Sep 3rd

မွည့္ေၾကြမသြားေသာ ရြက္ပုန္းသီးေလးမ်ား ။အစ အဆံုး။

By davidmgmg

မွည့္ေၾကြမသြားေသာ ရြက္ပုန္းသီးေလးမ်ား

(အစအဆံုး)

ddavibb

(စကားခ်ပ္။     ။ဤဇာတ္လမ္းပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ စာေရးသူ၏ စိတ္ကူးယဥ္မႈသက္သက္မွ်သာျဖစ္ပါသည္။ မည္သူ႔ကိုမွ ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးသားထားျခင္းမဟုတ္ပါ။ တိုက္ဆိုင္မႈမ်ားရွိက ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္။)

 

“ျပည့္စံုေမတၱာ” မိဘမဲ့ေဂဟာအတြင္းသို႔ သက္ႀကီးပိုင္းအမ်ိဳးသားအခ်ိဳ ့က (၈)ႏွစ္အရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၏ လက္ကိုဆြဲရင္း ၀င္လာသည္။ ထိုေကာင္ေလး၏မ်က္ႏွာတြင္ ၀မ္းနည္းမႈအရိပ္အေယာင္မ်ားျပည့္ႏွက္ေနၿပီး မ်က္ရည္အရႊဲသားနဲ႔ အဆက္မျပတ္ငိုေနေလသည္။

“ျပည့္စံုေမတၱာ” မိဘမဲ့ေဂဟာအတြင္းတြင္ အရြယ္စံုေသာ မိဘမဲ့ကေလးငယ္မ်ား ဟိုသည္ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားေနၾကသည္။ တခ်ိဳ ့ေကာင္ေလးေတြက ေဘာလံုးကန္ေနသည္။ တခ်ိဳ ့က ေဘာလံုးပစ္တမ္းကစားေနသည္။ တခ်ိဳ ့က စက္ဘီးစီးေနၾကသည္။ မိန္းကေလးမ်ားကေတာ့ ထုပ္ဆီးတိုးတမ္း ကစားသူက ကစားေနၾကသည္။ တခ်ိဳ ့က လိပ္ျပာဖမ္းတမ္းကစားကာ ပန္းခူးသူကပန္းခူးၿပီး ပန္းသီသူက ပန္းသီေနၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ (၈)အရြယ္ မ်က္လံုးမ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္း၊ ႏွာတံေပၚေပၚ၊ အသားျဖဴဖတ္ဖတ္နဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သည္ကား ထူးထူးျခားျခား ဘယ္သူနဲ႔မွအဖက္မလုပ္၊ မကစားပဲ အိေျႏၵျပည့္ေသာ မ်က္ႏွာနဲ႔ ကုလားထိုင္ေလးေပၚမွာ ထိုင္ကာ စာဖတ္ေနေလသည္။

(၈)ႏွစ္အရြယ္ေကာင္ေလး၏ လက္ကိုဆြဲကာ ေဂဟာထဲ၀င္လာသျဖင့္ ေဂဟာမွဴးျဖစ္ဟန္တူသူ အသက္(၅၀)ေက်ာ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးက (၂)ႏွစ္အရြယ္ကေလးငယ္မ်ားကို ထိန္းေနရင္းက ျမင္သြားသျဖင့္ ထိန္းလက္စကေလးငယ္အား ေခ်ာ့ေမာ့ရင္း ျပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ခရီးဦးႀကိဳျပဳေလသည္။

“ဘာမ်ားအကူအညီေပးရမလဲရွင္”

ထိုသို႔ ခရီးဦးႀကိဳျပဳေတာ့ ေကာင္ေလး၏ လက္ကိုဆြဲကိုင္ထားေသာ အမ်ိဳးသားႀကီးက ေျပာေလသည္။

“ဒါက သည္လိုပါ၊ သည္ေကာင္ေလးရဲ့မိခင္ မေန႔တေန႔ကပဲ ကားတိုက္ရင္းဆံုးသြားလို႔ပါ၊ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမဲ့ ေဆြမ်ိဳးသာခ်င္းကလည္းမရွိလို႔ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေစာင့္ေရွာက္ေပးခ်င္ေပမဲ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာမွမတတ္ႏိုင္လို႔ အခုလို လာေရာက္ႏွံခ်င္လို႔ပါ”

ဆိုေတာ့ ေဂဟာမွဴးအမ်ိဳးသမီးႀကီးက ျပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“အို သိပ္ရတာေပါ့ရွင္၊ သည္ေကာင္ေလးတဲ့လား”

ေဂဟာမွဴးအမ်ိဳးသမီးႀကီး ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္လိုက္ရင္း ေကာင္ေလးအား ေမတၱာဂရုဏာျပည့္၀ေသာ မ်က္ႏွာနဲ႔ၾကည့္လိုက္ကာ ထိုေကာင္ေလး၏ မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။ ၿပီး လက္ကေလးအား ခပ္ဖြဖြေလး ဆုပ္ကိုင္ေပးလိုက္သည္။ ေကာင္ေလးမွာကား အငို၀ေနေသာေၾကာင့္ ငိုသံေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနသည္။ ႀကိဳ ့ထိုးသလိုငိုသံကေတာ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ထြက္ေနသည္။

“သား သားနာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲဟင္”

“ဖိုး ဖိုးသားပါ” 

ေကာင္ေလးက ငိုရင္းနဲ႔ေျဖေလသည္။

“ဖိုးသားတဲ့လား၊ နာမည္ေလးက ခ်စ္စရာေလးပဲ၊ အခု ဖိုးသားအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲဟင္”

“(၈)၊ (၈)ရွစ္ႏွစ္ပါ”

“အို ဖိုးသားက ဥာဏက္ေကာင္းမဲ့ပံုပဲ၊ ကိုယ့္အသက္ကိုေတာင္ သိတယ္ဆိုေတာ့၊ တခ်ိဳ ့ကေလးေတြက ကိုယ့္အသက္ကိုေတာင္မသိၾကဘူးကြဲ႔၊ အဲ့သည္ေတာ့ ဖိုးသားက သိပ္ေတာ္တယ္သိလား”

ေဂဟာမွဴးက ခ်ီးက်ဴးလိုက္ေသာ္လည္း ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးရႊင္မသြားခဲ့ေပ။

“သား အရမ္းလည္းမငိုပါနဲ႔ကြာ၊ ေယာက်္ားေတြဟာ အရမ္းငိုရင္ ေယာက်္ားမပီသတတ္ဘူး”

“ေမေမ.. ေမေမ ဟီး ဟီး ဟီး  ေမေမ့…”

ေျပာရင္းေနရင္းမွာပင္ ထိုေကာင္ေလးက မိခင္အား တမ္းတမိေသာေၾကာင့္ ငိုခ်လိုက္သည္။

“အို ဖိုးသားရယ္၊ သနားစရာဖိုးသားေလး၊ မငိုပါနဲ႔ကြာ၊ တိတ္တိတ္….”

ေဂဟာမွဴးက ဖိုးသားကိုယ္ေလးအား ေပြ႔ဖက္ကာ ေက်ာေလးကို ခပ္ဖြဖြပုတ္ရင္း ႏွစ္သိမ့္ေလသည္။

“ဖိုးသားကို သတင္းေကာင္းတစ္ခု ေဒၚေဒၚေျပာျပရမလား၊ ေနာက္ဆိုရင္ ဖိုးသားမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိေတာ့မွာ၊ ၾကည့္စမ္း၊ သူတို႔က ဖိုးသားနဲ႔ အတူတူေနမဲ့သူေတြေလ၊ ေန႔တိုင္းလည္း အတူတူကစားေပးမွာ၊ သူတို႔နဲ႔အတူ ဖိုးသားေန႔တိုင္းမကစားခ်င္ဘူးလား”

ေဂဟာမွဴးကေျပာရင္း ကစားေနေသာ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားကို ျပလိုက္သည္။ ဖိုးသားလည္း ေဂဟာမွဴးျပရာဆီသို႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မသြားခဲ့။ ေခါင္းခါကာသာ ျငင္းပယ္လိုက္သည္။

“ဟင္းအင္း ဖိုးသားသူတို႔နဲ႔ အတူမေနခ်င္ဘူး၊ မကစားလည္းမကစားခ်င္ဘူး၊ ေမေမ့ဆီသြားမယ္၊ ေမေမ့ကိုေခၚေပးပါလားဟင္၊ ဟင့္ဟင့္ဟင့္၊ ေမေမ့ကိုေခၚေပးပါ”

“ဖိုးသားရယ္..”

ေဂဟာမွဴးက စိတ္မေကာင္းစြာ ေပြ႔ဖက္ေခ်ာ့သိပ္လိုက္သည္။

“မငိုပါနဲ႔တိတ္ေတာ့၊ လာ ဖိုးသား ဘာစားခ်င္လဲ၊ ေဒၚေဒၚ့ဆီမွာ ေရခဲမုန္႔ေတြ၊ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္၊ စားမလားဟင္”

ေဂဟာမွဴးက ထိုသို႔ေျပာေတာ့ ဖိုးသားအငိုတိတ္ကာ ေခါင္းညိတ္ေလသည္။

“အို ဖိုးသားက လိမၼာလိုက္တာ၊ ဖိုးသားအထုပ္ေတြ ကၽြန္မကိုေပးလိုက္ပါ၊ ကၽြန္မတို႔က ဖိုးသားေလးကို ေကာင္းေကာင္းေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ့မယ္ရွင္”

ေဂဟာမွဴးက လူႀကီးမ်ားဘက္လွည့္ကာေျပာလိုက္သည္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ”

“ရပါတယ္ရွင္၊ ဒါက ကၽြန္မတို႔လုပ္ရမဲ့အလုပ္ပါ၊ ဒါနဲ႔ကေလးအေဖကေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနလဲဟင္”

ေဂဟာမွဴးက ဖိုးသားၾကားသြားမည္ထင္တာေၾကာင့္ ခပ္တိုးတိုးေလးေမးလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ ကေလးအေဖက သည္ေကာင္ေလးမေမြးခင္ကပဲ ဆိုင္ကယ္အတိုက္ခံရလို႔ ဆံုးသြားရွာတယ္ကြဲ႔”

“ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ၊ သနားစရာငါတို႔ဖိုးသားေလး၊ ဖိုးသားကို ကၽြန္မေခၚသြားမယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ဒါဆို စိတ္ခ်မယ္ေနာ္”

“လာ ဖိုးသား၊ ေရခဲမုန္႔သြားစားၾကမယ္”

ဖိုးသားေလးက တိတ္ဆိတ္စြာ လိုက္ပါလာသည္။ ေဂဟာအေဆာင္ထဲသို႔ ၀င္သြားေသာ ဖိုးသားေလးအား ကုလားထိုင္ေလးေပၚတြင္ ထိုင္ကာ စာဖတ္ေနေသာ ဖိုးသားအရြယ္ေကာင္ေလးက ဖိုးသားအား ခင္မင္ႏွစ္လိုေသာ မ်က္ႏွာထား၊ သနားဂရုဏာျပည့္ရႊန္းေသာမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ မမွိတ္မသုန္စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ထိုေကာင္ေလးအားေတာ့ျဖင့္ ဖိုးသားက မျမင္ေပ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ပန္းသည္ ပန္းသည္….”

နံနက္မိုးလင္းလင္းခ်င္း ဖိုးသားနဲ႔ ဖိုးသား၏မိခင္တို႔ ကားမ်ားရႈပ္ေထြးရာလမ္းဆီသို႔ ေရာက္ရွိေနၿပီး ပန္းေရာင္းျဖစ္ေလ့ရွိၾကသည္။ (၈)ႏွစ္အရြယ္ ဖိုးသားေလးက အရြယ္ႏွင့္မွ်ေအာင္သိတတ္ၿပီး မိခင္အား ကူညီကာ ပန္းအတူတူေရာင္းေပးေလ့ရွိသည္။ မိခင္က ဖိုးသားေလးအသက္အရြယ္ငယ္လြန္းေသာေၾကာင့္ အိမ္မွာ ေနေစလိုေသာ္လည္း ဖိုးသားက မေနပဲ မိခင္အား ခ်စ္တဲ့စိတ္နဲ႔ မခြဲမခြာပဲ ပန္းအတူေရာင္းေပးေလ့ရွ္ိသည္။

“ပန္းသည္ဗ်ိဳ ့ ပန္းသည္ဗ်ိဳ ့…”

ဖိုးသားေလးက အသံတစာစာနဲ႔ ရပ္ထားေသာ ကားမ်ားရွိရာဆီ အေျပးကေလးသြားသြားေရာင္းတတ္သည္။

“သား ေဟာ ဟိုနားမယ္ကားတစ္စီးရပ္ထားတယ္၊ အဲ့နားသြားေရာင္းလိုက္ဦး၊ ေမေမ ဟိုဘက္ကမ္းကိုသြားေရာင္းလိုက္ဦးမယ္ ျမန္ျမန္ေလးသြား၊ သူမ်ားေတြမဦးခင္”

“ဟုတ္ကဲ့”

ဖိုးသားေလးက မိခင္ခိုင္းသည့္အတိုင္း အေျပးကေလးလွမ္းလိုက္သည္။ 

“ပန္း၀ယ္ပါဦးလားဗ်၊ တစ္ကံုးမွ တစ္ရာပါ”

“ေၾသာ္ ေအး တစ္ကံုးေပးပါ၊ ေရာ့တစ္ရာ”

တကၠစီဦးေလးႀကီးက ေငြတစ္ရာကမ္းေပးသျဖင့္ ဖိုးသားယူလိုက္သည္။

“ဒိုင္း ဘုန္း ဘတ္ ကၽြီ…..ကၽြီ….”

တကၠစီဦးေလးႀကီးေပးလိုက္သည့္ေငြကို စလြယ္သိုင္းထားေသာ လြယ္အိတ္ထဲထည့္လုိက္စဥ္ ေနာက္မွ အသံမ်ားၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးသားဖ်တ္ကနဲ႔လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ 

ျမင္လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ဖိုးသား ကိုယ့္မ်က္စိကိုပင္ မယံုခ်င္။ တစ္ဘက္လမ္းမဘက္သို႔ ပန္းေရာင္းရန္ ျဖတ္ေျပးသြားေသာ ဖိုးသား၏မိခင္အား အရွိန္ျပင္းစြာ ေမာင္းလာေသာကားက ၀င္တိုက္လိုက္သျဖင့္ ဒလိမ့္တံုးကဲ့သို႔ လိမ့္ေနေသာ မိခင္၏အျဖစ္အား ျမင္လုိက္ရသျဖင့္ ဖိုးသားတဒဂၤ အံံ့ၾသမင္သက္ကာ ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ ၿပီးမွ..

“အေမ….”

ဖိုးသားမိခင္ရွိရာဆီ ေျပးသြားလိုက္သည္။ လက္ထဲက ပန္းကံုးမ်ားကိုလည္း လႊတ္ခ်လိုက္သည္။ ကားအက္ဆီးဒင့္ေၾကာင့္ အနားမွလူမ်ား ၀ိုင္းအံုလာၾကသည္။ 

ေသြးအလိမ္းလိမ္းျဖင့္ အသက္မဲ့ေနေသာ မိခင္ကိုယ္အား ဖိုးသား မႏိုင့္တႏိုင္နဲ႔ေပြ႔ခ်ီလိုက္သည္။

“အေမ၊ အေမ.. အေမ ထပါဦးအေမရာ ဟီးဟီးဟီး..အေမထပါဦးလို႔ ဟီးဟီးဟီး၊ သားအေမကိုကယ္ၾကပါဦးဗ်၊ သားအေမကိုကယ္ၾကပါဦး ဟီး ဟီး ဟီး….”

“အေမ့ အေမ့ အေမ့ အေမ့့…..”

ဖိုးသား အိပ္ေနရင္းမွ အလန္႔တၾကားေယာင္းရမ္းထလိုက္သည္။ မိခင္ကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းမႈပိုလာကာ ဖိုးသားငိုခ်လိုက္သည္။

“အေမ အေမ အေမ…”

မိခင္အား ေတြ႔ခ်င္လြန္းသျဖင့္ “အေမ” ဟု ေရရြတ္ေနမိေတာ့သည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ ဖိုးသား၏ ငိုသံေၾကာင့္ ေဘးမွ ဖိုးသားထက္ အသက္အေတာ္ႀကီးေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ႏိုးသြားၿပီး ဖိုးသားအား ဆူပူေနေလေတာ့သည္။

“ေဟ့ေယာင္၊ လူအိပ္ေနတာ မျမင္ဘူးလားကြ၊ ငါ့ကိုအိပ္ေရးပ်က္ေအာင္လုပ္ေနတာလားကြ၊ သြားစမ္းပါကြာ”

ေျပာရင္းပင္ ထိုေကာင္ေလးက ဖိုးသားအား ကန္ခ်လိုက္ၿပီး ျပန္အိပ္ခ်လိုက္သည္။ ထိုသို႔ ျပဳမူခံလိုက္ရသျဖင့္ ပိုပိုၿပီး၀မ္းနည္းကာ မိခင္အား ပိုပိုၿပီး ေတြ႔ခ်င္လာမိသည္။ “အေမ” ဟု ေခၚလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း မေခၚရဲေတာ့။ ငိုရႈိက္ခ်င္ေသာ္လည္း ငိုသံမထြက္ရဲေတာ့။ ဒူးႏွစ္ဖက္ေပၚလက္ပိုက္ရင္း မ်က္ႏွာအပ္ကာသာငိုရိႈက္လိုက္မိေတာ့သည္။ 

ထိုစဥ္ ဖိုးသား၏ ငိုသံေၾကာင့္ ဖိုးသားအရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လည္း ႏိုးသြားျပန္ေလသည္။ ထိုေကာင္ေလးသည္ ဖိုးသားငိုေနမွန္းသိလိုက္ရေသာေၾကာင့္ သနားဂရုဏာသက္ကာ ဖိုးသားအနား ခပ္ဖြဖြေလး ေလွ်ာက္လိုက္ၿပီး ဖိုးသားလက္ေလးကို ကိုင္လိုက္သည္။

လက္ကို အကိုင္ခံလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ဖိုးသားဘာလိုလိုနဲ႔ လူတစ္ေယာက္က အႏိုင္က်င့္ခံရေတာ့မည္ထင္တာေၾကာင့္ လန္႔ေနမိသည္။

“မင္း ဘာလို႔ ငိုေနတာလဲ”

ဂရုဏာသံအျပည့္ပါေသာ အသံေၾကာင့္ ဖိုးသား မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ ျဖည့္းေလးစြာ ေမာ့လိုက္သည္။ ဖိုးသားႏွင့္ရြယ္တူေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

 “မင္း ဘာလို႔ ငိုေနတာလဲလို႔၊ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္လို႔လား”

ေမးေသာ္လည္း ဖိုးသားႏႈတ္က အေျဖမထြက္ခဲ့။ ရႈိက္ကာ ရႈိက္ကာသာ ငိုေနမိသည္။

“မငိုပါနဲ႔ကြာ၊ တိတ္ေတာ့ေနာ္၊ မင္း ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔၊ ငါရွိတယ္၊ ညဥ့္နက္ေနၿပီ အိပ္ေတာ့ေနာ္”

“အေမ….”

ဖိုးသား တိုးတိုးေလးေခၚလိုက္သည္။

“မင္းအေမကိုေမွ်ာ္ေနတာလား၊ တစ္ေန႔ေန႔က်ေတာ့ မင္းအေမက ျပန္လာခ်င္ျပန္လာမွာေပါ့ကြာ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အိပ္ေတာ့ေနာ္၊ ဘာမွမေတြးနဲ႔”

ေႏြးေထြးေသာႏွစ္သိပ္မႈေလးေၾကာင့္ ဖိုးသား ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ေဘးမွေကာင္ေလးက ဖိုးသားအား ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ၿပီး ဖိုးသားကိုယ္ေလးအား ေပြ႔ဖက္လုိုက္သည္။ ထိုေကာင္ေလး၏ ဖက္တြယ္မႈေအာက္မွာ ဖိုးသား ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ ေနာက္ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေႏြးေထြးေသာ လက္တစ္စံုေအာက္မွာ ဖိုးသားအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ေဘးမွေကာင္ေလးကလည္း ဖိုးသားအိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းသိတာေၾကာင့္ အသာအယာေလးတံုးတံုးလွဲေပးလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ထိုေကာင္ေလးလည္း ကိုယ့္ေနရာဆီ သြားအိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကာတြန္းဂ်ာနယ္ေလးဖတ္ၿပီးသြားေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ပ်င္းလာသည္။ ကုတင္ေလးေပၚက ဆင္းလိုက္ၿပီး အေညာင္းဆန္႔လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာရဲ့ေဘးမွာ အိစိေကြးကေလးအခ်ိဳ ့က လႈပ္လီလႈပ္လဲ့နဲ႔ စကားေနၾကသည္။ ေဂဟာမွဴးႀကီးက ထိုအိစိေကြးကေလးမ်ားကို ထိန္းေနရေသာေၾကာင့္ ေဘးမွ ဖိုးေခ်ာကို အဖက္ပင္မလုပ္အား။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ ပိုပိုၿပီး ပ်င္းလာသည္။ အခန္းအျပင္ဘက္ထြက္ခ်င္တာေၾကာင့္ တံခါးမႀကီးေရွ ့သို႔ရပ္လိုက္သည္။ ေဂဟာ၏ပန္းျခံထဲမွာ ထံုးစံအတိုင္းပင္ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားက အုပ္စုအုပ္စုနဲ႔ ကိုယ္၀ါသနာပါရာပါရာကိုကစားေနၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ကစားခ်င္စိတ္ နည္းနည္းေလးမွမရွိ။ ကစားရတာကို ၀ါသနာပင္မပါ။ အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေကာင္းလည္းမရွိသျဖင့္ ပ်င္းလာျပန္သည္။ စိတ္ထဲက ဖိုးသားေလးကိုသတိရလိုက္သည္။ ၀မ္းနည္းမႈ၊ ေၾကာက္ရႊံ ့မႈ အရိပ္အေယာင္မ်ား လႊမ္းေနေသာ ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ကစားေနသူမ်ားထဲမွ ဖိုးသားကိုရွာလိုက္သည္။ မေတြ႔။ ဟုတ္ေပသည္။ ဖိုးသားက ေရာက္စမို႔ သူငယ္ခ်င္းမရွိႏိုင္။ သည့္ေၾကာင့္ ကစားေနသူမ်ားထဲမွာ ဖိုးသားမရွိႏိုင္။ ဘယ္ေတြမ်ားပုန္းၿပီး က်ိတ္ငိုေနရွာမလဲဆိုၿပီး ဖိုးသားအေပၚ စိုးရိမ္စိတ္က ၀င္လာသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ဖိုးသားကို ရွာလုိက္မိသည္။ ေဘာလံုးကြင္းမွာလည္းမရွိ။ ဒန္းေပၚမွာလည္း မရွိ။ ခ်ားကစားကြင္းမွာလည္း မရွိ။ ေလွ်ာစီးကြင္းမွာလည္းမရွိ။ အိမ္သာထဲမွာမ်ား က်ိတ္ငိုေနရွာမလားဆိုၿပီး ေျပးရွာလုိက္ေတာ့လည္း ဖိုးသားရွိမေနခဲ့။ သည့္ေၾကာင့္ အျပင္ဘက္ ျပန္လည္ထြက္လုိက္ျပန္သည္။ 

“ဖိုးသား..၊ ဖိုးသား…”

အသံေလးပင္ ထြက္ကာ ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ သို႔တိုင္ ဖိုးသား၏ ျပန္ထူးသံကို မၾကားရ။ ေနာက္ေတာ့ ဟိုသည္လွည့္ပတ္ရွာလိုက္ေတာ့မွ ဟိုးအေတာ္ေ၀းေ၀းဆီက ေဂဟာ၀န္း၀င္ေပါက္နားမွာ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ကာ ငိုေနေသာ ဖိုးသားကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဖိုးေခ်ာအေျပးကေလး ဖိုးသားနားလွမ္းလုိက္သည္။ အနားေရာက္ေတာ့ ဖိုးသားငိုသံေတြ ၾကားေနရသည္။

“အီး ဟီး ဟီး  အေမ.. အီး ဟီး ဟီး. အေမ… အေမ….”

မိခင္ကိုေမွ်ာ္ေနမွန္း သိလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ဖိုးသားအေပၚ ပိုပိုၿပီး သနားလာမိသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ဖိုးသားေဘး အသာအယာေလးထိုင္လိုက္သည္။ ဖိုးသားေခါင္းေလးကို ခပ္ဖြဖြေလး ပုတ္လိုက္သည္။

“မင္း ဘာလို႔ ငိုေနတာလဲကြာ”

အသံေၾကာင့္ ဖိုးသာလန္႔ကာ အငိုေလးပင္ရပ္သြားသည္။ အႏိုင္က်င့္သူတခ်ိဳ ့က လာလုပ္စိုးတာေၾကာင့္ လန္႔သြားဟန္တူသည္။ ဒူးႏွစ္ဖက္ကိုပိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာအပ္ကာ ငိုေနရာမွ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မေန႔ညက ဖိုးသားအေပၚေနြးေထြးမႈအျပည့္ေပးခဲ့သည့္ေကာင္ေလး၏မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လုိက္ရေသာေၾကာင့္ ဖိုးသားအနည္းငယ္ေတာ့ ေျဖသာရာရသြားသည္။

“မင္း ဘာလို႔ ငိုငိုေနရာတာလဲကြာ၊ တိတ္ေတာ့ေနာ္၊ မငုိနဲ႔ ငါရွိတယ္သိလား”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားမ်က္ရည္ေလးမ်ားကို အသာအယာေလးသုတ္ေပးလုိက္သည္။ မ်က္ရည္မ်ားကိုသုတ္ေပးေနသည့္ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလးကို ဖိုးသားက တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

“အေမ…”

“ဖိုးသားရယ္”

“အေမ ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲဟင္”

“ဖိုးသားရယ္၊ မင္းတစ္ေယာက္တည္းမွ အေမကိုေမွ်ာ္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊ သည္ေဂဟာထဲမွာ ရွိတဲ့လူေတြအားလံုးအေမ့ကိုေမွ်ာ္ေနၾကတာပဲ၊ ငါလည္း အပါအ၀င္ေပါ့၊ သည္မယ္ၾကည့္”

ဖိုးေခ်ာက လည္ပင္းမွ လည္ဆြဲအျဖစ္ ဆြဲထားသည့္ ေရႊလက္စြပ္ေလးကို ထုတ္ျပလိုက္သည္။

“ဒါေလးက ငါ့မိဘေတြက ငါ့ကိုေပးခဲ့တဲ့အေမြေပါ့၊ အဲ့သည္တုန္းက ငါကေမြးကင္းစေလးရွိေသးတာတဲ့၊ ငါ့ကို သည္ေနရာေလးမွာ စြန္႔ပစ္ထားခဲ့ၾကတာတဲ့၊ သည္လက္စြပ္ေလးကို မေပ်ာက္ေအာင္သိမ္းထားရင္ ငါ့မိဘေတြကို ျပန္ရွာေတြ႔မွာလို႔ ေဂဟာမွဴးကေျပာတယ္၊ အဲ့သည္ေတာ့ ငါဆိုရင္ မင္းထက္ပိုဆိုးတယ္မဟုတ္လား၊ ေမြးကတည္းက မိဘဆိုတာ မရွိခဲ့ဘူးေလ၊ အေမဆိုတာလည္း မျမင္ခဲ့ရဘူး”

ဖိုးသားက ေခါင္းေလးတညိတ္ညိတ္နဲ႔ နားေထာင္ေနသည္။

“ဟို သူတို႔ဆို ၾကည့္လိုက္စမ္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔အေမ့ကိုေမွ်ာ္ေနၾကတာ၊ မင္းကမွ ဘာလို႔ ေယာက်္ားနဲ႔မတူ ငိုယိုၿပီး ေမွ်ာ္ေနရတာလဲကြာ”

ဖိုးေခ်ာ၏ ထိမိေသာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသား အငိုေလးပင္ရပ္လုိက္မိသည္။

“ငါ စာအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတာကေတာ့ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့လူေတြဟာ ကိုယ္မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရာက္လာတတ္တယ္တဲ့၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မင္းအေမလည္း မင္းမေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္လာခ်င္ေရာက္လာမွာေပါ့ကြာ”

“ငါ့အေမက ေသၿပီးသြားၿပီေလ၊ ငါမ်က္စိနဲ႔ျမင္ခဲ့တာပဲေလ၊ ငါ့ ငါ့ေရွ ့မွာ အေမ အေမကားတိုက္ၿပီး.... အား အား….”

ေျပာရင္း မ်က္စိထဲ မိခင္ကားတိုက္သည့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျမင္ေယာင္လာသျဖင့္ ဖိုးသားေၾကာက္ရႊံ ့ကာ နားႏွစ္ဖက္နဲ႔ မ်က္စိႏွစ္ဖက္ကို စံုမွိတ္လိုက္သည္။ ေၾကာက္ရႊံ ့ေနသည့္ ဖိုးသားအား ဖိုးေခ်ာက ေပြ႔ဖက္ေပးလိုက္သည္။

“အေမ အေမ အေမ့ကို ကားနဲ႔တိုက္သြားၿပီ၊ ငါ့ အေမ ငါ့အေမ…”

“ဖိုးသားရာ…၊ ဒါဆိုလည္း မင့္အေမက ေသၿပီးသြားၿပီပဲေလ၊ ဘယ္လိုလုပ္ျပန္လာေတာ့မလဲ၊ ျပန္မလာေတာ့မဲ့လူကို ဘာလို႔ အခုလိုေစာင့္ေနရမွာလဲ”

“ဟင့္အင္း အေမျပန္လာမွာ၊ အေမ ေသခ်ာေပါက္ျပန္လာမွာပါကြာ၊ ေသခ်ာေပါက္…”

“ေအးပါကြာ၊ ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့၊ ေဟာသည္ကာတြန္းထဲမွာ ေသၿပီးသားလူႀကီးက ျပန္ရွင္လာတာတဲ့၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မင့္အေမလည္း ျပန္ရွင္လာခ်င္ျပန္ရွင္လာေလာက္တယ္”

“တ တကယ္လားဟင္”

ဖိုးေခ်ာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး၀င္းလက္သြားသည္။ မ်က္ရည္ေလးမ်ားပင္ ခန္းေျခာက္သြားသည္။

“တကယ္ေပါ့”

ဖိုးသားရယ္ေနသည္။ ဖိုးသားရယ္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာပါ လိုက္ရယ္လုိက္သည္။

“ဘယ္မွာလဲဟင္၊ လူႀကီးက ျပန္ရွင္လာတယ္ဆိုတာ”

“သည္မယ္ေလ၊ ဘိုဘိုေလးက လႊတ္စြမ္းတာကြ၊ မိုးေပၚလည္း ပ်ံႏိုင္တယ္၊ သစ္ပင္ေတြလည္း လွဲႏိုင္တယ္၊ အိမ္ႀကီးေတြကို မႏိုင္တယ္၊ စက္ရုပ္ႀကီးေတြလည္း လုပ္တတ္တယ္၊ ေသသြားတဲ့လူကိုလည္း ျပန္ရွင္ေအာင္လုပ္တတ္တယ္”

ဖိုးေခ်ာကေျပာျပသျဖင့္ ဖိုးသားအလြန္စိတ္၀င္စားသြားမိသည္။ ဖိုးေခ်ာကလည္း ကာတြန္းမ်ားကို တစ္လံုးခ်င္ဖတ္ျပေနသည္။ အေတာ္ေလးၾကာသြားေတာ့ ဖိုးသားကေျပာလိုက္သည္။

“ဘိုဘိုေလးက လႊတ္ကိုစြမ္းတာပဲေနာ္”

တအံ့တၾသနဲ႔ ေျပာလာသည္။

“ဟုတ္တယ္ကြ၊ မင္းမသိေသးလို႔၊ အရင္ ငါ ဖတ္ဖူးတဲ့စာထဲမွာဆိုရင္ ဘိုဘိုေလးက သူ႔ဟာကိုယ္ ေကာင္မေလးေလးျဖစ္သြားေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္၊ စက္ႀကီးျဖစ္သြားေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္၊ ဒိုင္ႏိုင္ေဆာႀကီးျဖစ္သြားေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္”

“ဟုတ္တယ္ေပါ့…”

“အင္းဗ်၊ အဲ့သည္စာအုပ္ကိုေဂဟာမွဴးက သိမ္းသြားလို႔သာေပါ့၊ ႏိုမို႔ဆို အခုပဲ ဖတ္ျပမွာ၊ ေနာက္တစ္ခါက်ေတာ့ ေဂဟာမွဴး ကာတြန္းစာအုပ္အသစ္ေတြ ၀ယ္ေပးဦးမွာ၊ မင္းဖတ္ခ်င္ရင္ ငါယူေပးမယ္ေလ“

“တကယ္လား“

“တကယ္ေပါ့…”

ဖိုးသားေလး အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္သြားေလသည္။ 

“ဒါနဲ႔ မင္းက ငါ့နာမည္ကို ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲဟင္”

“မင္းနာမည္လား၊ မင္းသည္ေရာက္လာစတုန္းက ေဂဟာမွဴးက ေခၚလိုက္တာကို ငါၾကားလိုက္တယ္ေလ”

“ေၾသာ္၊ မင္း နာမည္ကေကာ ဘာလဲဟင္”

“ငါ့နာမည္က ဖိုးေခ်ာတဲ့၊ ေဂဟာမွဴးကမွည့္ေပးတာ၊ ငါက အသားျဖဴျဖဴေလးနဲ႔ လႊတ္ေခ်ာလို႔ ဖိုးေခ်ာလို႔ မွည့္ေပးတာတဲ့”

“ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ကြ၊ ငါက သည္ေဂဟာထဲမွာ အေခ်ာဆံုးလို႔ ေဂဟာမွဴးက ေျပာတယ္”

ဖိုးေခ်ာက ျပံဳးတံု႔တံု႔အမူအယာေလးနဲ႔ ၾကြားၾကြားေလးေျပာလုိက္သည္။

“ဟုတ္လို႔လား”

“ဟုတ္လို႔လားေမးေနဦးမွာလား၊ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ မင္းလည္း ၾကည့္ၾကည့္ေလ”

ဖိုးေခ်ာက မ်က္ႏွာေလးကို ဖိုးသားဘက္သို႔ နည္းနည္းေလးေငါျပလိုက္သည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ကိုယ္ကို နည္းနည္းေလးျမ  ွင့္လိုက္သည္။

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ေခ်ာပါတယ္ကာ၊ ဒါေပမဲ့…”

“ဒါေပမဲ့ ဘာလဲဟင္..”

“ငါက ပိုေခ်ာတာ”

“ဟား ဟား..၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အေကာင္းျမင္တတ္တာကလည္း မဂၤလာတစ္ပါးလို႔ ေဂဟာမွဴးကေျပာဖူးတယ္”

“ေၾသာ္”

“အယ္ ေမ့ေတာ့မလို႔၊ လာ အခုေလာက္ဆို ေဂဟာမွဴးက မုန္႔ေ၀ေတာ့မွာ၊ လာသြားရေအာင္၊ ေနာက္က်ေတာ့မယ္၊ ေနာက္က်ရင္ မစားရပဲေနလိမ့္မယ္”

ႏွစ္ဖက္သား ဖ်တ္ကနဲ႔ထၿပီး တင္ပါးမွ ဖုန္ေလးမ်ားကို ဖုတ္ခါဖုတ္ခါလုပ္ကာ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ၿပီး ေဂဟာေဆာင္ထဲ အေျပးကေလးလွမ္းလိုက္ၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

(၄)ႏွစ္ခန္႔အၾကာ….

“ဟင့္အင္း မလိုက္ဘူး၊ မလိုက္ခ်င္ဘူး၊ လံုး၀မလိုက္ခ်င္ဘူး၊ ဖူးဖူးကို ေခၚမသြားၾကပါနဲ႔၊ ဖူးဖူးမလိုက္ခ်င္ဘူး၊ ေဂဟာမွဴး ေျပာေပးပါဦးလားဟင္၊ ဖူးဖူးမလိုက္ခ်င္ပါဘူးဆို အီး ဟီး ဟီး …၊ ဖူးဖူးမလိုက္ပါရေစနဲ႔”

ဖူးဖူးဆိုေသာ (၈)ႏွစ္အရြယ္ေကာင္မေလးက ေမြးစားမည့္သူတို႔၏ လက္ထဲက မလိုက္ခ်င္ေၾကာင္း ငိုယိုၿပီး အေၾကာက္အကန္ျငင္းေနေလသည္။ 

တခ်ိဳ ့ကေလးငယ္မ်ားကေတာ့ ငိုယိုေနေသာ ဖူးဖူးအား တိတ္ဆိတ္စြာၾကည့္ေနၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဖိုးသားကေတာ့ ဖိုးေခ်ာလက္ေမာင္းေလးကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေၾကာက္လန္႔တၾကားၾကည့္ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ အိေျႏၵရစြာ ၿငိမ္ေနသည္။

“လိုက္သြားလိုက္ပါဖူးဖူးရယ္၊ ဖူးဖူးကိုေမြးစားမဲ့လူေတြက လူေကာင္းေတြပါကြယ္၊ ဖူးဖူးအေပၚေကာင္းၾကမွာပါ၊ ဖူးဖူးလိုက္သြားရင္ ဖူးဖူးကို အကၤ ်ီလွလွေလးေတြ၀ယ္ေပးမွာ၊ မုန္႔ေတြ အမ်ားႀကီး၀ယ္ေကၽြးမွာ သိလား၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ လိုက္သြားေနာ္ဖူးဖူး၊ ဖူးဖူးက လိမၼာပါတယ္ကြယ္”

ေဂဟာမွဴးက ဖူးဖူးေလးအား ႏွစ္သိမ့္ေခ်ာျမ  ွဴေပးေနသည္။

“ဟင့္အင္း၊ မလုိက္ခ်င္ဘူး၊ အကၤ ်ီေတြလည္း မလိုခ်င္ဘူး၊ မုန္႔ေတြလည္းမစားခ်င္ဘူး၊ ေဂဟာမွဴးနဲ႔ပဲအတူတူေနမွာ၊ ေမာ္ေမာ္တို႔နဲ႔ပဲအတူတူေနမွာ၊ ဖူးဖူးကို မလိုက္ခိုင္းပါနဲ႔ေဂဟာမွဴး ဟီး ဟီး ဟီး…”

“ခက္လိုက္တာဖူးဖူးရယ္၊ ဖူးဖူးက အရမ္းကံေကာင္းတယ္သိလား၊ ဖူးဖူးက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းလို႔ဆိုၿပီး သူတို႔က ေခၚေမြးစားတာကြဲ႔၊ အရမ္းလည္း လိမၼာပံုေပါက္တယ္တဲ့၊ သူတို႔က ပိုက္ဆံလည္းခ်မ္းသာတယ္၊ ဖူးဖူးလိုခ်င္တာမွန္သမွ် ၀ယ္ေပးၾကမွာ၊ သည္လိုအခြင့္အေရးမ်ိဳး သူမ်ားေတြမရဘူး၊ ဖူးဖူးက ကံေကာင္းလို႔ရတာ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္မခံလိုက္နဲ႔ေနာ္ဖူးဖူး၊ ၿပီးေတာ့ ဖူးဖူးဟိုမွာပ်င္းရင္ ေဂဟာမွဴးတို႔ဆီ အလည္လာခဲ့ေလ၊ ေမာ္ေမာ္တို႔ကလည္း ေစာင့္ေနၾကမွာေနာ္”

“ဟုတ္တယ္၊ လိုက္သြားဖူးဖူးရယ္၊ ေမာ္ေမာ္တို႔ နင့္ကို ေစာင့္ေနမယ္၊ နင္ပ်င္းရင္ အခ်ိန္မေရြးလာခဲ့ေနာ္၊ ေမာ္ေမာ္ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္”

ေမာ္ေမာ္ဆိုသူေလးက ဖူးဖူးကိုေခ်ာ့သိပ္လိုက္ေတာ့ ဖူးဖူးအငိုရပ္သြားသည္။

“တကယ္လားေမာ္ေမာ္၊ ဖူးဖူးကို တကယ္ေစာင့္ေနမွာလားဟင္”

“တကယ္ေပါ့ဖူးဖူးရ၊ နင္ဟိုမွာ ေကာင္းေကာင္းေနရရင္ ေမာ္ေမာ္တို႔ကို မေမ့နဲ႔ေနာ္၊ ဟင့္ ဟင့္ ေမာ္ေမာ္ေလ ဖူးဖူးကို ေမာ္ေမာ့္ကို ေမ့ ေမ့သြားမွာေၾကာက္တယ္…အီး ဟီး ဟီး..”

ေမာ္ေမာ္ဆိုသူေလးကေျပာရင္း ငိုလိုက္ေတာ့ ဖူးဖူးေလးက အေျပးကေလးေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“မငိုပါနဲ႔ေမာ္ေမာ္ရယ္၊ ဖူးဖူး ေမာ္ေမာ့္ကိုမေမ့ပါဘူး၊ ဖူးဖူး ေမာ္ေမာ့္ဆီကို ခဏခဏအလည္လာမယ္ေနာ္၊ ဖူးဖူးလာရင္ ေမာ္ေမာ့္အတြက္ မုန္႔ေတြေရာ အရုပ္ေလးေတြေရာအမ်ားႀကီးယူခဲ့မယ္ေနာ္”

“တကယ္လားဟင္ဖူးဖူး”

“တကယ္ေပါ့ေမာ္ေမာ္ရ၊ ဖူးဖူးကိုဆက္ဆက္ေစာင့္ေနေနာ္”

“အင္းအင္း”

ေမာ္ေမာ္ဆိုသူေလးက ေခါင္းကိုတဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနေလသည္။

“ေမာ္ေမာ့္ဖို႔ လက္ေဆာင္ေလးေတြ ၀ယ္ေပးခ်င္လို႔ ဖူးဖူးသူတို႔နဲ႔ လိုက္သြားမယ္ေနာ္”

“အင္းအင္း”

“လိမၼာလိုက္ၾကတာကြယ္၊ သြားေတာ့ေနာ္ဖူးဖူး”

ေဂဟာမွဴးက ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာလုိက္သည္။ ေမြးစားမည့္သူေတြက ဖူးဖူးလက္ေလးကို ဆြဲသြားၾကသည္။ ဖူးဖူးကေတာ့ ဆြဲေခၚသြားရာဆီပါသြားၿပီး ေနာက္သို႔ ျပန္လွည့္ၾကည့္ကာ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ေနသည္။ ေမာ္ေမာ္ကေတာ့… တအီးအီးငိုရင္း လက္ျပႏႈတ္ဆက္ေနသည္။

“ဖူးဖူး…..ဟင့္ ဟင့္ ဟင့္….”

ဖူးဖူးထြက္သြားျမင္ေတာ့၊ ေမာ္ေမာ္ ၀မ္းပန္းတနည္းနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့ရတာျမင္ေတာ့ ဖိုးသား ဘာရယ္မသိ အလိုလို၀မ္းနည္းလာကာ ဖိုးေခ်ာလက္ေမာင္းကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္မိသည္။ ဖိုးသားနဲ႔ ဖိုးေခ်ာက အရပ္ေတာ္ေတာ္ေလးျမင့္လာၾကသည္။ 

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ..”

ဖိုးသားက မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ ဖိုးေခ်ာအား ၾကည့္ကာေခၚေနေလသည္။

“ဘာလဲဖိုးသား၊ ဘာလို႔ငိုေနတာလဲ၊ ဖူးဖူးထြက္သြားလို႔ ၀မ္းနည္းေနတာလားဟင္”

ဖိုးသားေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

“မဟုတ္ဘူး..”

