား၏ အလွတရားကိုခံစားနုိင္ၿပီ ၿဖစ္ပါေၿကာင္း၊
သေပၼ သတၱာ ကံမသကာ၊
( အီတြင္ အဖုတ္ကင္းသည္. ည ဟူေသာ ၀တၱဳ ၇ွည္ၿကီးမွာ ဆံုးခန္းတိုင္ ေလ သတည္း။)

ေပ်ာ္၇ၽႊင္ စိမ္ ့၀င္ စီးဆင္း ဖို ့ Heaven Bar ကို သြားၿကစို ့။
EVENT : အဖုတ္ကင္းသည္.ည
အခိ်န္ ညေန 3 နာ၇ီမွ 12 နာ၇ီ
ေန.၇က္ ၆/စက္တင္ဘာ/၂၀၁၄။ စေနေန. ည
ေန၇ာ HEAVEN BAR
Address.. အမွတ္ (38/B) ၊ ေၿမညီထပ္
ဗဟိုလမ္းနွင့္ သုခ လမ္းေထာင့္ (အတြင္း တစ္ကြက္ငုတ္ )
အာရွေတာ္၀င္ေဆးရံုအနီး ၊ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕။
Open daily: 3 pm to 11.30 pm
Aug 28th

သစၥာတရားဆိုေသာအရာသူ႔မွာရွိရဲ႕လား

By love

ဘာေၾကာင့္သူထားခဲ႔တာလဲ

သိပ္ခ်စ္တယ္ဆို

သိပ္ျမတ္နိုးတယ္ဆို

ေသသည္အထိခ်စ္မယ္ဆို

ဘယ္ေတာ့မွမခြဲဘူးဆို

uငါ့ တစ္ေယာက္ကိုပဲခ်စ္တာဆို

ေငြေတြဂုဏ္ေတြမမက္ဘူးဆို


ဆို ဆို ဆုိ ဆို ဆို သူေျပာခဲ႔တဲ႔စကားေတြဟာ 


အခုခ်ိန္ထိ ၾကားေယာင္ေနဆဲပါ   


ဒါေပမဲ႔  အခုသူ**************
 

 
Aug 27th

Police

By Zerolay
သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖုန္းဆက္ေနတာ မို ့  နီးရာ လမ္းေၿဗာင္းၿပန္ ကို ပဲ ေရြးမိတာက အစ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ....   .....  .....

အဲ ့ဒီေန ့က သူ ငယ္ခ်င္းတသိုက္ ေလွ်ာက္လည္မယ္ ဆိုပီး ခ်ိန္းထားပီး မွ အိပ္ရာထေနာက္က်လို ့ ၿမန္ခ်င္လို ့ လမ္း ေၿဗာင္းၿဗန္ စီး ပါတယ္ ဆို မွ   ဘယ္က ထြက္လာမွန္း မသိတဲ ့  ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ နဲ ့ ထိပ္တိုက္ေတြ ့တာပဲ ...

တေယာက္တည္း ဖမ္းေနတာ  ပိြဴင့္ကရဲ ပါ ။   က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ အမွားက ထင္းေနတာ ဆိုေတာ့ ေတာင္းပန္ရတာေပါ့ ။  တခါတည္း ၿပတ္ခ်င္ေပမယ့္  သူက ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိရစ္ေနေတာ့ စိတ္ကတိုလာေရာ ။ အသက္က ၄၅ ေလာက္ရွိမယ္ ထင္ရတယ္. အရပ္ၿမင့္ၿမင့္ နဲ ့ ေတာင့္ေတာင့္ မို ့ၾကည့္ေကာင္းေပမယ့္  ရစ္ေနေတာ့ ကိုယ္ကလည္း ေနာက္က်ေနတာ မို ့ လိုက္စင္ထားခဲ့မယ္  ေဗာက္ခ်ာ မၿဖတ္ နဲ ့ လာေရြးမယ္ လို ့ေၿပာၿပီး ထြက္ေတာ့  သူ က ညက် ဆိပ္ကမ္းက ၿမသီတာ ဘီယာဆိုင္ မွာ လာရွင္းပီး  ေရြး လွည ့္ တဲ ့ ။  အဲ့လို ေၿပာပီး အထဲ၀င္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆီ ပဲ လိမ္ ့လာလိုက္ေတာ့တယ္ ။     ။    ။

အၿပင္က ၿပန္လာပီး လူကေမာေနပီ။ နာရီ ၾကည့္ေတာ့  ၇ ခြဲ ။ ေရခ်ိဴးးထမင္းစား ပီး ကုတင္ေပၚလွဲပီး  အင္တာနက္သံုးေတာ့ မွ လိုင္စင္ကိစၥ သတိရလာတယ္။  ဟာ   ဆိုပီ နာရီ  ၾကည့္ေတာ့ ၉ း၀၀ ။  အိမ္က ၿပသနာမရွိတာ မို ့  ဆိုက္ကယ္  နဲ ့ အၿမန္ အဲ ့ ဆိပ္ကမ္း ဘက္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္ ။  ၿမသီတာ  က ေတာ့ စည္ကားေနတာပါပဲ ။ အထဲ ၀င္ၿပီး ၾကည့္ေတာ့   မေတြ ့ဘူး ။ ဒါနဲ ့ အၿပင္ လိုက္ရွာေတာ့ မွ  ေခ်ာင္တခု မွ တေယာက္တည္းေသာက္ေနတာ ေတြ ့ လိုက္တယ္ ။  က်ေနာ္ ့ကို ၿမင္ေတာ့ တကယ္ လာတာပါ လား ။ ငါက စလိုက္တာပါ ။  လာထိုင္ ေသာက္ေလ ။  က်ေနာ္ မေသာက္တက္ေၾကာင္း ေၿပာေတာ့  သူလည္း ေရခ်ိန္ ကိုက္ေနပီ ဆိုပီး ၿပန္ေတာ့မွာ တဲ့ ။ ဆိုက္ကယ္မပါလို ့ က်ေနာ့္ကို သူ ့လိုက္ပို ့ေပး ပါဆိုပီး လိုက္ပို ့ခိုင္းတယ္ ။ လိုင္စင္ၿပန္ေပးပီး သူ ေသာက္တာ ရွင္းေတာ့ ၁၀၀၀၀ ေက်ာ္ ရွင္းေပးလိုက္တယ္ ။ သူ ့အိမ္က ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာင္ က်ပီး ေ၀းတယ္ ။ ဒါေပမယ့္လည္း မေၿပာသာ ေတာ့ လိုက္ပို ့ေပးလိုက္ပါတယ္ ။ ေနာက္ကေန က်ေနာ ့ ကို ဖက္ထားပီး က်ေနာ့္ တင္ပါးေတြက သူ ့ေပါင္ၾကား မွာ ေရာက္ေနေအာင္ ေရွ ့ကပ္ထိုင္ေတာ့  လူက တမ်ိဴဳ းေပါ့ ။    က်ေနာ့္ ထက္ အသက္ ထက္၀က္ နီးပါး ကြာ တဲ့ လူတေယာက္ကို ရင္ခုန္ရတာ ဖီးလ္ က တမ်ိဳ းပဲ ။သူကေတာ့ မူးေနလို ့လား မသိေပမယ့္  က်ေနာ္ က သာယာ ေနမိတယ္ ။  ဒီလို နဲ့  ့ဆိုက္ကယ္ေမာင္းေနတုန္း  ေရွ ့နား က်ခနရပ္ေပးတဲ ့ ။  က်ေနာ္ ရပ္ေပးေတာ့ ေသးေပါက္ အံုးမယ္ တဲ ့ ။  က်ေနာ္ ခုန္ေန တဲ ့ရင္ ....   တုန္ သြားတယ္ ။

ဆိုက္ကယ္ေပၚကဆင္းပီး သစ္ပင္ေနာက္ကို ၀င္သြားေတာ့  က်ေနာ္ လည္း လိုက္သြားတာေပါ့ ။  ေဘာင္းဘီဇစ္ ဖြင့္ပီး သူ ့ငပဲ ကို ထုတ္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ ရင္ပိုတုန္ရေတာ့ ပါတယ္ ။ သာ မန္  ေပ်ာ ့ေနေပမယ့္  ေတာ္ေတာ္ ရွည္ပီး မဲနက္ေနတာ ေၾကာင့္ပါ ။ ေဘးကေန သက္သက္ၾကီး လိုက္လာပီး ၾကည့္သလို ၿဖစ္သြားတာ ကို  ကိုယ့္ကို ကိုယ္ သတိမထားမိေပမယ့္ သူ က သတိထားမိသြားပီး   ဘာလဲ ၾကိဳက္လို ့လား  တဲ ့ ။  အဲ ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္  ဘယ္လို ေၿဖလိုက္မယ္ ထင္လဲ ။     ။။။    ။။။

။။    ။။။။။

။။။    ။။။။။

ဒူးေထာက္ပီး အားရပါးရ စုတ္ေပးေနလိုက္ရင္း သတိထားမိတာ က ၀ါရင့္ HM ေတြ ေၿပာတဲ့ ( ႏွစ္ဆုတ္တအုပ္) ဆိုတာ ဒါမ်ိဴ းူေနမွာ လို ့ေတြး မိတယ္ ။  သူက က်ေနာ့္ ကို  ခန နားမလား ။  ငါ အရမ္းေကာင္းေနပီ တဲ ့ ။ က်ေနာ္လည္း အဲ့ေတာ့ ဘာၿဖစ္လဲ လို ့ေမးေတာ့  ငါ ဖင္လိုးခ်င္ေသးတယ္ မပီးခ်င္ေသးဘူးတဲ့ ။ ဒဲ ့ေၿပာလာေတာ့ က်ေနာ္လည္း သုူ  ့ကို သိုင္းဖက္လိုက္ေတာ့  သူ ့လက္ေတြက က်ေနာ့္ ပုဆိုး ကိုေၿဖေလွ်ာ့ ရင္း စအို ၀ ကို လက္နဲ ့ကလိေတာ့ တာပါပဲ ။  လက္က ၾကမ္းေနလို ့လား မသိ ။ နာေပမယ့္ ခံလို ့ေကာင္းေနတယ္ ။  ခနေနေတာ့ ကုန္းေတာ့ကြာ ဆိုပီး သူ ့ဒစ္ ကို တံေတြး စြတ္ပီး  ထည့္ပါတယ္ ။  အေတြ ့အၾကံဴ ရွိပီးသားမို ့ ၀င္သာေအာင္ေနေပးထားတာေတာင္ ရွည္လြန္းေနေတာ့  အဆံုး၀င္ေတာ့ ေအာင့္ခနဲ ့ပါပဲ  ။  လမ္းေဘး ေမွာင္ရိပ္မွာ  ဒီလို လုပ္မယ္လို ့ မေတြး ထားမိဘူး ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့  တုန္းလုန္း ၿဖစ္ပီး အသကုန္ေဆာ္ခံရေတာ့  ရင္ခုန္သံ တဒိန္းဒိန္း ပါပဲ ။ ပခံုး  ကို ခ်ိဴဳင္းေအာက္က ေန လက္သိူင္း ပီး ကိုင္ပီး ေဆာင့္ေတာ့ က်ေနာ္ မေနႏိုင္ေတာ့ ထြက္ကုန္တယ္ ။  က်ေနာ္ စအို လွဳ ပ္ပီး ညွစ္ ေတာ့ သူ လည္း မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ  တအား အား နဲ ့ေအာ္ပီး  စအိုထဲ ပန္းခ်ပလိုက္ေတာ့တာ  ေႏြးခနဲ ့ ေႏြးခနဲ ့ပဲ  ။  ဒီလို မ်ိဴဳ း  ၿပိဳင္တုူ ပီး တဲ ့အရသာ ဟာ အရမ္းခံစား လို ့ေကာင္းမွန္း  က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း သိခဲ ့ရတယ္ဗ်ာ  ။ 
Aug 27th

အနီရင့္ေရာင္အလြမ္းမ်ား ( ေဒးဗစ္ )

