Sep 30th

အလင္းမဲ့က်ိန္စာ - (၁)

By moekyawlzin
အလင္းမဲ့က်ိန္စာ ၀တၳဳသည္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနပါသျဖင့္ အရင္တင္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ေရးသားၿပီးစီးခဲ့သည့္ အခန္းအထိ ျပန္လည္ေပါင္းခ်ဳပ္ၿပီး အလင္းမဲ့က်ိန္စာ (၁) ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ေရးသားလုိက္ပါသည္။ အရင္တင္ခဲ့ေသာ အပုိင္း (၁) (၂) (၃) ေပါင္းစပ္ထားပါသည္။ အလုပ္မအားလပ္သျဖင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသူမ်ားအား ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ မဂၤလာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္၏ ၀တၳဳေလးကုိ အားေပးပါအုန္းေနာ္..။
-----------------------------------------------------------------------------------------------

အလင္းမဲ့က်ိန္စာ (၁)

 
ဟုိေရွးေရွးတုန္းက.......

အလင္းေရာင္ေတြမဲ့ေနတဲ့ တုိင္းျပည္ႀကီးတစ္ခုရွိသတဲ့။ အဲဒီတုိင္းျပည္ႀကီးမွာ ေန႔အလင္းေရာင္သည္လည္း ညဘက္သာတဲ့ လမင္းအလင္းေရာင္ေလာက္သာသာပဲ ရွိပါသတဲ့။ အၿမဲတမ္းလုိလို တုိင္းျပည္ႀကီးရဲ႕ အရွင္သခင္ ဘုရင္မင္းႀကီး၏နန္းေတာ္ႀကီးသည္လည္း အစဥ္အၿမဲ ဖေယာင္းတုိင္မ်ားျဖင့္ နန္းေတာ္ႀကီးတစ္ခုလုံးကုိ အလွဆင္ထားၾကပါသတဲ့။ တုိင္းျပည္ႀကီးသည္လည္း ရဲတုိက္ႀကီး၏ထြန္းလင္းလာေသာ အလင္းေရာင္ကုိသာ မွီခုိေနၾကၿပီး စီးပြားေရး လူမႈေရး အလုပ္အကုိင္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ၾကပါတယ္။ ထုိတုိင္းျပည္ႀကီးရဲ႕ မုိင္ငါးဆယ္မွာ ႀကီးမားေသာ ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒီေတာအုပ္ႀကီးကုိ အလင္းမဲ့တုိင္းျပည္ႀကီးက လူေတြက အလင္းေတာႀကီးလုိ႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဲဒီေတာႀကီးက အစဥ္အၿမဲ အလင္းေရာင္ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနျခင္းေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အလင္းေတာႀကီးမွာ လူေတြေနထုိင္လုိ႔ မရပါဘူး။ သာမန္ေတာေခြသြားရင္ေတာင္ သုံးနာရီထက္ ပုိၿပီးမေနႏုိင္ပါဘူး။ သုံးနာရီထက္ပုိေနသူေတြအားလုံး မ်က္လုံးႏွစ္လုံး စုံလုံးကန္းသြားၾကလုိ႔ပါပဲ။

တုိင္းျပည္ႀကီးသည္လည္း ရဲတုိက္ႀကီးကုိ ဗဟုိထားၿပီး မင္းမႈထမ္းမ်ား သူေဌးမ်ား သူၾကြယ္မ်ား ကုန္သည္မ်ား သာမန္လူမ်ား ဆုိၿပီး ပတ္လည္၀ုိင္းထားၾကပါတယ္။ ဘာလုိ႔ ဒီလုိ တည္ေဆာက္ထားၾကသလဲဆုိေတာ့ ရဲတုိက္ႀကီးအလင္းေရာင္သည္ ၿမိဳ႕အစြန္အဖ်ားကုိ မေရာက္ပါဘူး။ ထုိအခါ ဖေယာင္းတုိင္ မီးတုိင္မ်ားသည္ ထုိၿမိဳ႕တြင္ က်န္သည့္အရာအားလုံးထက္ ပုိမိုေစ်းႀကီးေသာေၾကာင့္ သာမန္လူမ်ား ႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား ၀ယ္ႏုိင္ျခင္းမရွိသည့့္အတြက္ သူေဌးမ်ားကလည္း သူတုိ႔၏စံအိမ္ကုိ မီးမ်ားထြန္းထားၾကပါတယ္။ နန္းေတာ္ႀကီးက မီးကို ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားက ၿမိဳ႕အလင္းေရာင္ဟု ေခၚၾကၿပီး သူေဌးစံအိမ္က မီးကုိ ပတၱျမားမီး ၊ သူၾကြယ္အိမ္က မီးကုိ စိန္ကၽြန္းမီး ၊ ကုန္သည္အိမ္မွ မီးကုိ အာရုံမီး လုိ႔ ေခၚဆုိၿပီး အလုပ္သမားမ်ား ႏွင့္ သာမန္အိမ္မ်ားက မီးထြန္းထားပါက အဲဒီမီးကုိ မီးခြက္မီးဟု ေခၚဆုိၾကေလသည္။ ၿမိဳ႕ႀကီး၏ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာမႈကုိ မီးမ်ားျဖင့္ တုိင္းတာၾကေလသည္။

ၿမိဳ႕ေလး၏အစြန္တြင္ အိမ္မည္းေလးတစ္ခုေရွ႕တြင္ ရိွေသာ ကြပ္ပ်စ္တစ္ခုေပၚတြင္ လူငယ္မ်ားသည္ ၀ုိင္းစုကာ ထိုင္ေနၾကသည္။ ကြပ္ပ်စ္အနားတြင္လည္း ထုိင္ခုံမ်ားျဖင့္ အသက္အႀကီးဆုံး အဘုိးႀကီးတစ္ေယာက္က ထုိင္ေနၿပီး စကားေျပာဖုိ႔အတြက္ တစ္ခုခုကုိ စဥ္းစားေနေလသည္။

" အဘုိး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာ ဘာေၾကာင့္ မီးတုိင္မ်ားကုိ ထြန္းထားၾကတာလဲဗ်။ အျခားတုိင္းျပည္မွာဆုိ ေနေရာင္ လေရာင္မ်ားက အရမ္းကုိ လင္းလက္လွပါဘိ အဘုိးရယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာ အဲဒီအလင္းေရာင္က ဘာလုိ႔ ထူးၿပီး မလင္းလာရတာလဲ " အသားျဖဴျဖဴ ေကာင္ေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ေသာ္တာမုိးက ေမးလုိက္ေလသည္။ ထုိစကားကုိ အနားတြင္ရွိေသာ ေကာင္ေလးတစ္သိုက္ကလည္း ၀ုိင္း၀န္းၿပီး

" ဟုတ္တယ္ အဘုိး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ေျပာျပေပးပါ။ " ဆူညံစြာ ေတာင္းဆုိၾကေလသည္။

ထုိစကားကုိ အေျဖေပးရန္အတြက္ အဘုိးႀကီးသည္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ စဥ္းစား၍ ေနေလၿပီးမွ

" တုိ႔ တုိင္းျပည္ႀကီးမွာ အလင္းေရာင္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေန႔ဘက္မွာ ေနမင္းႀကီး ထြန္းလင္းသာယာၿပီး ညဘက္ဆုိရင္ လမင္းႀကီးရဲ႕အလင္းေရာင္ ၾကယ္ပြင့္ကေလးမ်ားရဲ႕အလင္းေရာင္မ်ားကလည္း အရမ္းကုိ လွပတာေပါ့ "

“ ဟင္ ဒါဆုိရင္ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီအလင္းေရာင္ မရွိေတာ့တာလဲ ” စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနတဲ့ နဖူး၀ုိင္း၀ုိင္း ႏွာေခါင္းသြယ္သြယ္ေလးနဲ႔ မီန္းမေခ်ာေခ်ာေသာ ေကာင္ေလး ရွင္းသကၠ က ေမးလုိက္ျပန္သည္။ ထုိအခါ အဘုိးႀကီးက

“ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ိန္စာသင့္ခဲ့တာပါ။ အခ်စ္တစ္ခုေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ႀကီးတစ္ခုလုံး က်ိန္စာသင့္ခဲ့ရတာပါကြယ္။ အဲဒီက်ိန္စာရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ႀကီးမားလွေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ နဲ႔ ဆုိးရြားလွေသာ အမုန္းတရားေတြ ပါ၀င္ၾကတယ္။ ဒီလုိကြဲ႕..”

အဘုိးႀကီးေျပာျပေသာ စကားလုံးမ်ားသည္ အခ်ိဳ႕အရာမ်ားသည္ ေလးနက္သည္စကားလုံးမ်ား ရႈပ္ေထြးသည့္အသုံးအႏႈန္းမ်ား ပါ၀င္သျဖင့္ အမ်ားသူငွာ ဖတ္ရႈႏုိင္ဖုိ႔ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ျဖင့္ ေရးသားမည္ ျဖစ္ပါသည္။

အလင္းမဲ့တုိင္းျပည္ႀကီးတြင္ ရိွေသာ နန္းေတာ္ႀကီးတြင္ ဘုရင္ႀကီးႏွင့္ မိဖုရားႀကီးမွ သားေတာ္ေလးပါး ဖြားျမင္ခဲ့သည္။
အလင္းမဲ့တုိင္းျပည္ႀကီးတြင္ ရိွေသာ နန္းေတာ္ႀကီးတြင္ ဘုရင္ႀကီးႏွင့္ မိဖုရားႀကီးမွ သားေတာ္ေလးပါး ဖြားျမင္ခဲ့သည္။
ထုိသားေတာ္ေလးပါးတြင္ အငယ္ဆုံးမင္းသားေလးကုိ ဖြားျမင္စဥ္က မိဖုရားႀကီးသည္ အိမ္မက္တစ္ခုကုိ ျမင္မက္ခဲ့ေလသည္။ ထုိအိမ္မက္မွာ မိဖုရားႀကီးအိပ္စက္ရာ သလြန္ေတာ္ေပၚတြင္ အိပ္စက္ေနစဥ္ သလြန္ႀကီးသည္ ေရြ႕လ်ားေနသျဖင့္ ေဘးကုိေစာင္းငဲ့ၾကည့္လုိက္ေလရာ သလြန္ႀကီးသည္ လြန္စြာလွပေသာ ျမစ္ေၾကာင္းႀကီးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေမွ်ာပါေနေလသည္။ ျမစ္ေရျပင္ႀကီးသည္လည္း အေရာင္မ်ိဳးစုံလင္းလက္ေနၿပီး ျမစ္မ်က္ႏွာျပင္မွ ငုံၾကည့္လုိက္လွ်င္ ျမစ္ေအာက္ၾကမ္းျပင္အထိ ငါးမ်ား ပုဇြန္မ်ား ေရသတၱ၀ါမ်ားအစ သြားလာေနသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ရေလသည္။
သလြန္ႀကီးေပၚတြင္ရွိေသာ မိဖုရားႀကီးသည္  တအံ့တၾသျဖင့္ အရာအားလုံးကုိ ေငးေမာစြာ ၾကည့္ရႈေနခ်ိန္တြင္ သလြန္ႀကီးသည္
ရပ္တန္႔သြားပီး သလြန္ေအာက္ေျခတြင္ လွပထူးဆန္းလွေသာ ပန္းခင္းစႀကၤန္လမ္းတစ္ခု ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး
မိဖုရားႀကီးသည္လည္း ေျခခ်၍ ပန္းခင္းစႀကၤန္လမ္းအတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ သြားခဲ့ေလသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံးသည္လည္း အျပင္ေလာကတြင္ မျမင္ႏုိင္ေသာသတၱ၀ါမ်ား
ပန္းပြင့္မ်ားသည္လည္း ျပည့္ႏွက္လ်က္ရွိေနေပသည္။ လမ္းအဆုံးတြင္ ႀကီးမားလွေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိေလသည္။ ထုိေညာင္ပင္ႀကီးသည္ ေရွးေဟာင္းဆန္ေသာ အေဆာက္အအုံႀကီးတစ္ခုကုိ ရစ္ပတ္ၿပီး အ၀င္၀တံခါးသည္လည္း
သစ္ႏြယ္မ်ားျဖင့္ အလွဆင္ထားေလသည္။ တံခါးႀကီး၏အေပၚတြင္ ေရွးေဟာင္းဆန္လွေသာ စကားလုံးမ်ားေရးသားထားသည္။

     

ထုိစကားလုံးကုိ မိဖုရားႀကီးသည္လည္း မဖတ္တတ္ေပမယ့္ နတ္ဘုရားတစ္ပါး၏နန္းေတာ္ဟု ထင္ျမင္မိေလသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ ၀င္ရႏုိးႏုိး မ၀င္ရႏုိးႏိုး ျဖစ္ေနစဥ္
“ ေရာက္ေနပီမွေတာ့ ၀င္ခဲ့ပါအုန္းေလ...” ဟု တည္ၿငိမ္ၿပီး ၾသဇာအာဏာပါ၀င္ေသာ အသံတစ္သံ နတ္ဘုရားေက်ာင္းထဲမွ ထြက္ေပၚလာေလသည္။ ထုိအခါ မိဖုရားႀကီးသည္
အထဲကုိ ၀င္ေရာက္ေသာအခါ အေရာင္ေတြတဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္ေနေသာ ေရႊသားသလြန္ေတာ္ေပၚတြင္ ထုိင္ေနေသာ လြန္စြာေခ်ာေမာလွပၿပီး မ်က္ႏွာသည္လည္း
ရဲ၀ံ့ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သနားၾကင္နာတတ္ေသာ မ်က္လုံးျဖင့္ ၾကည့္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕လုိက္ေလသည္။
“ အလုိ ေခ်ာေမာႏုပ်ိဳလွေသာ အသင္က ဘယ္သူမ်ားလဲ။ ကၽြႏု္ပ္ကုိ ဘာေၾကာင့္ေတြ႕ခ်င္လုိ႔ ဒီကုိ ေခၚလုိက္တာလဲ”
“ က်ဳပ္က အသီးအပြင့္မ်ားရဲ႕နတ္ဘုရား ဖရီရာပါ။ ကမၻာတစ္ခုလုံးမွာရွိတဲ့ လူသားေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ နတ္ဘုရားတစ္ပါးပါပဲ။ က်ဳပ္က
နတ္ဘုရားေတြ မေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တဲ့ လိင္တူျခင္းတပ္မက္ခ်စ္ျခင္းကုိ ယူေဆာင္ေပးတဲ့ နတ္ဘုရားတစ္ပါးလည္း ျဖစ္ၿပီး
က်ဳပ္က က်ဳပ္လုိ လိင္တူခ်စ္ျခင္းရွိတဲ့ လူေတြကုိ ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေတြ ေပးတယ္။ အလွအပေတြ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြနဲ႔ အျခားေခ်ာေမာလွတဲ့ ဖူးစာဘက္ေတြကုိ
ေဆာင္ၾကဥ္းေပးပါတယ္။ မိဖုရားႀကီးကုိ အခုလို ေတြ႔ခ်င္တာက လက္ေဆာင္တစ္ခုေပးခ်င္ပါတယ္။ ” ဟုဆုိကာ လက္တစ္ဖက္ေျမွာက္လုိက္ရာ လက္ထဲမွ
ေရႊေရာင္အေငြ႕တန္းမ်ားသည္ မိဖုရားႀကီး၏ကိုယ္တစ္ခုလုံးကုိ ရစ္ပတ္သြားၿပီး ပူေလာင္သလုိ ေအးစက္သလုိ ခံစားလုိက္ရသျဖင့္
အရာအားလုံး အေမွာင္အတိက်သြားေလသည္။ မ်က္ႏွာျပန္ဖြင့္လုိက္ေသာအခါ သလြန္၏ေဘးတြင္ ဘုရင္ႀကီးႏွင့္ ေမာင္းမေတာ္မ်ားကလည္း
စုိးရိမ္တစ္ႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကသည္။
“ မိဖုရားႀကီး ဘယ္လုိအေၾကာင္းအရာမ်ိဳးေတြကုိ အိမ္မက္ျမင္မက္ေတာ္မူလုိ႔ ေၾကာက္မက္စရာအသံျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ေနရတာတုန္း”
“ ေမာင္ေတာ္ဘုရား အခု အရမ္းပင္ပန္းေတာ္မူလွသျဖင့္ အိမ္မက္အား မနက္အာရုဏ္လင္းသည့္အခါ ေျပာၾကားေပးပါမယ္”
“ အဲဒီလုိဆုိေတာ့လည္း မိဖုရားႀကီး ျပန္လည္အိပ္စက္လုိက္ပါအုန္း..”

မနက္ေရာက္ေသာအခါ မိဖုရားႀကီးသည္ လြန္စြာထူးဆန္းလွေသာ အိမ္မက္အျခင္းအရာကုိ ေျပာၾကားလုိက္ေလသည္။ ထုိအိမ္မက္ကုိ မင္းႀကီး၏ပုေရာဟိတ္မ်ားသည္
ေအာက္ပါအတုိင္း နိမိတ္ဖတ္ၾကားေလသည္။
“ မိဖုရားႀကီးတြင္ သားေတာ္ေလးတစ္ပါးဖြားျမင္မယ္ ျဖစ္ၿပီး အျခားတုိင္းျပည္မွာရွိတဲ့ မင္းသားေလးတစ္ပါးျဖင့္ ခ်စ္ခင္စုံမက္မည္ ျဖစ္ပါသည္။ မင္းသားေလး၏ဘုန္းကံေၾကာင့္
တုိင္းျပည္ႀကီး၏အေနာက္ဘက္ျခမ္းတြင္ လြန္စြာလွပေသာ ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္မည္ ျဖစ္ၿပီး
မင္းသားေလးသည္ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ မ်က္ႏွာသည္ လူသားအားလုံးက သနားၾကင္နာလိမ့္မည္။” ဟု နိမိတ္ဖတ္ေလသည္။ ထုိအခါ မင္းႀကီးသည္
စိတ္မသာယာျဖစ္လာခဲ့ၿပီး သားေတာ္အငယ္ဆုံးေလး ေမြးဖြားအလာကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနရွာေလသည္။
ထုိအိမ္မက္ကုိ ျမင္မက္ၿပီး တစ္ပတ္အၾကာတြင္ မိဖုရားႀကီးတြင္ ပဋိသေႏၶရွိဟန္ အမူအရာျပလာခဲ့ၿပီး
ကုိးလေျမာက္တြင္ မင္းသားေခ်ာေလးတစ္ပါးကုိ ဖြားျမင္ခဲ့ေလသည္။ မင္းသားေလးဖြားျမင္ေနစဥ္အေတာအတြင္း နန္းေတာ္ဥယ်ာဥ္တြင္ ထူးဆန္းလွေသာ
ေရႊေရာင္ပန္းသီးသီးေသာ ေရႊပန္းသီးတစ္ပင္ ေပါက္လာခဲ့ေလသည္။ ၿမိဳ႕၏အေနာက္ဘက္ျခမ္းတြင္ အေရာင္မ်ားျဖင့္ တလက္လက္ေတာက္ပေနေသာ
ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခု ေပၚေပါက္လာခဲ့ေလသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစၿပီး မင္းသားေလးကုိ ေရႊေရာင္မ်က္ႏွာမင္းသားေလး နရဏီဟု အမည္ခင္ပြန္းတပ္လုိက္ေလသည္။
နရဏီမင္းသားေလးသည္ ထုိအခ်ိန္မွစၿပီး ထူးဆန္းေသာ ကံၾကမၼာမ်ား စတင္လာခဲ့ေလသည္။
 မင္းသားေလးနရဏီသည္ ေမြးကတည္းက မည္သည္ေယာက်ၤာေလးမွ အေဆာင္ကုိ ၀င္ခြင့္ကုိ ဘုရင္ႀကီးက ပိတ္ျပင္လုိက္သည္။ ထုိစုိးရိမ္မႈေၾကာင့္ပဲ မင္းသားေလးသည္ ေယာက်ၤားတုိ႔ တတ္ကၽြမ္းအပ္ေသာ ပညာရပ္မ်ားအစား အထိန္းေတာ္မ်ား သင္ၾကားေပးေသာ အကပညာရပ္မ်ားႏွင့္ နန္းတြင္းအပ်ိဳသုိင္းကြက္မ်ား ၊ အပ္ခ်ဳပ္မႈမ်ား ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား၏ေနထုိင္သြားလာမႈမ်ားကုိသာ ေန႔စဥ္ျမင္ေနၾကလာေသာအခါ မင္းသားေလး၏စိတ္သည္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ႏူးညံသိမ့္ေမြ႔လာၿပီး မင္းသမီးေလးတစ္ပါးအတိုင္းပင္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မင္းသားနရဏီ၏၀တ္စားဆင္ယင္မႈမွာလည္း အျဖဴေရာင္ ၀တ္ရုံအရွည္ကုိ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး ဆံပင္အရွည္ကုိလည္း စီးထားသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ကုိ ၾကည့္ေကာင္းေသာ မ်က္ႏွာထားကုိလည္း ပုိင္ဆုိင္ထားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း နန္းတြင္းအပ်ိဳေဆာင္ႏွင့္ နန္းတြင္းမွတစ္ပါး မည္သည့္ေနရာမွ မေရာက္ဘူးေပ။ အကုိသုံးေယာက္ကလည္း ညီျဖစ္သူ နရဏီမင္းသားေလးအား အနီးကပ္ ေယာက်ၤားတုိ႔တက္အပ္ေသာ ပညာရပ္မ်ားကုိလည္း သင္ၾကားေပးခြင့္ မရေတာ့ အသက္နည္းနည္းႀကီးလာေသာအခါ မင္းသားေလး၏စိတ္သည္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ပင္ ျဖစ္တည္လာခဲ့သည္။ မင္းသားေလးကုိ ျမင္သည့္လူတုိင္းသည္ပင္ အရမ္းကုိခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းေသာ မင္းသားေခ်ာေလးအသြင္ ျမင္ေယာင္လာခဲ့ၿပီး အသက္ဆယ္ႏွစ္ျပည့္တြင္ ဘုရင္ႀကီးက မင္းသားေလးကုိ ေယာက်ာၤးေလးတုိ႔ တက္ကၽြမ္းအပ္ေသာ အ႒ာရႆ(၁၈)ကုိ သင္ေပးဖို႔အတြက္ ေတြးေတာမိေလသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မင္းသားေလးကုိ ဘုရင္ႀကီးၾကည့္ရႈသည့္အခါ လူမွားေလာက္ေအာင္ပင္ အလြန္ပင္ ေခ်ာေမာလွပေသာ မင္းသမီးေလးတစ္ပါးအသြင္ ျမင္လုိက္ရေသာအခါ ဘုရင္ႀကီး မူးေမ့မတတ္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မင္းသားေလးသည္ ထုိပညာရပ္မ်ားကုိ မသင္ၾကားဘဲ တက္ကၽြမ္းခဲ့ေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ဖရီရာနတ္ဘုရား၏ေသြးမ်ားလည္း သူထံတြင္ ပါ၀င္လာျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ပညာရပ္မ်ားကုိ မက်င့္ႀကံဘဲ အလုိလုိတတ္ကၽြမ္းၿပီး အပ်ိဳေတာ္မ်ား သင္ၾကားေပးေသာ ပညာရပ္မ်ားျဖင့္ မင္းသားေလးသည္ ေတာ္ေတာ္ပညာရပ္မ်ားကုိ တက္ကၽြမ္းေနၿပီ ျဖစ္သည္။ မင္းသားေလးေမြးဖြားစဥ္က အတူေပါက္ခဲ့သည့္ ေရႊပန္းသီးပင္သည္ မင္းသားေလးဆယ္ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔တြင္ ဒုတိယအသီးကုိ စတင္သီးေလသည္။ တစ္ပင္လုံးမွ ေျခာက္လုံးသီးၿပီး အေစာင့္အေရွာက္မ်ားစြာ ခ်ထားေလသည္။ ပထမအသီးေျခာက္လုံး စတင္သီးခ်ိန္တြင္ ဘုရင္ႀကီးႏွင့္ မူးႀကီးမတ္ရာမ်ားသည္ ပန္းသီးၾကည့္ပြဲကုိ က်င္းပၾကေလသည္။ အသီးမွည့္ခ်ိန္ေရာက္ခ်ိန္သည္ လျပည့္ေန႔အခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး နန္းတြင္းတြင္ ႀကီးပြားလွေသာ ေလေပြႀကီးတစ္ခ်က္တုိက္ခတ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ေရႊပန္းသီးပင္တြင္ သီးေနေသာ အသီးတစ္လုံးမရွိေခ်။ ဒီလုိနဲ႔ လျပည့္ေန႔မွ စတင္ၿပီး ေလေပြမ်ားၾကားရၿပီး ေျခာက္ရက္ေျမာက္ေန႔ေရာက္ေသာအခါ ေရႊပန္းသီးပင္တြင္
 ေရႊပန္းသီးတစ္လုံးပဲ ရွိေတာ့သည္။ ေရႊပန္းသီးသည္လည္း အရသာခ်ိဳေမႊးၿပီး
အလြန္စားေကာင္းေသာ အသီးျဖစ္ေလသည္။ ဒီကေန႔သည္ မင္းသားေလး၏ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔အခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး လျပည့္အခ်ိန္လည္းျဖစ္ေလသည္။ ေရႊပန္းသီးပင္၏ဒုတိယေျမာက္ ပန္းသီးသီးခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။
“ မင္းသားေလး က်န္းမာပါေစ။ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ” ဟုေသာ အသံမ်ားလည္း ညီလာခံခန္းမအတြင္းတြင္ ဆူညံေနေလည္။ မင္းသားေလး၏ပုံစံသည္လည္း အရမ္းကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေလျပင္းက်ေသာ အသံႀကီးတစ္ခ်က္ၾကားၿပီး ပန္းဥယ်ာဥ္အတြင္းမွ ေအာ္သံၾကားလုိက္ေလသည္။
 