“မဟုတ္ဘူး၊ ဒါဆို ဘာလို႔ ငိုေနတာလဲ”

“လာ လိုက္ခဲ့”

ဖိုးသား ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ထိုင္ေနက် ဗာဒံပင္ေအာက္က ခံုတန္းလ်ားေလးေပၚ ဖိုးေခ်ာလက္ေလးကိုဆြဲၿပီး ေျပးထိုင္လိုက္သည္။

“မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဘာေျပာခ်င္လို႔ သည္နားေခၚလာတာလဲ”

“ ငါ ငါေၾကာက္တယ္ဖိုးေခ်ာ”

 ဖိုးသားကေျပာရင္း မ်က္ရည္မ်ားစီးက်လာသည္။

“ဘာကိုလဲ၊ ဘာကိုေၾကာက္တာလဲ”

“တကယ္ တကယ္လို႔ မင့္ကိုေရာ ေမြးစားမဲ့လူေတြေရာက္လာရင္ မင္း မင္း လိုက္လိုက္ သြားမွာလားဟင္”

“ဖိုးသားရာ၊ လိုက္သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါတို႔ကို ေမြးစားမဲ့လူက ရွိပါ့မလား”

“ဟင့္ ဟင့္ ဟင့္၊ တကယ္လို႔ ရွိလာရင္ မင္းလိုက္သြားမွာလားဟင္လို႔”

ဖိုးသားက ေျပာရင္း ငိုသံကပါလာသည္။ မ်က္ရည္လြယ္ကာ ႏူးညံ့လြန္းတဲ့ဖိုးသားကို ဖိုးေခ်ာသနားမိသည္။

“ငါ့ကိုသာေမးေန၊ မင္းကိုေရာ ေမြးစားမဲ့သူေတြ ေပၚလာရင္ လိုက္သြားမွာလား”

“ဟင့္အင္း ငါေမးတာအရင္ေျဖပါဖိုးေခ်ာ၊ မင္းကိုေမြးစားမဲ့သူေတြေပၚလာရင္ လိုက္သြားမွာလားလို႔”

“လိုက္သြားသင့္ရင္ လိုက္သြားရမွာေပါ့ဖိုးသားရာ”

“ဟင့္အင္း မလိုက္ရဘူး၊ မလိုက္ရဘူးဖိုးေခ်ာ၊ မင္းလံုး၀လိုက္မသြားရဘူး၊ မင္းလိုက္သြားရင္ ငါေသမွာ၊ ငါ့ေဘးမွာ ဘယ္သူမွရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ မင္းလံုး၀လိုက္မသြားရဘူး၊ ငါ့ကိုေမြးစားမဲ့သူေတြရွိလာရင္ ငါလံုး၀လိုက္မသြားဘူး၊ ငါ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ပဲအတူတူေနမွာ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မင္း လိုက္မသြားပါနဲ႔ေနာ္ ဟီး ဟီး ဟီး..”

“မင္း အငိုလြယ္တာက အရင္အတိုင္းပါပဲလားဖိုးသားရ၊ ျဖစ္မလာေသးတာကို ႀကိဳေတြးၿပီး ၀မ္းနည္းမေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ”

“တစ္ေန႔ေန႔ျဖစ္လာရင္ခဲ့ရင္ေရာဟင္”

“မသိေတာ့ဘူးကြာ၊ မင္းက ဘယ္လိုျဖစ္ေစခ်င္တာလဲေျပာ”

“ဒါဆို ငါတစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္တယ္ဖိုးေခ်ာ”

“ဘာေမးမွာလဲ”

“ငါ မင္းကို ဘယ္ေလာက္ခင္တယ္ဆိုတာသိလား”

“သိပါတယ္”

“သည္မွာရွိတဲ့လူေတြအားးလံုးထက္၊ မင္းကို ညီအစ္ကိုလို သူငယ္ခ်င္းလို၊ မိသားစုလိုကိုခင္တာ၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေဂဟာမွဴးထက္ မင္းကိုငါ ပိုခင္တယ္သိလား”

“ဟုတ္ပါၿပီ”

“အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါ ေမးခ်င္တာ၊ မင္းလည္း ငါ့ကိုဘယ္ေလာက္ခင္သလဲဆိုတာ ငါသိခ်င္တယ္”

“ေျပာေနဖို႔လိုေသးလို႔လားဖိုးသားရာ၊ မင္းသည္ကိုေရာက္စကတည္းက ငါ မင္းကိုခင္ၿပီးသား၊ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခင္သြားခဲ့တာပါဖိုးသားရာ၊ မင္းေရာက္မလာခင္ကတည္းက ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွအေရာတ၀င္မလုပ္ခဲ့ဘူး၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မခင္ခဲ့ဘူး၊ အဲ့သည္အခ်ိန္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မ်က္ရည္အရႊဲသားနဲ႔ ေရာက္လာတဲ့မင္းကိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ငါသနားသလိုလိုနဲ႔ ခင္ခ်င္စိတ္ျဖစ္လာခဲ့တာ၊ မင္းေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ဘယ္သူနဲ႔မွ အဖက္မလုပ္ပဲ မင္းကိုပဲ အဖက္လုပ္ခဲ့တာမင္းလည္းအသိ၊ ဒါဆိုရင္ မင္း ငါ့ကိုခင္တာထက္ ငါက မင္းကိုပိုခင္တယ္ဖိုးသား”

“ေက်းေက်းဇူးတင္လိုက္တာဖိုးေခ်ာရာ၊ ဖိုးေခ်ာ ငါ ငါေလ မင္းဆီကအခုလိုၾကားရေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္မိတယ္၊ ငါတို႔ တစ္သက္လံုးမခြဲပဲ အတူတူေနၾကမယ္ေနာ္”

“မင္းသေဘာပဲဖိုးသား”

“ဒါ ဒါဆိုရင္ တစ္ေန႔ေန႔ ေမြးစားမဲ့လူေတြ ေပၚလာရင္ မလိုက္ေၾကး၊ ကတိေပးႏိုင္မလား”

“ကတိေပးပါတယ္ဖိုးသားရယ္၊ ဒါေပမဲ့ ငါတို႔အသက္ႀကီးသြားခါက်ေတာ့ သည္ေဂဟာမွာ ေနဖို႔မသင့္ေတာ္ေတာ့ဘူးေလ”

“ေအး အဲ့ဒါကို ငါေျပာမလို႔၊ ငါတို႔ ပိုက္ဆံုစုရေအာင္ေလ၊ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီး ရခါက် အိမ္ေလး၀ယ္ၿပီး အတူတူေနၾကမယ္ေလ၊ သေဘာတူလားဟင္ဖိုးေခ်ာ”

“သေဘာတူပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံဘယ္လိုရွာမွာလဲဟင္၊ ငါမရွာတတ္ဘူး”

“ဒါမ်ား ဘာခက္တာလိုက္လို႔ဖိုးေခ်ာရယ္၊ ငါတို႔ အလုပ္ရွာၾကမယ္ေလ၊ ၿမိဳ ့ထဲသြားၿပီး အလုပ္အတူတူရွာမယ္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ စားပြဲထိုးလုပ္ရင္မေကာင္းဘူးလား”

“အင္း အင္း ေကာင္းေတာ့ေကာင္းေပမဲ့ ငါ ငါတို႔ေက်ာင္းမၿပီးေသးဘူးေလ၊ ငါ ေက်ာင္းေနခ်င္ေသးတယ္”

“ေအး မင္းေက်ာင္းေနခ်င္ရင္လည္းေနေပါ့၊ ေက်ာင္းေနရင္း အလုပ္လုပ္လည္းရတာပဲေလ၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေက်ာင္းတက္မယ္၊ ေက်ာင္းဆင္းရင္ဆိုင္မွာလုပ္မယ္ေလ၊ မေကာင္းဘူးလား”

“အင္း အင္းေကာင္းေတာ့ေကာင္းတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေဂဟာမွဴးက လႊတ္ပါ့မလား”

“အဲ့ဒါအသာထားစမ္းပါကြာ၊ အဓိကက မင္းတကယ္လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိဖို႔ပဲ”

“ဒါ ဒါေပမဲ့ ငါ ေက်ာင္းစားေတြ ပ်က္မွာေၾကာက္တယ္ဖိုးသား”

“ဖိုးေခ်ာကလည္းကြာ၊ ေက်ာင္းစာကအေရးမႀကီးဘူး၊ အေရးႀကီးတာက ငါတို႔ အလုပ္လုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံရွာႏိုင္ဖို႔ပဲ၊ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးရွိခါက် အတူတူေနႏိုင္ဖို႔ပဲ”

“ဒါေပမဲ့လည္း ငါဖတ္ဖူးတဲ့စာထဲမွာေတာ့ ငယ္တုန္းရြယ္တုန္းမွာ ပညာရွာရမွာတဲ့”

“ဖိုးေခ်ာကလည္း ခက္လိုက္တာကြာ၊ အခုခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းစာက အေရးမႀကီးပါဘူးဆိုမွ၊ ေအး ဒါဆိုရင္လည္း မင္းကိုေက်ာင္းကိုတက္ခ်င္သေလာက္တက္၊ ငါကေတာ့ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ပိုက္ဆံရွာမယ္ကြာ”

ျပတ္သားေသာဖိုးသားစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ခ်လိုက္သည္။

“ေကာင္းၿပီ၊ ငါလည္း အလုပ္လုပ္မယ္၊ ေက်ာင္းစားကိုလည္း မပ်က္ေအာင္ႀကိဳးစားမယ္၊ မင္းလည္း အလုပ္လုပ္ရင္း စားကိုႀကိဳးစား ဟုတ္ၿပီလား”

ဖိုးေခ်ာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး၀င္းလက္သြားသည္။

“ဒါဆို သည္ေန႔ ေက်ာင္းပိတ္တုန္း အလုပ္သြားရွာၾကမယ္”

“ေအး ေကာင္းၿပီ”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာလက္ေလးကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေျပးမယ္လုပ္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာက ရုန္းလိုက္သည္။

“ေနဦးေလ၊ ေဂဟာမွဴးကို ခြင့္ေတာင္းရဦးမယ္ေလ”

“ခြင့္ေတာင္းမေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ၊ ေတာ္ၾကာ ေဂဟာမွဴးက ခြင့္မျပဳပဲေနပါ့မယ္”

“ဖိုးသား မင္း အဲ့လို တဇြတ္ထိုးလုပ္လို႔မျဖစ္ဘူး”

“မင္းေျပာေတာ့ လုပ္မယ္ဆို၊ ဒါဆို ဘာမွေတြေ၀မေနနဲ႔ေတာ့..”

ဖိုးေခ်ာသက္ျပင္းကိုခ်ကာ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာေခါင္းညိတ္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာလက္ေလးကိုပိုၿပီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆုပ္ကိုင္ကာ ေခါင္းကေလးညိတ္ျပ၊ အျပံဳးပန္းကေလးဆင္ျပလိုက္ရင္း ၿမိဳ ့ဘက္ဆီ ခပ္သြက္သြက္ေလး ေျပးလိုက္ၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လူေတြ ကားေတြ တ၀ီ၀ီနဲ႔ ဟိုသည္ေျပးလႊားေနၾကေသာ လမ္းမႀကီး၏ ပလပ္ေဖာင္းေပၚမွာ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္လက္ကိုတစ္ေယာက္ဆုပ္ကိုင္ရင္း ခပ္သြက္သြက္လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ားေတြ႔ေတာ့ ရဲရဲ၀ံံ့၀ံ့၀င္လိုက္ရင္း “စားပြဲထိုးလိုအပ္ပါသလားခင္ဗ်ာ၊ စားပြဲထိုးလုပ္ခ်င္လို႔ပါ၊ အလုပ္ေပးမယ္ဆိုရင္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားလုပ္ေပးပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ” လို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးနဲ႔ ခြင့္ေတာင္းၾကေလသည္။

“လူေတြျပည့္ေနလို႔ပါကြယ္၊ တျခားေနရာမွာပဲ သြားလိုက္ရွာပါေတာ့”

“ဟုတ္ကဲ့”

တစ္ဆိုင္၀င္တစ္ဆိုင္ထြက္ကာ အလုပ္ရွာလိုက္ၾကသည္။ ဆိုင္အေတာ္မ်ားမ်ားေရာက္ခဲ့သည့္တိုင္ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ အလုပ္မရၾက။

“သည္ေန႔အလုပ္မရရင္ မနက္ျဖန္ထပ္ရွာၾကတာေပါ့၊ မနက္ျဖန္က်ေတာ့ အေနာက္ဘက္လမ္းထဲ သြားရွာၾကမယ္ေနာ္”

ဖိုးသားကေျပာလုိက္သည္။

“အင္း..”

“ခဏေလာက္ ငါ ေသးေပါက္လုိက္ဦးမယ္”

ဖိုးသားက ကုကၠိဳပင္ေအာက္ေျပးကာ ေသးေပါက္လုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာသာ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းဘက္ ရပ္က်န္ခဲ့သည္။ ဖိုးေခ်ာလမ္းမဘက္သို႔ ေငးၾကည့္လုိက္သည္။ ကားေတြ ဟိုသည္ေျပးေနသည္။

ကားေတြသည္ေလာက္မ်ားတာ။ သူတို႔ ဘယ္ကပိုက္ဆံနဲ႔မ်ား ကားေတြ ၀ယ္ၾကတာပါလိမ့္။ အိမ္ေတြကလည္း အမ်ားႀကီး ဘာေတြမ်ား လုပ္စားၾကပါလိမ့္။

ဖိုးေခ်ာေတြးေတာလိုက္သည္။

ငါ့အေဖနဲ႔ အေမတို႔လည္း ဘာေတြလုပ္ေနၾကပါလိမ့္။ သက္ရွိထင္ရွား ရွိၾကေသးရဲ့လား။ အခုလိုကားေတြနဲ႔၊ တိုက္ေတြတာေတြနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းေနေနၾကသလားမသိဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ ပိုက္ဆံရွာေနၾကလို႔ ငါ့ကိုပစ္ထားခဲ့တာလားမသိဘူး။ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးရွာႏိုင္လို႔ရွိရင္ ငါ့ကိုလာေခၚခ်င္ေခၚၾကမွာ။

သက္ရွိထင္ရွားရွိလားမရွိလားမသိရေသးသည့္၊ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္းမသိရေသးသည့္ မိဘမ်ားကို ဖိုးေခ်ာတမ္းတလိုက္မိသည္။ ည  ွိဳးမွိန္ေဖ်ာ့ေတာ့ေနေသာ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလးက သည္ဘက္ပလပ္ေဖာင္း၏ ဟိုမွာဘက္ကမ္းပလပ္ေဖာင္းေပၚမွ ဗီႏိုင္းအႀကီးႀကီးကိုျမင္လုိက္ရေတာ့ ၀င္းလက္သြားသည္။ ထိုဗီႏိုင္းႀကီးေပၚတြင္ ရုပ္ရွင္မင္းသားေခ်ာတစ္ေယာက္။ ကန္ုပစၥည္းတစ္ခုကို ကိုင္ကာ ေၾကာ္ျငာေနသည္။ ေခ်ာေမာလွပလြန္းေသာ ထိုမင္းသားကို ဖိုးေခ်ာ ဘာရယ္မသိ တဒဂၤစြဲမက္မိသြားသည္။ နက္ေမွာင္ေသာ ဆံပင္တိုတိုေထာင္ေထာင္ေလးက မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ လြန္စြာလိုက္ဖက္ေနသည္။မ်က္ဆံမ်ားက ျဖဴေဖြးေနၿပီး ႏွာတံေလးကလည္း ျဖဴေဖြးကာစင္းေနသည္။ မ်က္ေတာင္တိုတိုေလးကေကာ့ကာ မ်က္ခံုးေတြက ထူထဲေနသည္။ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းေလးက ဖိုးေခ်ာအား ည  ွိဳ ့ယူေနသည့္အလား ျပံဳးတံု႔တံု႔လုပ္ျပေနသည္။ အေပၚႏႈတ္ခမ္းေလး၏ အေပၚမွ မွည့္နက္ေလးက ဘာလိုလိုနဲ႔ ဖိုးေခ်ာအတြက္ အလြန္လွပေနသည္။

“ေခ်ာလိုက္တာ”

လို႔ ဖိုးေခ်ာစိတ္ထဲက မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္သည္။ ထိုမွတ္ခ်က္နဲ႔အတူ စိတ္ထဲကလည္း စိတ္ကူးအခ်ိဳ ့၀င္လာသည္။ ဖိုးေခ်ာႏႈတ္ခမ္းေလးျပံဳးလာကာ မ်က္လံုးေလး ျဖည္းညင္းစြာ မွိတ္လိုက္သည္။

“ေဟ့ေယာင္ဖိုးေခ်ာ၊ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲကြ၊ ေခၚေနတာလည္းမၾကားဘူး”

ဖိုးေခ်ာပင္ ဘာမွစိတ္ကူးမယဥ္လိုက္ရ။ ဖိုးသားလာေႏွာင့္ယွက္သျဖင့္ စိတ္ကူးယဥ္မႈေလးေပ်ာက္ပ်က္သြားသည္။

“အာ ဘာမွမစဥ္းစားပါဘူးကြ၊ မင္းေသးေပါက္ေနတာကလည္း ၾကာလိုက္တာ”

“ငါ ေသးေပါက္ခ်င္ေနတာၾကာၿပီကြ၊ အလုပ္မရေသးလို႔ ေအာင့္ထားရတာ၊ အလုပ္ကလည္း အခုထိမရေသးဘူး၊ ေနာက္တစ္ေနရာသြားရွာၾကတာေပါ့”

“ေတာ္ပါေတာ့ကြာ၊ ငါပင္ပန္းေနၿပီ၊ ေျခေထာက္ေတြလည္း ေညာင္းေနၿပီကြ၊ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”

ဖိုးေခ်ာညည္းညဴလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ ေအးပါကြာ၊ ေနာက္ေန႔မွ ဆက္ရွာၾကတာေပါ့ကြာ ေနာ္”

“ေအး ေရလည္းဆာတယ္ကြာ”

“ေရဆာလို႔လား”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာေရဆာသျဖင့္ ေရအိုးစင္ရွိမလားဆုိၿပီး ဟိုသည္လွည့္ပတ္ၾကည့္ေတာ့မေတြ႔။

“ထားလိုက္ပါေတာ့၊ ေဂဟာက်မွ ေသာက္ၾကရေအာင္၊ အခုျပန္ရေအာင္ကြာေနာ္ဖိုးသား၊ ေဂဟာမွဴးကလည္း စိတ္ပူေနေတာ့မွာ..”

“ေအး ေအး…”

ႏွစ္ေယာက္သား လက္ခ်င္းခ်ိတ္ကာ လွည့္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ အေနာက္တည့္တည့္ဆီမွ ေနလံုးႀကီးေတာ့ နီေနေပၿပီ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဂဟာေပါက္ေရာက္ေတာ့ ေဂဟာမွဴးက ၀င္ေပါက္မွာ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ ေခၚေခၚနဲ႔ ေစာင့္ေနတာကို ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ျမင္လိုက္ရသည္။ ဖိုးေခ်ာတို႔ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း ေဂဟာမွဴးကေျပးလာသည္။

“နင္ နင္တို႔ ဘယ္ေတြ ေလွ်ာက္သြားေနၾကတာလဲဟင္၊ နင္တို႔ကို ငါ ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူေနသလဲဆိုသိရဲ့လား၊ ေျပာစမ္း ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနၾကတာလဲ”

ေဂဟာမွဴးေမးေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။ အလုပ္သြားရွာတာပါလို႔ ေဂဟာမွဴးကို ေျပာသင့္မေျပာသင့္ ေတြေ၀ေနၾကသည္။ ေျပာလိုက္လို႔ ေဂဟာမွဴးက မလိုက္ေလ်ာပဲ ဆူပူမွျဖင့္အခက္။

“ေျဖေလ၊ ဘယ္ေတြသြားေနၾကတာလဲလို႔၊ ဖိုးေခ်ာ နင္ ဖိုးသားကိုေခၚၿပီး ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနတာလဲဟင္”

“အဲ့ ဒါက ဟိုေလ သားတို႔ အလုပ္လိုခ်င္….”

“သည္လိုပါ၊ သားတို႔ ေဂဟာထဲမွာပဲ ေနရတာ မြန္းက်ပ္လြန္းလို႔ အျပင္ခဏထြက္ၿပီး ေလညင္းခံရာကေန အေတာ္ေ၀းေ၀းအထိေရာက္သြားလို႔ပါ”

ဖိုးေခ်ာပင္ မေျဖလိုက္ရ။ ဖိုးသားက ၀င္ေျပာလုိက္သည္။

“ဘယ္လို ေလညင္းခံသြားတယ္၊ ဟုတ္လား၊ သည္ကေလးေတြႏွယ္၊ လမ္းမွာ ယာဥ္အႏ ၱရာယ္ေတြ၊ လူဆိုးေတြ ဘာေတြရွိမွန္းမသိ အျပင္ေလွ်ာက္သြားရသလား၊ ေနာက္အဲ့လိုမလုပ္နဲ႔၊ ေနာက္သြားရင္ ေဂဟာမွဴးကို အသိေပးၾကားလား”

“ဟုတ္ ဟုတ္”

ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ၿပိဳင္တူေျဖလိုက္ၾကသည္။

“သြားေတာ့ ေရခ်ိဳးၿပီး ထမင္းစားၾကေတာ့၊ ၿပီးရင္ စာက်က္ ၾကားလား၊ ငါ့ႏွယ္ေတာ့…”

ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ကုပ္ကုပ္ကေလးေျပးထြက္သြားလိုက္ၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxx

 ည စာက်က္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာက စာထဲမွာ စိတ္၀င္တစားရွိလွေသာ္လည္း ဖိုးသားမွာေတာ့ စာထဲမွာ ဘယ္လိုမွ စိတ္မေရာက္။ နံရံကိုေမာ့ၿပီး ေခါင္းထဲမွာ အလုပ္ရဖို႔သာ အေတြးရွိေနသည္။

ငါ ျမန္ျမန္အလုပ္ရမွျဖစ္မွာ။ ဒါမွ ငါပိုက္ဆံမ်ားမ်ားစုႏိုင္မွာ။ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားစုႏိုင္မွ အိမ္ေလး၀ယ္ၿပီး ဖိုးေခ်ာနဲ႔ အတူတူေနႏိုင္မွာ။ ခက္တာက အလုပ္ကမရေသးဘူး။ မနက္ျဖန္လည္း ေက်ာင္းဖြင့္ေသးေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ ေဂဟာမွဴးမသိေအာင္ေက်ာင္းလစ္ၿပီး အလုပ္ရွာမွျဖစ္မယ္။ ဖိုးေခ်ာကိုေရာ ေခၚသြားခ်င္တာ။ ဖိုးေခ်ာကလိုက္ပါ့မလားေတာ့မသိဘူး။ သည္ေကာင္က စာပဲစိတ္၀င္စားတာဆိုေတာ့ ေက်ာင္းလစ္ၿပီး အလုပ္ရွာ လိုက္ခ်င္ပါ့မလား။ ခက္တယ္ကြာ။

ဖိုးသားေခါင္းကို ဗ်င္းဗ်င္းျမည္ေအာင္ကုတ္လိုက္သည္။ ၿပီး ဖိုးေခ်ာဘက္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ စာအုပ္ေလးကိုင္ၿပီး စိတ္၀င္တစားနဲ႔ စာက်က္ေနတဲ့ ဖိုးေခ်ာကို ဖိုးသား ဘာရယ္မသိ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ဖိုးေခ်ာကို လက္လြတ္ဆံုးရႈံးရမွာေၾကာက္ေနမိျပန္သည္။

မ်က္၀န္းထဲ တစ္ေန႔က ေမြးစားသူတို႔လက္ထဲပါသြားသည့္ ဖူးဖူးအျဖစ္နဲ႔ ဖူးဖူးထြက္သြားေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့သည့္ ေမာ္ေမာ္တို႔၏ေၾကကြဲဖြယ္အျဖစ္ကိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ဖိုးသားရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ျဖစ္သြားသည္။ ဖူးဖူးေနရာမွာ ဖိုးေခ်ာျဖစ္ခဲ့ရင္ဆိုၿပီး ဖိုးသားအလိုလို၀မ္းနည္းကာ ဖိုးေခ်ာဘက္ ဖ်တ္ကနဲ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကိုျမင္လိုက္ရေလ ႏွေျမာစိတ္ေတြသာ ကိန္းေအာင္းလာတာမို႔ ဖိုးေခ်ာေဘးနား အေျပးကေလးသြားထိုင္လုိက္သည္။

“ဘာလဲ၊ ဘာစာေမးခ်င္လို႔လဲ”

ဖိုးေခ်ာက ေမးေတာ့ ဖိုးသား ဘာျပန္ေျပာရမယ္မသိျဖစ္ေနသည္။

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ မင္းနဲ႔ စာအတူက်က္ခ်င္လို႔ပါ၊ ဘာလဲ စာအတူတူက်က္လို႔ မရဘူးလား”

“ၿပီးတာပဲ၊ ေနာက္မွ ငါ့အနားလာလို႔ ေဂဟာမွဴးက ဆူရင္ ငါ့တာ၀န္မပါဘူးေနာ္”

“ေအးပါကြာ”

သို႔တိုင္ စာဘက္သို႔ ဖိုးသားစိတ္မေရာက္ႏိုင္ပဲ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ကာ ဖိုးေခ်ာလက္လွည့္လုိက္သည္။

“ဒါနဲ႔ဖိုးေခ်ာ”

“ဘာလဲ၊ ငါ စာက်က္ေနတယ္ကြာ၊ ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ”

“ဟိုေလ မနက္ျဖန္ေက်ာင္းလစ္ၿပီး အလုပ္ရွာၾကမလားဟင္”

“ဟာ မျဖစ္ပါဘူးကြာ၊ ဆရာမက ရိုက္မွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ေဂဟာမွဴးကလည္း ဆူမွာ၊ မျဖစ္ေသးပါဘူးကြာ”

“ဆူေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ၊ အလုပ္ရဖို႔ကအေရးႀကီးတယ္၊ ငါကေတာ့ ေက်ာင္းလစ္ၿပီး အလုပ္ရွာမွာပဲ”

“သည္လိုနဲ႔ မင္းေက်ာင္းထုတ္ခံရရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”

“ထုတ္ ထုတ္ ဘာျဖစ္လဲ၊ ေက်ာင္းထြက္ရလည္း ဘာျပႆနာမွမရွိဘူး၊ ငါကေတာ့ အလုပ္ပဲရွာမယ္၊ မင္းမလိုက္ခ်င္ေန၊ ငါတစ္ေယာက္တည္းသြားမယ္”

ျပတ္သားသည့္ ဖိုးသားကို ဖိုးေခ်ာၾကည့္လုိက္သည္။

“ဖိုးသားရယ္၊ ငယ္ရြယ္တုန္းမွာ ပညာရွာရမယ္၊ ပညာမတတ္ရင္ ဘ၀မွာ ဒုကၡေရာက္တတ္တယ္လို႔ ဆရာမကေျပာဖူးတယ္ေလ”

ဖိုးေခ်ာေျပာလာေတာ့ ဖိုးသား အင့္ကနဲ႔ ငိုခ်လိုက္သည္။ အသံကေတာ့ မထြက္။

“ဟာ ဘာျဖစ္တာ..”

“ဆရာမေျပာတာလည္း ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ ငါတို႔မွာ ပညာရွာဖို႔ အခ်ိန္ရွိလို႔လား၊ မင့္ကိုေရာ ငါ့ကိုေရာ ဘယ္ေန႔ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေမြးစားမဲ့သူေတြ ေရာက္လာမလဲဆိုတာမေျပာႏိုင္ဘူး၊ သူတို႔ေရာက္မလာခင္ ငါတို႔ အလုပ္ျမန္ျမန္ရမွျဖစ္မွာ၊ အလုပ္မရေသးခင္ သူတို႔ေရာက္လာရင္ ငါတို႔ ခြဲရမွာ ေသခ်ာတယ္၊ ငါ မင္းနဲ႔ မခြဲခ်င္ဘူးဖိုးေခ်ာ”

မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ ဖိုးသားအား ဖိုးေခ်ာက သနားဂရဏာသက္စြာ ပုခံုးေလးကို ပုတ္ေပးလိုက္သည္။

“ဖိုးသာရာ ငါလည္း မင္းကိုခင္ပါတယ္၊ ငါလည္း မင္းနဲ႔ မခြဲခ်င္ပါဘူးကြာ၊ ေကာင္းၿပီေလ၊ ငါတို႔ မနက္ျဖစ္ အလုပ္ရွာသြားၾကတာေပါ့၊ အရင္ဆံုးအေျခအေနကိုလည္း ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ့”

“တကယ္လား”

ဖိုးေခ်ာေခါင္းညိတ္ေတာ့ ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး ၀င္းလက္သြားသည္။ မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ၿပီး ကိုယ့္ေနရာ ေျပးသြားလိုက္ကာ စာအုပ္ဆီမ်က္ႏွာအပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ပိုင္ရွင္သူေဌးတစ္ဦးဆီမွာအလုပ္ရခဲ့သည္။ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔က “ျပည့္စံုေမတၱာ” မိဘမဲ့ေဂဟာက မိဘမဲ့ကေလးမ်ားမွန္းသိေတာ့ ခ်က္ခ်င္းအလုပ္ေပးခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းစာတစ္ဖက္ အလုပ္အကိုင္တစ္ဖက္နဲ႔လို႔ဆိုေတာ့လည္း သူေဌးျဖစ္သူက စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းသူပီပီ ေက်ာင္းအားခ်ိန္မွသာ လာခဲ့ၾကရန္ ေျပာျပခဲ့သည္။ 

ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာၿပီး လူရည္မြန္ပံုေလးေပါက္ေသာေၾကာင့္ ဧည့္သည္မ်ားကိုေဖာ္ေရြစြာ ႀကိဳဆိုတတ္မည္ထင္ေသာေၾကာင့္ စားပြဲထိုးအလုပ္ကိုေပးအပ္လိုက္သည္။ ဖိုးသားကိုေတာ့ ေဖ်ာ္ဆရာအျဖစ္ခန္႔အပ္လိုက္သည္။

ပထမဆံုးအလုပ္ရသည့္ေန႔က ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ တစ္ေနကုန္ေက်ာင္းလစ္ရင္း အလုပ္လုပ္ေနခဲ့ၾကသည္။ အလုပ္အလြန္လိုခ်င္သူပီပီ၊ ပိုက္ဆံစုခ်င္သူပီပီ အလုပ္ကို တက္ညီလက္ညီနဲ႔ တက္တက္ၾကြၾကြလုပ္ျဖစ္ၾကသည္။

ည (၁၀း၀၀)နာရီထိုးေတာ့ ဆိုင္သိမ္းသျဖင့္ ျပန္ဖို႔ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ေဂဟာေရာက္လွ်င္ ေဂဟာမွဴးက ဆူပူမယ္မွန္းသိသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ရင္ဆိုင္ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့ၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းေသာ သူေဌးက ကေလးႏွစ္ေယာက္တည္း ျပန္မလႊတ္ရက္၊ စိတ္ပူသျဖင့္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လုိက္ပို႔သည္။ 

ေဂဟာေပါက္၀ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပင္ ေဂဟာမွဴးနဲ႔ ကေလးအုပ္ခ်ဳပ္သူအခ်ိဳ ့က ဖိုးေခ်ာတို႔အားစိတ္ပူစြာေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေဂဟာမွဴးက ဖိုးေခ်ာတို႔ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း ေျပးလာၿပီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ႔ဖက္ကာ တုန္ရီေသာႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ားနဲ႔ ေျပာေလသည္။

ဖိုးေခ်ာရယ္ မေသေကာင္းမေပ်ာက္ေကာင္း ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနရတာလဲ၊ ေလွ်ာက္မသြားပါနဲ႔လို႔ ေဂဟာမွဴးမေျပာခဲ့ဘူးလား၊ နင္တို႔ကို ေဂဟာမွဴးဘယ္ေလာက္စိတ္ပူေနတယ္ဆိုတာသိရဲ့လား ဖိုးေခ်ာနဲ႔ဖိုးသားတို႔ရယ္ ဟီး ဟီး ဟီး…”

ေဂဟာမွဴးေလသံက ဂရုဏာသံ၊ စိတ္တိုသံေရာျပြန္းလွ်က္ရွိသည္။

“ဒါနဲ႔ တစ္ဆိတ္ေလာက္၊ သည္ကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာ ေဂဟာမွဴးကို မေျပာရေသးဘူးလားခင္ဗ်ာ”

ဆိုင္ရွင္ျဖစ္သူက ၀င္ေမးလိုက္သည္။

“ဘယ္လို သည္ကေလးေတြက ဦးေလးဆိုင္မွာ လုပ္ေနတယ္ဟုတ္လား၊ နင္တို႔ ေတာ္ေတာ္မိုက္ပါလား၊ ဘာလို႔ ေဂဟာမွဴးကို မေျပာမဆိုနဲ႔ အလုပ္ေတြ၀င္လုပ္ေနရတာလဲ၊ နင္တို႔အရြယ္က အလုပ္လုပ္ရမဲ့အရြယ္မဟုတ္ဘူး၊ ပညာရွာရမဲ့အရြယ္၊ အခုခ်က္ခ်င္း နင္တို႔အလုပ္ထြက္လိုက္ေတာ့”

“ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ သည္ကေလးေတြက အလုပ္အရမ္းလိုခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ခန္႔လိုက္ရတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ မနက္ျဖန္ကစၿပီး သည္ကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္အလုပ္မလုပ္ခိုင္းေတာ့ပါဘူး”

“မျဖစ္ဘူး၊ သားအလုပ္လုပ္မွာ၊ အလုပ္လုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးရွာမွာ၊ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးရွာၿပီး ဖိုးေခ်ာနဲ႔ အတူတူေနမွာ၊ ပညာမရွာရခ်င္ေနပါေစ၊ စားေမးပြဲလည္း က်ခ်င္က်ပါေစ သားကေတာ့ အလုပ္လုပ္မွာပဲ၊ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ အတူတူေနရဖို႔ သားအလုပ္လုပ္မွာပဲ၊ သား မနက္ျဖန္က် ေက်ာင္းမသြားဘူး၊ စာလည္းမက်က္ေတာ့ဘူး၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သားကို အလုပ္မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ မေျပာပါနဲ႔”

ဖိုးသားေလးက စိတ္ရွိတိုင္း တဇြတ္ထိုးေျပာလိုက္ကာ ေဂဟာတြင္းထဲ ဖ်က္ကနဲ႔ ေျပး၀င္သြားေလသည္။

“ဖိုးသား ဟဲ့ ဖိုးသား၊ ဖိုးသားနဲ႔ေတာ့ ခက္ပါဘိ၊ သည္ကေလးေတြက်မွ ဘာလို႔ သည္ေလာက္ဒုကၡေပးရတယ္မသိေတာ့ပါဘူး၊ ဖိုးေခ်ာ နင္ကေတာ့ အလုပ္ထြက္ရမယ္ေနာ္၊ ေက်ာင္းစာကိုပဲ ဂရုစိုက္သင္ေနာ္ ၾကားလား”

“မျဖစ္ဘူးေဂဟာမွဴးရ၊ ဖိုးေခ်ာလည္း အလုပ္လုပ္မွာပဲ၊ ဖိုးေခ်ာလည္း ပိုက္ဆံရွာခ်င္တယ္ဗ်၊ ဒါေပမဲ့လည္း ဖိုးေခ်ာက ေက်ာင္းမထြက္ပါဘူး၊ ေက်ာင္းလည္းေနရင္းအလုပ္လုပ္မယ္ေလ၊ ဖိုးေခ်ာက သိပ္ညာဏ္ေကာင္းတာ ေဂဟာမွဴးလည္း သိတယ္မလား၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာစာေတြကို ႏိုင္ပါတယ္၊ စာေမးပြဲမက်ေစရဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာကို အလုပ္လုပ္ခြင့္ေပးပါေနာ္ေဂဟာမွဴး”

“ခက္လိုက္တာဖိုးေခ်ာရယ္”

“ဖိုးသားကေျပာတယ္၊ ဖိုးေခ်ာကို ေမြးစားမဲ့သူေတြလာရင္ မလိုက္ရဘူးတဲ့၊ သူ႔ကို ေမြးစားမဲ့သူေတြ ေပၚလာရင္လည္း မလိုက္ပါဘူးတဲ့၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ပိုက္ဆံအတူတူရွာၿပီး အိမ္ေလး၀ယ္ၿပီး တစ္သက္လံုးအတူတူေနသြားၾကမယ္တဲ့”

“ခက္လိုက္တဲ့ကေလးေတြရယ္၊ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ”

“ဖိုးေခ်ာလည္း ဖိုးသားေျပာတာကိုသေဘာတူတယ္၊ ဖိုးေခ်ာေလ ဖိုးသားကို မခြဲခ်င္ဘူး၊ ဖိုးသားကလည္း ဖိုးေခ်ာကို သိပ္ခင္တာ၊ အဲ့တာေၾကာင့္ တကယ္လို႔ ဖိုးေခ်ာကို ေမြးစားမဲ့သူေတြေရာက္လာရင္ ဖိုးသားတစ္ေယာက္တည္း မထားရက္ဘူး၊ ဖိုးေခ်ာတုိ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ခင္တယ္ခ်စ္ၾကတယ္ဆိုတာ ေဂဟာမွဴးလည္း သိတယ္မလား၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာကိုလည္း အလုပ္မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ မေျပာပါနဲ႔ေနာ္ေဂဟာမွဴး”

ဖိုးေခ်ာေလးကလည္း ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ဖ်က္ကနဲ႔ ေျပးထြက္သြားျပန္သည္။

“ဖိုးေခ်ာ ဖိုးေခ်ာ… ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ..သည္ကေလးေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ..”

“သည္ကေလးေတြက သည္ေလာက္အလုပ္လုပ္ခ်င္ေနမွေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ၿပီး ခန္႔အပ္ပါရေစေဂဟာမွဴး၊ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ့မယ္၊ ေက်ာင္းသြားဖို႔လည္း အခ်ိန္ေပးပါ့မယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကေလးေတြအတြက္ စိတ္ခ်ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဦးေလးရယ္၊ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားေလးတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါလို႔ ကၽြန္မေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္၊ သူတို႔ေလးေတြမွာ မိဘဆိုတာ မရွိခဲ့ေတာ့ ကၽြန္မကပဲ မိဘလုပ္ေပးခဲ့ရတာပါ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဦးေလးကလည္း မိဘတစ္ေယာက္လို ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါေနာ္၊ မေတာ္တာရွိရင္လည္း ဆံုးမေပးပါေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ စိတ္ခ်ပါ၊ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္သြားလိုက္ပါဦးမယ္”

ေဂဟာမွဴးက ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာက ေက်ာင္းစာမွာ စိတ္ပါလက္ပါ သင္ယူႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ဖိုးသားကေတာ့ ေက်ာင္းစာမွာ စိတ္မပါခဲ့ေပ။ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔အား ေမြးစားမည့္သူေတြ ေပၚမလာခင္ ဖိုးေခ်ာနဲ႔အတူတူေနႏိုင္ဖို႔အေရး ေငြရွာႏိုင္ဖို႔အေရး စဥ္းစားမိတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ဖိုးသားေက်ာင္းစာမွာ စိတ္မပါႏိုင္ေတာ့ေပ။ ဖိုးသားစိတ္ထဲမွာ ဘာရယ္မသိ ဖိုးေခ်ာအား လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးရမည္ကို အလြန္စိုးေၾကာက္ေနမိသည္။ ဆရာစာသင္ေနသည့္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလးအား ခိုးခိုးၾကည့္ေနမိသည္။ ေက်ာင္းစာမွာ စိတ္မပါေတာ့ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းျမန္ျမန္ဆင္းပါေတာ့လုိ႔သာ ဖိုးသား ဆုေတာင္းမိသည္။ 

ေက်ာင္းေတြဆင္းေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ဖိုးသားတို႔ ေဂဟာမျပန္ေတာ့ပဲ လက္ဖက္ရည္ဘက္ဆီသို႔ အေျပးကေလးေရာက္ရွိသြားခဲ့ၾကသည္။ လြယ္အိတ္ေလးကို ေကာင္တာစားပြဲေပၚမွာ ပစ္ၿပီး ကိုယ္က်ရာ အလုပ္ဆီ ဦးတည္ေျပးလႊားလိုက္ၾကသည္။

ဖိုးသားက ေဖ်ာ္ဆရာပီပီ လက္တစ္ဖက္စီမွာ လက္ဖက္ရည္ခြက္ႀကီးႀကီးတစ္ခြက္စီကိုင္ၿပီး ဟန္ပါပါနဲ႔ လက္တစ္ဖက္က အေပၚသို႔ေျမာက္တက္ကာ ခြက္ထဲက လက္ဖက္ရည္မ်ားကို လွယ္လိုက္ကာ ေအာက္က တစ္ခြက္ျဖင့္ ကၽြမ္းက်င္ႏိုင္နင္းစြာ ခံယူလိုက္သည္။ ဖိုးသားတစ္ေယာက္ သိပ္ကိုေတာ္ေသာ ေဖ်ာ္ဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ေပၿပီ။

ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ေက်ာင္းကအျပန္ ဆိုင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေျပးအလႊားပင္ ေအပရြန္ေလးကို ခါးမွာပတ္လိုက္ၿပီး အ၀တ္စုတ္တစ္ခုျဖင့္ စားပြဲမ်က္ႏွာျပင္မ်ားကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လုိက္သည္။ ကုလားထိုင္မ်ားကိုလည္း ေနရာတက်ျဖစ္ေစရန္ စီစဥ္ထားသုိုလိုက္သည္။ ဧည့္သည္မ်ားေရာက္လာပါက လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေနာက္သို႔ ပစ္ထားၿပီး ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးနဲ႔ “ဘာမ်ားသံုးေဆာင္ပါမလဲခင္ဗ်ာ” ဆိုၿပီး ပါးနပ္ခ်က္ခ်ာစြာေျပာတတ္သည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ အေျပာအဆိုေဖာ္ေရြမႈေတြေၾကာင့္၊ ဖိုးေခ်ာ၏ ျဖဴႏုကာ လူေခ်ာလူလွရုပ္ေပါက္မႈေတြေၾကာင့္ေရာ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားက ဖိုးေခ်ာအား ခ်စ္ခင္သေဘာက်ၾကသည္။ ဆိုင္ရွင္ကလည္း ဖိုးေခ်ာအားအလြန္အားကိုးတတ္သည္။ ဖိုးေခ်ာထက္အရင္ ဧည့္သည္ေတြျမင္ေလတိုင္း “ဖိုးေခ်ာ ဟိုမွာဧည့္သည္လာတယ္၊ ျမန္ျမန္သြားလိုက္ဦး” ဆိုၿပီး အားကိုးတတ္သည္။ ဖိုးေခ်ာတစ္ေယာက္ ဧည့္သည္ေတြအေပၚမွာ သိပ္ကိုေဖာ္ေရြေသာ စားပြဲထိုးေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ေပၿပီ။

ဆိုင္မွာ လူျပတ္သြားသည့္အခ်ိန္၌ ဖိုးသားက ေက်ာင္းစာမွာ စိတ္မပါေတာ့သူပီပီ အားအားရွိ ထိုင္ေငးေနတတ္သည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ထိုသို႔ မဟုတ္။ လူျပတ္သြားလွ်င္ လြယ္အိတ္ေလးကို ေျပးယူကာ စားပြဲေပၚမွာခ်ၿပီး ဖတ္စရာမွတ္စရာမ်ားကို က်က္မွတ္သည္။ စာမဖတ္ခ်င္လွ်င္ သူေဌးျဖစ္သူဖတ္သည့္ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္မ်ားကို လွန္ေလွာၿပီး ဖတ္တတ္ မွတ္တတ္သည္။ မွတ္သားစရာေလးမ်ားရွိလာခဲ့ရင္ ဖိုးသားအား သြားသြားေျပာတတ္သည္။

“ဖိုးသား မင္းသိလား၊ အစားအစာထဲမွာ ႏြားႏို႔က အင္မတန္အဖိုးတန္တယ္တဲ့၊ ႏြားႏို႔ေသာက္ရင္ အရိုးခိုင္မာတယ္၊ အရပ္လည္းရွည္တယ္၊ ဗလႀကီးေတြလည္း ျဖစ္တတ္တယ္တဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ငယ္ရြယ္တုန္းမွာ ႏြားႏို႔မ်ားမ်ားေသာက္ရင္ အဲ့သည္လူငယ္ဟာ အသက္ႀကီးခါက်ေတာ့ က်န္းမာၾကံ့ခိုင္တဲ့ လူႀကီးဘ၀ကို ရရွိေစတယ္တဲ့”

“ဟုတ္လား”

ဖိုးသားကလည္း ဖိုးေခ်ာေျပာသမွ်ဆိုရင္ အလြန္စိတ္၀င္တစားနဲ႔ နားေထာင္ေပးေလ့ရွိသည္။

“ဟုတ္တယ္တဲ့ကြ၊ မင္း အရပ္မရွည္ခ်င္ဘူးလား၊ ဗလႀကီးေတြမျဖစ္ခ်င္ဘူးလား၊ ငါကေတာ့ အရပ္လည္းရွည္ခ်င္တယ္၊ ဗလႀကီးေတြလည္း ျဖစ္ခ်င္တယ္ကြာ”

“ဒါဆို သည္မွာ ႏြားႏို႔ေတြေပါတယ္ေလ၊ မ်ားမ်ားေသာက္ေပါ့”

“ရႈး တိုးတိုးေျပာပါကြ၊ သူေဌးၾကားသြားပါ့မယ္၊ သည္က ႏြားႏို႔က မင္းပိုင္တာလား၊ မေတာ္လို႔ သူေဌးသိသြားရင္ အေဆာ္လည္း ခံရၿပီး အလုပ္လည္း ျပဳတ္သြားမယ္ေနာ္”

“ဒါမ်ား လြယ္ပါတယ္ကြာ၊ မသိေအာင္ ခိုးေသာက္မွာေပါ့၊ သူေဌးလစ္တဲ့အခ်ိန္ဆို ေျပးလာခဲ့ေလ၊ ငါ အသင့္ေဖ်ာ္ထားေပးမယ္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

“တကယ္လားဟင္”

“တကယ္ေပါ့”

“ျဖစ္ပါ့မလားကြာ၊ မေတာ္လို႔ သူေဌးသိသြားရင္ ေဆာ္မွာကြ”

“ဖိုးေခ်ာကလည္းကြာ၊ ဒါေတြ ငါ့တာ၀န္ထားစမ္းပါ၊ သူေဌးလံုး၀မသိေစရဘူး၊ သိရင္လည္း ငါ တာ၀န္ယူမယ္”

“ေအးပါ ဟုတ္ပါၿပီ၊ လူတစ္ေယာက္မွာ တစ္ေန႔ဆိုရင္ ႏြားနို႔ (၃)ခြက္ထက္မပိုသင့္ဘူးတဲ့”

“ဟုတ္လား၊ ဒါဆို မနက္စာ(၁)ခြက္၊ ေန႔လယ္စာ(၁)ခြက္၊ ညစာ (၁)ေသာက္ၾကမယ္ေလ”

“ေအး ဟုတ္ၿပီ၊ မင္းလည္း ေသာက္ရမယ္ေနာ္ဖိုးသား”

“ေအးေပါ့ ေသာက္မွာေပါ့၊ ငါကေတာ့ ေဖ်ာ္ဆရာမို႔ ဘယ္အခ်ိန္ေသာက္ေသာက္ရတယ္၊ မုန္႔ေတြလည္း စားခ်င္သေလာက္စားလို႔ရတယ္၊ ခုပဲေသာက္ၾကမလား၊ သူေဌးသူ႔အခန္းထဲမွာထင္တယ္”

ဖိုးသား ဆိုင္အတြင္း အေရိပ္အကဲကို ၾကည့္လုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း ေရာေယာင္ကာ ၾကည့္လုိက္သည္။

“မရွိဘူးထင္တယ္၊ ခဏေစာင့္ ငါေဖ်ာ္ေပးမယ္၊ မနက္က မေသာက္ခဲ့ဘူးဆိုေတာ့ ႏွစ္ခြက္စာေဖ်ာ္လိုက္မယ္၊ ငါေရာႏွစ္ခြက္ေသာက္မွာဆိုေတာ့ ေလးခြက္စာေပါ့”

“ျဖစ္ပါ့မလား၊ မေတာ္လို႔ ႏြားႏို႔ေတြေလ်ာ့ေနတာ သူေဌးသတိထားမိသြားရင္”

“သတိမထားမိပါဘူးကြာ၊ ႏြားႏို႔ေတြသည္ေလာက္ေပါတာ၊ စိတ္ခ်စမ္းပါ၊ ငါေဖ်ာ္တာ ဘယ္ေလာက္စြမ္းသလဲဆိုတာ ေသခ်ာၾကည့္ထားဦး”

ဖိုးသားက လက္စြမ္းျပေနသည္။ ဖိုးသား၏ ကၽြမ္းက်င္မႈေၾကာင့္  ဖိုးေခ်ာခမ်ာ “၀ိုး” ကနဲ႔ အံ့ၾသေနရသည္။

“မင္း တကယ္ေတာ္တာပဲ၊ ေဖ်ာ္ဆရာပီသပါေပတယ္”

“ဒါေပါ့ကြ၊ ေရာ့ေသာက္လိုက္၊ ငါ့ ဖို႔ေဖ်ာ္လိုက္ဦးမယ္”

ဖိုးေခ်ာက သူေဌးျမင္သြားမည္စိုးတာေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ေသာက္လိုက္သည္။

“ေကာင္းလား ငါေဖ်ာ္တာ”

“ေကာင္းတယ္၊ မင္းေဖ်ာ္လို႔ ေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ႏြားႏို႔ကိုက အစကတည္းကေကာင္းၿပီးသား”

“ဟား ဟား ဖိုးေခ်ာ မင္းတကယ္အေျပာတတ္တယ္”

ဖိုးသားက ေဖ်ာ္ရင္း ရယ္ေမာေနေလသည္။ ေဖ်ာ္ၿပီးသြားသျဖင့္ ဖိုးသားလည္း ေသာက္လုိက္သည္။

“ဒါနဲ႔ မင္း လူျပတ္ရင္ စာမက်က္ပဲ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ၊ မင္း အမွတ္ေတြေလ်ာ့ေနတယ္ေနာ္၊ စာလည္း ႀကိဳးစားဦး၊ ေဂဟာမွဴးသိရင္ မလြယ္ဘူး”

“ငါ ေက်ာင္းမေနခ်င္ေတာ့ဘူးဖိုးေခ်ာ”

“ဖိုးသားကလည္း ေက်ာင္းေတာ့ေနပါကြာ၊ အမွတ္မေကာင္းခ်င္ေနပါေစ၊ ေအာင္ရင္ၿပီးေရာ့၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းေတာ့မထြက္ပါနဲ႔”

“ငါ အလုပ္လုပ္ၿပီး ပိုက္ဆံရွာခ်င္တာပဲသိတယ္ဖိုးေခ်ာ၊ ပိုက္ဆံရွာႏိုင္မွ ငါတို႔ အိမ္ေလး၀ယ္ၿပီး အတူတူေနႏိုင္မွာ”

“ဖိုးသားရယ္၊ မင္းကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ တကယ္ေတာ့ ငါ့မွာလည္း ရည္မွန္းခ်က္ရွိတယ္၊ ငါ့ရည္မွန္းခ်က္က ပိုက္ဆံစုၿပီး….”