By davidmgmg
ရင္ထဲမွာ က်က္စျပဳေနေသာ ဒဏ္ရာရွိသူအဖို႔ ထိုဒဏ္ရာႏွင့္ ပတ္သက္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာေလးမ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ေလတိုင္း က်က္စျပဳေနသည့္ ဒဏ္ရာေလးသည္ ရင္းသည္ထက္ရင္းသြားရသည္။ “ႏိုက္ တူ မိ ယူ” ထို “ႏိုက္ တူ မိ ယူ” ဆိုေသာ တစ္ဖက္မွ ႏႈတ္ဆက္မႈေလးက က်က္စျပဳေနသည့္ ထူးထိုက္၏ ရင္ထဲက ဒဏ္ရာအား ရင္းသြားေစခဲ့ေပၿပီ။ တစ္ခ်ိန္က ထူးထိုက္သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ၾကယ္နီသည္လည္း ထူးထိုက္အား “ႏိုက္ တူ မိ ယူ” လိုု႔ စတင္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္ပဲ။ ထိုႏႈတ္ဆက္မႈေလးကို ထူးထိုက္ျမင္လိုက္ရေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲက အလိုလိုနာက်င္သြားရသည္။ နာက်င္သြားေသာ ရင္ဘတ္အား ဖိထားလိုက္မိသည္။ ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ၾကယ္နီ၏ မ်က္ႏွာေလးအား ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိေတာ့ မ်က္ရည္မ်ားက အလိုလိုက်လာမိသည္။ က်လုလုမ်က္ရည္ေလးမ်ားကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္လိုက္ရင္း ေမာ့လိုက္မိသည္။ “ၾကယ္နီရယ္ ငါ မင္းကို မေမ့ေသးပါလား၊ မင့္ကိုေမ့ႏိုင္ေအာင္ ငါဘယ္လိုႀကိဳးစားရပါ့မလဲကြာ” ထူးထိုက္ စိတ္ထဲက ေရရြတ္ေနမိသည္။ ၾကယ္နီ႔အား ထူးထိုက္ခ်စ္ခဲ့သေလာက္ ထူးထိုက္အတြက္ ၾကယ္နီ႔ဆီက လံုေလာက္ေသာ တုန္႔ျပန္မႈမ်ား မရရွိခဲ့။ ပထမဆံုးခ်စ္ခဲ့ရေသာ အခ်စ္ဦးၾကယ္နီတစ္ေယာက္နဲ႔တင္ ထူးထိုက္ရင္ေတြ နာက်င္ခ်ိနဲ႔ လြန္းခဲ့သည္။ မဟုတ္ေသး။ ၾကယ္နီတစ္ေယာက္တည္းသာလွ်င္ ထူးထိုက္ခ်စ္ခဲ့ရသည္။ ၾကယ္နီ႔အေပၚခ်စ္ခဲ့သည့္အခ်စ္မ်ိဳး ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထူးထိုက္ခ်စ္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ ခ်စ္လည္း မခ်စ္ခ်င္ေတာ့ေပ။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဆက္လက္ၿပီးေတာ့ အသည္းလည္း မကြဲလိုေတာ့။ အခ်စ္ဆိုတာကိုလည္း မရွာလိုေတာ့။ ၾကယ္နီတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ရင္ထဲမွာ ထာ၀ရသိမ္းထားပါရေစေတာ့လား။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ၾကယ္နီႏွင့္ ပတ္သက္ေစခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာအေသးအမႊးေလးကအစ ထူးထိုက္ေမ့ပစ္ရမည္။ တိုက္ဆိုင္မႈေလးမ်ားလည္း ရွိမလာေစရန္ ထူးထိုက္လုပ္ခဲ့ရသည္။ “ျမန္မာ အယ္လ္ဂ်ီဘီတီ ဆိုစစ္တီ” မွာ တင္ခဲ့ေသာ ထူးထိုက္ပံုေလးေတြကို ၾကယ္နီက “ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္” လို႔ ဆိုခဲ့သည္ပဲ။ သည့္အတြက္ ၾကယ္နီဆိုခဲ့သလို တစ္ျခားေယာက္ေယာက္က တိုက္ဆိုင္မႈေလးေတြ မဖန္တီးေစရေအာင္ တင္ထားခဲ့သည့္ ပံုေလးေတြကို ဖ်က္ပစ္ခဲ့ရသည္။ သည့္ေနာက္ပိုင္း ထူးထိုက္ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ပံုေလးေတြကို မတင္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ေပ။ ၾကယ္နီသေဘာက်သည္လို႔ဆိုခဲ့သည့္ ထူးထိုက္ေ၀ါလ္ေပၚမွာတင္ခဲ့သည့္ စေတတပ္ေလးကိုလည္း ဖ်က္ပစ္ခဲ့ရေလသည္။ “အခ်စ္စစ္လိုလားသူမို႔ သင္သာ ကၽြႏု္အား တကယ့္အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ သင့္အား ကၽြႏ္ုပ္ ျပန္မခ်စ္ႏိုင္စရာအေၾကာင္းမရွိ” ထိုစေတတပ္ေလးကိုယ္စား အျခားစေတတပ္ေလးတစ္ခုအား ေျပာင္္းပစ္ခဲ့ရေလသည္။ “ဘယ္သူမွ မလာခဲ့နဲ႔၊ ဘယ္သူမွလည္း စကားလာမေျပာၾကနဲ႔၊ ဘယ္သူမွ လာမပတ္သက္ၾကနဲ႔၊ ဘယ္သူမွလည္း သူငယ္ခ်င္း လာမလုပ္ၾကနဲ႔၊ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနပါရေစေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနပါရေစ၊ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနေနပါတယ္၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး လာမေႏွာင့္ယွက္ၾကပါနဲ႔လားဗ်ာ” ထိုစေတတပ္ေၾကာင့္ထင္သည္။ ထူးထိုက္အား ဘယ္သူမွ စကားလာမေျပာခဲ့ၾကေပ။ ခ်စ္ေသာ ၾကယ္နီနဲ႔ ျမန္မာ အယ္လ္ဂ်ီဘီတီ ဆိုစစ္တီမွတစ္ဆင့္ ေဖ့ဘုတ္ ဂ်ီေတာ့ ဗိုက္ဘာေလးမ်ား မွ်ေ၀ရင္း အခ်စ္အဓိပ္ပါယ္ေဖာ္ေဆာင္သည့္ စကားေလးမ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့သည့္မို႔ ၾကယ္နီႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အမွတ္တရတိုက္ဆိုင္မႈေလးမ်ား ေပၚလာမည္စိုးတာေၾကာင့္ ေဖ့ဘုတ္၊ ဂ်ီေတာ့၊ ဗိုက္ဘာတို႔ကို လံုး၀မသံုးျဖစ္ေတာ့ေပ။ ျဖစ္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ အင္တာနက္အား လံုး၀ စြန္႔လႊတ္ပစ္လုိက္ခ်င္သည္။ သို႔ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္က စာဖတ္၀ါသနာပါသူမို႔၊ ဟိုမိုဆက္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ဟိုမိုဆက္ခ်ဴရယ္၀က္ဘ္ဆိုက္ျဖစ္ေသာ ျမန္မာ အယ္လ္ဂ်ီဘီတီ ဆိုစစ္တီ ၀က္ဘ္ေလးကိုေတာ့ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ခဲ့ေပ။ အျပင္ေလာကတြင္ ဟိုမိုႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စာေပက ရွာမွရွားလြန္းေသာေၾကာင့္လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ လက္ရွိ တင္ထားေလေသာ စေတတပ္ေလးအတိုင္း ထူးထိုက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ေပ။ ျပန္လည္လည္း မေျဖၾကားျဖစ္ခဲ့။ စာေပ၀ါသနာရွင္မ်ား တင္ထားသည့္ စာထဲတြင္သာ စိတ္ကို ႏွစ္ထားခဲ့သည္။ တစ္ခါတစ္ခါဆို “မအားလို႔ပါ” ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပခဲ့ရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ မသိသူအခ်ိဳ ့က သိလိုသည္ေလးမ်ား ေမးျမန္းခဲ့ရင္ေတာ့ ေျဖၾကားခဲ့ပါေသးသည္။ အကယ္ရ်္မ်ား တစ္ဖက္က ႏႈတ္ဆက္ေလတိုင္းသာ ထူးထိုက္ ေျဖၾကားခဲ့ပါက ေျဖၾကားရင္းနဲ႔ ခင္မင္မႈေတြ ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ ခင္မင္မႈကေန ခ်စ္ခင္မႈေတြ ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ ခ်စ္ခင္မႈကေန ပိုင္ဆိုင္လိုမႈ သံေယာဇဥ္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ ထိုသံေယာဇဥ္မ်ားက တစ္ခါတေလခ်ိဳၿမိန္ေပမဲ့ အခန္႔မသင့္ရင္ အဆိပ္ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ရင္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ ခံစားရေသာ ခံစားခ်က္ေတြ ျဖစ္လာတတ္သည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ သံေယာဇဥ္ေတြကုိ ထူးထိုက္ ေၾကာက္ပါသည္။ သံေယာဇဥ္နဲ႔ ေ၀းႏိုင္သမွ် ေ၀းေ၀းေနမည္။ အနီေရာင္ေလးေတြကို ႏွစ္သက္ခဲ့ေသာ ၾကယ္နီႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အမွတ္တရေလးမ်ား ေပၚမလာပါေစနဲ႔လို႔ ထူးထိုက္ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တမိခဲ့သည္။ ေပၚလာခဲ့ေလတိုင္း ထူးထိုက္ရင္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ ခံစားရေစသည္။ ခုလည္းပဲ ထူးထိုက္ရင္ထဲ စစ္ကနဲ႔ ခံစားသြားရသည္။ အခု လာႏႈတ္ဆက္သူေလး၏ အေကာင့္နာမည္က Red Heart တဲ့။ အနီေရာင္ႏွလံုးသားတဲ့။ ႏိုက္ တူ မိ ယူ တဲ့။ သူ႔အေကာင့္ေဘးက ပံုေလးကိုလည္းၾကည့္ဦး။ ၾကယ္နီ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ေသာ အနီေရာင္ အသည္းပံုကေလး။ “ၾကယ္ ၾကယ္နီရယ္…..” ထူးထိုက္၏မ်က္၀န္းမ်ားက ရီေ၀စြာနဲ႔ အတိတ္ပံုရိပ္မ်ားဆီ ျဖတ္သန္းေရာက္ရွိသြားေလသည္။ ……………………………………………………………………………………………. “ႏိုက္ တူ မိ ယူ” တစ္ဖက္မွ လာေရာ္ႏႈတ္ဆက္ျခင္းေၾကာင့္ ထူးထိုက္လည္း လ်င္ျမန္စြာ ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ “အိုင္ ေအာလ္ဆိုး ႏိုက္ တူ မိ ယူ” “ခင္လို႔ ရမလားဗ်” “အိုး သိပ္ရတာေပါ့” “ငါ့အသက္ ၂၂၊ မင္းလည္း ၂၂ပဲ မဟုတ္လား” “ဟုတ္တယ္” ၾကယ္နီဆိုသူေလးက ထူးထိုက္ေ၀ါလ္ဆီသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ၿပီးၿပီျဖစ္လိမ့္မည္။ ထူးထိုက္လည္း ၾကယ္နီ႔ေ၀ါလ္ေလးဆီသို႔ သြားလည္လိုက္သည္။ တစ္ဖက္မွ ထူးထိုက္ထံ လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ေလတိုင္း ထိုသူ၏ ေ၀ါလ္ဆီသို႔ သြားေရာက္လည္ပတ္မိသည္က ထူးထိုက္အက်င့္လိုျဖစ္ေနသည္။ “မင္းလို႔ ငါလို႔ပဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာမယ္ေနာ္” “အုိး သိပ္ရတာေပါ့ကြာ” “မင့္ၾကည့္ရတာ ခ်စ္သူမ၇ွိေသးဘူးထင္တယ္ေနာ္” “အိုး သိပ္ဟုတ္၊ မင္းဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲကြ” “မင္းတင္ထားတဲ့စေတတပ္ေၾကာင့္ေပါ့ကြာ” “ေၾသာ္ ဟုတ္သားပဲ” “မင္းက စိတ္ကူးေကာင္းသားပဲ၊ အဲ့စေတတပ္ေလး ငါသိပ္ႀကိဳက္တယ္” “ဟုတ္လား.. မင္းက နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္သားပဲ၊ အနီေရာင္ေလးေတြ သိပ္ႀကိဳက္တယ္ထင္တယ္၊ အသည္းပံုနီနီေလးေတြ သိိပ္လွတာပဲ” “အင္းဟုတ္တယ္၊ ငါအနီေရာင္ကို သိပ္ႀကိဳက္တယ္၊ အ၀တ္အစားဆိုရင္လည္း အနီေရာင္ပဲ၀တ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ အနီေရာင္ေတာက္ေတာက္ႀကီးေတြေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး၊ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးပဲ၊ ဆံပင္ကိုလည္း အနီေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးေတြပဲဆိုးတာ” “အင္းအင္း၊ နာမည္နဲ႔လိုက္ဖက္ေအာင္ ေနတယ္ဆိုပါေတာ့ကြာ” “ဟုတ္တာေပါ့…. မင္းက လူေခ်ာပဲေနာ္၊ မင့္ပံုေတြ ေတြ႔တယ္ေလ” ထူးထိုက္အား ေခ်ာတယ္ဟု ေျပာလာေတာ့ ထူးထိုက္ေပ်ာ္မိသည္။ “ဟုတ္လို႔လားကြ” ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ျပန္ေမးေနမိသည္။ “ဟုတ္တာေပါ့၊ သည္ေလာက္ေခ်ာတာ ေမာ္ဒယ္လ္လုပ္စားပါလားကြ” “အင္း ေမာ္ဒယ္လ္လုပ္ခ်င္တာ ၀ါသနာက မပါဘူးေလ၊ မင့္ပံုလည္း တင္မထားပါလားကြ” “အင္းဗ်၊ ပံုမတင္ခ်င္လုိ႔” “ဘာလို႔လဲကြ၊ မင္းက ရုပ္ဆိုးလို႔လား” “ရုပ္က ေခ်ာတယ္လည္းမဟုတ္ ဆိုးတယ္လည္း မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ မတင္ခ်င္ရံုသက္သက္ပါ” “ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာ့၊ ငါနဲ႔ စကားလာမေျပာေတာ့နဲ႔” “ဟာ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲကြ” “မင္းေျပာေတာ့ငါ့ကိုခင္တယ္ဆို” “ေအးေလ” မင္းက ငါ့ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီး ခင္တယ္ေျပာတယ္၊ ငါ့ကက်ေတာ့ မင့္ရုပ္ကိုမွ မျမင္ရေသးတာ၊ ဘယ္လုိခင္ရမွာလဲကြ” “မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ ငါ့ရုပ္ကိုၾကည့္ၿပီးကာမွ မခင္ခ်င္ေတာ့မွာလည္း ေၾကာက္တယ္ကြ” “ငါတင္ထားတဲ့ စေတတပ္ေလးကိုျပန္ျပင္လုိက္မယ္ေလ၊ ခင္မင္မႈအစစ္အမွန္လိုလားသူမို႔ သင္သာ ကၽြႏု္ပ္အား တကယ့္ခင္မင္မႈအစစ္အမွန္နဲ႔ခင္မယ္ဆိုလွ်င္ သင့္အား ကၽြႏ္ပ္ ျပန္မခင္ႏိုင္စရာအေၾကာင္းမရွိ၊ ကဲ ဘယ္လိုလဲ” “အင္း အင္းပါကြာ၊ ငါ့ခင္မင္မႈက စစ္မွန္ေစရပါ့မယ္ကြာ၊ ခင္မင္ခ်င္လို႔ပဲ လာႏႈတ္ဆက္ရတာပဲကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ မျပခ်င္ေသးဘူး၊ ေနာက္ေန႔က်မွ ျပေတာ့မယ္ေနာ္” “ရဘူး ျပဆိုျပ၊ ခုပဲျပ” “ခက္တာပဲ၊ ေမးနဲ႔ပို႔လိုက္မယ္၊ မင့္ေမးေျပာ” “htoohtike@gmail.com” XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX သည္လိုနဲ႔ ေဖ့ဘုတ္၊ ဂ်ီေတာ့၊ ဗိုက္ဘာေလးမ်ား ဖလွယ္ရင္း ခင္မင္ခဲ့ၾကေလသည္။ ခင္မင္ပါမ်ားေတာ့ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ ဆိုသလို ၾကယ္နီ႔အေပၚ ထူးထိုက္သံေယာဇဥ္ျဖစ္လာမိသည္။ ၾကယ္နီေကာ သံေယာဇဥ္ျဖစ္လာလိမ့္မည္ထင္သည္။ ေန႔တိုင္းလိုလို အြန္လုိင္းမွာ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ လိုင္းေပၚေရာက္လာေလတိုင္း ၾကယ္နီရွိေလမလားဆိုၿပီး ၾကယ္နီ႔ကို ရွာမိတာ ထူးထိုက္အက်င့္။ ၾကယ္နီလည္း ထိုသို႔ျဖစ္လိမ့္မည္ထင္သည္။ ၾကယ္နီ႔ထက္အရင္ ထူးထိုက္လိုင္းေပၚေရာက္ပါက တက္မလာေသးသည့္ ၾကယ္နီ႔ကိုေစာင့္ရင္း ၾကယ္နီက တက္လာလာခ်င္း ထူးထိုက္အား လွမ္းႏႈတ္ဆက္ေလသည္။ “ေဟ့ေယာင္ ထူး” “ေအးေဟ့” “ဘာေတြ လုပ္ေနတာတုန္းကြ” “သည္လိုပါပဲကြာ” “ငါ မင္းကို သတိရတယ္ကြ” တကယ္ဆိုရင္ ၾကယ္နီ႔ထက္ က ထူးထိုက္က ပိုသတိရသည္။ သတိရတာထက္ ပိုတယ္လို႔ပင္ ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။ ၾကယ္နီ႔အေပၚ ခင္မင္မႈထက္ပိုသည့္ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ထူးထိုက္ျဖစ္လာခဲ့ရသည္။ ၾကယ္နီ႔အေပၚ ထူးထိုက္ ခ်စ္မိသြားခဲ့ၿပီထင္သည္။ “ေနာက္လဆို ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္ေတာ့မွာေနာ္ထူး” “ေအး ဟုတ္သားပဲ၊ ငါလည္း မင္းေျပာမွ သတိရတယ္၊ ဒါနဲ႔ မင္းက ေက်ာင္းသားလား၊ အေ၀းသင္လား” “ဟုတ္တယ္၊ သည္ႏွစ္ပထမႏွစ္တက္ရမွာ၊ ဟဲ ဟဲ ငါက ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ႏွစ္က်ခဲ့တာေလ၊ မင္းေကာ ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီလား” “မၿပီးေသးဘူး၊ ငါလည္း အေ၀းသင္တက္တာ၊ သည္ႏွစ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေပါ့” “တကယ္ မင္းနဲ႔သာ အတူတူတက္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲကြာ” ၾကယ္နီ႔ထက္ ထူးထိုက္ကမွပိုၿပီး ၾကယ္နီနဲ႔ အတူတူတက္ခ်င္ေပလိမ့္မည္။ “မင္း ငါ့အိမ္မွာ လာေနရင္း တက္ပါလား၊ ငါ့အိမ္က ေက်ာင္းနဲ႔နီးတယ္၊ က်ဴရွင္၀ိုင္းကလည္း ကပ္ကပ္ေလး၊ လာခဲ့ပါလားကြာ” “မဟုတ္ရင္ေတာင္ အေဆာင္ေလးဘာေလး စံုစမ္းခိုင္းမလို႔၊ မင္းတို႔အိမ္မွာ ေနရင္းတက္ရရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ပါ့မလား” “မျဖစ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး၊ လာသာလာခဲ့ပါ၊ ငါကလည္း လာေစခ်င္ပါတယ္၊ ငါတို႔ ေက်ာင္းအတူတူသြားမယ္ေလ၊ စာလည္း အတူတူက်က္မယ္ ေရလည္း အတူတူခ်ိဳးမယ္၊ ထမင္းလည္း အတူတူစားမယ္ေလ” “ေပ်ာ္စရာႀကီးပါလား၊ ငါကေတာ့ အားနာတယ္ကြာ” “မင္းကြာ ၊ သူငယ္ခ်င္းခ်င္းပဲ အားနာစရာလားကြ” “မင္းလာေစခ်င္ရင္လည္း လာရတာေပါ့ကြာ” ထူးထိုက္အတြက္ စိတ္ကူးကမၻာေလးျဖစ္လာခဲ့ရေပၿပီ။ သည္ည ထူးထိုက္ အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္လိမ့္မည္မထင္ေပ။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ၾကယ္နီလာေတာ့ ထူးထိုက္ ကားဂိတ္မွာ လာႀကိဳသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအနက္၊ အကၤ ်ီအနီေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးနဲ႔ ၾကယ္နီသိပ္ကိုလွပေနသည္။ ၾကယ္နီ႔ကို ျမင္လိုက္ေတာ့ ထူးထိုက္ မေနႏိုင္စြာပဲ ေျပးဖက္လိုက္သည္။ “ၾကယ္ ၾကယ္နီ မင္း တကယ္ေရာက္လာတယ္ေနာ္” “ေအးကြ၊ မင္းလည္း တကယ္လာႀကိဳတယ္ေနာ္” “ႀကိဳရမွာေပါ့ကြာ၊ လာ ငါ့အိမ္သြားၾကမယ္၊ မင္းလာမယ္ဆိုတာသိလို႔ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာခ်က္ျပဳတ္ထားတယ္ကြ” ၾကယ္နီေကာ ထူးထိုက္ပါ တက္ၾကြေနၾကသည္။ ၾကယ္နီ၏ အထုပ္မ်ားကို ထူးထိုက္ကူသယ္ေပးလိုက္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ဒူးေခါင္းၾကားတြင္ တင္လုိက္သည္။ “ေနာက္ကတက္” ၾကယ္နီလည္း တက္ခြလိုက္ၿပီး ထူးထိုက္၏ ခါးေလးအား တင္းၾကပ္စြာ ဖက္လုိက္သည္။ ထိုသို႔ တင္းၾကပ္စြာ ဖက္လုိက္မႈေၾကာင့္ ထူးထိုက္ အျပံဳးပန္းေလးပြင့္သြားရသည္။ ၿပီးေတာ့ ေတြေ၀လည္း သြားရသည္။ ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ပါပဲနဲ႔ ၾကယ္နီဘာေၾကာင့္ ခုလို ဖက္ရတာပါလိမ့္ေပါ့။ “ရၿပီ” ၾကယ္နီ႔စိတ္ထဲကေတာ့ ဘယ္လိုမွ ေနလိမ့္မည္မထင္။ ကေလးတစ္ေယာက္လို ရႊင္ျမဴးေနေလသည္။ အင္းေလ ထူးထိုက္ကိုယ္တိုင္က စၿပီး ရင္ခုန္ရသူကိုး။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ထူးထိုက္က အိမ္မွာေနရင္း ေက်ာင္းတက္ရသူမို႔ ေက်ာင္းစတက္ခ်ိန္မွာ ေ၇ေရလည္လည္ျပင္ဆင္စ၇ာ သိပ္မရွိေပမဲ့ ၾကယ္နီ႔အတြက္ေတာ့ ၀ယ္ျခမ္းစရာေလးေတြ ရွိသည္။ ဒါကို ထူးထိုက္သိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထူးထိုက္က ၾကယ္နီ႔အား ကူညီသည္။ ၾကယ္နီသိပ္မသိသည္မ်ားကိုလည္း ျဖည့္ဆည္းေပးသည္။ အ၀တ္အစားေလးမ်ားကိုလည္း ၾကယ္နီနဲ႔ပိုလိုက္ဖက္ေစရန္ ၾကည့္ရႈ ့ေပးသည္။ ေရွာ့ပင္းသို႔သြားၿပီး အ၀တ္အစားေလးမ်ား အတူတူ၀ယ္လုိက္ၾကသည္။ ၾကယ္နီ၏ ဆံပင္ကိုလည္း ပိုၿပီး ေခတ္မီသြားေစရန္ ထူးထိုက္ကိုယ္တိုင္ စတိုင္ပံုစံ စဥ္းစားေပးလုိက္သည္။ ဆံသဆိုင္သြားၿပီး ၾကယ္နီ၏ ဆံပင္ပံုစံအား ေျပာင္းေပးလိုက္ေတာ့ ၾကယ္နီသည္ တက္သစ္စေမာ္ဒယ္လ္ေလး ျဖစ္သြားေလသည္။ အနီေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးေတြကိုသာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္ ၾကယ္နီ႔စိတ္ကူးကိုက ထူးျခားသည္။ အနီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်ားစြာျဖင့္ ၾကယ္နီ လူၾကားသူၾကားတြင္ ေတာက္ပေနေလသည္။ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုး ၾကယ္နီ႔အတြက္ လိုအပ္မႈမရွိေစရန္ ထူးထိုက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျဖည့္ဆည္းေပးသည္။ က်ဴရွင္၀ိုင္းသို႔ ကိုယ္တိုင္ဆိုင္ကယ္ေလးႏွင့္လိုက္ပို႔သည္။ ၾကယ္နီမသိေလေသာ စာမ်ားကိုလည္း ရွင္းျပသည္။ ၾကယ္နီမေရာက္ဖူးေလေသာ ေနရာမ်ားစြာသို႔လည္း လိုက္ပို႔သည္။ ညညတြင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ဘီယာဆိုင္သို႔ ၀င္သည္။ အျပင္စာမ်ားကို ၀ယ္မစားပဲ ထူးထိုက္ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ေပးသည္။ ၾကယ္နီသည္ ခ်ိဳ ့တဲ့သူမို႔ ပိုက္ဆံကို ေဖာေဖာသီသီ မသံုးႏိုင္မွန္း ထူးထိုက္သိသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ၾကယ္နီ၏ အသံုးစရိတ္မ်ားကို ထူးထိုက္ကိုယ္တိုင္က်ခံသည္။ အ၀တ္အစားေလးမ်ားလိုလာခဲ့ရင္လည္း ၀ယ္ေပးခဲ့သည္။ ေက်ာင္းစရိတ္မ်ားလည္း ထူးထိုက္ပံ႔ပိုးေပးခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကယ္နီသည္ ထူးထိုက္အား