“ ဘုရင္မင္းႀကီး ဘုရင္မင္းႀကီး ေရႊပန္းသီးတစ္လုံး ေပ်ာက္ဆုံးသြားပါၿပီ။ ေရႊပန္းသီးပင္ေပၚတြင္ ေရြႊပန္းသီးငါးလုံးသာ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ”
 
ထုိအခ်ိန္တြင္ ဘုရင္မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္သုံးပါးအား တစ္ေယာက္တစ္ညစီ ေရႊပန္းသီးအပင္အနားတြင္ ေရႊပန္းသီးအပင္အား ေစာင့္ေရွာက္ရန္ေစခုိင္းလုိက္ေလသည္။ မင္းသားေလးနရဏီကုိလည္း တုိက္ခိုက္ေရးပညာသင္ၾကားရန္ နန္းတြင္းပြဲေက်ာင္းပညာေက်ာင္းကုိ ပုိ႔ေဆာင္ရန္ အမတ္ႀကီးနႏၵသီဟကုိ ေစခုိင္းလုိက္ေလသည္။ အမတ္ႀကီးနႏၵသီဟလည္း မင္းသားေလးကုိ ေခၚေဆာင္ၿပီး ေက်ာင္းသို႔ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။
“ အမတ္ႀကီး တိုက္ခုိက္ေရးပညာဆုိတာ သင္စရာလုိလုိ႔လားဗ်”
“ မင္းသားေလးရဲ႕ မင္းသားေလးက တုိင္းျပည္ရဲ႕မင္းသားတစ္ပါးဆုိေတာ့ တုိက္ခိုက္ေရးပညာမတက္ကၽြမ္းလုိ႔ မျဖစ္ဘူးေလ..”
“ ဒါနဲ႔ အမတ္ႀကီး ပြဲေက်ာင္းဆုိတာကေရာ ဘယ္လုိလဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အပ်ိဳေတြကတဲ့ အပ်ိဳကလုိပဲလား အမတ္ႀကီး ”
ထုိအခါ အမတ္ႀကီးသည္ ဟာသျပက္လုံးတစ္ခုကို ၾကားလုိက္ရသလုိ ရယ္ေမာလုိက္ၿပီး
“ မင္းသားေလး နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေပးမယ္။ ပြဲေက်ာင္းဆုိတာ ေအဒီ ၅ ရာစုေလာက္က စတင္ေပၚေပါက္ခဲ့တာ။ ဒီပညာက ရေသ့ေတြ ေတာထဲတြင္ တရားထုိင္သည့္အခါ အေညာင္းအညာ ေျပေစရန္အတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခုိးသားဒျမတုိ႔၏  ရန္ကုိ ေရွာင္ႏုိင္ရန္ အတြက္လည္းေကာင္း ထီထြင္လုိက္ေသာ ပညာျဖစ္တယ္ကြဲ႔ မင္းသားေလးရဲ႕....။
အစကေတာ့ ဂါမ၀ါသီပြဲေက်ာင္းလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ဂါမ၀ါသီဆိုတာ က်န္ခဲ့ၿပီး ပြဲေက်ာင္းလုိ႔ပဲ ေခၚျဖစ္ၾကေတာ့တယ္။ ပြဲေက်ာင္းရဲ႕အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ပြဲဆုိတာ စည္ကားေသာ ၊
ေက်ာင္းဆုိသည္မွာ အတတ္ပညာေတြကုိ သင္ေပးရာေနရာလုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္ မင္းသားေလးရဲ႕..။ ”
အမတ္ႀကီးသည္ ပြဲေက်ာင္းသုိ႔ သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ရွင္းျပေျပာဆုိေနေလသည္။ မင္းသားေလးလည္း ေခါင္းတစ္ၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ မည္သည့္စကားမွ မဆိုဘဲ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္နားေထာင္လာေလသည္။
“ ပြဲေက်ာင္းဆုိတာ အတတ္ပညာမ်ားကုိ သင္ၾကားေပးရာ စည္ကားေသာ္ေနရာလုိ႔ အဓိပၸာယ္ရသတ့ဲ။ ဂါမ၀ါသီဆုိတာ ရပ္ရြာလုိ႔ ေခၚတယ္။ နန္းတြင္းမဟုတ္ဘဲ အျခားမွာဆုိ အရည၀ါသီပြဲေက်ာင္းလုိ႔ ေခၚဆုိတယ္။ အရည၀ါသီဆုိတာ ေတာအရပ္လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ နန္းတြင္းမွာေတာ့ ဂါမ၀ါသီေရာ အရည၀ါသီေရာ ႏွစ္မ်ိဳးစလုံး သင္ရလိမ့္မယ္။
နာမည္လည္း ကြာသလုိ သင္ၾကားေပးတဲ့ ပညာရပ္လည္း ကြာျခားတယ္။ ဂါမ၀ါသီမွာ အင္း ၊ ယၾတာ အေဆာင္ စုန္းအတတ္နဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ ေလာကီပညာရပ္ေတြ ၊ ေဆးပညာေတြ ၊ ကုိယ္ခံပညာမွာေတာင္ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေလ့က်င့္မႈျဖင့္ အႏုိင္ယူႏုိင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရတယ္။ ”
ထုိအခါ ၿငိမ္ေနေသာ မင္းသားေလးသည္ စကားဟလာေလေတာ့သည္။
“ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေလ့က်င့္မႈဆုိတာ ဘာလဲဟင္။ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး အမတ္ႀကီး ”
“ ေအာ္ ဟုတ္သားပဲ။ မင္းသားေလးကုိ ရွင္းဖုိ႔ ေမ့သြားလုိ႔ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ ေလ့က်င့္မႈဆုိတာ ခႏၶာကုိယ္ကို ႀကံ့ခုိင္ေအာင္ သန္မာေအာင္ အထုိးခံႏုိင္ေအာင္ က်င့္စဥ္ေတြကုိ
ေလ့က်င့္ျခင္းပဲ ျဖစ္တယ္။ ဆက္ေျပာမယ္ေနာ္။ ေနာက္ၿပီး အ႒ရႆ(၁၈)ရပ္လည္း သင္ၾကားေပးတယ္။ အရည၀ါသီေအာက္မွာ ေတာကုိ အေျခခံတဲ့ ပညာရပ္ေတြကုိ သင္ၾကားေပးတယ္။ ေတာကုိအေျခခံတဲ့
ပညာဆုိတာ နကၡေဗဒင္ပညာ၊ နကၡတ္အျမင္၊ ေတာထဲတြင္ရွိသည့္ သစ္ျမစ္၊ သစ္ဥတုိ႔ျဖင့္ ေရာဂါမ်ားကုိကုသသည့္ ေဆးပညာမ်ား ေတာ၏ ပရိယာယ္၊ ေတာ၏မာယာတုိ႔ အေၾကာင္း၊ သစ္ပင္တုိ႔အေၾကာင္း၊ သစ္ပင္တက္နည္း၊ သစ္ပင္တြင္လင့္စင္ထုိးနည္း၊ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္နည္းတုိ႔ကုိ ဆုိလုိတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါမွသာ အေရးတႀကီး ေတာထဲကုိ ခရီးႏွင္တဲ့အခါ အသုံး၀င္တာေပါ့ကြယ္။ မင္းသားဆုိတာ အၿမဲတမ္းလည္း
နန္းတြင္းမွာ ေနရမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကုိယ္ခံပညာမွာလည္း
ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာထက္ ရန္သူ၏ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ အေလ့အက်င့္တုိ႔ကုိ သိေအာင္သင္ၾကားေပးတယ္။ ဥာဏ္နဲ႔ အႏုိင္ယူႏုိင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးျခင္း ျဖစ္တယ္။ ”
ေျပာဆုိေနရင္းနဲ႔ ပြဲေက်ာင္းေရွ႕ကုိ ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။
(မွတ္ခ်က္။               ။ ပြဲေက်ာင္းႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ဗဟုသုတမ်ားသည္ လြန္စြာရွည္လ်ားပါသျဖင့္ အတုိခ်ဳပ္ကာ ဗဟုသုတအေနျဖင့္ ထည့္သြင္းေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သိရွိလိုပါက မက္ေဆပုိ႔ၿပီး ေမးျမန္းႏုိင္ပါသည္။)
 
သုိ႔ေသာ္လည္း ပြဲေက်ာင္းဆရာႀကီးျဖစ္သူ ဆရာႀကီးသူရိယ၏စိတ္ထဲကုိ နတ္ဘုရား ဖရီရာ၀င္ေရာက္ ပူးကပ္ၿပီး
“ မင္းသားေလးကုိ သင္စရာမလုိေတာ့ပါ ။ မင္းသားေလးရဲ႕ ပုံစံသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိက္ခိုက္ေရးပညာအလုိအရ တက္ကၽြမ္းၿပီးအဆင့္အေနအထား ရွိေနၿပီးေတာ့
မင္းသားေလးရဲ႕ ေရွးဘ၀ဘုန္းကံမ်ားေၾကာင့္လည္း ထုိပညာရပ္မ်ားသည္ မင္းသားေလးရဲ႕ကုိယ္ခႏၶာထဲမွာ အလုိလုိ ရုိက္သြင္းၿပီးသား ျဖစ္ေနပါတယ္။ ”
ထုိအခါ အမတ္ႀကီးက
“ ဆရာႀကီး ေသခ်ာလုိ႔လား မင္းသားေလးက အခုမွ ဆယ္ႏွစ္သားပဲ ရွိေသးတာ။ အကုန္တက္ေနၿပီဆုိတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား”
“ က်ဳပ္က မေသခ်ာပဲ မေျပာပါဘူး။ အမတ္ႀကီး က်ဳပ္ေျပာရင္ နန္းတြင္းနိမိတ္ဖတ္ပုေရာဟိတ္ကုိ မမွီရင္ရွိမယ္။ နိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ မင္းသားေလးကုိ နန္းေဆာင္မွာပဲ ထားလုိက္ပါအုန္း။
အခ်ိန္တန္ရင္ ပညာရပ္ေတြအကုန္လုံးကို တျဖည္းျဖည္းတက္ကၽြမ္းလာလိမ့္မယ္။ လူဆုိတာ သူ႔ဘုန္းနဲ႔သူလာတာပါ။ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ၤားျဖစ္ျဖစ္ ဘုန္းကံနဲ႔ ေမြးဖြားလာၾကတာပါ...။”
ဟု ဆရာႀကီးသည္ အမတ္ႀကီးအား ျပန္ေျပာလုိက္ေသာအခါ အမတ္ႀကီးလည္း ၿပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ မင္းသားေလးကုိ ေခၚေဆာင္ကာ နန္းေဆာင္သုိ႔ ပုိ႔ေပးလုိက္ေလေတာ့သည္။  
အေဆာင္နန္းေတာ္သုိ႔ မင္းသားေလးေရာက္ေသာအခါ မင္းသားေလးသည္ လြန္စြာေကာင္းမြန္လွေသာ ေမြ႕ရာေပၚတြင္ ထုိင္ကာ တစ္စုံတစ္ခုကို စဥ္းစားေနေလသည္။ ထုိတစ္စုံတစ္ရာမွာ ဆရာႀကီးမွ အမတ္ႀကီးကုိ ေျပာလုိက္ေသာစကားသည္ နားထဲတြင္ ပဲ့တင္သံေတြကဲ့သုိ႔ ရုိက္ခတ္ေနသည္။
“ က်ဳပ္က မေသခ်ာပဲ မေျပာပါဘူး။ အမတ္ႀကီး က်ဳပ္ေျပာရင္ နန္းတြင္းနိမိတ္ဖတ္ပုေရာဟိတ္ကုိ မမွီရင္ရွိမယ္။ နိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ မင္းသားေလးကုိ နန္းေဆာင္မွာပဲ ထားလုိက္ပါအုန္း။
အခ်ိန္တန္ရင္ ပညာရပ္ေတြအကုန္လုံးကို တျဖည္းျဖည္းတက္ကၽြမ္းလာလိမ့္မယ္။ လူဆုိတာ သူ႔ဘုန္းနဲ႔သူလာတာပါ။ မိန္းမျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ၤားျဖစ္ျဖစ္ ဘုန္းကံနဲ႔ ေမြးဖြားလာၾကတာပါ...။”
          ထုိအေၾကာင္းအရာသည္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ေတြးေတာခ်င္စိတ္ေတြသည္ ရင္ထဲေရာ ႏွလုံးသားပါ တဖြားဖြားေပၚေပါက္လာေလသည္။
“ ငါ့ဘာေၾကာင့္ ပညာကုိ မသင္ဘဲ တတ္ေျမာက္ရမွာလဲ..။ ပီးေတာ့ ငါကဘာျဖစ္ေနလို႔ သူမ်ားေတြလုိ မသင္ဘဲနဲ႔ ထူးျခားစြာ မတတ္ဘဲ တတ္ေျမာက္ရမွာလဲ”
          ထုိအခ်ိန္တြင္ မင္းသားေလးအေဆာင္နန္းတြင္ ထြန္းညိွထားေသာ မီးတုိင္အေခ်ာင္းႏွစ္ဆယ္သည္ တၿပိဳက္နက္တည္း ၿငိမ္းသြားေလသည္။ တံခါးမဖြင့္ထားလ်က္နဲ႔ အေဆာင္ထဲတြင္ တ၀ူး၀ူးျဖင့္ ေလျဖည္းျဖည္းေလး တုိက္လာေလသည္။ မင္းသားေလးလည္း ထုိအျခင္းအရာကုိ ျမင္ေသာအခါ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျဖစ္သြားသျဖင့္ တံခါးေစာင့္မ်ားႏွင့္ အထိန္းေတာ္တုိ႔ကုိ ေအာ္ၿပီး ေခၚေသာ္လည္း မည္သူတစ္ေယာက္မွ အခန္းထဲကုိ ၀င္မလာၾကေခ်။မင္းသားေလးထုိင္ေနသည့္ ေမြ႕ရာေရွ႕တြင္ အေရာင္တလက္လက္ေတာက္ပလွေသာ အေရာင္အမႈန္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း ေပၚေပါက္လာေလသည္။ အေရာင္အမႈန္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း ေပါင္းစပ္ၿပီး လူသားသ႑ာန္ျဖစ္ေပၚလာေလသည္။ ထိုလူသားရဲ႕ပုံပန္းသ႑ာန္သည္ လြန္စြာေခ်ာေမာလွပၿပီး မ်က္ႏွာသည္လည္းရဲ၀ံ့ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ သနားၾကင္နာတတ္ေသာ အမူအရာရွိေပသည္။ ခႏၶာကိုယ္အေနအထားသည္လည္း သန္စြမ္းေသာ ကုိယ္ခႏၶာရွိပီး ရဲရင့္ေသာစိတ္ထားရွိပုံကုိ မ်က္ႏွာတြင္ရွိေသာ အေရးအေၾကာင္းမ်ားကုိ ၾကည့္၍ သိရွိႏုိင္ေပသည္။
“ အသင္ဘယ္သူလဲ.သင္က က်ဳပ္နန္းေတာ္ထဲကုိ အခြင့္မရွိဘဲ လာရတာတုန္း.။ အေစာင့္ေတြ အျပင္က အေစာင့္ေတြ မရွိၾကဘူးလား။ ဒီထဲမွာ သူစိမ္းေရာက္ေနတာ သင့္တုိ႔ မသိၾကဘူးလား” မင္းသားေလးသည္ ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖင့္ အျပင္က အေစာင့္ေတြကုိ လွမ္းေခၚလုိက္ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း မင္းသားေလး ၾကာၾကာအသံမထြက္လုိက္ရဘဲ ထုိလူသည္ လက္၀ါးေလးတစ္ခ်က္ျပလုိက္ေသာအခါ မင္းသားေလး၏အသံသည္ ပါးစပ္မွ ထြက္မလာေတာ့ဘဲ
“ တ၀ူး၀ူး တ၀ါး၀ါး ” ျဖင့္သာ ပါးစပ္မွ အသံထြက္လာေတာ့သည္။ ထုိလူသည္ မင္းသားေလးထုိင္ေနတဲ့ ေမြ႕ရာေပၚတြင္ တက္ထုိင္လုိက္ၿပီး
“ မေၾကာက္ပါနဲ႔..။ မင္းကုိ ဘာမွမလုပ္ပါဘူး။ မင္းအေတြးေလးေတြကုိ ရွင္းလင္းဖုိ႔အတြက္ ငါလာရျခင္း ျဖစ္တယ္.။ မင္းဘာေၾကာင့္ ပညာေတြ မသင္ဘဲ တတ္ေျမာက္ရမွာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ငါ့ကလြဲၿပီး မည္သည္လူ ေျဖႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး.။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါလာခဲ့တာပဲ။ ငါကအသီးအပြင့္မ်ားရဲ႕နတ္ဘုရား ဖရီရာပါ။ ကမၻာတစ္ခုလုံးမွာရွိတဲ့ လူသားေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ နတ္ဘုရားတစ္ပါးပါပဲ။ ကဲ အခု မင္းစကားေျပာႏုိင္ပီ ”
          ထုိအခါတြင္ မင္းသားေလးသည္ ေၾကာက္ရြံ႕သည့္စိတ္မ်ား ကင္းေ၀းသြားၿပီး စကားေျပာဖုိ႔အတြက္ အားယူလုိက္ေလသည္။ ထုိေနာက္ နတ္ဘုရား ဖရီရာကာ စကားစေျပာလုိက္ေလသည္။
“ အရွင္က နတ္ဘုရားတစ္ပါးဆုိေတာ့ က်ဳပ္စိတ္ထဲမွာ ေတြးေနတာေတြကုိ ေျဖေပးႏုိင္တယ္ဆုိတာ မဆန္းပါဘူး..။ ဟုတ္တယ္.။ က်ဳပ္က ဘာေၾကာင့္ ပညာေတြ မသင္ဘဲ တတ္ေျမာက္ေနရမွာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေလးကုိ ေျဖေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ” ထုိအခါ ဖရီရာနတ္ဘုရားသည္ အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေမာလုိက္ပီး
" ဒီလုိကြဲ႕ နရဏီရဲ႕..။ မင္းက ငါ့ရဲ႕အရင္ဘ၀တုန္းက ငါ့ရဲ႕သားေတာ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ငါက နတ္ဘုရားတစ္ပါးဆိုေတာ့ နတ္ဘုရားရဲ႕သားေတာ္တစ္ပါးမွာ နတ္ဘုရားလုိ စြမ္းအားေတြ ရွိလာႏုိင္တာေပါ့။ ပီးေတာ့ ငါက မင္းကုိ လူ႕ျပည္ကုိ ေစလႊတ္ရျခင္းကေတာ့ မင္းမွာ ဖူးစာရွင္တစ္ေယာက္ ရွာရလိမ့္မယ္။ အဲဒီဖူးစာရွင္နဲ႔ မင္းနဲ႔ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းပီး ကမၻာ့ေျမေလာကႀကီးမွာ ရွိတ့ဲ အေမွာင္စြမ္းအင္မ်ားကုိ ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းလိမ့္မယ္။ အဲဒီအတြက္ ေမးခြန္းေတြ မေမးပါနဲ႔။ မင္းဆက္ေလွ်ာက္ရမဲ့လမ္းသာ ဆက္ေလွ်ာက္ပါ။ မင္းက ငါ့ရဲ႕သားေတာ္ျဖစ္ေတာ့ အခက္အခဲမရွိေပမယ့္ မႏုႆရိသစုန္းကေ၀ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ အခက္အခဲရွိလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မင္းက ဥာဏ္ေကာင္းပီး ေက်ာ္လႊားႏုိင္မွာပါ။ "
ထုိအခါ မင္းသားေလး၏မ်က္လုံးသည္ တဖ်တ္ဖ်တ္ေတာက္ပလာပီး စိတ္ထဲတြင္ ပီတိျဖစ္သြားသျဖင့္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးသည္ ပ်ားရည္ဆမ္းေသာ မုန္႔ခ်ိဳပမာ ခ်ိဳၿမိန္ေနေပသည္။ စိတ္ထဲတြင္ရွိေသာ မသိစိတ္မ်ားသည္ လုံး၀ကုိ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပီး စိတ္ထဲတြင္ သိေနသည္ဟူေသာ ပုံစံမ်ိဳးကုိ အာရုံထဲမွာ ေပၚေနေပသည္။
" ကဲ အဲဒါဆုိ ငါ့သြားေတာ့မယ္။ တုိ႔စကားေျပာတာကုိ နားေထာင္ေနတဲ့သူရွိတယ္.။ က်န္တာေတြကုိ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း သိလာပါလိမ့္မယ္။ "
ထုိသုိ႔ေျပာပီး နန္းေဆာင္ႀကီးတစ္ခုလုံးသည္ အျဖဴေရာင္အလင္းတန္းမ်ား ျဖာထြက္လာပီး အလင္းတန္းမ်ားသည္ နန္းေဆာင္တြင္းသာမက နန္းေဆာင္အျပင္ထိ ထိုးထြက္ေရာက္ရွိသြားေလသည္။ ထုိအလင္းတန္းေၾကာင့္ အျပင္တြင္ ေက်ာက္ရုပ္သဖြယ္ျဖစ္ေနၾကေသာ အေစာင့္မ်ားႏွင့္ ရဲမက္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းႏုိးထလာေလသည္။ အိပ္ခန္းထဲတြင္ က်န္ခဲ့ေသာ မင္းသားေလးသည္ အေတြးမ်ားရွင္းလင္းသြားၿပီျဖစ္ပီး မိမိဘယ္လုိေလွ်ာက္လွမ္းရမလဲဆုိသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေတြးေတာေနစဥ္တြင္း
“ အုန္း…. ၀ုန္း……” ဟူေသာ အသံမ်ားသည္ နန္းေဆာင္အျပင္မွ ထြက္ေပၚလာေနသည္။ နန္းေဆာင္အတြင္းသုိ႔ အထိန္းေတာ္ႀကီး မာနလကၡ ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာပီး
“ ေဘးလြတ္ရာသုိ႔ ေရွာင္ရွားသင့္ေၾကာင္းပါ မင္းသားေလး…။ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္းတြင္ ရွိေသာ ေရႊပန္းသီးအပင္ႀကီးကုိ မုိးႀကိဳးပစ္လုိက္ပီး က်န္ရွိခဲ့တဲ့ ေရႊပန္းသီးတစ္လုံး အရွိန္ျပင္းျပင္း ေပါက္ကြဲသြားျခင္းေၾကာင့္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ျဖင့္ နီးေသာ နန္းေဆာင္မ်ား မီးမ်ားကူးကာ ေလာင္ကၽြမ္းသြားပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ မီးကူးလာမွာဆုိသျဖင့္ မီးကင္းရာ ေဘးကင္းေဆာင္ကုိ အရင္ဆုံး ေရွာင္ထားသင့္ပါတယ္..။ မင္းသားေလးဘုရား…..”  ဟု အထိန္းေတာ္ႀကီးလည္း စကားလည္း ေျပာ မင္းသားေလးကုိ ေခၚေဆာင္ရင္း ေဘးကင္းေဆာင္ကုိ သြားၾကေလသည္။
“ အထိန္းေတာ္ႀကီး….  မင္းႀကီး ႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီး ေရာ အႏၱရာယ္ကင္းရွင္းရဲ႕လား….”
“ မင္းသားေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ေခၚေဆာင္ခဲ့သလုိမ်ိဳး မင္းႀကီး နဲ႔ မယ္ေတာ္ႀကီးအတြက္လည္း ကာကြယ္ေပးၿပီး ေဘးကင္းေဆာင္ကုိ ေခၚေဆာင္ေပးမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းသားေလး စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈ မရွိဘဲ အရင္ဆုံး ေဘးကင္းေဆာင္မွာ သြားလုိက္ပါ။ မီးကုိေတာ့ နန္းတြင္းသားေတြ ၿငိမ္းသက္ေပးပါလိမ့္မယ္။”
စကားေျပာေနရင္းျဖင့္ အထိန္းေတာ္ႀကီးႏွင့္ မင္းသားေလးသည္ အလ်င္အျမန္ ေဘးကင္းေဆာင္ကုိ အရင္ဆုံးေရာက္ရွိသြားခဲ့ၿပီး ေဘးကင္းေဆာင္တြင္ မင္းႀကီးႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးတုိ႔ ေရာက္ရွိေနၿပီး မင္းသားေလးသည္ မင္းႀကီးႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးကုိ ျမင္ေသာအခါ
“ ဖခမည္းေတာ္နဲ႔ မယ္ေတာ္ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးလား ဘုရား..”
“ သားေတာ္ေလးရယ္ ကုိယ္ေတာ္ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး..။ ကိုယ္ေတာ္တုိ႔ မင္းသားေလးကုိ စုိးရိမ္ေနတာ ဥယ်ာဥ္ေတာ္နဲ႔ မင္းသားေလးနန္းေဆာင္က နီးေတာ့ေလ…။”
“ ခမည္းေတာ္ဘုရား ဥယ်ာဥ္အတြင္းတြင္ရွိေသာ ေရႊပန္းသီးပင္အေျခအေနသြားၾကည့္ခ်င္လုိ႔ ခြင့္ျပဳေပးပါ..။ ေရႊပန္းသီးႏွစ္လုံး က်န္ေသးတယ္ဆုိေတာ့ အခု အဲဒီအပင္ကုိ မုိးႀကိဳးပစ္လုိက္လုိ႔ အဲဒီပန္းသီးရဲ႕အေျခအေနေလးကုိ ၾကည့္ခ်င္လုိ႔ပါ။ သားကေတာ့ ဒီကိစၥကုိ ေသြးရုိးသားရုိးလုိ႔ကုိ မထင္ဘူး။ ေနာက္ကြယ္ကေန လုပ္ေနတဲ့ကိစၥ ရွိကုိရွိမယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ ေရႊပန္းသီးက ဆယ္ႏွစ္မွ တစ္ခါသီးတဲ့အသီးလည္း ျဖစ္ စားလုိက္ရင္လည္း ကုိယ္ေရာင္ကုိယ္၀ါေတြ ထြက္ေပၚလာကတည္းက သိဒၶိ၀င္အသီးတစ္မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ခမည္းေတာ္ စုံစမ္းစစ္ေဆးဖုိ႔အတြက္ ခြင့္ျပဳေပးပါ။”
ထုိအခါ မင္းႀကီးႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးသည္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လုိက္ပီး အခ်ိန္အေတာ္အတန္ၾကာ စိတ္ထဲတြင္ ေတြေ၀ေနေသာ ပုံစံျဖင့္ သက္ျပင္းခ်လုိက္ပီး
“ သားေတာ္ေလး ေရႊပန္းသီးအေၾကာင္းကိုသာ ေအာင္ျမင္စြာ ျပဳလုပ္ႏုိင္မည့္ဆိုရင္ ဒီႏိုင္ငံမွာ သရဖူလက္ဆင့္ကမ္းရမဲ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ မင္းႀကီးဧကန္္ျဖစ္မဲ့ မင္းသားျဖစ္လိမ့္မယ္။ မင္းသားကတစ္ေယာက္တည္းရွိသလုိ တုိင္းသူျပည္သားေတြကလည္း လက္ခံႏိုင္တဲ့ မင္းႀကီးုတစ္ပါးျဖစ္ေအာင္ သားေတာ္ေလးက ႀကိဳးစားျပရမွာပဲ။ ေရႊပန္းသီးပင္ဆုိတာကလည္း တုိင္းျပည္ရဲ႕ဘ႑ာေတာ္လည္း ျဖစ္သလုိ က်က္သေရေဆာင္ပစၥည္းလည္း ျဖစ္တယ္။ သားေတာ္ေလး ေရႊပန္းသီးေတြအေၾကာင္္း ကြင္းဆက္ေတြ သိရဖုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္ေတာ္က ခြင့္မျပဳခ်င္လည္း ခြင့္ျပဳေပးရလိမ့္မယ္။ အကယ္၍ ကြင္းဆက္ေတြကုိ သိဖုိ႔ တုိင္ပင္ဖုိ႔ တုိက္ခုိက္ဖုိ႔ လူလုိရင္ေတာ့ သားေတာ္ေလးကုိယ္တုိင္ အဲဒီလူေတြကုိ ရွာပီး ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ပါ..”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..။ ခမည္းေတာ္ အခုလုိ ခြင့္ျပဳေပးသည့္အတြက္” စကားလည္းေျပာၿပီး မင္းႀကီး ႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးအား သုိင္းဖက္လုိက္ေလသည္။ မင္းႀကီး ႏွင့္ မယ္ေတာ္ႀကီးလည္း ျပန္လည္သုိင္းဖက္လုိက္ၿပီး ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ားကုိ အျပန္အလွန္ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ေလသည္။ ဒီခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ ျဖဴစင္ေသာ (၅၂၈)ေမတၱာျဖစ္ၿပီး တစ္ေယာက္ရင္ထဲက အေၾကာင္းကုိ တစ္ေယာက္ရင္ထဲမွလည္း ၀င္ေရာက္ခံစားေပးႏုိင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာလည္း ျဖစ္ေပသည္။
မင္းသားေလးသည္လည္း ေဘးကင္းေဆာင္ထဲမွ ထြက္ပီး ဥယ်ာဥ္ႀကီးကို ျဖတ္လမ္းကုိ အသုံးျပဳၿပီး ဥယ်ာဥ္ေတာ္သြားလုိက္ေလသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လည္း မီးမ်ားၿငိမ္းသက္ေနေသာ နန္းတြင္းသူနန္းတြင္းသားမ်ားကလည္း ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကသည္။တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္လာေသာအခါ အလြန္က်ယ္ျပန္႔လွေသာ ဥယ်ာဥ္ေတာ္တြင္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာေလသည္။
ဥယ်ာဥ္ေတာ္ႀကီးကုိ တည္ေဆာက္ခဲ့သူမွာ တုိင္းျပည္ႀကီး တတိယေျမာက္ဘုရင္ျဖစ္သူ ဥပၸစိႏၵမင္းႀကီးျဖစ္ၿပီး မင္းႀကီးသည္ ငယ္စဥ္အခါတုန္းက ထူးဆန္းေသာေမွာ္ဆရာႀကီး ရာဖုိနက္ႏွင့္ ေတြ႔ဆုခဲ့ၿပီး ေမွာ္ဆရာႀကီး ရာဖိုိနက္က မင္းႀကီး့အား ထူးဆန္းေသာ အစိမ္းေရာင္ေမွာ္ပညာကုိ သင္ၾကားေပးခဲ့သျဖင့္ မင္းႀကီးသည္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ႀကီး ထူးဆန္းေသာ ပညာရပ္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဥယ်ာဥ္ႀကီးကုိ အေပၚကေနစီး၍ ၾကည့္ပါက ငါးေထာင့္ၾကယ္စက္၀ိုင္းပုံစံ ျမင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး ေထာင့္တစ္ခုခ်င္းစီတြင္ ထူးဆန္းေသာအရုပ္ငါးရုပ္ရွိေလသည္္။
ထုိအရုပ္ငါးရုပ္မွာ
 