ဖိုးေခ်ာက ေျပာလက္စ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္၊ ဆက္ေျပာေလ၊ ပိုက္ဆံစုၿပီး ငါနဲ႔ အတူတူေနမယ္လို႔ ေျပာမလို႔လား”

“မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့စိတ္ကူးက အဲ့လိုမဟုတ္ဘူး၊ တျခားဟာ…”

ဖိုးေခ်ာဆီက မေမွ်ာ္လင့္ေသာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသားပါးစပ္ေလးပိတ္သြားသည္။

“ထားပါေတာ့ကြာ၊ မင္းသိလည္း ဘာေကာင္းတာမွ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး၊ မင္းက ငါနဲ႔ အတူတူေနခ်င္လို႔ ပိုက္ဆံစုမယ္၊ ေက်ာင္းထြက္မယ္၊ အဲ့လုိဆိုေတာ့ ငါ့ေၾကာင့္ ျဖစ္သြားတာေပါ့၊ အဲ့လိုဆိုရင္  ငါစိတ္ေကာင္းမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းေက်ာင္းကို ဆက္ေနပါကြာ”

“ေအးပါကြာ၊ ငါ တတ္ႏိုင္သေလာက္ႀကိဳးစားပါ့မယ္”

“ဒါဆို ငါသြားလိုက္ဦးမယ္”

ဖိုးေခ်ာက အေျပးကေလးထြက္သြားသည္။

“ဖိုးေခ်ာ”

ဖိုးသားက လွမ္းေခၚလိုက္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ဖိုက္တင္း”

ဖိုးသားက လက္သီးဆုပ္ျပလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကလည္း ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ “ဖိုက္တင္း” ဆိုၿပီး ျပန္လည္ လက္သီးဆုပ္ျပလုိက္သည္။

“ဖိုးေခ်ာေရ”

ဖိုးေခ်ာ ျဖတ္ေျပးသြားေတာ့ သူေဌးက ေခၚသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ လန္႔သြားသည္။ ခုနက ဖိုးသားေျပာေနသည့္ ႏြားႏို႔ခိုးေသာက္သည့္ကိစၥ သူေဌးသိသြားသျဖင့္ ဆူေတာ့မည္လားဆိုၿပီး စိုးရိမ္မိသြားသည္။

“ဗ်ာ ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့သူေဌး”

“မနက္ျဖန္ မင္းတုိ႔ ေက်ာင္းပိတ္တယ္မလား”

“ဟုတ္ကဲ့ပိတ္ပါတယ္သူေဌး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“ေအး ဒါဆို မနက္ျဖန္က် ဆိုင္ကို ေစာေစာလာခဲ့ကြာ၊ မင္း ငါနဲ႔ ေစ်းလိုက္ခဲ့ရမယ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

သူေဌးကလွည့္သြားသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာအပူလံုးက်သြားရသည္။

“ဟူး” ကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။

ည(၁၀)နာရီခြဲလို႔ ဆိုင္သိမ္းေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ဖိုးသားတို႔ ျပန္ဖို႔ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ခါတိုင္းလိုပဲ ျပန္ေတာ့ ဆိုင္မွ ပိုလွ်ံေသာ စမူဆာမုန္႔၊ အေၾကာ္အၾကြင္းအက်န္နဲ႔၊ ကိတ္မုန္႔အက်ိဳးအပဲ့ေလးမ်ားကို ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႔ ထုပ္ပိုးထည့္ၿပီး ေဂဟာက ကေလးေတြအတြက္ ယူေဆာင္လာျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆိုင္ရွင္သူေဌးက ခါတိုင္းလိုက္ပို႔ေနက်ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔က အားနာတတ္သျဖင့္ သြားေနက်လမ္းမို႔ ဘာမွစိတ္ပူစရာမရွိဘူးဟုဆိုကာ ကိုယ္တိုင္ေျခက်င္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ 

အျပန္လမ္းမွာ သူလိုက္ ကိုယ္ေျပးတမ္းကစားၾကသည္။ ရုပ္ရွင္ထဲကလို ဖိုက္ခန္းေတြ သိုင္းကြက္ေတြနင္းၿပီး ကစားၾကသည္။ 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မေန႔က သူေဌးကေျပာထားသည့္အတိုင္း ဖိုးေခ်ာအား ေရွာ့ပင္းသို႔ေခၚသျဖင့္ သူေဌး၏ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာ ဖိုးေခ်ာလုိက္ပါလာခဲ့ရသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ဆိုင္မွာ မရွိမျဖစ္အေရးႀကီးေသာ ေဖ်ာ္ဆရာမို႔ ေနခဲ့ေစခဲ့သည္။ 

သူေဌးက ေရွာ့ပင္းေရာက္ေတာ့ ဆိုင္မွာ လိုအပ္သည့္ ႏို႔ဆီဗူး၊ ေကာ္ဖီမစ္၊ လက္ဖက္ရည္မႈန္႔ထုပ္၊ ကိတ္မုန္႔မ်ိဳးစံု၊ ဂ်ံဳမႈန္႔၊ ပဲမႈန္႔၊ ကုလားပဲမႈန္႔အစရွိသျဖင့္ ၀ယ္ခဲ့ၿပီး ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ႀကီးထဲ ထုပ္ပိုးကာ ထည့္သိမ္းလိုက္သည္။

“ဟုူး သည္ေလာက္ဆိုင္ေသးေသးမွာေတာင္ ၀ယ္စရာေတြက ဘာလို႔ သည္ေလာက္လိုအပ္ေနရတယ္မသိပါဘူး၊ အျမတ္လည္း မ်ားမ်ားမက်န္ဘူးကြာ၊ စိတ္ညစ္တယ္”

သူေဌး၏ ညည္းညဴသံကို ဖိုးေခ်ာၾကားလိုက္ရသည္။

သူေဌး အျမတ္မ်ားမ်ားမက်န္ဘူးတဲ့၊ ဖိုးေခ်ာတို႔ ႏို႔ဆီေတြခိုးေသာက္လို႔မ်ားလားဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသြားရသည္။ 

သူေဌးက ၀ယ္ျခမ္းစရာစံုသြားၿပီျဖစ္သျဖင့္ အထုပ္အပိုးမ်ားကို ေရွ ့ျခင္းထဲ ထည့္တန္ထည့္သည္။ ဒူးေခါင္းၾကားမွာ ည  ွပ္တန္ည  ွပ္သည္။ မႏိုင္ေတာ့သည့္အခါမွ ဖိုးေခ်ာအား ႏိုင္ႏိုင္ကိုင္ခိုင္းၿပီး လိုက္ခဲ့ရန္ေျပာသည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း ေနာက္က တက္ခြကာ ေပါင္ၾကားမွာ အထုပ္အပိုးမ်ားကို လြတ္မက်ေစရန္ အႏိုင္ႏိုင္ကိုင္ထားလိုက္သည္။

“ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္….”

သူေဌး၏ဆိုင္ကယ္ေလးက တထုပ္ထုပ္ျမည္ကာ မီးခိုးမ်ား တအူအူထြက္လာသည္။

“ရၿပီလားဖိုးေခ်ာ”

“ဟုတ္ကဲ့ရပါၿပီ”

“ေအး ဒါဆို ေမာင္းၿပီးေနာ္၊ ႏိုင္ႏိုင္ကိုင္ထား၊ လိမ့္မက်ေစနဲ႔”

“ဟုတ္ကဲ့”

သူေဌး၏ဆိုင္ကယ္ေလးက ကားမ်ား၊ ဆိုက္ကားမ်ား၊ စက္ဘီးမ်ား ဥဒဟိုေျပးလႊားေနေသာ လမ္းမႀကီးေပၚ ေျပးလႊားေနသည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ လိမ့္မက်ေစရန္နဲ႔ အထုပ္မ်ား လြတ္မက်ေစရန္ အႏိုင္ႏိုင္ထိန္းၿပီး လုိက္ပါလာရသျဖင့္ ေဘးပတ္၀န္းက်င္သို႔ မေငးအား။

ထိုစဥ္မွာပင္ သူေဌး၏ဆိုင္ကယ္ေလးက အရိပ္ရသည့္ လမ္းေဘးက ကုကၠိဳပင္ေအာက္ရပ္လိုက္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာနားမလည္ျဖစ္သြားရသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲသူေဌး၊ ဆိုင္ကယ္ပ်က္သြားလို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ၀ယ္စရာေမ့က်န္ေနေသးလို႔၊ ေခါင္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ေမ့တတ္တယ္ကြာ”

“ေၾသာ္”

သူေဌးက လမ္းေဘး၀ဲယာသို႔ ေငးၾကည့္လိုက္သည္။ စတိုးဆိုင္ေသးေသးေလးေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ဟိုနားဆိုင္မွာ ရွိေလာက္တယ္၊ သြားၾကည့္လုိက္ဦးမယ္၊ ဖိုးေခ်ာ သည္နားမွာပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနေနာ္၊ ဘယ္မွေလွ်ာက္မသြားနဲ႔၊ ဒါေတြၾကည့္ထား၊ ငါ မၾကာဘူး၊ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့”

သူေဌးက ယာဥ္အႏ ၱရာယ္ ရွင္း မရွင္းၾကည့္ရင္း လမ္းမေပၚသို႔ ျဖတ္သြားလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ လမ္းေဘးပလပ္ေဖာင္းမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ရင္း လက္ႏွစ္ဖက္ေမးေထာက္ကာ က်န္ခဲ့သည္။ လမ္းမႀကီးေပၚသို႔ ဖိုးေခ်ာ မ်က္စိေရာက္သြားသည္။ လမ္းမႀကီးေပၚမွ ဗီႏိုင္းအႀကီးႀကီးမ်ားစြာကို ဖိုးေခ်ာ အလြန္စိတ္၀င္စားစြာ ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ထိုဗီႏိုင္ႀကီးမ်ားစြာေပၚတြင္ ေၾကာ္ျငာမ်ားစြာ ေနရာယူထားသည္။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနေသာ မင္းသား မင္းသမီးတို႔၏ ေခ်ာေမာလွပေသာ ဓာတ္ပံုမ်ား။ ထိုဗီႏိုင္းႀကီးမ်ားကိုၾကည့္ကာ ဖိုးေခ်ာ အလြန္အားက်မိသြားသည္။ ထို႔အတူ ဖိုးေခ်ာ၏ ရင္ဘတ္အတြင္းသို႔ ၀ါသနာပိုးမ်ား ကိန္းေအာင္း၀င္ေရာက္လာၾကသည္။

ငါသာ မင္းသားျဖစ္ခဲ့ရင္…။ ငါသာ မင္းသားျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သည္လိုဗီႏိုင္းႀကီးေတြမွာ ငါ့ပံုေတြပါမွာ။ ငါ့ပံုေတြ ေနရာယူေနမွာ…..။ ငါ အဲ့သည္လိုျဖစ္ခ်င္လိုက္တာကြာ…။

တကယ္လို႔ ငါသာ ေအာင္ျမင္တဲ့ မင္းသားျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ငါ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးရွာႏိုင္မွာ။ အဲ့ဒါဆိုရင္ ငါ့မိဘေတြကို ရွာဖို႔ လြယ္ကူခ်င္ လြယ္ကူမွာ…။

ဒါနဲ႔ အေဖနဲ႔အေမက ငါ့ကို ဘာလို႔ ပစ္ထားခဲ့ရတယ္မသိဘူး။ ပိုက္ဆံမရွိလို႔မ်ားလား။ အေဖနဲ႔အေမက သိပ္ကိုဆင္းရဲတာလား။ ပိုက္ဆံမရွိတုန္း ငါ့ကိုေမြးလို႔ ခဏပစ္ထားၿပီး ပိုက္ဆံရွိခါမွ ငါ့ကို ျပန္လာေခၚမွာမ်ားလား။ တကယ္လို႔ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ငါ့ကို ပစ္ထားခဲ့တာဆိုရင္ ငါလည္း ႀကီးခါက် ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရွာၿပီး အေဖနဲ႔အေမ့အတြက္ အိမ္ေလး၀ယ္ေပးဖို႔ ပိုက္ဆံစုျဖစ္ေအာင္ စုမယ္ကြာ။ အေဖနဲ႔အေမ့ကို ေတြ႔ခ်င္လိုက္တာကြာ။ သူမ်ားေတြလို ငါ့မွာလည္း အေဖနဲ႔အေမရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ 

တကယ္လို႔သာ ငါမင္းသားျဖစ္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အေဖနဲ႔အေမ့ကိုျပန္ေတြ႔ရင္ အေဖနဲ႔ အေမက သိပ္ကိုဂုဏ္ယူၾကမွာ..။

ဖိုးေခ်ာ မ်က္လံုးေလးမွိတ္က စိတ္ကူးမ်ားစြာ ယဥ္လိုက္မိသည္။ စိတ္ကူးကမၻာထဲမွာ ေမ်ာလြင့္ေနသည့္ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးေနသည္။

“ေဟ့ေယာင္ ဖိုးေခ်ာ ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲကြ”

အသံနဲ႔အတူ ေခါင္းကို အပုတ္ခံလိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ အလြန္လန္႔ဖ်တ္သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္း ပလူးပလဲထထိုင္လိုက္ရသည္။

“အာ….”

“ဘာေတြေတြးေနလို႔ မ်က္ႏွာက ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးျဖစ္ေနရတာတုန္းကြ”

“အာ ဘာ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးသူေဌး”

“ခုေခတ္ကေလးေတြမ်ား ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက စိတ္ကူးယဥ္တတ္ၾကတယ္ေနာ္၊ ဒါေတြၾကည့္ထားလို႔ေျပာတာ မၾကည့္ပဲ ေတြးခ်င္ရာေတြးေနတာလားကြ”

သူေဌးကျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ေျပာသည္။

“ေၾသာ္ မဟုတ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ထားပါတယ္သူေဌး”

“ဟင္းေနာ္၊ ဆင္ေျခကေပးတတ္ပါ့၊ ျမန္ျမန္တက္၊ ဆိုင္ကို အၾကာႀကီးပစ္ထားလို႔မရဘူး”

ဖိုးေခ်ာလည္း ဆိုင္ကယ္ေပၚသို႔ ဖ်တ္လတ္တက္ၾကြစြာ တက္လုိက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ဖိုးသား သည္မယ္ၾကည့္စမ္း၊ ေအာင္ရဲလင္းကို အင္တာဗ်ဴးထားတာ၊ သူ႔ပံုေတြက တအားမိုက္တာပဲ၊ သူ႔ေဘာ္ဒီက တအားမိုက္တာကြာ၊ ဗလႀကီးေတြ၊ ၾကြက္သားႀကီးေတြနဲ႔ မိုက္မွမိုက္၊ သူက သည္လိုဗလႀကီးေတြရဖို႔  ေန႔တိုင္း ဒိုက္ထိုးတာတဲ့ကြ”

ဖိုးေခ်ာက ဂ်ာနယ္စာရြက္ေလးယူလာၿပီး လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ေနသည့္ ဖိုးသားဆီသို႔ ေျပးကာ ေျပာျပလိုက္သည္။

“ဟုတ္လား”

ဖိုးသားကလည္း ထံုးစံအတိုင္းပင္ စိတ္၀င္တစားနားေထာင္လိုက္မိသည္။

“သည္မယ္ၾကည့္စမ္းပါ၊ လက္ေမာင္းက ဗလႀကီးက မိုက္တယ္ေနာ္၊ ရင္အံုႀကီးကလည္း ေဖာင္းဖုေနတာပဲ၊ ေခ်ာလည္းေခ်ာတယ္ေနာ္ ေအာင္ရဲလင္းက၊ ငါကေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ကြာ၊ မင္းေကာ မႀကိဳက္ဘူးလား”

“မႀကိဳက္ပါဘူးကြာ၊ ငါကေတာ့ မင္းေလာက္မေခ်ာဘူးလို႔ျမင္တယ္”

“ဘယ္လို ငါကေခ်ာတယ္ဟုတ္စ၊ ငါ့မွာ ဗလမွမပါတာ”

“ပါေအာင္ မင္းလည္း ဒိုက္ထိုးေလဖိုးေခ်ာ”

“ငါမွ မထိုးႏိုင္တာ”

“ျဖည္းျဖည္းထိုးေပါ့ကြာ”

“ဒိုက္ထိုးတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုထိုးရတာလဲဟင္”

“ဖိုးေခ်ာရယ္ညံ့ပါ့၊ စာေတြပဲဖတ္ေနတဲ့ေကာင္က၊ သည္လိုေလကြာ ဒိုက္ထိုးတယ္ဆုိတာ၊ ငါလုပ္ျပမယ္”

ဖိုးသားက ၾကမ္းျပင္ေပၚ ၀မ္းလ်ားေမွာက္လိုက္ကာ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေျခဖ်ားႏွစ္ဖက္ကို ေထာက္ျပလိုက္သည္။

“သည္လိုလုပ္ရတာေလကြာ”

ဖိုးသားက လက္ႏွစ္ဖက္ကိုေကြးၿပီး ၀မ္းဗိုက္အား ၾကမ္းျပင္သို႔ ထိလိုက္သည္။ ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကို ျပန္ဆန္႔တန္းကာ ၀မ္းဗိုက္ပိုင္းအား အေပၚသို႔ ေျမာက္တက္လိုက္သည္။ လုပ္ရင္း လုပ္ရင္း ဖိုးသား မလုပ္ႏိုင္ျဖစ္ကာ အားကုန္လာသျဖင့္ “အင့္” ကနဲ႔ “အင့္” ကနဲ႔ျဖစ္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဘက္ကနဲ႔ ေမွာက္ခ်လိုက္သည္။

“အား မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးကြာ”

“ဟား ဟား (၅)ခါေတာင္မရပါလားကြ၊ ညံံ့လိုက္တာဖိုးသားရာ”

“သူမ်ားသာေျပာေန၊ မင္းကေတာ့ ဘယ္ေလာက္လုပ္ႏိုင္လို႔လဲ”

“(၅)ခါထက္ေတာ့ ပိုလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ကြ”

ဖိုးေခ်ာက လုပ္ျပလိုက္ျပန္သည္။ 

“တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး၊ ေလးး ေလးးး အင့္..”

ဖိုးေခ်ာလည္း (၅)ႀကိမ္မျပည့္မီမွာပင္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဘက္ကနဲ႔ ေမွာက္က်သြားသည္။

“ဟားဟားဟား သူမ်ားကိုေတာ့ ေျပာၿပီး သူကေတာ့ ဘယ္ေလာက္လုပ္ႏိုင္က်ေန ဟားဟားဟား”

ဖိုးသားက သေဘာတက်ရယ္ေနေလသည္။

“ဟူး တကယ္မလြယ္ပါလားေနာ္၊ မ်ားမ်ားလုပ္ႏိုင္မွ ဗလျဖစ္မွာေနမွာေနာ္၊ ငါ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ ဗလေတြျဖစ္မလာေတာ့ဘူးေပါ့”

ဖိုးေခ်ာက ကုန္းရုန္းထရင္း ညည္းညဴလိုက္သည္။

“ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလုပ္ရင္ လုပ္ႏိုင္လာမွာပါကြာ”

ဖိုးသားက အားေပးလိုက္သည္။

“အင္း ျဖည္းျဖည္းလုပ္မယ္၊ ငါ ႀကီးလာရင္ ေဘာ္ဒီလွတဲ့သူျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္”

ဖိုးေခ်ာ ႀကိမ္း၀ါးလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

(၄)ႏွစ္ခန္႔အၾကာ……….။

(၁) (၂) (၃) (၄) (၅) (၆)………..(၉၉) (၁၀၀) (၁၀၁)…

ဒိုက္ထိုးျခင္း အႀကိမ္အေရအတြက္(၁၀၀)ေက်ာ္ေတာ့ လံုေလာက္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ လႊားကနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။ အႀကိမ္အေရအတြက္ (၁၀၀)ေက်ာ္ေသာ္လည္း ဖိုးေခ်ာ ေမာပန္းမေနခဲ့။ လူမွာ လန္းဆန္းလွ်က္ရွိသည္။ ခ်ည္သားေဘာင္းဘီတိုတိုေလး၀တ္ထားကာ အကၤ ်ီမပါေသာ လည္ပင္းတြင္း ေရႊလက္စြပ္ေလးအား လည္ဆြဲအျဖစ္သီကာ ဆြဲထားလွ်က္ရွိေသာ ေဘာ္ဒီအေပၚပိုင္းတြင္ ျပည့္ေမာက္ေနေသာ ရင္အံုႀကီးက ထင္းေနသည္။ လက္ေမာင္းဆီမွ ၾကြက္သားႀကီးမ်ားကလည္း ျပည့္ရႊန္းတုတ္ခိုင္ေနသည္။ က်စ္လ်စ္တုတ္ခိုင္ေသာ ဖိုးေခ်ာကိုယ္ခႏ္ဓာေပၚမွာ ေခၽြးသီးမ်ားလည္း ခိုကပ္ေနသည့္ပံုေလးက အလြန္ေယာက်္ားပီသလွသည့္ပံုေပါက္ေနသည္။ မက်ဥ္းမက်ယ္ေသာ အိမ္ေလးဆီမွ အလွၾကည့္မွန္၀ိုင္းေလးေရွ ့မွာ ဖိုးေခ်ာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္ညာလွည့္ကာ ၾကည့္ေနသည္။ ေခ်ာေမာလွပေသာ ရုပ္ရည္ကိုေတြ႔ရသျဖင့္ အလြန္ေက်နပ္ေနမိသည္။

“ဒိုက္ထိုးလို႔ၿပီးၿပီလား၊ အႀကိမ္ဘယ္ေလာက္ထိေရာက္ခဲ့လဲ”

အနားသို႔ ဖိုးသားေရာက္လာၿပီး ေမးလိုက္သည္။

“တစ္ရာေက်ာ္တယ္ကြာ”

ဖိုးေခ်ာက ၾကြားၾကြားနဲ႔ေျပာလိုက္သည္။

“တယ္ဟုတ္ေနပါလား၊ သည္ေလာက္ျမန္တာ၊ မလိမ္နဲ႔ေနာ္”

“မလိမ္ပါဘူးကြာ၊ အႀကိမ္တစ္ရာဆိုတာ ငါ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွကိစၥမရွိဘူး၊ ၾကည့္ ငါ့ေဘာ္ဒီမိုက္လာလား”

“၀ိုး သိပ္မိုက္တာေပါ့၊ ရင္အံုလည္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေဖာင္းဖုလာပါတယ္ကြာ၊ အာ ေခၽြးေတြ”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာကိုယ္ေပၚမွ ေခၽြးေတြကို ျမင္လိုက္သျဖင့္ အနီးရွိႀကိဳးတန္းေပၚမွ ပု၀ါေလးကို ဆြဲယူၿပီး သုတ္ေပးလိုက္သည္။ 

ထိုသို႔ သုတ္ေပးေနစဥ္ ႏို႔သီးထိပ္ေလးေပၚ ပု၀ါေလးေရာက္ေတာ့ ဖိုးသား လုပ္လက္စအလုပ္ကို တဒဂၤ ရပ္တန္႔လိုက္မိသည္။ ပန္းႏုေရာင္သန္းေနသည့္ ဖိုးေခ်ာ၏ ႏို႔သီးခၽြန္ခၽြန္ေလးက ဖိုးသားအတြက္ ဘာရယ္မသိအလြန္ၾကည့္ေကာင္းေနမိသည္။ ဘာေၾကာင့္ ထိုသို႔ ခံစားရသည္ကို ဖိုးသားကိုယ္တိုင္ပင္ မေ၀ခြဲတတ္။ ဖိုးသား ဘာရယ္မသိ တံေတြးကို ၿမိဳခ်လိုက္မိသည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ မွန္ထဲသို႔ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ရုပ္ရည္ကို အားရေနသျဖင့္ ဖိုးသား၏ ခံစားခ်က္၊ အျဖစ္မ်ားကို သတိမမူမိ။

“မင္းေကာ ဒိုက္မထိုးဘူးလား”

“မထိုးခ်င္ပါဘူးကြာ၊ အလကားေနရင္း အပင္ပန္းမခံခ်င္ပါဘူး၊ ဆိုင္အလုပ္ေတြလုပ္ရတာနဲ႔ ပင္းပန္းေနတဲ့ၾကားက၊ ေဘာ္ဒီလွေတာ့ေကာ ဘယ္သူက ၾကည့္မွာမို႔လို႔လဲ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းသားလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔ ေဘာ္ဒီလွလည္း အလကားပါကြာ”

ဖိုးေခ်ာကေမးေတာ့ ဖိုးသား ဘာရယ္မသိ စကားေတြက အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ျဖစ္သြားရသည္။

“ေစာင့္ၾကည့္ေနပါဖိုးသားရာ၊ ငါတစ္ေန႔ ေအာင္ျမင္တဲ့ မင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားျပမယ္”

“ဟား ဟား ေျပာေတာ့လြယ္လိုက္တာဖိုးေခ်ာရယ္၊ မင္းသားျဖစ္ခ်င္တဲ့မင္း့ကို ဘယ္သူက မင္းသားေျမ  ွာက္ေပးမွာမို႔လို႔လဲကြ”

“တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ေပၚလာမွာပါကြာ”

“အရူးလိုပဲ ေျမ  ွာက္ေပးမဲ့သူကို ေစာင့္ေနပါေတာ့ဖိုးေခ်ာေရ့. ေဟ့ ေဟ့ ေဟ့”

ဖိုးသားေျပာေတာ့ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလးလည္း ည  ွိဳးေရာ္သြားရသည္။ စိတ္ကသာ မင္းသားျဖစ္ခ်င္ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာလက္ထဲမွာ ေငြက တစ္ျပားမွမရွိ။ ကိုယ္တိုင္ကမိဘမဲ့၊ ေဆြမ်ိဳးအသုိင္းအ၀ိုင္းဆိုတာ ဗလာနတၳိနဲ႔ ဖိုးေခ်ာအား ဘယ္သူမ်ား မင္းသားေျမ  ွာက္ေပးပါ့မည္လဲ။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေပၚလာပါေတာ့မည္လဲ။

ည  ွိဳးေရာ္သြားသည့္ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလးကို ၾကည့္ၿပီး ဖိုးသားလည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားရသည္။ ဖိုးသား၏ အဖ်က္ေဆာင္သည့္ စကားေတြက ဖိုးေခ်ာစိတ္ကို ေအာက္က်သြားေစခဲ့ေလသလား။ မျဖစ္ႏိုင္သည့္အိပ္မက္မ်ိဳးကို ဖိုးေခ်ာအားမမက္ေစလို။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဖိုးေခ်ာဆႏၵမွန္သမွ် လိုက္ေလ်ာေပးေလ့ရွိခဲ့ေပမဲ့၊ ဖိုးေခ်ာအေပၚမွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး အႏြံတာခံခဲ့ေလ့ရွိခဲ့ေပမဲ့ ယခု  ဖိုးေခ်ာ၏ မင္းသားျဖစ္ခ်င္သည့္ ဆႏၵကိုေတာ့ ဖိုးသား ဘယ္လိုမွ ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္ခဲ့။ ေဘာ္ဒီလွခ်င္သည့္ ဖိုးေခ်ာ၏ဆႏၵကိုေတာ့ ဖိုးသား အတတ္ႏိုင္ဆံုးျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့သည္။ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ဖို႔ ဖိုးေခ်ာအားအခ်ိန္ေပးသည္။ ဖိုးသားသာ ထမင္းခ်က္သည္။ အခန္းတြင္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္သည္။ ခႏ္ဓာကိုယ္အားေကာင္းေစသည့္ ႏြားႏို႔တစ္ခြက္ ဖိုးေခ်ာအတြက္ အၿမဲတမ္းအဆင္သင့္ျဖစ္ေစခဲ့သည္။

“ထားပါေတာ့ကြာ၊ သည္ေန႔ ဘာခ်က္လဲ”

“ မင္းႀကိဳက္တဲ့ ဆလတ္ရြက္ခ်က္ထားတယ္၊ ငရုတ္သီး သရက္သီးေထာင္းလည္းပါတယ္”

 “အိုေက ငါ့အႀကိဳက္အတိုင္း လုပ္ေပးလို႔ ေက်းဇူးပဲ၊ မင္းပဲေန႔တိုင္းခ်က္ေနရတာ အားနာတယ္ကြာ၊ ေနာက္ေန႔ ငါခ်က္ပါ့မယ္”

“မင္းလိုအပ်င္းကမ်ား၊ မလိုပါဘူးကြာ၊ အားနာတယ္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိတဲ့ေကာင္က၊ ျမန္ျမန္သြားေရခ်ိဳးေခ်၊ ငါလည္း ခ်ိဳးရဦးမယ္၊ မင္းေရခ်ိဳးေနတုန္း ငါပန္းကန္ေတြေဆးထားလိုက္မယ္၊ ၿပီးရင္ မင့္ဘာသာ ခူးခပ္စား”

“အိုေက”

ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္သြားသည့္ ဖိုးေခ်ာ၏ ေက်ာျပင္ေလးကို ဖိုးသား မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ေယာက်္ားဆန္လြန္းလွသည့္ ဖိုးေခ်ာ၏ကိုယ္လံုးက ဖိုးသားအတြက္ တံေတြးကို မ်ိဳခ်ေနရေစသည္။

ဖိုးသား ေခါင္းကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ခါရမ္းလိုက္သည္။

ငါ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ငါ ဘာေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာကို သည္ေလာက္ၾကည့္ေနမိပါလိမ့္။

Xxxxxxxxxxxxxxxx

ညစာစားၿပီးသြားေတာ့ ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာၾကည့္ေလ့ရွိသည့္ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္း၊ ကြာလတီမဂၢဇင္းထူထူႀကီးမ်ားကို စိတ္မပါတပါျဖင့္ ဟိုသည္လွန္ေလွာၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္တြင္ေတာ့ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားနဲ႔ ဖိုးေခ်ာတစ္ေယာက္အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။

“ဘယ္လို ရွင့္အခ်စ္ကို လက္ခံရမယ္ဟုတ္လား၊ ရယ္ရတယ္၊ ရွင့္လို ဘာေစာက္ဖိုးမွမတန္၊ အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိ၊ လူ႔ငေခြး၊ လူ႔ငႏြား၊ လူ႔သစ္တံုးလိုေကာင္၊ ဘာမွသံုးစားမရတဲ့ အမႈိက္လိုေကာင္ကို ကၽြန္မ ျပန္ခ်စ္ရမယ္တဲ့ ဟုတ္လား ရယ္ရတယ္၊ ျဖတ္ပ်ံသြားတဲ့ငွက္ေတာင္ ၾကားရင္ရယ္လိမ့္ဦးမယ္၊ ရွင့္လိုလူမ်ိဳး စိတ္ကူးထဲေတာင္မထည့္ဘူးမွတ္၊ ရွင့္လိုလူမ်ိဳးရဲ့အခ်စ္ကို လက္ခံရမဲ့အစား တိရစာၦန္တစ္ေကာင္ရဲ့ အခ်စ္ကိုလက္ခံလိုက္မယ္ရွင္းလား”

မင္းသမီးတစ္ဦး၏ အသံစူးစူးေပၚလာၿပီးေနာက္မွ လက္ဟန္ေျခဟန္မ်ားနဲ႔ ဖိုးေခ်ာ၏အသံက ထြက္လာသည္။

“ခ်စ္မရယ္ ကိုယ့္အခ်စ္ကို လက္ခံစမ္းပါကြာ၊ ကိုယ္ ခ်စ္မကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ခ်စ္မလည္း သိသားနဲ႔၊ ခ်စ္မအတြက္ဆိုရင္ ကိုယ္ မီးပင္လယ္ကိုလည္း ျဖတ္ရဲတယ္၊ ဓားေတာင္ကိုလည္း ေက်ာ္ရဲတယ္၊ ယံုပါခ်စ္မရယ္”

“တိတ္စမ္း၊ နမိတ္မရွိ နမာမရွိ ရွင့္ရဲ့စကားေတြကို နားေထာင္ဖို႔ အခ်ိန္ဘူး၊ ကၽြန္မလက္ကို လႊတ္လိုက္စမ္း၊ လႊတ္ဆိုလႊတ္ေနာ္၊ လႊတ္ လႊတ္”

“ခ်စ္မရာ ကိုယ္ေတာင္းဆိုပါတယ္၊ ကိုယ့္ကို သနားပါဦး၊ အခ်ိန္တိုင္း ဘာလုပ္လုပ္ ၊ ဘယ္လိုေနေန ခ်စ္မမွ ခ်စ္မစိတ္ပဲျဖစ္ေနတဲ့ကိုယ့္ကိုလည္း သနားပါဦး”

“လႊတ္ လႊတ္ လႊတ္လို႔ ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲ၊ ရွင္မလႊတ္ရင္ ေအာ္လိုက္မွာ”

“ခ်စ္မ ခ်စ္မ ခ်စ္မ၊ ကိုယ့္ကိုမထားခဲ့ပါနဲ႔ခ်စ္မရယ္၊ ကိုယ့္ကိုတစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ခ်င္စမ္းနဲ႔၊ သည္ကမၻာမွာ ကိုယ္ေလာက္ ခ်စ္မအေပၚခ်စ္တဲ့ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလို႔လဲ၊ တကယ္လို႔ရွိခဲ့ရင္ ကိုယ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သတ္ေသပစ္လိုက္မယ္၊ အဲ့ေလာက္ေတာင္ပဲ ခ်စ္မအေပၚကိုယ္ခ်စ္တာပါ၊ ခ်စ္မ  ခ်စ္မ၊ ကိုယ့္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ဆို”

“ဟား ဟား ဟား အဟက္ဟက္ဟက္၊ ရယ္ရတာ အူေတာင္နာတယ္၊ အဟက္ ဟက္ဟက္”

အရူးလို သရုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ဖိုးေခ်ာအျဖစ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဖိုးသားကေတာ့ အူေပါက္မတတ္ရယ္ေနသည္။

“ဘာလဲ ငါ သရုပ္ေဆာင္တာ အရမ္းပီျပင္တယ္မဟုတ္လား”

“ပီျပင္သလား မပီျပင္ဘူးလားေတာ့ မသိေပမဲ့ မင္းလုပ္ပံုက အရူးနဲ႔တူေနတယ္ အဟက္ ဟက္ ဟက္”

“မင္းေနာ္၊ အားမေပးခ်င္ဘူးဆိုရင္လည္းေနပါကြာ၊ မေကာင္းေတာ့ မေျပာပါနဲ႔”

ဖိုးေခ်ာက စိတ္ဆတ္သလိုနဲ႔တီဗီြကို ပိတ္လိုက္ၿပီး အေခြထုတ္ကာ ေနာက္တစ္ေခြကိုထည့္လုိက္သည္။

“ေအးပါကြာ၊ ေနာက္ဆိုမေကာင္းမေျပာေတာ့ပါဘူး၊ မင္းလုပ္ပံုေၾကာင့္ ငါ ေကာင္းေကာင္းအိပ္လို႔မရဘူးကြ”

“ဒိုင္း ဒိုင္း ဒိုင္း ဒင္ ဒင္ ဒင္ ဒုန္း ဒုန္း ဒုန္း”

“ေအာင္မေလး”

က်ယ္ေလာင္ေသာ သီခ်င္းတီးလံုးသံေၾကာင့္ ဖိုးသားနားကိုပိတ္လိုက္ၿပီး ခုတင္ေပၚမွဆင္းကာ ေအာက္စက္အား ေျပးပိတ္လိုက္သည္။

“ဘာလို႔သည္ေလာက္အက်ယ္ႀကီးဖြင့္တာလဲကြ၊ ေဘးအိမ္ေတြက ရဲကိုတိုင္ရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲ”

“ဘာျဖစ္လဲကြာ၊ လူငယ္ဆိုေတာ့ သည္ေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့၊ လူႀကီးေတြက နားလည္ေပးပါမွာ”

“ဖိုေခ်ာရာ၊ မင္းအဲ့လိုမလုပ္စမ္းပါနဲ႔”

“ဘာျဖစ္လဲ ငါ ၀ါသနာပါလို႔ ငါလုပ္တာဘာျဖစ္လဲ၊ ငါ့၀ါသနာကို အားမေပးခ်င္ေန မေကာင္းေျပာတာေတာ့ ငါနည္းနည္းမွမႀကိဳက္ဘူးရွင္းလား”

ဖိုးေခ်ာက မုန္ယိုေနေသာ ဆင္တစ္ေကာင္လို ေဒါသေတြ အလိပ္လိပ္ထြက္ေနသည္။

“ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ၊ ငါ ေနာက္ဆို မေကာင္းမေျပာေတာ့ပါဘူးလို႔ကတိေပးပါတယ္ေနာ္”

“ကိုယ့္အမွား ကိုယ္သိတာ မဂၤလာတစ္ပါးပဲေကာင္ေရ့”

ဖိုးေခ်ာက ခနဲ႔တဲ့တဲ့ေလးေျပာလိုက္သည္။

“ညဥ့္လည္း နက္ၿပီ အိပ္ပါေတာ့ကြာ ေနာ္၊ မနက္က် ဆိုင္လည္း သြားရဦးမွာ၊ မနက္ျဖန္လစာထုတ္မယ္မဟုတ္လား၊ ေနာက္က်လို႔မျဖစ္ဘူး၊ ငါ ႏြားႏို႔ေဖ်ာ္လိုက္မယ္ေနာ္”

ဖိုးသားက ႏြားႏို႔ေဖ်ာ္ရန္ ခပ္သုတ္သုတ္ေလး ေျပးထြက္သြားသည္။ ဖိုးေခ်ာက တီဗီြကို ပိတ္လိုက္ၿပီး ခုတင္ေပၚ ဗိုင္းကနဲ႔ ပစ္လွဲခ်လိုက္သည္။

ခဏၾကာေတာ့ ႏြားႏို႔တစ္ခြက္နဲ႔ ဖိုးသားေရာက္လာသည္။

“ေရာ့”

ဖိုးသားေပးေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ထလိုက္ကာ ေမာ့ေသာက္ခ်လိုက္သည္။

“ဘာၾကည့္တာလဲ၊ လူကို မျမင္ဖူးတာက်ေန၊ ေရာ့ သြားေဆးေခ်”

“ဟုတ္ကဲ့ မိန္းမ”

“မင္းေနာ္ ငါလုပ္လိုက္ရ..”