အားနာဟန္မျပခဲ့ေပ။ တစ္ေန႔ ၾကယ္နီက ဘီယာဆိုင္သို႔ သြားလိုသည္ဟု ဆိုလာေသာေၾကာင့္ ၾကယ္နီ႔စိတ္တိုင္းက် ထူးထိုက္ လိုက္ပို႔လုိက္သည္။ ဘီယာေသာက္ရင္း ေျပာေလေသာ ၾကယ္နီ၏စကားမ်ားကို ထူးထိုက္ စိတ္မ၀င္စားမိ။ ပန္းေရာင္သန္းေနေသာ ၾကယ္နီ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ားကို မသိမသာေငးၾကည့္ရင္း ေခါင္းညိတ္ေနခဲ့ရသည္။ “ၾကယ္နီရယ္ ငါ မင္းကို အရမ္းနမ္းခ်င္တာပဲကြာ၊ ငါ့ခံစားခ်က္ကို ဘယ္ေတာ့မွ နားလည္ႏိုင္မွာလဲကြာ၊ ငါ့အျဖစ္ကို မင္းသိေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ” ထူးထိုက္စိတ္ထဲကသာ ေျပာရသည္။ “သြားရေအာင္ထူး” ႏွစ္ခြက္မွ်သာ ေသာက္ရေသးေသာ္လည္း ၾကယ္နီမူးဟန္ျပေနေပၿပီ။ ထူးထိုက္ကေတာ့ ၾကယ္နီ၏ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ားကိုေငးရင္း မူးလို႔ပင္ မူးမွန္းမသိ။ “ေအး သြားတာေပါ့” ၾကယ္နီက ဒယိမ္းဒယိုင္ျဖင့္ ထသည္။ ထူးထိုက္က ေဖးမေပးေနရသည္။ ဆိုင္ကယ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ထူးထိုက္၏ ကိုယ္ေလးအား တင္းၾကပ္စြာဖက္ရင္း ၾကယ္နီ ၿငိမ္သက္စြာ လုိက္ပါလာသည္။ အိမ္ေရာက္သည္အထိ ထူးထိုက္တြဲေခၚလာခဲ့ရသည္။ ခုတင္ထက္ဆီသို႔ တင္လိုက္ေတာ့ ၾကယ္နီက ထူးထိုက္ခါးအား ဖက္ထားျခင္းေၾကာင့္ ထူးထိုက္ပါ ၾကယ္နီနဲ႔အတူ ဗိုင္းကနဲ႔ လဲက်သြားသည္။ ထူးထိုက္၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးႏွင့္ ၾကယ္နီ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးတို႔ နီးကပ္သြားၾကသည္။ တစ္ေယာက္၏ ႏွာေခါင္းမွ ေလတို႔ တစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ ျဖတ္ေျပးသြားၾကသည္။ ထူးထိုက္ရင္ေတြ ဒိန္းကနဲ႔ ခုန္သြားရသည္။ အေတာ္ၾကာသည္အထိ ၾကယ္နီ၏ မ်က္ႏွာေလးအား ထူးထိုက္ မင္သက္စြာ ၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ သတိ၀င္ကာ ထလိုက္မည္လုပ္ကာမွ ထူးထိုက္၏ လက္အား ၾကယ္နီက ဆြဲထားသည္။ ထူးထိုက္ရုန္းလိုက္ေသာ္လည္း ဆြဲထားၿမဲ။ ၾကယ္နီက ေဆာင့္ဆြဲလုိက္ျခင္းေၾကာင့္ ထူးထိုက္ကိုယ္ေလး ၾကယ္နီနဲ႔ ပူးပူးကပ္ကပ္ေလး ျဖစ္သြားျပန္သည္။ ၾကယ္နီသည္ ထူးထိုက္၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ ပိုင္းစိုးပိုင္နင္း ေမွာက္လိုက္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္သည္ ထူးထိုက္၏ ခါးေလးအား တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားေလသည္။ ထူးထိုက္ၿငိမ္သက္ေနမိသည္။ ၾကယ္နီ၏မ်က္လံုးက ရီေ၀စြာပြင့္လာၿပီး.. “ထူးး” ၾကယ္နီေခၚေတာ့ ထူးထိုက္ျပန္ေျပာလုိက္သည္။ “မင္း မင္း ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ” ထူးထိုက္ကိုယ္တိုင္က ယခုလိုအျဖစ္မ်ိဳးကို အလိုရွိေပမဲ့ ရုန္းကန္ခ်င္ေနမိသည္။ “ထူး” ေခၚျပန္ေလသည္။ “မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ” “ငါ ငါ ထူးကို ခ်စ္တယ္” “ၾကယ္ ၾကယ္နီ…” “မင္းလည္း ငါ့ကို ခ်စ္ေနတာပဲမလား” ထူးထိုက္ ဘာျပန္ေျပာရမည္မသိ။ ၿငိမ္သက္ေနမိသည္။ “ထူး ငါ့ကို ခ်စ္ရဲ့သားနဲ႔ ဘာလို႔ ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္မေျပာတာလဲကြာ၊ ငါက မင္းေျပာမဲ့စကားကို ေစာင့္ေနရတာပါ၊ မင္းက ေျပာမလာေတာ့ ငါ မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ဖြင့္ေျပာခဲ့ရတာပါ” “ၾကယ္ ၾကယ္နီ…” “မင္းက ငါ့ေက်းဇူးရွင္မို႔ ငါဖြင့္မေျပာရဲခဲ့ဘူး” “မင္း ငါ့ကို တကယ္ခ်စ္ေနတာလားဟင္” “တကယ္ေပါ့၊ မင့္ကို အျပင္မွာ မေတြ႔ခင္ကတည္းက ခ်စ္ခဲ့ရတာပါ၊ ငါ သည္မေရာက္ခင္ကတည္းက ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာမလို႔ပါပဲ၊ ေနာက္ေတာ့မွ …” ၾကယ္နီပင္ ေျပာလို႔မၿပီးေသး ထူးထိုက္က ၾကယ္နီ၏ ႏႈတ္ခမ္းအား ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္သည္။ နမ္းရင္းက ၾကယ္နီမ်က္ႏွာေလးအား ဖ်စ္ည ွစ္ရင္း အနမ္းေတြက ၾကမ္းတမ္းလာသည္။ “ခ်စ္ ခ်စ္တယ္ၾကယ္နီရယ္၊ အရမ္း အရမ္းခ်စ္တယ္” ၾကယ္နီလည္း ထူးထိုက္၏ အနမ္းမ်ားေအာက္မွာ ၿငိမ္ေနသည္။ ထူးထိုက္၏အနမ္းမ်ားႏွင့္အတူ ၾကယ္နီ၏ အနမ္းမ်ားကလည္း ကိုယ္အႏွံ႔ၾကမ္းတမ္းလာသည္။ “ငါ မင္းကို ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ မင္းဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲဟင္ၾကယ္နီ” ထူးထိုက္က ၾကယ္နီ၏ ဆံစေလးမ်ားကို သပ္တင္ရင္းေမးသည္။ “မင့္မ်က္လံုးေတြေၾကာင့္ေပါ့၊ မင့္မ်က္လံုးေတြက ဘယ္လိုမွၿငိမ္သက္မႈမရွိတာ အသိသာႀကီးေလ” “မင္း တကယ္ လူကဲခတ္ေတာ္တယ္ကြာ” ယေန႔ညေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ရင္း အိ္ပ္ေပ်ာ္ခဲ့ၾကေလသည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx က်ဴရွင္က ေစာေစာသြားရမည္မို႔ ထူးထိုက္အား ေပြ႔ဖက္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ၾကယ္နီမႏိုးေစရန္ လက္အား အသာေလးဖယ္ခြာလိုက္သည္။ နံနက္စာခ်က္ျပဳတ္ရန္ စီစဥ္ရမည္။ ၾကယ္နီ၏ နဖူးေလးအား ဖြဖြေလးနမ္းလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာသစ္သါားတိုက္အၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့ ေနာက္မွ ၾကယ္နီ၏ သိုင္းဖက္ျခင္းကို ခံလုိက္ရသည္။ “အာ မင္း ႏိုးလာၿပီလား၊ ငါ အခုမွ နံနက္စာျပင္မလို႔ လုပ္ေနတုန္း၊ ဆက္အိပ္ခ်င္ရင္ အိပ္လိုက္ေလ” “မအိပ္ဘူး၊ မင့္ကို ေနာက္ကေန အခုလို ဖက္ရရင္ဆိုၿပီး ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ကူးယဥ္ထားလိုက္ရသလဲ” “အို” ၾကယ္နီက တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ရင္း လည္တိုင္ေလးကို နမ္းသည္။ “ေတာ္ၿပီကြာ၊ ယားတယ္၊ မ်က္ႏွာသစ္ေခ်ဦး” “မသစ္ဘူး၊ မင့္ကို ေဟာသည္လိုေလးဖက္ထားရင္း မင္းခ်က္တာေလးေတြကို ၾကည့္ခ်င္တယ္” “သေဘာပါကြာ” “မင္းက ဘာလို႔ သည္ေလာက္ဟင္းခ်က္ေကာင္းရတာလဲ” “၀ါသနာေလ၊ ဟင္းခ်က္တာက ငါ့၀ါသနာေပါ့၊ နာမည္ႀကီးစားဖိုမွဴးႀကီးျဖစ္ဖို႔က ငါ့ရည္မွန္းခ်က္ေလ” “ေၾသာ္ ဒါဆို ငါ သည္တစ္သက္က ဟင္းအတြက္မပူရေတာ့ဘူးေပါ့၊ အရသာရွိတာေတြပဲ တစ္သက္လံုးစားရေတာ့မွာေပါ့” “သိပ္ဟုတ္တာေပါ့ကြာ၊ မင့္အတြက္ဆိုရင္ သည့္ထက္ပိုအရသာရွိတာေတြ ခ်က္ေကၽြးဦးမွာ၊ ခဏေနရင္ မင္းသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္ရမယ္” “၀ိုး မင္းက ငါ့အႀကိဳက္ေတြ ေတာင္သိေနပါေပါ့လား၊ ငါၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္ႀကိဳက္တတ္မွန္း မင္းဘယ္လိုလုပ္သိလဲ” “သိတာေပါ့၊ ဟိုတစ္ခါက ငါၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္လုပ္ေနတုန္း မင္းကေနာက္ကေန သြားရည္ေတြက်ေနတာေလ” “ဟာ မင္းမဟုတ္ကဟုတ္က” ၾကယ္နီက ေျပာရင္းကလိေလသည္။ “အရမ္းခ်စ္တယ္ထူးရယ္” ေနာက္ကေန ပါးေလးအား လွမ္းနမ္းလိုက္သည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မ်ားမွာ အခ်စ္အဓိပ္ပါယ္ေလးမ်ားေဖာ္ေဆာင္ရင္း ေက်ာင္းစာ၌ မပ်က္ကြက္ခဲ့ၾက။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ လမ္းခြဲခဲ့ၾကေသာ္လည္း ႏွစ္ေယာက္စလံုး၌ ၀မ္းနည္းဟန္မရွိခဲ့ၾက။ တစ္ေယာက္အနား တစ္ေယာက္မ၇ွိခ်ိန္မ်ားမွာ ဖုန္းျဖင့္တဖံု၊ အင္တာနက္ျဖင့္တဖံု စကားေျပာရင္း မက္ေဆ့ေလးမ်ားခ်န္ရင္း အခ်စ္အဓိပ္ပါယ္ေလးေတြ ေဖာ္ေဆာင္ရဦးမည္။ ေနာင္ႏွစ္ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္၌လည္း ျပန္လည္ဆံုေတြ႔ၾကရဦးမွာေၾကာင့္လည္း ပါေလသည္။ “ၾကယ္နီ ငါ မင္းနဲ႔ ခြဲေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အၿမဲတမ္းသတိရေနပါ့မယ္ေနာ္၊ ငါ ဟင္းခ်က္သင္တန္းလည္း တက္ရဦးမွာဆိုေတာ့ မင္းအတြက္ အခ်ိန္မ်ားမ်ားေပးႏိုင္မယ္မထင္ဘူး၊ မင့္ကို အေဖာ္ျပဳမေပးႏိုင္ေပမဲ့ ငါ့ရင္ထဲမွာေတာ့ အၿမဲတမ္းရွိေနပါတယ္ကြာ” “ေအးပါကြာ၊ ငါနားလည္ေပးပါတယ္၊ မင္းသာ ေအာင္ျမင္တဲ့ စာဖိုမွဴးႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစကြာ၊ ေနာင္ႏွစ္က်ရင္ မင့္ဆီမွာပဲေနၿပီး ေက်ာင္းတက္မယ္ေနာ္” “ဒါေပါ့၊ ငါ ဖုန္းလည္း မၾကာမၾကာဆက္မယ္ေနာ္၊ မင္း က်န္းမာေရးလည္း ဂရုစိုက္” “ေအးပါကြာ ေအးပါ” Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ့ ထူးထိုက္ေကာ ၾကယ္နီပါ ေအာင္ၾကသည္။ ထူးထိုက္က ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီမို႔ ဘ၀ေရွ ့ေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ရေတာ့မည္။ ဟင္းခ်က္ပညာက ေအာင္ျမင္မႈဆံုးခန္းမတိုင္ေသးေသာေၾကာင့္ ႀကိဳးစားေနရဆဲျဖစ္သည္။ ၾကယ္နီေက်ာင္းတက္ခ်ိန္နီးလာေတာ့ ထူးထိုက္ပိ္ုၿပီး ရင္ခုန္ရသည္။ ခ်စ္ရသူေလးနဲ႔ အတူတူေနရေတာ့မည္။ တစ္ေန႔ ၾကယ္နီေက်ာင္းသို႔ မလာခင္ေလးမွာ ၾကယ္နီ႔ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။ “အခ်စ္ေလးေရ ၾကယ္နီ” “ရွိပါတယ္” ၾကယ္နီ႔အသံက ေဖ်ာ့ေတာ့ေနသလိုလို။ “မင္း ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မယ္မဟုတ္လား၊ အဲ့သည္အတြက္ ဘာမွေထြေထြထူးထူးျပင္ဆင္မထားနဲ႔၊ ငါမင္းအတြက္ လိုအပ္တာ အကုန္ျပင္ဆင္ထားလုိက္မယ္၊ အ၀တ္အစားကအစ ငါပဲ ၀ယ္ထားလိုက္မယ္ေနာ္” “ေအးပါ” “ေအးပါတဲ့လား၊ မင့္အသံႀကီးကလည္း တံုးတိတိႀကီးကြာ၊ မင္းေနမေကာင္းဘူးလား” “ေကာင္းပါတယ္” “မင္း ငါနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မွာမို႔ မေပ်ာ္ဘူးလား၊ ငါကေတာ့ ရင္ေတြအရမ္းခုန္တာပဲ၊ အဲ့သည္အခါက်ရင္ မင့္ကို အရမ္းအရမ္းနမ္းမယ္ေနာ္” “ငါ ဒီႏွစ္ မင့္ဆီမွာ ေနျဖစ္မယ္မထင္ဘူး” ၾကယ္နီ႔စကားေၾကာင့္ ထူးထိုက္အျပံဳးေလးမ်ား လြင့္စင္သြားသည္။ “ဟင္ ဘာလုိ႔လဲ” “ဒါေတာ့ေနာက္မွေျပာျပမယ္၊ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ ေျပာထားမယ္၊ ဘာစကားပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းလက္ခံႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားထားပါ” “ဟင္ ဘာအဓိပ္ပါယ္လဲ” “….” ၾကယ္နီ႔ဘက္က ဖုန္းခ်သြားသည္။ “ၾကယ္ ၾကယ္နီ ၾကယ္နီ….” Xxxxxxxxxxxxxxxxx ၾကယ္နီ၏ ေ၀ခြဲခက္ေစေသာ စကားေၾကာင့္ ထူးထိုက္ ေန႔စဥ္ အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ျဖစ္ခဲ့။ ၾကယ္နီမ်ား ထူးထိုက္အား လမ္းခြဲစကားေျပာေလမလား။ ေနာက္အသစ္တစ္ေယာက္ေတြ႔လို႔မ်ား ထူးထိုက္နဲ႔ အတူတူအေနေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတာမ်ားလား။ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ႏွစ္သိပ္ကာ ဘယ္ညာလူးလွိမ့္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္ခဲ့ရသည္။ ၾကယ္နီ မင္းသိပ္ရက္စက္ပါလား။ မင့္စကားေလးတစ္ခြန္းက ငါ့ရင္ကို ေဗ်ာင္းဆန္ေစရခဲ့ၿပီကြာ။ ၾကယ္နီေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ထူးထိုက္အား အသိမေပးပဲ ေက်ာင္းသို႔ လာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ၾကယ္နီ႔အား ထူးထိုက္ မႀကိဳခဲ့ရ။ ထူးထိုက္နဲ႔ေ၀းေသာ အေဆာင္သို႔လည္း ေျပာင္းသြားခဲ့သည္။ ၾကယ္နီ႔လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ထူးထိုက္ရင္ေတြ ခ်ိနဲ႔ေနေအာင္ခံစားရသည္။ “ၾကယ္နီ မင္းဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္အေဆာင္မွာေနတာလဲ၊ ဘာလို႔ ငါ့အိမ္မွာမေနရတာလဲ၊ မင္းေျပာခ်င္တဲ့စကားက ဘာလဲ၊ ငါ့ကို တစ္ခုမက်န္ေျပာျပပါ၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ မင္းဘယ္ေနရာမွာေနတာလဲ အရင္ေျပာျပ၊ ငါ မင့္ဆီလာခဲ့မယ္” “မလာပါနဲ႔ေတာ့” ၾကယ္နီ၏ တင္းမာျပတ္သားေသာစကား။ “မလုပ္ မလုပ္ပါနဲ႔ၾကယ္နီရာ၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ငါ မင့္ကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္တယ္၊ ငါ့ကိုေတြ႔ခြင့္ေပးပါကြာ” “ေနာက္ ငါ့ဆီ ဖုန္းမဆက္နဲ႔၊ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္တယ္“ “ဘယ္လို..” “ေအး မင္းလာခ်င္တယ္ဆိုလည္း လာေပါ့၊ တစ္ခုေတာ့ေျပာထားမယ္၊ မင္းလာရင္ အရင္ဆံုး ငါ့ကိုအေၾကာင္းၾကား၊ ငါ့အေဆာင္ကိုေရာက္ခါက်ေတာ့ ငါ့နာမည္ကို ဘယ္သူ႔မွမေမးနဲ႔” “ေအး ေအးပါ” ထူးထိုက္မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္လိုက္ရသည္။ ေတြ႔ခြင့္ေပးတာနဲ႔တင္ ၾကယ္နီ႔ကို ေက်းဇူးတင္ရေပမည္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ လစ္ဟာေနတုန္းပါပဲ။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ၾကယ္နီတို႔အေဆာင္ေရွ ့က ပန္းျခံခံုေလးမွာ ေစာင့္ေနပါဆိုလို႔ ထူးထိုက္ေစာင့္ေနမိသည္။ ၾကယ္နီ႔ကို ေတြ႔ခ်င္တာေရာ ၾကယ္နီေျပာလာမည့္ ရင္ေမာဖြယ္ေကာင္းမည့္ စကားေတြေၾကာင့္ ထူးထိုက္ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားရသည္။ ၾကယ္နီက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ေပၚမလာ။ အေတာ္ေလးၾကာမွ အေ၀းကေန ၾကယ္နီလွမ္းလာတာျမင္လုိက္ရသည္။ ၾကယ္နီ႔ကို ျမင္လိုက္ရခ်င္းခ်င္း ထူးထိုက္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာေလးက ၀င္းလက္သြားသည္။ အို ထူးထိုက္သိပ္ေတြ႔ခ်င္ရေသာ ခ်စ္သူေလး အေ၀းကေန တစ္လွမ္းခ်င္း လွမ္းလာေနၿပီ။ ထူးထိုက္ အျပံဳးပန္းမ်ားျဖင့္ လက္ကေလးကို ေရွ ့သို႔ျဖန္႔ကားကာ ႀကိဳဆိုလိုက္သည္။ “ၾကယ္ ၾကယ္နီ..” အနားေရာက္ေတာ့ ၾကယ္နီက ထူးထိုက္လက္အား ဖယ္ခါပစ္လိုက္သည္။ ၾကယ္နီ၏လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ထူးထိုက္ရင္နင့္ေအာင္ ခံစားလိုက္ရသည္။ “ဖယ္စမ္း လူေတြျမင္သြားမွျဖင့္..” ၾကယ္နီက ေျပာရင္း မ်က္ႏွာလႊဲသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထူးထိုက္ အျပံဳးေလးျဖင့္ ေျပာလုိက္သည္။ “လြမ္းလိုက္တာၾကယ္နီရယ္၊ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္ေလးက အရင္အတိုင္း မေျပာင္းလဲဘူး၊ ေခ်ာတုန္း ခ်စ္စရာေကာင္းတုန္းပဲ” ၾကယ္နီ႔မ်က္ႏွာက တင္းမာေနဆဲပါပဲ။ “အေဆာင္က ဟင္းေတြက စားလို႔ေကာင္းရဲ့လားဟင္” ၾကယ္နီမ်က္ႏွာက ထူးထိုက္ဘက္လွည့္လာသည္။ “ငါ မင့္ကိုေျပာစရာရွိတယ္လို႔ ေျပာထားတာမွတ္မိလား” ထူးထိုက္ေခါင္းမညိတ္မိ။ မွတ္မိတယ္လို႔လည္း မေျပာ။ သည္အတိုင္းပဲ ၿငိမ္ေနမိသည္။ “ငါ ခ်စ္သူရၿပီ” ၾကယ္နီ႔စကားေၾကာင့္ ထူးထိုက္မ်က္လံုးေတြ ျပဴးက်ယ္သြားရသည္။ ခ်က္ခ်င္း ၾကယ္နီ႔လက္ေမာင္းမ်ားကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း.. “ၾကယ္ ၾကယ္နီ မလုပ္ မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ ဘာလို႔ အဲ့လိုစကားေတြ ေျပာရတာလဲကြာ၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကိုအဲ့လိုစကားေတြ မေျပာပါနဲ႔လားကြာ” “သူက မင္းလို ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ပစ္မထားဘူး၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို ေပ်ာ္ေအာင္ထားတယ္၊ အထီးက်န္မႈေတြမရွိေအာင္ အေဖာ္ျပဳတယ္” “ဘယ္လို..” “မင္း ငါ့ကို အၿမဲတမ္းပစ္ထားတယ္၊ ငါ အထီးက်န္တဲ့အခ်ိန္ ငါ့ေဘးမွာ မင္းရွိမေနဘူး” “ငါေတာင္းး ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ၾကယ္နီရယ္” “မင္းဘာေၾကာင့္ ငါ့ဆီ ဖုန္းမဆက္တာလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္ လိုင္းေပၚတက္မလာရတာလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ငါ့အတြက္ မက္ေဆ့မခ်န္ရတာလဲ၊ ဘာလို႔လဲ. ဘာလို႔လဲ..” ၾကယ္နီက ေအာ္လိုက္သည္။ မ်က္ရည္မ်ား က်လာသည္။ ထူးထိုက္က ၾကယ္နီ႔လက္ကေလးအား ဆုပ္ကိုင္လုိက္ရင္း ေတာင္းပန္သည္။ “ငါ မအားလို႔ပါ၊ ငါသင္တန္းမွာ အခ်ိန္ျပည့္ရွိေနရလို႔ပါ” “မင္းက ကိုယ့္ခ်စ္သူထက္ အလုပ္ကို ဦးစားေပးတဲ့ေကာင္၊ အလုပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ကိုယ့္ခ်စ္သူအတြက္ မက္ေဆ့ေလးတစ္ေစာင္ပို႔ဖို႔ေတာင္ သတိမရဘူးလား၊ မင့္သင္တန္းက ငါ့ထက္က အဲ့ေလာက္ေတာင္ အေရးႀကီးသလား” “ငါ ေနာက္ဆုိအဲ့လိုမလုပ္ေတာ့ပါဘူး၊ သည္တစ္ခါေတာ့ နားလည္ေပးပါေနာ္” “မင္းသိလား၊ ငါ အေဖအေမနဲ႔ ခဏခဏရန္ျဖစ္တယ္၊ အိမ္ကေန ထြက္ေျပးခ်င္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္မိတယ္၊ ငါ ၀မ္းနည္းေနတဲ့အခ်ိန္၊ ငါရင္ဖြင့္ေဖာ္လိုအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ မင္း ငါ့ေဘးမွာ ရွိမေနဘူး၊ မင့္ကိုဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားေတာ့လည္း မင္းကမအားဘူးခ်ည္းပဲ၊ ေဖ့ဘုတ္ေပၚတက္လာေတာ့လည္း မင္းရွိမေနဘူး၊ မင္း ငါ့အတြက္ ခ်စ္သူေကာင္းတစ္ေယာက္ မပီသခဲ့ဘူး၊ မင္း မင္းငါ့ကိုမခ်စ္ဘူး” “ေတာ္ပါေတာ့ကြာ” “ခ်စ္သူတစ္ေယာက္မပီသတဲ့ မင့္ကို ငါ ဆက္ၿပီး လက္မတြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး” “ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဆိုကြာ၊ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါကြာ” “ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတျခားရင္ဖြင့္ေဖာ္တစ္ေယာက္ကို၇ွာရတယ္၊ သူက ငါ့ခံစားခ်က္ေတြကို မွ်ေ၀ခံစားေပးတယ္၊ ငါ အထီးက်န္တဲ့အခ်ိန္ ေဘးမွာ ရွိေနေပးတယ္၊ ေဖ့ဘုတ္မွာလည္း ငါ့ကိုအေဖာ္ျပဳတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔ကို ငါ ခ်စ္မိသြားရတာ၊ ဒါေတြအားလံုးဟာ မင့္ေၾကာင့္၊ မင္း ငါ့အေပၚ တာ၀န္မေက်ခဲ့လို႔ တျခားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိသြားရတာ၊ ငါ မင့္ကို ဆက္ၿပီး လက္မတြဲႏိုင္ေတာ့တာကလည္း မင့္အျပစ္၊ ငါ့ကို အျပစ္မတင္နဲ႔ မင္းကိုယ္မင္းပဲအျပစ္တင္” “ငါ့ကို တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာင္ ခြင့္လႊတ္ေပးလို႔ မရေတာ့ဘူးလားကြာ” “မင္းသိရဲ့လား၊ သူက မင့္ထက္အစစအရာရာသာတယ္၊ ေငြေၾကးလည္းျပည့္စံုတယ္၊ အိမ္ႀကီးကလည္း အေကာင္းစား၊ ေနာက္ဆံုးေပၚကားႀကီးလည္းရွိတယ္၊ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ငါ သိပ္ေပ်ာ္တယ္၊ ငါ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ မင့္ေၾကာင့္ မပ်က္စီးေစနဲ႔၊ ငါ့ကိုခ်စ္ရင္ မင္းစြန္႔လႊတ္လိုက္ပါ၊ ေနာင္ ငါ့ေရွ ့ဘယ္ေတာ့မွ ေပၚမလာနဲ႔၊ အထူးသျဖင့္ သူ႔ေရွ ့မွာေပါ့၊ မင္းနဲ႔ငါ့အေၾကာင္း သူ လံုး၀မသိေစနဲ႔၊ တကယ္လို႔မ်ား မင္းနဲ႔ငါ့အေၾကာင္း သူသိသြားခဲ့ရင္ မင့္ကိုလံုး၀ခြင့္မလႊတ္ဘူး” ၾကယ္နီ၏ တင္းမာျပတ္သားလြန္းေသာစကားမ်ားေၾကာင့္ ထူးထိုက္ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားရသည္။ ရက္စက္လိုက္တာၾကယ္နီရယ္။ ထူးထိုက္ ဘာမွမေျပာႏိုင္ေတာ့ပဲ အႀကိမ္မ်ားစြာ ရႈိက္ေနမိသည္။ “သြားေတာ့” ထိုသို႔ႏွင္ခ်လိုက္မႈကပဲ ထူးထိုက္ကို ပိုလို႔ ၀မ္းနည္းရေစသည္။ ဆက္ၿပီးေတာင္းပန္လည္း ဘာမွထူးေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။ ထူးထိုက္ ၾကယ္နီ႔အား ၾကည့္ရင္း လွည့္ျပန္မည္လုပ္ေတာ့ ၾကယ္နီက ဆတ္ကနဲ႔ မ်က္ႏွာလႊဲခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ဆတ္ကနဲ႔ ျပန္လွည့္လာၿပီး “ေနဦး မင့္လက္ထဲက ဘာေတြလဲ” “ဒါ ဒါ မင့္အတြက္ အ၀တ္အစားေလးေတြ၊ မင္းယူလို္က္ပါေနာ္” “ေပး” ၾကယ္နီက ဆတ္ကနဲ႔ ယူလိုက္သည္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဟုပင္ မေျပာေတာ့ပဲ လွည့္ျပန္သြားသည္။ ၾကယ္နီ၏ ေက်ာျပင္ေလးအား ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ အေဆာင္ေရွ ့တြင္ ၾကယ္နီနဲ႔ရြယ္တူေယာက်္ားတစ္ေယာက္နဲ႔ ၾကယ္နီစကားေျပာေနတာေတြ႔လုိက္ရသည္။ “ဟာ အခ်စ္ မင္းဘယ္တုန္းကေရာက္ေနတာလဲ” “အခုေလးတင္ပဲ၊ မင္းအျပင္ခဏထြက္သြားတယ္ဆိုလို႔ ေစာင့္ေနတာ” “အခ်စ္ကလည္း ငါ့ဆီလာတာ ဖုန္းလည္းမဆက္ဘူး၊ မင္းမ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းပါလား၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေနမေကာင္းဘူးလား” ၾကယ္နီက ထိုေကာင္ေလး၏ နဖူးအား လက္နဲ႔ စမ္းလိုက္သည္။ ထိုေကာင္ေလးက ဖယ္လိုက္ၿပီး “ရပါတယ္၊ ငါေနေကာင္းပါတယ္” ေဖ်ာ့ေတာ့စြာေျပာသည္။ “မင္းေရာက္လာတာနဲ႔ အေတာ္ပဲ၊ ငါ စာလည္း က်က္စရာမရွိဘူး၊ ဘီယာဆိုင္သြားၾကမလား” “သြားတာေပါ့” “အိုး ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္ရတာ” ေျပာရင္း ထိုေကာင္ေလး၏ ပါးအား နမ္းလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ၾကယ္နီ၏ မ်က္လံုးမ်ားက ထူးထိုက္ဆီ။ မ်က္လံုးအၾကည့္မ်ားက ေအးစက္ေနသည္။ ထူးထိုက္ ခ်က္ခ်င္း မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရသည္။ “လာ သြားရေအာင္အခ်စ္၊ အခ်စ္ကားနဲ႔ပဲသြားမွာလား” “ေအး ငါ့ကားနဲ႔ပဲသြားၾကတာေပါ့၊ ဒါနဲ႔ မင္းအခု ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ” “ငါလား အင္း အဲ ဟိုေလ ေၾသာ္ ေဟာသည္အ၀တ္အစားေလးေတြသြား၀ယ္တာေလ၊ အေပၚထပ္သြားထားလိုက္ဦးမယ္ခဏေစာင့္” Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx “ၾကက္သားဆီသတ္တစ္ပြဲေပးပါတဲ့” စားပြဲထိုးေလး လွမ္းေျပာလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ ထူးထိုက္အေတြးမ်ား လြင့္စင္သြားရသည္။ အိေျႏၵလည္း အလ်င္အျမန္ဆယ္လိုက္ရသည္။ မ်က္ရည္မ်ားလည္း စီးက်ေနျခင္းေၾကာင့္ အလ်င္အျမန္သုတ္လိုက္ရသည္။ ဒါကိုသတိထားမိေသာ စားပြဲထိုးေလးက ေမးလိုက္သည္။ “စားဖိုမွဴးႀကီး ငိုေနတာလား၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ” “ေၾသာ္ ဘာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ မ်က္လံုးထဲ ငရုတ္သီးမႈန္႔၀င္သြားလို႔ပါ” “ေၾသာ္” “ၾကက္သားဆီသတ္ေနာ္၊ ခဏေလး ရမယ္” ဖုန္းေလးကို ၾကည့္လုိက္မိသည္။ Red Heart ဆိုေသာ ေကာင္ေလး၏ မက္ေဆ့မ်ားစြာကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ “Nice To Meet You” “ဟဲလို ခင္လို႔ ရမလားဗ်” “ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူးလား” “ယူက မာနႀကီးတယ္ထင္တယ္ေနာ္” “ယူက အလုပ္မ်ားေနလို႔လား” “အလုပ္မ်ားေနရင္လည္း မ်ားတယ္ေျပာေပါ့ဗ်၊ သည္က စကားေျပာေနတာကိုလည္း အားနာပါဦး” တစ္ဖက္မွ လူအား ထူးထိုက္ ျပန္ေျပာသင့္မေျပာသင့္ ေတြေ၀ေနရသည္။ “ၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္တစ္ပြဲေပးပါတဲ့” စားပြဲထိုးေလးလွမ္းေျပာလိုက္ေသာ စကားေၾကာင့္ ထူးထိုက္ရင္ဘတ္ထဲက နာက်င္သြားရျပန္သည္။ မ်က္ရည္မ်ားစြာက အဆီးအတားမရွိ စီးက်လာသည္။ ေနရာတြင္ ဆက္လက္ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့တာေၾကာင့္ စားဖိုမွဴး၀တ္စံု(ဒန္ဂရီလားဘာလားမသိ)ကိုခၽြတ္ၿပီး ဆိုင္းအတြင္းမွ ေျပးထြက္သြားခဲ့သည္။ “ဟာ ေဟ့ စားဖိုမွဴးႀကီး ဘယ္လဲဗ်” စားပြဲထိုးေလးလွမ္းေျပာေသာ စကားကို ထူးထိုက္ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ့။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ထူးထိုက္ေျပးေနမိသည္။ ၾကယ္နီနဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့ေလေသာ ဘီယာဆိုင္ေလးဆီသို႔။တစ္ခ်ိန္က ၾကယ္နီနဲ႔ ထိုင္ေနက် ေနရာေလးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ၾကယ္နီနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ပံုရိပ္မ်ားက မ်က္၀န္းေပၚလာသည္။ လြမ္းလိုက္တာၾကယ္နီရယ္။ “ဘာမ်ားေပးရမလဲခင္ဗ်ာ” စားပြဲထိုးေလးေၾကာင့္ အသိစိတ္၀င္သြားရသည္။ “ေၾသာ္ ဘီယာေပးပါ၊ ၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္ေကာရလား” “ဟုတ္ကဲ့ရပါတယ္ခဏေလးေစာင့္ေပးပါ” ခဏအၾကာ ဘီယာနဲ႔အတူ ၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္ေရာက္လာေတာ့..“ ၾကယ္နီရယ္ မင္း ဘီယာနဲ႔ ဖက္ဒရိတ္ကို သိပ္ႀကိဳက္တယ္မဟုတ္လား” “အိုး သိပ္ႀကိဳက္တာေပါ့” ၾကယ္နီက ထူးထိုက္အား အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပေနသည္။ ၾကယ္နီ႔ပါးေလးကို ထူးထိုက္ျဖည္းညင္းစြာ လွမ္းကိုင္လိုက္သည္။ ၾကယ္နီ႔အျပံဳးေလးသည္ ျဖည္းညင္းစြာ ေ၀၀ါးေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ၾကယ္နီရယ္…။ ထူးထိုက္ရႈိက္လိုက္မိသည္။ ထိုစဥ္ ဆိုင္အတြင္းမွ ထြက္သြားေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ဘယ္သူမ်ားပါလဲ။ ၾကယ္နီနဲ႔မ်ား တူေလသလားလို႔။ ထူးထိုက္အေျပးကေလးလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ လမ္းမဘက္ေရာက္ေတာ့ ဟိုဟိုသည္သည္ေ၀့၀ဲရွာၾကည့္လိုက္သည္။ ဘယ္သူမွမရွိ။ ၾကယ္နီ႔အရိပ္အေယာင္မ်ား မေတြ႔ရ။ ၾကယ္နီရယ္ မင့္ကိုသတိရစိတ္နဲ႔ မင့္ပံုရိပ္ေတြေတာင္ ဖ်တ္ကနဲ႔ ေျပးျမင္ေယာင္ေနမိပါလားကြာ။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Red Heart ဆိုသူက ၾကယ္နီ၏ အရိပ္အေယာင္မ်ား ထင္ဟပ္လာေစာေသာေၾကာင့္ Myanmar LGBT Society ၀က္ဘ္ဆိုဒ္အား မဖြင့္ပဲ ေနလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မေန႔က ဖတ္လက္စ၀တၳဳဆက္ၿပီး ဖတ္ခ်င္ေသးတာေၾကာင့္ ၀င္လိုက္သည္။ ၀င္လိုက္ေတာ့ မက္ေဆ့ေရာက္ေနတာေတြ႔ရသည္။ မက္ေဆ့ကို ဖြင့္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ Red Heart ဆိုသူ၏ မက္ေဆ့ေလး ျဖစ္ေနသည္။ “မင့္ေ၀ါလ္ကိုသြားၾကည့္လိုက္ေတာ့ မင္းတင္ထားတဲ့ စေတတပ္ကိုေတြ႔တယ္၊ မင့္ၾကည့္ရတာ အသည္းကြဲခဲ့တယ္ထင္တယ္၊ ဘယ္သူမွ မလာပါနဲ႔လို႔ တင္ထားတာကေတာ့ မင့္ကို ခင္ခ်င္တဲ့လူေတြအေပၚမွာ နည္းနည္းေတာ့ လြန္သလားလို႔၊ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ မင့္အေၾကာင္းေတြ ငါသိခ်င္တယ္၊ စပ္စုတယ္လို႔ေတာ့မထင္လိုက္ပါနဲ႔၊ မင့္ခံစားခ်က္ေတြ ထုတ္ျပရင္း ငါကလည္း သူငယ္ခ်င္းပီပီ မွ်ေစခံစားေပးခ်င္တယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္ပါကြာ၊ ခ်စ္ခင္တဲ့… Red Heart…” မက္ေဆ့အား ဖတ္ၿပီးေသာ္လည္း Red Heart ဆိုသူအား ထူးထိုက္ ရင္တြင္းမွ ခံစားခ်က္မ်ားကို ေျပာျပဖို႔ စိတ္ကူးမရွိခဲ့။ သူ႔ေ၀ါလ္ေလးဆီသို႔ သြားလိုက္မိသည္။ သူ႔ေ၀ါလ္ေလးက နာမည္နဲ႔လိုက္ဖက္စြာ အနီေရာင္ေတြ လႊမ္းေနသည္။ အနီေရာင္ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ အနီေရာင္အသည္းပံုေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ အနီေရာင္ကို ႀကိဳက္သည့္ ၾကယ္နီ႔ကို သတိရမိျပန္သည္။ မ်က္ရည္မ်ား က်မလာေအာင္ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္လိုက္ရသည္။ သူ ဘယ္ကလဲ သိခ်င္တာေၾကာင့္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အသက္အရြယ္လည္းတူၿပီး တစ္ေျမတည္းက ျဖစ္ေနသည္။ မျဖစ္။ အကယ္ရ်္မ်ား ရင္ဖြင့္လိုက္ပါက ထူးထိုက္အား သနားၿပီး သံေယာဇဥ္ေတြ ျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ သံေယာဇဥ္ကေန အခ်စ္ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္သြားမွာကိုေတာ့ ထူးထိုက္အေၾကာက္ဆံုး။ ထိုစဥ္ ခ်က္ေဘာက္မွ အနီေရာင္ မီးေလးျပလာသည္။ “ဟလို ကၽြန္ေတာ့္မက္ေဆ့ေတြရလား” ထူးထိုက္မေျဖခ်င္မိ။ “တစ္ခုခုျပန္ေျပာပါဦးဗ်” ထူးထိုက္သည္အတိုင္း ၾကည့္ေနမိသည္။ “တစ္ခုခုျပန္မေျပာေတာ့ ၀မ္းနည္းတယ္ဗ်” ထူးထိုက္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားလိုက္သည္။ “ကၽြန္ေတာ္ မအားလို႔ပါ” “ခဏေလးးး” ထူးထိုက္ ဖုန္းအားပိတ္လိုက္သည္။ Red Heart ဆိုသူ ထူးထိုက္အား ေမ့သြားေလာက္သည့္တစ္ပါတ္ေလာက္ၾကာမွ ၀တၳဳေတြကို ရွာဖတ္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ရံုးဆင္းၿပီျဖစ္သျဖင့္ ဆိုင္အတြင္းမွေလွကားအတိုင္း ထူးထိုက္လႊားကနဲ႔ ခုန္ဆင္းလာသည္။ ေဘးနံရံအားမွီရင္း ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ထူးထိုက္ေျခလွမ္းေလးမ်ား တုန္႔ကနဲ႔ ရပ္တည့္သြားရသည္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ေလာကႀကီးကို စိတ္ကုန္ေနသလို။ အနားနားတိုးကပ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေခါင္းေလးက လႈပ္လႈပ္သြားျခင္းေၾကာင့္ သူ ငိုမ်ားေနသလား။ ရႈက္သံသဲ့သဲ့လည္း ၾကားလိုက္ရသည္။ ထိုသူက ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေခါင္းကို ေမာ့လာျခင္းေၾကာင့္ အိုင္ထြန္းေနေသာ မ်က္ရည္မ်ားစြာႏွင့္ ထိုသူ၏မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရသည္။ “ထူးးးးး” “ဟင္ မင္း မင္း ၾကယ္ ၾကယ္နီ…” “ငါ့ကို ပဲေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲေလာက္၀ယ္ေကၽြးပါ” “ၾကယ္နီရယ္..” ဟိုးအရင္က အနီေရာင္မ်ားျဖင့္ ေတာက္ပခဲ့ေသာၾကယ္နီသည္ အခုေတာ့ အေရာင္မ်ားက ေဖ်ာ့ေတာ့လြန္းလွသည္။ အလြန္ဆာေလာင္မြတ္သိပ္စြာျဖင့္ ပဲေခါက္ဆြဲအား ၿမိန္ေရယွက္ေရစားေသာက္ေနေသာ ၾကယ္နီ႔ကို ထူးထိုက္ သနားဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနရသည္။ ၾကယ္နီဘာေၾကာင့္ သည္ေလာက္ဆာေလာင္ေနရတာလဲ။ ၾကယ္နီလမ္းေဘးေရာက္ေနခဲ့သလား။ “မ၀ေသးဘူး၊ ငါမစားရတာ (၂)ရက္ေလာက္ၿပီ၊ ၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္တစ္ပြဲမွာေပးပါဦး” “ေအး ေအး ေဟး စားပြဲထိုးေလးခဏ၊ ၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္တစ္ပြဲေပးပါဦး” ၾကက္ဥဖက္ဒရိတ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ခဏတြင္းခ်င္းေျပာင္သြားသည္။ ၾကယ္နီက ထူးထိုက္ဖက္လွည့္လာသည္။ “မင္း ခ်စ္သူ ရသြားၿပီလားဟင္ထူး” ထူးထိုက္ ေခါင္းယမ္းရင္း ေျဖသည္။ “တစ္ကိုယ္တည္းပါပဲ” မင္းတစ္ေယာက္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်စ္ႏိုင္ပါဘူးဟု ထပ္ဆင့္ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးသည္။ ၾကယ္နီက ဟက္ကနဲ႔ ရယ္လုိက္ေသးသည္။ “အင္း မင္းစေတတပ္ေတြကို ျမင္ရေတာ့ ထင္ေတာ့ထင္သား” “ဟင္ ဘယ္လို” “မင့္ဆီကို ဘယ္သူမွမလာပါနဲ႔၊ ဘယ္သူမွလာမပတ္သက္ၾကပါနဲ႔၊ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေနေနပါတယ္ဆိုတာေလ” “ေၾသာ္” “မင္း တကယ္ပဲ ငါ အထီးက်န္တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ငါ လိုအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ရွိမေနေပးဘူးကြာ” ၾကယ္နီကေျပာရင္း အသက္မပါစြာ ရယ္ေနေလသည္။ ထူးထိုက္ကေတာ့ ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။ “Red Heart ဆိုတာ ငါေလထူး” “ေၾသာ္ အဲ့ဒါ မင္းလား” “ငါအကူအညီလိုလို႔ မင့္ကိုလာပတ္သက္တယ္၊ မင္းကေတာ့ အရင္အတိုင္းပဲ ငါလိုအပ္ရင္ရွိမေနဘူး၊ ေရွာင္ေျပးေနတုန္းပဲ ဟက္ ဟက္” “ငါ မသိလိုက္လို႔ပါၾကယ္နီရယ္” “ဟက္ဟက္ ငါ တကယ္ဆိုရင္ ငါအထီးက်န္တဲ့အခ်ိန္၊ အကူအညီလိုအပ္တဲ့အခ်ိန္ ငါ့ေဘးမွာ မင့္ကိုလိုအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ မင္းကေဘးမွာ ရွိေနမေပးဘူးလို႔ မေျပာသင့္ပါဘူးကြာ၊ ငါမင့္အေပၚသိပ္ကိုရက္စက္တယ္ေလ၊ မင့္အေပၚ ငါ အမ်ားႀကီးမွားခဲ့တယ္၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္” “ရပါတယ္ၾကယ္နီရယ္” “ငါ ဘာေၾကာင့္ သည္လိုပံုစံျဖစ္သြားရသလဲ မင္း မသိခ်င္ဘူးလား” “ေျပာပါ ငါ နားေထာင္ေနပါတယ္” ၾကယ္နီက ငိုလိုက္သည္။ ရႈက္သံႀကီးမ်ားထြက္လာသည္။ ထူးထိုက္က လက္ကိုင္ပု၀ါေလးထုတ္ေပးလိုက္သည္။ “မငိုပါနဲ႔ကြာ” “သူ သူ သူသိေနတယ္၊ မင္းနဲ႔ငါ့အေၾကာင္း သူအားလံုးသိေနတယ္၊ တစ္ေန႔ သူငါ့ကိုေမးတယ္၊ မင့္မွာ အရင္က ခ်စ္သူရွိခဲ့သလားေပါ့၊ ငါက မရွိဘူးလို႔ေျပာလိုက္တယ္၊ သူက မယံုဘူး၊ အမွန္အတိုင္းေျပာပါတဲ့၊ အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ ခြင့္လႊတ္ေပးမယ္တဲ့၊ ဒါေပမဲ့ ငါကေတာ့ သူတစ္ေယာက္သာ အခ်စ္ဦးပါဆိုၿပီး လိမ္ေျပာလိုက္တယ္၊ အဲ့သည္ေတာ့ သူက မင္းနဲ႔ငါ အေခ်အတင္စကားမ်ားထားတဲ့ ဗီြဒီယိုဖိုင္ကိုျပလိုက္တယ္၊ အဲ့သည္ေန႔က သူအကုန္ျမင္သြားခဲ့တာေလ” ေျပာရင္း ၾကယ္နီ႔ငိုသံမ်ားက က်ယ္လာသည္။ “ျဖစ္ရေလ” “အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူငါ့ကို အဆက္ျဖတ္လိုက္တယ္၊ ေငြမက္လို႔ သူ႔ကို ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္လိုက္မယ္တဲ့၊ လိမ္ေျပာရင္ေတာ့ ခြင့္မလႊတ္ဘူးတဲ့၊ ၿပီးေတာ့ သူနဲ႔ငါတြဲတာကို အေဖနဲ႔အေမသိတယ္၊ ရွက္လို႔ဆိုၿပီးတားတယ္၊ အေျခာက္မျဖစ္ျဖစ္ အေျခာက္ထီးျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္သားသမီးပဲမဟုတ္လား၊ ရွက္ေနေတာ့ေကာ ဘာထူးမွာလဲ၊ အေဖနဲ႔အေမက ရွက္ေနရေအာင္ က်ဳပ္က သူ႔ကို ယူျပလို႔လား တြဲရံုပဲတြဲတာကို၊ ၿပီးေတာ့ လူေရွ ့သူေရွ ့မွာ ေပၚတင္ႀကီးတြဲျပလို႔လားလို႔ ေျပာလႊတ္လိုက္ေတာ့ အေဖက ျပန္ေျပာရေကာင္းလားဆိုၿပီး ပါးရိုက္တယ္၊ ငါကလည္း ထစ္ကနဲ႔ဆို ေဒါသထြက္တတ္တာကလား၊ ငါ အိမ္ကထြက္လာၿပီး သည္ကိုေရာက္လာခဲ့တယ္၊ လက္စြပ္ေလးကိုေရာင္းၿပီးစားေသာက္ေနရတာ၊ အခုေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း ကုန္ၿပီ၊ ငါ့မွာ အသိကၽြမ္းလည္းမရွိဘူး၊ မေနႏိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုး မင့္ဆီကိုအေရာက္လာခဲ့ရတာပါကြာ၊ ငါ မင့္ဆီကို မလာသင့္မွန္းလည္း သိပါတယ္၊ ဒါ ဒါ ေပမဲ့ ငါ မတတ္ႏိုင္လို႔ပါ..ကြာ” ထူးထိုက္က ၾကယ္နီ႔ေဘးသို႔ ဆက္ကနဲ႔ထိုင္လိုက္ၿပီး ေခါင္းေလးကို ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။ ဂရုဏာမ်ားစြာ အျပည့္။ “မင္းအခုလိုျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ငါ့ကို သတိရေပးတာနဲ႔တင္ ငါ ေက်းဇူးတင္မဆံုးပါဘူးကြာ၊ ငါ့ဆီမွာ မင္း ေနခ်င္သေလာက္ေနလို႔ရပါတယ္၊ ငါ့ကို အားလည္းမနာပါနဲ႔ ဟုတ္ၿပီလား” “ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ ဘယ္လိုကိုေျပာရမယ္မသိေတာ့ပါဘူးကြာ” “ရပါတယ္ကြာ“ ၾကယ္နီက ထူးထိုက္အား ရီေ၀ေ၀ၾကည့္လုိက္သည္။ “ထူးးး” “ဟင္ ေျပာေလ” “မင္း မင္း ငါ့ကို ခ်စ္ ခ်စ္ေသးလားဟင္” ထူးထိုက္က ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္ေလသည္။ “ခ်စ္ေသးတာေပါ့၊ မင့္ကို ငါ ဘယ္ေမ့ႏိုင္ပါ့မလဲ၊ မင္းက ငါ့အခ်စ္ဦးေလကြာ၊ မင္းလာခ်င္ရင္လာပါ၊ မင္းသြားခ်င္ရင္သြားပါ၊ ငါ ခြင့္ျပဳေနမွာပါ” “မင္း ငါ့ကို ခ်စ္ေသးတယ္လို႔ ထင္ေတာ့ထင္သား၊ ဘာလို႔ဆို မင္းနဲ႔ငါ သြားေနက်ဘီယာဆိုင္ေလးဆီ မင္းခဏခဏေရာက္ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား” “ေၾသာ္ ဒါဆို….” “ငါကတိေပးပါတယ္၊ သည္တစ္ခါ မင့္ရင္ခြင္ထဲက ဘယ္ေတာ့မွထြက္မသြားပါဘူးလို႔” “မင္းယံုေစခ်င္ရင္ ယံုပါ့မယ္ၾကယ္နီရယ္” “မင္းယံုေအာင္ ငါ သက္ေသျပမွာပါ” “အင္းပါ အင္းပါ” “သည္တစ္ခါလည္း မင့္ကို အကူအညီေတာင္းရဦးမယ္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မင္းအလုပ္လုပ္တဲ့ဆိုင္မွာ ငါ စားပြဲထိုးလုပ္ခ်င္တယ္၊ လိုအပ္ရင္ေျပာေပးပါေနာ္” “အင္းေပါ့ ေျပာေပးရမွာေပါ့၊ သူေ႒းက သေဘာေကာင္းပါတယ္ကြာ” ၾကယ္န႔ီမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးလာသည္။ လက္ဖ၀ါးေလးႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ထူးထိုက္၏ပါးျပင္ေလးအား ကိုင္တြယ္လိုက္သည္။ “မင္းတစ္ေယာက္ပဲ ငါ့အေပၚေကာင္းတယ္၊ သည္ေလာက္ေကာင္းတဲ့မင့္ကို ငါ ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မစြန္႔လႊတ္ေတာ့ဘူး၊ ယံုပါ” “အင္း အင္းပါ” “ခ်စ္တယ္ထူးရယ္” ၾကယ္နီက ထူးထိုက္၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ၾကင္နာစြာ နမ္းေလသည္။ ေဒးဗစ္ ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။။။ 7:08 AM 13/8/2014 The Enddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddd သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏ အေကာင့္နာမည္ေၾကာင့္ “အနီရင့္ေရာင္အလြမ္းမ်ား” ဟု ေခါင္းစဥ္ေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဇာတ္လမ္းမွာကား က်ေနာ္၏ ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူးျဖစ္ပါသည္။ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားရွိက ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္။ ဖတ္ၿပီးတိုင္းလည္း ဇာတ္လမ္း၏ အျပစ္အနာအဆာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားလည္း ရွာခဲ့ၾကပါရန္။ (ေဒးဗစ္)
Aug 26th