(က) သစ္အပင္မ်ား ေခါင္းေတြေပါက္ေနေသာ အစီမ္းေရာင္မိန္းမအရုပ္ ၊ အညိဳေရာင္ေတာင္ပံပါၿပီး လက္တြင္ လွံရွည္တစ္ေခ်ာင္း ကုိင္ေဆာင္ထားသည္။ အရုပ္အေရွ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာ သေကၤတမ်ားျဖင့့္ ေရးသားထားေသာ ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေလသည္။ အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Alocica Guardian  (အလိုစီယာအေစာင့္အေရွာက္) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေျမဓာတ္သေကၤတကုိ အနီေရာင္ေဆးမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။ ေျမဓာတ္အေစာင့္အေရွာက္ ျဖစ္တန္ရာတည္း…
(ခ) ခ်ိဳႏွစ္ေခ်ာင္းထြက္ေနပီး ေျခေထာက္တြင္ရွိေသာ ဖိနပ္သည္ အေတာင္ပံပါေနေသာအရုပ္ အနီေရာင္ေယာက်ၤားအရုပ္ ၊ ခႏၶာကုိယ္တြင္ သံခ်ပ္ကာ၀တ္စုံကုိ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္တြင္  အနီေရာင္ဓား ႏွင့္ အညိဳေရာင္ဓားႏွစ္ေခ်ာင္း ကုိင္ေဆာင္ထားသည္။ အရုပ္အေရွ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာ သေကၤတမ်ားျဖင့့္ ေရးသားထားေသာ ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေလသည္။ အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Acagia Guardian  (အကာဂ်ီယာ အေစာင့္အေရွာက္) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ မီးဓာတ္သေကၤတကုိ အနီေရာင္ေဆးမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။ သေကၤတေရးသားထားသည့္ ေက်ာက္စာေအာက္တြင္ မီးေတာက္ေနသည့္ ဖြတ္တစ္ေကာင္အရုပ္လည္း ရွိသည္။
(ဂ) ေျခေထာက္သုံးေခ်ာင္း မ်က္ႏွာတြင္ အေၾကးခြံေတြရွိၿပီး ၀ဖိုင့္လွၿပီး မ်က္ႏွာပုံစံသည္ ရယ္ေမာေနေသာ လူ၀ေယာက်ၤားႀကိီးရုပ္ ၊ ခႏၶာကုိယ္တြင္္ မိေက်ာင္းအေရခြံပုံစံ အ၀တ္အစားကုိ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး လက္တြင္ လိပ္ေက်ာက္အၿမီးကဲ့သုိ႔ ၾကာပြတ္အေခြကုိ ကုိင္ေဆာင္ထားသည္။ လက္မ်ားတြင္ လက္နက္မ်ားပါ၀င္ေသာ ၊ ဦးေခါင္းတြင္ ဘယက္ပုံစံ ေခါင္းေဆာင္းကုိ ၀တ္ဆင္ထားသည့္ အနက္ေရာင္ ေရဘ၀ဲအရုပ္အေရွ႕ကုိ စီးနင္းထားသည္။ အရုပ္အေရွ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာ သေကၤတမ်ားျဖင့့္ ေရးသားထားေသာ ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေလသည္။ အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Polysiz Guardian (ပုိလီဆုိဒ္ အေစာင့္အေရွာက္) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေရဓာတ္သေကၤတကုိ အျဖဴေရာင္ေက်ာက္တုံးမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။
(ဃ) ႀကီးမားလွေသာအနက္ေရာင္ အေတာင္ပံပါ ၊ မ်က္ႏွာသည္ သိမ္းငွက္မ်က္ႏွာမ်ိဳး ၊ ခႏၶာကုိယ္သည္ က်ားသစ္ခႏၶာကုိယ္ အၿမီးသည္ ႏွစ္ခြျဖစ္ေနေသာ ထူးဆန္းေသာသတၱ၀ါႀကီးရုပ္ ၊ လက္တြင္ မုိးႀကိဳးပုံစံတုတ္တစ္ေခ်ာင္းကို ကုိင္ေဆာင္ထားသည္။ အေတာင္ပံပါသည့္ ျခေသၤအရုပ္ကုိ စီးနင္းထားသည္။ အရုပ္အေရွ႕တြင္ ထူးဆန္းေသာ သေကၤတမ်ားျဖင့့္ ေရးသားထားေသာ ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေလသည္။ အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Marnotaur Guardian  (မာႏုိေတာ္ အေစာင့္အေရွာက္) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ေလဓာတ္သေကၤတကုိ အျဖဴေရာင္ေက်ာက္ပန္းမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။
(င) ေနာက္ဆုံးအရုပ္ပုံသည္ ထူးဆန္းေသာ၀တ္ရုံႀကီးကုိ ၀တ္ဆင္ထားသည့္္ မ်က္ႏွာမျမင္ရေသာ လူသားရုပ္ထုႀကီး ျဖစ္သည္။ လက္ထဲတြင္ ႀကီးမားလွေသာစာအုပ္ႀကီး ေရးေနသည့္ ပုံစံပါသည္။ စာအုပ္ပုံစံသည္ အေတာင္ပံပါေနသည့္ စာအုပ္ပ်ံမ်ိဳး ျဖစ္ေနေလသည္။ အရုပ္ႀကီးမ်က္္ႏွာမႈထားရာ ေနရာတြင္ အျဖဴေရာင္လူတစ္ေယာက္ထိုင္စာ ေက်ာက္သားအထု ေနရာေလး ရွိေပသည္။ ေက်ာက္စာေတာ့ မရွိေပမယ့္ စာအုပ္တြင္ သေကၤတစာမ်ား ရွိၿပီး အရုပ္ေအာက္ေျခတြင္ Rafonat Wizard (ရာဖုိနက္ ေမွာ္ဆရာႀကီး) ဟု ေရးသားထားသည္။ အရုပ္ပတ္ပတ္လည္တြင္ ၀ိညာဥ္သေကၤတကုိ အျပာေရာင္ ၊ အျဖဴေရာင္ ၊ အ၀ါေရာင္ စတဲ့ ေရာင္စဥ္(၇)မ်ိဳး ေက်ာက္တုံးမ်ားျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။
ဥယ်ာဥ္အေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး  ဒ႑ာရီေျမာက္ျမားစြာ ရွိေပမယ့္ ဥယ်ာဥ္အေၾကာင္း ေျပာဆုိမည္ဆုိပါက ဒီ၀တၳဳႏွင့္ ဆက္ႏြယ္မည္ရွိႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ နိသိခၤဥယ်ာဥ္ေတာ္ႀကီး ၏ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္လည္း အခန္းဆက္တစ္ခုအေနျဖင့္ ေရးသားမည္ဆုိပါက ဂမၻီရဆန္ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနမည္ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိေၾကာင့္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အလင္းမဲ့က်ိန္စာႏွင့္ပတ္သက္သည့္အပုိင္းကုိသာလွ်င္ ဦးစားေပးေရးသားသြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
မင္းသားေလးသည္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္းသုိ႔ေရာက္ေသာအခါ မီးခုိးေတြ ထြက္ေနသည့္ သစ္ပင္မ်ားကုိ ေတြ႕ရၿပီး အလယ္တြင္ တစ္၀က္သာက်န္ေတာ့သည့္ ေရႊပန္းသီးပင္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရေနသည္အခါ ေရႊပန္းသီးသည္ တစ္လုံးသာက်န္ေတာ့သည္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေရႊပန္္းသီးပင္အနီးတြင္ ရွိေသာ ေရကန္တစ္ခုမွ ေရမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပြက္လာေလေတာ့သည္။ မင္းသားေလးသည္လည္း ထူးဆန္းေသာအျခင္းအရာမ်ားကုိ ေတြ႕လုိက္ရသည့္အတြက္ စိတ္ထဲတြင္ ေၾကာက္လန္႔သလုိ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး သစ္ပင္အနီးမွာ ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ျဖစ္ေပၚလာေပမယ့္ ေရကန္ထဲကုိ ဘာေၾကာင့္ ပြက္သလဲဆုိသည့္အခ်က္ကုိ အရမ္းသိခ်င္စိတ္ျပင္းျပလြန္းတာေၾကာင့္ ေရကန္အနီးကုိ ကပ္လုိက္ေလသည္။ ေရကန္သည္ အလ်ားေပဆယ့္ငါးေပ အနံေျခာက္ေပေလာက္သာ ရွိၿပီး မင္းသားရပ္ေနသည့္ေနရာ၏ဟုိဘက္အျခမ္းတြင္ ေရကန္ကုိ ည့ငုံၾကည့္ေနေသာ အ၀တ္နက္ႀကီးကုိ ၀တ္ဆင္ထားေသာလူတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္ေတြ႕လုိက္ရေလသည္။ ထိုလူကုိျမင္ေတြ႕လုိက္ရေသာအခါ
“ ေဟ့ လူ ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ ဘာလုိ႔ ဒီေနရာေရာက္ေနတာလဲ။”
မင္းသားေလး လွမ္းေအာ္လုိက္သည့္အခါ ထုိလူႀကီး၏ေခါင္းသည္ မင္းသားေလးဆီကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေလသည္။
“ ေအာင့္မေလး…” ဟု မင္းသားေလးသည္ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္လုိက္ေလသည္္။  
Sep 30th

ျမန္မာ့ပထမဦးဆံုး MOMO ဇတ္ကားမ်ားႏွင့္ MTV မ်ားရိုက္ကူးမည့္အစီအစဥ္

By ph7love
ျမန္မာ့ပထမဦးဆံုး HOMO အက်ိဳးျပဳ Romance and Drama ဇတ္လမ္းမ်ား MTV မ်ားရိုက္ကူးရန္အတြက္ သရုပ္ေဆာင္သစ္မ်ားအလိုရွိပါသည္။ ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္လိုသူမ်ား
အေနႏွင့္ စိတ္ပါ၀င္စားပါက ေလွ်ာက္လႊာတင္မည့္သူ၏ တစ္ပတ္အတြင္းရိုက္ကူး  ထားေသာ မ်က္ႏွာအနီးကပ္ပံုတစ္ပံု ေဘးတိုက္ပံုတစ္ပံုႏွင့္ တစ္ကိုယ္လံုးပံုတစ္ပံု တို႕အား ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းႏွင့္အတြ royalprince.189@gmail.com သို႕ေပးပို႕ႏိုင္ပါၿပီခင္ဗ်ာ။
 အေသးစိတ္ သိရွိလိုသည္ႏွင့္ ပါ၀င္ကူညီအၾကံေပးလိုသူမ်ား အလွဴရွင္မ်ား သည္ 09259256493 သို႕စံုစမ္းဆက္သြယ္ႏိုင္ပါေၾကာင္း ေလးစားစြာျဖင့္ အသိေပးအပ္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။
    ေလွ်ာက္လႊာတင္လိုသူ၏ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းပံုစံ

 အမည္-
အသက္-
ေမြးသကၠရာဇ္ -
လူမ်ိဳး -
မွတ္ပံုတင္အမွတ္ -
အရပ္အျမင့္ -
ကိုယ္အေလးခ်ိန္-
ေနရပ္လိပ္စာ -
 ဆက္သြယ္ရန္ဖုန္းနံပါတ္-
       တို႕အား royalprince.189@gmail.com သို႕ ယခုခ်ိန္မွစတင္၍ေပးပို႕ႏိုင္ပါၿပီခင္ဗ်ာ။
*** မွတ္ခ်က္ အသက္ 29ႏွစ္ေအာက္
Sep 29th

ၾကယ္မ်ားရဲ႔နိဒါန္း အပိုင္း(၁)

By prince
မာန္ၾကယ္စင္
              "ငါမင္းကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာမင္းသိမါတယ္။ငါေသခ်င္ငါေသသြားပါေစကြာ။ငါ့အသက္မင္းကိုေပးမယ္။
မင္းေတာ့ရွင္သန္ေနရမယ္။"


လင္းလက္ၾကယ္

"အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကငါ့အတြက္ေပးဆပ္ျခင္းသက္သက္ပဲလား။အတုန့္အလွည့္ဆိုတဲ့အရာကငါ့အတြက္ဘယ္လိုမွ
မရရွိနိုင္တဲ့အရာလား"


မိုးေသာက္ၾကယ္

"ငါကမင္းကိုဒီအတိုင္းစြန့္လႊတ္ေပးရမယ္တဲ့လား။သိပ္ရယ္စရာေကာင္းလြန္းေနၿပီ။"


ဓူ၀ံ

"မင္းတို့ေတြသိလား။ငါကvempireတစ္ေကာင္ဆိုတာကိုေလ။ငါကလူမဟုတ္တဲ့အတြက္မင္းတို့ကိုျပန္ခ်စ္လို့မရဘူး။"


ေက်ာင္းေတြစဖြင့္တဲ့ေန့........ေက်ာင္းေရွ့ကိုအေကာင္းစားကားေလးစီးေရွ့ဆင့္ေနာကိ္ဆင့္ဆိုသလိုေရာက္လာၾကသည္။
ျပိဳင္တူဆိုသလိုကားတံခါးမ်ားပါင့္လာၿပီးအျဖဴအစိမ္းေက်ာင္း၀တ္စံုေတြနဲ့ေက်ာ့ရွင္းသပ္ရပ္ေနတဲ့    ေကာင္ေလးေလးေယာက္ဆင္းလာသည္။
 
အခ်ိန္အတန္ၾကာသည္အထိ  ေက်ာင္းထဲမ၀င္ေသးဘဲ  မုခ္ဦးအ၀မွာေလးေယာက္လံုးရပ္ေနၾကသည္။တစ္ေယာက္ကစတင္ၿပီးတိတ္ဆိတ္မွူကိုျဖိဳခြဲလိုက္သည္။

 မာန္-           "ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲ။"

လင္းလက္-"ကိုယ့္အတန္းထဲတိုယ္သြားေပါ့"

မိုးေသာက္-"ငါတို့မွအတန္းကိုမသိေသးတာ။ဒါပထမဆံုးေန့ေလ။"

ဓူ၀ံ-"ငါသြားၿပီ။ငါကကိုယ့္အတန္းကိုယ္မသိရေလာက္ေအာင္ေတာ့မညံ့ေသးပါဘူး"


         ေျပာေျပာဆိုဆိုနွင့္ဓူ၀ံကေတာ့ထြက္သြားေလၿပီ။က်န္သည္.သူမ်ားကလည္း  ဘာမွဆက္ေျပာမေနေတာ့ဘဲေက်ာင္းထဲသီု့၀င္ခဲ့ေလသည္။

         ေန႔လည္မုန့္စားဆင္းခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ဓူ၀ံတစ္ေယာက္အူလည္လည္နွင့္မုန့္ေစ်းတန္းကိုေရာက္လာသည္။
ေနရာသစ္ေက်ာင္းသစ္ဆိုေတာ့နည္းနည္းေတာ့စိမ္းသည္။မုန့္ေစ်းတန္းေရာက္ေတာ့သူထိုင္ေနၾကဆိုင္မ်ိဳဳးေတြလိုမဟုတ္။
ဆိုင္ေတြကသပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိေပမဲ့သူကMoonBakeryလိုအဲကြန္းပါသည့္ဆိုင္မ်ိဳးေတြပဲထိုင္ဖူးသူမို့    ဆိုင္ထဲ၀င္ရမွာနည္းနည္းရြံ႕ေနသည္။သို့ေသာ္ဗိုက္ကလည္းဆာေနၿပိမို့စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာဆိုင္ထဲ၀င္ထိုင္လိုက္ေလေတာ့သည္။
ဆိုင္ထဲေရာက္သည္နွင့္စားပြဲထိုးေကာင္ေလးေရာက္လာကာဘာစားမလဲေမးေတာ့သည္။

  "ဘာစားမလဲအကို။လိုအပ္တာရွိရင္က်ေနာ့္ကိုေျပာပါ။"

 "အဲ့ဒါရဲေလးသီခ်င္းမဟုတ္လား။ဘာလို့ဆိုျပေနတာလဲ"

 "အာ.....မဟုတ္ဖူးေလ။အကိုကလဲ။အကိုဘာစားမလဲလို့ေမးတာဗ်။"

"ေအာ္.....မသိဘူးေလကြာ။ဘာေတြရလဲ။"

"မုန့္ဟင္းခါးရတယ္အကို။ၿပီးေတာ့   နန္းၾကီးသုပ္၊မုန့္ဖက္သုပ္၊ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ၾကာဇံသုပ္၊ေကာ္ျပန့္လိပ္၊ၿမီးရွည္၊ဆီခ်က္၊ရွမ္းေခါက္ဆြဲ"


ေကာင္ေလးကကဗ်ာတစ္ပုဒ္လိုကိုရြတ္ျပသည္။

"ဟိုး...ဟိုး ရၿပီရၿပီ။မုန့္ဟင္းခါးကဘယ္ေလာက္လဲ။"

"အလြတ္ဆို၂၀၀၊ဘဲဥနဲ့ဆို၄၀၀၊အေၾကာ္ပါပါရင္၅၀၀၊ငါးဖယ္ထည္.ရင္၇၀၀ပါအကို။"

"အလြတ္ပဲေပးပါကြာ"

မုန့္ဟင္းခါးေရာက္လာေတာ့ဓူ၀ံစိတ္နည္းနည္းပ်က္သြားသည္။ဆိုင္မွာေရာင္းတာျဖစ္သည့္အတြက္အိမ္မွာခ်က္တာနွင့္ေတာ္ေတာ္ကြာသည္။
အေရာင္ကမဲမဲ။အရည္ကက်ဲက်ဲ။သို့ေသာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့လင္းလက္ကိုျမင္ရ္ဳမစားခ်င္သည့္မုန့္ဟင္းခါးကိုစားၿပီးၿမိန္ဟန္ေဆာင္လိုက္ရသည္။
ထင္သည့္အတိုင္းပင္လင္းလက္လည္းမုန့္ေစ်းတန္းမွာေယာင္လည္လည္ျဖစ္ေနရာမွသူ့ကိုျမင္ေတာ့မ်က္နွာ၀င္းသြားၿပီးသူထိုင္ေနသည့္ေနရာ
သို့ေရာက္လာခဲ့သည္။

"မင္းမွာဖင္ပါလား။"

လင္းလက္အူလည္လည္နွင့္ေနာက္ကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး
"အင္းပါတယ္။"

"ပါရင္ထိုင္။မသိပါဘူး။အိမ္မွာမ်ားဖင္ထားခဲ့သလားလို့။"

      လင္းလက္ေရာက္လာေတာ့ခုဏကစားပြဲထိုးေကာင္ေလးေရာက္လာကာ
"အကို ဘာစားမလဲ။"
ဒီတစ္ခါေတာ့ေမးတဲ့ပံုေျပာင္းသြားသား။

"ဘာေတြရလဲမသိဘူး"

"မုန့္ဟင္းခါး။နန္းၾကီးသုပ္၊မုန့္ဖက္သုပ္၊ၾကာဇံသုပ္၊ေခါက္ဆြဲသုပ္။ေကာ္ျပန့္လိပ္၊ၿမီးရွည္၊ဆီ:"