ဖိုေခ်ာက လက္သီးနဲ႔ ရြယ္လိုက္ေတာ့ ဖိုးသားကုပ္လိုက္ၿပီး ရွိခိုးပံုစံေလးလုပ္လိုက္သည္။

“ဟဲ ဟဲ ဟဲ ငါက စတာပါကြာ၊ မင္းစိတ္ဆိုးေနပံုေလးက မိန္းမေလးက်ေနတာပဲ ခ်စ္စရာေလး”

ဖိုးသားေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ဖန္ခြက္ေဆးရန္ ဖ်တ္ကနဲ႔ ေျပးထြက္သြားသည္။ 

“အာ သည္ေကာင္ သည္ေလာက္ရွိလွတာ”

ဖိုးေခ်ာက အနီးရွိေခါင္းအံုးနဲ႔ ပစ္ေပါက္ခ်လိုက္သည္။ ဖိုးသားကိုေတာ့ ထိမွန္သြားခဲ့။

ဖန္ခြက္ ေဆးၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဖိုးေခ်ာအိပ္ေနတာေတြ႔သည္။ ဖိုးသားလည္း မီးမွိတ္လိုက္ၿပီး ဖိုးေခ်ာေဘးမွာ ၀င္အိပ္လိုက္သည္။

“မင္း ဟိုဘက္တိုး”

ဆိုကာ ဖိုးေခ်ာက ေျခေထာက္နဲ႔ကန္လိုက္သျဖင့္ ဖိုးသား ကုတင္ေပၚက လိမ့္က်သြားသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးကေလးသာရွိေနသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဟ့ေယာင္ မၿပီးေသးဘူးလားကြ”

အိမ္ေရွ ့က ဖိုးသား၏ ေခၚသံကို ဖိုးေခ်ာၾကားလိုက္ရသည္။ ဖိုးသားက ခ်ည္သားေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ ရွပ္လက္တိုအညိဳေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးကို ျမန္ျမန္သြက္သြက္၀တ္ေနသည္။ အ၀တ္အစား၀တ္ၿပီးေတာ့ မွန္ေရွ ့အေျပးရပ္ကာ ေကေလးကို ဂ်ယ္လိမ္းလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ေတာ့ ကရင္(မ္)ပါးပါးေလးလိမ္းလိုက္သည္။ အားလံုးၿပီးဆံုးသြားေတာ့ အေျပးကေလး အခန္းအျပင္သို႔ ထြက္လိုက္သည္။ အျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီပြပြ၊ ရွပ္လက္တို အေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ပြပြထားသည့္ ဖိုးသားအား စက္ဘီးေလးအား ဖုန္သုတ္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ၿပီးပါၿပီကြာ”

“ၾကာလိုက္တာကြာ၊ မင္းလုပ္ေနပံုက မင္းသားက်ေနတာပဲ”

“ဟုတ္တယ္ေလ၊ ငါက မင္းသားေလးကြာ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ လွလွပပေလး ျပင္ဆင္ရမွာေပါ့၊ အလွျပင္ဖို႔ အခ်ိန္ေပးရမွာေပါ့ ဟဲ ဟဲ”

ဖိုးေခ်ာက ရယ္က်ဲက်ဲေလးနဲ႔ ေနာက္လိုက္ေသးသည္။

“ဟုတ္ကဲ့ပါမင္းသားႀကီးရယ္၊ အလွျပင္ဖို႔ အခ်ိန္ပဲေပးေနေပါ့၊ ေနာက္က်လို႔ သူေဌးက ဆူရင္ မင့္တာ၀န္ပဲ”

“စိတ္ခ်စမ္းပါ၊ သူေဌးက ဆူရင္ အာဘြားေလးေပးၿပီး ေခ်ာ့လိုက္မယ္ေလ ဟဲ ဟဲ”

“မင့္လုပ္ပံုနဲ႔ေတာ့ ျမန္ျမန္တက္ သြားမယ္”

စက္ဘီးေလးတစ္စီးတည္းနဲ႔ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ဖိုးသားတို႔ ေန႔စဥ္အလုပ္သြားေနက်ျဖစ္သည္။ ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာအား ပင္ပန္းမွာ စိုးတာေၾကာင့္ထင္သည္။ ဘယ္တုန္းကမွ ေနာက္က လိုက္မစီးခဲ့။ ဖိုးေခ်ာကသာ ေနာက္ကေန ဇိမ္က်က်လိုက္ပါလာေစခဲ့သည္။ ဖိုးသားကလည္း အခုလို ဖိုးေခ်ာအား ေနာက္ကေန တင္ေခၚရျခင္းကို စိတ္ထဲအလြန္ေက်နပ္ေနခဲ့မိသည္။

ေနာက္မွာ ဖိုးေခ်ာလိုက္ပါၿပီး ဖိုးသားစီးနင္းေနေသာ စက္ဘီးေလးက နံနက္ခင္းေလႏုႏုၾကား ယာဥ္ေၾကာမ်ား မရႈပ္တရႈပ္ရွိသည့္ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေျပးလႊားေနသည္။ ႏွစ္ဦးစလံုး၏ စိတ္တို႔သည္ နံနက္ခင္းေလႏုႏုၾကားမွာ ပြင့္အာစ ႏွင္းဆီေလးလို လန္းဆန္းလွ်က္ရွိေနၾကသည္။

ညေနခင္းရဲ့ ေလေျပထဲမွာxxx 

ေမ့ဆံႏြယ္ေတြ ေတာင္ပံျဖန္႔တဲ့အခါxxxx

ေက်းငွက္ကေလးေတြ ရွက္ေသြးျဖာxxxx

ေက်းငွက္ကေလးေတြ ေတးမဆိုေတာ့ပါxxxxxx

ဟိုမွာ ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ား ဦးညြတ္လို႔ xxxxx

ေမလာရာ လမ္းခင္ေပးၾကမွာxxxxxx

ေနာက္မွာ တက္ခြရင္း လိုက္ပါလာေသာ ဖိုးေခ်ာက အႏုပညာ၀ါသနာပါသူပီပီ ခံစားခ်က္ပါပါနဲ႔ သီခ်င္းမ်ားကို ဆိုညည္းေနသည္။ ဖိုးသားကလည္း ေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္ၿပီး သိပ္ေကာင္းသည္ဆိုသည့္သေဘာနဲ႔ လက္မေထာင္ျပေနသည္။ ဖိုးသားခ်ီးက်ဴးသည္ကို သီခ်င္းထဲေမ်ာပါေနသည့္ ဖိုးေခ်ာက ဂရုမစိုက္ႏိုင္အား။ ျပံဳးမျပႏိုင္အား။ မ်က္လံုးမွိတ္။ အသံမ်ားအားယူရင္း..။

ေမ့ဆံႏြယ္ေလးေတြ သံစဥ္ေတးလိပ္ျပာ xxxx

ဆံပင္ေတြကို နမ္းတဲ့အခါxxxx

ဆံႏြယ္လွတာxxxxx

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“အိုေက လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳဆိမ့္တစ္ပြဲ၊ က်ဆိမ့္တစ္ပြဲနဲ႔ ပလာတာႏွစ္ပြဲဟုတ္ၿပီေနာ္”

“ဟုတ္ပါတယ္”

“အိုေက ရမယ္ခဏေစာင့္ပါ၊ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳဆိမ့္တစ္ပြဲနဲ႔ က်ဆိမ့္တစ္ပြဲတဲ့”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားဘက္သို႔ လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္သည္။ ဖိုးသားလည္း အျမန္ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ဆိုင္အတြင္းမွာ ဖြင့္ထားသည့္ သီခ်င္းသံေလးနဲ႔အတူ ဖိုးေခ်ာကိုယ္ေလး ျမဴးၾကြေနသည္။ သံစဥ္တီးလံုးအတိုင္း ကိုယ္ကို ယိမ္းရင္း ပလာတာႏွစ္ပြဲသြားယူလိုက္သည္။

“အမွတ္တမဲ့နဲ႔ ေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ ေတာက္ပတဲ့ မ်က္၀န္းေလးမ်ားxxx ငါ့အသည္းကိုခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး လႈပ္ရမ္းလို႔သြားတာxxxx ေဟ့ ေခိုးခိုးၿပီး ၾကည့္လိုက္တိုင္း ငါ့အသည္းေတြ အရည္ေတြ ေပ်ာ္ကုန္ၿပီထင္တယ္၊ ပလာတာႏွစ္ပြဲရပါၿပီခင္ဗ်ာ၊ ျဖည္းျဖည္းသံုးေဆာင္ပါ”

“လက္ဖက္ရည္ကေကာ”

“ရပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ၊ ခုပဲသြားယူလိုက္ပါ့မယ္ နတ္သက္ေၾကြတဲ့ နတ္သမီးလားxxx နင္ဟာတကယ္ကိုလူေယာင္ဖန္ဆင္းထားတဲ့လား xxxx တစ္တစ္ ေတာ့ေတာ့ တစ္တစ္ေတာ့ေတာ့xxxxxရၿပီလားဖိုးသား မွာထားတာ”

“ေရာ့ ေရာ့ ယူသြား၊ ေမွာက္မက်ေစနဲ႔ဦး”

“ဟုတ္ကဲ့အေမႀကီး”

“ရူးေနတဲ့ေကာင္ ငါလုပ္လိုက္ရ”

ဖိုးသားကလက္ရြယ္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာက လွ်ာထုတ္ျပလိုက္သည္။

“ဟင္း….”

“လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳဆိမ့္နဲ႔ က်ဆိမ့္ ရပါၿပီခင္ဗ်ာ”

“ေအးေအး ေက်းဇူးပဲ”

“ရပါတယ္”

“ဖိုးေခ်ာေရ ဖိုးေခ်ာ”

“ရွိပါတယ္သူေဌး”

“လာဦးခဏေလာက္”

“ဘာမ်ားလဲသူေဌး”

“သည္မယ္စာရင္းမွတ္ထားတဲ့အတိုင္း ေစ်းထဲသြားၿပီး၀ယ္ခဲ့စမ္း၊ ျမန္ျမန္ေလးေနာ္၊ သည္မယ္ပိုက္ဆံ၊ ေဟာဟိုနားက ဆိုင္ကယ္ယူသြား၊ လမ္းမွာ ဂရုစိုက္ဦး”

“ရက္စ္ဆာ”

“ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္လာမလုပ္နဲ႔ သြားမွာ ျမန္ျမန္သြား”

“ရက္စ္ဆာ”

“သည္ေကာင္ေျပာေလရစ္ေလလုပ္ေနျပန္ပါၿပီ”

“ရက္စ္ဆာ”

ဖိုးေခ်ာက ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေလးဆီ လွမ္းလိုက္သည္။ 

ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္….။

“ဖိုးေခ်ာ လမ္းမွာဂရုစိုက္ဦးေနာ္…”

ဖိုးသားက လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ရင္းက ေျပးလာၿပီး လမ္းမွာလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ဖိုးသားစကားကိုမၾကားေတာ့ပဲ တစ္ဟုန္ထိုးေမာင္းထြက္သြားသည္။ ဖိုးသား ေခါင္းရမ္းလွ်က္သာ က်န္ခဲ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ည(၁၁)နာရီထိုးေတာ့ ဆိုင္ေလးအတြင္းမွာ သီခ်င္းသံမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးကာ တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့သည္။ ကုလားထိုင္ေလးေပၚထိုင္ရင္း စားပြဲေပၚ မ်က္ႏွာအပ္လွ်က္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူက ဖိုးေခ်ာ။ ဖိုးသားကေတာ့ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ စားပြဲမ်ားကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္း ကုလားထိုင္မ်ားကို စားပြဲမ်ားေအာက္မွာ ေနရာတက် စီစဥ္ထားသိုေနသည္။ ဖိုးေခ်ာႏိုးသြားမည္စိုးသျဖင့္ အသံမထြက္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ထိန္းၿပီး လုပ္ေနသည္။ အားလံုးၿပီးဆံုးသြားေတာ့ ဖိုးေခ်ာေဘးမွာ အသာအယာေလးထိုင္လိုက္ကာ ကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းစြာ အိပ္ေနသည့္ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလးကို ေငးၾကည့္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ အပူအပင္ကင္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္မွာ သြားရည္မ်ားပင္ စီးက်လို႔ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာအျဖစ္ေၾကာင့္ ဖိုးသားဟက္ကနဲ႔ အသံမထြက္ေအာင္ ရယ္လိုက္မိသည္။ ထိုအရယ္ေလးသည္ ၾကာၾကာမခံေတာ့ပဲ ဖိုးေခ်ာဆီသို႔ စူးစူးစိုက္ၾကည့္ရင္း ရပ္တန္႔လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ၏မ်က္ႏွာေလးကို ဖိုးသား ဘာရယ္သိ အမွိတ္မသုန္ စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ မထူမပါးနဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္း။ ထြက္ျပဴစျပဳေနသည့္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေရးေရးမ်ား။ ေကာ့ရႊန္းေနေသာ မ်က္ေတာင္နဲ႔ ထူထဲေနေသာ ႏႈတ္ခံုးေမႊးမ်ား။ ေယာက်္ားဆန္လြန္းလွသည့္ ဖိုးေခ်ာ၏ မ်က္ႏွာ။ ေခ်ာမြတ္ေနေသာ ဖိုးေခ်ာ၏ ပါးေလးကို ဖိုးသား ညင္သာစြာ ကိုင္လုိက္ခ်င္သည္။ ဖိုးသား၏ လက္ကေလးက ရပ္ထဲမွာ ၀ဲေနသည္။ ကိုင္ဖို႔အတြက္ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ေနသည္။ ဖိုးသား မ်က္စိကို စံုမွိတ္လိုက္ၿပီး အားတင္းလိုက္သည္။ ၿပီးမွ ဖိုးေခ်ာ၏ ပါးေလးကို ထိလိုက္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ဖိုးေခ်ာ လူးလြန္႔လာသျဖင့္ ဖိုးသားအလြန္လန္႔ဖ်တ္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္လိုက္ရသည္။

“၀ါး ဆိုင္သိမ္းခ်ိန္ေရာက္ၿပီလား၊ အို ကုလားထိုင္ေတြေတာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္စီထားၿပီးၿပီပဲ၊ ေက်းဇူးပဲဖိုးသား”

ဖိုးေခ်ာက မတ္တပ္ရပ္ကာ သြားရည္မ်ားသုတ္လိုက္ၿပီး အေညာင္းဆန္႔လိုက္ရင္း 

“လစာေကာ ထုတ္ေပးၿပီးၿပီလား”

ေမးလိုက္သည္။

“မေပးေသးဘူး၊ အခုပဲသြားေတာင္းမလို႔၊ သူေဌးက အိပ္ေနၿပီထင္တယ္၊ လာ သူေဌးအခန္းထဲသြားမယ္”

ႏွစ္ေယာက္သား သူေဌးအခန္းဆီသို႔ ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။ အခန္းေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ဖိုးသားက တံလါးေခါက္လိုက္သည္။

“သူေဌး သူေဌး ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္”

တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ သူေဌးႏိုးသြားကာ မ်က္မွန္ကို ေကာက္တပ္လိုက္ရင္း တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

“ဆိုင္သိမ္းလိုက္ၿပီလား”

“စုတ္ကဲ့သူေဌး၊ အားလံုးသပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိေနပါၿပီ”

“ေအးကြယ္ တာ၀န္ေက်ပါတယ္”

“ေရာ့ ဒါက မင္းတို႔အတြက္လစာ၊ ဒါက မုန္႔ဖိုး၊ လိုအပ္တာ၀ယ္၊ စားခ်င္တာ၀ယ္စား၊ ဟုတ္ၿပီလား”

သူေဌးက လစာအိတ္နဲ႔အတူ အပိုမုန္႔ဖိုးအျဖစ္တစ္ေယာက္တစ္ေသာင္းစီေပးေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ဖိုးသားတို႔ ၀မ္းသာစြာ ယူလိုက္ၾကသည္။

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ သူေဌးရာ”

“ရပါတယ္ကြာ၊ လိမၼာတဲ့ မင္းတို႔အတြက္ ငါ သည့္ထက္ပိုလုပ္ေပးသင့္တာ”

“အာ ရပါတယ္သူေဌးရာ၊ သည္ေလာက္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေက်းဇူးတင္လြန္းလွပါၿပီ”

“ေအးကြယ္သြားၾကေတာ့၊ ငါလည္း အိပ္ငိုက္လြန္းလို႔ အိပ္ေတာ့မယ္၊ လမ္းမွာ ဂရုစိုက္သြားၾကဦး၊ ဘားေတြ၊ ကလပ္ေတြဘာေတြ ၀င္မေနၾကနဲ႔”

“အာ သူေဌးကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔က အဲ့လိုလူစားေတြမို႔လို႔လား”

“ေအးပါကြာ၊ ငါ့တပည့္ေတြအေၾကာင္း ငါေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ့၊ သြားၾကေတာ့”

“ဟုတ္ကဲ့”

ႏွစ္ေယာက္သား သူေဌးကို ရုိေသာဦးညြတ္ႏႈတ္ဆက္ကာ စက္ဘီးေလးဆီ လွမ္းလိုက္ၾကသည္။ ဖိုးသားက စက္ဘီးေလးကို ထုတ္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ေနာက္ကေန အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ လိုက္လာသည္။

“လစာထုတ္ေတာ့ မင္း ဘယ္သြားခ်င္ေသးလဲ”

ဖိုးသားကေမးေတာ့ ဖိုးေခ်ာ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ေျဖလိုက္သည္။

“ဘာလဲ မင္းလို ကပ္ေစးနည္းက ၀ယ္ေကၽြးမလို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ မင္းသြားခ်င္တဲ့ေနရာရွိလားလို႔ပါ”

“မရွိဘူး အိပ္ခ်င္တယ္ကြာ၊ အိမ္ပဲျပန္မယ္ ျမန္ျမန္စီး”

ဖိုးေခ်ာက ေနာက္က တက္ခြထိုင္လိုက္သည္။

“အင္း ငါကေတာ့ သြားခ်င္တဲ့ေနရာရွိတယ္၊ မင္းလိုက္မလား”

“ဘာလုပ္လဲ”

“ဒါေတာ့ ဟိုေရာက္မွ ေျပာမယ္”

“ေတာ္ေတာ္လွ်ာရွည္တဲ့ေကာင္၊ အခုေျပာကြာ”

“မေျပာဘူး၊ ဟိုေရာက္မွေျပာမယ္”

“မေျပာရင္ မလိုက္ဘူးကြာ၊ ၾကာတယ္၊ အိမ္ျပန္မယ္ ျမန္ျမန္လုပ္”

“ဟင္း ေအးပါ”

ဖိုးသားလည္း ဖိုးေခ်ာအလြန္အိပ္ေနမွန္းသိတာေၾကာင့္ မတတ္သာေတာ့သည့္အဆံုး စက္ဘီးေပၚ ထိုက္လိုက္ရသည္။ ဖိုးသားထိုင္ေတာ့ ေနာက္က ဖိုးေခ်ာက ဘတ္ကနဲ႔ ဖိုးသားခါးကို ဖက္ၿပီး ေက်ာေပၚ မ်က္ႏွာကို အပ္သည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ ထိုလုပ္ေၾကာင့္ ဖိုးသား ဘာရယ္မသိ အလြန္ေက်နပ္မိသြားကာ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ၿပီးမွ စက္ဘီးေျခနင္းကို ညင္သာစြာ နင္းလိုက္သည္။

ေကာင္းကင္မွာ လသာေနသည္။ ၾကယ္မ်ားလည္း စံုညီလွ်က္ရွိသည္။ ဖိုးသား စိတ္ေတြ ၾကည္ႏူးခ်မ္းျမေနသည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းစြာ အိပ္ေမာက်ရင္း လိုက္ပါလာသည္။ ဖိုးေခ်ာအား လွမ္းလွမ္းၾကည့္ရင္း ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးျပံဳးသြားသည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာက အိမ္အတြင္းသုိ႔ အရင္ဆံုး၀င္သြားၿပီး ခုတင္ေပၚ ဗိုင္းကနဲ႔ ပစ္လွဲခ်လိုက္သည္။

“အိပ္ေတာ့မွာလား၊ ေရမခ်ိဳးေတာ့ဘူးလား၊ ေဟ့ေယာင္ဖိုးေခ်ာ”

“ေတာ္ၿပီကြာ”

“ဒါဆို ႏြားႏို႔ေဖ်ာ္ေပးရမလား”

“အိပ္ခ်င္တယ္ ဘာမွလာမေျပာနဲ႔”

“မင္းေျပာေတာ့ ဗလႀကီးေတြျဖစ္ခ်င္တယ္ဆို”

“နားေတြကို ၿငီးေနတာပဲကြာ”

“ေအးပါ ဒါဆိုလည္း အိပ္ေတာ့ ငါ အျပင္သြားစရာရွိေသးလို႔ သြားလိုက္ဦးမယ္”

ဖိုးေခ်ာဆီက ဘာမွမၾကားရေတာ့။ ဖိုးသားလည္း အခန္းတံခါးကို လံုေအာင္ပိတ္လိုက္ၿပီး စက္ဘီးေလးကို ထုတ္ကာ လမ္းမဘက္ ထြက္လုိက္သည္။ ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးေနျပန္ေလသည္။

စက္ဘီးေလးကိုရပ္ေသာ့ခတ္ကာ ဖိုးသား၀င္သြားသည္က ဖုန္းဆိုင္ေလးထဲသို႔။ ဆိုင္ထဲမွ သက္လတ္ပိုင္းအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္က ဖိုးသား၀င္လာတာကိုျမင္ေတာ့ ထလာၿပီး

“ညီေလး ဟန္းဆက္၀ယ္ခ်င္လို႔လား”

လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ 

“ဟုတ္ကဲ့”

လို႔ ဖိုးသားေျဖလိုက္သည္။

“ဘာတံဆိပ္လဲ၊ ဘာအဆင့္အတန္းလဲ၊ ဗားရွင္းကဘာလဲ”

ဟန္းဆက္အေၾကာင္း ဖိုးသားနားမလည္သျဖင့္ ဘာမွျပန္မေျဖတတ္။

“ဟို အဲ့လိုေတာ့မသိဘူး၊ အရည္အေသြးအတင့္အသင့္နဲ႔ ေစ်းႏႈန္းအလယ္အလတ္ရွိတဲ့ ဟန္းဆက္ျပပါ”

“အိုး ရတာေပါ့ညီေလး၊ သည္မွာ ဒါေတြက ေစ်းႏႈန္းတစ္သိန္းခြဲေလာက္ရွိတယ္၊ ဗားရွင္းလည္း ျမင့္တယ္၊ အရည္အေသြးလည္းေကာင္းတယ္”

ထိုအစ္ကိုႀကီးျပရာဆီသို႔ ဖိုးသား ေလွ်ာက္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဟန္းဆက္မ်ားက သိပ္ကိုလွပၿပီး အေရာင္အေသြးစံု၊ အရြယ္လည္းစံုလွသည္။ ထိုအထဲမွ အရြယ္အစားအတင့္အသင့္နဲ႔ အနက္ေရာင္ေျပာင္လက္လက္ဟန္းဆက္ေလးကို ဖိုးသားသေဘာက်မိသြားသည္။

“ဒါေလးေပးပါအစ္ကို”

ထိုအစ္ကိုႀကီးက ထုတ္ေပးလိုက္သည္။

“ဒါေလးကို ႀကိဳက္တယ္ေပါ့၊ သိပ္ကိုလွပါတယ္ညီေလး”

“ဘယ္ေလာက္က်လဲဟင္”

“တစ္သိန္းခြဲနီးပါး၊ ညီေလးေလွ်ာ့ခ်င္ရင္လည္းေျပာေလ ေလွ်ာ့ေပးမယ္ေလ”

“ဒါဆို တစ္သိန္း သံုးေသာင္းနဲ႔ေပး”

“အိုး ရပါတယ္”

“က်ေနာ္က ဟန္းဆက္မသံုးတတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို သင္ေပးပါလား”

“အိုး ရတာေပါ့၊ သည္လိုေလညီရ ပထမဆံုး ေဟာ့သည္ခလုတ္ေလးကို….”

ထိုအစ္ကိုႀကီးသင္ေပးေတာ့ ဖိုးသားစိတ္၀င္တစား ေလ့လာသင္ယူလိုက္သည္။

အျပန္လမ္းမွာ ဖိုးသားစိတ္ေတြ သိပ္ကို ၾကည္ႏူးခ်မ္းျမေနေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxx

တီ တီ တီ တီ…. တီ တီ တီ တီ…..

နာရီႏႈိးစက္သံေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာလန္႔သြားသည္။

တီ တီ တီ တီ….

အသံက အဆက္မျပတ္ျမည္ေနဆဲမို႔ ေမွာက္ရက္အိပ္ေနရင္းက နာရီအား စမ္းလိုက္သည္။ လက္ထဲ ေရာက္ေတာ့ ထိုနာရီအား ပစ္ေပါက္လုိက္သည္။

“သြားစမ္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ ငွက္ဆိုး”

ထိုစဥ္မွာပင္ ဖိုးေခ်ာႏွာ၀ထဲ ဟင္းရနံ႔မ်ား၀င္လာသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ အံံ့ၾသသြားသည္။

ေစာေစာစီးစီး ဟင္းရနံ႔ေတြ ေမႊးလို႔ပါလား…။

ဖိုးေခ်ာ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ထလိုက္သည္။ ကိုယ္ကိုဘယ္ညာလွည့္ကာ အေညာင္းဆန္႔လိုက္သည္။

“အာ ဖိုးေခ်ာ မင္းႏိုးလာၿပီလား၊ ျမန္ျမန္သြား မ်က္ႏွာသစ္ေခ်၊ ငါ နံနက္စာျပင္ဆင္ထားတယ္”

ဖိုးသားက ဟင္းရည္ပန္းကန္အား မသယ္လာရင္း ေျပာလိုက္သည္။

“မင္း ဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲ၊ ဆိုင္မွာ စားရင္ရသားနဲ႔ အပိုကုန္ေအာင္ကို၊ ကပ္ေစးနည္းက ထူးထူးဆန္းဆန္း မနက္စာေတြ ခ်က္လို႔ပါလား”

“ဟဲ ဟဲ မင္း ေမ့ေနၿပီလား၊ သည္ေန႔ဘာေန႔ဆိုတာ”

“ဟင္ ဘာေန႔လဲ”

ဖိုးေခ်ာ အံ့အားသင့္ဟန္နဲ႔ ေခါင္းေမာ့ကာ စဥ္းစားလိုက္သည္။ 

“သည္ေန႔ဟာ ဇြန္လ (၃)ရက္၊ အဲ (၄)ရက္ပဲ၊ အယ္ (၄)ရက္ေန႔က ငါ့ေမြးေန႔၊ ၀ိုး သည္ေန႔ဟာ ငါ့ေမြးေန႔ပါလား”

“ဟုတ္တယ္ကြ၊ ကိုယ့္ေမြးေန႔ကိုေတာင္မမွတ္မိဘူးလား၊ မင္းေမြးေန႔မို႔လို႔ ငါ မနက္စာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာျပင္ဆင္ေပးတာ၊ မင္းႀကိဳက္တဲ့ ၾကက္သားရယ္၊ ငါးရယ္၊ ကန္ဇြန္းရြက္၊ ငါးပိရည္တို႔စရာရယ္ ျပင္ထားတယ္”

“၀ိုး ဟုတ္လား၊ အနံ႔ရတာနဲ႔တင္စားခ်င္လာၿပီ၊ ဒါနဲ႔ ၾကက္သားက ဘယ္တုန္းက ၀ယ္ထားတာလဲ”

“ငါပဲမနက္ေစာေစာထၿပီး ေစ်းက၀ယ္လာတာေလကြာ”

“ဖိုးသားရာ၊ အားနာစရာ၊ ငါ့အတြက္ သည္ေလာက္လုပ္ေပးဖို႔မလိုပါဘူးကြာ၊ အပိုပင္ပန္းေအာင္ ေလွ်ာက္မလုပ္စမ္းပါနဲ႔”

“တစ္ႏွစ္မွတစ္ခါပဲကြာ၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့မွာ မိသားစုဆိုလို႔ မင္းတစ္ေယာက္ပဲရွိတာေလ၊ အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္းေသာ မိသားစုေလးအတြက္ ငါ လုပ္ေပးခ်င္တာေပါ့၊ သြား ျမန္ျမန္မ်က္ႏွာသစ္ေခ်၊ အလုပ္လည္း သြားရဦးမွာဆိုေတာ့၊ ေနာက္က်လို႔မျဖစ္ဘူး”

ဖိုးေခ်ာလည္း ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္သြားလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“လက္ဖက္ရည္က်ဆိမ့္ (၂)ပြဲ”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားနားေရာက္လာၿပီး ေျပာလုိက္သည္။

“ေအး ေအး၊ ဒါနဲ႔ဖိုးေခ်ာ”

ဖိုးသားက လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ရင္း လက္ဖက္ရည္မွာၿပီး လွည့္ျပန္မည္လုပ္သည့္ ဖိုးေခ်ာအား ေခၚလိုက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာလည္း ျပန္လွည့္လုိက္သည္။

“ဟင္ ဘာလဲ”

“မေန႔က လစာ ေဂဟာမွဴးဆီမအပ္ေတာ့ဘူးလား”

“အပ္မွာေပါ့”

“ဒါဆို ဘယ္အခ်ိန္သြားမွာလဲ”

“ညက်သြားမယ္၊ အလုပ္ေစာေစာဆင္းမယ္လို႔ သူေဌးကိုေျပာလိုက္မယ္”

“ေအး ေကာင္းတယ္၊ သည္ေန႔ မင္းေမြးေန႔ဆိုေတာ့ ကေလးေတြကို တစ္ခုခုေကၽြးလိုက္ေလ”

“အင္း အျပန္က် ေခ်ာ့ကလက္၀ယ္သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္”

“ေအး ေကာင္းတယ္၊ ညက် အတူတူသြားတာေပါ့”

“ေအး ျမန္ျမန္လုပ္ မွာထားတာ၊ ဧည့္သည္က ဆူေနဦးမယ္”

ဖိုးသားလည္း ျမန္ျမန္သြက္သြက္ေလး ေဖ်ာ္လုိက္သည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ေဂဟာေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြ အိပ္ကုန္ၾကၿပီ။

ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္ ..

တံခါးေခါက္ေတာ့ ေဂဟာမွဴးက လာဖြင့္သည္။ 

“အို ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ပါလား၊ ညဥ့္ေတာင္နက္ေတာ့မယ္၊ လာေလ အထဲ၀င္ခဲ့”

ဖိုးေခ်ာတို႔ ၀င္လိုက္ၾကသည္။

“ကေလးေတြ အိပ္ကုန္ၾကၿပီလား”

“ေအးကြဲ႔”

“ေရာ့၊ ဒါက သား စုမဲ့ေငြ၊ ဒါက ကေလးေတြအတြက္ လိုရာသံုးပါ”

“ကေလးေတြအတြက္မလိုပါဘူးကြယ္၊ အလွဴရွင္ေတြေပါပါတယ္ဖိုးေခ်ာရဲ့၊ ဖိုးေခ်ာရဲ့ေစတနာကိုပဲ လက္ခံလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္၊ ဖိုးေခ်ာသာ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားစုၿပီး တစ္ေန႔ေန႔ေပၚလာမဲ့ မိဘေတြအတြက္ အိမ္ေလးတစ္လံုးသာ ၀ယ္ေပးလိုက္ပါကြယ္”

ေဂဟာမွဴးစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ ငိုခ်လိုက္သည္။

“ဟီး ဟီး ဟီး..”

မ်က္ရည္မ်ားက ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာေတာ့သည္။

“အို ဘယ္လိုျဖစ္သြားရတာလဲဖိုးေခ်ာရယ္၊ ေဂဟာမွဴး ဘာမွားေျပာလိုက္မိလို႔လဲ”

“သည္ေန႔ သည္ေန႔ဟာ သားရဲ့ေမြးေန႔ေလေဂဟာမွဴးရဲ့၊ သားရဲ့ေမြးေန႔မွာ သားမိဘေတြကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္တာပဲေဂဟာမွဴးရယ္”

“အို ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဖိုးေခ်ာရယ္၊ သနားစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ ငါတို႔ဖိုးေခ်ာေလး”

ေဂဟာမွဴးက ဂရုဏာအျပည့္နဲ႔ ဖိုးေခ်ာအားေထြးေပြ႔လိုက္သည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ေနာက္မွာ စိတ္မေကာင္းစြာ ရပ္ၾကည့္ေနေလသည္။

“သားေလ တကယ္မိဘေတြကို ေတြ႔ခ်င္မိတယ္ေဂဟာမွဴးရယ္၊ သားမိဘေတြက ဘာေၾကာင့္ သားကို စြန္႔ပစ္ခဲ့တာပါလိမ့္ေဂဟာမွဴးရယ္”

“ဖိုးေခ်ာရယ္၊ ဖိုးေခ်ာက သိပ္ကိုလိမၼာတာ သိတယ္မလား၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ လိမၼာတဲ့သားကို မိုးေကာင္းကင္က ပစ္မထားပါဘူး၊ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ဖိုးေခ်ာေတြ႔ခ်င္တဲ့မိဘေတြကို ေတြ႔ခြင့္ရမွာပါကြယ္”

“ေဂဟာမွဴးေျပာတဲ့အတိုင္း ျဖစ္လာပါေစလို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္ေဂဟာမွဴး”

“ျဖစ္လာမွာပါကြယ္၊ ဖိုးေခ်ာက သိပ္ကိုလိမၼာလို႔ ျဖစ္လာမွာပါ”

ဖိုးေခ်ာက ေဂဟာမွဴးရင္ခြင္ထဲက ခြာလိုက္ကာ ေဂဟာမွဴးက ဖိုးေခ်ာမ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။

“ဒါက ကေလးေတြအတြက္ ေခ်ာ့ကလက္၀ယ္လာတယ္၊ မနက္က်ေကၽြးလိုက္ပါေနာ္၊ ဖိုးေခ်ာရဲ့ ေမြးေန႔ဒါနေပါ့”

ဖိုးသားက ေနာက္က၀င္ေျပာလိုက္သည္။

“ေအး ေအး လိမၼာလိုက္တဲ့ကေလးေတြရယ္၊ လိမၼာလိုက္တဲ့ ကေလးေတြ”

ေဂဟာမွဴးက ဖိုးေခ်ာေခါင္းေလးနဲ႔ ဖိုးသားေခါင္းေလးကို ပြတ္သပ္ေပးလိုက္သည္။

“ဖိုး၀တုတ္ေလးေကာ အိပ္ေနၿပီလားဟင္”

“အိပ္ေနၿပီကြဲ႔၊ ဖိုး၀တုတ္က ေမးေတာင္ေနတယ္၊ ကိုကိုဖိုးသားတို႔ ဘယ္ေတာ့ အလည္လာမွာလဲတဲ့”

“ဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသတိရတဲ့ ဖိုး၀တုတ္ေလးကို သတိရေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သတိရေနတဲ့အေၾကာင္းေျပာလုိက္ပါဦး”

 “ေအး ေအး၊ ဆက္ဆက္ေျပာေပးပါ့မယ္၊ သစ္သီးေလးေတြ ရွိေသးတယ္ စားသြားပါဦးလား”

“မစားေတာ့ပါဘူး၊ သားတို႔ ညစာကို အိမ္မွာစားဖို႔ ျပင္ဆင္ထားတာမို႔ပါ၊ ဖိုးေခ်ာရဲ့ေမြးေန႔မွာ သားကိုယ္တိုင္ ခ်က္ေကၽြးခ်င္လို႔ေလ”

ဖိုးသားက၀င္ေျပာလုိက္သည္။

“ေအးကြယ္၊ သားတို႔ႏွစ္ေယာက္ အခုလိုခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရွိၾကတာ ေဂဟာမွဴးတကယ္၀မ္းသာတယ္၊ ငယ္ငယ္က မ်က္ရည္လြယ္တဲ့ဖိုးသား အခုေတာ့ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို လူလားေျမာက္လို႔ ေနပါေရာ့လား”

ေဂဟာမွဴးကခ်ီးက်ဴးေတာ့ ဖိုးသားရယ္လိုက္မိသည္။

“ေနာင္လည္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေဖးေဖးမမရွိၾကေနာ္၊ ရန္လည္းမျဖစ္နဲ႔ ဟုတ္ၿပီလား”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ဒါဆို သားတို႔သြားေတာ့မယ္ေနာ္”

“ေအးကြယ္၊ ဖိုးေခ်ာေမြးေန႔မွာ ေဂဟာမွဴးတစ္ခုခုလုပ္မေပးႏိုင္လို႔ စိတ္မေကာင္းဘူးကြယ္”

“ရပါတယ္ေဂဟာမွဴးရ၊ ငယ္ငယ္က သားတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တဲ့ေဂဟာမွဴးကို အရမ္းခ်စ္တယ္”

“ေအး ေအးကြယ္၊ ေဂဟာမွဴးကလည္း လိမၼာတဲ့ ဖိုးေခ်ာတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ခ်စ္တာေပါ့၊ လမ္းမွာ ဂရုစိုက္ဦးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

စက္ဘီးေလးနဲ႔ ထြက္သြားသည့္ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ကိုၾကည့္ၿပီး ေဂဟာမွဴးျဖစ္သူက ပီတိအျပံဳးနဲ႔အတူ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဂဟာကအျပန္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး နံနက္ကက်န္ခဲ့သည့္ ၾကက္သားဟင္း ငါးဟင္းနဲ႔ ညစာစားေသာက္လိုက္ၾကသည္။ ညစာစားၿပီးေတာ့ ဖိုးေခ်ာက ကုတင္ေလးေပၚ ေမွာက္လွ်က္အိပ္ရင္း ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းထူထူႀကီးကို ဖတ္ေနသည္။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ား ေဆးေၾကာအၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ထြက္လာေသာ ဖိုးသားက ျပံဳးေနသည္။ စိတ္ကူးထားသည့္အတိုင္း အံဆြဲထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားေသာ ဟန္းဆက္ေလးကိုထုတ္ကာ ဖိုးေခ်ာေဘးမွာ ေမွာက္လွ်က္အိပ္ရင္း ဟန္းဆက္ေလးကို ကလိေနလိုက္သည္။ 

ဖိုးသားထံမွ လႈပ္လႈပ္ရြရြေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဖိုးသားလက္ထဲမွာ ဘယ္ကမွန္းမသိသည့္ ဟန္းဆက္ေလးရွိေနသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ အလြန္စိတ္၀င္စားသြားမိသည္။

“ဟင္ အဲ့ဒါ ဘာလဲ၊ ဟန္းဆက္မဟုတ္လား၊ ဘယ္ကရတာလဲ”

“ငါ မေန႔ညက သြား၀ယ္တာေလ၊ မင္းလိုက္ခဲ့ဆိုေတာ့ မလိုက္ပဲနဲ႔”

“အို ျပစမ္း ငါေရာၾကည့္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္ေပးရတာလဲ၊ ေစ်းေတာ့ႀကီးမဲ့ပံုပဲ”

ဖိုးေခ်ာက လုယူလိုက္သည္။

“တစ္သိန္းခြဲေပးရတာ”

“တစ္သိန္းခြဲႀကီးေတာင္၊ မင္းလိုကပ္ေစနည္းက တစ္သိန္းခြဲတန္ဟန္းဆက္ကို ၀ယ္တယ္ဟုတ္စ”

“မင္းေနာ္ ငါ့ကို ကပ္ေစနည္းလို႔ေျပာတာ ငါမႀကိဳက္ဘူးသိလား၊ ငါ ကပ္ေစးမနည္းလို႔ အခုလို ေစ်းႀကီးတာ၀ယ္တာေပါ့ကြ”

“ေအးပါ မင္းပိုက္ဆံ ဘယ္ကရလဲ”

“ငါစုထားတာေပါ့၊ မဟုတ္ရင္ မင္းကေပးထားလို႔လား၊ အိမ္လခလည္း တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွမေပးပဲ မိဘအတြက္ပဲ စုထားတဲ့ေကာင္က၊ တကယ္ဆိုရင္ မင္းကမွ ကပ္ေစးနည္း”

“မင္းေျပာေတာ့ မင္းလစာနဲ႔ အိမ္လခေလာက္တယ္ဆို၊ ငါ့ပိုက္ဆံ ငါသံုးခ်င္သလိုသံုးဆို၊ အခုမွ ဘာ ငါ့လာအျပစ္တင္ေနတာလဲ၊ အယ္ ဒါနဲ႔ အခုအိမ္လခေကာ ေပးၿပီးၿပီလား၊ ဒါ၀ယ္လိုက္ေတာ့ ေပးဖို႔ေကာရွိရဲ့လား”

“ရွိပါတယ္တယ္ကြာ၊ ငါ စုထားတာရွိပါတယ္၊ ဟာ အဲ့လိုေလွ်ာက္မလုပ္နဲ႔ေလ၊ ပ်က္တတ္တယ္ကြ၊ ျဖည္းျဖည္းလုပ္”

ဖိုးသားက လုယူလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာက မ်က္ႏွာေလးကို စူပုပ္ေနလိုက္သည္။

“ကပ္ေစးနည္းလိုက္ပံုမ်ား”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာအား ၾကည့္လိုက္ၿပီး ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“လွလားဟန္းဆက္ေလးက”

“လွပါတယ္၊ လွပါတယ္အားႀကီးႀကီး”

“ႀကိဳက္လားဟင္”

“မႀကိဳက္ပါဘူး”

“မႀကိဳက္ဘူးလား၊ ဒါဆိုရင္ ခြဲပစ္လိုက္မယ္”

“အား မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ အဲ့လိုေတာ့ ႏွေျမာစရာႀကီး၊ ငါကစတာပါကြာ”

ဖိုးသားက ကိုင္ေပါက္မည့္ဟန္ရြယ္လိုက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာက အလန္႔တၾကား၀င္တားလိုက္သည္။ ဖိုးသား ျပံဳးျပလိုက္ျပန္သည္။

“ဒါဆိုႀကိဳက္တယ္ေပါ့ေလ”

“ႀကိဳက္ေတာ့ေကာ ေပးမွာက်ေန”

“ေပးမယ္ေလ၊ မင္းလိုခ်င္ရင္ေပးမယ္”

“ဘယ္လို”

“ဒါက မင္းအတြက္ ငါ့ရဲ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေလ”

 “ဘာ”

“သည္မယ္ နားၾကပ္ေလးလည္း ပါတယ္၊ မင္းသီခ်င္းနားေထာင္ဖို႔၊ အခု မင္းကိုင္ေနတဲ့ဖုန္းက ေခတ္ေအာက္ေနၿပီ၊ ကိုင္မေနနဲ႔ေတာ့”

 “တ တကယ္ေျပာေနတာလားဟင္”

“တကယ္ေပါ့”

ဖိုးေခ်ာအလြန္၀မ္းသာသြားၿပီး ဖိုးသားလက္ထဲက ဟန္းဆက္ကို ဆတ္ကနဲ႔ ယူလိုက္သည္။ ၿပီးမွ အားနာသြားျပန္သျဖင့္

“ဟင္း မျဖစ္ေသးပါဘူးကြာ၊ သည္ေလာက္ေစ်းႀကီးတာႀကီးကို မယူခ်င္ဘူး၊ ယူခ်င္ရင္ေတာင္မယူသင့္ဘူးမဟုတ္လား၊ မင္းပဲ ယူလိုက္ေတာ့ေလ၊ မင္းဖုန္းကလည္း ေခတ္ေအာက္ေနၿပီမဟုတ္လား”

 ဖိုးသားလက္ထဲ ျပန္ထည့္လုိက္သည္။

“ငါ့အတြက္မလိုပါဘူး၊ ငါ့အတြက္ေတာ့ ျဖည္းျဖည္းမွ ၀ယ္လိုက္ပါ့မယ္၊ ငါ့အတြက္က မလိုအပ္ပါဘူး၊ ယူလိုက္ပါဖိုးေခ်ာရ၊ မင္းေမြးေန႔အတြက္ ငါ့ရဲ့လက္ေဆာင္ပါလို႔”

“ျဖစ္ ျဖစ္ပါ့မလား”

“ငါ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္ရင္ ယူလိုက္”

“ဖိုးသား….”