ခ်စ္ခဲ့ရကိုယ့္ဘ၀ (ေဒးဗစ္)

By davidmgmg

“ဦးသိန္းက မင့္ကို သူ႔သမီးနဲ႔ ေပးစားခ်င္ေနတယ္ထင္တယ္”

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္သူငယ္ခ်င္းက ေျပာလာသည္။

“မျဖစ္ႏိုင္တာ”

ဆိုၿပီး မင္းေန ျငင္းကြယ္လိုက္မိေသးသည္။ ျပံဳးလည္းျပံဳးမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းေျပာတာက ျဖစ္လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ မင္းေနက လူေကာင္းတစ္ေယာက္။ အၿမဲတမ္းျပံဳးေနတတ္သူ။ ရိုးရိုးသားသားေနတတ္သူ။ အလုပ္လည္းအလြန္ႀကိဳးစားသည္။ တာ၀န္မ်ားစြာ လစ္ဟင္းေလ့မရွိ။ ရံုးခ်ိန္လည္း မွန္သည္။ လူမ်ားစြာႏွင့္ ေပါင္းသင္းေျပာဆိုဆက္ဆံေရးလည္း ေဖာ္ေရြသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ဦးသိန္းသည္ မင္းေန႔အား အလြန္ခ်စ္သည္။ အေရးေပးသည္။ ဟိုအရင္တစ္ခါက ဦးသိန္းက သူနဲ႔မေတာ္ေတာ့လို႔ပါဆိုၿပီး မ၀တ္ရေသးသည့္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအသစ္စက္စက္ေလးကို လက္ေဆာင္ေပးဖူးသည္။

မင္းေနတို႔ကား အစိုးရစက္ရံုတစ္ရံုမွ ၀န္ထမ္းမ်ားျဖစ္သည္။ ဦးသိန္းတြင္ သမီးေလးတစ္ေယာက္၇ွိသည္ ထိုသမီးေလးအား ဦးသိန္းအလြန္ခ်စ္ေလသည္။ အေဖတူသမီးထင္သည္။ ဦးသိန္းႏွင့္ရုပ္ခ်င္းဆင္သည္။ ဦးသိန္း၏ သမီးေလးသည္ မင္းေနႏွင့္ အသက္ရြယ္တူေလာက္ျဖစ္သည္။ တိုက္ဆိုင္သည္ကား မင္းေနေကာ ဦးသိန္းသမီးပါ ပညာေရးေမဂ်ာတူေလသည္။ ထိုအခ်က္ေၾကာင့္လည္း ဦးသိန္းသည္ မင္းေနအား သူ႔သမီးႏွင့္ သေဘာက်လွတာျဖစ္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ ဦးသိန္းသမီးသည္ အလုပ္မရွိ။ ဦးသိန္းတို႔က နယ္အေ၀းမွ မိသားစုအလိုက္ေျပာင္းလာျခင္းသည္။ ဦးသိန္းကိုယ္တိုင္ သူ႔သမီးအား စက္ရံုအလုပ္တြင္ ေလွ်ာက္ထားေပးဖူးသည္။ ထိုစဥ္က ေလွ်ာက္လႊာအား မင္းေနအမွတ္တမဲ့ ဖတ္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ဦးသိန္းသမီးအေၾကာင္း မင္းေနသိထားရျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အလုပ္မရခဲ့ေပ။

 တကယ္ေတာ့ ဦးသိန္းသည္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ေပ။ မင္းေနတို႔စက္ရွင္းတြင္ ေယာက်္ားေလး၀န္ထမ္း၁၅ေယာက္ေလာက္သာရွိသည္။ ဦးသိန္းသည္ အသက္အႀကီးဆံုးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ရာထူးမႀကီးေပ။ ပညာေရးလည္းမေကာင္းခဲ့ေပ။ (၁၀)တန္း မေအာင္ခဲ့ေပ။ ဦးသိန္းသည္ လုပ္သက္ႀကီးၿပီး အသက္ႀကီးေသာေၾကာင့္ထင္သည္ မင္းေနတို႔စက္ရွင္းအား ဦးေဆာင္ခ်င္သည္။ နံနက္တန္းစီခ်ိန္တြင္ ၀န္ထမ္းမ်ားေနရာတြင္မရပ္။ မန္ေနဂ်ာ၏ေဘးတြင္ရပ္ကာ မန္ေနဂ်ာကဲ့သို႔ ၀င္ေရာက္ေျပာဆိုသည္။ ထိုသို႔ေျပာဆိုမႈက မန္ေနရာ၏ေနရာအား၀င္လုသလို ျဖစ္ေနေစသည္။ ဦးသိန္းအသက္ထက္ ထက္၀က္နီးပါးငယ္ေသာ မန္ေနဂ်ာအမ်ိဳးသားဦးေဆာင္စဥ္က မန္ေနဂ်ာသည္ စိတ္သေဘာထားႀကီးစြာ သည္းခံႏိုင္ခဲ့သည္။ ထုိမန္ေနဂ်ာ ေျပာင္းသြားၿပီးေနာင္ အမ်ိဳးသမီးမန္ေနဂ်ာမ်ား ၀င္ေရာက္ဦးေဆာင္သည့္အခါတြင္ ထိုအမ်ိဳးသမီးမန္ေနဂ်ာမ်ားႏွင့္ ရန္တက်က္က်က္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ အမ်ိဳးသမီးမန္ေနဂ်ာမ်ားသည္ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့သည့္အဆံုး ဌာနေျပာင္းသြားခဲ့သူက (၅)ေယာက္မက။ စက္ရံုမွဴးႀကီးပင္ မတတ္သာသည့္အဆံုး ဦးသိန္းတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ မင္းေနတို႔စက္ရွင္းအား ဦးေဆာင္ေစလိုက္သည္။ 

ဦးသိန္းသည္ မင္းေနတို႔စက္ရွင္းမွ ၀န္ထမ္းမ်ားအေပၚ ၾသဇာေညာင္းသေလာက္ မင္းေန႔အေပၚတြင္ အေလးေပးေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သာ မင္းေန၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ထင္ေၾကးေပးလာျခင္းျဖစ္သည္။

“ဦးသိန္းက မင့္ကို သူ႔သမီးနဲ႔ ေပးစားခ်င္ေနတယ္ထင္တယ္ကြ”

ထိုသို႔ထင္ေၾကးမ်ိဳး မင္းေန႔ဘ၀တြင္ပထမဆံုးအႀကိမ္ အေပးခံရေတာ့ ျပံဳးေတာ့ျပံဳးမိသား။ တကယ္တမ္းေတာ့ မင္းေနျပံဳးသင့္ရဲ့လား။ မင္းေနရဲ့ စိတ္ကိုက ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္စိတ္။ ဘယ္သူမွမသိႏိုင္သည့္ တိတ္တိတ္ပုန္း ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္စိတ္ မင္းေန႔မွာ ရွိေနခဲ့ၿပီပဲ။

တကယ္လို႔သာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက “ဦးသိန္းက မင့္ကို သူ႔သမီးနဲ႔ ေပးစားရင္ မင္းယူမွာလား” လို႔ ေမးလာရင္အခက္။ ဦးသိန္းကပင္ ထိုသို႔ ေျပာလာရင္ ပိုလို႔အခက္။ (အင္း တကယ္တမ္းေတာ့ မင္းေနအေတြးလြန္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘယ္သူကမ်ား မင္း ငါ့သမီးကို ယူမလားလို႔ ေျပာပါ့မလဲ။) အကယ္ရ်္မ်ား ထိုသို႔ေျပာလာခဲ့ရင္ မင္းေနလံုး၀ ျငင္းဆိုရေပလိမ့္မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္မူ မင္းေန႔တြင္ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္ပီပီ တစ္ဖက္သတ္တိတ္တခိုး ခ်စ္ေနရသူ ရွိေနခဲ့ၿပီကိုး။ မင္းေနသာမက တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း “ဦးသိန္းသမီးကို ေပးစားရင္ ယူမွာလား” လို႔ေမးရင္ ျငင္းၾကေပလိမ့္မည္။ သူငယ္ခ်င္းတို႔၏ ခြန္းတုံ႔ျပန္စကားကေတာ့ “ဦးသိန္းႀကီးကိုေတာ့ ေယာကၡထီးမေတာ္ခ်င္ေပါင္ကြာ” တဲ့။

တစ္ေန႔ မင္းေနအလုပ္ပါးသျဖင့္ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ကလိေနလိုက္သည္။ ဦးသိန္းက ေရွ ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ ဖုန္းေလးနဲ႔ ဂိမ္းေဆာ့ေနသည္။ ထိုစဥ္ ဦးသိန္းေဘးသို႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၀င္ထိုင္သည္။ ထိုသူကား အျခားမဟုတ္။ မင္းေနတိတ္တခိုးခ်စ္ရ၊ ရင္ခုန္ခဲ့ရသူေလးေပါ့။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မင္းေနေရွ ့ ဘြားကနဲ႔ေရာက္လာျခင္းေၾကာင့္ မင္းေနအားႀကီး၀မ္းသားသြားခဲ့ရသည္။ သူက မင္းေနတို႔ ၀န္ႀကီးဌာနတိုးခ်ဲ ့တည္ေဆာက္သျဖင့္ အင္ဂ်င္နီယာအျဖစ္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ မင္းေနတို႔ဌာနနဲ႔ အေတာ္အလွမ္းေ၀းေသာ ေနရာမွာ တည္ေဆာက္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ သူ ယခုလို မင္းေနတို႔ဌာနဆီေရာက္လာခဲ့ျခင္းကို  မင္းေနအံ့ၾသေနမိသည္။ သူနဲ႔က အေနေ၀းျခင္းေၾကာင့္ သူနဲ႔ မင္းေနေတြ႔ဆံုဖို႔မလြယ္။ သူ႔ကိုရံုးသြားရံုးျပန္လမ္းမွာသာ ေတြ႔ဆံုခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ သူက မင္းေန႔မ်က္၀န္းထဲတြင္ ထူးျခားလြန္းလွေအာင္ ေခ်ာေမာလွပေယာက်္ားပီသေနခဲ့သူမို႔ မင္းေနမ်က္စိက်ကာ ရင္ခုန္ခဲ့ရသည္။ သူ႔ကိုေတြ႔သည့္အခါမ်ိဳးတြင္ မင္းေန႔စိတ္က အထပ္ထပ္အခါခါၾကည့္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သူမသိေအာင္ တိတ္တခိုးၾကည့္ရၿပီး မင္းေန႔အၾကည့္ကို သူမ်ားျမင္သြားေလမလားဆိုၿပီး ရင္ခုန္စိုးထိတ္ရတာအေမာ။ တစ္ခါတေလဆိုရင္ သူနဲ႔ မနီးမေ၀းေလးမွာ ေတြရသည့္အခါမ်ိဳးတြင္ သူ႔ကိုမင္းေနမၾကည့္ရဲခဲ့။ သူမ်ားသိသြားေလမလား၊ အထင္မ်ားေသးသြားေလမလားဆိုၿပီး စိုးရိမ္ေၾကာက္ရႊံ ့ေနမိသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ သူ မင္းေန႔ကို ၾကည့္ေနတာ မင္းေနမၾကည့္ေပမဲ့ မ်က္လံုးေတြက ျမင္ေနရသည္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တုန္းက သူ႔ကို မင္းးေနၾကည့္တယ္ဆိုတာ သူရိပ္မိသြားခဲ့ေလျခင္းေၾကာင့္ၾကည့္ေလသလား။ ဒါမွမဟုတ္ မင္းေနက လူေခ်ာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ၾကည့္ေလသလား။ သူလည္းပဲ မင္းေနလို ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္မဟုတ္သည့္ မင္းေန႔ကို ၾကည္တာလား။ မဟုတ္တန္ရာ။ သူဟာ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္ ဟုတ္လိမ့္မည္မထင္ေပ။ မင္းေနရဲရဲႀကီးေျပာရဲသည္။ မင္းေနက ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္မို႔ ဘယ္ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးေနပါေစ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္ဆိုတာကို ၾကည့္ရံုနဲ႔သိသည္။ သည့္ေၾကာင့္ သူဟာ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္တစ္ေယာက္မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း မင္းေနခိုင္ခိုင္မာမာေျပာျခင္းသာျဖစ္သည္။

ယခု မထင္မွတ္ပဲ သူမင္းေန႔ေရွ ့ေရာက္လာေတာ့ မင္းေနအားႀကီး ေပ်ာ္သြားမိတာအမွန္။ ေပ်ာ္ေပမဲ့ လူက ဘာလိုလိုနဲ႔ ဒူးေတြလက္ေတြ တုန္ေနသလိုုလို။ ခုေနခ်ိန္မ်ား လူတစ္ေယာက္က မင္းေန႔အား စကားလာေျပာခဲ့ရင္ မင္းေန သူ႔ေရွ ့မို႔ စကားေတြ အထစ္ထစ္အငါ့ေငါ့ျဖစ္မွာ ေသခ်ာသည္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူ႔ကို မင္းေနၾကည့္ေနတယ္ဆိုတာ သူရိပ္မိခဲ့ေလသလားဆိုသည့္အထင္ေၾကာင့္ မင္းေနအလိုလိုရွက္ေနမိသည္။ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ သူ႔ေရွ ့ကေန ထြက္သြားလုိက္ခ်င္ေပမဲ့ မင္းေနထြက္သြားစဥ္ မင္းေန႔ေက်ာအား သူၾကည့္ေနမွာကိုလည္း ရွက္ေနသည္။ မင္းေန႔အမူအယာေတြ မိန္းမပံုေပါက္ေနမွာကိုလည္း စိုးသည္။ မင္းေန၏ ေငါစူလံုးက်စ္ေနေသာ တင္ပါးေလးကို လွမ္းၾကည့္သြားမွာကိုလည္း ရွက္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ေနၿမဲအတိုင္း လက္ေတာ့ပ္ေလးကုိသာ လက္တုန္တုန္နဲ႔ ကလိေနလိုက္ရသည္။

သူကေတာ့ မင္းေန႔အျဖစ္ကို သိလိမ့္မည္မထင္။ ဦးသိန္းနဲ႔ စကားေတြေျပာေနသည္။ သူနဲ႔ဦးသိန္း ဘယ္လိုေၾကာင့္ သိကၽြမ္းေနၾကတာပါလိမ့္။ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ကလိေနရင္း သူမသိေအာင္သူ႔ကို ခိုးခိုးၾကည့္ေနမိသည္။ အလို သူဟာ အနီးကပ္ျမင္လိုက္ရေတာ့ အလြန္႔အလြန္ကို ေယာက်္ားပီသလြန္းလွတာပါလား။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးက ဖူးဖူးေလး။ မ်က္အိမ္ေတြ နက္ေမွာင္ေနၿပီး မ်က္ဆံမ်ားက စူးရွေတာက္ပလြန္းေနသည္။ သူ႔မ်က္၀န္းေတြကို မင္းေနေမ့ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ရိတ္ထားသျဖင့္ ထြက္ျပဴစျပဳေနသည့္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေရးေရးေလးေတြက တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု ေယာက်္ားပီသေအာင္ ျဖည့္စြမ္းေပးေနသလိုလို။ မ်က္ခံုးေတြက ထူထဲနက္ေမွာင္ေနသည္။ နဖူးကမက်ဥ္းမက်ယ္အေနေတာ္ရွိသည္။ ဆံပင္ေလးက ပါးပါးေလးေပမဲ့ ေဘးခြဲထားသည္က တစ္မ်ိဳးၾကည့္ေကာင္းေနျပန္သည္။ အသားအေရက ညိဳေပမဲ့ စိုိစုိေျပေျပေလးမို႔ ၀င္းပေနသည္။ သူ႔မွာ ၾကြက္သားေတြမရွိေပမဲ့ မပိန္လြန္းမ၀လြန္းတာထက္ပိုၿပီး အနည္းငယ္လံုးေနသည့္ သူ႔ခႏ္ဓာကိုယ္ေလးက အနက္ေရာင္တီရွပ္ေလးေအာက္မွာ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းေနသည္။

ဦးသိန္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမူအယာက ရွက္ေနသေယာင္ေယာင္။ ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္။ သူခဏေနျပန္သြားေတာ့ သူ႔ေက်ာျပင္ေလးကို မင္းေနေငးၾကည့္ေနမိသည္။ မနိမ့္မျမင့္အရပ္အေမာင္းေလးမွာ အနက္ေရာင္တီရွပ္ အနက္ေရာင္ဂ်င္းေဘာင္းဘီေလးနဲ႔ သူဟာ သိပ္ကိုၾကည့္ေကာင္းေနခဲ့ေလသည္။ အဲ့ေန႔က မင္းေန႔ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ပါပဲ။ သူ႔ကို အနီးကပ္ၾကည့္ခြင့္ ရခဲ့လို႔ေလ။

တစ္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျပာလာသည္။

“မင္း ဦးသိန္းသားမက္ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ခြင့္မရေတာ့ဘူး” တဲ့။

မင္းေနနားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ရသည္။ ကိုယ္တိုင္က ဦးသိန္းသားမက္ ျဖစ္ခ်င္စိတ္မရွိေပမဲ့လည္း အဘယ္ေၾကာင့္ အခုလိုေျပာရသည္ကို သိခ်င္မိသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔တုန္းကြ”

“သူ႔သမီးမွာ ရည္းစားရွိတယ္” တဲ့။

“ေၾသာ္ အဲ့လိုလား၊ ငါကေတာ့ သူ႔သမီးကို ႀကိဳက္တယ္ေျပာဖူးလို႔လားကြ”

မင္းေနအရွက္ေျပ ျငင္းလိုက္သည္။ ဦးသိန္းသမီးမွာ ခ်စ္သူရွိသြားေတာ့ ဦးသိန္းသမီးနဲ႔အေျပာင္ခံရသည့္ ဘ၀က လြတ္သြားတာေပါ့ဆိုၿပီး ၀မ္းသာရသည္။ ဘာရယ္မဆိုင္ေပမဲ့ ဦးသိန္းသမီးက ဘယ္သူနဲ႔ တြဲေနသလဲဆိုတာကိုေေတာ့ မင္းေနထပ္ဆင့္သိခ်င္ေနမိျပန္သည္။

“ေနပါဦး၊ ဦးသိန္းသမီးက ဘယ္သူနဲ႔ တြဲေနတာတုန္းကြ၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့၊ မင္းနဲ႔လား”

“အာ ဘယ္က မဟုတ္ကဟုတ္က၊ ငါက ဦးသိန္းသမီးကို ႀကိဳက္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဦးသိန္းႀကီးကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေယာကၡမမေတာ္ဘူးကြ”