"ရၿပီ  မုန့္ဟင္းခါးကဘယ္ေလာက္လဲ"

ဓူ၀ံကမုန့္ဟင္းခါးစားေနရ္ဴ သူလည္းေမးလိုက္ျခင္းပါ။

"အလြတ္ဆို၂၀၀၊ဘဲဥနဲ့ဆို၄၀၀၊အေၾကာ္ပါရင္၅၀၀၊ငါးဖယ္ထည့္ရင္၇၀၀"

"အလြတ္ပဲေပးပါ"

"လာျပန္ၿပီေနာက္တစ္ေယာက္" 
ေကာင္ေလးမေက်မခ်မ္းနွင့္မုန့္ဟင္းခါးတစ္ပြဲသြားယူကာလာခ်ေပးသည္။

လင္းလက္မုန့္ဟင္းခါးကိုၾကည့္ၿပီး
"ဟင္းခ်က္ထားတာည့ံလိုက္တာ။အိမ္မွာဆိုဒါမ်ိဳးေခြးေတာင္မစားဘူး"

သူကေတာ့ဝကားေျပာလိုက္ျခင္းပါ။ဒါေပမယ့္ဓူ၀ံက
"ေအး    အခုေတာ့ေခြးေတာင္မစားတာမင္းစားေနရၿပီမဟုတ္လား"

"အု" 
လင္းလက္စားေနရင္းနင္သြားသည္။ကိုယ့္စကားနွင့္ကိုယ္မို့ဘာမွျပန္မေျပာနိုင္။ျငိမ္ခံေနလိုက္ရသည္။


ပထမဆံုးစာစေရးတာပါ။ေ၀ဖန္ေပးၾကပါေနာ္။ဖတ္ျဖစ္တယ္ဆိုရံုနဲ႔ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
Sep 28th

ျမန္မာ့ပထမဦးဆံုး homo MTV ရိုက္ကူးမည့္အစီအစဥ္

By ph7love
ျမန္မာ့ပထမဦးဆံုး Homo MTV ေလးကုိ သရုပ္ေဆာင္အသစ္မ်ားျဖင့္ ရိုက္ကူးမည္ျဖစ္ရာ။
စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ားသရုပ္ေဆာင္မ်ား အေနျဖင့္ 15.10.2014 ရက္ေန႕မွစတင္၍ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းေဖာင္မ်ားကုိ လက္ခံသြားမည္ျဖစ္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။
   ပါ၀င္ကူညီေဆာင္ရြက္ဘို႕စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ားႏွင့္ အလွဴရွင္မ်ားကိုလည္း ေလးစားစြာၾကိဳဆိုပါသည္ခင္ဗ်ာ။ အေသးစိတ္သိရွိလိုပါက
ကုိဇြဲ  -- 09-259256493
royalprince.189@gmail.com သုိ႕ဆက္သြယ္အေၾကာင္းၾကားႏိုင္ပါေၾကာင္း ေလးစားစြာ
ျဖင့္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္ခင္ဗ်ာ။
Sep 28th

Something love

By prince
Something makes me to love you.
           Something makes me to miss you. 
Something makes me to become sarvent for you 
           Something makes me to become shadow of you 

   I thank something so much. 
   Because I can die if I didn't meet you
                       or
    I didn't love you. 
Sep 26th

Alone In the Valley

By Alex aung
ကၽြန္ေတာ္တို႕ရြာေလးဟာ အေျခခ်ေနထိုင္သူေပါင္း ၁၂၀ေလာက္ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုအစဥ္အဆက္ဟာ ဒီေတာင္ၾကား ေလးထဲမွာေနထိုင္လာၾကတာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေလာက္ရွိျပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တယ္ ကၽြန္ေတာ့္ ရြာကေလးကိုေလ။ ေနထိုင္ ေနၾကတဲ့ ရြာသူရြာသားေတြေကာ ရြာကေလးကိုယ္တိုင္တည္ရွိေနပံုကိုေရာ ႏွစ္သက္တယ္။ ဘယ္အေနအထား ဘယ္ေနရာမွာ ရွိခဲ့ဖူး တယ္ဆိုတာ တိတိက်က် မသိေစႏိုင္ေတာ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္မလာႏိုင္ ေလာက္ဘူးလို႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အရာေတြ…..တစ္ေန႕ ေတာ့ ျဖစ္လာခဲ့တယ္….ဟုတ္တယ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေန႕က ခါတိုင္းေန႕ရက္ေတြလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုနဲ႕အတူ စားပြဲ၀ိုင္းတစ္ခုမွာ ညစာအတူထိုင္စားေနၾကပါတယ္။ အခ်ိန္က ေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ေလးေပါ့ေနာ္။ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ့္အေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္သံက စီကနဲထိုး ေဖာက္ထြက္လာတယ္။ ‘သူ လာျပန္ျပီ……သူ ေနာက္တၾကိမ္လာျပန္ျပီေဟ့’  ကၽြန္ေတာ့္အေဖက အဲ့ဒီေအာ္သံကိုလည္းၾကားေရာ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ကာ သူ႕ေလးနဲ႕ ျမွားတံဘူးကိုဆြဲယူရင္း ခပ္သြက္သြက္ ေျပးထြက္သြားတယ္ဗ်။ အေမက ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္ကို ေခၚျပီး အေပၚထပ္ေလွကား အတိုင္း ခပ္သြက္သြက္တက္သြားၾကျပီး အေဖတို႕မျပန္လာမခ်င္း ပုန္းေနဖို႕ေနရာကိုပို႕ေပးေရာ။ ကၽြန္ေတာ္က အေဖတို႕ ေနာက္ကိုလိုက္သြားခ်င္ေၾကာင္းအေမ့ကိုေျပာေတာ့ ကိုင္ေနၾက အေဖ့လက္ေဆာင္ ဓားေျမွာင္ရွည္ကိုယူေပးလို႕ လွမ္းယူ လိုက္ျပီး အိမ္ထဲကေန ေျပးထြက္သြားလိုက္ပါတယ္။ 

ဒီေန႕ဟာ ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ေန႕တစ္ေန႕ပါပဲ ႏွင္းေတြထူထူထဲထဲက် ထားခဲ့ေတာ့ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနတဲ့ ႏွင္းခဲျဖဴေတြေပၚ ေနေရာင္က အလင္းျပန္ေနတာေၾကာင့္ ေတာက္ပေနေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ခဏေတာ့ ရပ္လိုက္မိတယ္။ အရာအားလံုး ျမင္ကြင္းအစံုဟာ လွပလြန္းေန ေတာ့တာကိုး။ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ဘာေၾကာင့္ အိမ္ကေန ေျပးထြက္ခဲ့သလဲဆိုတာ ျပန္သတိရမိပါရဲ႕။ ေဟာ…..ရြာအစြန္ဖ်ားစီက ေအာ္သံတစ္ခ်က္ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အသံၾကားရာဘက္စီကို ေျပးထြက္လွမ္းလိုက္ပါျပီ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕ကိုေတြ႕ရတာပါပဲ။ Garfereas ကၽြန္ေတာ္တို႕ရြာကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပစ္ဒဏ္တစ္ခုခတ္သလို အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနတဲ့ နဂါးၾကီးဗ်။ ျဖန္႕ ထားတဲ့ သူ႕အေတာင္ပံေတြဟာ တစ္ရြာလံုးကို လႊမ္းအုပ္ထားသလားထင္ရတယ္ ေနေရာင္ေတြကိုေတာင္ မျမင္ရေတာ့ဘူး ေနလံုးၾကီးေပ်ာက္ကြယ္သြားသေယာင္ျဖစ္ကေရာ။ 

သူ႕အရပ္က ေျမျပင္ကေနစတိုင္းရင္ မီတာ ၃၀ေလာက္ေတာင္ရွိမလားပဲ တရွဴးရွဴးနဲ႕ သူ႕ႏွာ၀ကထြက္ေနတဲ့ မီးေတာက္မ်ား ေၾကာင့္ သူ႕ေအာက္နားက ႏွင္းခဲမ်ားေပၚေမးတင္ေနတဲ့ အိမ္အခ်ိဳ႕ဟာ အရွိန္ျငီးျငီး ေတာက္ေလာင္ေနပါတယ္။ သူ….သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ တည့္တည့္ၾကီး ပ်ံသန္းလာတယ္….. ေတာင္ပံခတ္ျခင္း ကေန ေလလႈိင္းေတြေတာင္ ခံစားမိရသလိုပဲဗ်ာ။ တိုးတိုက္မႈေၾကာင့္ အိမ္အခ်ိဳ႕ေတာင္ပဲ့ရြဲ႕ကုန္သလို ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တည္တည္ မတ္တပ္ရပ္ေနရာကေန ေနာက္ျပန္လွည့္ ေျပးမိပါေတာ့တယ္။ ေၾကာက္ရြံ႕မႈေၾကာင့္ ေျခလွမ္းေတြက ယိုင္တိုင္တိုင္….ေနာက္နားစီက အိမ္ေတြျပိဳလဲသံကိုလည္းၾကား ရတာေၾကာင့္ ေခၽြးေစးေတြ ပိုျပန္…. ျပန္လွည့္ၾကည့္မိျပန္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာတဲ့ သူ႕ပံုက ပိုပိုၾကီးလာသလားပဲ ….အား။

မိနစ္ေတြျဖတ္သန္းျပီးေနာက္ နဂါးၾကီးဟာ အေ၀းကိုပ်ံသန္းထြက္ခြာသြားပါတယ္။ အနည္းဆံုး ဆယ္မိနစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္မွာ ရြာနဲ႕ေ၀းရာကိုေရာက္ရွိသြားပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြကို အားျပဳရင္းထရပ္ လိုက္တယ္။ နဂါးၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီ တည့္တိုးလိုလိုပ်ံသန္းလာခ်ိန္မွာ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ဓားေျမွာင္ ရွည္ကို ေကာက္ယူလိုက္ခ်ိန္မွာတာ့ အၾကီးအက်ယ္ ေရွာ့ခ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ တစ္ရြာလံုးလိုလို အကုန္ပ်က္စီးေနၾကပါျပီ။ အိမ္အခ်ိဳ႕ဟာ မီးေတာက္တစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ လင္းလက္ေနဆဲ၊ အိမ္တံစက္ျမိတ္အခ်ိဳ႕ျပိဳလဲက်ေနဆဲ….။ အလန္႕တၾကား ေအာ္ဟစ္ သံမၾကားရမွီက ရွိခဲ့ေသာ တစ္ဖက္ေသာ ရြာအစြန္ကို အစေတာ့ ခပ္ေႏွးေႏွး၊ တုန္ယိုင္ေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ေပါ့…. မၾကာခင္မွာပဲ ဒုန္းဆိုင္းေျပးသြားမိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္တို႕ရြာရဲ႕ အဆံုးသတ္ ေတာခင္တန္းေလးရွိရာကို ေရာက္မွပဲ အေျပးရပ္ျဖစ္တယ္ေလ။

ဟင္….ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရျပီ နဂါးၾကီး ရြာအလယ္ကေန အေ၀းဆီကို ဘာေၾကာင့္ပ်ံသန္းထြက္ခြာ သြားခဲ့လဲ ဆိုတာကိုေလ။ သူ…သူ႕အလုပ္ ျပီးဆံုး ျပီးဆံုးသြားျပီကိုး။ အသက္ကင္းမဲ့ေနေသာ ေယာက္်ားမ်ား၊ မိန္းမမ်ားရဲ႕ လဲျပိဳေန ေသာျမင္ကြင္းကို အသည္းထိတ္ဖြယ္ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ ရြာထဲမွာရွိသမွ် အရြယ္ေရာက္ ေယာက္်ား မိန္းမေတြ အကုန္လံုးဟာ ျပိဳပ်က္ေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္အႏွံ႕မွာ ကပိုကယိုအကုန္ လဲျပိဳေနၾကတယ္ေပါ့။ အသတ္ခံရေသာကိစၥဆိုတာ တကယ္ဆိုးရြားေသာ နည္းလမ္းတစ္ခုပဲ ေလာကၾကီးမွာေလ။ ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ထားေသာ အေရာင္တလက္လက္ျဖစ္ ေနေသာ ဓားေျမွာင္ရွည္အား ျမဲျမဲ မဆုပ္ကိုင္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္လက္ဖ်ားကေန ေအာက္ကို ေလ်ာက်သြားရပါျပီ။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လံုး၀လႈပ္ရွားမႈ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘ…..ေဖေရာ …ေမေရာ ဘယ္ေနရာမွာမ်ားလဲျပိဳ ေနပါလိမ့္။ 

ကၽြန္ေတာ္ အေလာင္းေတြၾကား ဟိုသည္ အေျပးအလႊားလွမ္းကာ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ကေယာင္ ေခ်ာက္ျခား ရွာေဖြ မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူအခ်ိဳ႕ဟာ နဂါးၾကီးရဲ႕ မီးေတာက္မ်ားေၾကာင့္ ေလာင္ကၽြမ္း ထားၾကတာ ရုပ္ရည္ေတြက ဘယ္သူ ဘယ္၀ါဆိုတာ မသတ္မွတ္မသိရွိႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕က ထက္လွေသာ သူ႕ေျခသည္းလက္သည္းေတြရဲ႕ ထိုးခြဲထားျခင္း ဆူးေတာင္ပါေသာ သူ႕အျမီးၾကီးနဲ႕ ရိုက္ခတ္ထားျခင္း သန္မာလွေသာ သူ႕ေမးရိုးၾကီးမ်ားျဖင့္ ကိုက္ျဖဲ ထားျခင္းတို႕ေၾကာင့္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေနၾကသည္ဗ်ာ။ မွတ္မိသိရွိႏိုင္ေသာ အေလာင္းမ်ားၾကားေလွ်ာက္ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ မိဘမ်ားကိုေတြ႕ေအာင္ မရွာေဖြႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေျမျပင္ေပၚက ေဖြးေနေသာ ႏွင္းခဲထုၾကီးဟာ ေဆြးေဆြးနီခဲ့ျပီ။ ျပီးေတာ့ ေကာင္ကင္ၾကီးဟာလည္း အနီေရာင္ကိုေျပာင္းေနသလိုျမင္ရပါတယ္။ သြားျပီ ကၽြန္ေတာ့္ကမၻာ တုန္ခါယိမ္းယိုင္ခဲ့ျပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒိေနရာကေန ထြက္ခြာခဲ့တယ္…..ဒီကမၻာၾကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းေပါ့…… ဒီေတာင္ၾကားရြာေလးထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း…။

အထက္ပါအျဖစ္အပ်က္ေတြအားလံုးျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ ေမ့ေဖ်ာက္ လို႕မရေသးပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက အသက္၁၀ ႏွစ္၀န္းက်င္ရွိခဲ့ျပီး အခုအခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနထိုင္လာခဲ့ရတာ အသက္ ၂၇ႏွစ္ရွိပါျပီ။ မူလူဘူတရြာရဲ႕အျပင္ဘက္ မိဘေတြအေမြေပးခဲ့တဲ့အိမ္ၾကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနထိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြေသဆံုးခဲ့ျပီး ႏွစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာေတာ့ ေတာင္ၾကားရြာ ေလးထဲမွာ သရဲ မွင္စာေတြထၾကြ ေသာင္းၾကမ္းလာတာေၾကာင့္ အေျခခ်ေနထိုင္သူအသစ္ေတြ မလာေရာက္ၾက ပါဘူး။ လူသားေတြ ေနထိုင္ျပဳျပင္ျခင္းမရွိ ေတာ့တာေၾကာင့္ ရြာၾကီးဟာ သုႆာန္တစ္စျပင္လိုကိုျဖစ္ေနေတာ့ တာပါပဲ။ သရဲ မွင္စာေတြ ေန႕စဥ္ ကြယ္ေပ်ာက္ ကၽြတ္လြတ္တယ္ဆိုဦး ေလ်ာ့သြားမွန္းမသိေအာင္ကိုမ်ားေနပါ ေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္ နဂါးၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ရန္လာ မရွာေတာ့တာလည္း မသိဘူးဗ်ာ…ကၽြန္ေတာ္ရြာအျပင္ မွာေနေနတာ ရွိေနတာသူသိေလာက္တယ္ေလ။ ေတာင္ၾကားလမ္း ေလးရဲ႕အလြန္အျပင္ေလာကမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္မသိေတာ့ဘူး အဆက္ျပတ္ေနတာၾကာလွပါျပီ။ လူသားေတြ ဘယ္ကေနလာၾက တယ္ျပီးေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာေနထိုင္ၾကတယ္ဆိုတာ သိလည္းမသိဘူး သူတုိ႔ေနထိုင္ရာ ေဒသေတြဆီကိုလည္း မသြားခဲ့စဖူးဘူး။ ေမြးစအရြယ္ကတည္းက အရြယ္ေရာက္သည္အထိ ဒီေတာင္ၾကားရြာကေလးမွာ ေနထိုင္ အသက္ရွင္ခဲ့တာပါ။ ၀ိဥာဥ္ေတြ မွင္စာေတြကေတာ့ အရပ္ေဒသကိုစြန္႕ခြာျပီး ခပ္ေ၀းေ၀းကို ကၽြန္ေတာ္ထြက္ သြားေစခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႕က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေၾကာက္ၾကတယ္ သူတို႕ထက္ကၽြန္ေတာ္က အမ်ားၾကီး သန္မာတာ ကိုးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ၾကိမ္ သူတို႕တိုက္ခိုက္တာ အားေပ်ာ့ေနတဲ့ သူတို႕ဦးေရ ၅၀ေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတ္ပစ္ လိုက္ေတာ့ အေ၀းကိုေျပးေရာ။

ေတာင္ၾကားရြာကေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနထိုင္ရကတည္းက အစားအစာအတြက္ တိရစၧာန္ေလးေတြကို အမဲလိုက္ ျခင္းျဖင့္ ရွင္သန္ခဲ့ရသလို တစ္ခုတည္းေသာ တစ္ရက္ေသာကာလမွာ ျပည့္စံုလာမယ့္ အိပ္မက္ကို အခ်ိန္ရတိုင္းျဖည့္ဆည္း ၾကည့္မိတယ္။ 

မၾကာခဏဆိုသလိုပဲ ရြာေဟာင္းေနရာေလးကို အလည္အပတ္သေဘာလွည့္လည္မိတိုင္း အၾကီးအက်ယ္ ဂယက္ရိုက္ခတ္ ခဲ့ေသာ ေန႕..အဲ့ဒီေန႕ေလးမွာ ဘာေတြျဖစ္ပ်က္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ျပန္ျပန္အမွတ္ရမိေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေမ့ႏိုင္ဘူး ကၽြန္ေတာ္ ေမ့လည္းမေမ့ခ်င္ခဲ့ဘူး။ အခုအခ်ိန္အထိ အသက္ရွင္သန္ေနထိုင္ရတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္က ကၽြန္ေတာ့္မိသားစုနဲ႕အတူ ေနထိုင္ရာရြာကေလးကို ပ်က္စီးေစခဲ့တဲ့ Garfereas ကို သတ္ျဖတ္ဖို႕ ကလဲ့စားေခ်ဖို႕ပဲဗ်။ ၀ိဥာဥ္ မွင္စာေတြကလည္း ရြာေဟာင္းေလးနဲ႕ ခပ္ခြာခြာ သိပ္မေနၾကပါဘူး။ ရြာေဟာင္းေလးက မႏွစ္ျမိဳ႕စရာေကာင္းျပီး ပ်က္စီးေနတာဆိုေတာ့ နဂါးၾကီးက ဂရုစိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး လံုျခံဳစိတ္ခ်တဲ့ေနရာလုိ႕ သူတို႕ထင္ပံုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ဒီေနရာဟာ လံုျခံဳစိတ္ခ်ရ တယ္ဆိုဦး ေနထိုင္ခ်င္စိတ္လံုး၀မရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ကြဲျပားျခားနားေသာ ခံစားမႈေတြကို တစ္ျပိဳင္တည္းလိုလို ခံစားရေစတတ္လြန္းလို႕ပါ။ အမွတ္ရစရာေကာင္းေသာ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ၊ ဆိုးရြား ျပီး ေမ့ပစ္ဖို႕ေကာင္းတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြ၊ အမ်က္ေဒါသ…..ဆတ္ဆတ္ခါေအာင္ နာက်င္ ၀မ္းနည္းရမႈေတြ အို….ေျပာရရင္အမ်ား ၾကီးပါပဲ။

ရြာၾကီးက တကယ္တန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အတိတ္ကာလတစ္ခုနဲ႕အျမဲဆက္စပ္ေပးသလိုျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ေျခာက္ျခား တဲ့စိတ္ကိုလည္း ခံစားရေစျပန္ပါတယ္။ ရွိေသးတယ္….ရင္ဘတ္ထဲက တဆစ္ဆစ္ျဖစ္ေအာင္ခံစား ရေစတဲ့ အရာ၀တၳဳ ပစၥည္းတစ္ခု။ ထြားၾကိဳင္းလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ခႏၶာကိုယ္နဲ႕စာရင္ ေသးငယ္သြားတယ္လို႕ထင္ ရေပမယ့္ လက္ဖ်ံနားမွ ကပ္ျပီးကိုင္ကာ ဘယ္ညာေျပာင္းကစားရင္း ရန္သူေတြကိုတိုက္ခိုက္လုိ႕ရေသးတဲ့ အေဖ ေပးခဲ့ေသာ ဓားေျမွာင္ရွည္ တစ္ေခ်ာင္း။ ဒီဓားေျမွာင္က နဂါးၾကီးနဲ႕ပက္ပင္းေတြ႕စဥ္က အသံုးမျပဳလိုက္ရေပ မယ့္ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ၀ိဥာဥ္ေတြ မွင္စာေတြကို ထြက္ေျပးႏိုင္ေစခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသက္ မေသခင္ထိေတာ့ နဂါးၾကီးကိုသတ္တဲ့ေနရာမွာ အသံုးခ်ႏိုင္ဦးမွာပါေလ။ 

ဒါပါပဲ ဒီေန႕အထိ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုအသက္ရွင္ေနထိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ။ ကၽြန္ေတာ့္မိသားစု ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အသတ္ခံခဲ့ရေသာေနရာျဖစ္တဲ့ ေတာင္ၾကားရြာေလးမွာ အသက္ရွင္သန္ေနထိုင္ခဲ့ျခင္း။ လူအမ်ားစု အသတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ကြင္းျပင္ေနရာကို ေကာင္းေကာင္းျမင္ႏိုင္တဲ့ ေတာင္ေစာင္းတစ္ခုရွိ အိမ္ တစ္အိမ္ရဲ႕ ေရွ႕သစ္ျမစ္ဆံုေပၚ ကၽြန္ေတာ္အျမဲ ထိုင္ျပီး ေငးေနေလ့ရွိတယ္။ အခုေတာ့ ေနလံုးၾကီးလဲ အေနာက္ေဂၚယာကၽြန္းဆီ ယြန္းျပီဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္တန္ျပီျဖစ္ ေၾကာင္း အခ်က္ျပ ေမွာင္ရီျဖိဳးျဖ ျမင္ကြင္းေတြက သတိေပးလာျပီ။ ထိုင္ေနရာကေန မတ္တပ္အထ ေနာက္ျပန္လွည့္ လိုက္ခ်ိန္ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ တကယ္ တကယ့္ကို ေရွာ့ခ္ျဖစ္သြားရျပန္ပါတယ္။ ၀ိဥာဥ္ မွင္စာေတြထဲက တိုက္ရဲခိုက္ရဲတဲ့ သူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကို၀န္းရံျပီးရပ္ေနၾကတာကိုေတြ႕လိုက္ရလို႕ပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ ၀င္လာ ေလ့မရွိတဲ့ ရြာတြင္းဧရိယာတစ္၀ိုက္ကို သူတို႕ဘယ္လိုမ်ား ခ်ဥ္းကပ္လာၾကပါလိမ့္။ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ျငိမ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ရွိရာဆီ သူတို႕ကိုင္ဆြဲထားတဲ့လက္နက္ေတြန႕ဲ တိုက္ခိုက္ဖို႕ေျပးခ်လာၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ခါးမွာ အသင့္ခ်ိတ္ ထားတဲ့ ဓားေျမွာင္ရွည္ကိုဆြဲထုတ္ကာကြယ္ရင္း ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ပစ္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ကစတင္အလစ္ တိုက္ခိုက္ရင္ အႏိုင္ရမယ္လို႕ သူတို႕ေမွ်ာ္လင့္ထားေပမယ့္ မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ အသာစီးရလာပါတယ္။ ညာဘက္ျခမ္း ကေန အဆက္မျပတ္တိုက္ခိုက္လာၾကေပမယ့္ အေဖေပးထား တဲ့ လက္ေဆာင္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အကာအကြယ္ေပးဆဲ။ တိုက္ပြဲက မၾကာခင္မွာပဲ အေျဖေပၚလာကာ မွင္စာထဲက တစ္ေကာင္က ထြက္ေျပးဖို႕ၾကိဳးစားပါေရာ။  လဲက်ေနတဲ့ ၀ိဥာဥ္ ေကာင္ရဲ႕ လွံတံကိုေကာက္ဆြဲျပီး ထြက္ေျပးဖို႕ၾကိဳးစားတဲ့ တစ္ေကာင္ကိုပစ္ထည့္လိုက္တာ ေက်ာေကာ့ျပီး ပစ္လဲက်သြား ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္၀န္းက်င္က ႏွင္းခဲျပင္ေတြေပၚ၀ယ္ လဲက်ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရန္သူေတြရဲ႕ ေသြးအမဲေရာင္ေတြေၾကာင့္ မဲနက္ေန ပါတယ္။ ဟိုသည္ၾကည့္ေနရင္းမွာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီဆိုတာ သတိျပန္ကပ္မိတာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ဖို႕ ေနရာကေရြ႕ ရေရာ။ ဒီ မွင္စာေတြ သူတို႕ေနထိုင္ရာ၀န္းက်င္ကေန ကၽြန္ေတာ့္အ၀န္းအ၀ိုင္းထဲ သူတို႕ျဖတ္လာၾက ၀င္လာၾကျပီ မၾကာခင္ ကၽြန္ေတာ္ ေနရာ အိမ္နဲ႕ ရြာပတ္၀န္းက်င္ကို သူတို႕ေျပးလႊားၾကေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကိုလည္းေရာက္ေရာ အိပ္ယာ ထဲတန္း၀င္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။