ဖိုးေခ်ာက လိုခ်င္ေသာ္လည္း အားနာေနသည္။

“ဖိုးေခ်ာ မင္းသိလား၊ မင့္ကိုေမြးစားမဲ့သူေတြေရာက္လာတုန္းက မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနတဲ့ငါ့ကိုသနားၿပီး မင္းမလိုက္ခဲ့ဘူးေလ၊ ငါ့ကိုတစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့တဲ့ သူမ်ားေတြ ငါ့ကို အႏိုင္က်င့္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကူညီေပးခဲ့တဲ့၊ ငါ့ဘက္မွာ ပါေပးခဲ့တဲ့၊ မင္းကို ငါ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ေက်းဇူးတင္မိတယ္၊ အခုလည္း ငါနဲ႔ အတူတူေနေပးၿပီး ငါ့ရဲ့ မိသားစု၀င္ျဖစ္ေပးတဲ့ မင္းကို ငါေက်းဇူးတင္တယ္၊ မင္းရွိရင္ပဲ ငါ့ဘ၀က ျပည့္စံုေနပါၿပီဖိုးေခ်ာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ့အေပၚမွာ အားနာပါတယ္ဆိုတဲ့စကားမေျပာပါနဲ႔ကြာ”

“ဖိုးသားရယ္၊ ငါ့ဘ၀မွာလည္း မိသားစုဆိုလို႔ မင္းတစ္ေယာက္တည္းပဲရွိတာပါ၊ ငါ့အေပၚမွာ အစစအရာသည္းခံေပးတဲ့ မင္းကိုလည္း ငါေက်းဇူးတင္တယ္”

ဖိုးေခ်ာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသားငိုခ်င္လာသည္။

“မဟုတ္ဘူး၊ မင္းမွာ မိသားစုက ငါတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ဘူး၊ မင္းမွာ မိဘေတြရွိေသးတယ္မဟုတ္လား၊ တကယ္လို႔ မင္းမိဘေတြကို ျပန္ေတြ႔ရင္ မင္း မင္း ငါ့ ငါ့ကို…”

“စိတ္မေကာင္းစရာေတြ မေတြးစမ္းပါနဲ႔ဖိုးသားရာ၊ မင္းေတြးပူတဲ့ ကိစၥေတြက အေ၀းႀကီးလိုပါေသးတယ္ကြာ၊ မင္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း အရင္ဆံုး ငါ့မိဘေတြကို ရွာေတြ႔တဲ့အခ်ိန္ထိေစာင့္ပါဦး၊ တကယ္လို႔ ငါ့မိဘေတြကို ျပန္ရွာေတြ႔တယ္ဆုိရင္ေတာင္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ ညီအစ္ကိုလိုလို သူငယ္ခ်င္းလိုလိုေနလာခဲ့တဲ့ မင္းကို ငါ ပစ္မထားပါဘူး၊ စိတ္ခ်ပါ၊ ငါ့ကို ယံုစမ္းပါ”

ဖိုးသား၏ မ်က္ရည္ေလးမ်ားကို သုတ္ေပးလိုက္သည္။

“တကယ္လို႔ မင္းကအဲ့လိုဆိုရင္ေတာင္ မင္းမိဘေတြက ငါ့ကို လက္ခံပါ့မလားဟင္၊ ၿပီးေတာ့ အေ၀းကိုေခၚသြားရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲဟင္”

“ဖိုးသားရယ္၊ မင္း အဲ့လိုစိတ္မေကာင္းစရာေတြပဲေတြးေနရင္ ငါစိတ္ဆိုးမွာေနာ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မငိုပါနဲ႔ေတာ့ကြာ၊ မ်က္ရည္လြယ္တတ္တာက ငယ္ငယ္ကတည္းကအတိုင္းပဲ”

စိတ္ဆိုးမွာ ဆိုသည့္ဖိုးေခ်ာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသားအငိုကိုရပ္လိုက္မိသည္။ 

“လိမၼာလိုက္တာ၊ သည္လိုမွ ဖိုးသားနဲ႔တူတာကြ၊ မင္းလက္ေဆာင္ကို ငါအရမ္းႀကိဳက္တယ္၊ ငါအျမတ္တႏိုးနဲ႔ကိုင္မယ္၊ မပ်က္စီးေအာင္လည္း ဂရုစိုက္မယ္၊ မင္းလည္းကိုင္ခ်င္ရင္ အခ်ိန္မေရြးယူကိုင္ေလ”

ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးရႊင္သြားေလသည္။ ၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္သား ဟန္းဆက္ေလးကို ကလိေနလိုက္ၾကသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခါတိုင္းအိပ္ယာထေနက်အခ်ိန္မွာ ဖိုးသားထလိုက္သည္။ ခါတိုင္းက ဖိုးေခ်ာထက္အရင္ထေလ့ရွိၿပီး ဖိုးေခ်ာကို ဖိုးသားက ႏႈိးေပးေလ့ရွိသည္။ သည္ေန႔ေတာ့ ဖိုးသားေဘးမွာ ဖိုးေခ်ာရွိမေနသျဖင့္ ဖိုးသားအံ့အားသင့္သြားရသည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ ႏွာ၀ထဲဟင္းရနံ႔ေတြ ၀င္ေရာက္လာသျဖင့္ ပိုၿပီး ထူးဆန္းေနရျပန္သည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ အေျပးကေလးသြားၾကည့္လုိက္သည္။

“ဟင္ ဖိုးေခ်ာ မင္းဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“နံနက္စာခ်က္ေနတာေလ၊ ၿပီးေတာ့မယ္၊ ျမန္ျမန္မ်က္ႏွာသြားသစ္လိုက္”

“မင္းကို ဘယ္သူက လုပ္ခိုင္းလုိ႔လဲ”

“ငါ့ဖာသာလုပ္ခ်င္လို႔လုပ္တာေပါ့၊ ငါ့လက္ရာကလည္း မင့္လက္ရာနီးပါးေကာင္းးပါတယ္ေနာ္”

“ေၾသာ္ သိၿပီ၊ မင့္ကိုဟန္းဆက္လက္ေဆာင္ေပးထားလို႔ ငါ့ကိုအားနာေနတာမဟုတ္လား”

“မဟုတ္ဟုတ္ ဟုတ္ဟုတ္ကြာ”

ဖိုးသားရယ္လိုက္သည္။

“မင္းက သည္လိုက်ေတာ့ အလိုက္သိသားပဲ”

“ငါကအစကတည္းက အလိုက္သိၿပီးသားပါကြ”

ဖိုးသားရယ္ေနျပန္သည္။ မၾကံဳစဖူး ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားအတြက္ ထမင္းခ်က္ေပးေတာ့ ဖိုးသား ဘာလိုလိုနဲ႔ ေပ်ာ္မိသည္။

“မၿပီးေသးဘူးလားကြဖိုးသား၊ ျမန္ျမန္လုပ္ေလ၊ ဆိုင္ေနာက္က်ေနေတာ့မွာပဲ”

ဖိုေခ်ာက အိမ္ေရွ ့မွာ စက္ဘီးေလးကို ဖုန္သုတ္ရင္း လွမ္းေခၚလိုက္သည္။

“ၿပီးပါၿပီကြ”

ဖိုးသားက ခပ္သုတ္သုတ္ေလးေျပးလာၿပီး စက္ဘီးလက္ကိုင္ကို ကိုင္မယ္လုပ္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာက ဖယ္ခါခ်လိုက္သည္။

“ဖယ္ ငါပဲ ေရွ ့ကစီးမယ္၊ မင္းေနာက္ကတက္”

“၀ိုး…၊ မင္း ငါ့ကို အဲ့ေလာက္ေတာင္အားနာေနလား”

“ဘယ္ကလာ၊ နံနက္ေစာေစာ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေလ့က်င့္ခန္းလည္းျဖစ္ဆိုၿပီး ေရွ ့ကစီးခ်င္လာလို႔ပါကြာ”

“ေအးပါကြာ ေအးပါ”

ဖိုးသား ျပံဳးေပ်ာ္စြာပဲ ေနာက္က တက္ခြထိုင္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာက ဟန္းဆက္ေလးကို ေဘးအိတ္ထဲထည့္ရင္း နာၾကပ္ေလးကို နားမွာတပ္ထားလိုက္သည္။ သီခ်င္းေလးျမဴးၾကြၾကြနဲ႔ စက္ဘီးေလးကိုႏွင္လိုက္သည္။ သံစဥ္သြားရာအတိုင္း ေခါင္းေလးကို ညိတ္လိုက္ညိတ္လိုက္လုပ္ေနသည္။

ဖိုးသားေပးလိုက္ေသာ ဟန္းဆက္ေလးေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာေပ်ာ္ေနတာျမင္ရေတာ့ ဖိုးသားေပ်ာ္မိသည္။ ဖိုးေခ်ာအေပၚသို႔ အခ်စ္ေတြ ပိုတိုးလာမိသလို ခံစားရသည္။ ဘယ္တုန္းကမွ ဖိုးေခ်ာကိုယ္ေလးအား မဖက္ခဲ့ဖူးသည့္ဖိုးသား အခုေတာ့ ဘာရယ္မသိ ဖိုးေခ်ာခါးေလးကို ေနာက္ကေန ဖက္ထားလိုက္ခ်င္သည္။ လက္ႏွစ္ဖက္က ေလထဲမွာသာ ၀ဲေနၿပီး ဖက္ဖို႔အတြက္ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ေနသည္။ ဖိုးသားလည္း အားတင္းကာ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုၿပီး ဆတ္ကနဲ႔ ေပြ႔ဖက္ပစ္လိုက္သည္။

သီခ်င္းထဲမွာသာ စိတ္ေရာက္ေနေသာ ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားဖက္တြယ္ျခင္းကို ဘယ္လိုမွ သေဘာမထားခဲ့လိုက္။ သံစဥ္စာသားသြားရာအတိုင္း ေခါင္းေလးကိုသာ တညိတ္ညိတ္လုပ္ေနသည္။

ဖိုးသားက ဖက္တြယ္လိုက္ျခင္းကို ဖိုးေခ်ာက ဘယ္လိုမွသေဘာမထားသျဖင့္ ဖိုးသားေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္သြားရသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔အတူ ဖိုးေခ်ာေက်ာေလးမွာ မ်က္ႏွာအပ္လိုက္မိသည္။ ေပ်ာ္ရႊ႔င္ေက်နပ္ေနသည့္ ဖိုးသားအျဖစ္ကို ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ရိပ္မိလိမ့္မည္မထင္ေပ။ 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လက္ဖက္ရည္လွမ္းလွမ္းမမွာေတာ့သျဖင့္ ဆိုင္မွာ လူျပတ္ေနသည္ထင္သည္။ ဖိုးေခ်ာဘာလုပ္ေနသလဲသိခ်င္တာေၾကာင့္ ဖိုးသားလွမ္းၾကည့္လုိက္သည္။ ဧည့္သည္မရွိေသာ စားပြဲလြတ္ေပၚမွာ သတင္းစာဖတ္ေနသည့္ ဖိုးေခ်ာကို ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးသားလည္း ဖိုးေခ်ာအနားသြားထိုင္လိုက္သည္။

“ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“သတင္းစာဖတ္ေနတာေလကြာ၊ ငါကေတာ့ သတင္းစာထက္ ေၾကာ္ျငာေတြကိုပဲ ပိုစိတ္၀င္စားတယ္၊ သည္မယ္ၾကည့္ အကၤ ်ီေၾကာ္ျငာ၊ အကၤ ်ီေတြက မိုက္တယ္ေနာ္၊ ငါလည္း သည္လိုေၾကာ္ျငာေတြ ရိုက္ခ်င္တာ”

“ျဖစ္လိမ့္မယ္အားႀကီးႀကီး”

“မင္းကေျပာလုိက္ရင္ သည္လိုခ်ည္းပဲ၊ ငါ ေမာ္ဒယ္မဟုတ္လို႔သာေပါ့၊ ငါ့ေဘာ္ဒီပဲၾကည့္၊ ေမာ္ဒယ္လ္လုပ္စားလို႔မရဘူးလား၊ အရပ္လည္းရွည္တယ္၊ ေဘာ္ဒီလည္းေတာင့္တယ္၊ အသားလည္း ျဖဴတယ္”

“ဒါဆိုလည္း ေမာ္ဒယ္သြားလုပ္ေလ၊ ဘာလို႔ စားပြဲထိုးလုပ္ေနတာလဲ”

“လြယ္တာမွတ္လို႔”

“အဲ့လိုစကားကလည္း ယုတ္ညံ့တဲ့စကားပဲ၊ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ တကယ္လုပ္ အဟုတ္ျဖစ္ရမယ္တဲ့”

“အမေလး ပိုက္ဆံပဲ ေရတြက္ေနတဲ့ေကာင္က စာေတြေပေတြတတ္လို႔ပါလား၊ မင္းေျပာတာလည္း ဟုတ္ပါတယ္၊ အေျခအေနက မေပးလို႔သာေပါ့၊ သည္ေမာ္ဒယ္ဆို ငါေလာက္ေတာင္မေခ်ာဘူးေနာ္၊ မ်က္လံုးအိုက္တင္ကလည္းမေကာင္းဘူး၊ အသက္မ၀င္ဘူး၊ စတိုင္ထုတ္ေနပံုကလည္း အသက္မပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ခါးကလည္း ေသးေသးေလး ၾကည့္စမ္းပါဦး”

“ဟုတ္သားပဲေနာ္”

“ရုပ္မေခ်ာတဲ့ေကာင္ေတြမွ ေမာ္ဒယ္ျဖစ္ေနရတာ တကယ္နာတယ္ကြာ”

“ဟုတ္တယ္”

ဖိုးသားေထာက္ခံလိုက္သည္။ 

“သည္ေကာင့္ေနရာမွာ ငါသာဆို အမ်ားႀကီးအသက္၀င္ေအာင္သရုပ္ေဆာင္ျပလိုက္မွာ”

ဖိုးေခ်ာက ခ်က္ခ်င္းထရပ္လိုက္ၿပီး စတိုင္ေတြထုတ္ကာ မ်က္လံုးအိုက္တင္လည္း လုပ္ျပေနလိုက္သည္။

“ဟား ဟား ဟား သိပ္မိုက္တယ္၊ မင္းပံုစံနဲ႔ဆို ေအာင္ျမင္ေလာက္တယ္၊ ေသခ်ာတယ္”

“ေအာင္ျမင္ရမွာေပါ့၊ ငါ ဖိုးေခ်ာပဲေလ၊ တျခားလူမွမဟုတ္တာ”

“ေအးေပါ့ ဖိုးေခ်ာမို႔လို႔ ေအာင္ျမင္ရမွာေပါ့”

“ဘာလဲ မင္းက ေလွာင္တာလား”

“မင္းက အဲ့လိုထင္တာလား”

“မသိဘူးေလး ငါေမးတာေျပာ”

“ငါေမးတာပဲအရင္ေျဖ”

“ေအး ထင္တယ္ကြာ၊ မင္းက ငါ့ကို အၿမဲတမ္း အထင္ေသးဖို႔ပဲသိတယ္”

“မင္းကအဲ့လိုထင္ေနမွေတာ့ ငါေျပာျပလည္း အပိုပဲေပါ့ကြာ”

“မထင္ဘူးဆိုရင္ေကာ”

“မင္းက တကယ္စတိုင္မိုက္တယ္၊ သရုပ္ေဆာင္၀ါသနာ ပါတာလည္း ငါသိတယ္၊ မင္းလုိ ၀ါသနာပါတဲ့သူေတြအတြက္ အခြင့္အေရးရွိလာရင္ ေအာင္ျမင္မွာ တကယ္ေသခ်ာတယ္”

“အိုး အခုပဲ ဖိုးသားေခါင္းနဲ႔တူေတာ့တယ္ကြ”

ဖိုးေခ်ာ ထခုန္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔ ဆိုင္ကျပန္အလာ စာအုပ္ဆိုင္မွ ယခုလထုတ္ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းစာအုပ္ ဖိုးေခ်ာငွားလာခဲ့သည္။ ဖက္ရွင္လိုလို ကြာလတီမဂၢဇင္းစာအုပ္ထူထူႀကီးေတြကို ဖိုးေခ်ာအလြန္ႀကိဳက္သည္။ 

“သည္မယ္ သည္မယ္ဖိုးသား သည္မယ္ၾကည့္စမ္း”

ဖိုးေခ်ာက မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာကို လွန္ထားၿပီး အကီ ်ၤမီးပူတိုက္ေနသည့္ ဖိုးသားအား အေလာတႀကီးေျပာလုိက္သည္။

“ဘာလဲကြ”

“သည္မယ္ၾကည့္စမ္း၊ လာမဲ့မိုးရာသီအႀကိဳအတြက္ မိုးရာသီဖက္ရွင္ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲက်င္းပမည္တဲ့၊ အမ်ိဳးသားေရာ အမ်ိဳးသမီးေရာ ၀င္ၿပိဳင္လို႔ရတယ္တဲ့၊ ပထမဆုရတဲ့သူကို (၅)သိန္း ဆုခ်မယ္ဆိုပါလား၊ သည္မဂၢဇင္းထဲမွာလည္း ေဖာ္ျပဦးမွာတဲ့၊ ၀ါသနာပါလို႔ ၀င္ၿပိဳင္ခ်င္တဲ့သူရွိရင္ ….. လက္မအရြယ္ရွိဓာတ္ပံုနဲ႔၊ မိုးရာသီနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ဓာတ္ပံု၊ အမ်ိဳးသားျဖစ္ပါက ကိုယ္အေပၚပိုင္းဗလာနဲ႔ဓာတ္ပံုရယ္နဲ႔ သည္ထဲမွာပါတဲ့လိပ္စာအတိုင္း (.)ရက္အမီအေရာက္ပို ့ေပးရမယ္တဲ့၊ ငါ ၀င္ၿပိဳင္ခ်င္လိုက္တာဖိုးသားရာ”

ဖိုးသားကေတာ့ အံ့ၾသစြာသာၾကည့္ေနသည္။

“ဒါ ငါ့အတြက္အခြင့္အေရးပဲ၊ ငါ လက္လြတ္ခံလို႔မျဖစ္ဘူး၊ ငါ ၿပိဳင္ခ်င္တယ္ဖိုးသား”

“ၿပိဳင္ခ်င္ၿပိဳင္ေလ၊ ငါ အားေပးတယ္”

“မင္းေရာ ၿပိဳင္ပါ့လား၊ မင့္ရုပ္ရည္လည္း မဆိုးပါဘူးကြ၊ ၾကြက္သားနည္းတာကလြဲလို႔ က်န္တာအကုန္ၾကည့္ေကာင္းတယ္”

“ေတာ္ပါၿပီ၊ ငါ ၀ါသနာမပါပါဘူးကြာ၊ နည္းနည္းေလးမွ မၿပိဳင္ခ်င္ဘူး၊ မင္းကိုပဲ ေဘးကေန အားေပးေနပါ့မယ္ကြာ”

“အိုး ငါ့ ေဘာ္ဒီ ငါ့အသားအေရ၊ ငါ့အရပ္အေမာင္းနဲ႔ဆို ပထမဆုေတာင္ရခ်င္ရမွာ၊ အင္း မိုးရာသီအတြက္ဆိုေတာ့ ၀တ္စံုက အစိမ္းေရာင္ေလးနဲ႔မွ လိုက္ဖက္မွာ၊ ေတာ္ေသးတယ္၊ အစိမ္းေရာင္အကၤ ်ီေလးတစ္ထည္ေလာက္ရွိလို႔၊ ဒါနဲ႔ ဖိုးသား မင္းဆီမွာလည္း မ၀တ္ရေသးတဲ့ အစိမ္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့တီရွပ္ေလး ရွိတယ္မဟုတ္လား”

“ေအး”

“အိုေက၊ အဲ့ဒါ ငါ့ငွားဦး၊ ရက္က ဘယ္ေလာက္မွမလိုေတာ့ဘူး၊ ငါ အခ်ိန္ဆြဲလို႔မျဖစ္ဘူး”

ဖိုးေခ်ာ ေငါက္ကနဲ႔ ထလိုက္ၿပီး အက်ီ ၤခြ်တ္ျပလိုက္သည္။

“ငါ့ေဘာ္ဒီၾကည့္စမ္း၊ ၾကြက္သားေတြနည္းေနလားမသိဘူး၊ အခုပဲ ဒိုက္ထိုးဦးမွ”

ဖိုးေခ်ာက ခ်က္ခ်င္းပဲ ဒိုက္ထိုးေနေတာ့သည္။ ဖိုးေခ်ာအျဖစ္ကို ဖိုးသား ၾကည့္ေနရံုသာတတ္ႏိုင္ေတာ့သည္။

“(၁) (၂) (၃) (၄)၊ မင္းေငးမေနနဲ႔ဖိုးသား ငါ့အတြက္ ႏြားႏို႔ေဖ်ာ္ထားေပးဦး၊ ဒါမွ ၾကြက္သားေတြတက္လာမွာ၊ ဖူး ဖူး ဖူး၊ (၂၅) (၂၆)…..”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာခိုင္းသည့္အတိုင္း ႏြားႏို ့ေဖ်ာ္ၿပီး စားပြဲေလးေပၚတင္လိုက္သည္။

“ဒါနဲ႔ ငါ့အသားအေရကေကာ ေကာင္းရဲ့လားဟင္၊ မနက္ျဖန္က် သြားေပါင္းတင္ရဦးမလားမသိဘူး၊ မင္းပိုက္ဆံေခ်းဦးေနာ္”

“ငါပဲ အကုန္အက်ခံလိုက္ပါ့မယ္ကြာ”

“ေအး ဒါဆို မနက္ျဖန္က်မွ သြားေပါင္းတင္လိုက္မယ္၊ ၿပီးရင္ ဓာတ္ပံုဆိုင္သြားၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္တာေပါ့၊ မင္းေရာ လုိက္ခဲ့ေနာ္”

“ဆိုင္ကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ပစ္ထားလို႔မရဘူးေလ၊ သူေဌးက ဆူေနမွာေပါ့”

“ခဏပဲၾကာမွာပါကြာ၊ သူ႔ဖာသာၾကည့္ၾကပ္လုပ္ပါေစ”

“ဟင္းေနာ္”

ဖိုးေခ်ာ တကယ္ေပ်ာ္သည္။ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲေလးတစ္ခုအတြက္ ဖိုးေခ်ာ သိပ္ကို ရင္ခုန္ေနမိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဟ့ေယာင္ ဖိုးသား၊ သြားၾကရေအာင္ေလ၊ ဓာတ္ပံုဆိုင္”

“အာကြာ၊ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ကို”

“လူျပတ္ေနတုန္းသြားမွေပါ့၊ နာရီ၀က္ထက္ပိုမၾကာေစရဘူး၊ သူေဌးကို ငါခြင့္ေတာင္းလိုက္ၿပီးၿပီ”

“ေအး ဒါဆိုလည္း သြားၾကတာေပါ့၊ ဘယ္မွာလဲ အကီ ်ၤထုပ္က”

“သည္မယ္ကြ၊ သည္မယ္”

ဖိုးေခ်ာက ဓာတ္ပံုဆိုင္က်၀တ္ရန္ (၃)စံုေလာက္ အိမ္က ထုတ္လာခဲ့ေသာ အ၀တ္အစားထုပ္ကို ေျမ  ွာက္ျပလိုက္သည္။

“အခုပဲလဲ၀တ္လိုက္ေလ”

“မလဲေတာ့ဘူး၊ ဆိုင္က်မွပဲ လဲေတာ့မယ္၊ ဟိုက် မိတ္ကပ္ေရာ နည္းနည္းေလာက္ လိမ္းခိုင္းဦးမယ္၊ မ်က္ႏွာေတာ့ မေပါင္းတင္ေတာ့ဘူး၊ အခ်ိန္မရွိဘူး၊ ဒါနဲ႔ မင္းအိပ္ကပ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံပါေသးရဲ့လား၊ စစ္လိုက္ဦး”

“ပါပါတယ္ကြာ၊ လံုလံုေလာက္ေလာက္ကိုပါပါတယ္”

ဖိုးသားက အကၤ ်ီေဘးအိပ္ကပ္ကို ပုတ္ၿပီးေျပာလုိက္သည္။

ႏွစ္ေယာက္သား ဆိုင္အျပင္မွာ ရပ္ထားသည့္ သူေဌး၏ဆိုင္ကယ္ေလးရွိရာဆီ သြက္သြက္ေလးလွမ္းလိုက္ၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ သိပ္ကုိ ရင္ခုန္ေနပါသည္။

ဓာတ္ပံုဆိုင္ေရာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက မိတ္ကပ္ပါးပါးလိမ္းေပးၿပီး အမ်ိဳးသားကင္မရာမန္းတစ္ဦးက ဖိုးေခ်ာအား ဓာတ္ပံုမ်ားတဖ်ပ္ဖ်ပ္ရိုက္ေနသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ေဘးမွာ ၿငိမ္ကာ လက္ပိုက္လွ်က္ၾကည့္ေနသည္။ သရုပ္ေဆာင္၀ါသနာပါေသာ ဖိုးေခ်ာအဖို႔ ကင္မရာမန္းႏွင့္ စိမ္းသည္ဆိုျငား ဘာမွအခက္အခဲမရွိ။ သရုပ္ေဆာင္ပီျပင္ေျပာင္ေျမာက္မႈ၊ မ်က္လံုးအိုက္တင္ေကာင္းေကာင္းေၾကာင့္ ကင္မရာမန္းအတြက္လည္း ဘာမွအခက္အခဲမရွိခဲ့။ ကိုယ္အေပၚပိုင္းဗလာက်င္းပံုစံရိုက္ရန္အတြက္ လည္ဆြဲအျဖစ္ဆြဲထားေသာ လည္ပင္းမွ လက္စြပ္ေလးအား ဖိုးသားလက္ထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။ ထိုလက္စြပ္ေလးသည္ ဖိုးေခ်ာမိဘ၏ အေမြပစၥည္းေလးသာျဖစ္သည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ လက္ေမာင္းၾကြက္သားတုတ္ခိုင္ခိုင္၊ ရင္အုပ္ကားကားမ်ားေၾကာင့္ ပံုလွလွမ်ားရေလသည္။ 

ဓာတ္ပံုရိုက္ျခင္းၿပီးေျမာက္သြားေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ေစာင့္ပါဦးဟု ကင္မရာမန္းက ဆိုသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာတို႔ ကင္မရာမန္းအား ႏႈတ္ဆက္ကာ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္(၂)ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ဆိုင္သိမ္းၿပီးၿပီးခ်င္း စက္ဘီးေလးနဲ႔ ဓာတ္ပံုဆိုင္သို႔သြားကာ ဓာတ္ပံုသြားေရြးၾကသည္။ ဓာတ္ပံုထဲမွာ အလြန္စတိုင္က်၊ ေယာက်္ားပီသကာ လွပေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ေတြ႔ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ထခုန္မိမတတ္ေပ်ာ္သြားရသည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖိုးသားနဲ႔ ဘယ္ပံုပို႔လွ်င္ေကာင္းမလဲလို႔တိုင္ပင္သည္။ ဖိုးသားကလည္း ေကာင္းရာမြန္ရာပံုေလးကို ေထာက္ျပသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးသေဘာတူ ညီမွ်ၾကေတာ့မွ ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို စာအိတ္ထဲထည့္လိုက္သည္။

“အာ ဒါနဲ႔ဖိုးသား၊ တကယ္လို႔ ငါအေရြးခံရရင္ ငါ့နာမည္ ဖိုးေခ်ာဆိုတာႀကီး ပါလာမွာေပါ့ေနာ္၊ ဖိုးေခ်ာဆိုတာႀကီးက ေတာဆန္တယ္ကြာ၊ ငါမႀကိဳက္ဘူး၊ ေခတ္ဆန္ဆန္နာမည္ေလး မွည့္ေပးလိုက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား”

“သိပ္ေကာင္းတာေပါ့၊ မင္းႀကိဳက္တဲ့နာမည္ေပးလုိက္ေလ”

“ငါႀကိဳက္တဲ့နာမည္ေတာ့ရွိတယ္၊ ငါက ဘိုဆန္ဆန္နာမည္နဲ႔ ျမန္မာနာမည္ ေရာထည့္ထားတာမ်ိဳးဆို သိပ္ႀကိဳက္တာ၊ ဥပမာ ဆလိုင္းလီယို၊ အဲလက္(စ္)ေအာင္၊ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္၊ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္ဆိုသလိုမ်ိဳးေပါ့၊ ငါက စတီဗင္ဆိုတဲ့နာမည္ကို သိပ္ႀကိဳက္တာ၊ အဲ့ေတာ့ စတီဗင္ဆိုတဲ့ ဘိုဆန္ဆန္နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ ျမန္မာနာမည္ထည့္ရင္ေကာင္းမလဲ”

“အင္း စတီဗင္ေခ်ာဆိုရင္ေကာင္းမလား”

“အာ ေခ်ာဆိုတာႀကီးက ေတာဆန္လို႔ မႀကိဳက္ပါဘူးဆိုမွ”

“ဒါဆို စတီဗင္ေအာင္”

“စတီဗင္ေအာင္၊ ေအာင္ႀကီးက နည္းနည္းေဖ်ာ့ေနသလိုႀကီးမို႔၊ ခပ္မိုက္မိုက္ေလးေပးစမ္းပါ”

“ဒါဆို စတီဗင္ဦး”

“ဦး ကလည္း နည္းနည္းေဖ်ာ့သလိုပဲ၊ စတီဗင္ထူးဆိုရင္ေကာင္းမလား”

“ေကာင္းတယ္ထင္တယ္၊ မင္းႀကိဳက္ရင္ ထည့္လိုက္ေလ”

“စတီဗင္ထူး၊ စတီဗင္ထူး၊ အရမ္းပဲေကာင္းတယ္ကြာ၊ ႀကိဳက္တယ္ ထည့္လုိက္မယ္”

ဖိုးေခ်ာက စာအိတ္မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ဖိုးေခ်ာဆိုသည့္နာမည္အစား စတီဗင္ထူးလို႔ ထည့္ေရးလိုက္သည္။

“မနက္ျဖန္က်၊ အလုပ္ပါးတုန္း သူေဌးဆိုင္ကယ္နဲ႔ သြားတင္ၾကတာေပါ့၊ မင္းေကာလိုက္ခဲ့ေနာ္၊ သိပ္မေ၀းေလာက္ပါဘူး”

“အာ မင္းဖာသာသြားကြာ၊ ငါ ဆိုင္အလုပ္ကိုပစ္မထားခ်င္ဘူး”

“အလုပ္ပါးတုန္းသြားမွာပါဆိုမွ၊ ၿပီးေတာ့ လိပ္စာကို (၂)ေယာက္အတူရွာေတာ့ ပိုမျမန္ဘူးလား”

“ဒါေပမဲ့လည္း ဆိုင္မွာ သူေဌးတစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့”

“တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ဘာျဖစ္လဲ၊ အလုပ္ေတြမႏိုင္လို႔ ၀န္ထမ္းအသစ္ေခၚပါဆိုမွ ပိုက္ဆံႏွေျမာၿပီး မေခၚေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း သိမ္းက်ံဳးလုပ္ပါေစေပါ့ကြာ”

“ဟင္း ေအးပါကြာ၊ ေအးပါ၊ သည္ေန႔ေတာ့ ႏြားႏို႔ကို မင္းဟာကို ေဖ်ာ္ေသာက္၊ ငါပင္ပန္းေနၿပီ”

ဖိုးသားက ကုတင္ေပၚ ဗိုင္းကနဲ႔ အိပ္ခ်လိုက္သည္။

“ဟင္း သည္ေကာင္ မနာလိုေနလားမသိဘူး”

ဖိုးေခ်ာက ႏႈတ္ခမ္းေလးစူကာ တိုးတိုးေလးေျပာလုိက္သည္။

တကယ္ေတာ့ ဖိုးသား ၀မ္းနည္းသြားျခင္းျဖစ္သည္။ တကယ္လို႔ ဖိုးေခ်ာ ေအာင္ျမင္သြားခဲ့ရင္ ကိုယ္က အပစ္ပယ္ခံတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနမွာ သိပ္ကိုစိုးေၾကာက္ေနမိသည္။ ဖိုးေခ်ာေျပာခဲ့သလို “ငါ အႏုပညာေလာကမွာ ေအာင္ျမင္သြားခဲ့ရင္ ငါ့မိဘေတြကို ရွာလို႔ လြယ္ေလာက္တယ္” ဆိုတဲ့စကားက နားထဲ ပဲ့တင္ထပ္ေနသည္။ ဖိုးသားမေတြးမိေအာင္ ေခါင္းကို ခါရမ္းလိုက္ၿပီး ဇြတ္က်ိတ္မွိတ္ကာ အိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္မွာ လူျပတ္ခ်ိန္ သူေဌးအား ခြင့္ေတာင္းၿပီး ဖိုးသားနဲ႔အတူ မဂၢဇင္းတိုက္ဆီသို႔ ဓာတ္ပံုပို႔ရန္ လွမ္းခဲ့ၾကသည္။ မဂၢဇင္းတိုက္သို႔ ေရာက္ရွိရန္ ဟိုလူ႔ေမး သည္လူ႔ေမးၿပီး ခက္ခက္ခဲခဲရွာလိုက္မွ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကသည္။

ၿပိဳင္ထားသည့္ မိုးရာသီဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရမရဆိုတာ ေနာက္လစာအုပ္ထုတ္ကာမွ သိရမည္မို႔ အခ်ိန္ေတြ ျမန္ျမန္ကုန္ပါေစေတာ့လို႔ ဖိုးေခ်ာ ဆုေတာင္းမိသည္။ ရင္ေတြလည္း ခုန္ေနမိသည္။ ဆုရပါေစလို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ မဂၢဇင္းတိုက္ဆီက အေၾကာင္းၾကားလာေလမလားဆိုၿပီး ဖုန္းေလးဆီသို႔ပဲ စိတ္ေရာက္ေနမိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ဖုန္းဆီသို႔သာ စိတ္ေရာက္ေနျခင္းေၾကာင့္ ဧည့္သည္ေရာက္ေနသည္ကိုပင္ သတိေမ့ေနတတ္သည္။

တကယ္လို႔ ဆုမရခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာင္ လက္မေလွ်ာ့ဘူးလို႔ ဖိုးေခ်ာအားခဲထားသည္။ ေနာက္ေနာင္လည္း အခြင့္အေရးေတြဆိုတာ ရွိလာခ်င္ရွိလာေကာင္း ရွိလာေပလိမ့္မည္။

သည့္ေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာအဆင္သင့္ျဖစ္ေစရန္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားသည္။ အသားအေရလွရန္အတြက္ လိုးရွင္းမွန္မွန္လူးကာ ကိုယ္တိုင္ေပါင္းတင္ျဖစ္သည္။ အစားအေသာက္လည္း ဂရုစိုက္သည္။ ကိုယ္ခန္ဓာၾကံံ့ခိုင္ေစရန္အတြက္ ဒိုက္ထိုးေလ့က်င့္လည္း ေန႔စဥ္မပ်က္မကြက္လုပ္ျဖစ္သည္။ တီဗီြထဲက လာသည့္ ေမာ္ဒယ္ရႈိးပြဲမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး ရႈိးေလွ်ာက္ဟန္ကိုေလ့လာသည္။ ေရွ ့မွာ ေအာင္ျမင္ေနေသာ အႏုပညာရွင္တို႔၏ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးမ်ားကိုဖတ္ၿပီး ေစ့စံုစြာ ေလ့လာသည္။

ဖိုးေခ်ာက ထိုသို႔လုပ္ေနစဥ္ ဖိုးသားကေတာ့ ပိုက္ဆံေရတြက္လိုက္၊ တီဗီြၾကည့္လိုက္၊ ဖုန္းေလးကလိလိုက္နဲ႔ လုပ္ျဖစ္ေနသည္။ 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လကုန္ဖို႔အတြက္ ရက္ပိုင္းမွ်သာလိုေတာ့သည္။ ဘယ္မဂၢဇင္းတိုက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လမကုန္ခင္ကတည္းက လမည့္လအတြက္ မဂၢဇင္းမ်ားကို ႀကိဳတင္ထုတ္ေလ့ရွိၾကသည္။ သည့္အေၾကာင္း ဖိုးေခ်ာ ေကာင္းေကာင္းသိထားသည္။ ဆိုေတာ့ျဖင့္ သည္အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းႀကီးသည္လည္း ထြက္ခ်ိန္တန္ေလာက္ေပၿပီ။ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္၀င္ထားသည့္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ခုခ်ိန္ထိ ဘာမွမၾကားရေသးပံုေထာက္လွ်င္ ဖိုးေခ်ာ အေရြးမခံခဲ့ရဘူးထင္သည္။ ဖိုးေခ်ာစိတ္ကလည္း စိုးတထင့္ထင့္ျဖစ္လာသည္။ ဆိုင္မွာ လူျပတ္သြားေလတိုင္း အသံျမည္လာႏိုးႏိုးနဲ႔ ဖုန္းေလးကိုသာ ၾကည့္ေနမိသည္။

“ဖိုးေခ်ာေရာ သည္မယ္၊ မင္းအတြက္ သတင္းေကာင္းထင္တယ္”

ဖိုးသားက သတင္းစာရြက္ႀကီးယူလာၿပီး ဖိုးေခ်ာအား ေျပးလာကာျပေလသည္။ 

“ဘာမ်ားလဲ၊ ငါအေရြးခံရတဲ့သတင္းပါလာလို႔လား”

“မဟုတ္ဘူးကြ၊ အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳးသားေတြေသာက္ရတဲ့ Top Ten အားေဆးကုမ္ပဏီက အမ်ိဳးသားေတြသီးသန္႔ အလွၿပိဳင္ပြဲက်င္းပမလို႔တဲ့၊ မင္းစိတ္၀င္စားမလားလို႔”

“ဘယ္လို၊ အမ်ိဳးသားသီးသန္႔ အလွၿပိဳင္ပြဲ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္၊ ေခါင္းစဥ္နာမည္က “ဆြဲေဆာင္ခန္႔ညား စြမ္းအားျပည့္၀ အမ်ိဳးသားဘ၀”တဲ့”

မေမွ်ာ္လင့္ေသာသတင္းေကာင္းေၾကာင့္ဖိုးေခ်ာက သတင္းစာအား ဆတ္ကနဲ႔ ဆြဲယူလိုက္သည္။

“အိုး ဒါက ငါ့အတြက္အခြင့္အေရးေကာင္းပဲ၊ မိုးေကာင္းကင္က ငါ့ကိုေပးလိုက္တဲ့ ဆုလာဘ္တစ္ပါးပဲ၊ ငါမေျပာဘူးလား၊ ငါ့အတြက္အခြင့္အေရးေတြရွိလာမွာလို႔၊ ငါ ၿပိဳင္မယ္၊ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းက ကိစၥအေရြးမခံရဘူးဆိုရင္ေတာင္ သည္ၿပိဳင္ပြဲမွာေတာ့ ငါ က်ိန္းေသေပါက္ ဆုရေစရမယ္”

ဖိုးေခ်ာ ႀကိမ္း၀ါးလိုက္သည္။

“ငါ အားေပးတယ္ဖိုးေခ်ာ၊ ၿပိဳင္သာၿပိဳင္၊ ငါ မင္းဘက္မွာ အၿမဲတမ္းရွိတယ္၊ ပိုက္ဆံလိုရင္လည္း ငါအကုန္ေပးမယ္၊ လိုသေလာက္ ငါရွာေပးမယ္”

“ေက်းဇူးပဲဖိုးသား၊ အခုလိုသတင္းေပးတဲ့အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္တယ္၊ ပိုက္ဆံကေတာ့ လိုရင္ ငါစုထားတာေတြ ထုတ္သံုးသင့္ရင္ ထုတ္သံုးရမွာပဲေလ”

“အာ မင္း စုထားတာေတြ ထုတ္မသံုးစမ္းပါနဲ႔ကြာ၊ အဲ့ဒါေတြက မင္း့မိဘေတြအတြက္ အိမ္၀ယ္ေပးမလို႔ စုထားတာဆို”

“ဟုတ္ေပမဲ့ ထုတ္သံုးသင့္ သံုးရမွာေပါ့၊ ငါေအာင္ျမင္ရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြ ပိုပိုၿပီး ရမွာပဲဟာ”

“မင္းကို ေငြမမက္ေစခ်င္ဘူးဖိုးေခ်ာ၊ မင္းက ေငြရဖို႔အတြက္ သည္အလုပ္ကို လုပ္ခ်င္တာလား”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ငါ ေငြမမက္ပါဘူး၊ ေအာင္ျမင္ဖို႔သာအဓိကမဟုတ္လား၊ ေအာင္ျမင္ရင္ ေငြေတြက အလုိလိုရလာမွာလို႔ေျပာတာပါ”

“ေအးပါကြာ၊ အခုၿပိဳင္ပြဲအေၾကာင္းကို ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္၊ မင္း လံုး၀လက္မလႊတ္သင့္တဲ့အခြင့္အေရးပဲ၊  မင္းသာ သည္ၿပိဳင္မွာ အေရြးခံရရင္ မင္းဘ၀အႀကီးအက်ယ္ေျပာင္းလဲသြားမွာေသခ်ာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးကူညီမယ္ဖိုးေခ်ာ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဖိုးသားရာ”

“သည္ေန႔ကစၿပီး မင္းေဘာ္ဒီပိုလွေအာင္၊ ေလ့က်င္းခန္း ပိုလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ငါကူညီမယ္၊ ခန္ဓာကိုယ္ကို အားျဖစ္ေစမဲ့အစားအစာေတြ ငါကိုယ္တိုင္လုပ္ေပးမယ္၊ မ်က္ႏွာအသားအေရေခ်ာမြတ္ေနေစဖို႔အတြက္လည္း ငါကိုယ္တိုင္ေပါင္းတင္ေပးမယ္ကြာ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဖိုးသားရာ၊ ငါ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“မင္းနဲ႔ငါက မိသားစု၀င္ေတြပဲ၊ ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတဲ့စကားေျပာစရာလား၊ အာ ဧည့္သည္လာေနၿပီ၊ မင္းထိုင္ေန၊ ငါသြားလိုက္မယ္”

ဖိုးသားက ဧည့္သည္မ်ားဆီ ေျပးလိုက္ၿပီး ရိုရိုေသေသနဲ႔ “ၾကြပါခင္ဗ်ာ၊ ဘာမ်ားသံုးေဆာင္ပါမလဲခင္ဗ်ာ” လို႔ ႀကိဳဆိုလိုက္သည္။

ဖိုးေခ်ာ ထိုသတင္းအား ဆက္ဖတ္လိုက္သည္။

Top Ten အားေဆးမွ အမ်ိဳးသားသီးသန္႔ အလွၿပိဳင္ပြဲက်င္းပမည္။ စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ား မည္သူမဆို ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္သည္။ အသက္(၁၆)ႏွစ္မွ အသက္(၂၅)အတြင္းျဖစ္ရမည္။ အိမ္ေထာင္မရွိသူ လူပ်ိဳျဖစ္ရမည္။ အရပ္ ၅ေပ ၆လက္မ အနည္းဆံုးရွိရမည္။ ႏူးညံ့စိုေျပေသာ အသားအေရပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္ရမည္။ ေဘာ္ဒီအသင့္အတင့္ ေတာင့္တင္းသူျဖစ္ရမည္။ စိတ္ပါ၀င္စားသူမ်ား အလွဓာတ္ပံု(…)ႏွင့္အတူ (….)ရက္ေန႔အတြင္း ေနာက္ဆံုးထား၍ ေလွ်ာက္ထားရမည္။ ပညာအရည္အခ်င္းမလိုအပ္ပါ။ ေအာက္ပါျဖတ္ပိုင္းအား ျဖတ္ေတာက္ၿပီး ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းထည့္သြင္းကာ ( …..)လိပ္စာအတိုင္း ေပးပို႔ရမည္။ ဆန္ခါတင္ ေရြးခ်ယ္ခံရေသာ (၁၀)ဦးအား ရိႈးပြဲအျဖစ္က်င္းပေပးၿပီး နာမည္ႀကီးေသာ အႏုပညာရွင္မ်ားကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာစိစစ္ၿပီးမွ ပထမဆု၊ ဒုတိယဆု၊ တတိယဆုအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ေပးမည္။ ပထမဆု(၁၅)သိန္း၊ ဒုတိယဆု(၁၀)သိန္းနဲ႔ တတိယဆု(၅)သိန္းစီ ခ်ီးျမ  ွင့္ေပးပါမည္။

ဖိုးေခ်ာ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးကို မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။ ရင္ေတြလည္း တဒိန္းဒိန္းခုန္လွ်က္ရွိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာဒိုက္ထိုးေနသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ညစာခ်က္ျပဳတ္ေနသည္မို႔ ဟိုသည္၀င္ထြက္လုပ္ေနသည္။

“ဖူး ဖူး ဖူး”

ဖိုးေခ်ာ ဒိုက္ထိုးရင္း မေမာေစရန္ ေလပူမ်ားကို မႈတ္ထုတ္ေနသည္။

“ဟာ ဘာလို႔ရပ္လုိက္တာလဲ၊ ခဏေလးပဲရွိေသးတာကို ျပန္လုပ္ကြာ၊ သည္ေလာက္ေလးနဲ႔မရေသးဘူး”

ဖိုးသားက ေယာင္းမကိုင္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။

“ေမာတယ္ကြ၊ ခဏနားၿပီးမွ လုပ္မယ္”

“မင္းလုပ္ပံုနဲ႔ေတာ့ ၾကြက္သားေတြ ေလ်ာ့လာမွာျမင္ေယာင္ေသး၊ တကယ္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မည  ွာရဘူးကြ၊ အခုခ်က္ခ်င္းလုပ္စမ္း၊ အႀကိမ္(၅၀)”

“ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ”

“ဟင္းေနာ္၊ ေယာင္းမႀကီးနဲ႔ ေခါက္လိုက္လို႔၊ ငါ ေရထားမယ္၊ (၁) (၂) (၃) (၄) …….(၅၀) (၅၁)၊ အိုေက ေတာ္တယ္၊ ေရာ့ ဒါနဲ႔ ေခၽြးေတြသုတ္လိုက္၊ ေခၽြးတိတ္ရင္ ေရခ်ိဳး၊ ငါ မင္း ခန္ဓာကိုယ္အတြက္ အားေကာင္းေစတဲ့ အသီးအရြက္ေတြအမ်ားႀကီးခ်က္ထားတယ္၊ ၿပီးရင္ စားမယ္”

ဖိုးသားက တဘက္ေလးလွမ္းပစ္လိုက္ရင္းေျပာလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း တဘက္အား အမိဖမ္းယူလိုက္ၿပီး ေလပူမႈတ္ထုတ္ကာ ေခၽြးမ်ားကို သုတ္လုိက္သည္။

ထမင္း၀ိုင္းထိုင္ေတာ့ ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာလက္ထဲ ထမင္းဟင္းမ်ားကို ခူးခပ္ထည့္ေပးလိုက္သည္။ 

“အစပ္ေတြ လႊတ္အမ်ားႀကီးစားလို႔မျဖစ္ဘူးေနာ္၊ ေတာ္ၾကာ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ကာနီးမွ ၀က္ျခံေတြ ထြက္လာရင္ အခက္”

“ေအးပါ၊ ေက်းဇူးပဲ”

“စားၿပီးရင္ ခဏနား၊ ၿပီးရင္ မ်က္ႏွာေပါင္းတင္ေပးမယ္၊ သခြားသီးကပ္မလား၊ ….ကပ္မလား””

“သခြားသီးကပ္တာေပါ့”

“ဒါဆို ႏြားႏို႔အရင္ေသာက္၊ ငါပဲေဖ်ာ္ေပးမယ္၊ သခြားသီးလည္း ငါကိုယ္တိုင္လွီးၿပီး ကပ္ေပးမယ္ ဟုတ္ၿပီလား”

“ေက်းဇူးပဲ”

“ေက်းဇူးဆိုတဲ့စကားႀကီးက နားခါးတယ္ကြာ”

“ေအးပါ”

ႏြားႏို႔ေသာက္ၿပီးေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ကုတင္ေပၚ ပက္လက္အိပ္လိုက္သည္။ ဖိုးသားက လွီးၿပီးသား သခြားသီးပါးပါးေလးမ်ားကို ပန္းကန္ျပားထဲထည့္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ထြက္လာသည္။ 

“ကပ္မယ္ေနာ္၊ ၿငိမ္ၿငိမ္ေန၊ လႈပ္ရင္ ကြာက်ကုန္မယ္”

“အင္း”

ဖိုးေခ်ာက ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနကာ မ်က္လံုးေလးမ်ားကို ေမွးလိုက္သည္။ ဖိုးသားက သခြားသီးဖတ္မ်ားကို နဖူးမွစကာ ကပ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းအနားေရာက္ေတာ့ ဖိုးသားလက္ေလးတ့ုံကနဲ႔ ရပ္တန္႔သြားသည္။ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းလြန္းလွသည့္ ဖိုးေခ်ာ၏ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္း။ ဖိုးေခ်ာ၏ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းေလးက ဖိုးသားအတြက္ ဘာရယ္မသိ အလြန္စြဲမက္ဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။ အဘယ္ကဲ့သို႔ ခံစားရသည္ကိုလည္း ဖိုးသားမေ၀ခြဲတတ္။ ဖိုးသားမ်က္လံုးမွိတ္ကာ ေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

ငါ ဘာေတြျဖစ္ေနပါလိမ့္။ ငါ ဘာေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာႏႈတ္ခမ္းေတြကို စြဲမက္ေနမိပါလိမ့္။ 

ဖိုးသားေခါင္းရမ္းလိုက္ျပန္ကာ သခြားသီးဖတ္မ်ားကို ထပ္ကပ္လိုက္သည္။ သို႔တိုင္ ဖိုးသား၏ လက္တို႔သည္ ေလထဲတြင္ရပ္တန္႔ေနသည္။ ထူထဲနက္ေမွာင္ေသာ မ်က္ခံုး။ ေကာ့ရႊန္းေနေသာ မ်က္ေတာင္။ စင္းေနေသာ ႏွာတံေလး။ ထိုအရာမ်ားကိုလည္း ဖိုးသား စြဲမက္ေနခဲ့မိၿပီလား။

“အင္း အင္း”

ဖိုးသားက ရပ္တန္႔ေနေတာ့ ဖိုးေခ်ာက တအင္းအင္းနဲ႔ အသံေပးလိုက္ကာမွ ဖိုးသားသတိ၀င္သြားရသည္။

“ေၾသာ္ ေအးၿပီးၿပီ၊ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနေနာ္၊ မလႈပ္နဲ႔၊ (၁၅)မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ ျပန္ခြာေပါ့၊ ၿပီးရင္ တိုနာလိမ္းမယ္”

“အင္းအင္း”

ဖိုးေခ်ာက ပါးစပ္မဟပဲ “အင္း”ေလးသာ ထြက္ေပးလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxx

ဆိုင္မွာ လူျပတ္ေနသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားဆီ ေျပးလာသည္။

“ဖိုးသား ငါရႈိး အစမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္မလို႔ မင္းၾကည့္ေပးပါလား”

“ေအး”

ဖိုးသားက လုပ္လက္စ လက္ဖက္ရည္ခြက္မ်ားအား ေဆးေၾကာျခင္းကို ရပ္လိုက္ၿပီး ေခြးေျခပုပုေလးေပၚ ထိုင္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာက အေ၀းတစ္ေနရာသြားရပ္ၿပီး ဖိုးသားဘက္လွည့္ကာ ေမာ္ဒယ္ေလွ်ာက္ဟန္ ေလွ်ာက္ျပသည္။ မ်က္ႏွာအမူအယာနဲ႔ မ်က္လံုးအေနအထားကို အလြန္ဂရုစိုက္ရသည္။

“ေခါင္းက နည္းနည္းေမာ့ေနတယ္ကြ”

ဖိုးသားကေထာက္ျပေတာ့ ဖိုးေခ်ာလည္း ေခါင္းကို နည္းနည္းနိမ့္လိုက္သည္။

“ႏႈတ္ခမ္းႀကီးစူေနတယ္ကြ၊ မာနႀကီးတဲ့ပံုေပါက္ေနတယ္၊ ည  ွိဳ ့ယူတဲ့ဟန္နဲ႔ မရယ္မျပံဳးေလးေနစမ္းပါ”

ဖိုးေခ်ာလည္း ဖိုးသားေျပာသည့္အတိုင္းလိုက္လုပ္သည္။

“လမ္းေလွ်ာက္ဟန္ေတာ့မဆိုးဘူး၊ တင္ႀကီး လႊတ္ေကာက္မေနေအာင္သာ ထိန္းထား၊ ခါးကိုလည္း ကုန္းမေနေစနဲ႔ဦး”

“အင္းပါ”

“မင္းက ဘယ္ဆိုးလို႔တုန္း၊ မင္းက ၀ါသနာပါၿပီးသားဆိုေတာ့ အထူးတလည္ေလ့က်င့္ဖို႔ေတာ့မလိုပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ တတ္ေျမာက္ပါတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အထင္ႀကီးစိတ္၀င္ၿပီး မေလ့က်င့္ပဲ မေနနဲ႔ဦး၊ အၿမဲ ေလ့က်င့္ထားမွ တတ္ၿပီးသား ျပန္မေလ်ာ့ပဲ အရည္အခ်င္းလည္း ပိုတတ္လာမွာ”

“ဟုတ္ပါၿပီ”

“ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ဓာတ္ပံုဆိုင္သြားမလဲ”

“မနက္ျဖန္သြားရင္ေကာင္းမလား”

“ေလာလို႔မျဖစ္ဘူးဖိုးေခ်ာရ၊ ဆႏၵေစာတာမေကာင္းဘူး၊ အခ်ိန္ေတြရွိေသးတယ္၊ အခ်ိန္ရွိတုန္း ေဘာ္ဒီပိုလွေအာင္နဲ႔ အသားအေရပိုလွေအာင္ဂရုစိုက္ေနေပါ့ကြာ”

“ေအးေပါ့”

ဖိုးေခ်ာကလည္း တပည့္သဖြယ္ ေလ့က်င့္မႈကို ခံယူေလသည္။

“မနက္ျဖန္အလုပ္ပါးရင္ အ၀တ္အစား ခပ္မိုက္မိုက္ေတြ သြား၀ယ္ၾကတာေပါ့၊ သည္ရန္ကုန္မွာ ေစ်းအႀကီးဆံုး ဖက္ရွင္ဆိုင္သြားၾကတာေပါ့၊ သည္တစ္ေခါက္ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲအတြက္  အ၀တ္အစားကိုလည္း အထူးဂရုစိုက္ရမယ္၊ ငါ့မွာ ေငြအလံုအေလာက္ရွိပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကြာ”

“ေက်းဇူးဆိုတာႀကီးက နားခါးပါတယ္ဆို”

“ငါသာေအာင္ျမင္ခဲ့ရင္ မင့္ေက်းဇူးကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး”

“စကားကို အကုန္မေျပာစမ္းနဲ႔၊ မင္းေအာင္ျမင္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားပါဦးကြာ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“သူေဌး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရွာ့ပင္းခဏသြားခ်င္လို႔”

“ဟာ မင္းတို႔ဟာကလည္း အလုပ္လုပ္ရင္း အျပင္ကိုခဏခဏထြက္လို႔ပါလား၊ ဘာေတြအလုပ္ရႈပ္ေနလို႔လဲကြ၊ လင္းစမ္းပါဦး”

“ဒါေတာ့ လွ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္ဗ်၊ ေျပာဖို႔အဆင္သင့္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ေျပာျပပါ့မယ္”

“မင္းတို႔က ေတာ္ေတာ္ပေဟဠိလုပ္ပါလားကြ၊ ငါတစ္ေယာက္တည္း အလုပ္ေတြမႏိုင္တာ သိသားနဲ႔”

“အဲ့ဒါေျပာတာေပါ့၊ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ေလာက္ေခၚပါဆိုမွ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္တည္းပဲ လုပ္ေနရတာ ပင္ပန္းတယ္သူေဌးရ”

ဖိုးေခ်ာက စူပုပ္ပုပ္နဲ႔ ေျပာလုိက္သည္။

“ေအးပါကြာ၊ ေခၚပါ့မယ္၊ မင္းတို႔လို လိမၼာတဲ့လူေတြ႔ဖို႔က ခက္တယ္ကြ”

“သူေဌးက ဆင္ေျခေတာ့ေပးတတ္သားပဲ၊ လခေပးရမွာစိုးလို႔ မရွာတာမဟုတ္လား”

“မင္းေနာ္၊ လူႀကီးကို တစ္ေန႔တျခား မေျပာရဲတဲ့စကားဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး”

“သူေဌးကလည္းေနာ္၊ ကၽြန္ေတာ္ သည္တစ္ခါ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥမို႔လို႔ပါ၊ တစ္ေန႔ေန႔က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္သူေဌးကို ေက်းဇူးဆပ္ပါ့မယ္”

“ေအးကြယ္သြားၾက၊ ေမာင္ဖိုးသားက ေနခဲ့မယ္မဟုတ္လား”

“ကၽြန္ေတာ္ေကာ လိုက္မွျဖစ္မွာသူေဌး”

“ေအးပါ ေအးပါ၊ သြားၾက သြားၾက၊ ေပ်ာ္ခ်င္သေလာက္လည္းပတ္ၾက၊ သည္အဖိုးႀကီးက ရွိသမွ်အလုပ္ သိမ္းက်ံဳးလုပ္ပါ့မယ္ေနာ့္”

သူေဌးစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရယ္လိုက္ၾကသည္။

“ဒါဆိုသြားေတာ့မယ္ေနာ္၊ သိပ္ေတာ့ မၾကာေစရပါဘူး”

“လမ္းမွာ ဂရုစိုက္ဦး”

“ဟုတ္ကဲ့”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေမာ္ဒယ္သရုပ္ေဆာင္မင္းသားသစ္ ျဖစ္ေသာ ေနမင္းထိုက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဟိန္းထက္နဲ႔ ကုန္တိုက္တစ္ခုမွာ ေရာက္ေနသည္။ ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းဆန္းဆန္းမ်ားရွိေသာေနရာသို႔ လွည့္လည္ေနၾကသည္။ အကၤ ်ီမ်ားကိုတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ယူၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္နဲ႔တိုင္းၾကည့္ေနသည္။

“ဒါေလးဆို ငါနဲ႔ လိုက္လားဟိန္းထက္”

“သိပ္လိုက္တာေပါ့၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္းက ဘာနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ လိုက္ဖက္ၿပီးသား”

“အိုး မင္း သိပ္အေျပာေကာင္းတာပဲ”

ေနမင္းထိုက္က ေနာက္မွ အေရာင္၀န္ထမ္းမေလးဘက္သို႔ အကၤ ်ီအားပစ္ေပးလိုက္သည္။ အ၀တ္အစားမ်ားကို တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ၾကည့္သည္။ အားလံုးႀကိဳက္တာေတြခ်ည္းမို႔ အေရာင္၀န္ထမ္းမေလးဘက္သို႔ ေပးလိုက္ျပန္သည္။ အေရာင္း၀န္ထမ္းမေလး၏ ကိုယ္ေပၚတြင္ အ၀တ္အစားမ်ား ပံုေနေတာ့သည္။

“ဒါေလာက္ဆို ေတာ္ေလာက္ၿပီေနမင္းထိုက္”

“ေတာ္ေလာက္ၿပီလား၊ နည္းေနလားလို႔”

“မနည္းေတာ့ဘူးကြ၊ မင္းအေဖသိရင္ ဆူေနပါဦးမယ္”

“မဆူပါဘူးကြာ၊ ငါ့အေဖက ငါ့စိတ္တိုင္းက် လြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါေသးတယ္၊ ေအးပါေတာ္ပါၿပီ”

ေနမင္းထိုက္က အေရာင္း၀န္ထမ္းမေလးအား မ်က္ရိပ္ျပလိုက္သည္။ အေရာင္း၀န္ထမ္းမေလးက အ၀တ္အစားမ်ား ေပြြ႔သယ္သြားသည္။ 

ထိုစဥ္ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔လည္း ေနမင္းထိုက္တို႔နဲ႔ သိပ္မလွမ္းေသာ ေနရာတြင္ အ၀တ္အစားမ်ားေရြးယူေနသည္။ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔အား ေနမင္းထိုက္၏ သူငယ္ခ်င္း ဟိန္းထက္ကျမင္သြားသည္။

“ေဟ့ေယာင္ ဟို ေဘာင္းဘီတိုတိုနဲ႔ေကာင္က ေဘာ္ဒီမိုက္သလိုပဲေနာ္”

ဟိန္းထက္ျပေတာ့ ေနမင္းထိုက္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ဘယ္မွာမိုက္လို႔ မမိုက္ပါဘူးကြာ၊ အရပ္ကလည္း ပုသလိုလိုနဲ႔၊ အ၀တ္အစား၀တ္ထားတာလည္း ၾကည့္စမ္းပါ ေတာသားေတြ က်ေနတာပဲ”

ေနမင္းထိုက္က မဲ့ရြဲ႔ကာ ေျပာလုိက္သည္။

“မင္း ေသခ်ာၾကည့္ပါကြ၊ သည္ေကာင္က အားကစားေတာ္ေတာ္လုပ္ပံုရတယ္၊ သည္ေကာင္သာ မင္းသားျဖစ္ရင္ ေအာင္ျမင္ေလာက္တယ္”

“မင္းေနာ္ ငါ့ေရွ ့မွာ သည္လိုစကားေျပာစရာလား၊ ေလာကမွာ ဘယ္မင္းသားေတြ ငါေလာက္ေခ်ာလို႔လဲကြ၊ ငါက အရပ္လည္းရွည္တယ္၊ မိန္းကေလးမ်ားဆို ငါမွငါျဖစ္ေနတာ မင္းလည္းအသိပဲ”

“ေသခ်ာၾကည့္လုိက္ေတာ့ မင္းနဲ႔နည္းနည္းဆင္သလိုပဲ၊ လမ္းေလွ်ာက္ပံုက မင္းနဲ႔ နည္းနည္းတူသလိုပဲေနာ္”

“မင္းကလည္း မဟုတ္မဟက္၊ ေတာသားသူေတာင္းစားရုပ္နဲ႔ေကာင္ကိုမွ ငါနဲ႔ ႏႈိင္းစရာလား၊ သြားစမ္းပါကြာ၊ စိတ္ရႈပ္တယ္၊ မင္းပဲေသခ်ာၾကည့္လုိက္၊ လူပံုကေတာသားဆင္းရဲသားပံုနဲ႔ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္ရွိလို႔ သည္လိုကုန္တိုက္လာေနရတာလဲ၊ သည္ေကာင္ေတြေဂါက္ေနတာ၊ ကိုယ့္အဆင့္ကိုယ္မသိတဲ့ေကာင္ေတြ”

“ထားပါေတာ့ကြာ၊ ငါက ထင္သလိုေျပာတာပါကြာ၊ ေဗြမယူစမ္းပါနဲ႔၊ သြားရေအာင္ ခုေလာက္ဆို ေငြရွင္းလို႔ရေလာက္ၿပီ”

ေနမင္းထိုက္တို႔ ဖိုးေခ်ာတို႔ေရွ ့ကေန ျဖတ္သြားလိုက္ၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ မျမင္ခဲ့။

“ဘယ္လဲဖိုးေခ်ာ”

ေဘးမွာ ရွိေနသည့္ ဖိုးေခ်ာအား မျမင္ပဲ ေနာက္က ျဖတ္သြားေသာ ေနမင္းထိုက္အား ဖိုးေခ်ာအမွတ္နဲ႔ ဖိုးသားေမးလိုက္မိသည္။

“ဘာလဲ”

ဖိုးေခ်ာက ေၾကာင္ေတာင္စြာ ေမးလိုက္သည္။

ေနာက္မွ ဖိုးေခ်ာအသံေၾကာင့္ ဖိုးသားလူမွားသြားမွန္းသိလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ ေဟာ့ဟိုေကာင္ကို မင္းမ်ားလားလို႔၊ အကၤ ်ီအနက္နဲ႔ေကာင္ကိုေလ”

ဖိုးေခ်ာလည္း လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ မ်က္ႏွာကိုေတာ့ မျမင္ရ။

“ထားပါ၊ အကၤ ်ီေရြးရေအာင္၊ အကၤ ်ီပံုစံက လူငယ္ဆန္မွျဖစ္မယ္၊ ကိုယ့္ေဘာ္ဒီကိုေပၚလြင္ေစမဲ့ ေဘာ္ဒီဖစ္ေတြမွ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္၊ အခုေခတ္ ေကာ္လာပါတဲ့ ေဘာ္ဒီဖစ္လက္တိုေလးေတြ သိပ္ေခတ္စားတယ္မလား”

“အင္း ”

“မင္းအသားေရနဲ႔ လိုက္ဖက္မဲ့ အေရာင္ကို ဦးစားေပးေရြးမွျဖစ္မယ္၊ မင္းအသားအေရးက ပန္းႏုေရာင္ဆိုေတာ့ ဘာအေရာင္နဲ႔႔ဲပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုက္ဖက္ၿပီးသားပဲ၊ အေမွာင္ခန္းထဲမွာ ရိုက္မွာဆိုရင္ အနက္ေရာင္ေလးမွေကာင္းမယ္၊ အနက္ေရာင္က အသားအေရအလွကုိ ေပၚလြင္ေစတယ္”

“အင္း အင္း”

“ဒါေလးဆို မေကာင္းဘူးလား”

“ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေစ်းႀကီးေလာက္တယ္”

ဖိုးေခ်ာက ေစ်းႏႈန္းကတ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေစ်းႀကီးလြန္းသျဖင့္ လန္႔သြားသည္။

“ျဖစ္ပါ့မလား၊ ေစ်းႀကီးတယ္ကြ”

“အထူးပြဲဆိုေတာ့ သည္ေလာက္ေတာ့ ရင္းရမယ္ေလကြာ”

“အင္း အင္းေပါ့”

“ရင္းရက်ိဳးနပ္ပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရမွာပဲ၊ ဒါေလးေကာ ဘယ္လိုလဲ”

“မင္းပဲ ဆံုးျဖတ္ပါေတာ့ကြာ”

“အိုေက”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဒါရိုက္တာဦးမင္းသိုင္းတစ္ေယာက္ လက္ေတာ့ပ္ေလးအား အိမ္ေရွ ့ဧည့္ခန္းဆက္တီခံုေပၚသို႔ ေရႊ ့ကာသတင္းမ်ားကို ေမႊေႏွာက္ရွာေနသည္။ ေနာင္ ရုပ္ရွင္ကားႀကီးတစ္ကားရိုက္ရန္အတြက္ တက္သစ္စေမာ္ဒယ္တစ္ေယာက္လိုအပ္ေနသည္။ ထိုကားတြင္ ဒါရိုက္တာဦးမင္းသိုင္းတစ္ေယာက္ အကယ္ဒမီ ရေစရမည္ဆိုဟု ႀကိမ္း၀ါးထားသည္။ အရင္ကလည္း ပရိသတ္အလြန္ႀကိဳက္ေသာ ရုပ္ရွင္ကားမ်ားကို အကယ္ဒမီကို ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး ဦးမင္းသိုင္း ရိုက္ကူးခဲ့ေသာ္လည္း သရုပ္ေဆာင္မ်ားသာ အကယ္ဒမီရရွိခဲ့ၿပီး ဦးမင္းသိုင္းကေတာ့ အကယ္ဒမီနဲ႔ လြဲေခ်ာ္ခဲ့သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ယခုရိုက္မည့္ဇာတ္ကားတြင္ အကယ္ဒမီရရွိေစဖို႔ အစစအရာရာေကာင္းမြန္ေစရန္အတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာေစ့ေစ့စပ္စပ္ေလ့လာေနသည္။ ရုပ္ရွင္ကားေကာင္းတစ္ကားတစ္ကားျဖစ္ရန္အတြက္ အခ်ိန္မ်ားစြာ ယူရမည္။ သည့္ေၾကာင့္ ထိုကားတြင္ အသံုးျပဳရန္အတြက္ တက္သစ္စေမာ္ဒယ္ေလးမ်ားကို ရွာေဖြကာ ေလ့လာေနသည္။ ကိုယ့္မွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မင္းသား ေျမ  ွာက္ေပးထားသည့္ တက္သစ္စမင္းသားျဖစ္သည့္ သားအရင္း ေနမင္းထိုက္ရွိပါေသာ္လည္း သား၏ စရိုက္မ်ားက ယခုဇာတ္ေကာင္ေနရာႏွင့္ လိုက္ဖက္မႈမရွိတာေၾကာင့္ သံုးျဖစ္မည္မဟုတ္ေပ။ ထိုရုပ္ရွင္ကားအေၾကာင္း သားကိုေျပာလုိက္ပါက သူ သရုပ္ေဆာင္ခ်င္ေၾကာင္း မရမကပူဆာေပဦးမည္။ ေျပာလို႔ျဖစ္မည္မဟုတ္သျဖင့္ ဦးမင္းသိုင္းေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနလိုက္သည္။ ကိုယ္တိုင္သေဘာက်ေလာက္သည့္ ေမာ္ဒယ္ကလည္း မေတြ႔သျဖင့္ ဦးမင္းသိုင္း စိတ္ညစ္လာရသည္။

ထိုစဥ္ သားျဖစ္သူ မင္းသားေနမင္းထိုက္က ပါကင္တစ္ေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ေရွာ့ပင္းကျပန္လာသည္။ 

“ဟာ ဘာေတြ၀ယ္လာတာလဲကြေနမင္းထိုက္၊ မ်ားလိုက္တာ”

“အကၤ ်ီေတြေလအေဖရ၊ ႀကိဳက္တာေတြမ်ားလို႔ အကုန္၀ယ္လာခဲ့တယ္ဗ်”

မ်ားျပားလြန္းစြာေသာ အ၀တ္အစားမ်ားေၾကာင့္ ဦးမင္းသိုင္း စိတ္ညစ္သြားရသည္။ နဂိုကိုက ေက်နပ္ေစေလာက္သည့္ ေမာ္ဒယ္မေတြ႔သျဖင့္ စိတ္ညစ္ရသည့္အထဲ သားက ဒုကၡေပးလာေတာ့ ပိုပိုၿပီးစိတ္ညစ္ရသည္။

“အ၀တ္အစား သည္ေလာက္အမ်ားႀကီး လိုလို႔လားကြ၊ တစ္ေလာကပဲ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေတြရထားတာ ဘယ္သြားထားသတုန္း”

“အာ အဲ့ဒါေတြက အလကားဟာေတြပါ၊ ဘာေစာက္ဖိုးမွမတန္တဲ့ အေပါစားေတြ၊ ဘာတစ္ခုမွ စိတ္တိုင္းမက်ဘူး၊ ဟဲ ဟဲ ဒါေတြက အေဖေနာက္ရိုက္မဲ့ကားမွာ ၀တ္ဖို႔အတြက္ ၀ယ္လာတာေလ”

“ေနာက္ကားအတြက္ဟုတ္လား၊ ျပစမ္း ဘယ္လိုပံုစံေတြလဲ”

ဦးမင္းသိုင္းက ေငါက္ကနဲ႔ထၿပီး အ၀တ္အစားမ်ားကို ျဖန္႔ၾကည့္သည္။ စိတ္တိုင္းမက်သျဖင့္ အ၀တ္အစားမ်ားကို ကိုင္ေပါက္ပစ္လိုက္သည္။

“ေနာက္ကားက ေတာကားရိုက္မွာဆိုတာ မသိဘူး၊ သည္လို ေခတ္ဆန္ဆန္အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္လို႔မျဖစ္ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား၊ ဘာမွ ေစာက္သံုးမက်တဲ့ေကာင္”

ဦးမင္းသိုင္းက စိတ္တိုေဒါသထြက္စြာနဲ႔ မ်က္ႏွာႀကီးနီျမန္းကာ အ၀တ္အစားမ်ားကို ကိုင္ေပါက္ၿပီးရငး္ ကိုင္ေပါက္ေနေတာ့သည္။

“အေဖကလည္း ဘာကားပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္၀တ္ခ်င္သလို၀တ္မွာေပါ့၊ မင္းသားတစ္ေယာက္မွာ အ၀တ္အစားက အဓိကဗ်၊ အ၀တ္အစားေကာင္းေကာင္း၀တ္မွ ကိုယ့္ဘ၀အစစ္အမွန္က ဘယ္ေလာက္အဆင့္ျမင့္တယ္၊ ရုပ္ဘယ္ေလာက္ေခ်ာတယ္ဆိုတာ သိသာမွာေလ”

“တိတ္စမ္း၊ အဲ့ဒါ မင္းသားတစ္ေယာက္ ေျပာသင့္တဲ့စကားလား၊ မင္းသားဆိုတာ ကိုယ္က်ရာဇာတ္ရုပ္နဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ အ၀တ္အစား၀တ္ရတယ္ဆိုတာ မသိဘူးလား၊ မင္းလိုေကာင္မ်ိဳး ငါမင္းသားေျမ  ွာက္မိတာ မွားၿပီသိလား”

“အေဖကလည္း ဘာလို႔သည္လိုေျပာရတာလဲ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေအာင္၊ အေဖ့မွာ ရွိတာမွ သည္သားေလးတစ္ေယာက္တည္းကိုမ်ား”

“မင္းလိုေကာင္မ်ိဳး ငါေမြးရက်ိဳးမနပ္ဘူး၊ မင္းလိုေကာင္ကိုမွ ငါေရြးၿပီး ေမြးထုတ္ခဲ့တာမွားၿပီကြ သိလား၊ မွားၿပီ၊ မင္းက အေဖ့အာဏာနဲ႔ ဘ၀င္ျမင့္ေနတဲ့ေကာင္၊ ေငြကိုေရလိုသံုးေနတဲ့ေကာင္၊ ဒါေတြကို အခုခ်က္ခ်င္း သြားျပန္လဲေခ်၊ အခုခ်က္ခ်င္း”

“ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနၾကတာလဲ”

မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ဦးမင္းသိုင္း၏ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚခင္ဘုတ္က ေယာင္းမႀကီးကိုင္ရင္း အလန္႔တၾကားေျပး၀င္လာသည္။

“ေယာက်ာ္း သားကို ဘာျဖစ္လို႔ဆူေနရတာလဲ၊ အို အ၀တ္အစားေတြ”

ဦးမင္းသိုင္း၏ဇနီး ေဒၚခင္ဘုတ္က အ၀တ္အစားမ်ားကို ေကာက္ယူေနလိုက္သည္။

“မင့္သားေပါ့၊ မလိုအပ္ပဲ အ၀တ္အစားေတြတစ္ပံုႀကီး ၀ယ္လာတယ္၊ ေငြကိုေရလိုသံုးေနတဲ့ေကာင္၊ ေစာက္ခ်ိဳးကိုမေျပဘူး”

ဦးမင္းသိုင္းက ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ခ်ာကနဲ႔ လွည့္ထြက္သြားသည္။ သားျဖစ္သူေနမင္းထိုက္လည္း မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ေခါင္းေလးငု႔ံကာ ရပ္ေနသည္။

“သားရယ္၊ အေပၚတက္ေတာ့၊ သားေတြေမေမသိမ္းလိုက္ပါ့မယ္”

“အေဖရက္စက္တယ္ဗ်၊ ဘာလို႔ တစ္ေယာက္တည္းပဲရွိတဲ့သားကို သည္ေလာက္ဆူရတာလဲ၊ အေဖသိပ္ရက္စက္တယ္”

“သားကလည္း အေဖ့ကိုအဲ့လိုမေျပာရဘူးေလ၊ အေဖက စိတ္ညစ္ေနတုန္းမို႔ေနမွာေပါ့ကြယ္၊ နားလည္ေပးလိုက္ပါေနာ္”

မိခင္ေျပာသည္ကို သားျဖစ္သူေနမင္းထိုက္က ဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ပဲ ေလွကားတိုင္း တစ္ဟုန္ထိုး ေျပးတက္သြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ဖိုးသားတို႔ နာမည္ႀကီးေသာ ဓာတ္ပံုဆရာႀကီး၏ ဓာတ္ပံုဆိုင္သို႔သြားကာ ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံသည္။ ဖိုးသားက အထူးၿပိဳင္ပြဲတြင္ ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ရန္အတြက္ အေကာင္းဆံုးမ်ားရရွိေစရန္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားရိုက္ေပးေစလိုေၾကာင္း ေတာင္းဆိုလိုက္သည္။ ဓာတ္ပံုဆရာႀကီးကလည္း စိတ္သေဘာထားေကာင္းစြာ အေကာင္းဆံုးပံုမ်ားရရွိေစရန္ ႀကိဳးစားရိုက္ေပးမည္ဟုဆိုသည္။

တကယ္လည္း ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဖိုးေခ်ာ အလြန္စိတ္ေကနပ္ေစေလာက္သည့္ ဓာတ္ပံုမ်ားရရွိခဲ့သည္။ ႏွစ္ေယာက္သားတိုင္ပင္ၿပီး အေကာင္းဆံုး အလွဆံုးဟုထင္သည့္ဓာတ္ပံုမ်ားကို ေရြးယူၿပီး ေၾကာ္ျငာထဲမွာ ပါသည့္ လိပ္စာအတိုင္း ႏွစ္ေယာက္သား သြားပို႔ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

သြားပို႔အၿပီး ျပန္လာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး သက္ျပင္းမ်ား ခ်လိုက္ၾကသည္။

ၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္သား လက္သီးဆုပ္ကာ ေအာ္ဟစ္လိုက္ၾကသည္။

“ဖိုက္တင္း”

Xxxxxxxxxxxxxxxxx

တီ တီ တီ…. တီ တီ တီ……

အိမ္ေရွ ့ဆီက ေခါင္းေလာင္းသံေၾကာင့္ ေဒၚခင္ဘုတ္က တံခါးကို အေျပးကေလးသြားလိုက္သည္။ တံခါးပြင့္ပြင့္ခ်င္း မူးရူးေနေသာ သားျဖစ္သူေနမင္းထိုက္အား ေပြ႔ထိန္းထားေပးေနရေဟာ ဟိန္းထက္နဲ႔အတူ ေတြ႔လိုက္ရၿပီး အရက္နံ႔မ်ားကိုပါ စူးရွစြာ ရရွိလိုက္သည္။ 

“ေအာင္မေလး နံလိုက္တာ၊ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ”

“သည္ေကာင္က ေသာက္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ အေဖာ္ေခၚတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္းလိုက္သြားခဲ့တာ၊ ဟိုေရာက္ေတာ့ သည္ေကာင္စိတ္ညစ္တယ္ဆိုၿပီး တအားေသာက္တာနဲ႔”

“ဘာျဖစ္လို႔ စိတ္ညစ္ရတာလဲကြယ္”

ေဒၚခင္ဘုတ္က စိတ္မေကာင္းစြာ သားအား တြဲထိန္းလိုက္သည္။

“အေပၚထပ္ထိလိုက္ပို႔လိုက္ပါ့မယ္”

“ေအး ေအး ေက်းဇူးပဲကြယ္”

“ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲဟ”

ေနာက္မွ ဦးမင္းသိန္း၏ ခက္ထန္ေသာ အသံအားၾကားလိုက္ရသည္။ သားျဖစ္သူ မူးရူးေနတာျမင္လိုက္ရေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းေဒါသထြက္လာရသည္။

“သည္ေကာင္ ေစာက္ခ်ိဳးကို မေျပတဲ့ေကာင္၊ မေျပာလုိက္ခ်င္ဘူး”

ဦးမင္းသိုင္းက စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ လွည့္ထြက္သြားမယ္လုပ္ေတာ့ သားျဖစ္သူ၏စကားေၾကာင့္ တံု႔ကနဲ႔ ရပ္တန္႔သြားရသည္။

“အေဖရက္စက္တယ္ဗ်၊ အေဖ့မွာ ရွိတာမွ သည္သားေလးတစ္ေယာက္တည္းကို၊ သားကိုဘာေၾကာင့္အထင္ေသးရတာလဲ၊ အေဖ ဘာေၾကာင့္ သားကိုမခ်စ္ရတာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္သားကို အလိုမက်ရတာလဲ၊ အေဖသေဘာက်ေအာင္ သား ဘယ္လိုေနေပးရမွာလဲအေဖရ၊ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အေဖ့အလိုက်ျဖစ္ရမွာလဲအေဖ၊ အေဖရက္စက္တယ္၊ သားအေပၚမွာ အေဖရက္စက္တယ္၊ အေဖသိလား၊ မိဘဆိုတာ သားကို ၀တ္ေကာင္းစားလွ ၀တ္ထားတာျမင္ရင္ သေဘာက်ၾကတယ္ဆို၊ သားအေပၚမွာ အခ်စ္ပိုလာၾကတယ္ဆို၊ အေဖ့က်မွ ဘာလို႔ သည္လိုမျဖစ္ရတာလဲ၊ ဟင္ အေဖ ေျပာပါဦးအေဖရ၊ အေဖ့သား သိပ္ခန္႔ညားေနတာကိုျမင္ေစခ်င္လို႔ အ၀တ္အစား၀ယ္တာ သားအျပစ္လားအေဖရ”

“တယ္ သည္ေကာင္ ငါ လုပ္လိုက္ရ”

“အို ေတာ္ပါေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းရယ္၊ သားက မူးေနလို႔ ေျပာတာပဲဟာ၊ အေဒၚ့သားကို အေပၚထပ္ထိလိုက္ပို႔ေပးလိုက္ပါဦးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

ဟိန္းထက္က ေနမင္းထိုက္၏ကိုယ္အား ေပြ႔ထိန္းကာ အေပၚထပ္သို႔ေခၚသြားသည္။

“အေဖရက္စက္တယ္၊ သားအေပၚမွာ တရားဘူး၊ သားအေပၚမွာ မတရားဘူး”

ေနမင္းထိုက္က တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနေသးသည္။ ဦးမင္းသိုင္းခင္မ်ာမွာေတာ့ ေဒါသကိုသာ ခ်ဳပ္တည္းေနရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာ အိမ္သာထဲကထြက္လာေတာ့ ျပံဳးရႊင္ေနေသာ ဖိုးသား၏ မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရသည္။ 

“ဖိုးေခ်ာ မင္း ဖုန္းကို ပစ္ထားၿပီး ဘယ္ေတြေလွ်ာက္သြားေနတာလဲ”

“ငါ အိမ္သာသြားေနတာ၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ…”

ဖိုးသားက မေျပာပဲ ရပ္ေနေသးသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔”

“ဖိုး ေခ်ာ..”

“ေျပာ သိခ်င္လာၿပီ”

“အခုပဲ မင္းဖုန္းထဲ ဖုန္း၀င္လာတယ္၊ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းမွာ မင္းပထမဆုရတယ္တဲ့”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာဖုန္းေလးကို ေျမ   ွာက္ျပရင္း ၀မ္းသားစြာ ေျပာလုိက္သည္။

“ဘာ ဘာ ေျပာလိုက္တယ္”

ဖိုးေခ်ာ ကိုယ့္နားကိုပင္ မယံုခ်င္ျဖစ္သြားရသည္။

“ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းက မိုးရာသီအတြက္ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲမွာ မင္း ပထမဆုရတယ္လို႔”

“တ တကယ္ တကယ္ေျပာေနတာလားဟင္”

“တကယ္ေပါ့၊ ေစာနက မင္းဖုန္းထဲ ဖုန္းေတြ ခဏခဏ၀င္လာေနတာ မင္းမရွိတာနဲ႔ ငါကိုင္လိုက္တယ္ေလ၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္၊ စတီဗင္ထူးရဲ့ဖုန္းလားတဲ့၊ အဲ့ေတာ့ ငါက စတီဗင္ထူးရဲ့ဖုန္းေတာ့ဟုတ္ပါတယ္၊ သူအျပင္ခဏသြားေနတယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့တဲ့ မိုးရာသီဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဆုရလို႔ မနက္ျဖန္မနက္(၁၀)နာရီမွာ စာအုပ္နဲ႔အတူ ဆုေငြလာထုတ္လွည့္ပါတဲ့၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္လထုတ္ မဂၢဇင္းကာဗာမွာထည့္ဖို႔ ပထမဆုရတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ ရိုက္ပံုအရိုက္ခံဖို႔လာခဲ့ပါတဲ့”

ဖိုးသားက စီကာပတ္ကံုးေျပာျပလိုက္သည္။

“တ တကယ္ တကယ္ေျပာေနတာလားဟင္၊ တကယ္လားဟင္”

“တကယ္ေပါ့”

ဖိုးေခ်ာမွာ မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားၿပီး ၀မ္းသာလံုးဆို႔ကာ တံေတြးကိုသာ မ်ိဳခ်ေနရသည္။

“ငါ ငါမေျပာခဲ့ဘူးလား၊ ငါ ဆုရမွာေသခ်ာပါတယ္လို႔၊ ငါဆုရမွာ ေသခ်ာပါတယ္လို႔ ငါမေျပာခဲ့ဘူးလားဖိုးသား၊ အခု အခုေတာ့ ငါ ပထမဆုရတယ္တဲ့”

ဖိုးေခ်ာက ၀မ္းသာစြာနဲ႔ ဖိုးသားအား တင္းက်ပ္စြာ ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“ငါ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီဖိုးသား၊ ငါ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ၊ သူေဌးကိုေျပာရမယ္၊ သူေဌး သူေဌး…”

ဖိုးေခ်ာက သူေဌးျဖစ္သူအခန္းထဲ ဖ်တ္လတ္စြာ ေျပး၀င္သြားသည္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ တစ္ဟုန္ထိုးေျပး၀င္လာေသာ ဖိုးေခ်ာအျဖစ္ေၾကာင့္ လန္႔ပင္သြားေသးသည္။

“သူေဌး သူေဌး သူေဌး…”

“ဘာလဲ ဘာျဖစ္ေနတာလဲကြ”

“သူေဌး ..”