“အင္းပါ အင္းပါ”

“သူ႔သမီးက ေဆာက္လုပ္ေရးကေကာင္နဲ႔ႀကိဳက္ေနတာ”

ေဆာက္လုပ္ေရးကဆိုလို႔ မင္းေနတိတ္တခိုးရင္ခုန္ေနရသူေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္လုိက္မိသည္။ သူမဟုတ္ပါေစနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္မိသည္။

“ေဆာက္လုပ္ေရးက ဟုတ္လား၊ ဘယ္သူပါလိမ့္၊ မင္းသိသလား”

“သိတယ္၊ လူက လံုးလံုးေလး၊ အကၤ ်ီအနက္ေလးကို ခဏခဏ၀တ္တဲ့ေကာင္ေလ၊ ေၾသာ္ မေန႔က သည္ကိုေတာင္လာေသးတယ္၊ ဦးသိန္းနဲ႔စကားေတြေျပာေနတာေလ၊ ဒါနဲ႔ အဲ့သည္တုန္းက ေဘးမွာ မင္းရွိေနသလားလို႔”

မင္းေနရင္ေတြ ဒိန္းကနဲ႔ ခုန္သြားရသည္။ ရင္ဘတ္ထဲက အလိုလိုနာက်င္သြားရသည္။ သူျဖစ္ေနပါလားဆိုသည့္ အသိက မင္းေန႔ကို ကမၻာေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနသလို ခံစားသြားရေစသည္။ သူ႔ကို မင္းေနမပိုင္ဆိုင္ရမယ္မွန္းသိေပမဲ့ သူ တျခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ သိလိုက္၇ေတာ့ ႏွေျမာသတျဖစ္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ ရုတ္ျခည္းေျပာင္းလဲသြားသည့္မင္းေန႔အမူအယာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာလာသည္။

“မင့္မ်က္ႏွာ ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာတုန္းကြ၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ မင္း ဦးသိန္းသမီးကို ႀကိဳက္ေနတာထင္တယ္”

“အာ မဟုတ္ မဟုတ္ပါဘူးဆိုကြာ၊ မင္းပဲႀကိဳက္၊ မင္းပဲႀကိဳက္”

မင္းေန၏ အရွက္ေျပဆင္ေျခက ပီျပင္မႈရွိလိမ့္မည္မထင္။ မင္းေနတကယ္၀မ္းနည္းရသည္။ မင္းေန၀မ္းနည္းရသည့္အေၾကာင္းအရာက သူငယ္ခ်င္းရဲ့အထင္ကတျခား၊ အေၾကာင္းအရင္းအစစ္ကတျခားေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့အထင္ မင္းေန၀မ္းနည္းသြားရတယ္ဆိုေတာင္ မင္းေန ဘယ္လိုမ်ား ဆင္ေျခေပးရပါ့မလဲ။

“မေန႔က ပစၥည္းအသစ္ေရာက္တယ္မဟုတ္လား၊ အဲ့ဒါကို ေဆးသြားမႈတ္ၾကရေအာင္ေလ”

မင္းေန ေနရာမွ အလ်င္အျမန္ထလိုက္ရသည္။

စိတ္ညစ္ေလတိုင္း အလုပ္မရွိအလုပ္ရွာၿပီး စိတ္ေျဖရသည္က မင္းေနအက်င့္။ ေဆးမႈတ္ရမည့္ပစၥည္းေရာက္လာျခင္းေၾကာင့္ ေဆးမႈတ္ေနရေသာ္လည္း မင္းေန႔စိတ္ေတြက သူ႔ဆီေရာက္ေနမိသည္။ သူ႔ကို လြန္စြာ ႏွေျမာတမ္းတေနမိသည္။ အက်င့္မေကာင္းသည့္ ဦးသိန္း၏သားမက္ျဖစ္ရေတာ့မည့္ သူ႔ကို သနားမိသည္။ ဦးသိန္း၏ဒဏ္ကို သူခံရေတာ့မည္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ သူ႔ကို သနားသည္။ သူသာ ဦးသိန္းအေၾကာင္းသိခဲ့မည္ဆိုရင္ ဦးသိန္းအား ေယာကၡမေတာ္ခ်င္မွေတာ္ေပလိမ့္မည္။ သားသမီးတို႔၏အေရးႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ပဲ သည္အတိုင္းလႊတ္ထားတတ္သည့္ ဦးသိန္းကိုလည္း စိတ္နာသည္။ သူက အင္ဂ်င္နီယာမို႔ ရာထူးႀကီးသူမို႔ သူ႔သမီးနဲ႔ သေဘာတူျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ တစ္ခါကလည္း ဦးသိန္း၏သားအား (၁၅)ႏွစ္မွ် ႀကီးေသာ မန္ေနဂ်ာမႏွင့္လည္း သေဘာတူခဲ့ေသးသည္။ မင္းတို႔ခ်စ္ျခင္းအျပစ္ကင္းၾကပါေစလို႔ မင္းေနဆုေတာင္းရံုသာ တတ္ႏိုင္သည္။

ဦးသိန္း၏သမီးေလးက လူေကာင္ေသးေသးည  ွက္ည  ွက္၊ အသားျဖဴဖတ္ဖတ္နဲ႔ မိန္းမဆန္ၿပီး ေအးစက္စက္မိန္းကေလးျဖစ္သည္။ ဦးသိန္းကိုယ္တိုင္ ေဆာက္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ားဆီ ကပ္ဖားရက္ဖားလုပ္ၿပီး သမီးေလးအား ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္တြင္ စာေရးမေလးျဖစ္ရန္ စီစဥ္ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္သာ မိန္းမဆန္ၿပီး ေအးစက္စက္ႏိုင္ကာ သနားစဖြယ္ပံုေပါက္ေနေသာ ဦးသိန္း၏သမီးေလးကို သူ စိတ္၀င္စားသြားျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

သူတို႔စံုတြဲက ရံုးသြားရံုးျပန္ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ အတူတူျဖစ္သည္။ သူ႔ေနာက္တြင္ ထိုေကာင္မေလးပါလာေလတိုင္း မင္းေန႔ရင္ထဲ မခံစားႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ႏွာ အလ်င္အျမန္လႊဲရသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဟိုသြားသည္သြားလုပ္ရျခင္းေၾကာင့္ သူ႔ေနာက္တြင္ ထိုေကာင္မေလးတေကာက္ေကာက္ပါလာတာျမင္တိုင္းလည္း မင္းေနရင္နဲ႔မမွ်ေအာင္ ခံစားရျပန္သည္။ သူ၏အခ်စ္ကိုရသည့္ သူႏွင့္အလုပ္အတူတူလုပ္ရသည့္ ထိုေကာင္မေလးကို မင္းေနအားက်ကာ မနာလိုလည္း ျဖစ္ရသည္။ မိန္းကေလးျဖစ္ရသည့္ ထိုေကာင္မေလးကိုက ကံေကာင္းသည္။ ဟိုမိုဆယ္ခ်ဴရယ္မျဖစ္ခဲ့သည့္ သူ႔ေၾကာင့္ မင္းေနကံဆိုးရေလသည္။

တစ္ေန႔က ရံုလံုးကၽြတ္ လမ္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရသည္။ မင္းေနေပါက္ျပားေလးနဲ႔ ျမက္ေပါက္ေနသည္။ သူက ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ရံုးကိုလာၿပီး လမ္းမွာ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနတာေတြ႔ရသည္။ သူ႔ကို မင္းေနၾကည့္ေနမိသည္။ တစိုက္စိုက္ပါပဲ။ မင္းေနက လူၾကားသူၾကားထဲမွာမို႔ မင္းေနၾကည့္ေနျခင္းကို သူျမင္လိမ့္မည္မထင္။ သူ႔မ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးေနသည္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနျခင္းေၾကာင့္ ျပံဳးေနျခင္းမဟုတ္။ သူ႔အျပံဳးက အျပံဳးကို ၿမိဳသိပ္ေနသည့္ပံု။ ထိုစဥ္မွာပဲ လူၾကားသူၾကားထဲက မင္းေန႔ကိုမွ သူဆတ္ကနဲ႔ၾကည့္လုိက္သည္။ မင္းေနပင္ တဒဂၤမင္သက္မိသြားသည္။ အို သူ မင္းေန႔ကို ၾကည့္လုိက္တာပါလား။ သူ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနစဥ္ သူ႔ကို မင္းေနတစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနျခင္းကို သူရိပ္မိသိရွိေနခဲ့သလား။ ဘယ္ရမလဲ။ မင္းေနက ေခသူမဟုတ္။ ကိုယ္က တျခားတစ္ေယာက္အား ၾကည့္ေနသည္ကို သူရိပ္မိသြားပါက ရွက္စိတ္ကို ဖံုးကြယ္သည့္အေနျဖင့္ ဒါမွမဟုတ္ သူ အထင္မေသးရေလေအာင္ သူရိပ္မိသြားခဲ့ေလေသာ အထင္ကို မွားသြားေစရန္ မ်က္ႏွာပိုးသတ္ရင္း တျခားတစ္ခုခုျဖင့္ ေရွာင္လြဲတတ္ေလသည္။ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ရယ္လားေမာလားစကားေျပာလုိက္ေတာ့ သူ႔ကို မင္းေနၾကည့္ေနသည္ထင္သည့္ သူ႔အထင္ေတြ မွားသြားသည္ဟု ထင္မိတန္ေကာင္းသည္။ သည္လိုက်ေတာ့လည္း သူ႔ကို မင္းေနသနားမိျပန္သည္။ သူ႔ကို တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနသူတစ္ေယာက္ ရွိေနသည္ကို သူ႔ကို သိေနေစၿပီး ထိုသို႔ သူ႔အား တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနသူတစ္ေယာက္ရွိေနသည္ဆိုေသာ အသိေလးျဖင့္ သူ ၀မ္းသာေနေစခ်င္ပါေသးသည္။

သူက အင္ဂ်င္နီယာႀကီးမို႔၊ ရာထူးႀကီးေသာဆရာႀကီးမို႔ ရံုးတက္ခ်ိန္မွန္ကန္ေရး မမွန္ကန္ေရး သူ႔အတြက္ အေရးႀကီးလိမ့္မည္မထင္။ မင္းေနရံုးလာခ်ိန္ဆို သူက နံနက္စာအတြက္ စားေသာက္ဆိုင္ေလးဆီ သြားစ။ စားေသာက္ဆိုင္က မင္းေနလာသည့္လမ္းရဲ့ ေက်ာဘက္မွာမို႔ သူစားေသာက္ဆိုင္သြားသည္ကိုေတြ႔က မင္းေနနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ မင္းေန၀မ္းသာေသာ္လည္း မင္းေန႔အျဖစ္ကို သူသိမည္စိုးေသာေၾကာင့္ ၀မ္းသာစိတ္ကို ၿမိဳသိပ္ရင္း သူ႔ကို လံုး၀မၾကည့္ပါဘူးဆိုသည့္ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာအား ပကတိတည္ၿငိမ္ေအးစက္စက္ သရုပ္ေဆာင္ထားသည္။ ပီျပင္လြန္းေလေသာ မင္းေန၏သရုပ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ သူရိပ္မိႏိုင္လိမ့္မည္ထင္ေပ။ ဒါေပမဲ့ေလ သူ႔အတြက္ဆိုရင္ အဘက္ဘက္မွာ အၿမဲတမ္းရပ္တည္ေပးခ်င္သည့္ မင္းေနတစ္ေယာက္ရွိေနေသးသည္ကိုေတာ့ သူ႔ကို သိေစခ်င္မိပါသည္။ ထိုဆႏၵကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မည္မထင္ေပ။

တစ္ေန႔က နံနက္တြင္ ရံုးတက္တန္းစီေတာ့ ၿပီးခဲ့သည့္မေန႔က ေန႔လယ္ပိုင္းအိမ္ျပန္သြားခဲ့ေသာ၀န္ထမ္းမ်ားကို ဦးသိန္းက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ဆူေလသည္။ ဘယ္ေလာက္ပဲဆူဆူ ၀န္ထမ္းမ်ားကေတာ့ ရာထူးမႀကီးေသာ ဦးသိန္းအားဂရုမစိုက္ေပ။ ဘာမွေတာ့ျပန္မေျပာပဲ သည္အတိုင္းသာ ၿငိမ္ေနၾကသည္။ မင္းေနကေတာ့ အိမ္မျပန္ပဲ ရံုးမွာပဲ ရွိေနခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ မင္းေနလိုစည္းကမ္းရွိၾကရန္ ထည့္ေျပာေလသည္။ သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ မင္းေနအား ဦးသိန္းက ေလးစားမွန္း သိသာေလသည္။ ဦးသိန္းကို မင္းေနၾကည့္လုိက္မိသည္။ မေတာ္ရေသးသည့္ ဦးသိန္း၏သားမက္ေလာင္းအား မင္းေနတိတ္တခိုးသေဘာက်ေနသည္ကို ဦးသိန္းမ်ား သိသြားခဲ့ရင္ မင္းေန႔အေပၚ ဦးသိန္းဘယ္လိုမ်ား တံု႔ျပန္ေလမလဲ။ မင္းေနအေပၚအေလလိုက္ခဲ့သမွ် သဲထဲေရသြန္ျဖစ္ခဲ့ရသည္လို႔ သေဘာထားမွာ ေသခ်ာသည္။ သည္အေၾကာင္းေတြးမိေတာ့ မင္းေနရင္ေမာရသည္။ သူ႔ကို မင္းေနျမန္ျမန္သာေမ့လိုက္တာပဲ ေကာင္းမည္။

တစ္ေန႔ ရံုးပိတ္သျဖင့္ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ မင္းေနေစ်းသြားခဲ့သည္။ ေစ်းနားေရာက္ေတာ့ ယာဥ္ရပ္နား၀န္းတြင္ ယာဥ္ရပ္နားရန္ ျပင္ဆင္ေနေသာ လူႏွစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုႏွစ္ေယာက္ထဲမွ ေနာက္မွလူအား စက္ရံုထဲမွတစ္ေယာက္ေယာက္ဟုထင္သျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ထင္တဲ့အတိုင္းစက္ရံုထဲမွလူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည္။ ေရွ ့လူကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူျဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ကလူအား ၾကည့္ေနစဥ္ကတည္းက သူက မင္းေနအား ၾကည့္ေနခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ သူနဲ႔မင္းေန မ်က္လံုးခ်င္ဆံုးသြားသည္။ မင္းေနအလိုလိုေနရင္း ရွက္မိသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္မ်က္ႏွာလဲႊလိုက္ရသည္။ အလုပ္တစ္ခုထဲတြင္ ခဏခဏဆံုေတြ႔ေနရေသာလူတစ္ေယာက္ကို အျခားေနရာတစ္ခုခုတြင္ ရွားရွားပါးပါးေတြ႔လိုက္ရပါက ျပံဳးျပၿပီး “ေစ်း၀ယ္လာတာလား” ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္သင့္သည္။ ဒါေပမဲ့ မင္းေန ထိုသို႔ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့။ လုပ္ႏိုင္စြမ္းအား မင္းေန႔မွာမရွိခဲ့။ သာမာန္လူတစ္ေယာက္ဆိုရင္ မင္းေနျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ႏိုင္ပါသည္။ သူ႔ကိုေတာ့ မင္းေနမလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ မင္းေနဖ်တ္ကနဲ႔ မ်က္ႏွာလဲႊစဥ္ သူ မင္းေန႔ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ၿပီး သူ႔မ်က္၀န္းေတြ ရီေ၀ေနတာေတာ့ သတိထားမိသည္။

အၾကည့္စူးစူးနဲ႔ ရီေ၀ေနေသာ သူ႔မ်က္၀န္းေတြေၾကာင့္ မင္းေနေတြးရမိျပန္သည္။ မင္းေန၏ မ်က္လံုးအၾကည့္ေတြေၾကာင့္ သူ႔အေပၚတြင္ မင္းေနစိတ္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနေၾကာင္း သူရိပ္စားမိၿပီး မင္းေန႔ကို သူစာနာေနေလမလား။ မင္းေနရဲ့ တစ္ဖက္သတ္ခံစားခ်က္မ်ားကို သူစာနာေနခဲ့ၿပီး သူ႔ကိုခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မင္းေန႔ကို လာေျပာေစခ်င္ေနေလမလား။ ထိုသို႔ေသာ အခြင့္အေရးမ်ိုဳး သူ႔ဘက္ကေပးခ်င္ပါရက္နဲ႔ ေပးခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မင္းေနကမသိပဲ သူ႔အေပၚေျပာခ်င္ေသာ မင္းေနရဲ့ခံစားခ်က္ေတြကို မင္းေနက ၿမိဳသိပ္က်ိတ္မွိတ္ထားသည္ဟု သူထင္ေနေလမလား။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း သူ မင္းေန႔အေပၚ စာနာၿပီးရင္း စာနာကာ သူ႔အတြက္ အခက္ေတြ႔ေနေလမလား။ ထိုသို႔ေတြးမိရေသာမင္းေန႔အေတြးေတြ မွန္ကန္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူ႔ကို ခ်စ္တယ္လို႔ မင္းေနဖြင့္ေျပာရဲလိမ့္မဟုတ္ပါ။ မဟုတ္ေသး။ လံုး၀လံုး၀ဖြင့္ေျပာရဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ မင္းေန႔မွာ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သတၱိနည္းနည္းေလးမွမရွိတာ ကိုယ္တိုင္အသိ။

အဲ့ေန႔က ေစ်း၀ယ္အျပန္ ေစ်းသြားတိုင္ ၀င္စားေနက် ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္ေလးဆီ မင္းေနလွမ္းလိုက္သည္။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲကို မင္းေနအလြန္ႀကိဳက္သည္။ ေစ်းလည္းသက္သာသည္။ အရသာလည္းရွိသည္။ ဆိုင္ေလးကလည္း သန္႔ျပန္႔လြန္းလွသည္။ ထိုဆိုင္ေလးက ရွမ္းေခါက္ဆြဲတင္ကမဘီယာမ်ားလည္း ရႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ မင္းေန ဘီယာကို မႀကိဳက္ပါ။ မင္းေနက အရက္ေသစာ လံုး၀မေသာက္စားတတ္။ အရက္ေသာစာတို႔၏ အရသာကိုပင္ လွ်ာနဲ႔ အထိမခံႏိုင္။ ထိုဆိုင္ေလးက ဘီယာမ်ားလည္း ရေသာေၾကာင့္ အရြယ္သံုးပါးေယာက်္ားေလးမ်ား အၿမဲတမ္းလိုလိုရွိေနတတ္သည္။ ေခ်ာေခ်ာလွလွ ရုပ္ဆိုးဆိုးအစံုရွိေနတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအထဲမွ ရုပ္ေခ်ာသူမ်ားကို မင္းေနတစ္ႀကိမ္မွ မ်က္စိမက်ခဲ့မိ။ ထိုေယာက်္ားမ်ားကသာ ဖက္ရွင္က်က် ၀တ္စားတတ္ေသာ မင္းေန႔ကို အားက်ၿပီး ၾကည့္ရေလသည္။ အားက်ၿပီး ၾကည့္ၾကေသာ မ်က္၀န္းမ်ားလည္း ရွိသလို မနာလို၀န္တိုတတ္ၾကေသာ မ်က္၀န္းမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရေလသည္။ မင္းေနက ခုေခတ္ေမာ္ဒယ္လ္မ်ားႏွင့္အၿပိဳင္ ေခ်ာေမာသူေလ။

ဆိုင္အတြင္း ေလွ်ာက္လွမ္းၿပီး ေနရာရွာလိုက္သည္။ မ်က္လံုးေတြ ဟိုသည္ေ၀့၀ဲၾကည့္ေတာ့ နံနက္က မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုခဲ့ရေလေသာသူ႔ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဘီယာေသာက္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ရယ္လားေမာလားျဖင့္ စကားေျပာေနရင္း မင္းေန႔ကို ျမင္သြားသည္။ မင္းေနလည္း အလိုလိုေနရင္း ရွက္တတ္ေနတာေၾကာင့္ ေနရာမရွိဘူးဆိုသည့္အဓပ္ပါယ္နဲ႔ ဆိုင္အတြင္းမွ ခပ္သုတ္သုတ္ေလး ေျပးထြက္သြားခဲ့ရသည္။ ထိုသို႔ေျပးထြက္ခဲ့စဥ္ မင္းေန႔ကို သူၾကည့္ေနမယ္အထင္ေၾကာင့္ ေက်ာလည္း မလံုခဲ့။

မင္းေန ဘာလိုလိုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အလိုမက်ျဖစ္ေနမိသည္။ ထခုန္လိုက္ရမလား။ ဟင္းကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရမလား။ ကိုယ့္ေခါင္းကို ကိုယ့္လက္သီးနဲ႔ ထုွက္လိုက္ရမလား။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႔နဲ႔မွ ခဏခဏဆံုေတြ႔ေနရပါလိမ့္။ ကံၾကမၼာရယ္ မင္းေန႔ကို အေနခက္ေစရေအာင္ ဖန္တီးေနေလသလား။

သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ျပံဳးေပ်ာ္ေနေသာ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိျပန္သည္။ သူကေတာ့ ရယ္လားေမာလားနဲ႔ ေပ်ာ္ႏိုင္သည္။ မင္းေန႔က်ေတာ့ သူ႔ကို ျမင္လိုက္ရတိုင္း နည္းနည္းေလးမွ မေပ်ာ္ႏိုင္ရပါလား။ မင္းေနထပ္ဆင့္ေတြးလိုက္ရျပန္သည္။ သူက ဘီယာေသာက္ေနသည္ဆိုေတာ့ အရမ္းအရမ္းေယာက်္ားပီသမွာပဲေပါ့။ မင္းေနက အရက္ေသစာေသာက္စားတတ္ေသာ ေယာက်္ားေတြကို အလြန္းေယာက်္ားပီသၾကသည္ဟု ျမင္မိသည္။ ေရွ ့မွာ ဘီယာခြက္မ်ားခ်ရင္း လက္ေခ်ာင္းၾကားတြင္ စီးကရက္ေလး ည  ွပ္ထားသည့္ သူ႔ဟန္ပန္ေလးက အလြန္႔အလြန္ကို ေယာက်္ားပီသလိုက္တာကြာ။ စီးကရက္ေသာက္ျခင္းကို မင္းေနအလြန္းမုန္းမိပါရဲ့။ စီးကရက္ေငြ႔ကို ရွဴရႈိက္လိုက္ရပါက ေခါင္းေတြ မူးေနာက္ၿပီး အားျပတ္သြားသလို ခံစားရေစသည္။ သို႔ေပမဲ့ ေယာက်္ားအေတာ္မ်ားမ်ား စီးကရက္ေသာက္ၾကသည္ကို ျမင္ေလတိုင္း ေယာက်္ားပီသသည္ဟု မင္းေနျမင္မိသည္။