အဲ့ဒီည ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဟာလာဟင္းလင္း ကြင္းျပင္ၾကီးထဲမွာျမင္ရတယ္။ ေျမျပင္ၾကီးက ႏွင္းေတြဖုံးလႊမ္းေန တာေၾကာင့္ အျဖဴေရာင္ျဖစ္ေနျပီး ေကာင္းကင္ၾကီးကေတာ့ အျပာေရာင္သန္းလုိ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေနာက္နားစီမွာေတာ့ လူတစ္စုရပ္ေနၾကတယ္။ ခန္႕မွန္းေျခ လူဦးေရ တစ္ရာနီးပါးေလာက္ရွိမယ္။ သူတို႕ရွိရာဘက္ကို ကၽြန္ေတာ္လွည့္လိုက္ျပီး ဒီေနရာက ဘယ္ေနရာလဲေမးဖို႕ေျခလွမ္းလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာင္းကင္ၾကီးဟာ ရုတ္တရက္ အနီေရာင္ေျပာင္းသြားရင္း ေနလံုးၾကီးကလည္း ေမွာင္က်သြားခဲ့ပါတယ္။ လူေတြၾကည့္ရတာ အသည္းအသန္ေၾကာက္ရြံ႕ေနၾကကာ ဘာျဖစ္ေနတာ လည္း ဘာေၾကာင့္လဲ က်ီးက်န္းေတာင္းေမွာက္ရွာေနၾကေရာ။ မၾကာခင္မွာပဲ ျမင္လို႕မရတဲ့ အားအင္တစ္ခုဟာ သူတို႕ကို ေလနီၾကမ္းနဲ႕ ဆြဲေမႊ႕သည့္အလား လြင့္စင္ကုန္ျပီး နာက်င္မႈေၾကာင့္ ေအာ္ဟစ္သံေတြၾကားလိုက္ရကာ သူတို႕အသတ္ခံ လိုက္ ရပါတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ လူေတြအားလံုးေျမျပင္ေပၚ လဲက်ေနကာ သူတို႕ကိုယ္ေပၚကထြက္ေသာေသြးေတြဟာလဲ ေဆြးေဆြးနီေနသည့္အျပင္ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္၀င္သက္ကိုရွဴရႈိက္ေနၾကရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေရြးသားမွ မေရႊ႕မလႈပ္ရွားမိ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳးကို မျမင္ဘူးခဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ျမင္ခဲ့ဖူးသလား မသိေတာ့။ အာ....ရုတ္တရက္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၇ႏွစ္က ဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ျမင္ခဲ့ရတာကို သတိရပါတယ္။

‘မင္း……သူတို႕ကိုသြားျပီး မကူညီေတာ့ဘူးလား?’ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ပါးဆီက အသံတစ္သံကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ မျမင္မိ။ ‘မင္း သူတို႕ေသြးထြက္လြန္ျပီးေသမွာကို ေစာင့္ၾကည့္ ေနဦး မွာလားကြ’ ခဏေနကအသံကို ကၽြန္ေတာ့္အထက္ဖက္ဆီကၾကားရျပန္တယ္။ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူစကားေျပာေနသလဲဆိုတာ ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ Garfereas သူပဲ…သူ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုၾကည့္ျပီး သူရယ္ေမာ ေနျပီ။

‘ကဲ….ငါ့ကိုသတ္မယ့္လူဆိုလို႕ မင္းတစ္ေယာက္ပဲရွိေတာ့တာေပါ့ ဟုတ္လား’ သူက ရယ္ဟဟနဲ႕ေျပာတယ္။ ‘မင္း ငါ့ကို စျပီးတိုက္ခိုက္တာနဲ႕ ေသသြားႏိုင္တယ္ေနာ္’ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္မတ္မတ္ထရပ္ပစ္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခိုက္အတန္႕ေလးမွာပဲ Garfereas က ရွည္လ်ားခၽြန္ထက္လွေသာ အမွီးၾကီးကို လႊဲထည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ရင္၀ရွိရာကို ဦးတည္တိုက္ခိုက္ပါရဲ႕။ 

‘အား……’  ေခၽြးေစးေတြျပန္ျပီး ညသန္းေခါင္ခ်ိန္မွာ ႏိုးထလာရပါတယ္။ အိပ္မက္ အိပ္မက္တစ္ခုမွ်သာျဖစ္မွာ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႕ တကယ္ၾကီး ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလို ေမာပန္းခံစားေနရသလို နဂါးအျမီးနဲ႕ ထိခိုက္မိတဲ့ေနရာကလည္း တကယ္ကို နာက်င္မိပါတယ္။  ဒါဟာ သာမန္ အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုမဟုတ္ဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ရမယ္။ အိပ္ရာေပၚက ထရပ္လိုက္ကာ ျပဴတင္းေပါက္ ဆီသြား အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မၾကာခင္ မိုးေသာက္ေတာ့မယ့္ ေရာင္နီသန္း ေနျပီဆိုတာျမင္ရပါတယ္။ ဓားေျမွာင္တိုကို ခါးမွာခ်ိတ္၊ ဓားရွည္ေကာင္းေကာင္းကို ေက်ာမွာလြယ္၊ ေလးနဲ႕ျမွားဘူးကိုလည္း ပခံုးတစ္ဖက္မွာခ်ိတ္၊ လွံတံ တစ္ေခ်ာင္းကိုဆြဲကိုင္ကာ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းအလြန္ ေတာင္ကုန္းတစ္ခုကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ တယ္။ Garfereas ေနထိုင္ရာ ေတာင္ကုန္းေပါ့။ ဆံုးျဖတ္ျပီးရင္ ေနာက္ျပန္လွည့္ဖို႕အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္မွာမရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ စလွမ္းျပီ။ မွင္စာေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကို မတိုက္ခိုက္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ သံုးရက္ခရီးေလာက္ႏွင္ရမယ္။ ေတာေတာင္ တစ္၀ိုက္ သားေကာင္ေတြရွိေန တာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စားနပ္ရိကၡာေတြ မယူသြားေတာ့ဘူး။

အဦးဆံုးေနရက္ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္ပဲျဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ သရဲတေစၧမွင္စာ တစ္ေကာင္တေလမွ မေတြ႕ ခဲ့ရပါဘူး။ ေတာင္ကုန္းတစ္ခုကို ခပ္ေျဖးေျဖးတက္လွန္းလို႕ ခ်ိဳးအေကြ႕မွာ ေက်ာက္ဂူတစ္ခုေတြ႕ေတာ့ ခဏရပ္ျပီး ဟိုသည္ၾကည့္လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္လွပတဲ့ ရွဴခင္းကိုေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ ဂူထဲမွာ အႏၱရာယ္ရွိမရွိ စစ္ေဆးျပီးေနာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့လိုက္တာ ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ ႏိုးထလာခ်ိန္မွာေတာ့ ဂူထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္မဟုတ္ဘူးဆို တာ သတိျပဳမိပါရဲ႕။ ဂူအ၀င္၀နားမွာ စစ္သည္ပံုစံ သရဲသံုးေကာင္ဟာ မတ္တပ္ မတ္တပ္နဲ႕ ေဖြးကနဲေဖြးကနဲ ႏွင္းမုန္တိုင္း က်ေနေသာ ဂူအျပင္ဘက္ကိုစူးစမ္းၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အသာအယာေလးထရပ္လိုက္ကာ ဓားရွည္ကို အသာ အယာ အသင့္အေနအထားကိုင္တြယ္ျပီး သူတို႕ဆီကိုခ်ဥ္းကပ္သြားလိုက္ေရာ။ ပထမဆံုး သရဲတစ္ေကာင္ကို ခုတ္ပိုင္းဖို႕ ျပင္လိုက္တဲ့ခဏ အျခားေသာ သရဲတစ္ေကာင္က သတိျပဳမိသြားျပီး အျခားသူေတြကို သတိေပးေအာ္ဟစ္တယ္ဗ်။ ခုတ္မိစဲစဲ သရဲက ေဘးကိုခုန္ထြက္လိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀ိုင္း၀န္းတိုက္ခိုက္ပါေတာ့တယ္။ တိုက္ပဲြက တိုေတာင္းေပမယ့္ ၾကမ္းတမ္းလွပါရဲ႕။ သရဲႏွစ္ေကာင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဓားခ်က္ေအာက္မွာ လဲျပိဳက်ကုန္တာ ျမန္ပါတယ္။ ကၽြမ္းက်င္မႈ ဓားေရး အစြမ္းတို႕ေၾကာင့္ ကိုယ့္ဖာသာ ဒဏ္ရာမရေအာင္ ကာကြယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေကာင္ကေတာ့ ဂူအျပင္ကို ကမူးရူးထိုးထြက္ေျပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒဏ္ရာရလို႕မျဖစ္ပါဘူး Garfereas နဲ႕မေတြ႕ မတိုက္ခိုက္ေသးခင္ ကၽြန္ေတာ္ ဒဏ္ရာ ေၾကာင့္ အားနည္းသြားလို႕မျဖစ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္သယ္ေဆာင္လာေသာပစၥည္းေတြ လက္နက္ေတြအကုန္ ေကာက္သိမ္းလိုက္ကာ အျပင္ကိုထြက္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္လွမ္းလာတဲ့ တစ္ခ်ိန္လံုး ႏွင္းမုန္တိုင္းက မၾကဲေသးဘဲ က်နဆဲပါ။ တစ္နာရီေလာက္အၾကာမွာေတာ့ တေျဖးေျဖးပါးသြားျပီး ေနလံုးၾကီးဟာ ေတာင္ၾကားေတြထဲ ျပန္လည္ေတာက္ပလာပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္သြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတာင္ကုန္းေတြကို တက္ လမ္းေၾကာရွည္ေတြကို သြက္လိုက္ ေႏွးလိုက္ေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္နဲ႕ လာလိုက္တာ ရည္မွန္းထားတဲ့ ေတာင္ေပၚမေရာက္ခင္ ၾကားတစ္ေကြ႕အမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အစီအစဥ္ေတြကို တစ္နည္း တစ္ဖံုေျပာင္းလဲသြားေစမယ့္ တစ္စံုတစ္ခုကိုေတြ႕ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ Garfereas ရွိရာေတာင္ကုန္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္အခုရပ္ေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းႏွစ္ခုၾကားမွာ ေတာ္ေတာ့္ကိုၾကီးမားတဲ့ ၀ိဥာဥ္ေတြရဲ႕ စခန္းၾကီးတစ္ခုက အခိုင္အခန္႕ကိုရွိေနတာေလ။ ၀ိဥာဥ္ သရဲေတြ ဦးေရဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား တိုက္ခိုက္တ့ဲေနရာမွာ ပါ၀ါသိပ္မရွိတတ္ၾကတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သူတို႕ကိုသြား တိုက္ဖို႕ သူတို႕ရွိေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းေပၚကိုတက္သြားရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အျခားဘက္ကေန ေကြ႕၀ိုက္ျပီးမွ သြားလိုရာ ခရီးကို ျဖတ္သန္းသြားရမလား ဆံုးျဖတ္ရခက္ပါရဲ႕။ 

ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္စရာသိပ္မရွိတဲ့အတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်ကာ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မွင္စာေတြသရဲေတြ စခန္းခ်ေနတဲ့ေတာင္ကုန္းရွိရာကို ဦးတည္ေလွ်ာက္သြား လိုက္ပါေရာ။ လမ္းခရီးတစ္၀က္ေလာက္အေရာက္ သူတို႕စခန္းကိုေစာင့္ၾကပ္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္က သတိထားမိသြားပံု ေပၚတယ္။ ၇ေယာက္ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ရွိရာကို ေျပးလာၾကျပီး လက္နက္ေတြဆြဲထုတ္ကာ တိုက္ခိုက္ပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ မေရာက္ ခင္မွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္မွ်ားခ်က္နဲ႕အတူလဲက်သြားပါတယ္။ ေနာက္က်န္တဲ့သူေတြဟာလည္း ေလေပြေမႊ႕သလို တိုက္ခိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဓားခ်က္မ်ားေအာက္မွာ လဲက်ကုန္ပါတယ္။ အျခားေသာ စခန္းက ၀ိဥာဥ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕တိုက္ခိုက္မႈကို သတိထားမိပံုမေပၚဘူးဗ်။ ရုတ္တရက္ ဟိုသည္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ ၇ေယာက္လံုး ေျမျပင္ေပၚမွာလဲေနတာမဟုတ္ဘူး ၆ေယာက္ပဲေျမျပင္ေပၚမွာရွိေနတာကိုေတြ႕ရတယ္။ စခန္းရွိရာကိုၾကည့္ လိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ေသာ ၀ိဥာဥ္က စခန္းရွိရာကို ဦးတည္ေျပးလႊားေနတာကိုျမင္ရပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္မွ်ားနဲ႕လွမ္းပစ္လို႕ ရမယ့္အကြာအေ၀းထက္ေ၀းသြာျပီဆိုေတာ့ ေက်ာမွာလြယ္ထားတဲ့ ဓားရွည္ကိုဆြဲထုတ္ျပီးအသင့္အေနအထားနဲ႕ခပ္ေျဖးေျဖး ေလွ်ာက္သြားလုိက္ပါတယ္။
ခဏျခင္းမွာပဲ ရာခ်ီေလာက္မယ့္ ၀ိဥာဥ္ေကာင္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ရွိရာဘက္ကို လႈိင္းလံုးၾကီးသဖြယ္လွိမ့္ခ်လာတာ ကိုေတြ႕ ရတာေၾကာင့္ သူတို႕နဲ႕ေ၀းရာကို ျမန္ႏိုင္သမွ်ေျခကုန္သုတ္ေျပးရပါေတာ့တယ္။ ၀ိဥာဥ္ေကာင္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ကိုေျပး လိုက္လာၾကေပမဲ့ ခဏအၾကာမွာေတာ့ သူတို႕စခန္းရွိရာကိုျပန္လွည့္သြားၾကပါေရာ။ ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမွာေပါ့ ႏို႕မို႕ဆိုရင္ ေသေျပးရွင္ေျပးအခ်ိန္အေတာ္ၾကာေျပးေနရဦးမွာ။
 
အမွတ္မထင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေလးက ခဏဆိုေပမယ့္ ေျပးလိုက္ရတာ ေမာေၾကာပါပဲ။ အခု ေတာင္ၾကားေဒသၾကီးရဲ႕ အေရွ႕ ဘက္ ျခမ္းကိုေရာက္လာျပီ။ တျဖည္းျဖည္း အေမွာင္ထုဖံုးလႊမ္းလာျပီးေနာက္ ရာသီဥတုက ေအးေအးလာလိုက္တာ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္အေရာင္မွာေတာ့ ႏွင္းေဖြးေဖြးေတြ တဖြဲဖြဲေကာင္းကင္ေပၚကေန ခုန္ဆင္းေနၾကေရာ။ သမင္တစ္ေကာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ပစ္သတ္လိုက္တယ္ အစားအစာအတြက္ေပါ့ေနာ္။ အဲ့ဒီေနာက္မွာေတာ့ ရည္မွန္းမိရာ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းေရွ႕ဆက္သြားလိုက္တာ နာရီအေတာ္ၾကာၾကာသြားျပီးေနာက္မွာေတာ့ အပင္ၾကီးၾကီးမားမားမရွိသည့္ ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးရဲ႕ တစ္ဖက္မွာေတာ့ Garfereas ရဲ႕ေတာင္ကုန္းၾကီး ကိုျမင္ခဲ့ရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ကြင္းၾကီးကို ျဖတ္သန္းျပီးေလွ်ာက္ဖို႕ ဘာမွအခ်ိန္ဆြဲေနစရာမလိုဘူး စတင္ျဖတ္သန္းျပီး၀င္ လိုက္တယ္။ အဆံုးထိေရာက္ဖို႕ ႏွစ္ခ်ီမလားထင္ရတဲ့ က်ယ္ေျပာမႈနဲ႕အတူ ေတာင္ကုန္းၾကီးကလည္း အေတာ္ေ၀းေ၀းမွာ လို႕ထင္ရပါရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ နာရီနည္းနည္းေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ျပီးေနာက္မွာေတာ့ ေတာင္ကုန္းၾကီးရဲ႕ အစပ္ကိုေျခခ်မိ ပါျပီ။ 

ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္ေက်ာဆီက ေနလံုးၾကီးကလည္း တျဖည္းျဖည္း ေကာင္းကင္ကေန ေလ်ာက်သြားတာ မိုးကုတ္ စက္၀ိုင္းထဲ ပုန္း၀င္ေတာ့မယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခပ္ေသးေသးဂူတစ္ခုကို ရွာေဖြလိုက္ျပီး ညအိပ္စက္ဖို႕ ေရြးခ်ယ္ လိုက္ပါတယ္။
ရက္မ်ားစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရေသာ ေန႕ရက္ေတြရဲ႕ ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏိုးထလာခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ေစာင့္စားခဲ့ရေသာေနရာ Garfereas ကို ျပန္လည္တုန္႕ျပန္ ကလဲ့စားေခ်ဖို႕အတြက္ ျဖစ္ပ်က္လာေတာ့မယ့္ ေဒသအမွန္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္စက္ခဲ့ေသာ ဂူေလးရဲ႕အျပင္ကို လွမ္းထြက္လိုက္တယ္။ ရာသီဥတုက ၾကည္လင္သာယာ ေနတာမ်ား တကယ့္ စိမ္းလန္းေနေသာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ ျပည့္စံုလြန္းေနေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ကုန္း ထိပ္ဖက္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီေနရာမွာ တစ္ခုခုရွိေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိေနသလိုပဲ။ ဒီမေကာင္းဆိုးရြား ေကာင္ၾကီးနဲ႕ ေတြ႕ဆံုဖို႕ ဆုေတာင္းခဲ့ရတာ အခုေတာ့ နီးကပ္လာျပီ။ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ေသာ ခရီးတစ္၀က္၊ ေတာင္လွမ္းခဲ့ေသာ ေတာင္ တက္လမ္း တစ္၀က္ကို ဆက္တက္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္စတင္လိုက္တယ္။

လမ္းတစ္ဆစ္ခ်ိဳးအေရာက္ အေတာ္ဆိုးရြားေသာအျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳဆံုခဲ့ရပါတယ္။ လမ္းသြယ္ေလးတစ္ခုက ေနခ်ိဳးအေကြ႕ ေျခေခ်ာ္ျပီး ေလ်ာက်သြားေရာ။ ေက်ာက္သားေတြက ေျခကုတ္မိစရာမရွိေခ်ာေနတာေၾကာင့္ အစြန္အဖ်ားက လက္ကုတ္စရာ တစ္ခုကိုအားျပဳျပီး ေရွ႕ဆက္ေလ်ာမက်သြားေအာင္ ၾကိဳးစားလိုက္ရာက ပခုံးတစ္ဖက္က ေလးနဲ႕ျမွားဘူး ကေတာ့ ေအာက္ကိုက်သြားပါတယ္။ ဆင္းျပီးေကာက္ဖို႕ကလည္း တင္ေနတဲ့ေနရာကေန ေျမျပင္ကိုျပန္ဆင္းဖို႕ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္လွမ္းတာေၾကာင့္ လက္ေလ်ာ့လိုက္ရပါျပီ။ Garfereas ကို ဓားရွည္တစ္လက္၊ ဓားေျမွာင္ရွည္ တစ္လက္၊ လွံတစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ တိုက္ခိုက္ဖို႕ဆံုးျဖတ္ပစ္တယ္ဗ်။ အေပၚဘက္နားေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾကီးမားလွတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ ၾကီး ႏွစ္ခုၾကားမွာ လမ္းၾကားေလးတစ္ခု က ေက်ာက္ဂူတစ္ခုရွိရာကို သြားဖို႕ျပဆိုေနတယ္။ ေျမျပင္ေပၚ ေရာက္ေအာင္ ျပန္ျပီးတက္လွမ္းကာ Garfereas ကိုသတ္ဖို႕ ခပ္သြက္သြက္ၾကိဳးစားလိုက္ပါရဲ႕။ ေတာင္ကုန္းထိပ္ကိုေရာက္ ဖို႕သိပ္မသြား လိုက္ရပါဘူး ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႕ေသာ ေက်ာက္ဂူတစ္ခု….ဟိုဟိုသည္သည္မွာ အရိုးက်ေနေသာ တိရစၧာန္ေတြ နဲ႕ အရာရာ ကိုအေပၚစီးကေနျမင္ႏိုင္ေသာေနရာၾကီးကိုေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးခုန္သံေတြဟာ ပံုမွန္ထက္ ႏွစ္ဆပိုခုန္စျပဳလာပါျပီ။ တစ္ေနရာရာမွာ Garfereas ၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လွဲေလ်ာင္းေစာင့္ဆိုင္းေနသလားပဲ။ ခပ္ရြယ္ရြယ္ ေက်ာက္တံုးေလာက္ကေတာ့ အသာျပတ္သြားႏိုင္ေအာင္ ခုတ္လို႕ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေဆာင္ဓားရွည္ကို အသာထုတ္ထားလိုက္တယ္ ရုတ္တရက္ တေနရာရာက သူထြက္ေပၚလာရင္ အသင့္တိုက္ ခိုက္ႏိုင္ေအာင္လို႕ေပါ့။ ဂူ၀ၾကီးနဲ႕ တေျဖးေျဖးနီးလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေျခသံမ်ားေၾကာင့္လား တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ ေၾကာင့္ သတိျပဳမိလြယ္သြားတာလားမသိ ၀ပ္ေနရာကေန မတ္တပ္ထရပ္လာကာ အျပင္ကို ျပဴထြက္လာရင္း က်ယ္ေျပာလွ တဲ့ သူ႕အေတာင္ပံေတြကို ျဖန္႕ကားပစ္လိုက္တယ္။ ဟန္နဲ႕ မာန္ေၾကာင့္ သူ႕ကိုကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္သြားမလားထင္ေနပံုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ျမင္ေတြ႕သြားတဲ့ခဏ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ျပင္းျပစြာ အေမးစကားသံေတြ သူ႕ဆီကထြက္လာပါရဲ႕။

‘လူသား တစ္ေယာက္? လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ငါမျမင္ရတာ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီပဲ။ မင္းက ဘယ္သူလဲ? ဘယ္လိုလုပ္ ငါ့ေတာင္ကုန္းေပၚတက္လာခဲ့တာလဲကြ? ငါ့ကိုလာသတ္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္?’ သူနည္းနည္းေလးမွ ထိတ္လန္႕သြားပံု မေပၚဘူး။ သူ႕ေျပာစကားအရ လူသားမစားဘဲ တျခားအေကာင္ပေလာင္ေတြကိုပဲသူစားေနခဲ့တာဆိုေတာ့ ေပ်ာ္စရာေပပဲ။

‘က်ဳပ္က က်ဳပ္ရြာအတြက္ ခင္ဗ်ားၾကီးကို လက္တုန္႕ျပန္မလို႕လာတာ။ ခင္ဗ်ားၾကီး က်ဳပ္တို႕တစ္ရြာလံုးကို သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ ေန႕ကို အခုထိ မေမ့ေသးဘူး’ သူေမးသမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ပဲျပန္ေျဖလိုက္တယ္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမရွိေၾကာင္းျပဆိုရာလည္း ေရာက္တာေပါ့။ ‘မင္းရဲ႕ ရြာ?’ သူ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ကိုရယ္ေမာေတာ့တာပါပဲ။

 ‘မင္းေျပာတာ ဒီေတာင္ၾကားေဒသ ေျမာက္ဘက္စြန္းက ရြာတစ္ရြာကိုဆိုလိုတာလား?’