“ေျပာေလ”

“ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆုရတယ္တဲ့၊ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းမွာ ပထမဆုရတယ္တဲ့”

“ဘယ္လို ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းဟုတ္လား”

“ဘာပထမဆုလဲ”

“ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းမွာ ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲ၀င္တာ ကၽြန္ေတာ္ပထမဆုရတယ္လို႔”

“ေၾသာ္ မင္းတို႔အလုပ္ရႈပ္ေနတာ အဲ့သည္ကိစၥေၾကာင့္လား”

“ဟုတ္တယ္သူေဌးရ၊ ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္တန္ရင္ေျပာျပမယ္ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ဆုရတယ္ဆိုမွ ေျပာမလို႔ေလဗ်”

“ေအး ေကာင္းတာေပါ့၊ ငါ ၀မ္းသာပါတယ္ကြာ”

“အလွဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲလားကြ”

“ဟုတ္တယ္၊ လာမဲ့မိုးရာသီအတြက္ မိုးရာသီအႀကိဳဖက္ရွင္ၿပိဳင္ပြဲေပါ့”

“ေၾသာ္ မင္းရုပ္ မင္းရည္နဲ႔ ပထမဆုရတာတန္ပါတယ္ကြာ၊ မင္းရုပ္ရည္က ထူးျခားတယ္ဆိုတာ ငါ အစကတည္းက ရိပ္မိၿပီးသား၊ ေနာင္လည္း ဆက္ႀကိဳးစားကြာ၊ ငါအားေပးတယ္”

“ေက်းဇူးတင္လုိက္တာသူေဌးရယ္”

ဖိုးေခ်ာက သူေဌးအား ေပြ႔ဖက္လုိက္သည္။

“ေငြလိုရင္လည္းေျပာကြာ၊ ငါ လိုသေလာက္ထုတ္ေပးမယ္၊ ဘာမွအားမနာနဲ႔”

“အိုး အခုမွပဲ သူေဌးပီသေတာ့တယ္၊ သူေဌးကို အရမ္းခ်စ္တယ္ကြာ၊ ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ျမင္သြားရင္ သူေဌးေက်းဇူးကို ျပန္ဆပ္ပါ့မယ္”

“ျပန္ဆပ္စရာမလိုပါဘူးကြာ၊ ငါ့အကူအညီက အသံုး၀င္တယ္ဆိုရင္ပဲ ငါ ၀မ္းသားလွပါၿပီ”

ဖိုးေခ်ာက သူေဌးအား ဖက္လိုက္ျပန္သည္။ ေနာက္မွ ဖိုးသားကေတာ့ ၾကည္ႏူးစြာ ၾကည့္ေနသည္။ ထိုခဏမွာပင္ ဖိုးသားစိတ္ထဲ ၀မ္းနည္းသလိုျဖစ္လာသျဖင့္ ေနရာမွ ထြက္ကာ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္စဥ္ ထိုင္ေနက်ေနရာေလးမွာ ေလးဖင့္စြာ ထိုင္လိုက္သည္။

ဖိုးေခ်ာရယ္ …။ ဒါက မင္းနဲ႔ငါ ေ၀းကြာဖို႔ရဲ့ လမ္းစမ်ားလား…။ 

ဖိုးသား ေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ မင္းေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ငါလည္း ၀မ္းသာေပးရမွာေပါ့ကြာ…။

ဖိုးသား သက္ျပင္းရွည္ႀကီးကို ဖူးကနဲ႔ မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။ 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ည ဖိုးသား အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ေပ။ စိတ္ထဲအလိုလို၀မ္းနည္းသလိုျဖစ္ကာ ဟိုဘက္လွည့္လိုက္ သည္ဘက္လွည့္လိုက္ျဖစ္ေနသည္။ ထိုသို႔လွည့္လုိက္ကာမွ ဖိုးေခ်ာ၏မ်က္ႏွာေလးက နီးကပ္သြားသျဖင့္ ဖိုးသားၿငိမ္သြားသည္။ ဖိုးေခ်ာက ၿငိမ္သက္စြာ အိပ္ေမာက်ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ မ်က္ႏွာေလးကို ဖိုးသား တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ ပန္းႏုေရာင္ႏႈတ္ခမ္းေလးအား လက္ေလးနဲ႔ ႏူးည့ံစြာ ကိုင္လုိက္ခ်င္၏။ လက္ေလးက ေလထဲမွာ သာရပ္ေနသည္။

ဖိုးသားေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

ငါ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ဖိုးေခ်ာပထမဆုရတာ ငါဘာေၾကာင့္ မေပ်ာ္ႏိုင္ရတာလဲ။ ဖိုးေခ်ာ ငါ့ဘ၀ထဲက ထြက္သြားမွာကို ငါ သိပ္ေၾကာက္ေနမိသလိုပါပဲလား။ ငါ ဘာေၾကာင့္ သည္လိုခံစားရတာလဲ။ ဖိုးေခ်ာႏႈတ္ခမ္းေတြကိုလည္း ငါ ဘာေၾကာင့္ စြဲမက္ေနမိပါလိမ့္။ ငါ ဖိုးေခ်ာကို စိတ္၀င္စားေနမိၿပီလား။ 

ဖိုးသားေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

ငါ ဘာေၾကာင့္ သည္လိုခံစားရတာလဲ။ ငါက ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ပဲ။ ဖိုးေခ်ာကလည္း ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ပဲ။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အေပၚမွာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ငါက ဘာေၾကာင့္ သည္လိုခံစားခ်က္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာရတာလဲ။ ငါ အေျခာက္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီလား။

ဖိုးသား ေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

အို မဟုတ္ဘူး။ ငါ အေျခာက္မဟုတ္ဘူး။ ငါ ေယာက်္ားစစ္စစ္။ ငါ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို စိတ္မ၀င္စားသင့္ဘူး။ ငါ အေျခာက္မျဖစ္ခ်င္ဘူး။

ဟင့္အင္း မဟုတ္ဘူး။ ငါ ဖိုးေခ်ာကိုခ်စ္တယ္။ ငါ ဖိုးေခ်ာကို လက္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး။ ဖိုးေခ်ာအေပၚခ်စ္တဲ့ ငါ့အခ်စ္က ထာ၀ရပိုင္ဆိုင္လိုတဲ့အခ်စ္မ်ိဳးပဲ။ ငါ အဲ့လိုခံစားရတာ။ ဒါဆို ငါ အေျခာက္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီလား။ ေယာက်္ားခ်င္းစိတ္၀င္စားတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီလား။

ဒါနဲ႔ ဘယ္လိုႀကီးပါလဲ။ တကယ္လို႔ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိတယ္ဆိုပဲထား။ ငါ ဘာေၾကာင့္ မိန္းမမျဖစ္ခ်င္ရတာလဲ။ တျခားအေျခာက္ေတြလို ဘာေၾကာင့္ မိန္းမလို ၀တ္ခ်င္စိတ္မရွိရတာလဲ။ ေလာကမွာ ငါလိုလူေတြရွိေသးသလား။ သည္လိုမွမဟုတ္ရင္ ငါ့လိုစိတ္နဲ႔လူမ်ိဳး ေလာကမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္းပဲရွိတာလား။

ဖိုးသားစိတ္ေတြ ရႈပ္ေထြးေနာက္က်ိလာသျဖင့္ ကုတင္ေပၚက ေငါက္ကနဲ႔ ထလိုက္ၿပီး လမ္းကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ေနလိုက္မိသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းတိုက္က မွာထားသည့္အတိုင္း ဆုေငြထုတ္ရန္၊ စာအုပ္ထုတ္ရန္ႏွင့္ ေနာက္လအတြက္ မဂၢဇင္းကာဗာတြင္ ေပၚျပရန္အတြက္ ဓာတ္ပံုရိုက္ခံဖို႔ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။

ဖိုးေခ်ာက ေဘာင္းဘီတိုေလး၀တ္ထားၿပီး ေခါင္းၿဖီးေနတာျမင္ေတာ့ ဖိုးသားက ေျပာလိုက္သည္။

“အာ ဖိုးေခ်ာ၊ ေဘာင္းဘီတိုက သိပ္အဆင့္အတန္းမျမင့္သလိုျဖစ္တယ္ကြာ၊ အရွည္ပဲ၀တ္စမ္းပါ၊ စကင္းနီက်ပ္က်ပ္ေလးေပါ့၊ ေဘာင္းဘီရွည္က ေယာက်္ားဆန္ေစတယ္၊ အရပ္ကိုလည္း ပိုရွည္လာသလိုထင္ရတယ္၊ အနက္ေရာင္စကင္းနီေလး မင့္ဆီမွာ ရွိတယ္မလား”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုလား၊ ရွိတယ္၊ အခုပဲလဲ၀တ္လိုက္မယ္”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားေရွ ့မွာပင္ ေဘာင္းဘီတိုေလးအား ကြင္းလံုးခၽြတ္ခ်လိုက္သျဖင့္ အတြင္းခံေလးသာ ျမင္လိုက္ရသည္။ အတြင္းခံေလးေပၚမွာ ဖိုးေခ်ာ၏ တင္းရင္းခ်ပ္ရပ္ေနေသာ တင္ပါးလွလွမ်ားကို ဖိုးသားေတြ႔လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မသိုးမသန္႔ခံစားလိုက္ရသျဖင့္ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရမိသည္။

“ကဲ ဒါဆို အဆင္ေျပသြားၿပီမလား”

ဖိုးေခ်ာက ၀တ္အၿပီး ေမးလိုက္သည္။

“ေအး ေျပပါတယ္၊ ၾကည့္ေကာင္းတယ္၊ ဟိုက် ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္ အ၀တ္အစားက သူတို႔ပဲ စီစဥ္ေပးမွာဆိုေတာ့ အထူးတလည္ၾကည့္ေကာင္းဖို႔မလိုပါဘူးကြာ”

“ေအးေပါ့၊ ဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ စံုတြဲပံုရိုက္ရမွာဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မသိုးမသန္႔နဲ႔ကြာ၊ ရင္လည္းခုန္တယ္”

“ဘာလဲ၊ မင္းက အဲ့ေကာင္မေလးကို ႀကိဳက္သြားမွာစိုးလို႔လား”

“အာ အဲ့လိုမဟုတ္ပါဘူး၊ သူက ေကာင္မေလးဆိုေတာ့ ရွက္သလိုလိုမို႔၊ ၿပီးေတာ့ ငါက အခုမွ ပထမဆံုးအႀကိမ္ဆိုေတာ့၊ အေတြ႔အၾကံဳမရွိေသးလို႔လို႔ပဲဆိုပါေတာ့ကြာ”

“အႏုပညာအလုပ္မွာ ရွက္ေနရင္ မင္းပဲနစ္နာရလိမ့္မယ္ဖိုးေခ်ာ”

“ေအး ဟုတ္တယ္၊ ဒါကိုသတိထားရမယ္၊ ဒါေပမဲ့လည္း ငါ့မွာ ယံုၾကည္မႈရွိပါတယ္ကြ၊ ယံုၾကည္မႈရွိေအာင္လည္း ႀကိဳးစားရမွာပဲ”

“ေအးေပါ့၊ မင္းကိုယ္တိုင္ေလ့က်င့္ထားတာကလည္း နည္းနည္းေနာေနာမွမဟုတ္တာ”

“သြားၾကရေအာင္၊ သည္ေန႔ေတာ့ သူေဌးတစ္ေယာက္တည္း ပင္ပန္းေနေတာ့မွာပဲေနာ္”

“ေအးေပါ့ကြာ၊ သူလည္း ၀န္ထမ္းေခၚဖို႔ စီစဥ္ေနေလာက္ပါၿပီ၊ ေနာက္တစ္ခါမွပဲ အားပါးတရ ကူၾကတာေပါ့”

“ေကာင္းၿပီ”

ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ေလးထဲကထြက္ကာ စက္ဘီးေလးဆီလွမ္းလိုက္သည္။

ဖိုးသားက တံခါးကိုပိတ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းလိပ္စာတိုက္ေရာက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔၀င္လုိက္ၾကသည္။ ေစာေသးသည္ထင္၏ မဂၢဇင္းတိုက္တြင္ လူနည္းေနတာေတြ႔ရသည္။ ေကာင္တာလိုေနရာတြင္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အား ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ရိုက်ိဳးစြာ သြားရပ္လိုက္ၾကသည္။

“မေန႔တုန္းက ဖုန္းဆက္လို႔ ေရာက္လာခဲ့တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က စတီဗင္ထူးပါ”

ဖိုးေခ်ာက ထိုသို႔ေျပာေတာ့ ထိုေကာင္မေလး၏ မ်က္ႏွာ ၀င္းလက္သြားသည္။

“အိုး ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဆုရတဲ့ေကာင္ေလးမဟုတ္လား”

“ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္”

“အိုး ထင္တာထက္ငယ္သားပဲ၊ အျပင္မွာ သည္ေလာက္ေခ်ာလိမ့္မယ္လို႔မထင္ထားဘူး၊ ခ်စ္စရာေလးကြယ္”

“ဗ်ာ..”

“အယ္ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္လို႔ေျပာတာကြဲ႔၊ အရပ္လည္းရွည္တယ္၊ ေဘာ္ဒီလည္းေတာင့္တယ္၊ အသားအေရေလးကလည္း မထိရက္မကုိင္ရက္ေလာက္ေအာင္ ႏူးည့ံေနတာပဲေနာ္”

ဖိုးေခ်ာလက္ေလးကို လွမ္းကိုင္မယ္လုပ္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ဖယ္ခါလိုက္ၿပီး ဖိုးသားအားၾကည့္လိုက္သည္။ ဖိုးသားကလည္း ပုခံုးျမ  ွင့္ျပလိုက္သည္။

“ေနာက္လအတြက္ ဓာတ္ပံုရိုက္ရမယ္ဆိုလို႔၊ ၿပီးေတာ့ ဆုေငြနဲ႔ စာအုပ္ လာထုတ္လွည့္ပါဆိုလို႔ လာခဲ့တာပါ”

“ေၾသာ္ အင္း၊ ဟုတ္တာေပါ့၊ ေမာင္ေလးက သည္ေလာက္ေခ်ာတာ ဆုခ်ရမွာေပါ့၊ ခဏေနရင္ အယ္ဒီတာေရာက္လာေတာ့မွာ၊ အယ္ဒီတာကပဲ ထုတ္ေပးမွာေလ၊ ေဟာဟိုနားေလးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္ပါ”

ထိုအမ်ိဳးသမီးက ခၽြဲႏြဲ႔စြာေျပာရင္း ကုလားထိုင္တန္းေလးကို ထိုးျပလိုက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့”

ဖိုးသားနဲ႔ ဖိုးေခ်ာတို႔ သြားထိုင္လိုက္သည္။ ကုလားထိုင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာ တခစ္ခစ္ရယ္လိုက္သည္။

“အဲ့သည္အမ်ိဳးသမီးက ေတာ္ေတာ္ကိုေပါတာပဲေနာ္၊ အိေျႏၵေလးေတာင္မွ မထိန္းဘူး ဟက္ဟက္”

ဖိုးေခ်ာက အသံေလးမသိမသာထြက္ကာ ရယ္လိုက္သည္။

“မင္းကလည္း အဲ့လိုမေျပာစမ္းပါနဲ႔၊ သူက မင္းရဲ့ပထမဆံုးပရိသတ္ဆိုပါေတာ့ကြာ၊ ကိုယ့္ပရိသတ္အေပၚမွာ မျပစ္မွားရဘူးေလ”

ဖိုးသားေျပာေတာ့ ဖိုးေခ်ာအရယ္ကိုရပ္ၿပီး ပါးစပ္ေလးကို ပိတ္ခ်လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာပါးစပ္ပိတ္ခ်လိုက္ကာမွ ဖိုးသားကပါ ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္သည္။

“ဘာရယ္တာလဲ”

“ဟက္ ဟက္ ဟက္”

“ဘာရယ္တာလဲ၊ ငါ့က်ေတာ့မရယ္ခိုင္းပဲနဲ႔”

“အဲ့သည္အမ်ိဳးသမီးေပါ့ကြာ၊ မင္းရယ္ခ်င္သလို ငါလည္း ရယ္ခ်င္တာေပါ့၊ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းေအာင့္ထားရတာ၊ ဟက္ ဟက္၊ မင္းေျပာသလိုပဲ အိေျႏၵေလးကို မထိန္းဘူးေပါ့ကြာ၊ သည္လို မိန္းကေလးမ်ိဳးကို ဟာသေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္ေပးရင္ သိပ္ကိုေကာင္းမွာ”

“ဟက္ ဟက္ ဟက္ ဟုတ္သားေနာ္”

ဖိုးေခ်ာကပါရယ္လိုက္ျပန္သည္။

“မင္းကမရယ္ရဘူးေလကြာ၊ ငါက မင္းမဟုတ္ေတာ့ ရယ္လို႔ရတယ္ကြ”

ဖိုးသားေျပာေတာ့ ဖိုးေခ်ာပါးစပ္ပိတ္လိုက္ျပန္သည္။ ဖိုးေခ်ာပါးစပ္ပိတ္ေတာ့ ဖိုးသားရယ္လိုက္မိျပန္သည္။

ထိုစဥ္ ဖိုးေခ်ာတို႔အရြယ္မိန္းကေလးႏွစ္ဦး ဖိုးေခ်ာတို႔ေရွ ့သို႔ျဖတ္သြားကာ ေစနက အမ်ိဳးသမီးဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားကာ ေမးျမန္းေနၾကသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ထိုမိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ ဖိုးေခ်ာတို႔ ထိုင္ခံုေဘးသို႔ လာထိုင္ၾကသည္။ ထိုမိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က လာထိုင္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာတင္ကေလးၾကြသလိုျဖစ္သြားၿပီး ေခါင္းညိတ္ႏႈတ္ဆက္ျပလုိက္သည္။ ထိုမိန္းကေလးကလည္း ျပန္ျပံဳးျပေတာ့ ဖိုးေခ်ာလည္း ျပန္ျပံဳးျပလုိက္သည္။

“ဟိုေလ သူက ဓာတ္ပံုၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဆုရတဲ့သူလားဟင္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ”

“ထင္တာပဲေလ၊ ကၽြန္မလည္း ပထမဆုရတဲ့သူပဲ၊ ကၽြန္မလိုပဲ ပထမဆုရတဲ့အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႔ သည္ေန႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ရမွာလို႔ဆိုေတာ့ အခုသည္နားမွာ သူရွိေနေတာ့ ထင္မိသြားတာေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေနာ္လည္း ၾကားပါတယ္၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ စံုတြဲပံုရိုက္ရမယ္ဆိုတာေလ”

“၀မ္းသားစရာပဲေနာ္၊ ေရွ ့ေလွ်ာက္ ကၽြန္မတုိ႔ ခင္ခင္မင္မင္ေနၾကတာေပါ့၊ ကဲ မိတ္ဆက္ၾကမယ္၊ ကၽြန္မနာမည္က ကဗ်ာမီခ်ီကိုပါရွင့္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က စတီဗင္ထူးပါ”

“နာမည္နဲ႔လူနဲ႔လိုက္ဖက္သားပဲ ခန္႔တယ္ေနာ္”

ထိုမိန္းကေလးက အမႊန္းတင္လုိက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာရယ္လိုက္သည္။ 

“နင္လည္း လွပါတယ္၊ နာမည္နဲ႔လည္းလိုက္တယ္၊ ကဗ်ာဆန္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင့္၊ သည္နာမည္ေလးကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေပးထားတာ၊ သူကေကာဟင္”

“ဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္က ေဟာသည္ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး နာမည္ေပးထားတာေလ၊ သူ႔နာမည္က ဖိုးသားတဲ့”

“ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

ဖိုးသားက ၀င္ေျပာလုိက္သည္။

“ေၾသာ္ ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္၊ ဒါက ကၽြန္မရဲ့သူငယ္ခ်င္း ခိုင္ၿငိမ္းစံပါ”

ထိုမိန္းကေလး၏ေဘးမွ မိန္းကေလး ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပေတာ့ ဖိုးေခ်ာတို႔လည္း လိုက္ျပံဳးျပလုိက္ရသည္။

“သူ႔သူငယ္ခ်င္းကလည္း ခန္႔တာပဲ၊ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ၀င္မၿပိဳင္ခဲ့ဘူးလား”

“သူက ၀ါသနာမပါဘူးေလ”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုကိုး”

ၿပီးမွ စကားစျပတ္ေတာက္သြားၾကသည္။ ထိုမိန္းကေလးသည္လည္း ပထမဆုနဲ႔ ထိုက္တန္စြာ လွပေလသည္။

“အယ္ဒီတာေရာက္ေနၿပီ၊ ၀င္ခဲ့ပါတဲ့ရွင့္၊ သည္ဘက္ကိုလာပါ”

ေစာနက ေကာင္တာလိုေနရာမွ မိန္းကေလးက လာေရာက္ေျပာသျဖင့္ ေလးေယာက္သား ထလိုက္ၾက ထိုအမ်ိဳးသမီးေနာက္သို႔ လိုက္သြားလိုက္ၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာ ဘာလိုလိုနဲ႔ ရင္ေတြခုန္ေနသည္။ ေနာက္မွ ကဗ်ာမီခ်ီကို ဆိုသည့္ မိန္းကေလးသည္လည္း ရင္ေတြခုန္ေနေပလိမ့္မည္။

အခန္းတြင္းေရာက္ေတာ့ ထည္၀ါလွေသာ အယ္ဒီတာ၏ ရံုးခန္းေတြ႔လိုက္ရသလို အသက္(၄၀)ေက်ာ္ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ႏွင့္ ရည္မြန္ပံုရေသာ အမ်ိဳးသားႀကီးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔႕လိုက္ရသည္။

“ေၾသာ္ လာၾကကြဲ႔၊ ဆုရတဲ့သူေတြမွတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

“ဟုတ္ပါတယ္ရွင္”

ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ကဗ်ာမီခ်ီကိုတို႔က ၿပိဳင္တူေျဖလိုက္ၾကသည္။

“ထိုက္တန္တဲ့သူေတြကို အယ္ဒီတာတို႔က ဆုခ်ရမွာေပါ့ကြယ္၊ သားနာမည္က စတီဗင္ထူးမလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

“သားက အျပင္မွာ ပိုေတာင္ၾကည့္ေကာင္းေနေသးတယ္၊ သမီးနာမည္က ကဗ်ာမီခ်ီကိုမလား”

“ဟုတ္ပါတယ္ရွင္”

“သမီးကလည္း အျပင္မွာ ပိုၾကည့္ေကာင္းပါတယ္ကြယ္၊ ေရာ့ ဒါက သားနဲ႔ သမီးတို႔အတြက္ ထိုက္တန္တဲ့ဆုေၾကးေပါ့”

အယ္ဒီတာႀကီးက ဆုေငြျဖစ္ဟန္တူေသာ စာအိတ္ျဖဴျဖဴေလးမ်ားကို ကမ္းေပးလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ကဗ်ာမီခ်ီကိုတို႔က ရိုရိုေသေသနဲ႔ ယူလိုက္ၾကသည္။ 

“မဂၢဇင္းစာအုပ္ကိုေတာ့ သံုးအုပ္စီေပးပါတယ္ကြယ္”

အယ္ဒီတာႀကီးက ေပးျပန္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာတို႔ ယူလိုက္ၾကျပန္သည္။

“သည္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပံုေတြ ပါပါတယ္ေနယ္”

“ပါတာေပါ့ကြယ္၊ စာမ်က္ႏွာ (၈၀)မွာ ရွိတယ္ကြဲ႔”

အယ္ဒီတာႀကီးကေျပာသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ မီခ်ီကိုတို႔က အလ်င္အျမန္လွန္ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ တကယ္လည္း ဖိုးေခ်ာပံုေတြ ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာအလြန္ေပ်ာ္သြားသည္။

“ဖိုးသား သည္မယ္ၾကည့္၊ ငါ့ပံုပါလာၿပီ၊ သည္မယ္”

ဖိုးေခ်ာက ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဖိုးသားအား ျပေလသည္။ ကဗ်ာမီခ်ီကိုသည္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္။ ေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းေလးအား ၀မ္းသာစြာ ျပေနေလသည္။ 

“ၿပီးရင္ ေနာက္လကာဗာအတြက္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးပါ့မယ္၊ သားတို႔သမီးတို႔ ရိုက္ခ်င္လားဟင္”

“ရိုက္ခ်င္တာေပါ့”

ၿပိဳင္တူေျဖလိုက္ၾကျပန္သည္။ 

“သမီးကေတာ့ ကာဗာမွာပါမယ္ဆိုေတာ့ အရမ္းအရမ္းေပ်ာ္မိတယ္ဦးေလးရယ္”

“သားလည္း အတူတူပါပဲဗ်”

“ေအး ေအး ဒါဆိုလည္း အယ္ဒီတာတို႔ကပဲ အကူအညီေတာင္းတာေပါ့၊ အေကာင္းဆံုးသရုပ္ေဆာင္ေပးၾကပါလို႔”

“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”

“ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်၊ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပးပါ့မယ္”

“ေအး ေအး အယ္ဒီတာတို႔ကလည္း ထိုက္တန္တဲ့ တံု႔ျပန္မႈျပဳပါ့မယ္ကြယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ခဏေနရင္ ရိုင္ကြင္းသြားဖို႔ ျပင္ဆင္မယ္၊ ယုဇနပန္းျခံနားမွာ ရိုက္ဖို႔စီစဥ္ထားတယ္၊ အ၀တ္အစားနဲ႔ မိတ္ကပ္ကိုေတာ့ မိတ္ကပ္ဆရာေတြကပဲ စီစဥ္ေပးလိမ့္မယ္”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဗ်ာ”

“ဒါဆို ေစနက ခံုေလးေတြေပၚမွာပဲ ခဏေလာက္ေစာင့္ေပးၾကပါဦးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့”

ေလးေယာက္သား အျပင္သို႔ထြက္ကာ ေစာနက ထိုင္ခံုေလးေတြေပၚမွာပဲ သြားထိုင္လိုက္ၾကသည္။ မဂၢဇင္းထဲ ကိုယ့္ပံုေလးမ်ား ပီတီအျပံဳးအျပည့္နဲ႔ ၾကည့္ေနၾကသည္။

“ဖိုးသား ငါ ေပ်ာ္လုိက္တာ၊ အရမ္းပဲေပ်ာ္တယ္သိလား”

“အင္း ေပ်ာ္သင့္တာေပ်ာ္ရမွာေပါ့ကြယ္”

“ရင္ေတြလည္း ခုန္လိုက္တာကြာ၊ ခဏေနရင္ ရိုက္ကြင္းသြားရမွာတဲ့၊ ငါ မင္းသားျဖစ္သြားၿပီလို႔ေတာင္ ထင္မိတယ္ကြာ”

“ဆႏၵမေစာနဲ႔ဦးေနာ္”

“ေအးပါ၊ ငါ့ပံုတကယ္မိုက္တယ္ေနာ္”

“မိုက္တာေပါ့”

ထိုနည္းတူ ကဗ်ာမီခ်ီကိုတို႔လည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာရင္း ၾကည္ႏူးေနၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရိုက္ကြင္းဆီသို႔ မဂၢဇင္းတိုက္က ကားနဲ႔ လိုက္ပို႔ေလသည္။ ယဇနပန္းျခံနားေရာက္ေတာ့ ကင္မရာမန္းမ်ားေရာက္ရွိေနၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ ဒီဇိုင္နာျဖစ္ဟန္တူသူ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ကဗ်ာမီခ်ီကိုတို႔၏ ပံုစံအား ျခံဳငံုသံုးသပ္ၾကည့္ေနေလသည္။ ထိုသို႔ၾကည့္ၿပီးမွ အ၀တ္အစားေရြးရန္အတြက္ ကုန္တိုက္သို႔ လိုက္ပို႔ေလသည္။ ဖိုးသားနဲ႔ ကဗ်ာမီခ်ီကို၏ သူငယ္ခ်င္း ခိုင္ၿငိမ္းစံတို႔က ရိုင္ကြင္းမွာသာ ေနရစ္ခဲ့ၾကသည္။ ကုန္တိုက္သို႔ေရာက္ေတာ့ အကၤ ်ီဒီဇိုင္းဆန္းဆန္းမ်ားအားေရြးယူၿပီး ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ကဗ်ာမီခ်ီကိုတို႔အား ၀တ္ၾကည့္ေစေလသည္။ မီုးရာသီအတြက္မို႔ အစိမ္းေရာင္အ၀တ္အစားေလးမ်ားကို ေရြးယူကာ ၀တ္ၾကည့္ေစေလသည္။ ထိုဒီဇိုင္နာအမ်ိဳးသမီးက ေက်နပ္ေလာက္သည့္အခါတြင္မွ ရိုက္ကြင္းသို႔ ျပန္လည္ထြက္ခြာခဲ့ၾကသည္။

ရိုက္ကြင္းေရာက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းမရိုက္ေသးပဲ အသက္အေတာ္ႀကီးေသာ မိန္းမလ်ာတစ္ေယာက္က ပညာသားပါစြာနဲ႔ အ၀တ္အစားပံုနဲ႔ လူပံုစံတို႔အား ေသေသခ်ာခ်ာေစ့စပ္ၾကည့္ၿပီး မိတ္ကပ္လိမ္းျခယ္ေပးေလသည္။ 

ဖိုးသားကေတာ့ အေတာ္လွမ္းးလွမ္းေလးမွာ ဖိုးေခ်ာတို႔အား ၾကည့္ေနေလသည္။ အထူးသျဖင့္ ဖိုးသား၏ မ်က္လံုးသည္ ဖိုးေခ်ာအား မိတ္ကပ္လိမ္းျခယ္ေပးေနေသာ မိန္းမလ်ာဆီသို႔ အၾကည့္ေရာက္ေနမိသည္။ အေတြးေတြထဲလည္း ဟိုသည္အေတြးမ်ား ၀င္ေရာက္ေနသည္။

သည္လူႀကီးက အေျခာက္ႀကီးပဲ။ အေျခာက္ႀကီးဆိုေတာ့ ေယာက်္ားေတြကိုပဲစိတ္၀င္စားမွာေပါ့။ ငါကလည္း ေယာက်္ားေတြကိုပဲစိတ္၀င္စားမိတာဆိုေတာ့ သူနဲ႔ငါက ဘ၀တူေတြမ်ားလား။ အိုး မဟုတ္ႏိုင္တာ။ ေယာက်္ားေတြကို စိတ္၀င္စားသူခ်င္းတူေပမဲ့ ငါက မိန္းမမွမျဖစ္ခ်င္တာ။ သူလို မိန္းမလိုလည္း မ၀တ္ခ်င္ဘူး။ လူ႔ေလာကႀကီး သိပ္ဆန္းၾကယ္တာပါပဲလား။ လူအမ်ိဳးအစား ဘယ္ႏွမ်ိဳးမ်ား ရွိတာပါလိမ့္။ သည္အေျခာက္မႀကီးနဲပ သြားမိတ္ဆက္လိုက္ရရင္ေကာင္းမလား။ အို မျဖစ္ေသးပါဘူးကြာ။ မေတာ္လို႔ သူက မာနႀကီးေနတဲ့လူျဖစ္ေနရင္အခက္။

ဖိုးသားသတၱိမရွိသျဖင့္ သည္အတိုင္သာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးၾကည့္ေနလိုက္သည္။ 

မိတ္ကပ္မ်ား လိမ္းျခယ္ၿပီးေတာ့ အ၀တ္အစားလဲရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ကဗ်ာမီခ်ီကိုကေတာ့ မိန္းကေလးျဖစ္တာေၾကာင့္ ကားထဲသို႔သြားကာ ဒီဇိုင္နာအမ်ိဳးသမီးနဲ႔ သြားလဲလိုက္ၾကသည္။

အ၀တ္အစား၀တ္ဆင္ၿပီးေတာ့ ကင္မရာမန္းေစရာအတိုင္း ေနရာ ယူလိုက္ၾကသည္။

“သည္လည္ဆြဲကို ခဏေလာက္ ခၽြတ္ထားလိုက္ပါလား”

ကင္မရာမန္းက ေစသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ လည္ဆြဲအား ခၽြတ္လိုက္ၿပီး ဖိုးသားလက္ထဲ အပ္ထားလိုက္သည္။ 

အ၀တ္အစားတစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးေျပာင္းကာ မိုးရာသီနဲ႔လိုက္ဖက္စြာ ေရပန္းအတုမ်ားေအာက္မွာ ထီးကေလးမိုးၿပီး ဖိုးေခ်ာတို႔ ကဗ်ာမီခ်ီကိုနဲ႔ စံုတြဲပံုရိုက္ၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာအတတ္ႏိုင္ဆံုး ေကာင္းမြန္စြာ သရုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ထို႔အတူ ကဗ်ာမီခ်ီကိုကလည္း သြက္လက္ခ်က္ခ်ာလွေပသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရိုက္ကြင္းက ညမေမွာင္ခင္ၿပီးဆံုးခဲ့သည္။ မဂၢဇင္းတိုက္က ဆုေငြသံုးသိန္းရသျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားအား ျပဳစုခ်င္သည္ဟုဆိုသည္။ သည့္ေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္သား စားေသာက္ဆိုင္သို႔ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။

ဖိုးေခ်ာက စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ႏွင့္ အသားမ်ားကိုမွာၿပီး ဘီယာလည္း မွာလိုက္သည္။ သည္ေတာ့ ဖိုးသားက တားလိုက္သည္။

“ဟာ မင္း ဘီယာေသာက္လို႔မျဖစ္ဘူး”

“ဘာလို႔လဲ၊ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ေသာက္မွာကို”

“ဘီယာက ရုပ္ရင့္ေစတယ္ကြ၊ ၿပီးေတာ့ ၀က္ျခံေတြလည္း ထြက္တတ္တယ္၊ မေသာက္ပါနဲ႔ကြာ”

“မရဘူးေသာက္မွာပဲ၊ မင္းလည္းေသာက္၊ ေယာက်္ားပဲကြာ၊ ေသာက္စမ္းပါ၊ တစ္ခါတေလပဲဟာကို၊ မေသာက္ဖူးေတာ့ စမ္းေသာက္ၾကည့္တဲ့ သေဘာေပါ့ကြာ”

“ဖိုးေခ်ာ…”

“ေဟ့ ဘီယာႏွစ္ပြဲေလာက္..”

ဖိုးေခ်ာက အတင္းမွာေတာ့ ဖိုးသား ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့။ ခဏၾကာေတာ့ စာပြဲထိုးေကာင္ေလးက ဘီယာႏွစ္ပြဲလာခ်သည္။ ဖိုးေခ်ာက တစ္ခါတည္းေသာက္ခ်လိုက္သည္။ 

“ဖိုးသားရယ္၊ သည္ေန႔ဟာ ငါ့ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ပဲ၊ ငါ့ဘ၀မွာ မိသားစုဆိုလို႔ မင္းတစ္ေယာက္ပဲရွိတာမို႔လို႔ ငါ့အေပ်ာ္ေတြ မင့္ကိုပဲ ေ၀မွ်ရတာပါ”

ဖိုးသား ၿငိမ္ေနသည္။

“တကယ္လို႔သာ သည္လိုအခ်ိန္မွာ ငါ့မိဘေတြရွိခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ၊ ငါ ဆုရတဲ့အေၾကာင္း ငါ့မဘေတြသိရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာလိုက္ရမလဲ၊ ငါ့သားေလးသိပ္ေတာ္တာပါလားလို႔ ငါ့မိဘေတြက ေျပာၾကမွာေသခ်ာတယ္”

ဖိုးေခ်ာမ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္မ်ားကို ဖိုးသားေတြ႔လိုက္ရသည္။ ၿပီးဖိုးေခ်ာက ဘီယာမ်ားကို ဆက္ေမာ့ေနသည္။

“ငါ တကယ္မိဘေတြကို ျပန္ေတြ႔ခ်င္တယ္ဖိုးသား၊ ငါ့မိဘေတြက ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကိုစြန္႔ပစ္ရတယ္ဆိုတာ ငါသိခ်င္လိုက္တာဖိုးသားရာ”

“ေအးပါ၊ ငါနားလည္ပါတယ္”

“ဟက္ ဟက္ ငါ စိတ္မေကာင္းစရာေတြ ေျပာမိေနျပန္ပါၿပီ၊ ငါ သည္လိုေျပာရင္ မင္းဆိုရင္ ပိုခံစားရေစတယ္မဟုတ္လား၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘေတြဆံုးသြားလို႔ မိဘေတြမရွိေတာ့တဲ့ မင္းက ပိုၿပီး အထီးက်န္တယ္မဟုတ္လား၊ တကယ္လို႔ငါ့မိဘေတြ ေတြ႔သြားရင္ ငါကမိဘေတြေနာက္လိုက္သြားမွာစိုးလို႔ဆိုၿပီး ပိုၿပီးအထီးက်န္မွာေၾကာက္ေနတယ္မဟုတ္လား”

ဖိုးေခ်ာကစကားေၾကာင့္ ဖိုးသားမ်က္ရည္ေလးေပါက္ကနဲ႔က်သြားသည္။

“စိတ္ခ်ပါဖိုးသားရယ္၊ ငါ့မိဘေတြ ျပန္ရွာေတြ႔လည္း ငါမင္းကို မထားခဲ့ပါဘူးကြာ၊ မင္း ငါ့ကို မယံုဘူးဆိုရင္ေတာင္ ယံုလိုက္ပါလို႔ ငါေျပာပါရေစကြာ၊ မင္းဟာ ငါ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ ညီအစ္ကိုဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ မိသားစုဆိုလည္း ဟုတ္ပါတယ္ကြာ၊ ဒါနဲ႔မ်ား မင္းကိုငါက ထားခဲ့ရမတဲ့လား”

ဖိုးေခ်ာ ေမာ့ေသာက္လုိက္ျပန္သည္။

“ေတာ္ေတာ့ေနာ္ဖိုးေခ်ာ”

“မင္းလည္းေသာက္ေလ၊ ငါ ဆုရတာ ၀မ္းသာရင္ ေသာက္ေလ”

ဖိုးသားလည္း ဘီယာဗူးအား ေသာက္လိုက္ၿပီး တစ္ငံုေလာက္ ငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရသာျပင္းလြန္းသျဖင့္ ေထြးပစ္လိုက္သည္။ ေထြးသည့္ေနရာတြင္ ရြံရွာဖြယ္ေကာင္းသည့္ အျမ  ွဳပ္မ်ားကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ရြံရွာဖြယ္ေကာင္းသည့္ အျမ  ွဳပ္အရည္ေတြကို လူေတြ စြဲမက္စြာေသာက္ေနၾကသတဲ့လား။

မမူးခင္မွာပင္ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားခါးေလးက ဖက္ကာ မွိန္းရင္းလိုက္ပါလာသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ဖိုးေခ်ာ၏ ဖက္တြယ္မႈမွာ ၾကည္ႏူးရင္း တိတ္ဆိတ္စြာ ဘီးေလးကိုစီးသည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာ၏ကိုယ္လံုးအား ကုတင္ေပၚသို႔ ေပြ႔တင္လိုက္ရသည္။ ဖိုးေခ်ာ ခဏတြင္းခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ 

ဘီယာအရွိန္ေၾကာင့္ မူးကာ ပက္လက္အေနအထားရွိေသာ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလးကို ဖိုးသား တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္လုိက္သည္။

ဖိုးေခ်ာရယ္ ငါ မင္းကို ခ်စ္ေနခဲ့မိၿပီသိလား။ ငါဟာ ေယာက်္ားေတြကို စိတ္၀င္စားေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ မင္းသိရင္ ငါ့ကိုရြံရွာသြားမလား။ တကယ္လို႔သာ မင္းသိသြားခဲ့ရင္ ငါ့ကိုပစ္ပယ္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္မလား။ မင္းကိုခ်စ္ေနတဲ့အေၾကာင္း မင္းသိေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ငါ ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႔ အသိေပးရမလဲ။ အို မျဖစ္ဘူး။ ငါ့အေၾကာင္း မင္းသိသြားလို႔မျဖစ္ဘူး။ မင္း သိသြားခဲ့ရင္ ငါ့ကို ထားခဲ့မွာ က်ိန္းေသတယ္။ မျဖစ္ဘူး။ ငါ မင္းကို လက္မလႊတ္ႏိုင္ဘူး။ မင္းမရွိရင္ ငါ အသက္ရွင္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ငါ့ေဘးမွာ မင္းမရွွိတဲ့ဘ၀က ေသတာနဲ႔မျခားဘူး။ ငါ သည္အတိုင္းေလးပဲေနရမယ္။ သည္အတိုင္းေလးပဲ ေနပါ့မယ္ဖိုးေခ်ာရယ္။ မင္းကို ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္း ငါ ေသသည္အထိ ဖံုးကြယ္ထားလိုက္ပါ့မယ္ဖိုးေခ်ာရယ္။

ဖိုးေခ်ာအား ေစာင္ေလးနဲ႔ ခပ္ဖြဖြေလး ျခံဳေပးလိုက္သည္။ ဖိုးသားေလးလည္း ဖိုးေခ်ာေဘးမွာ အသာအယာေလး၀င္အိပ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxx

ဆိုင္မွာ ခါတိုင္းလိုပဲ လူျပတ္ေနျပန္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ သတင္းစာေလးဖတ္ရင္း ဇိမ္က်ေနသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ဖိုးေခ်ာအား လက္ေဆာင္ေပးထားသည့္ ဖုန္းေလးအား ခဏကိုင္ကာ ဂိမ္းေဆာ့ေနသည္။ 

သတင္းစာဖတ္အၿပီး အိပ္ငိုက္လာသျဖင့္ စားပြဲေပၚ ေမွာက္ကာ ဖိုးေခ်ာ အိပ္လုိက္သည္။ ဖိုးသားလည္း ဂိမ္းတစ္ပြဲႏိုင္အၿပီး ဖိုးေခ်ာအိပ္ေနသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ဖုန္းေလးအား အားသြင္းထားလိုက္ၿပီး ဖိုးေခ်ာဆီေလွ်ာက္လုိက္သည္။

“ေဟ့ေယာင္ဖုိးေခ်ာ မင္း သည္လို အပ်င္းႀကီးေနလို႔ မျဖစ္ဘူးေလ”

ဖိုးေခ်ာပုခံုးအား ပုတ္ႏႈိးရင္းေျပာလိုက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ႏိုးသြားသည္။

“ဘာလဲကြ”

“မင္းပဲ ေအာင္ျမင္တဲ့ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆို၊ ဒါဆိုရင္ တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း ေလ့လာရမွာေပါ့၊ စာဖတ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သရုပ္ေဆာင္ေလ့က်င့္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ေဘာ္ဒီလွဖို႔ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေလကြာ”

“ေအးပါကြာ၊ တစ္ရက္ေလးမွေတာင္ မနားရဘူး၊ စာဖတ္ရတာပ်င္းလာၿပီ၊ ဒိုက္ပဲ ထိုးေတာ့မယ္ကြာ”

“ေအး ဒါဆို အႀကိမ္တစ္ရာလုပ္ရမယ္၊ အႀကိမ္တစ္ရာ မျပည့္မခ်င္း မနားရဘူး”

“ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ”

“ဟင္းေနာ္၊ ငါ လုပ္လိုက္ရ”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားလက္သီးနဲ႔ရြယ္သည္ကိုပင္ ဂရုမစိုက္ပဲ ဒိုင္ဗင္ထိုးခ်လိုက္သည္။

“ေရထားေလ၊ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“(၄)၊ (၅)..(၆)…(၉၀)…..”