မင္းေနတို႔ၿမိဳ ့ေလးတြင္ ကဆုန္လ၌ ေစ်းပြဲေတာ္က်င္းပသည္။ ပြဲေစ်းက လ၀က္မွ်ၾကာေသာေၾကာင့္ ရွည္လ်ားသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုပြဲသို႔ မင္းေန ေန႔တိုင္း မသြားျဖစ္ခဲ့။ လူအစည္ကားဆံုးေန႔ျဖစ္ေသာ လျပည့္ေန႔ည၌သာ ႏွစ္စဥ္သြားျဖစ္သည္။ ပြဲေစ်းတြင္ ခ်ားရဟတ္မ်ား၊ ေသမင္းတမန္မ်ားလည္း ရွိသည္။ မင္းေနလည္း စိတ္ေပ်ာ္လာလိုေပ်ာ္လာျငား ခ်ားရဟတ္ကို တက္စီးသည္။ အသည္းဘ၀င္ထဲ ေအးျမသြားခဲ့သည္။ မင္းေနေပ်ာ္သလိုလိုရွိေပမဲ့ တကယ္တမ္းေတာ့ မေပ်ာ္ရႊင္မိ။ မင္းေန႔ဘ၀သည္ အၿမဲတမ္း အထီးက်န္သလို ခံစားရသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကေလးဆန္စြာ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္မိသည္။ စိတ္ကူးထဲတြင္ မင္းေန တိတ္တခိုးရင္ခုန္ရသည့္ သူ႔မ်က္ႏွာေလ ေလးေပၚလာေလသည္။

မင့္လက္ေလးကိုဆြဲၿပီး ပြဲေစ်းထဲ အတူတူေလွ်ာက္လည္ၾကမလား။

ဘုရားတက္ဖူးၿပီး အတူတူဆုေတာင္းၾကမလား။

ဆင္တူ၀တ္စံုေလးေတြ ေရြး၀ယ္ၾကမလား။

သိပ္ေတာ္ေသာ ရုပ္ေျပာင္ဆရာႀကီးေရွ ့မွာ မင့္ပံုနဲ႔ ငါ့ပံုေလးေတြ ဆြဲခိုင္းၿပီး အတူတူရယ္ၾကမလား။

ခ်ားရဟတ္ကို အတူတူစီးၾကမလား။ ခ်ားရဟတ္စီးစဥ္ အသည္းဘ၀င္ေအးျမသြားစဥ္ မင့္ကိုယ္ေလးကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ႔ဖက္ ဒါမွမဟုတ္ မင့္ရင္ခြင္ေလးထဲ ငါ ခို၀င္ပါရေစလား။

တစ္ႀကိမ္သာခံေသာ တက္တူအတုေလးေတြ ဆင္တူကပ္ၾကမလား။

ဆင္တူေရာင္စံုနားကပ္ေလးေတြ အတူတူေရြးၿပီး ဆင္တူေလးေတြ ၀တ္ၾကစို႔လား။

မင္းႀကိဳက္ေလေသာ ဘီယာဆိုင္၀င္ၿပီး မင္းဘီယာေသာက္ေနပံုေလး မင္းစီးကရက္ေသာက္ေနပံုေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနပါရေစလား။ ငါႀကိဳက္ေလေသာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲေလးစားရင္း မင့္ကို ခြံ႔ေကၽြးပါရေစလား။

အခမဲ့ၾကည့္ရေသာ ပြဲဇာတ္ကို မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္ရင္း မင့္ကိုအေရွ ့မွာထားၿပီး ေနာက္ကေန ငါက မင့္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ႔ဖက္ ဒါမွမဟုတ္ မင္းကေနာက္ကေနၿပီး ငါ့ကိုယ္ေလးကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ႔ဖက္ရင္း အတူတူၾကည့္ရႈရယ္ေမာပါရေစလား။

ေနာက္မွလူက တြန္းလႊတ္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ေရွ ့ကလူ၏ တင္ပါးအား မင္းေန၏ ဟာေလးနဲ႔ ထိသြားသည္။ ေနာက္သို႔ မင္းေန လွည့္ၾကည့္ေတာ့ တမင္တကာ တြန္းလႊတ္လိုက္ျခင္းမဟုတ္။ ပြဲဇာတ္အား ၾကည့္လိုဇာျဖင့္ မင္းေန႔အား တြန္းလႊတ္လိုက္သလို ျဖစ္သြားရျခင္းျဖစ္သည္။ မင္းေန၏  ဟာေလးနဲ႔ တင္ပါးအား အထိခံရေသာ ရွ ့ကလူက မင္းေန႔ကိုလွည့္ ၾကည့္သည္။ ထိုသူသည္ တိုက္ဆိုင္လြန္းစြာပင္ သူျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ မင္းေနပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားရသည္။

“ေနာက္ ေနာက္ ေနာက္ကလူ လူက တြန္းတာ တာ…”

မင္းေန ပါးစပ္အေသာင္းသားနဲ႔ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ေျဖရသည္။ သူသည္ မင္းေနျဖစ္ေနေၾကာင့္လားဘာလားေတာ့မသိ စိတ္ဆိုးဟန္မျပပဲ ေရွ ့သို႔လွည့္ကာ ပြဲဇာတ္ဆီအၾကည့္ပို႔သည္။ မင္းေန တံေတြးကို အလ်င္အျမန္ မ်ိဳခ်လိုက္ရၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ယင္သြားရသည္။ သူ႔အေပၚ ျဖစ္ေသာ ခံစားခ်က္မ်ားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ မင္းေနရွက္သြားရျပန္သည္။ သူ တစ္မ်ိဳးထင္သြားေလမလား။ သူ႔အေပၚျဖစ္ေနေသာ မင္းေန႔စိတ္ကို ရိပ္မိသလိုလိုရွိေနခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ သူ႔ေနာက္ သူမသိေအာင္ မင္းေနက တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတယ္လို႔မ်ား သူထင္သြားေလမလား။ ထိုသို႔ထင္သြားမွာကိုေတာ့ မင္းေနအလြန္စိုးေၾကာက္လြန္းလွသည္။ သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မင္းေန ေနရာမွ ခ်ာကနဲ႔ လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။

လွည့္ထြက္သြားခဲ့ကာမွ စိတ္က သူ႔ကို အလြန္ေတြ႔ခ်င္ေနမိျပန္သည္။ ခုနတုန္းကတင္ပဲ ခုလိုပြဲညနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူနဲ႔ မ်ားစြာ စိတ္ကူးယဥ္ထားခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။ သည့္ေၾကာင့္ သူ႔ကို မ်က္၀န္းမ်ားက ရွာလိုက္မိျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို ေတြ႔ခဲ့ေသာ ေနရာေလးဆီသို႔ေတာ့ မသြားရဲခဲ့။ သူ႔ေရွ ့ မင္းေနမ်က္ႏွာမျပရဲေတာ့။ သူမသိေအာင္ ရွာမည္။ သူ႔ကို မသိမသာေလးေငးမည္။ အေ၀းကေနမို႔ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို သဲကြဲစြာ မျမင္ရလည္း ရွိပါေစ ေငးရမည္။ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ ထပ္ျမင္ပါရေစ။ သူ႔ကိုရွာေနတုန္း သူက မင္းေန႔ကို အရင္ဆံုး ျမင္ေတြ႔ေနမွာလည္း စိုးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ရွာေနတယ္ဆိုတာ သူသိသြားမွာလည္း ေၾကာက္သည္။

သို႔ေသာ္ သူ႔ကို မေတြ႔ရေတာ့ေပ။ သူေနရာေျပာင္းၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနေလသလား။ ပြဲေစ်းထဲသြားၿပီး ၀ယ္ျခမ္းေနေလသလား။ ဘုရားဖူးဆုေတာင္းေနေလသလား။ ခ်ားရဟတ္စီးေနေလသလား။ ဘီယာဆိုင္မ်ား ထိုင္ေနေလသလား။ သည့္ေၾကာင့္ မင္းေနအႏွံ႔လိုက္ရွာၾကည့္မိေသးသည္။ မေတြ႔ေပ။ သူျပန္ေလၿပီလား။ သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္ေလ မေတြ႔ေလမို႔ မင္းေနအလိုလိုေနရင္း ငိုခ်င္လာမိသည္။ မ်က္ရည္မ်ားကလည္း မ်က္၀န္းအိမ္မွာ အမွန္တကယ္ ေ၀့သီလာသည္။ ရႈိက္သံေလးကပင္ ထြက္လာခ်င္ခ်င္။ အခ်ိန္ပင္ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္မသိ။ မိုးပင္ လင္းကာနီးေတာ့မည္။ မင္းေနမျပန္ခ်င္ေပမဲ့ ျပန္ရေတာ့မည္။

ၾကင္နာသူ

အခ်စ္ဆံုးမင္းရယ္…

မင့္စိတ္နဲ႔ေတာ့ ရူးၿပီကြယ္………။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သူ႔ကိုမေတြ႔ရတာ (၃)လနီးပါးပင္ ရွိေရာ့မည္။ သူအလုပ္ၿပီးသြားျခင္းေၾကာင့္ ျပန္သြားေလသလား။ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္ရလွ်င္ မ်က္ႏွာပူမႈမ်ားစြာနဲ႔ အေနခက္ကာ ရွက္ရဦးမည္။ အခု မင္းေနေရွ ့ သူေရာက္မလာျခင္းေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ရေပမည္။ သူ႔ကိုမေတြ႔ရေတာ့သျဖင့္ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္ရလွ်င္ မင္းေန႔စိတ္က ဘာရယ္မသိ အထီးက်န္မႈလိုလို၊ အားငယ္မႈလိုလို မေပ်ာ္ရႊင္ရသည့္ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ျဖစ္ေပၚမလာေတာ့။ သည္ေတာ့ မင္းေန႔စိတ္ေတြ အနည္းငယ္ ရႊင္လန္းသလို ခံစားရသည္။

ဒါေပသိ သူ႔ကိုမေတြ႔ရေပမဲ့ သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြေတာ့ ၾကားသိခ်င္မိသည္။ ကိုယ့္ႏႈတ္က ေမးျဖစ္မွာမဟုတ္ေပမဲ့ သူနဲ႔ပတ္သက္ရင္ နားေတြ အၿမဲစြင့္ထားဆဲျဖစ္သည္။ မ်က္လံုးေတြကလည္း အၿမဲလ်င္သလိုလိုရွိသည္။

တစ္ေန႔ေတာ့ မေနႏိုင္သည့္အဆံုး အေနေအးေသာ အိမ္ေထာင္သည္လူလတ္ပိုင္း အစ္ကိုတစ္ေယာက္အား ေမးလိုက္မိသည္။ သူက ဘယ္တုန္းကမွ မင္းေန႔အား ဦးသိန္းသမီးနဲ႔ မေျပာင္ခဲ့ဖူး။

“ဦးသိန္းသမီးက မဂၤလာမေဆာင္ေသးဘူးလားမသိဘူး၊ သူမ်ားေတြကေျပာေနၾကတာေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးကေကာင္နဲ႔ မဂၤလာေဆာင္မလို႔ဆို”

“ေၾသာ္ မင္း မသိေသးဘူးလား၊ ဦးသိန္းက သေဘာမတူဘူးတဲ့”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား”

မင္းေန ဘာလိုလိုနဲ႔ အားႀကီး ၀မ္းသာသြားရသည္။ မင္းေနတိတ္တခိုးခ်စ္ရသူေလး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လက္ထဲပါမသြားေတာ့ မင္းေနေပ်ာ္မိသည္။ အက်င့္မေကာင္းသည့္ ဦးသိန္းသားမက္မျဖစ္ရေတာ့လည္း သူ႔အတြက္ ၀မ္းသာသည္။ ဒါေပမဲ့ သူ သူခ်စ္ေသာ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ေ၀းရေတာ့ သူခံစားေနရမွာကိုေတြးၿပီး သနားမိသည္။ ဦးသိန္းကလည္း ဘယ္လုိလူမ်ိဳးပါလိမ့္။ ကိုယ့္သမီးေလးကို တျခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္နဲ႔ လူၾကားသူၾကားထဲ ေပၚတင္ႀကီး တြဲခိုင္းၿပီးကာမွ သေဘာမတူဘူးတဲ့လား။ သူ႔သမီးေလး သကၡာက်မွာကို သူ ထည့္မတြက္ဘူးလား။ ပတ္၀န္းက်င္က ေ၀ဖန္ၾကမွာကို သူမသိဘူးလား။ သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ အစကတည္းက မတြဲနဲ႔လို႔ တားခဲ့တာပဲေကာင္းမည္။ ၿပီးေတာ့ သူလိုရာထူးႀကီးေသာ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ကိုမွ သေဘာမတူသည့္အတြက္ ခံျပင္းစိတ္လည္း ၀င္မိသည္။

“ဘာ ဘာျဖစ္လို႔ သေဘာမတူတာတဲ့လဲ”

မင္းေနထပ္ဆင့္သိခ်င္ေနျပန္သည္။

“ဒါေတာ့ ငါလည္း မသိဘူး”

“အဲ့သည္ေဆာက္လုပ္ေရးကေကာင္က အခု ဘယ္မွာလဲဟင္”

“သူက ေနျပည္ေတာ္က၊ ေဆာက္လုပ္ေရးက ၿပီးသြားလို႔ ျပန္ေရာ့ေပါ့ကြာ”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုကိုး”

မင္းေနေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္း ရင္ထဲမွာေတာ့ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ့ေနမိတာအမွန္ပင္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညစာစားအၿပီး အိပ္ခ်င္စိတ္လည္းမရွိတာေၾကာင့္ အပ်င္းေျပအေနနဲ႔ မင္းေန လမ္းထြက္ေလွ်ာက္လုိက္သည္။ ေလွ်ာက္လာရင္းက ရွမ္းေခါက္ဆြဲရေသာ ဘီယာဆိုင္ေလးေရွ ့သို႔ေရာက္သြားသည္။ ဆိုင္ေလးကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္က သူဘီယာေသာက္ေနစဥ္ သူနဲ႔ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုခဲ့ပံုေလးကို ေျပးသတိရလိုက္မိေတာ့ ျပံဳးမိသည္။ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႔ ဖြင့္ထားသည့္ သီခ်င္းကို ဇိမ္က်က်နားေထာင္ရရင္ေကာင္းမည္ဆိုၿပီး ဆိုင္အတြင္း ၀င္လိုက္သည္။ တစ္ဆိုင္လံုး ေနရာလြတ္မက်န္ပဲ ျပည့္ေနသည္။ ခန္းဆီးလိုက္ကာခ်ထားေသာ သီးသန္႔ခန္းေလးထဲတြင္ ေနရာလြတ္ရွိေလမလားဆိုၿပီး လိုက္ကာကို ဖယ္လိုက္သည္။ ထိုအခန္းတြင္ ရွိေနေသာ လူေၾကာင့္ မင္းေန တဒဂၤ အံ့ၾသသြားရသည္။ ထိုသူသည္ သူျဖစ္ေနသည္။ သူျပန္သြားၿပီဆိုပါရက္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ သူရွိေနရတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ သည္ေလာက္မ်ား တိုက္ဆိုင္ေနရတာပါလဲ။ သူနဲ႔ မင္းေန မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုးၾကရျပန္ေလသည္။ မင္းေနအသိစိတ္၀င္ၿပီး လိုက္ကာစကို ခ်လိုက္ရသည္။ ထိုစဥ္ လူတခ်ိဳ ့ေငြရွင္းၿပီး ထြက္သြားေသာေၾကာင့္ ထိုေနရာတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။

ခက္ျပန္ၿပီ။ သည္တစ္ခါလည္း သူ႔ကို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ေတြ႔ရျခင္းေၾကာင့္ သူ႔ေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတယ္လို႔မ်ား သူထင္သြားေလမလား။ မင္းေန ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ရသည္။ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုစဥ္ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေယာင္လိုက္သည္။ ဟုတ္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာအမူအယာက ၀မ္းနည္းမႈအရိပ္အေယာင္ေတြပါေနတာ ထင္ရွားသည္။မ်က္၀န္းေတြက ရီေ၀ေနသည္။ သူအရမ္းမူးေနပံုေပါက္သည္။ သူအရမ္းအထီးက်န္ဆန္ေနပံုရသည္။ ၿပီးေတာ့ မင္းေန႔ကို သူအလိုရွိေနတယ္လို႔လည္း မင္းေနထင္လိုက္မိျပန္သည္။ သူအရမ္းအထီးက်န္ဆန္ေနေတာ့ သူ႔ေဘးမွာ အေဖာ္တစ္ေယာက္ သူအလိုရွိေနခဲ့သလား။

သည့္ေၾကာင့္ သူ႔ကို မင္းေနၾကည့္ခ်င္ေနမိသည္။ ၾကည့္ခ်င္စိတ္က ထိန္းမရခဲ့။ သူ႔ကိုေခ်ာင္းၾကည့္သည္ကို သူျမင္သြားရင္ေတာ့ အလြန္႔အလြန္ကိုရွက္မိမည္။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ်ာက္လိုက္ၿပီး ခန္းဆီးစေလးကို အသာအယာဖယ္လိုက္ေတာ့ အို သူ႔မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ မင္းေန႔မ်က္ႏွာေလး ကပ္ကပ္ေလး။

“အမေလး”

မင္းေနလန္႔ဖ်တ္ၿပီး အမေလးတလိုက္ရသည္။ ခ်က္ခ်င္းေနရာဆီေျပးထိုင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ကို ဇြတ္ေသာက္လိုက္ရသည္။

ရွက္လုိက္တာ။ သူမသိေအာင္ေခ်ာင္းၾကည့္ကာမွ သူ႔မ်က္ႏွာတည့္တည့္နဲ႔တိုးရတယ္လို႔။ ဒါနဲ႔ေနပါဦး သူကေကာ မင္းေနလို ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ လုပ္ေနရတာလဲ။ သူကေကာ မင္းေန႔ကို ေခ်ာင္းၾကည့္လုိက္တာလား။ သူဘာေၾကာင့္ ေခ်ာင္းၾကည့္ရတာလဲ။ မင္းေန တစ္ကိုယ္လံုးတုန္းယင္ေနမိသည္။ ေခါင္းကေလးငံု႔ၿပီး တုန္ယင္ေနစဥ္ ေရွ ့မွလူတစ္ေယာက္လာရပ္ျခင္းေၾကာင့္ မင္းေနျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္။ အိုးးးး သူ သူ။ သူ မင္းေန႔ေရွ ့လာရပ္သည္။ သူလာရပ္ျခင္းေၾကာင့္ မင္းေနကုပ္ကနဲ႔ ျဖစ္သြားရသည္။ သူက အတင့္ရဲ့လြန္းလွသည္။

“ငါ ထိုင္လို႔ရမလား”

လို႔ ေမးလာသည္။

“ေၾသာ္ ရ ရ ရတာေပါ့ ေပါ့ ထိုင္ေလ”

မင္းေနဘာေၾကာင့္မ်ား အသံေတြ သည္ေလာက္ထစ္ေငါ့ေနရပါလိမ့္။ သူက ကုလားထိုင္အား မင္းေနနား တိုးကပ္ေရႊ ့လိုက္ၿပီး ထိုင္သည္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အလြန္မူးေနပံုရသည္။ သူ႔ကို မင္းေနလွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူက မူးေ၀ရစ္ေထြေနေသာ မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႔ ျပံဳးျပလိုက္သည္။ သူ႔အျပံဳးေၾကာင့္ မင္းေန လန္႔သြားရျပန္သည္။

“မင္းတစ္ေယာက္တည္းလား”

“အင္ အင္း တစ္ေယာက္တည္းပါ”

သူေမးလို႔သာ ေျဖေနရသည္။ မင္းေနကေတာ့ ဘာစကားမွ ေျပာထြက္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။

“ဘီယာလာေသာက္တာလား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ လက္ဖက္ရည္လာေသာက္တာပါ”

“မင္း ငါ့ေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတာလားကြာ”

သူက ရယ္ရယ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ေမးသည္။ သည္လုိဆိုရင္ျဖင့္ သူမင္းေန႔ကိုမွတ္မိၿပီး သူ႔အေပၚက မင္းေန႔ခံစားခ်က္ကို ရိပ္မိေကာင္းရိပ္မိေနေပလိမ့္မည္။

“မဟုတ္ မဟုတ္ပါဘူး ဘူး၊ ငါ ငါ သီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္လိ္ု႔ လက္ဖက္ရည္လာေသာက္တာပါ”

သူက “အင္း ေၾသာ္”လို႔လည္းမေျပာ။ ေခါင္းလည္း မညိတ္။ လက္ထဲက ဘီယာခြက္ကို ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ ၿပီး သူက ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေခါင္းေလားေစာင္းငဲ့ၿပီး မင္းေန႔ပုခံုးကိုေလးေပၚ မွီလိုက္သည္။ မင္းေနေက်ာခ်မ္းသြားရျပန္သည္။ သူဘာေၾကာင့္ မွီရတာပါလိမ့္။ သူ အရမ္းခံစားေနရသလား။ သူအရမ္းပဲ ၀မ္းနည္းၿပီး အထီးက်န္ေနရသလား။ သူမွီလာေတာ့ မင္းေန႔ရင္ထဲ ခ်မ္းေျမ့လာရသလိုလို။ သူ႔ေက်ာေလးကို အသာအယာေပြ႔ဖက္လိုက္ခ်င္သည္။ ဒါေပမဲ့ မင္းေနမလုပ္ရဲခဲ့ပါ။

“မင့္ရင္ခြင္ထဲမွာ သည္လိုေလး ခဏေလာက္ေနမယ္ေနာ္ကြာ”

သူက မွီထားရင္း ေဖ်ာ့ေတာ့စြာေျပာသည္။

“မွီပါ မွီပါ၊ ငါ့ရင္ခြင္ထဲမွာ မင္းတစ္သက္လံုးေနပါ”လို႔ပင္ေျပာလိုက္ခ်င္သည္။

“ေၾသာ္ ေအး ရပါတယ္”

မင္းေနေျပာၿပီး တံေတြးကို မ်ိဳခ်လိုက္ရသည္။ သူက မ်က္လံုးေတြ ေမွးစင္းေနသည္။

ရင္ခြင္ေပ်ာက္ေသာ

ေကာင္ေလးရယ္…

မင္း အရမ္းခံစားေနရသလား….