‘ဟုတ္တယ္၊ က်ဳပ္ေျပာတာ အဲ့ဒီရြာပဲ’ သူ႕မ်က္ႏွာကိုတည့္တည့္ၾကည့္ျပီး ျပန္ေျဖပစ္လိုက္တယ္။ ထက္ျမက္လွေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္ဓားရွည္ကိုလည္း မသိမသာ အသင့္ကိုင္ထားလိုက္တယ္ မီတာ ၂၀ေလာက္သာ ေ၀းတဲ့ မားမားျဖစ္ေန ေသာ နဂါးၾကီးကို တိုက္ခိုက္ဖို႕။ သူ ဘာစကားမွမေျပာဘဲ အတန္ၾကာျငိမ္သက္ေနျပီးေနာက္ ‘ဒါဆိုရင္ေတာ့ မင္း ေသသင့္ တာေပါ့’ လို႕ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကိုခြင္းကာ ကၽြန္ေတာ္ရွိရာကို အျမန္ဆံုးပ်ံသန္းလာပါေတာ့တယ္။ အေပၚကိုထိုးတက္သြားျပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္အထက္ကေန ဆင္းခ်လာေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္ျခည္းဆိုသလို သူ လူေတြကို ဘယ္လိုသတ္သလဲ သတိရသြား တယ္။ လ်င္ျမန္တဲ့ အေတာင္ပံနဲ႕ ခၽြန္ျမလွေသာ သူ႕အျမီးရွည္ၾကီးကိုသံုးကာ  တုိက္ခိုက္ တာေလ။ သူ ကၽြန္ေတာ့္တည့္ တည့္ကိုထိုးဆင္းလာတာေၾကာင့္ ေဘးကို ေရာက္ႏိုင္သမွ်ေရာက္ေအာင္ ခုန္ထြက္ လိုက္တာ သူ႕ေလာက္အျမန္မခုန္ႏိုင္ ေတာ့ သူ႕အျမီးရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈကို ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးနဲ႕ လက္ေမာင္းေတြ အျပင္းအထန္ ထိခတ္ခံလိုက္ ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မဟန္ႏိုင္စြာ ဒူးေထာက္လဲက်သြားရပါေရာ။ ျပီးဆံုးသြားျပီလား? သူ႕ကိုသတ္ဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ မစြမ္းဘူး လား? လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္ဘူး…..ကၽြန္ေတာ္လက္မခံႏိုင္ဘူး။ နာက်င္ေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ထရပ္လိုက္ တယ္။ 
ကၽြန္ေတာ့္ ေဆာင္ ဓားရွည္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တာ့ မီတာအေတာ္ေ၀းေ၀းမွာ ကမူစြန္းေလးတစ္ခုနား ေထာင္ရက္ သားေလးေရာက္ ေနေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္နက္ေတြနဲ႕ သူ႕ကိုတိုက္ခိုက္လို႕ မရဘူး….အနီးကပ္ပ်ံသန္းတာမ်ိဳးမလုပ္ဘဲ သူ႕အျမီးအားကိုး နဲ႕သာ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုက္ခိုက္ေနတာေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကာၾကာရပ္မေနႏိုင္ေလာက္ဘူး တစ္ခုခုလုပ္ဖို႕လိုေနျပီ။ Garfereas ကေတာ့ တဆံုးပ်ံသန္းသြားျပီး ေနာက္တစ္ခါ ကၽြန္ေတာ့္ကိုတိုက္ခိုက္ဖို႕ လွည့္လာေနျပီဗ်။ ေနာက္ေတာ့ မီတာ အနည္းငယ္ က ပြင့္ေနေသာ လႈိဏ္ေခါင္းငယ္ေလးတစ္ခုကို ေတြ႕ျမင္မိတယ္။ Garfereas အတြက္ ေသးငယ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေကာင္းေကာင္း ၀င္ဆံ့ႏိုင္တဲ့ေနရာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ကိုအစပ်ိဳးလိုက္တယ္။ သံုးမီတာေလာက္ေတာ့ တည့္ တည့္ေလွ်ာက္ရဦးမယ္။ နာက်င္လွတဲ့ ေသြးေတြအရမ္းထြက္ေနေသာ လက္အစံုေၾကာင့္ ခဏေတာ့ တုန္႕ဆိုင္းမိသြားတယ္။ 

‘ဟား…..ဟား….မင္းပုန္းဖို႕ေနရာ တစ္ေနရာမွမရွိဘူးကြ။ ဒီေတာင္ကုန္းတစ္ခုလံုးေနရာလပ္မက်န္ ငါသိတယ္’
ကၽြန္ေတာ္ သူ႕စကားသံေၾကာင့္ နည္းနည္းတုန္႕ဆိုင္းမိေပမယ့္ ခုန္၀င္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကံေကာင္းတယ္ဆိုရမယ္ လႈိဏ္ေခါင္းေအာက္ေျခက ႏွင္းေတြနဲ႕ဖံုးလႊမ္းထားတာေၾကာင့္ ထိခိုက္မႈမရွိလိုက္ေပမယ့္ နာက်င္ေနတဲ့ လက္ေမာင္းေတြ အတြက္ေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ပါ။

နာက်င္မႈဒဏ္က ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္စရာပါပဲ။ အိေထြးေနေသာ ႏွင္းေတြေပၚ၀ယ္ မေရႊ႕မေျပာင္းႏိုင္ဘဲ လွဲေလ်ာင္း ေနမိပါတယ္။ ‘မင္း အဲ့ဒီအထဲမွာ ေသြးထြက္လြန္ျပီးေသရင္ေသ မေသလို႕အျပင္ထြက္လာတာနဲ႕ ငါကသတ္မွာပဲ’ Garfereas က လႈိဏ္ဂူ၀ကေန လွမ္းေအာ္ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေမွ်ာ္လင့္ေသာဆႏၵေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းေမွးမွိန္လာပါရဲ႕။ အခု ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္သင့္သလဲ? အေပၚကိုျပန္တြယ္တက္ဖို႕ဆိုတာကလည္း နာက်င္ေနတဲ့ လက္ေတြေၾကာင့္ ျပန္မတ္တပ္ ရပ္မိျပန္ေတာ့ လုပ္စရာဗလာ။ ေလးျမွားေတြလည္း မရွိေတာ့….လက္နက္ၾကီးဆိုလည္း အေ၀းမွာလြင့္က်ေနခဲ့ျပီ။ 

ဟိုသည္ ေတြးေနမိစဥ္ခဏ ေလေအးတစ္ခ်က္ေ၀့ကနဲတိုက္ခတ္လိုက္တာကိုခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ေတာင္ၾကားေလေတြ တိုက္ခတ္ေန တာကို ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ေက်ာဘက္ဆီကေန သိမိရတာေပါ့။ ဟုတ္တာေပါ့ ဒီလႈိဏ္ဂူငယ္ေလးမွာ အျခားေသာ ၀င္ေပါက္ ထြက္ေပါက္ရွိေနႏိုင္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္အေပါက္ေလးကေန တြားသြားလိုက္ျပီးေနာက္ လမ္းအဆံုးမွာေတာ့ လႈိဏ္ဂူ အက်ယ္ၾကီးကိုျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေျဖးေျဖးထရပ္လိုက္ကာ ျငိမ္သက္ရင္းခဏေတာ့ အနားယူမိရျပန္ေရာ။ မၾကာခင္မွာပဲ လႈိဏ္ေခါင္းအဆံုးကိုေရာက္လို႕ ထြက္ေပါက္ကိုေတြ႕တာေၾကာင့္ အျပင္ကို ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ထြက္လိုက္တယ္။ ေတာင္ေၾကာရဲ႕ အလယ္ေလာက္ကိုေပါက္ထြက္ေနျပီး လမ္းဆံုကို မီတာအနည္းငယ္ေလာက္သာ ေ၀းကြာတယ္ဗ်။

‘ထြက္ေျပးဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာလား?’ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ဖက္ကေန Garfereas အသံကိုၾကားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္လွည့္ ၾကည့္လိုက္စဥ္မွာေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီပ်ံသန္းလာျပီး ေနာက္တစ္ၾကိမ္တိုက္ခိုက္ဖို႕သူဟန္ျပင္တယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ နံေဘးကို ေကာင္းေကာင္းခုန္ဆုတ္ႏုိင္လိုက္ေပမယ့္ ေျမျပင္ေပၚ ေျခအက်မွာေတာ့ ညာဘက္လက္ဆံုဆီက နာက်င္မႈ ေၾကာင့္ ဒူးညြတ္က်သြားမလိုျဖစ္သြားေသးရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားတင္းကာ အေျပးေလး ေက်ာက္ေဆာင္ ေနာက္ကို ကြယ္လိုက္ပါတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္နား ဟိုသည္အေရႊ႕မွာ တစ္စံုတစ္ခုဟာ ေျမျပင္ေပၚကိုလဲက်သြားတယ္။ ေျမျပင္ေပၚမွာ အသာထိုင္ျပီး ျငိမ္ေနမိစဥ္မွာေတာ့ ၾကာရွည္မပုန္းႏိုင္ဘူးဆိုတာ သတိထားမိပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ပခံုးဆီက ယိုဆင္းေနတဲ့ ေသြးေၾကာင္းရွည္က ႏွင္းခဲေဖြးေဖြးမွာ စြပ္ေၾကာင္းလိုျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္မွာရွိတယ္ဆိုတာ Garfereas ကို တိတိက်က်ေျပာျပေနသလိုျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ေက်ာက္ေဆာင္မွာ ခဏထိုင္ျပီးမွီေနေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ နားမွာ တုတ္ေခ်ာင္းတစ္ခုလိုလိုက ႏွင္းေတြဖုံးျပီးထူးျခားေနတယ္။ လက္နဲ႕စမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သစ္ျမစ္တစ္ခု အဲ..သစ္ျမစ္ မဟုတ္ ဘယ္လိုအေခ်ာင္းအတံမ်ိဳးပါလိမ့္လို႕ စူးစမ္းၾကည့္တာ….ဒါ…ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္ဓားရွည္ပဲ။ ပထမအၾကိမ္ ခုန္ဆုတ္တုန္းက လြင့္သြားတာကို မွတ္မိလိုက္တယ္။ ကၽြန္တာ္ အခ်ိန္ၾကာၾကာမစဥ္းစားႏုိင္ပါဘူး Garfereas က သူ႕ပါးစပ္ၾကီးကိုျဖဲျပီး ကၽြန္ေတာ္ရွိရာကိုပ်ံသန္းလာေနျပီ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ္ရွိရာကို တည့္တည့္ၾကီးလာေနတာ။ 

Garfereas ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ ေဆာင္ဓားရွည္ခပ္ပါးပါးကိုလက္နဲ႕ကပ္ျပီးကိုင္ထားတာကို မျမင္ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို ညႊတ္က်မသြားေအာင္ မတ္မတ္ရပ္ ေဆာင္ဓားကို အရင္းကေန ေသခ်ာကိုင္ျပီး တိုက္ကြက္အသင့္ျပင္ ထားပါတယ္။ Garfereas ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာနဲ႕ အနီးဆံုးကပ္ကာ ေတာင္ပံကိုခတ္ရင္း အမွီးကိုရမ္း လိုက္ခ်ိန္၀ယ္ သူ႕မ်က္လံုးေတြကို ႏွင္းခဲေတြဆုပ္ျပီး ပစ္ထည့္လိုက္တာ သူ ေခါင္းငဲ့ေစာင္းခ်ိန္ ျပန္လွည့္ခ်ိန္မရေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္ေကာင္း အခြင့္ေကာင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ခုန္ျပီး သူ႕လည္မ်ိဳကို ဓားနဲ႕ထိုးစိုက္ပစ္လိုက္တယ္။ နဂါးၾကီးဟာ နာက်င္မႈ ေၾကာင့္ သူ႕ ပစ္မွတ္ကို မတိုက္ခိုက္ႏိုင္ေပမယ့္ ရုိက္ခတ္ေသာ သူ႕အေတာင္ပံႏွင့္ ေျခသည္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ ညာဘက္ ပခံုးကို အဖ်ားခတ္သြားပါေသးရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ နာက်င္မႈကို အားတင္းရင္း ယိမ္းယိုင္ကာ ခပ္ေ၀းေ၀းမလွည့္ႏိုင္ေသးတဲ့ နဂါးၾကီးကို ထပ္မံမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္ပါတယ္။ လည္မ်ိဳထဲ တစ္၀က္နီးပါး၀င္ေနတဲ့ ဓားရွည္အရိုးကို ကၽြန္ေတာ္ ခုန္ျပီး ထပ္ကန္လိုက္တာနာက်င္မႈေၾကာင့္ သူ႕နံေဘးကိုအယိမ္း ေက်ာက္ေဆာင္နဲ႕ ဓားအရိုးရုိက္မိကာ တဆံုး၀င္သြားျပီး သူ႕ႏွလံုးအိမ္ထဲ စိုက္၀င္သြားေရာ။

‘…………………’

နာက်င္ခံခက္စြာ အသားကုန္ ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာ အသံဟာ ေတာင္စဥ္အထပ္ထပ္ကို ပ်ံ႕ႏွံ႕သြားသလားထင္ရေအာင္ ပဲ့တင္ထပ္ကုန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္နဲ႕ အသက္ငင္တာေတြကို သူေနထိုင္ရာဂူနဲ႕ မနီးမေ၀း ႏွင္းခဲျပင္ေပၚ၀ယ္ ျပဳလုပ္သြားခဲ့ေသးတာပါ။ Garfereas ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး အဆံုးသတ္သြားပါျပီ။
အမွန္တကယ္ အမွန္တကယ္ၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အလုပ္ခ်င္ဆံုးအလုပ္တစ္ခုက ျပီးေျမာက္သြားျပီလား။
ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုးနာက်င္ကိုက္ခဲမႈေၾကာင့္ ဘယ္အစိတ္အပိုင္းမွ တစ္လက္မေတာင္မေရြ႕ႏိုင္ခဲ့ပါ။ အသက္ရွဴဖို႕ လည္း သိပ္မျဖစ္ခ်င္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္ကို ေနာက္ဆံုးအေျခအေနတစ္ခုစီေရာက္ခဲ့ပါျပီ။ 

ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္က ႏွင္းေဖြးေဖြးေတြဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကထြက္ေသာေသြးေတြေၾကာင့္ အေရာင္ေျပာင္းကာ ေဆြးေဆြးနီေနေရာေလ။ ဟိုးငယ္စဥ္တုန္းကျမင္ခဲ့ရဖူးေသာ ေသြးေရာင္လႊမ္းသည့္ျမင္ကြင္းမ်ိဳးပါပဲ။ လႈပ္ရွားဖို႕မရေတာ့သည့္ ညာဘက္လက္ေမာင္း ဆီကိုငဲ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခါးမွာခ်ိတ္ဆြဲထားစဲ အေဖ့လက္ေဆာင္ ဓားေျမွာင္ရွည္ကိုေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။

‘အေဖ…..ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ျပီ။ ႏွစ္မ်ားစြာက အေဖနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုကို သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ နဂါးၾကီးကိုသတ္ႏိုင္ခဲ့ျပီ’
ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ဂုဏ္ယူတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဟာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ရည္မွန္းခ်က္ကိုျပဳလုပ္ဖို႕ ရွည္လ်ား ေနခဲ့ရတာ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ထဲက ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းကလူေတြ ခ်စ္သူခင္သူမုန္းသူပါမက်န္ အကုန္လံုးကို ဆြဲေခၚသြားတဲ့သူကို ကၽြန္ေတာ္ေျခမႈန္းႏိုင္ ကလဲ့စားေျခႏိုင္ခဲ့ျပီ။ အခုေတာ့ အရာအားလံုး အဆံုးသတ္ျပည့္စံုျပီ။

ေသျခင္းတရားဟာ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာသလို ကၽြန္ေတာ္ခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ အသက္ရွင္သန္ဖို႕ မိနစ္ အနည္းငယ္ပဲက်န္ေတာ့တယ္ဆိုတာ။ ဒါေပမဲ့ ေသဖို႕ကၽြန္ေတာ္လံုး၀မေၾကာက္ဘူး။ ေသမင္းက ေသျခင္းတရားဆိုတာ ဘယ္လိုျဖစ္ေၾကာင္း ျပသေပးခဲ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၇ႏွစ္ကတည္းကဆိုေတာ့ လံုေလာက္ေနပါျပီ။
အခ်ိန္က်ျပီ….ေလာကၾကီးကထြက္ခြာသြားဖို႕အခ်ိန္ေရာက္ျပီ။

ကၽြန္ေတာ္ နာက်င္ခက္ခဲလွေသာ ေနာက္ဆံုး၀င္သက္ထြက္သက္ကို ရွဴရႈိက္လိုက္ပါတယ္။ အရာအားလံုး တျဖည္းျဖည္း ေ၀၀ါး ေပ်ာက္ကြယ္မသြားခင္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ဖာသာပဲအေမးထုတ္လိုက္တယ္။

‘ဘ၀တစ္ခုမွာ အသက္ရွင္သန္ေနထိုင္ေနခဲ့ျခင္း ရလဒ္ကို မင္းေက်နပ္ရဲ႕လား?’

အခုေတာ့ ဒီေမးခြန္းရဲ႕အေျဖကို ေက်ေက်နပ္နပ္ေျဖႏိုင္ပါျပီ။

‘ဟုတ္ကဲ့….သိပ္ေက်နပ္ပါတယ္….’

Alex Aung (26 Sep 2014)
Sep 15th

Boy Love

By Alex aung

Nyi Zaw’s POV:

သူ႕မိဘေတြကို သယ္ေဆာင္သြားတဲ့ ကားေလးကို အတူရပ္ၾကည့္ေနရင္း သူနာက်င္ခံစားေနရတဲ့ ခြဲခြာမႈအေပၚ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထပ္တူခံစားမိပါတယ္ နာက်င္ရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းေတာ့မသိဘူး သူခံစားေနရတဲ့ နာက်င္ ေၾကကြဲမႈကို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားႏိုင္ေနခဲ့တာ။ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႕စိတ္ေရာကိုယ္ေရာ ဆက္သြယ္မႈေတြရွိေနတာမ်ားလား။ သူ႕ကိုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ ကာကြယ္ေပးခ်င္တယ္ ေဖးမခ်င္တယ္ ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့စိတ္ေတြကအလိုလိုရွိေန ျပီးသားပါ။ သူ၀မ္းသာေနရင္လည္း အလိုလို စိတ္ထဲက အူလႈိက္သည္းလႈိက္ေပ်ာ္ရႊင္မိရသလို သူနာက်င္ေၾကကြဲေနတဲ့အခါ မ်ား ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အလိုလိုျပိဳလဲေနတတ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ သေဘာထားဘယ္လိုေတြရွိတယ္ဆိုတာကို ရွာေဖြမေတြ႕ခင္ကတည္းက ႏွစ္ဦးသားက အေၾကာင္းသိလူေတြျဖစ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆိုရင္ ဟိုဘက္အိမ္က ေကာင္ကေလး တစ္ေယာက္၊ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေန႕သား…ဟုတ္တယ္ တစ္ေန႕ေသာရက္ သူလာေသာအခ်ိန္မွာေတာ့ ေျပာခဲ့တာေတြအားလံုး တစ္မ်ိဳးေျပာင္းလဲကုန္ ပါရဲ႕။

‘ညီေဇာ္..’ သူအျမဲတမ္းလိုလို ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ရင္းကိုပဲေခၚတတ္တယ္။

‘ေျပာ…ေအာင္ေအာင္….မင္း ဘာေတြလိုအပ္ေနလို႕လဲ အခု?’

‘ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ ငါအခုအခ်ိန္ဘာမွမလိုအပ္ဘူး ဘာမွမလုပ္ခ်င္သလိုျဖစ္ေနတယ္၊ မင္း ငါနဲ႕အတူအျပင္သြားတာ လိုက္ခ်င္လားလို႕’

‘အာ…ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္က စာအုပ္ေတြနက္ျဖန္ ေနာက္ဆံုးအပ္ရမွာရယ္ Assignment ေတြတင္ရမယ္ဆိုတာကို ေမ့ေနျပီလားကြ’

‘ငါသတိရပါတယ္ကြာ….ဘယ္သူက Shakespeare စာအုပ္အထူၾကီးကို လိုအပ္မွာလဲေလာေလာဆယ္၊ လာပါကြ ငါနဲ႕အတူ အျပင္သြားရေအာင္ လိုက္ခဲ့စမ္းပါ’

‘Assignment ေတြ အျပန္က်ရင္ လက္စသပ္ေတာ့မွာပါကြာ…ျပီးေတာ့မယ္’

‘Ok whatever’

အ၀တ္အစားလဲျပီး သူ႕ေနာက္ကိုကၽြန္ေတာ္ လိုက္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္က ထြက္ခဲ့ၾကတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ျမိဳ႕ထဲ ဟိုသည္ သြားလိုက္ၾကတာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါမွမေရာက္ဘူးတဲ့ ကလပ္တစ္ခုမွာ ရပ္လိုက္ၾကပါတယ္။ အိ…..ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တစ္ခါမွ မသြားဖူးေသာ ေဂးကလပ္တစ္ခုျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။

‘ေအာင္ေအာင္ ငါတို႕ ဘာလို႕ဒီေနရာကိုလာတာလဲ ဟင္?’

ဘယ္လိုေနလဲ ၾကည့္ခ်င္လို႕ေပါ့ကြ’

ကၽြန္ေတာ္တို႕ကလပ္ထဲကို၀င္သြားလိုက္ေတာ့ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ အေရာင္မ်ားျဖင့္ အလင္းေရာင္ေတြကို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ဒီေနရာက ဖြင့္ထားတဲ့ဂီတသံေတြက မိုက္သလို အကၾကမ္းျပင္ကလည္း အၾကီးၾကီးပဲဗ်။

‘အိုေက? မင္းေတြ႕ျပီးျပီပဲ လာ ကစို႕’

‘မင္းဘာလို႕ တြန္႕ဆုတ္ တြန္႕ဆုတ္ျဖစ္ေနတာလဲဟ…ဘယ္ေကာင္ေတြမင္းကို ထိုးမွာမို႕လဲ?’ ကၽြန္ေတာ့္ကပံုကိုအားမရ သလိုနဲ႕ သူလွမ္းေျပာျပီး ကၽြန္ေတာ့္အနားကိုတိုးကပ္လာပါတယ္။

သူ ကၽြန္ေတာ့္အနားမွာ ကတာ ခဏၾကာျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာဆီငံု႕ကိုင္းလာကာ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကိုနမ္းခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တကယ့္ကိုအံ့အားသင့္ကာ ေရွာ့ခ္ျဖစ္သြားရေပမယ့္ ႏုညံ့ျပီး စုိစြတ္ေသာအေတြ႕မွာသာယာျပီး ျပန္လည္နမ္းရႈိက္မိေရာ။

အနမ္းေက်ာရွည္ကို ရပ္တန္႕ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကိုျပန္ၾကျပီး စကားစျမည္ေျပာၾကဖို႕သူ႕ကိုေတာင္းဆိုလိုက္ပါ တယ္။ ႏွစ္ဦးသား ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကိုတန္း၀င္ တံခါးကိုေလာ့ခ်္ခ်ပစ္ကာ ပိတ္ပစ္ လိုက္ပါရဲ႕။

‘မင္း ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကိုနမ္းတာလဲ ေအာင္ေအာင္’ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုေမးလိုက္တယ္။

‘အာ…မင္း နမ္းခ်င္ေနတယ္လို႕ ထင္လို႕ေပါ့ကြာ’

‘အင္…ေတြးေတာ့ေတြးမိပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ဘာ့ေၾကာင့္?’

‘ငါ…ငါ မင္းကိုၾကိဳက္လို႕ ညီေဇာ္’ သူ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြကို စိုက္ၾကည့္ရင္း ပခံုးေပၚကုိမ်က္ႏွာအပ္လိုက္ကာ စတင္ငိုရႈိက္ပါတယ္။ သူ႕ခံစားခ်က္ေတြ ျမင့္တက္လာလို႕ငိုသလားမသိေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ရင္ခြင္ထဲေထြးဖက္ လိုက္တာေပါ့။

အဆင္ေျပတယ္ ….အိုေက…အိုေက…ငါလည္းမင္းကို သေဘာက်ပါတယ္ကြာ’

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေမးဖ်ားေလးကိုမကာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို နမ္းပစ္လိုက္တယ္။ ခပ္ျဖည္းျဖည္းေလးနဲ႕ တပ္မက္မြတ္သိပ္စြာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုခံစားေနရတယ္ဆိုတာ သူသိေစခ်င္ပါတယ္ေလ။

‘မင္း…..ဒီ…အာ ဘာလုပ္ၾကမလဲဟင္ ေအာင္ေအာင္?’