မင္းအရမ္းအထီးက်န္ေနသလား..

မင္းအတြက္ ရင္ခြင္တစ္စံုလိုအပ္တဲ့အခ်ိန္

ငါ့ရင္ခြင္ဆီ.

အခ်ိန္မေရြး ခိုနားပါလွည့္

ငါ့ရင္ခြင္တံတားက

မင့္အတြက္

အခ်ိန္မေရြး အၿမဲတမ္းဖြင့္ထားဆဲပါ။။။

သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြ ေမွးစင္းထားေတာ့ သူ႔ေက်ာေလးကို မရဲတရဲနဲ႔ အသာအယာေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။ သူက ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးပဲရွိေနတာေၾကာင့္ မင္းေနလည္း ရဲတင္းသြားရသည္။ သူ႔ေက်ာေလးကို အသာအယာေပြ႔ဖက္ရင္း သူ႔ပုခံုးကို အသာအယာေလး ပုတ္ေပးေနလိုက္သည္။ ဂရုဏာမ်ားစြာ အျပည့္ေပါ့။

သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အလြန္ေယာက်္ားပီသၿပီး အျပစ္ကင္းစင္လြန္းလွေသာ မ်က္ႏွာေလးပါလား။ မ်က္ေတာင္၊ မ်က္ခံုး၊ ႏွာတံ၊ ႏႈတ္ခမ္း၊ နဖူးဘာမွအျပစ္ေျပာစရာမရွိ။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေရးေရးေလးကို ပြတ္သပ္လိုက္ခ်င္သည္။ဒါတင္မက သူ႔နဖူး၊ ပါးေလး၊ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းလိုက္ခ်င္သည္။ ပါးေလးကို လက္ကေလးနဲ႔ ထိေတြ႔လိုက္ခ်င္သည္။ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနစဥ္ သူ႔မ်က္၀န္းအိမ္မွာ မ်က္ရည္ေလးမ်ား စီးက်လာတာကို ျမင္လုိက္ရသည္။ အလို သူငိုေနတာပါလား။ သနားစရာေကာင္းလိုက္တာကြာ။ မင္းငိုေနတာကို ငါမၾကည့္ရက္ဘူးကြာ။ သူ႔ပုခံုးေလးကို ပိုၿပီး တင္းက်ပ္ေအာင္ ဖက္ထားလိုက္မိသည္။ မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သုတ္ေပးလိုက္ခ်င္သည္။ မင္းေနမ၀ံ့ရဲခဲ့ေပ။

ဆက္လက္ၿပီး သူ႔ထံမွ ရႈိက္သံ ထြက္လာျပန္သည္။ ေကာင္ေလးရယ္ မင္းမငိုပါနဲ႔။ မင္းငိုေနရင္ ငါရင္ေတြ ခ်ိနဲ႔ေနေအာင္ ခံစားရလြန္းလို႔ပါ။ မင္းေနလည္း ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး သူ႔မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို အသာအယာသုတ္ေပးလိုက္မိသည္။ သူ႔မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သုတ္ေပးစဥ္ သူက မင္းေန႔လက္ကို ဆတ္ကနဲ႔ ဆြဲၿပီး ဆုပ္ကိုင္ထားသည္။ မင္းေန႔ပုခံုးေလးမွ အသာအယာခြာလိုက္ၿပီး မင္းေန႔ကို ၾကည့္သည္။ မင္းေနတုန္ေနၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေလးတင္းေစ့ကာ သူ႔ကို ၾကည့္ေနရသည္။ သူက ျဖည္းညင္းစြာ ျပံဳးျပေနသည္။ မင္းသည္လိုမျပံဳးျပနဲ႔ေကာင္ေလး။ မင္းသည္လို ငါ့ကို မၾကည့္နဲ႔ေကာင္ေလး။ ငါ အေနခက္တယ္ကြာ။

“မင္း.. ငါ့ကို …..”

သူက ေျပာလက္စစကားကို ရပ္ထားလိုက္သည္။ မင္းေနကေတာ့ သူေျပာလာမည့္စကားကိုသာ ေစာင့္ေနမိသည္။ သူက ေခါင္းကို ျဖည္းေလးစြာခါၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ၿပီး ေခါင္းငံု႔ေနလိုက္သည္။ ဆုပ္ကိုင္ထားသည့္ မင္းေန႔လက္ကိုလည္း လႊတ္လိုက္သည္။ မင္း ငါ့ကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္ေနပါလိမ့္ေကာင္ေလးရယ္။

သူက ေခါင္းငံု႔ေနစဥ္ ရႈိက္သံေတြ ထြက္လာသည္။ မင္းေနမေနႏိုင္စြာပဲ ေမးလိုက္သည္။

“မင္း ဘာျဖစ္လို႔ ငိုတာလဲ”

မင္းေနေမးကာမွ သူ႔ရႈိက္သံေတြ ပိုပိုထြက္လာသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ေျပာပါ”

“သူ သူက ငါနဲ႔ မလိုက္ႏိုင္ဘူးတဲ့၊ သူ႔အေဖ့စကားကိုပဲ နားေထာင္မယ္တဲ့၊ သူ႔အေဖသေဘာမတူတဲ့သူရဲ့ေနာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွမလုိက္ဘူးတဲ့…”

သူကေျပာရင္း ထပ္ထပ္ရႈိက္ေနသည္။

“သူ႔စိတ္ကို ငါ နားမလည္ႏိုင္ဘူး၊ သူအစကေတာ့ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ေျပာၿပီး ဘာလို႔ ငါေခၚရာကို မလိုက္ရတာလဲကြာ၊ ငါ့ကို သူတကယ္ခ်စ္ရင္ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါနဲ႔ အတူလိုက္ႏိုင္ရမွာပဲမဟုတ္လား၊ ငါ့ ငါ့ကို တ တကယ္ကယ္ခ်စ္ရင္ ဘယ္ေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာအခက္အခဲေတြပဲၾကံဳၾကံဳ ငါနဲ႔အတူ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရမွာပဲမဟုတ္လား၊ အခုေတာ့ သူက မိဘစကားကိုပဲ နားေထာင္မယ္တဲ့၊ မိဘစိတ္ဆင္းရဲေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ခ်င္ဘူးတဲ့၊ သူ႔အေဖရဲ့စိတ္ကိုလည္း ငါတကယ္နားမလည္ႏိုင္ဘူး၊ သူကိုယ္တိုင္ပဲ သေဘာတူတယ္ေျပာၿပီး သူ႔သမီးကို လူၾကားထဲမွာ ေပၚတင္ႀကီးတြဲတာေတာင္ ခြင့္ျပဳခဲ့ၿပီးမွ အခုမွဘာလဲ သေဘာမတူပါဘူးတဲ့ကြာ၊ ငါ့ကိုလည္းမယံုႏိုင္ဘူးတဲ့၊ သူ႔သမီးေလးကို သူနဲ႔ အေ၀းတစ္ေနရာမွာ မထားႏိုင္ဘူးတဲ့ စိတ္မခ်ဘူးတဲ့၊ သည္လိုပဲ လုပ္မယ္ဆိုရင္ အစကတည္းက သေဘာမတူဘူးလို႔ ေျပာခဲ့ရမွာ၊ အခုေတာ့ အခ်ိန္ေတြလြန္ကာမွ ငါတို႔အခ်စ္ကိုခြဲေတာ့ ငါ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံစားလိုက္ရမလဲ၊ ငါ့ခံစားခ်က္ကို သူတို႔ဘာေၾကာင့္ နားလည္မေပးႏိုင္ရတာလဲ၊ ငါကေတာ့ သူ႔ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ အလုပ္က ခြင့္ယူၿပီး ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ အေ၀းႀကီးကေန လာေခၚတယ္၊ သူကေတာ့ အေၾကာက္အကန္ျငင္းခဲ့တာပဲ၊ သည္တစ္ခါ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ပါ၊ ငါ ေနာက္ဆို သူ႔ကို ေမ့လိုက္ေတာ့မယ္”

သူကေျပာရင္း အထပ္ထပ္ရႈိက္ေလသည္။ မင္းေနလည္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ရင္း သူ႔ပုခံုးေလးကို ပုတ္ပုတ္ေပးသည္။

“မငိုပါနဲ႔ကြာ”

“ငါ့ေကာင္မေလးကို မင္းသိတယ္မဟုတ္လား၊ ဦးသိန္းရဲ့သမီးေလ၊ မင္းတို႔ဌာနက ဦးသိန္းေလ သိတယ္မလား”

“သိတာေပါ့”

“ဦးသိန္းက အက်င့္သိပ္မေကာင္းဘူးလို႔ ငါနည္းနည္းၾကားတယ္၊ မန္ေနဂ်ာေတြနဲ႔ ခဏခဏရန္ျဖစ္တယ္ဆို၊ ရာထူးလည္း သိပ္မက္တယ္ဆိုပဲ ဟုတ္လား”

မင္းေနေခါင္းသာ ညိတ္ျပလိုက္သည္။

“သည္လူႀကီး အက်င့္ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ေတာ့ထင္သား၊ မင္း ငါ့ကိုေကာ သိလား”

သည္ေမးခြန္းက်ေတာ့ မင္းေနမေျဖတတ္ခဲ့။ သူနဲ႔မင္းေနက တိုက္ဆိုင္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုခဲ့ရေပမဲ့ ဘယ္တုန္းကမွ စကားမွမေျပာခဲ့ၾကဘူးတာ။ သူက မင္းေန႔ကိုၾကည့္လာသည္။ ၿပီးမွျဖည္းညင္းစြာေျပာသည္။

“ငါ့ေကာင္မေလးေနရာမွာ မင္းသာဆိုရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ”

သူ႔စကားေၾကာင့္ မင္းေနမ်က္ႏွာႀကီး နီျမန္းသြားသည္။ သူ ဘာအဓိပ္ပါယ္နဲ႔မ်ား သည္လိုေျပာရတာပါလိမ့္။ မင္းေန ဘာမွျပန္မေျပာတတ္ခဲ့။ သူက ထပ္ဆင့္ၿပီး ေျပာျပန္သည္။

“မင္းသာေကာင္မေလးသာဆိုရင္ ငါတကယ္ယူလိုက္မွာ”

သည္လိုဆိုရင္ျဖင့္ မင္းေနေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာကို သူသိေနမွာပဲ။ သူ႔ကိုတစ္ဖက္သတ္စိတ္၀င္စားေနတဲ့အေၾကာင္းလည္း သူရိပ္မိေနမွာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းေန႔ရင္ခြင္ထဲလာၿပီး အခုလို ရင္ဖြင့္ရတာပဲျဖစ္မည္။ မင္းေန႔အား “မင္းသာေကာင္မေလးသာဆိုရင္” လို႔ ေျပာေပမဲ့ မင္းေနစိတ္မဆိုးရက္ခဲ့။

“ စိတ္မဆိုးဘူးဆိုရင္ ေမးခ်င္တယ္၊ မင္း ငါ့ကို စိတ္၀င္စားေနတယ္မဟုတ္လား၊ မင္း စိတ္ဆိုးသြားလား”

မင္းေနသတၱိရွိရွိနဲ႔ ေခါင္းကို ခါလိုက္သည္။ ဘာမွေတာ့ မေျပာမိ။

“မင့္ခံစားခ်က္ကို ငါစာနာပါတယ္ကြာ၊ မင့္မ်က္၀န္းေတြကိုလည္း ငါရိပ္မိပါတယ္၊ မင့္ကိုလည္း ငါခ်စ္ပါတယ္၊ ငါ့ကို တိတ္တခိုးခ်စ္ေနတဲ့သူကို ငါစာနာၿပီး မမုန္းႏိုင္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ မင့္က ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္ေလ”

မင္းေနေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ရင္း မ်က္ရည္မ်ားက စီးက်လာသည္။ “မင့္ကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္” ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ မ်က္ရည္ေလသလား။ ထိုမ်က္ရည္က ၀မ္းသာမ်က္ရည္လား။ ၀မ္းနည္းမ်က္ရည္လား။ “မင္းက ေယာက်္ားေလးျဖစ္ေနတယ္” ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ မင္းေန အလိုလို၀မ္းနည္းၿပီး မ်က္ရည္က်ရေလသည္။

သူက မင္းေန႔ေခါင္းေလးကို ေမာ့ေစၿပီး ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ မ်က္ရည္မ်ားကို ၾကင္နာစြာ သုတ္ေပးေလသည္။

“မတူကြဲျပားတဲ့ဘ၀ေတြ၊ ေရစက္ေတြေၾကာင့္လို႔ သေဘာထားၿပီး ၀မ္းနည္းစိတ္ကို ေျဖသိပ္ပါကြာ”

မင္းေနရႈိက္သံကိုထိန္းၿပီး မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္ကာ ဖုန္းေလးထဲက ဂ်ယ္လာရီေလးကို ဖြင့္ျပလိုက္သည္။

“ဟင္ ဒါ ငါ့ပံုေတြ”

သူမသိေအာင္ တိတ္တခိုးရိုက္ထားေသာ သူ႔ပံုေလးမ်ားျဖစ္သည္။သူ မင္းေန႔ကို သနားဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္သည္။

“မင္း ငါ့ကို အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲလားကြာ”

မင္းေနမ်က္ရည္မ်ားၾကားကျပံဳးရင္း ေခါင္းညိတ္သည္။

“ငါ့နာမည္က မင္းေနပါ၊ မင့္နာမည္ကေကာ”

“ေဇသူပါမင္းေန”

“ေဇသူတဲ့လား”

“အင္း အင္း”

မင္းေနက ေဇသူ႔လက္ေလးကို ဆတ္ကနဲ႔ဆြဲၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။ ၿပီးမွ တစ္ခြန္းခ်င္းေခၚလိုက္သည္။

“ေဇ.. သူ..”

ေဇသူက ျပံဳးရင္း ထူးသည္။

“အင္း ေျပာ”

“ငါ မင့္ကို ခ်စ္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီ”

“အင္း သိတယ္”

“ငါ မင့္ကို ခ်စ္တယ္ေဇသူ”

“ေအးပါ”

“ငါ မင့္ကို တစ္ခါေလာက္ ဖက္ထားခ်င္တယ္”

ေဇသူက ျပံဳးျပသည္။

“ရတာေပါ့”

ေဇသူ႔ကို မင္းေန တင္းက်ပ္စြာ ဖက္လိုက္သည္။ ေဇသူက မင္းေန႔ပုခံုးေလးကို ပုတ္ေပးသည္။

“မင့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းကို တစ္သက္လံုး မ်ိဳသိပ္ထားရမယ္ထင္ထားခဲ့တာေဇသူ၊ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခြင့္ရ၊ မင္းကလည္း ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားၾကားရေတာ့ ငါ အရမ္းေက်နပ္တယ္၊ အရမ္းလည္း၀မ္းသာတယ္”

ေဇသူက ေခါင္းကိုသာ ညိတ္ေနေလသည္။

“မင့္ကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေဇသူ၊ မင္းေျပာသလိုပဲ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္က မတူကြဲျပားတဲ့ ဘ၀ေတြ ေရစက္ေတြေၾကာင့္ မင့္ကိုခ်စ္တဲ့ ငါ့အခ်စ္ေတြကို မ်ိဳသိပ္ထားရတာပါ၊ ဒါေတာင္မွ မင့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခြင့္ရတာနဲ႔တင္ ေက်နပ္ပါၿပီ”

ေဇသူက ၾကင္နာစြာ ျပံဳးျပျပန္ေလသည္။

“မင္းေခၚရာကိုမလိုက္တဲ့ ေကာင္မေလးကိုေမ့ၿပီး မင့္အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနပါေနာ္၊ က်န္းမာေရးလည္း ဂရုစိုက္ပါ”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မင္းေန၊ မင္းလည္း က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ပါ၊ မင္းလည္း ငါ့ကို ေမ့လိုက္ပါ၊ တစ္ေန႔ မင့္ကို ခ်စ္ႏိုင္မဲ့ မင္းလို လူစားမ်ိဳးရွိလာမွာပါ”

မင္းေနက ေဇသူ႔အား ဖက္လိုက္ျပန္ေလသည္။

“ငါကေတာ့ မင့္ကို ေမ့ႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူးေဇသူရယ္”

“ငါ့ကို ခ်စ္ရင္ေမ့လိုက္ပါကြာ၊ မင္းအရမ္းခံစားေနရရင္ ငါ့အျပစ္မို႔ ငါလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ကြာ”

“အင္း အင္းပါ”

မင္းေနမ်က္ရည္မ်ားၾကားက ေခါင္းညိတ္ေလသည္။ ခ်စ္ရသူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာမ်ိဳးကိုေတာ့ မင္းေနမလိုလား။ ထိုစဥ္ ေဇသူက လံုး၀ မထင္မွတ္ေလေသာ မင္းေန႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္ၿပီး ဆံပင္ေလးမ်ားကို သပ္တင္ေပးလိုက္သည္။ မင္းေနပင္အလြန္အံ့ၾသရသည္။ မင္းေနလည္း ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို နမ္းခ်င္ေပမဲ့ ခြင့္ေတာင္းဖို႔ မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။ သူက မင္းေန႔ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ နမ္းၿပီး ထျပန္သြားသည္။ မင္းေနၿငိမ္သက္စြာ က်န္ခဲ့ရသည္။

မင္းေန အသိစိတ္၀င္ၿပီး ေနရာမွ ခ်က္ခ်င္းထကာ သူ႔ေနာက္ အေျပးကေလးလိုက္လိုက္မိသည္။ သူက ေလးဖင့္ေသာ ေျခလွမ္းေလးမ်ားျဖင့္ ေလွ်ာက္ေနသည္။ သူ႔ကို မင္းေနလွမ္းေခၚလိုက္မိသည္။

“ေဇ..သူ…”

သူက လွည့္ၾကည့္သည္။ မင္းေနအေျပးကေလးလွမ္းၿပီး သူ႔ကို တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ပစ္လုိက္သည္။

“ဘာေျပာဦးမလို႔လဲမင္းေန”

“ငါ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔”

သည္စကားကို သူစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေအာင္ မေျပာသင့္မွန္းသိေပမဲ့ မင္းေနမေနႏိုင္ခဲ့။

“မင္းေနရယ္..”

မင္းေန မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သုတ္လိုက္ၿပီးမွ…

“တကယ္ပဲ မနက္ျဖန္သြားေတာ့မွာလားဟင္”

“အင္း သြားရေတာ့မယ္”

“သည္ည ငါ့အိမ္မွာ တည္း တည္းပါ၊ ဒါေလးကိုေတာ့ ခြင့္ျပဳေပးပါကြာ၊ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ပါ”

ေဇသူက ခဏအၾကာမွ ေခါင္းကို ညိတ္ျပလိုက္သည္။

“အရမ္းခ်စ္တယ္ေဇသူရယ္”

ေဇသူ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို အငမ္းမရစြာ နမ္းလိုက္ေလသည္။

ေဒးဗစ္။။။

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။။

23/8/2014

11:34 AM

The Enddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddd

(သည္ဇာတ္လမ္းေလးက ကၽြန္ေတာ္ေဒးဗစ္ရဲ့ ကိုယ္ေတြ႔အျဖစ္အပ်က္ေလးမ်ားကို ေရာသမေမႊထားျခင္းပါ။ ဆက္လက္ၿပီး သည္ဇာတ္လမ္းေလးကို ဖတ္ၿပီးပါက အရင္က တင္ခဲ့ဖူးေသာ “ဂြတ္ဒ္ဘိုင္” ၀တၳဳေလးကို မွတ္မိခ်င္မွတ္မိၾကမွာပါ။ ထိုဇာတ္လမ္းေလးနဲ႔ နည္းနည္းဆင္ေနတာကိုလည္း ရိပ္မိခ်င္ရိပ္မိၾကမွာပါ။ တကယ္လည္း “သူ” ဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္က ဂြတ္ဒ္ဘိုင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္တည္းပါ။ သည္ေလာက္ဆိုရင္ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ေဒးဗစ္က ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ သိၾကမွာပါ။ တကယ္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူနဲ႔က ဇာတ္လမ္းထဲကလို မပတ္သက္ခဲ့ၾကပါဘူး။ (၂၀)%ေလာက္ပဲ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြပါ။ က်န္တာေတြကေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးနဲ႔ ရူးခဲ့ရတာေတြေပါ့ဗ်ာ။ သည္ဇာတ္လမ္းရဲ့ အေရးအသားအသံုးအႏႈန္းေတြက ရႈပ္ေထြးၿပီး နားလည္ရခက္ေစလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဂြတ္ဒ္ဘိုင္ထဲက အသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔ မတူေအာင္ ႀကိဳးစားထားရတာေၾကာင့္ပါ။ဂြတ္ဒ္ဘိုင္ ၀တၳဳကို ဖတ္လိုက ေအာက္ပါလင့္မွာဖတ္ပါ။ ဖတ္လို႔မရပါက ကၽြန္ေတာ့္ေ၀ါလ္တြင္ ရွာေဖြဖတ္ရႈပါ။)

 (ေဒးဗစ္)