‘ငါလည္း မသိဘူးေလ…ငါသိတာကေတာ့ မင္းဘာလုပ္ခ်င္တယ္ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာကိုပဲ အာရံုစိုက္ ဂရုစိုက္ခ်င္ေတာ့ တယ္’

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို တပ္မက္မြက္သိပ္စြာ အနမ္းေပးမိျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ႕ကိုအိပ္ယာေပၚ အသာအယာလွဲေလ်ာင္း ေစရင္း သူ သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေစဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္ပါရဲ႕။ သူကလည္းအလိုက္သင့္လွဲေလ်ာင္းလိုက္ျပီး သူ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ကၽြန္ေတာ့္ လွ်ာေတြနဲ႕ ေဖြရွာျခင္းကိုခြင့္ျပဳတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္အစံုကို ဇယ္ေတာက္သလို ခပ္သြက္သြက္ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာေပၚ ျဖတ္သန္းပစ္ေစလိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ သူ၀တ္ထားတဲ့ shirt ေတြကိုဖယ္ပစ္လိုက္စဥ္မွာ ၾကယ္သီး တစ္လံုးျဖဳတ္ သူ႕ဗိုက္ သူ႕ရင္အုပ္ကိုတစ္ခ်က္နမ္း….ၾကယ္သီးတစ္လံုးျဖဳတ္ သူ႕ဗိုက္သားျဖဴျဖဴေလးကိုနမ္းနဲ႕ တစ္ကိုယ္လံုးကိုနမ္းပစ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရင္အုပ္ကေန ဆီးစပ္အထိ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ အေမႊးႏုေလးေတြ တေလ်ာက္ ခပ္ျဖည္းျဖည္းေလး ႏွာသီးဖ်ားေလးနဲ႕ပြတ္သပ္လိုက္ကာ သူ႕ကိုယ္ေအာက္ပိုင္းဆီကို ကၽြန္ေတာ္ေရႊ႕လ်ား လိုက္ပါရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေဘာင္းဘီၾကယ္သီးေတြကို ျဖဳတ္ဖို႕လက္ကိုအလွမ္း မ်က္၀န္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕စိတ္ေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြက ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ထပ္တူျဖစ္ေနတာေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ေဘာင္းဘီရွည္ကိုေလ်ာခၽြတ္ လိုက္ေတာ့ မမာ့တမာ သူ႕ငပဲက ၀တ္ထားေသာ သူ႕ boxer ေဘာင္းဘီ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ကိုျဖစ္လို႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ငပဲေခါင္းေလးကို လ်ာဖ်ားေလးနဲ႕ ပြတ္သပ္ေ၀့၀ိုက္လိုက္ျပန္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းေခါင္းေထာင္လာတာေၾကာင့္ ခံတြင္း ထဲကို တစ္၀က္ေလာက္အထိ သြင္းလိုက္ပါတယ္ အသာအယာေပါ့။ အဆံုးထိမသြင္းျဖစ္ဘဲ အသာဆက္ျပီး တျပြတ္ျပြတ္ စုပ္ေနျပန္ေတာ့ သူ႕ေျခဖ်ားေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္တဲ့အထိ လႈပ္ရွားလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မသိသလိုနဲ႕ဆက္ လက္စုပ္ေနျဖစ္တာ သူ႕ဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ဖို႕ အရည္ၾကည္ေတြစို႕လာတဲ့အထိပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ေနာက္တစ္ၾကီျပန္လည္းနမ္းရႈိက္ခဲ့ပါတယ္။ ရင္ထဲလႈိက္ဖိုေမာလ်စြာ ႏွစ္သိမ့္ၾကည္ႏူးတဲ့ အနမ္းေလပါပဲ။ သူ႕ႏွာသီးဖ်ားက ေလပူေႏြးေႏြးေလးေတြကိုလည္း ခံစားရတယ္ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနတ့ဲ သူ႕ႏွလံုးခုန္သံကို လည္း ပိုၾကားရတယ္။ လက္အစံုနဲ႕ျပန္လည္ေထြးဖက္လိုဟန္ရွိတဲ့ သူ႕စိတ္အစဥ္ကိုလည္း သေဘာေတြ႕ရတယ္ေလ။

‘ကိုယ္ မင္းနဲ႕ခ်စ္ပြဲ၀င္ခ်င္တယ္ကြာ အဆင္ေျပပါ့မလား?’

သူေခါင္းျငိမ့္ျပရံုေလးပဲျငိမ့္ျပတယ္ မ်က္ႏွာမွာ ပန္းေသြးေရာင္ေတြသန္းရင္းနဲ႕ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ခုတင္ေဘး စားပြဲပုအံဆြဲ ေလးထဲက ကြန္ဒံုးတစ္ခုနဲ႕အတူ ေခ်ာဆီဘူးကိုလွမ္းယူလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေခ်ာဆီခပ္ရႊဲရႊဲ လူးလိုက္ျပီးေနာက္ သူ႕ခေရ၀ထဲကို တေခ်ာင္းခ်င္း အထုတ္အသြင္းညင္သာစြာျပဳလုပ္ၾကည့္တာေပါ့။ အစပိုင္းေတာ့ တြန္႕လိုက္ေပမယ့္ ခဏေနေတာ့ ဘာမွတုန္႕ျပန္မႈမေပးတာေၾကာင့္ လက္ေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္း ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္း ျပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္း။ လက္ေခ်ာင္း သံုးေခ်ာင္းေလာက္ အဆင္ေျပေျပ အထုတ္အသြင္းျပဳလို႕လာခ်ိန္မွာေတာ့ လက္ေခ်ာင္းေတြကို သူ႕ခေရ၀ကေန ဖယ္လိုက္ကာ ကြန္ဒံုးစြပ္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငါးပဲေခါင္းကို ေသြးတိုးစမ္းျပီး တျဖည္းျဖည္း ဖိသြင္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။

သူ႕ေျခေခ်ာင္းႏွစ္ဖက္ကို ပုခံုးေပၚထမ္းတင္ထားတဲ့အေနအထားဆိုေတာ့ တရြရြျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ငံု႕ကိုင္းျပီးနမ္းဖို႕ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။ တစ္၀က္ေလာက္ထိဖိသြင္းထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲအေျခအေနကို သူ႕ကိုေမးေတာ့ အိုေကလို႕ေျပာတာေၾကာင့္ ေစာင္းဆိုင္းေနတဲ့ သူ႕ခေရ၀ထဲကု ပိုမိုဖိသြင္းခ်လိုက္ျပန္ေရာ။ နာက်င္မႈေၾကာင့္သူ လႈပ္ရမ္း သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕ဆက္မၾကိဳးစားဘဲ ခဏျငိမ္လိုက္ကာ သူခ်ိန္ညွိလို႕အဆင္ေျပျပီး ရျပီလို႕ဆိုမွ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ ထုတ္သြင္းလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွည္လ်ားလွေသာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲဟာ သူ႕ခေရ၀ထဲ တဆံုးျမဳပ္ ကေရာပဲ။

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ေႏွးေႏွး rhythm က်က်မြတ္သိပ္စြာ စတင္လႈပ္ရွားပါတယ္။ သူ႕ဘက္က တက္မက္စြာ တန္႕ျပန္မႈ လႈိက္ေမာမႈေတြပါလာေတာ့ အရွိန္ကို တိုးျမွင့္လိုက္ျပီး ခက္သြက္သြက္ ကစားရေတာ့တာေပါ့။ သူ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွဴေတြ ပိုျမန္လာရသလို ရႈံ႕ပြရႈံ႕ပြလုပ္တဲ့ သူ႕ခေရ၀ရဲ႕အစြမ္းေၾကာင့္ ဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ခ်င္လာပါတယ္။ အၾကိမ္ေရ ခပ္မ်ားမ်ားေလး အထုတ္အသြင္းလုပ္ျပီးမၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္တင္ပါးေတြကိုၾကံဳ႕ကာ ငပဲကိုအဆံုးထိဖိသြင္းလိုက္ရင္း သုက္ရည္ ေတြကို သူ႕ကိုယ္တြင္းထဲ ပစ္သြင္းလိုက္ပါရဲ႕။ ဒါကို သူေပ်ာ္ရႊင္ေၾကနပ္ေၾကာင္း သူ႕ငပဲကေန သုက္ရည္ေတြ ဒံုးပ်ံပစ္သလို ဗိုက္သား ေတြ ရင္အုပ္ေတြရႊဲစိုသြားေအာင္ ပစ္ျပလိုက္ရင္း သက္ေသထူပါတယ္။

ခဏတာ က်င္းစိမ္ထားျပီးေနာက္မွာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းေပ်ာ့လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကိုဆြဲႏႈတ္လိုက္ျပီးေနာက္ တဘက္တစ္ထည္ကိုယူ သူ႕ကိုယ္ေပၚက သုက္ရည္ေတြကို အသာသုတ္သိမ္းေပးျပီးေနာက္ ေရခ်ိဳးခန္းစီ လွမ္းလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ရာစီျပန္ေရာက္ေတာ့ သူခမ်ာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနပါျပီ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုယ္လံုးေလးကို တဘက္နဲ႕သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေပးလိုက္ကာ နံေဘးမွာ ၀င္လွဲလိုက္ရင္း သူ႕ကိုယ္လံုးကို ကၽြန္ေတာ္႕လက္ေတြနဲ႕ရစ္ေႏွာင္တြယ္ပတ္လိုက္ျပီးေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္းပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားရ ပါတယ္။

‘Sweet Dream Baby…’

x           x           x

Aung Aung’s POV:

 

ကၽြန္ေတာ္ မိန္းေမာေတြေ၀မႈတစ္ခုနဲ႕အတူ ႏိုးထလာမိပါတယ္။ ရစ္ပတ္ထားေသာ ညီေဇာ္ရဲ႕လက္ေမာင္းေတြၾကား သူ႕အိပ္ရာေပၚမွာ လွဲေလ်ာင္းရင္းေပါ့။

 

‘ဒီ ဒီလို ကိစၥမ်ိဳးဘယ္လိုမ်ိဳးျဖစ္သြားရတာလဲ?’ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္မိပါရဲ႕။ ခဏေသာအခ်ိန္တစ္ခုမွာေတာ့ မေန႕ညက ဒီေနရာ ဒီအခန္းထဲ မွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလကို မွတ္မိသြားပါတယ္။ ‘Oh Shit!! ငါ ဘာေတြလုပ္ခဲ့မိျပီလဲ?’

 

သူ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ရာကႏိုးသြားတာကို အာရံုခံစားမိသလားမသိ ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ေလးကို ျငင္ျငင္သာသာအနမ္းေပးတယ္ ျပီးေတာ့ လည္တိုင္ေလးကိုလည္း အနမ္းေျခြတယ္။

 

‘ေဟး…ခ်စ္’

 

‘ေဟး..’ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕လက္ေမာင္းေတြကို ေနရာမွားေရာက္ေနတဲ့ပစၥည္းတစ္ခုလို တြန္းဖယ္လိုက္မိတယ္။ ‘ဘယ္လိုလဲ ဒီမနက္ အဆင္ေျပရဲ႕လားဗ်ာ’

 

‘အဆင္ေျပပါတယ္….မေန႕ညက တကယ့္ကို ကိုယ့္အတြက္ အထူးရွယ္ပဲ…အဲ…ခ်စ္ေကာ ေနေကာင္းရဲ႕လား?’ သူက ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ေပၚက ပါးခ်ိဳင့္ေလးကို ညင္ညင္သာသာနမ္းျပီး ကၽြန္ေတာ့္လက္ကေလးေတြကို သူ႕လက္ၾကီးေတြနဲ႕အုပ္ကိုင္တယ္။

 

‘အားလံုး အိုေကပါတယ္….ဒါေပမဲ့ ငါ….အဲ ခ်စ္ ခဏေနအိမ္ျပန္မယ္ေနာ္….ကားနဲ႕အိမ္ကိုလိုက္ပို႕မယ္မဟုတ္လား?’ သူ႕လက္ကေလးေတြကို ဖ်စ္ညွစ္လိုက္ရင္း စကားျပန္လိုက္တာေပါ့။

 

‘ဒါေပမဲ့ ခ်စ္တို႕ ေရအရင္ခ်ိဳးၾကတာေပါ့’

‘Sure’

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိပ္ရာေပၚကထ တဘက္ကိုယ္စီခါးမွာပတ္ကာ သူ႕ေရခ်ိဳးခန္းထဲသြားလိုက္ၾကတာေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေရာက္ေရာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို နံရံမွာေက်ာကပ္သြားေအာင္ တြန္းဖိလိုက္ရင္း လြတ္ထြက္သြားမွာစိုးရိမ္သည့္အလား ေထြးဖက္ပါေတာ့ တယ္။ ေအးစက္တဲ့ ေက်ာျပင္က အထိအေတြ႕ရယ္ သူ႕ရဲ႕ ပူေႏြးေနတဲ့ခႏၶာကိုယ္က အထိအေတြ႕ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ားက ညည္းညဴသံထြက္မိရသလို ကၽြန္ေတာ့္ညီဘြားကလည္း စတင္ေခါင္းေထာင္လာပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္း ခပ္ထူထူေတြၾကား နစ္ျမဳပ္ေနတဲ့ထိနမ္းရႈိက္ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရုန္းထြက္ဖို႕ ဒူးေတြယိုင္ကာ အားမရွိေတာ့ပါဘူး။

 

သူ႕လက္အစံုက ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သားရဲ႕ကိုယ္လံုးေတြၾကား ခိုးလုခုလုျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ညီဘြားကို ပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္တာ ပညာသားအရမ္းပါေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြ တဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းျဖစ္လာရာက မေနႏိုင္ဘဲ ႏႈတ္ဖ်ားက ညည္းညဴမိန္းေမာသံထြက္မိရပါ တယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ္လည္တိုင္က အေမႊးႏုေလးေတြကိုနမ္းတယ္….ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္အုပ္ေတြ……ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ေအာက္ဆင္းသြားကာ ဆီးခံုက အေမႊးေတြစီ ႏွာေခါင္းကိုအပ္ရင္း နမ္းရႈံ႕တာ ေရေမႊးနံ႕ရွဴေနသည့္အလားပါပဲ။ အဲ့ဒါလည္းျပီးေရာ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ကိုင္ကာ သူ႕ပါးစပ္တြင္းသြင္းမည့္ဟန္ျပင္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို မတ္တပ္ျပန္ရပ္ခိုင္းလိုက္ကာ ဘယ္လို -ုပ္ရမယ္ဆိုတာ ျပမယ္ဆိုျပီး ပရိယာယ္ဆင္လိုက္ရပါတယ္။ ခဏေနက မတ္တပ္ရပ္သူေနရာမွာ သူ ဒူးေထာက္ထိုင္ေနသူအေနအထားမွာ ကၽြန္ေတာ္အျဖစ္ေျပာင္းလဲလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ သူ႕ေပါင္တံမွာေပၚေနတဲ့ ၾကြက္သားေျမွာင္းေတြ ဆီးစပ္က အေမႊးႏုေတြကို ကၽြန္ေတာ္နမ္း တယ္။ မမာ့တမာျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ္အသာဆြဲကိုင္လိုက္ကာ ထိပ္ေခါင္းေလးကိုငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရည္ၾကည္အခ်ိဳ႕စို႕ေန တာကို အရသာခံမိပါရဲ႕။ သူ႕ငပဲေခါင္းတစ္၀ိုက္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ဆက္လက္ျပီး တျပြတ္ျပြတ္စုပ္လိုက္ ငပဲထိပ္၀ေလးက အရည္ၾကည္ေလး ေတြကို လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႕ တို႕တို႕ယူလိုက္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ဗီဒီယိုကားေတြထဲကလို ပညာကုန္သံုးပစ္လိုက္တယ္ ပါးစပ္ၾကီးနဲ႕ေလ။ သူ႕ မ်က္၀န္းေတြစီ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပန္လည္စိုက္ၾကည့္ရင္း ပါးစပ္ကလည္း တညည္းညည္းတညဴညဴနဲ႕ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္။

 

‘ထေတာ့….ထရပ္လိုက္ကြာ….ဒီ…ဒီကိုလာ’  သူအမိန္႕ေပးသလိုလိုနဲ႕ေတာင္းဆိုတယ္။

 

သူေျပာသလို ခ်ဥ္းကပ္သြားျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ကို တစ္ခ်က္နမ္း….ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြကို မြတ္သိပ္စြာ နမ္းပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို နံရံကိုမ်က္ႏွာမူကာရပ္ ေျခေထာက္ေတြကို ျခဲရပ္ခိုင္းလိုက္ရင္း တင္ကိုေနာက္ပစ္ခိုင္းျပီး ျပန္ေတာ့ သူ ဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္သလို ကၽြန္ေတာ့္တင္ပါးႏွစ္ဖက္ကိုျဖဲကာ ခေရ၀ကိုနမ္းရႈိက္ပါေရာ။ ပူေႏြးေနတဲ့ သူ႕လွ်ာၾကီးကို ထိပ္ဖ်ားမာေအာင္ ေတာင့္ထားသလို ခပ္ဟဟျဖစ္သြားတဲ့ ခေရ၀ထဲ ထိုးထည့္ဖို႕လုပ္တယ္။ သူ႕ျပဳမူခ်က္ေတြေၾကာင့္ အူယားစဖြယ္ ခံစားရျပီး ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုးမွာ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ လမ္းတက္ေလွ်ာက္ေနတဲ့အတိုင္း ခံစားရပါရဲ႕။

 

ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ တစ္ခုလံုးလည္း သူ႕ပါးစပ္ကေခ်ာဆီေတြရဲႊရႊဲစိုသြားခ်ိန္မွာေတာ့ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္ကာ မာေတာင့္ေနေသာ သူပိုင္ ပစၥည္းၾကီး တြင္းစေအာင္းပါေတာ့တယ္။ မေန႕ညကလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွာ နာက်င္ရေပမယ့္ အခုေတာ့ နည္းနည္းေလးေနတတ္သလို ျဖစ္ရပါျပီ။ သူ႕ပစၥည္းတစ္ခုလံုး အကုန္ျမဳပ္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ခ်က္ျခင္း တစ္ခ်က္ျခင္း ေဆာင့္ထည့္လိုက္ ျပန္ႏႈတ္လိုက္နဲ႕ တကယ့္ကို မြတ္သိပ္တပ္မက္စြာပါပဲ။ သူ႕ခါးေတြကို ဇေကာ၀ိုင္းတာ ေအာက္နားကေနပင့္ပင့္ျပီး တစ္ခ်က္ျခင္းအထုတ္အသြင္းလုပ္တာမ်ား prostate ကို တိုက္ရိုက္ထိထိေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းကင္ဘံုကို မိန္႕မိန္႕မူးမူးေရာက္ရပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို လက္နဲ႕ပြတ္ သပ္ၾကည့္မိတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာပဲ နံရံအႏွံ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ သုက္ရည္ေတြျဖန္းပက္မိပါေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ၾကြက္သားေတြက ဖ်စ္ညွစ္ ဖ်စ္ညွစ္လုပ္လိုက္မိတာေၾကာင့္ထင့္….သူ႕ကိုလည္း တန္ပိုအျမင့္ဆံုးေရာက္သြားေစကာ ေလ်ာကနဲ သူ႕ငပဲၾကီးကိုအဆံုးဖိထားကာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္တြင္း၀ယ္ သုက္ရည္ေတြကို အားရပါးရပန္းထည့္ပါတယ္။.

 

သူ႕ဟာၾကီးကိုဆြဲထုတ္ျပီးျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဂုတ္သားေလးေတြ လည္တိုင္ေလးေတြကို နမ္းျပန္တယ္။ ယားလို႕သူ႕ဘက္ မ်က္ႏွာ ျပန္မူလိုက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို အားရပါးရနမ္းတယ္။ အနမ္းၾကာရွည္ျပီးျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေထြးဖက္ကာ လက္ေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ခါးမွာရစ္သိုင္းရင္း ျငိမ္ေနတယ္။

ကို ဒီခံစားေနရတာေလးကို မပ်က္စီးေစခ်င္ေတာ့ဘူးကြာ’ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္တိုးတိုးေလးညည္းေျပာေျပာမိပါတယ္။ ‘ဒါေပမဲ့ ခ်စ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္လိုဖန္ဆင္းရွင္ကမ်ား ဒီလိုေတြ႕ဆံုျဖစ္ပ်က္မႈမ်ိဳး ဖန္တီးေပးလိုက္ပါလိမ့္ေနာ္’

‘အာ….ကိုယ္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြထက္ပိုတဲ့ ပါတနာျဖစ္သြားေစတာေတာ့အမွန္ပဲမဟုတ္လား၊ အဲ့ဒါကုိ ခ်စ္လိုခ်င္ေနတာပဲ ဟုတ္တယ္ဟုတ္?’

ဟုတ္လား ေျပာ’

စကားဆက္မေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ပါဘူး နံရံကိုေက်ာမီွထားမိလိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူငုံ႕ကိုင္းနမ္းရႈိက္ျခင္းျဖင့္သာအဆံုးသပ္ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ဆပ္ျပာတိုက္ခၽြတ္ေပးရင္း ေရခ်ိဳးအ၀တ္လဲလိုက္ၾကကာ သူ ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္ကို ခ်စ္စရာ ဂ်ာဂြာကားေလးနဲ႕လိုက္ပို႕ပါရဲ႕။

အခန္းရွိရာ ေလွကားထစ္ေတြကို ခပ္သြက္သြက္တက္ရင္း စိတ္ထဲျဖစ္တည္လာရတာက နက္ျဖန္ ဟုတ္တယ္ ႏွစ္ဦးသားေတြ႕ရမယ့္ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ေလးကို အခု မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ခ်က္ခ်င္းေရာက္ခ်င္ျပီ….အား။

Alex Aung (16 Sep 214)

Sep 15th

ခံစားခ်က္​

By Ar Kar Hein Htet
ပ်ိဳခ်စ္​သူသာ၊ မ႐ွိပါမူ
ဘယ္​ခါကာလ၊ ဘယ္​ဌာန၌
ဘယ္​သို႔ပူ​ေဆြး၊ ဘယ္​ငို​ေႂကြးျဖင္​့
ဘယ္​ႏိႈင္​းခ်င္​့ပံု၊ ဘယ္​တို႔စံုစြ
ဘယ္​ပံုဘယ္​နည္​း၊ ဘယ္​သို႔​ေမး​ေသာ္​
ထို​ေရာ္​ကာလ၊ ထိုဌာန၌
ထိုသို႔ပူ​ေဆြး၊ ထိုငို​ေႂကြးျဖင္​့
ႏိႈင္​းခ်င္​့တူ​ေပ၊ မ႐ွိ​ေလဟု
ကမၻာထုတ္​​ေခ်ာက္​၊ လမ္​းဆံုး​ေပါက္​​ေအာင္​​
မိုး​ေအာက္​၀ဠာ၊ ​ေတြ႔​ေအာင္​႐ွာလည္​း
ပ်ိဳ႕​ေမာင္​ဖုန္​း​ေလာက္​၊ ပူမီး​ေတာက္​သူ
မ႐ွိမူၿပီ၊​ ေျမထူ၀ဠာလည္​သကို.....။
Sep 14th

လြမ္းရိပ္ညိဳ

By မဟူရာေဆာင္း
ေမာင္..........
အေ၀းတေနရာမွာ ေဟမန္ရဲ႕ ႏွင္းေတြျမဴေတြၾကားမွာေတြေ၀ေနတယ္
ေဆာင္းရင္ထဲမွာလည္း ေမာင္ေပးခဲ့တဲ.အလြမ္းေတြေ၀ေနဆဲပါ  ေမာင္........

ေဆာင္းလြမ္းေနပါတယ္ေမာင္..........
ခ်စ္ရစ္ခဲ့လို႔ က်န္ရစ္ရတဲ့ေ၀ဒနာဟာသည္းေျခတစ္ခုထက္ပိုခါးပါတယ္ေမာင္........

ေဆာင္းနဲ႔ေမာင့္ရဲ႕အတိတ္စာမ်က္ႏွာေတြျပန္လွန္လိုက္တဲ့အခါ
ေမာင္ေတြ႕ရမွာ ေဆာင္းရဲ႕အလြမ္းေတြပါ..........

ေမာင္နဲ႔အတူေငးၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ေကာင္းကင္ျပာၾကီးမွာ
အခုဆို မိုးစက္ေလးေတြမစဲဘဲတဖြဲဖြဲက်ေနပါျပီေမာင္...........
ေဆာင္းရင္ထဲက ေမာင့္ကိုလြမ္းတဲ့မ်က္ရည္မိုးေတြလည္း
ပါးျပင္ထက္မွာမစဲဘဲ တဖြဲဖြဲက်ေနပါျပီေမာင္.........
Sep 14th

မခ်ည္ပဲတြယ္ငင္ရစ္ လြမ္းျခင္းမဲ့ ခ်စ္ျခင္းတစ္ခုျဖစ္ေစ….(အပိုင္း-၃)

By Lynn Satt

            (၃)

ကားမွတ္တိုင္ႏွင့္ ေက်ာင္းသည္ နည္းနည္းေတာ့လွမ္းသည္။ ကားမွတ္တိုင္မွ ေက်ာင္းကို လွမ္းျမင္ေနရေသာ္လည္း ၅ မိနစ္သာသာထပ္ေလွ်ာက္မွ ေက်ာင္းေပါက္၀ေရာက္သည္။ ေက်ာင္းသြားရာလမ္းေဘးတေလွ်ာက္သည္ ဆရာမ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အင္အားျဖင့္ စုေပါင္းပ်ိဳးေထာင္ထားေသာ သစ္ပင္ပန္းမန္မ်ားေၾကာင့္ စိမ္းစိမ္းစိုစုိရိွေနသည္။ မေန႔ညက မိုးရြာထားေသာေၾကာင့္လည္းျဖစ္လိမ့္မည္။

မင္းညိဳသြင္သည္ သူ႔ေရွ႔မွ ခပ္မွန္မွန္ေလွ်ာက္ေနေသာ ေက်ာင္း၀တ္စံုအျဖဴအစိမ္းျဖင့္ ေကာင္ေလးေနာက္ကေန တေျဖးေျဖးလိုက္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းခ်ိန္က နည္းနည္းေစာေသးသည္မို႔ လမ္းေပၚမွာ ေက်ာင္းသားမ်ားမ်ားစားစား သိပ္မရိွေသး။ မင္းညိဳလည္း ဒီေက်ာင္းကပဲျဖစ္ေပမယ့္ ဒီေကာင္ေလးကို ေက်ာင္းမွာ တစ္ခါမွမျမင္ဖူး။ သူႏွင့္ေက်ာင္းအတူတူျဖစ္ေနျခင္းအတြက္လည္း အံ့ၾသေနမိသည္။ သူလို အတန္းတကာ၊ အခန္းတကာကို ေလွ်ာက္သြားေနေသာ သူႏွင့္ေတာင္  တစ္ၾကိမ္ေလးမွ် မဆံုဖူးေပ။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ မင္းညိဳစိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနမိျခင္းျဖစ္ေလသည္။

ဒီေန႔ေတာ့ ကံတရားက မင္းညိဳကို အထူးအခြင့္အေရးေပးထားသည္ထင္သည္။ မင္းညိဳ ထိုေကာင္ေလးအနီးအနားေရာက္ဖို႔ ဖန္ဆင္းေပးခဲ့သည္။ မိုးရြာမည့္ပံုမျပပဲ မိုးစက္မ်ားက ခ်က္ခ်င္းဒလေဟာရြာက်လာသည္။ အနီးနားက ေက်ာင္းသားေတြ ထီးထုတ္ ဘာထုတ္ႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ကုန္သည္။ ေနာက္ ထီးကိုယ္စီျဖင့္ ေက်ာင္းဆီေျပးသြားၾကသည္။ မင္းညိဳလည္း ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ထီးကိုထုတ္ကာေဆာင္းလိုက္သည္။ ေနာက္ ထုိေကာင္ေလးဆီၾကည့္လိုက္ေတာ့ လြယ္အိတ္တစ္လံုးႏွင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ မိုးကေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစိုႏွင့္ေနသည့္တိုင္ ထီးကိုအိတ္ထဲက မထုတ္ရေသး။ မင္းညိဳစိတ္ထဲ မိုးေရေတြစိုကုန္ေသာ ထိုေကာင္ေလးကို စိုးရိမ္စိတ္ေလး၀င္လာသည္။ ဒီလိုအစိုတိုင္းႀကီးႏွင့္ တစ္ေန႔လံုးေက်ာင္းမွာေနေနရလွ်င္…။

မင္းညိဳ ထိုေကာင္ေလးအနားေျပးသြားလိုက္သည္။ သူ သူစိမ္းတစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ခါမွစိုးရိမ္စိတ္မ၀င္ဖူးပါ။ သူႏွင့္မဆိုင္ေသာ အရာေတြအတြက္ သူ႔ဆီမွာ ခံစားခ်က္မရိွဖူးခဲ့ပါ။ မင္းညိဳ ထိုေကာင္ေလးအနားေရာက္ေတာ့ အေပၚကေန ထီးမိုးေပးလိုက္သည္။ မိုးကေတာ့ အေတာ္ကို သည္းခ်လာသည္။ သူ႔အေပၚကိုထီးမိုးေပးလာသူကိုေတာ့ ထိုေကာင္ေလး ေမာ့ၾကည့္သည္။ ေနာက္ ေက်းဇူးတင္စိတ္ႏွင့္ မင္းညိဳကို ျပံဳးျပသည္။ ေနာက္ သူ႕ အိတ္ထဲထီးဆက္ရွာသည္။ ထီးက အိမ္ကထြက္တည္းက ပါလာသည့္ပံုမေပၚ။ ထီးကိုမေတြ႕ေတာ့ ေျပးသြားဖို႔ဟန္ျပင္သည္။

မင္းညိဳအတြက္ေတာ့ ထိုေကာင္ေလးဆီက အျပံဳးတစ္ခုကို လက္ခံရရိွရာ ထိုေနရာ ထိုအခိုက္အတန္႔ေလးမွာ ရင္ခုန္သံေတြျမန္လ်က္ ခဏေတာ့ သတိလြတ္သြားသည္။ ထူးဆန္းသည္။ ရူးႏွမ္းျခင္းလည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ အခ်စ္စိတ္သည္ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ လူကို ရူးသြပ္ေစတတ္သည္။ ထိုေကာင္ေလးလို ျဖဴစင္ေသာ အျပံဳးမ်ိဳး သူမျမင္ဖူးပါ။ သူ႕ခ်စ္သူေကာင္ေလးမေလးေတြဆီကေတာင္ သူတစ္ခါမွ ဒီလိုမျမင္ဖူး မခံစားဖူးခဲ့။ ေအးစက္ေနေသာမိုးေရစက္ေတြက မင္းညိဳကို မိန္းေမာေနခြင့္မေပးပါ။ ဒီအတိုင္း ရပ္ေနလွ်င္ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲႊေတာ့မည္။ ေက်ာင္းဆီၾကည့္ေတာ့လည္း အေတာ္လွမ္းေသးသည္။ မင္းညိဳ ခုန္ေနေသာ ရင္ကို ထိန္းလွ်က္ ထိုေကာင္ေလးကို စကားေျပာလိုက္သည္။

` ညီေလး ကားဂိတ္ျပန္သြားရေအာင္ ဟုိမွာက အမိုးရိွေတာ့ သက္သာမယ္ ၊ ဒီတိုင္းႀကီးေက်ာင္းကိုေျပးရင္ေတာ့ ရဲႊမွာေသခ်ာတယ္… အကို လိုက္ပို႔ေပးမယ္´

` ဟုတ္ကဲ့ အကို၊ ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ ´

မင္းညိဳတို႔ႏွစ္ေယာက္ ထီးေဆာင္းျပီး ကားမွတ္တိုင္ဆီ အေျပးတပိုင္းျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကသည္။ မင္းညိဳလက္ေမာင္းႏွင့္ ထိုေကာင္ေလး၏လက္ေမာင္းသည္ ေသးေကြးေသာထီးေလးေအာက္မွာ ၀င္ဆံ့ေအာင္ ပူးကပ္ေနၾကရသည္။ ထိုေကာင္ေလးဆီက ရွန္ပူနံ႔သင္းသင္းေလးကို မင္းညိဳရွဴရိႈက္မိသည္။ ထိုေကာင္ေလးႏွင့္ ခဏတာအတူတူလမ္းေလွ်ာက္ေနရျခင္းသည္ မင္းညိဳကို ေပ်ာ္ရႊင္ေနေစခဲ့သည္။ မင္းညိဳဘ၀မွာ ဒီေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္ရျခင္းခံစားခ်က္မ်ိဳး မခံစားဖူးခဲ့တာ ၾကာခဲ့ျပီပဲ။ ေက်းဇူးပါ ေကာင္ေလးရယ္။

  ကားမွတ္တိုင္မွာလည္း သူတို႔လို မိုးခိုေနသူေတြရိွေနသည္။ ေက်ာင္းသားေတြေရာ၊ ဆရာ ဆရာမေတြေရာ။ အစိုးမရပဲ သည္းသည္းမည္းမည္းရြာခ်ေသာမိုးသည္ မင္းညိဳကိုေရာ ထိုေကာင္ေလးကိုပါ ရဲႊသြားေစခဲ့သည္။ ေက်ာင္းအက်ီအျဖဴေတြေရာ ေက်ာင္းစိမ္းပုဆိုးေတြေရာ ေနရာမလပ္စုိကုန္သည္။ မင္းညိဳ၏ထီးေလးသည္ လူႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ လံုျခဳံမႈမေပးစြမ္းသာခဲ့။ သူတို႔ေက်ာင္းမွတ္တိုင္ကားဂိတ္အမိုးေလးေအာက္၀င္ေတာ့ ဆရာမတစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာသည္။

` တူေလး ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ … မင္း ထီးမပါဘူးလား ´

ထိုအသံၾကားေတာ့ ေကာင္ေလးက လွမ္းၾကည့္ျပီး ထိုဆရာမအနားေလွ်ာက္သြားသည္။ မင္းညိဳလည္း ေရာေယာင္ျပီးလိုက္သြားမိသည္။

` ဟုတ္ တီေလး ၊ သား မနက္က စာအုပ္ေတြထည့္ရင္း ေမ့က်န္ခဲ့တယ္ထင္တယ္ ´

` ျဖစ္ရမယ္ အခုေတာ့ ရဲႊကုန္ျပီ ၊ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ အ၀တ္အပိုပါလား´

` မပါဘူး တီေလး၊ ခုလည္း ဒီအကိုက သားကို ကူညီေပးလို႔ ´

ဆရာမက မင္းညိဳကို လွမ္းၾကည့္သည္။ မင္းညိဳ ေခါင္းငံု႔ထားသည္။ သူသည္ ဒီေက်ာင္းကိုေရာက္လာလာျခင္း ယခုႏွစ္စကတည္းက ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆီက နာမည္ေကာင္းတစ္ခုရထားသူမဟုတ္။ ျပီးေတာ့ ဒီဆရာမကိုလည္း မင္းညိဳသိသည္။ ထိုဆရာမ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ခါကသူျပသနာတက္ခဲ့ဖူးသည္။

` ေအာ္  ဖိုက္တာ ´

` ဟာ ဆရာမကလည္းဗ်ာ ဖိုက္တာမဟုတ္ပါဘူး ´

မင္းညိဳ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ဒီေနရာကေန ခ်က္ခ်င္းအေငြ႕ပ်ံေပ်ာက္သြားခ်င္သည္။ သူခ်စ္ရေသာသူေရွ႕တြင္ သူအထင္ေသးမခံခ်င္ပါ။ ခုနက ေပ်ာ္ေန ရင္ခုန္ေနတာေလးပင္ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္သြားသည္။ မင္းညိဳ သူေရြးခ်ယ္ထားေသာ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းပံုစံကို သူပထမဆံုး ရွက္ရြ႕ံသြားခဲ့သည္။ သူခ်စ္ရသူဆီက အထင္ႀကီးအားကိုးမႈကိုသာ သူခံခ်င္သည္ေလ။

` ေအးပါ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဆရာမ တူေလးကို ကူညီေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္… မင္းလည္း ျပသနာသိပ္မရွာပါနဲ႔ကြာ… စာႀကိဳးစားျပီး အေဖကိုေစာင့္ေရွာက္… အခုတေလာ မင္းျငိမ္ေနလို႔ ဆရာေတြကေတာင္ ေျပာေနၾကတယ္… ခုအတိုင္းေလးပဲေန… ´

` ဟုတ္ ဆရာမ … ´

ေကာင္ေလးက သူ႕ကို ၾကည့္လိုက္ ဆရာမကိုၾကည့္လိုက္ႏွင့္ ျပံဳးေနသည္။

` မင္းတို႔က ဘယ္လိုခင္ေနၾကတာလဲ၊ အတန္းလည္းမတူပဲနဲ႔… ျပီးေတာ့ င့ါတူဆိုတာကလည္း ေက်ာင္းေရာက္လို႔ေရာက္မွန္းေတာင္မသိရတဲ့အေကာင္ ´

` အခုမွ ´

` ဒီလုိပါပဲ ဆရာမ´

မင္းညိဳေရာ ေကာင္ေလးေရာ ျပိဳင္တူထြက္သြားသည္။ ဆရာမက နည္းနည္းေတာ့ေၾကာင္သြားပံုေပၚသည္။ မုိးသံႏွင့္ ေဘးကလူေတြအသံႏွင့္ အသံပိုက်ယ္သြားေသာ မင္းညိဳအသံကိုသာ ဆရာမၾကားခဲ့မည္ထင္သည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႕ေရွ႕က အျဖဴေရာင္ကားေလးတစ္စီးျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။ ေကာင္ေလး၏မ်က္လံုးမ်ားသည္ ထိုကားေလးကိုၾကည့္လ်က္ ျငိမ္က်သြားသည္။ ဆရာမလည္း ျမင္လိုက္ပံုေပၚသည္။ ေကာင္ေလးနားသြားျပီး ပခံုးေလးကိုေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။ ေကာင္ေလးက ဆရာမကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး ျပံဳးျပသည္။ ယခုအျပံဳးမွာေတာ့ မ်က္ရည္စတို႔ပါ ရစ္သိုင္းေနခဲ့သည္။

` သား ညီမေလးက အခု ဒီေက်ာင္းကို ေျပာင္းလာတာ ၊ သားညီမေလးက ဆိုးတယ္ ၊ တျခားကေလးေတြကိုအႏိုင္က်င့္လို႔တဲ့… အတိုင္ခံရတာမနည္းဘူး…၊ ဟိုဘက္ေက်ာင္းမွာ ဘယ္လိုမွအဆင္မေျပေတာ့ တီေလးရိွတဲ့ဆီပဲထားမယ္ဆိုျပီး ဒီကိုေျပာင္းလာတာ ´

` သားရိွေနတာကို ထည့္မေတြးၾကေတာ့ဘူးလားဟင္ …  တီေလး … သား ကို သူတို႔ စိတ္မဆုိးၾကေတာ့ဘူးလား ´

` တူေလးရယ္ … ညီမေလးကို အေ၀းကပဲၾကည့္ခ်င္ၾကည့္ပါ … တီေလးကို သူတို႔ကတိေတာင္းထားၾကတယ္ … တူေလးနဲ႔ မပတ္သတ္ေစပါနဲ႔တဲ့ … ´

` ဟုတ္ … သား အေ၀းကပဲေနမွာပါ … ညီမေလးကို သားျမင္ေနရျပီပဲ… ညီမေလးက ပိုခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလာတယ္ေနာ္ တီေလး ´

မင္းညိဳ သူတို႔ေျပာေနတာေတြ နားမလည္ပါ။ ညီမေလးဟုဆိုသူကို အကိုျဖစ္သူက မပတ္သတ္ရဘူးဆိုလား။ ဒါဆို မိဘေတြကေရာ။ သူလိုက္မမီပါ။ မေတြးတတ္ပါ။ မ်က္ရည္စတို႔ျဖင့္လက္ကာ ခုနကျဖဴစင္စြာျပံဳးျပခဲ့ေသာ မ်က္ႏွာေလးသည္ ယခုေတာ့ ၀မ္းနည္းရိပ္စြန္းေနခဲ့သည္။ မင္းညိဳ ေကာင္ေလးကိုေပြ႕ဖက္ထားခ်င္မိသည္။ သူ႔ရင္ခြင္သည္ ထိုေကာင္ေလးအတြက္ ခုိနားစရာတစ္ခုအျဖစ္ရိွေနေစခ်င္သည္။ ထိုေကာင္ေလး၀မ္းနည္းေနျခင္းသည္ သူ႔ရင္ကို ဘာလို႔မွန္းမသိပဲ နာက်င္ေစသည္။

` ကဲ ကဲ တူေလး မိုးေရေတြစုိေနတာ အိမ္ျပန္ အ၀တ္လဲ၊ အခုမွ ၈ နာရီဆိုေတာ့ အခ်ိန္ေတာ့ရိွပါေသးတယ္ ၊ ပထမအခ်ိန္က ဘာလဲ ´

` ဂီတ အခ်ိန္ တီေလး ´

` မင္းကေရာ ´

` …… ´

` ဟဲ့ မင္းညိဳ ဖိုက္တာ … မင္းကိုေမးေနတာ ´

` ဗ်ာ … ဟုတ္ … အဲ ´

` မသိဘူးမဟုတ္လား ၊ ေက်ာင္းဘာလာလုပ္တာလဲ၊ ရန္ျဖစ္ဖို႔လား ´

ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သူ႔ကိုေမးမွန္း မင္းညိဳ သတိမထားမိလိုက္။ သတိထားမိလည္း ေျဖစရာအေျဖမရိွပါ ။ အခ်ိန္ဇယားေတာင္ ကူးထားတာ မွန္ရဲ႕လားမသိ။ ပထမအခ်ိန္ဘာလဲ သိရန္ေ၀းစြ။

` မင္းဆရာမကိုလည္း ဆရာမေျပာေပးမယ္ ၊ မင္းလည္းျပန္လဲေခ်၊ ျပန္ေတာ့လာေနာ္ ၊ ေက်ာင္းလစ္မသြားနဲ႔၊ ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွီေအာင္ျပန္လာၾက ၊ သြားၾက မိုးစဲတုန္း၊ ဆရာမလည္း သြားျပီ ´

အျခားေက်ာင္းသားေတြလည္း ေက်ာင္းဆီ ခပ္သုတ္သုတ္သြားေနၾကျပီ။ ဆရာမလည္း ေနာက္ကပါသြားသည္။ ကားမွတ္တိုင္မွာက်န္ခဲ့တာ မင္းညိဳႏွင့္ ထိုေကာင္ေလး ၊ ႏွစ္ေယာက္တည္း။

` လာ အကိုတို႔သြားရေအာင္၊ ကားျပန္စီးရမွာမဟုတ္လား အကိုလည္း အဲ့ဘက္ပဲသြားရမွာ ´

` ဟုတ္ အကို ´

အဲဒီလိုနဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ မင္းညိဳ အတူတူကားစီးျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔ပထမဆံုးရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့ေသာေန႔ေလးလည္းျဖစ္ခဲ့သည္။ မင္းညိဳသည္ ရြာခ်ခဲ့ေသာ မိုးကိုေရာ၊ အတူတူျပန္ခိုင္းခဲ့ေသာ ဆရာမကိုေရာ ေက်းဇူးတင္ေနမိသည္။ ေကာင္ေလး ထီးမပါလာေအာင္ ဖန္တီးေပးတဲ့ကံကေတာ့ သူ ေက်းဇူးအတင္ရဆံုးျဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကားေပၚမွာ စကားေတြေျပာရင္း သူတို႔ရင္းႏွီးခဲ့ၾကသည္။

` အကိုက မင္းညိဳသြင္တဲ့၊ ေက်ာင္းမွာေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ ခုန ဆရာမေခၚသြားတာ ဖိုက္တာတဲ့ … ညီေလး နာမည္ကေရာ ´

` ကၽြန္ေတာ္က ဘုန္းသစ္ခန္႔ပါ အကို ၊ ဘုန္းသစ္လို႔ပဲေခၚလည္းရပါတယ္… ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္းမရိွဖူးေတာ့ နာမည္ေျပာင္လည္းမရိွဘူးအကို ´

` ဟင္… ဒီေလာက္ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ညီေလးမွာ သူငယ္ခ်င္းမရိွဘူး… မျဖစ္ႏိုင္တာ ´

` အကိုက ပထမဆံုးပါအကို … တကယ္ပါဗ်ာ … အကိုက ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းမသိလို႔ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္… အကိုသိခဲ့ရင္လည္း ဒီေန႔လိုမ်ိဳး ကူညီခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး … ´

` ဘာျဖစ္လို႔လဲ ညီေလးရ … ညီေလးမွာ ဘယ္လိုကိစၥေတြရိွေနလို႔လည္း ´

` …………… ´

မင္းညိဳသည္ စကားေျပာရင္းက ရုတ္တရက္ ေခါင္းငံု႕သြားေသာ ဘုန္းသစ္ကိုၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ သူဆက္မေမးသင့္ေတာ့မွန္းသေဘာေပါက္လိုက္သည္။

` အကိုက ညီေလးဘာျဖစ္ေနေန ကူညီခဲ့မွာပါ… လူတစ္ေယာက္ကို ေနာက္ေၾကာင္းေနာက္ခံသိျပီးမွ ခင္မယ္ဆိုရင္ ဒါ ခင္မင္မႈဘယ္စစ္မွန္မလဲ၊ ခင္မင္တာ ခင္မင္တာသက္သက္ပဲ ညီေလး … အကိုကေတာ့ ညီေလးကို တကယ္ခင္မိတယ္ … ညီေလး ယံုမလား ´

ဘုန္းသစ္၀မ္းသာသြားဟန္ျဖင့္ မင္းညိဳကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ မင္းညိဳ အေစာနက ရခဲ့ဖူးေသာ အျပံဳးေလးတစ္ခု ထပ္ရလိုက္သည္။ ထင္မွတ္မထားေလာက္ေအာင္ ျဖဴစင္ေသာ ခ်စ္ရသူကို ၾကည့္ရင္း မင္းညိဳပိုပိုခ်စ္မိသြားခဲ့သည္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွမျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဳးျဖင့္ သူခ်စ္ခဲ့သည္။ စစ္မွန္ျခင္းတရားအတြက္ အသြားအျပန္ေတာ့ရိွပါလိမ့္မည္။

` ကၽြန္ေတာ္ ယံုခ်င္ပါတယ္အကို … ေက်းဇူးလည္းတင္ပါတယ္… ကၽြန္ေတာ့္ကို ခင္တယ္ေျပာတာ အကိုတစ္ေယာက္ပဲရိွပါေသးတယ္ ´

ဘုန္းသစ္ဆင္းရမည့္ မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ မင္းညိဳပါလိုက္ဆင္းလိုက္သည္။ မိုးကရြာေနေသးသည္ေလ။ ဘုန္းသစ္ကတားေသာ္လည္း မင္းညိဳဇြတ္လိုက္ပို႔ခဲ့သည္။ ဘုန္းသစ္ကိုစေတြ႕ျပီး သူ႔ဘ၀မွာ အရယ္အျပံဳး ေပ်ာ္ရႊင္ရျခင္းေတြရရိွခဲ့သလို… သူ႔ေၾကာင့္ ဘုန္းသစ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနရသည္ဆိုလွ်င္ သူေက်နပ္သည္။ ဟန္ေဆာင္ျခင္းကင္းေသာနားလည္မႈမ်ိဳးျဖင့္ သူတို႔ စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ၾကသည္။

ဘုန္းသစ္အိမ္သည္ မင္းညိဳအိမ္ႏွင့္ ႏွစ္လမ္းသာကြာသည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘုန္းသစ္ကို မင္းညိဳ သူတို႔လမ္းထိပ္က ရွမ္းစားေသာက္ဆိုင္မွာစတင္ျမင္ဖူးခဲ့ျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္။ နီးရက္နဲ႔ ေ၀းေနခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။ ေစာေစာကသာသိလွ်င္ သူေန႔တုိင္း ဒီဘက္ကိုေရာက္ျဖစ္လိမ့္မည္ထင္သည္။

` အကို အိမ္က ဟုိဘက္က (…… )လမ္းမွာ၊ ညီေလး ဒီကပဲေစာင့္ေန ၊ အကိုျပန္လာမယ္၊ အတူတူျပန္သြားတာေပါ့ ´

` ဟုတ္ အကို ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနပါ့မယ္ ၊ ဂရုစိုက္သြားဦးအကို ´

မင္းညိဳေျပးသြားတာျမင္ေတာ့ ဘုနး္သစ္က လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္သည္။ မင္းညိဳ ရင္ထဲ ေႏြးကနဲျဖစ္သြားသည္။ မင္းညိဳ ေနာက္လွည့္ျပီး ဘုန္းသစ္ကို လက္ျပလိုက္သည္။ ေနာက္ အျမန္အိမ္ကိုေျပးခဲ့သည္။ သူ႔အမူအရာေတြ အိုဗာျဖစ္ေနမလားမသိ။ ယခုမွ ခင္တာ နာရီပိုင္းသာရိွေသးေသာ လူႏွစ္ေယာက္မို႔ အျခားသူေတြအတြက္ ထူးဆန္းေနလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ထပ္တူက်ရင္းႏွီးဖို႔ တူညီေသာ ခံစားခ်က္ျဖစ္တည္ဖို႔သာလိုအပ္ေလသည္။

သူေျခေထာက္ႏွင့္ေျမႀကီးထိမွထိရဲ႕လားပင္သတိမထားမိ။ မင္းညိဳေျပးသည္။ လက္ထဲကထီးကိုပိတ္ျပီးေျပးသည္။ သူ႕ေနာက္မွာ ေရစက္ေတြ တဖြားဖြားက်န္ခဲ့သည္။ သူ႕ေက်ာင္းလံုခ်ည္စိမ္းသည္ ရႊ႕ံတို႔ျဖင့္  ညစ္ေပကုန္သည္။ မိုးက ခပ္ဖဲြဖဲြရြာခ်သည္။ မင္းညိဳရင္ထဲမွာေတာ့ ခ်စ္ရသူ၏ပထမဆံုး ဂရုစိုက္စကားတစ္ခြန္းအတြက္ ေႏြးေထြးျခင္းျဖင့္ ျဖဴစင္စြာခုန္ေနခဲ့သည္…။


` စစ္မွန္ေသာ ခင္မင္ျခင္းတရား၊ ခ်စ္ျခင္းတရားမ်ားသည္ ယံုၾကည္မႈႏွင့္ ရိုးသားျခင္းကိုအေျခခံသည္။ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ဟန္ေဆာင္ျခင္းကင္းစြာ ထပ္တူက်ေ၀မွ်ျခင္းျဖင့္ နားလည္ျခင္းတရားကိုတည္ေဆာက္ႏိုင္သည္။ ရိုးသားမႈမရိွျခင္းအတြက္ ယံုၾကည္မႈပ်က္ယြင္းသြားျခင္းသည္ စစ္မွန္ျခင္း၏ လမ္းဆံုးျဖစ္ေလသည္။ ´