ဖိုးေခ်ာရပ္တန္႔ေနလိုက္သည္။

“အား ေမာတယ္ကြာ”

ဖိုးခ်ာက ညည္းညဴေနေသာ္လည္း ဒိုက္ထိုးျခင္းမရပ္တန္႔ေသး။ ေလထဲမွာသာ ေျခဖ်ားနဲ႔ လက္ဖ်ားကိုေထာက္ရင္း အေမာေျဖေနသည္။

“တစ္ရာျပည့္ေတာ့မယ္ေလကြာ၊ အားမေလွ်ာ့နဲ႔၊ ဆက္သာလုပ္ ႀကိဳးစားထား”

“ေအးပါကြာ”

ဖိုးေခ်ာ အားတင္းၿပီး ဆက္လုပ္သည္။

“(၉၁)၊ (၉၂) ………(၉၉)၊ တစ္ရာ”

ဖိုးသားက တစ္ရာျပည့္ေတာ့ ေအာ္ခ်လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း တစ္ရာျပည့္ျပည့္ခ်င္း ဘတ္ကနဲ႔ ေမွာက္ခ်လိုက္သည္။

“အမေလး အမေလး ေသေတာ့မွာပဲကြာ၊ ဖူး ဖူး”

“ေတာ္တယ္၊ သည္လိုဇြဲမေလွ်ာ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ငါခ်ီးက်ဴးတယ္”

“သည္မွာျဖင့္ အေမာဆို႔ၿပီး မေသရံုတစ္မယ္ပဲ”

ဖိုးေခ်ာက ေမွာက္ရင္းက ဖ်တ္လတ္စြာ ထလိုက္သည္။ေခၽြးမ်ား ရႊဲေနသျဖင့္ အကၤ ်ီအား ဗိုက္ကေန အေပၚသို႔ ဆြဲလွန္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာအား သုတ္လိုက္သည္။

ဖိုးေခ်ာ၏ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ လွပေသာ ခ်က္ေခါင္းေလးနဲ႔ ေအာက္သို႔ နည္းနည္းေလွ်ာက်ေနေသာ ေဘာင္းဘီအေပၚပိုင္းမွ ဆီးစပ္ေမႊးေလးမ်ားကို ဖိုးသားျမင္လိုက္ရသည္။ ဖိုးသား တံေတြးကို မ်ိဳခ်လိုက္မိသည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ လွပေသာ အေရးအေၾကာင္းမ်ားကို ဖိုးသား ဆက္ေငးခ်င္ေသးေသာ္လည္း ဖိုးေခ်ာ သတိထားမိမွာသြားမွာစိုးသျဖင့္ ခ်ာကနဲ႔လွည့္ကာ ထိုင္ေနက်ေနရာေလးမွာ သြားထိုင္လိုက္သည္။ ရင္ေတြကေတာ့ တဒိန္းဒိန္းခုန္လို႔ေနသည္။

တီ တီ တီ တီ တီ တီ…။

တဒိန္းဒိန္းခုန္ေနသည့္ ရင္ခုန္သံကို ဖိထိန္းစဥ္ အားသြင္းထားေသာ ဖိုးေခ်ာဖုန္းက ျမည္လာသျဖင့္ ကိုင္ၾကည့္လိုက္သည္။ အျမည္မသိေသာသူ၏ ဖုန္းျဖစ္ေနသျဖင့္ ထူးျခားေသာ ဖုန္းမ်ားလားဆိုၿပီး ဖုန္းေလးကိုယူကာ ဖိုးေခ်ာထံေျပးလိုက္သည္။ ဆိုင္အတြင္းမွာ ဖိုးေခ်ာမရွိသျဖင့္ အိမ္သာမ်ားသြားသလားဆိုၿပီး အိမ္သာဆီ ေျပးလိုက္သည္။

“ဖိုးေခ်ာရွိလား ဖိုးေခ်ာရွိလားကြ”

“ရွိတယ္ကြ၊ သည္မွာ အီးပါေနတာ မသိဘူးလား”

“ဖုန္းလာေနတယ္ကြ၊ မင္းၿပိဳင္ပြဲ၀င္ထားတဲ့ကိစၥမ်ားလားမသိဘူး”

“တကယ္ ခဏ”

ဖိုးေခ်ာ အေလးသြားျခင္းကို ျမန္ျမန္လက္စသတ္လိုက္ၿပီး တံခါးဆြဲဖြင့္ကာ ဖိုးသားလက္ထဲက ဖုန္းကိုဖ်တ္ကနဲ႔ ယူလိုက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့၊ အမိန္႔ရွိပါခင္ဗ်ာ”

“သည္ဖုန္းက စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့လူရဲ့ဖုန္းမ်ားလားလို႔ပါရွင္”

“ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္စတီဗင္ထူးပါ၊ ဘာမ်ားအမိန္႔ရွိပါသလဲခင္ဗ်ာ”

“သတင္းေကာင္းေပးခ်င္လို႔ပါ”

“သတင္းေကာင္း”

ဖိုးေခ်ာ သံေယာင္လိုက္ၿပီး ဖိုးသားထံလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ဟုတ္ပါတယ္၊ Top Ten အားေဆးကုမ္ပဏီက က်င္းပတဲ့ အမ်ိဳးသားအလွၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆန္ခါတင္စာရင္းမွာ အေရြးခံရေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားတာပါ”

“ဗ်ာ ဗ်ာ၊ ဆန္ ဆန္ခါတင္စာရင္းမွာ အေရြး အေရြးခံရတယ္ဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္ရွင္၊ ယွဥ္ၿပိဳင္သူ အေယာက္ေပါင္း(၃၀၀)ေက်ာ္မွာ အေရြးခံရတာပါ၊ ဆန္ခါတင္စာရင္း၀င္ (၁၀)ေယာက္ရွိပါတယ္”

“ဟုတ္”

“အဲ့သည္(၁၀)ေယာက္ထဲက ဆြဲေဆာင္မႈအရွိဆံုးအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ေရြးခ်ယ္မွာပါ၊ ေၾကာ္ျငာထဲမွာ ေျပာထားသလိုပဲ ရိႈးပြဲက်င္းပၿပီး နာမည္ႀကီးအႏုပညာရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာစိစစ္ၿပီးမွ ဆံုးျဖတ္ေပးသြားမွာပါ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာခင္ဗ်ာ”

“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္၊ ရႈိးပြဲမွာ ကိုယ္တိုင္တက္ေရာက္ကာ ရႈိးျပရမွာျဖစ္ၿပီး ကုန္က်စရိတ္အ၀၀ကို ကုမ္ပဏီကသာ ကုန္က်မွာျဖစ္ပါေၾကာင္း၊ လာမည့္ (၁၅)ရက္ေန႔မွာ (၁၀)နာရီမွာ က်င္းပမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေစလိုေၾကာင္း အသိေပးတာပါ”

“ေက်း ေက်းဇူးတင္လိုက္တာခင္ဗ်ာ”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ဒါဆိုရင္ သည္ေလာက္ပါပဲေနာ္၊ အေသးစိတ္သိရွိလိုလွ်င္ေတာ့ ေၾကာ္ျငာမွာ ေပးထားတဲ့ ဖုန္းေတြနဲ႔ ယခုသည္ဖုန္းကိုလည္း ဆက္သြယ္ၿပီး ေမးျမန္းႏိုင္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

“ဒါဆို သည္ေလာက္ပါပဲေနာ္”

ဖုန္းကိုပိတ္လိုက္ၿပီး ဖိုးသားဘက္ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။

“ဖိုး ဖိုးသား…”

ဖိုးသားက ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ၾကည့္ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားအား ဖ်တ္ကနဲ႔ ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“ငါ ဆန္ခါတင္ ေရြးခ်ယ္ခံရတယ္တဲ့၊ အေယာက္(၃၀၀)ေက်ာ္မွာ ငါ အေရြးခံရတယ္တဲ့ဖိုးသားရဲ့၊ ငါ နာမည္ႀကီး အႏုပညာရွင္ေတြေရွ ့မွာ ရႈိးေလွ်ာက္ၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္ရမွာတဲ့”

“သိပ္ကို မဂၤလာရွိတဲ့သတင္းပါပဲကြာ”

“(၁၀)ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကိုေရြးခ်ယ္မွာတဲ့၊ ငါ သိပ္ကိုကံေကာင္းပါလားဖိုးသားရယ္”

“ဟုတ္တယ္ မင္းသိပ္ကိုကံေကာင္းတယ္၊ ယခုၿပိဳင္ပြဲက မင္းဘ၀ကို သိပ္ကိုအေျပာင္းအလဲႀကီးျဖစ္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္ဖိုးေခ်ာ”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားအား ဖက္လိုက္ျပန္သည္။

“ဒါေတြဟာ မင္းေက်းဇူးေတြေၾကာင့္ပါ၊ မင္း ငါ့ကုိ ေသခ်ာေလ့က်င့္ေပးလို႔ ျဖစ္ရတာ၊ မင္းေက်းဇူးနဲ႔မကင္းဘူး၊ မင့္ကိုငါအရမ္းေက်းဇူးတင္တာပဲကြာ”

“ငါ ဘာမွမလုပ္ခဲ့ရပါဘူးကြာ၊ အားလံုးဟာ မင္းရဲ့၀ါသနာေၾကာင့္၊ ၿပီးေတာ့ မင္းထိုက္နဲ႔ မင္းကံမို႔ရတာ၊ ငါ့ေက်းဇူးေတြမပါပါဘူး”

“ေနာင္လည္း ငါ့ကို ကူညီေပးပါဦး”

“ေအးေပါ့၊ ကူညီရမွာေပါ့၊ ေသခ်ာေပါက္ကူညီေပးရမွာေပါ့”

ဖိုးေခ်ာ မ်က္၀န္းအိမ္မွာ မ်က္ရည္ေတြ စို႔ေနေလသည္။ 

ထိုေန႔ကစၿပီး ေလ့က်င့္ခန္းမ်ိဳးစံုကို ဖိုးေခ်ာ အပတ္တကုပ္ႀကိဳးစားလုပ္ျဖစ္သည္။ နည္းျပတစ္ျဖစ္လဲ ဖိုးသားကလည္း အနားမွာ ေသခ်ာေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရႈေပးေလသည္။ ေခၽြးသုတ္တန္ သုတ္ေပးသည္။ မ်က္ႏွာေပါင္းတင္ေပးတန္ေပါင္းတင္ေပးသည္။ ရႈိးေလွ်ာက္ဟန္ကို ေ၀ဖန္ေပးတန္ ေ၀ဖန္ေပးသည္။ ႏြားႏို႔၊ အစရွိသည္ျဖင့္ အသားအေရနဲ႔ လိုက္ဖက္ေသာ အသီးအရြက္မ်ား ေၾကာက္ခ်က္ေပးတန္ေပးျဖစ္သည္။ ၿပိဳင္ပြဲရက္နီးကပ္လာသည့္အခ်ိန္တြင္ ဖိုးေခ်ာ၏ ေဘာ္ဒီသည္ ေတာင့္တင္းကာ က်စ္လ်စ္ေသာ ၀မ္းဗိုက္၊ ဖုထစ္ေသာ လက္ေမာင္းၾကြက္သားမ်ား၊ သြယ္လ်ေသာ ေပါင္တံမ်ားျဖင့္ လြန္စြာ လွပေနေတာ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Top Ten အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳးသားအားေဆးကုမ္ပဏီက “ဆြဲေဆာင္ခန္႔ညား စြမ္းအားျပည့္၀ အမ်ိဳးသားဘ၀” အလွၿပိဳင္ပြဲက်င္းပေပးသည္ကို ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္း သိထားသည္။ ထိုသတင္းသည္ အင္တာနက္သတင္း၊ ေဖ့ဘုတ္သတင္း၊ ဂ်ာနယ္သတင္းစာမ်ားတြင္ ပ်ံ ့ႏွံ႔ေနသည္ကိုလည္း ဦးမင္းသိုင္းသိထားသည္။ ထိုသတင္းကို ဦးမင္းသိုင္းလည္း အလြန္စိတ္၀င္စားမိသည္။ 

ထိုၿပိဳင္ပြဲမွ ဆန္ကာတင္ေရြးခ်ယ္ၿပိဳင္ပြဲတြင္ ပထမဆုရေသာသူအား ေနာင္ရုိက္မည့္ ရုပ္ရွင္ကားႀကီးတြင္ အသံုးျပဳရန္အတြက္ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုျဖစ္ေအာင္ ခ်ဳပ္ဆိုမည္ဟု ဦးမင္းသိုင္း အားခဲထားသည္။ သည့္ေၾကာင့္ သူမ်ားေတြထက္ ဆုရေသာသူအား လက္ဦးမႈရေအာင္ အဆင္သင့္ျပင္ထားသည္။ ဆန္ခါတင္ေရြးခ်ယ္ခံရသူတို႔၏ နာမည္မ်ားကိုလည္း မွတ္ထားသည္။

ခိုင္လင္းခန္႔၊ ျမတ္ေဇ၊ မင္းထက္ေသြး၊ ထက္ကိုကို၊ ထိုက္သီဟသူ၊ ေအာင္ေကာင္းခန္႔၊ မင္းျပည့္၊ စတီဗင္ထူး၊ ျမတ္မင္းေက်ာ္၊ ေနလင္းေအာင္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခမ္းနားထည္၀ါေသာ နံရံႏွင့္ နံရံမ်က္ႏွာက်က္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ အခန္းႀကီးထဲတြင္ ဆန္ခါတင္ေရြးခ်ယ္ခံရေသာ အမ်ိဳးသား(၁၀)ဦးမွာ ကုလားထိုင္ေလးမ်ားေပၚတြင္ ၿငိမ္၀ပ္ေသသပ္စြာ ထိုင္ေနၾကသည္။ အႀကီးအကဲျဖစ္ဟန္တူသူအမ်ိဳးသားႀကီးနဲ႔ ပိန္သြယ္ေသာအမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးက ေနာင္လာမည့္ ၿပိဳင္ပြဲအတြက္ ေသခ်ာေလ့က်င့္သင္ၾကားကာ လမ္းည  ႊန္ေပးေနသည္။ အားလံုးက စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ကာ သင္ၾကားျပသမႈကို ခံယူၾကသည္။ စတီဗင္ထူးတစ္ျဖစ္လဲ ဖိုးေခ်ာလည္း စိတ္၀င္တစားရွိလွသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ၀င္ခြင့္မရသျဖင့္ အျပင္ဘက္မွာ ထိုင္ေစာင့္ေနရသည္။ ဖိုးေခ်ာ အဆင္မွ ေျပပါ့မလားဆိုၿပီး စိတ္လည္း ပူေနသည္။

ဆန္ခါတင္ေရြးခ်ယ္ခံရေသာ အမ်ိဳးသားအားလံုးကို ၾကည့္ၿပီး စတီဗင္ထူးတစ္ျဖစ္လဲ ဖိုးေခ်ာ စိတ္ဓာတ္က်မိသည္။ ဘာေၾကာင့္မူ အားလံုးသည္ သူ႔ဟန္ပန္၊ သူ႔စတိုင္နဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းေနၾကတာခ်ည္းျဖစ္သည္။ ဖိုးေခ်ာ ဆုမွရပါ့မလားဆိုၿပီး ေတြးကာ ပူမိေသးသည္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဖိုးေခ်ာေခါင္းရမ္းလိုက္ရင္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားမည္ဟု အားခဲထားသည္။

အႀကီးအကဲျဖစ္သူမ်ားက တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လိုက္လံရွင္းျပသည္။ ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပမည့္ စင္ျမင့္ႀကီးေပၚသို႔လည္း လိုက္ျပသည္။ ထိုစင္ျမင့္ႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး ဖိုးေခ်ာ ေက်ာခ်မ္းမိသည္။ စင္ျမင့္ႀကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေအာက္ဘက္သို႔ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ပရိသတ္မ်ားေနရာယူၾကမည့္ ကုလားထိုင္အမ်ားအျပားရွိေနသည္။ ၿပိဳင္ပြဲက်ရင္ ထိုေနရာမွာ ပရိသတ္အမ်ားအျပားရွိေနမွာပဲျဖစ္သည္။ ထိုမ်ားျပားေသာ ပရိသတ္မ်ားေရွ ့တြင္ ရိႈးျပရမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ ေၾကာက္ဒူးတုန္မိသည္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈနည္းေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးထိန္းၿပီး သတၱိရွိေအာင္လည္း ႀကိဳးစားသြားမည္ဟု အားခဲလိုက္ျပန္သည္။

ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပခ်ိန္က်ရင္ အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ရန္ႏွင့္ သတိၱရွိေစရန္အတြက္ ယွဥ္ၿပိဳင္၀တ္ဆင္ရမည့္ အ၀တ္အစားမ်ားကိုလည္း ယခုကတည္းက ၀တ္ရဲဆင္ရဲရွိေအာင္ ၀တ္ဆင္ေစၿပီး ေအာက္တြင္ ပရိသတ္သေဘာနဲ႔ အလုပ္သမားအနည္းအက်ဥ္းထားကာ ရႈိးေလွ်ာက္ျပေစသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးဖံုးေသာ ဖက္ရွင္၀တ္ဆင္ၿပီး ရႈိးေလွ်ာက္ရသည့္အခါမ်ားတြင္ ဖိုးေခ်ာ ဘယ္လိုမွမေနသာေသာ္လည္း ကိုယ္အေပၚပိုင္းဗလာက်င္းႏွင့္ အတြင္းခံေလးသာ ၀တ္ဆင္ရသည့္အခါမ်ားတြင္ ဖိုးေခ်ာစိတ္ထဲ စႏိုးစေနာင့္ျဖစ္မိသည္။ အားလံုး ကိုယ့္လိုေလး ၀တ္စားထားတာျမင္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာရွက္စိတ္ေတြ ေပ်ာက္သြားရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သင္တန္းကျပန္လႊတ္ေတာ့ သင္တန္းခန္းမအတြင္းက ထြက္အလာ ဖိုးသားက ႀကိဳဆိုေလသည္။

“အဆင္ေျပလားဟင္ဖိုးေခ်ာ”

“ေျပပါတယ္၊ ဘာအခက္အခဲမွမရွိဘူး”

ဆိုၿပီး ဖိုးေခ်ာက ယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ေျပာသည္။

“ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ငါျဖင့္ စိတ္ပူလိုက္ရတာ”

ဖိုးသားက သက္ျပင္းခ်ရင္းေျပာသည္။

“ငါ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္ဖိုးသား”

“ေအး ေအး ေကာင္းတယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈရွိေနတာအေကာင္းဆံုး၊ ၿပိဳင္ပြဲက မနက္ျဖန္ညဆိုေတာ့ မင္း သည္ေန႔ တစ္ေနကုန္နားလိုက္ေတာ့၊ ေလ့က်င့္မႈေတြ အခုကတည္းက အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီးသားဆိုေတာ့ ေလ့က်င့္တာေတြ လုပ္မေနနဲ႔ေတာ့၊ မနက္ျဖန္အတြက္ အားရွိေအာင္ နားနားေနေနနားပါ၊ အားျပည့္သြားေအာင္ မ်ားမ်ားအိပ္ထား ဟုတ္ၿပီလား၊ ငါ မင္းေဘးမွာ အၿမဲတမ္းရွိေနေပးပါ့မယ္”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဖိုးသားရာ”

“လာ ျပန္ၾကမယ္၊ သည္ည ငါ ၾကက္သားခ်က္ေကၽြးမယ္”

“အိုေက”

ႏွစ္ေယာက္သား စက္ဘီးေလးဆီ လွမ္းလုိက္ၾကသည္။ ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာ မပင္ပန္းေစရန္ ေရွ ့ကသာစီးၿပီး ဖိုးေခ်ာက ေနာက္မွာ ဖိုးသားခါးေလးကို ဖက္ရင္း လိုက္ပါလာသည္။

ခါးေလးကိုဖက္ကာလိုက္ပါလာသည့္ ဖိုးေခ်ာအား ဖိုးသားၾကည္ႏူးမႈအျပည့္နဲ႔ လွမ္းလွမ္းၾကည့္သည္။

ဖိုးေခ်ာရယ္ မင္းနဲ႔ သည္လိုေလးရွိေနရရင္ျဖင့္ ငါ့ဘ၀ ျပည့္စံုပါၿပီကြာ….။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ည(၁၀)နာရီမွာ စမည့္ျဖစ္ေသာ Top Ten အိမ္ေထာင္သည္အမ်ိဳးသားအားေဆးကုမ္ပဏီမွ က်င္းပသည့္ “ဆြဲေဆာင္ခန္႔ညား စြမ္းအားျပည့္၀ အမ်ိဳးသားဘ၀” ဆန္ခါတင္ဆုေရြးခ်ယ္ပြဲအတြက္ ပရိသတ္မ်ားစြာ မီးေရာင္တလက္လက္ေအာက္မွာ ေနရာယူေနၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္းလည္းပါသည္။ ေထာင့္တစ္ေနရာမွ ေမွာင္ရိပ္က်သည့္ေနရာတြင္ ဖိုးသားလည္း ေရာက္ရွိေနသည္။ ပရိသတ္မ်ားစြာ၏ ေရွ ့ဆံုးတန္းတြင္ အကဲျဖတ္ဒိုင္မ်ားအျဖစ္ နာမည္ႀကီးေသာ အႏုပညာရွင္မ်ားျဖစ္သည့္ ဦလူမင္း၊ ေဒၚမို႔မို႔ျမင့္ေအာင္၊ ဦးရန္ေအာင္ႏွင့္ မယ္လိုဒီတို႔က ေတာက္ေျပာင္လွပေသာ အ၀တ္အစားမ်ားနဲ႔ ေနရာယူထားၾကသည္။ 

အစီအစဥ္ေၾကညာသူမ်ားျဖစ္သည့္ မတင္မိုးလြင္ႏွင့္ ကိုဆန္းထြဋ္တို႔က မၾကာမီၿပိဳင္ပြဲစတင္က်င္းပေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အဖြင့္အမွာစကားေျပာၾကားသည္။ 

ပထမဆံုး သီခ်င္းမ်ား၊ အကမ်ားျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖၾကသည္။ ပရိသတ္မ်ား ၿငိမ္သက္စြာ ၾကည့္ရႈေနၾကသည္။ သီခ်င္း အကမ်ားျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေပးၿပီးေနာက္ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္မည့္သူမ်ား နံပါတ္စဥ္အလိုက္ ရႈိးျပေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း မတင္မိုးလြင္ႏွင့္ ကိုဆန္းထြဋ္က ေၾကညာျပန္သည္။ နံပါတ္စဥ္အလိုက္ လာေရာက္ရႈိးျပမည့္သူတို႔၏ နာမည္မ်ားကိုလည္း ေၾကညာျပသည္။ 

နံပါတ္(၁)ခိုင္လင္းခန္႔၊ နံပါတ္(၂)ျမတ္ေဇ၊ နံပါတ္(၃)မင္းထက္ေသြး၊ နံပါတ္(၄)ထက္ကိုကို၊ နံပါတ္(၅)ထိုက္သီဟသူ၊ နံပါတ္(၆)ေအာင္ေကာင္းခန္႔၊ နံပါတ္(၇)မင္းျပည့္၊ နံပါတ္(၈)စတီဗင္ထူး။

ဖိုးေခ်ာ၏ နာမည္ၾကားလိုက္ရေတာ့ ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးသြားသည္။

နံပါတ္(၉) ျမတ္မင္းေက်ာ္။ နံပါတ္(၁၀) ေနလင္းေအာင္။

နာမည္မ်ားကို ေၾကညာၿပီးေတာ့ ပရိသတ္မ်ားက လက္ခုပ္တီးၾကသည္။ 

မၾကာမီ နံပါတ္(၁)ျဖစ္ေသာ ခိုင္လင္းခန္႔က ေရွး၀တ္စံုအား ၀တ္ဆင္ၿပီး ျပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာနဲ႔ ထြက္လာသည္။ ခါးတြင္ နံပါတ္(၁)ဆိုၿပီး တံဆိပ္အ၀ိုင္းေလး ကပ္ထားသည္။ နံပါတ္(၁)က ရိႈးေလွ်ာက္ျပအၿပီး လွည့္ျပန္ကာ ၀င္သြားေတာ့ နံပါတ္(၂)ျဖစ္သူ ျမတ္ေဇ ၀င္လာသည္။ နံပါတ္(၁)ျဖစ္ေသာ ခိုင္လင္းခန္႔နည္းတူ ဆင္တူ၀တ္စံုသာ ၀တ္ဆင္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဆန္းတိုးႏိုင္ၿပီးေတာ့ နံပါတ္စဥ္အလိုက္ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာၾကသည္။ မၾကာမီ ဖိုးေခ်ာတစ္ျဖစ္လဲ စတီဗင္ထူး ထြက္လာေတာ့ ဖိုးသားမ်က္ႏွာ အျပံဳးပန္းမ်ား ပြင့္လန္းကာ ရင္ေတြ တဒိန္းဒိန္းခုန္သြားရသည္။ “ႀကိဳးစားထား၊ အားတင္းထား” ဆိုၿပီး စိတ္ထဲက အားေပးေနသည္။ 

ေရွး၀တ္စံုေလးနဲ႔ ဖိုးေခ်ာ သိပ္ကိုလွပေနသည္။ ေျခလွမ္းမ်ားကလည္း အကြာအဟညီသည္။ ဖိုးေခ်ာ၏အျပံဳးသည္ ပရိသတ္အား ည  ွိဳ ့ယူေနသလိုလိုသို႔။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိေနသည္။ ဆြဲေဆာင္အားေကာင္းလွသည္။

အားလံုး ၀တ္စံုဆင္တူ၀တ္ဆင္ၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္ရတာျဖစ္ၿပီး ဖက္ရွင္မ်ားက တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး ေျပာင္းလဲ၀တ္ဆင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရသည္။ ေဘာင္းဘီတိုတစ္မ်ိဳး။ အပြတစ္မ်ိဳး။ အက်ပ္တစ္မ်ိဳး။ အကၤ ်ီတြင္လည္း အပြတစ္ဖံု။ အက်ပ္တစ္ဖံု။ ေဘာ္ဒီဖစ္တစ္မ်ိဳး။ စသည္ျဖင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရသလို ကိုယ္အေပၚပိုင္းဗလာက်င္းႏွင့္ အတြင္းခံေလးသာ ၀တ္ဆင္ၿပီးေတာ့လည္း ယွဥ္ၿပိဳင္ရသည္။

ကိုယ္အေပၚပိုင္းဗလာက်င္းႏွင့္ ဖိုးေခ်ာတစ္ျဖစ္လဲ စတီဗင္ထူးထြက္လာေတာ့ ဖိုးသားအသက္ရႈပင္ မွားသြားရသည္။ ဒါဟာ ငါတုိ႔ ဖိုးေခ်ာတဲ့လား ဆိုၿပီး အံ့ၾသမင္သက္ရသည္။ ပရိသတ္အျဖစ္ေရာက္ရွိလာေသာ ဦးမင္းသိုင္းသည္လည္း “သည္ေကာင္ေလးသည္ အေတာ္ထူးျခားသည္” ဆိုသည့္ အမူအယာမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ အကဲျဖတ္ဒိုင္ႀကီးမ်ားသည္လည္း “သိပ္ကိုဆြဲေဆာင္မႈရွိေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ေပပဲ” ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာတြင္ အမူအယာမျပေပမဲ့ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ မွတ္ခ်က္ျပဳေနၾကေလသည္။ ကေလာင္တံကိုင္ထားေသာ မင္တံေလးမ်ားက စာရြက္ျဖဴျဖဴေလးမ်ားေပၚတြင္ အလားအလာေကာင္းေသာ မွတ္ခ်က္မ်ား ေရးမွတ္လိုက္ၾကသည္။

ရႈိးပြဲၿပီးဆံုးသြားၿပီးေနာက္ အကဲျဖတ္ဒိုင္မ်ား၏ မွတ္ခ်က္မ်ားကို အစီအစဥ္ေၾကညာသူျဖစ္သည့္ ကိုဆန္းထြဋ္က သြားယူေလသည္။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္မ်ားကို စုေ၀းထားေစလိုက္သည္။ ပထမဆံုး ပထမဆု၊ ဒုတိယဆုနဲ႔ တတိယဆု ရမည့္သူမ်ားကို ေၾကညာမည္ဆိုသည္။ 

ကိုဆန္းထြဋ္က ေခ်ာင္းဟန္႔ကာ တတိယဆု ရရွိသူအား ေၾကာညာရန္ အစပ်ိဳးလိုက္သည္။

“ယခု ပထမဦးဆံုး တတိယဆုကို ေၾကညာေပးပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ၊ ယခု “ဆြဲေဆာင္ခန္႔ညား စြမ္းအားျပည့္၀ အမ်ိဳးသားဘ၀” အလွၿပိဳင္ပြဲမွာ တတိယဆုရရွိသူကေတာ့ နံပါတ္(၂)ျဖစ္တဲ့ ျမတ္ေဇ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

ပရတသတ္မ်ားထံမွ လက္ခုပ္တီးသံမ်ား ညံသြားသည္။ ျမတ္ေဇလည္း ေပ်ာ္ရႊင္လြန္းသျဖင့္ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

“ကဲ တတိယဆုကို ေၾကညာၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ဒုတိယဆုကို ေၾကညာေပးပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ”

ကိုဆန္းထြဋ္ကေျပာေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္မ်ားနဲ႔ ပရိသတ္မ်ား ရင္ခုန္လႈပ္ရွားေနၾကသည္။

“ဒုတိယဆု ရရွိသူကေတာ့ နံပါတ္(၄)ျဖစ္တဲ့ ထက္ကိုကို ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

ပရိသတ္မ်ားဆီမွ လက္ခုပ္သံမ်ား ညံသြားျပန္သည္။ ထက္ကိုကိုလည္း ပီတိအျပံဳးမ်ားနဲ႔ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

“သည္တစ္ခါေတာ့ ပမဆုကို ေၾကညာဖို႔ က်န္ပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ာ”

ကိုဆန္းထြဋ္က ရင္ခုန္သံေတြ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ ပိုပိုၿပီး ျပင္းထန္ေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲလိုက္ေတာ့ ပရိသတ္မ်ားထံမွ ပရိသတ္မ်ား အပ္က်သံၾကားရမတတ္ ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။

“ပထမဆု ဘယ္သူရမလဲဆိုတာ အားလံုး သိခ်င္ေနၾကတယ္ထင္ပါတယ္၊ ေဟာသည္ၿပိဳင္ပြဲ၀င္အားလံုးကေတာ့ ပိုပိုၿပီး သိခ်င္ေနၾကမွာေပါ့ေနာ္”

ကိုဆန္းထြဋ္က ေျပာေတာ့ အားလံုး ျပံဳးစိစိနဲ႔ျဖစ္ေနၾကသည္။

“အားလံုး သိခ်င္ေနၾကတဲ့ ပထမဆုကို အခုပဲ ေၾကညာေပးပါေတာ့မယ္ခင္ဗ်ာ၊ ဟဲ ဟဲ အားလံုး ရင္ေတြ အရမ္း ခုန္ေနၾကတယ္မဟုတ္လား”

ကိုဆန္းထြဋ္က မေၾကညာေသးပဲ ၿပီတီတီလုပ္ေနေသးသည္။

“အဟဲ ပထမဆုကို ဆြတ္ ခူး ရ ရွိသူက ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ အဟင္း အဟင္း၊ ပထမဆု ရရွိသူက နံ ပါတ္(၈)ျဖစ္တဲ့ စတီဗင္ထူးပဲျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

ကိုယ့္နာမည္ၾကားလိုက္ရေတာ့ ဖိုးေခ်ာ မိုးေကာင္းကင္ႀကီး ခ်ာခ်ာလည္သြားမတတ္ ေပ်ာ္သြားရသည္။ ေဘးမွ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္မ်ားက စတီဗင္ထူးက ေပြ႔ဖက္ကာ ဂုဏ္ျပဳၾကသည္။ 

မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ဖိုးေခ်ာအား ေၾကညာလိုက္ေတာ့ ဖိုးသား ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ထခုန္လိုက္သည္။

“ဖိုးေခ်ာ ဒါမွ ဖိုးေခ်ာကြ၊ ဒါမွ ငါတို႔ ဖိုးေခ်ာ”

ဟု ေအာ္လိုက္သျဖင့္ ေဘးမွ လူမ်ားက ေၾကာင္ၾကည့္ေနၾကသည္။

ဦးမင္းသိုင္းသည္လည္း ေက်နပ္ပီတိမ်ားနဲ႔ ျပံဳးေနေလသည္။

မၾကာမီ မတင္မိုးလြင္နဲ႔ ကိုဆန္းထြဋ္တို႔က ဆုရသူမ်ားကို ဆုအသီးသီးေပးအပ္လိုက္ၿပီး ပထမဆုရေသာ စတီဗင္ထူးအား “ဆြဲေဆာင္ခန္႔ညား စြမ္းအားျပည့္၀ အမ်ိဳးသားဘ၀” အဓိပါယ္ရွိေသာ ဖန္ရုပ္တုကို ေပးအပ္လိုက္သည္။ စတီဗင္ထူးသည္ ေက်နပ္အားရေသာ အျပံဳးမ်ားနဲ႔ ဖန္ရုပ္တုအား ေျမ  ွာက္ျပလုိက္သည္။

စတီဗင္ထူးတစ္ျဖစ္လဲ ဖိုးေခ်ာ စင္ေပၚမွဆင္းေတာ့ သတင္းေထာက္မ်ား တစ္ျပံဳႀကီးေရာက္လာၿပီး အင္တာဗ်ဴးမ်ားကို ဇြတ္ေမးေတာ့သည္။

“အခုလိုပမဆုရေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား ေလ့က်င့္ခဲ့သလိုဆိုတာ ေျပာျပေပးပါလားခင္ဗ်ာ”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ၀ါသနာလို႔ပဲေျပာရမွာေပါ့၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၀ါသနာပါခဲ့တယ္၊ ၀ါသနာေၾကာင့္ အခုလိုလွပတဲ့ေဘာ္ဒီျဖစ္ေအာင္ မေနမနားႀကိဳးစားခဲ့တယ္၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ပထမဆုကို ရရွိခဲ့တယ္လို႔ပဲဆိုရမွာေပါ့၊ တစ္ခုေျပာခ်င္တာကေတာ့ ၀ါသနာပါဖို႔အဓိကလို႔ပဲ ဆိုခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခုလိုလွတဲ့ေဘာ္ဒီျဖစ္ေအာင္ သြန္သင္ျပသေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ေက်းဇူးေတြလည္း ပါတာေပါ့ခင္ဗ်ာ”

“ဟုတ္ကဲ့ အခုလိုေျပာျပလို႔ေက်းဇူးတင္ပါတာ္ခင္ဗ်ာ”

အင္တာဗ်ဴးသူမ်ားက တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ေရာက္ေရာက္လာသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ေျဖေပးေနရသည္။

အင္တာဗ်ဴးသူမ်ား ကုန္ဆံုးသြားေတာ့ ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာေရွ ့မွာ လာရပ္သည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ၀မ္းသာလံုးဆို႔ကာ ငိုမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာမ်ားနဲ႔ ၾကည့္လုိက္ၾကၿပီး တင္းက်ပ္စြာ ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ”

“ဖိုးသား”

“ငါ ဘယ္လိုေျပာရမလဲဖိုးေခ်ာရယ္၊ ငါ ၀မ္းသာလြန္းလို႔ ဘယ္လိုဂုဏ္ျပဳရမယ္ကို မသိေတာ့ဘူး”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဖိုးသားရယ္၊ ဒါေတြအားလံုးဟာ မင့္ေက်းဇူးေတြေၾကာင့္ပါ”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာအား ဖက္လိုက္ျပန္သည္။

“တစ္ဆိတ္ေလာက္”

ေနာက္မွအသံေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။ ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္းအား ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဒါရိုက္တာဦးမင္းသိုင္းအား ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ေကာင္းေကာင္းသိထားသည္။

“ေၾသာ္ ဦးက ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္းမဟုတ္လား”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ သား အခုလို ဆုရတာ ဦး ဂုဏ္ယူပါတယ္”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဒါရိုက္တာႀကီး”

“ေျပာရမွာေတာ့ ရွက္ေပမဲ့ ဦးေလ သားကို မင္းသား ေျမ  ွာက္ေပးခ်င္ပါတယ္”

“ဘယ္လို”

ဖိုးေခ်ာ မထင္မွတ္ေလာက္ေအာင္၀မ္းသာသြားရသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ၀မ္းသာရိပ္မျပခဲ့။

“သားသာ သေဘာူမယ္ဆိုရင္ သားကို ေအာင္ျမင္တဲ့ မင္းသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ဦးေျမ  ွာက္ေပးခ်င္ပါတယ္”

ဖိုးေခ်ာ ဘာမွမေျပာတတ္ပဲ ဖိုးသားကိုသာ ၾကည့္ေနရသည္။ အခုလိုဆုေလးရလိုက္ရံုနဲ႔ ဖိုးေခ်ာဆီမွာ အခြင့္အေရးေတြ တစ္ပံုႀကီး ေရာက္လာရသတဲ့လား။ အခုလုိဆုေလးက ဖိုးေခ်ာဘ၀ကို အေျပာင္းအလဲႀကီးျဖစ္သြားမွာတဲ့လား။ တကယ္ပဲလား။

“ဖိုးသား…”

ဖိုးသားဆီက အထင္ကို ဖိုးေခ်ာသိခ်င္မိသျဖင့္ ၾကည့္လုိက္သည္။

“ဒါေတြေနာက္မွေျပာပါလားဒါရိုက္တာႀကီး၊ အခု ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ပင္ပန္းေနလို႔ပါ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ဦးကို သားရဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ေလး ေပးထားေစလိုပါတယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ရပါတယ္၊ ဦးဖုန္းကိုေပးပါ”

ဦးမင္းသိုင္းဖုန္းကိုယူၿပီး ဖိုးေခ်ာက ဖုန္းနံပါတ္မ်ား ထည့္သြင္းလိုက္သည္။

“လိုအပ္ရင္ အခ်ိန္မေရြးဆက္သြယ္ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ အတတ္နိုင္ဆံုး အေကာင္းဘက္က စဥ္စားေပးေစလိုပါတယ္သားရယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔တိုင္ပင္လိုက္ပါဦးမယ္”

“ေအးပါကြယ္”

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 ဖိုးေခ်ာဆုရအၿပီးအေနာက္ပိုင္း ဖိုးေခ်ာဖုန္းထံသို႔ ေကာသံမ်ား အဆက္မျပတ္ျမည္ခဲ့သည္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားက သူတို႔၏လုပ္ငန္းတြင္ ေၾကာ္ျငာေပးရန္အတြက္ ေတာင္းဆိုၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း အစမို႔ ဘာမွနားမလည္ေသးသျဖင့္ စဥ္းစားေပးပါမည္ဟုသာ အေျဖေပးခဲ့ရသည္။ တစ္ဖန္ဒါရိုက္တာမ်ားစြာကလည္း မင္းသားေျမ  ွာက္ေပးခ်င္ေၾကာင္း၊ သီခ်င္းေခြထုတ္မည့္သူမ်ားကလည္း သူတို႔သီခ်င္းတြင္ ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ေပးလိုေၾကာင္း ေတာင္းဆိုၾကလြန္းသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာေခါင္းေတြ ရႈပ္ေထြးေနာက္က်ိလာရသည္။ အဘယ္ကို အရင္ဆံုးျဖတ္သင့္သည္၊ အဘယ္ကိုအရင္ဆံုးျဖတ္လက္ခံလိုက္ပါက မွန္ကန္သည္ကို ဖိုးေခ်ာ မေ၀ခြဲတတ္ျဖစ္လာရသည္။ ဖိုးသားအား ေ၀ဖန္ေတာ့ ဆႏၵမေစာနဲ႔ ဟု ဆုသည္။ ဖိုးသားေျပာသည့္အတိုင္း သၾကၤန္မတိုင္မီ ဘာေတာင္းဆိုမႈကိုမွလက္မခံပဲ သၾကၤန္ၿပီးမွ လက္ခံမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ေအးေဆးသက္သာစြာ ေနလိုက္ေတာ့သည္။ သၾကၤန္ရက္မ်ားအတြင္းတြင္ ဆိုင္လည္း ပိတ္ထားမည္ျဖစ္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာတို႔အား အလုပ္အေကၽြးျပဳရာ “ျပည့္စံုေမတၱာမိဘမဲ့ေဂဟာ” တြင္ အလွဴအတန္းေလးမ်ားလုပ္ၿပီး ကေလးမ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အခ်ိန္ကုန္ဆံုးလိုက္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ဆံုးျဖတ္ထားသည့္အတိုင္း သၾကၤန္ရက္မ်ားအတြင္း ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔ ေဂဟာအတြင္းမွာ ရွိေနခဲ့ၾကသည္။ အိမ္သို႔လည္း မျပန္ၾက၊ အျပင္လည္း ထြက္မလည္ၾက။ ေဂဟာအတြင္းမွာသာ အိပ္သည္။ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ရရွိခဲ့ေသာ ဆုေငြေလးနဲ႔ ဖိုးေခ်ာကကေလးမ်ားကို မုန္႔ေကၽြးသည္။ ဆန္ျပဳတ္တိုက္သည္။ ႏြားႏို႔တိုက္သည္။ လက္ေဆာင္ေသးေသးေလးေတြလည္း ၀ယ္ေပးသည္။ ကေလးမ်ားနဲ႔အတူတူကစားကာ ေဘာလံုးလည္း အတူတူကန္ၾကသည္။ ေရလည္း အတူတူပက္ၾကသည္။ ေရလည္း အတူတူခ်ိဳးၾကသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္သည့္ ၀၀ကစ္ကစ္ဖိုး၀တုတ္ေလးနဲ႔ ေပြ႔ဖက္ကစားရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးခဲ့ၾကသည္။ အေပါစားဆိုင္ကယ္တစ္စီးလည္း၀ယ္ၿပီး ပိုလွ်ံေသာ ေငြမ်ားကိုေတာ့ ေဂဟာမွဴးထံအပ္ကာ မိဘမ်ားအတြက္သံုးဖို႔ စုထားေစခဲ့သည္။ ဖိုးသားအားေတာ့ လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးဖို႔ ဖိုးေခ်ာေမ့ေနခဲ့ေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

စတီဗင္ထူးတစ္ျဖစ္လဲ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ကဗ်ာမီခ်ီကိုတို႔၏ ကာဗာပါေသာ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းအား ဖိုးေခ်ာ ဖတ္ေနစဥ္ အိမ္ေရွ ့မွာ စက္ဘီးေလးနဲ႔ ဖိုးသားေရာက္လာသည္။ (၉)တန္းေျဖထားေသာ ေအာင္စာရင္းအား သြားၾကည့္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

“ႏွစ္ေယာက္လံုး ေအာင္ပါတယ္”

ဖိုးသားက ၀မ္းနည္းဟန္ ၀မ္းသာဟန္မျပေသာ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ေျပာသည္။ ထိုသတင္းအတြက္ ဖိုးေခ်ာ ရင္ခုန္မေနခဲ့ပါေပ။ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း ၾကားရေတာ့ ဖိုးေခ်ာ အထူးတလည္ ၀မ္းသာမသြားခဲ့ေပ။

“မင္းဘယ္လိုလုပ္မလဲဖိုးေခ်ာ၊ ေက်ာင္းဆက္ေနမွာလား”

ဖိုးေခ်ာ ျပတ္သားစြာ ေခါင္းခါလိုက္သည္။

“မေနေတာ့ဘူး”

“ဘယ္လို ဘာေျပာလုိက္တယ္ဖိုးေခ်ာ၊ ေက်ာင္းဆက္မေနေတာ့ဘူးဟုတ္လား”

“အင္း ငါ ေက်ာင္းမေနခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အလုပ္ပဲလုပ္ေတာ့မယ္”

“ဖိုးေခ်ာ မင္းဘယ္လိုေျပာလုိက္တာလဲ၊ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ပညာရွာရမယ္လို႔ မင္းပဲ ငါ့ကို တဖြဖြေျပာခဲ့တယ္ေလ”

“ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ငါ ေငြရွာဖို႔ကအေရးႀကီးတယ္၊ အခြင့္အေရးရတုန္း ငါ ေငြရွာမွျဖစ္မယ္၊ မိဘေတြကို ရွာမေတြ႔ေသးခင္ ငါ့လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရွိထားမွျဖစ္မယ္ဖိုးသား”

“ဖိုးေခ်ာ…”

“ပိုက္ဆံွရွာတဲ့ကိစၥ ငါ့တာ၀န္ထားလိုက္၊ မင္းပဲ ေက်ာင္းဆက္တက္ေတာ့၊ ေက်ာင္းစရိတ္ ငါ ေထာက္ပံ့ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္”

ဖိုးသား ေခါင္းကို ပစ္ပစ္ခါခါ ခါသည္။

“အဲ့လိုမလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ ေက်ာင္းၿပီးေအာင္တက္ပါ၊ ေက်ာင္းၿပီးမွ မင္းအလုပ္ကို ဆက္လုပ္ပါ”

“ေက်ာင္းၿပီးမွ လုပ္ရမယ္ဆိုရင္ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရႈံးကုန္မွာေပါ့၊ မင္းလည္း သိသားနဲ႔၊ ဦးမင္းသိုင္းရဲ့ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ငါလက္ခံလိုက္ေတာ့မယ္၊ ငါ ဦးမင္းသိုင္းကို သေဘာက်တယ္၊ သူ႔ဇာတ္ကားေတြကိုလည္း သေဘာက်တယ္၊ သူ႔ႀကိဳးစားမႈကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးတယ္၊ သူ အကယ္ဒမီရသင့္ရဲ့သားနဲ႔ မရတာလည္း မင္းသိတယ္မလား၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ငါ သူ႔ကို ကူညီခ်င္တယ္၊ သူလည္း ငါ့ကို မင္းသားျဖစ္ေအာင္ ေျမ  ွာက္ေပးမယ္ဆိုရင္ေပါ့ကြာ”

ဖိုးသားဆြံ႔အေနသည္။

“ငါ ေအာင္ျမင္မႈအေတာ္အတန္ရတဲ့အခါက်ေတာ့ ေက်ာင္းဆက္ေနပါ့မယ္ကြာ၊ မင္းသား ေက်ာင္းကို ၿပီးေအာင္တက္”

“ဟင့္အင္း ငါမေနဘူး၊ မင္းမရွိတဲ့ေက်ာင္းမွာ ငါမေနခ်င္ဘူး၊ ငါလည္း မင္းအလုပ္မွာ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ကူညီႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္၊ မင္းရိုက္ကြင္းသြားရင္ ငါလည္း အေဖာ္လိုက္ေပးမယ္ေလ၊ ၿပီးေတာ့ မင္းေက်ာင္းေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ရိုက္ကြင္းကိစၥမရွိဘူးလို႔မေျပာႏိုင္ဘူး၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းစာတစ္ဖက္ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ျဖစ္ေနတဲ့မင့္ကို ငါ စာေတြကူးၿပီးကူညီမယ္ေလ၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းေက်ာင္းေနတဲ့အခါက်မွပဲ ငါေနပါ့မယ္”

“ဖိုးသား…”

“ေအး တကယ္လို႔ ရိုက္ကြင္းမွာ ငါ့ကိုမလိုအပ္ဘူးဆိုရင္လည္း ငါ ဆိုင္မွာပဲ အလုပ္လုပ္ေနပါ့မယ္ကြာ၊ မင္းျပန္လာရင္ စားဖို႔ အဆင္သင့္ ခ်က္ျပဳတ္ေပးထားမယ္ေလ၊ အလုပ္ကအျပန္ ေနာက္က်ရင္လည္း ငါ မအိပ္ေသးပဲ ေစာင့္ေနေပးမယ္ေလ”

“ဖိုးသားရယ္၊ ငါ့ေၾကာင့္ မင္းကို ဒုကၡမမ်ားေစခ်င္ဘူး”

“ဒုကၡမမ်ားပါဘူးကြာ၊ မင္းပဲေျပာဖူးတယ္၊ မင္းနဲ႔ငါက မိသားစု၀င္ေတြဆို၊ ညီအစ္ကိုဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ သူငယ္ခ်င္းဆိုလည္း ဟုတ္တယ္ဆို၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာမွအားနာစရာမလိုဘူး၊ ဒုကၡမ်ားတယ္ဆိုရင္လည္း မင္းအတြက္ ဒုကၡခံေပးတာမို႔ ငါ ေက်နပ္ပါတယ္ဖိုးေခ်ာရာ”

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာဖိုးသားရယ္၊ ငါ့အေပၚမွာ မင္းေလာက္ေကာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားအား  ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

တီ တီ တီ….. တီ တီ တီ……။

ဖုန္းျမည္လာသျဖင့္ ေကာက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္း၏ ဖုန္းျဖစ္ေနသည္။ 

“ဦးမင္းသိုင္းပဲ”

ဖိုးေခ်ာ ျပတ္သားေသာမ်က္ႏွာထားနဲ႔ အစိမ္း၀ိုင္းကို ထိလိုက္သည္။

“ဟဲလို”

“ေမာင္စတီဗင္ထူးလား”

“ဟုတ္ပါတယ္”

“ဦးကိုမွတ္မိေသးလား၊ ဦးမင္းသိုင္းေလ”

“ဟုတ္ကဲ့ သိပါတယ္ဒါရိုက္တာႀကီး”

“ဦးေတာင္းဆိုထားတာ ဘယ္လိုသေဘာရလဲ”

ဖိုးေခ်ာ ဖိုးသားမ်က္ႏွာကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေျဖလိုက္သည္။

“ဒါရိုက္တာႀကီးေတာင္းဆိုတာကို လက္ခံပါတယ္ဒါရိုက္တာႀကီး”

“အိုး ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကြယ္၊ သည္လိုဆိုရင္ ေျပာစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ကြဲ႔၊ အျပင္မွာ ေတြ႔ၿပီး ေစ့ေစ့စပ္စပ္ေျပာၾကမလား”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ဒါဆို ဘယ္ေနရာမွာေတြ႔ခ်င္လဲ၊ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အခုကိစၥ အျပင္မွာမေပါက္ၾကားေစခ်င္တာေၾကာင့္ ဦးရဲ့အိမ္မွာပဲ ေျပာခ်င္တယ္၊ ျဖစ္ပါ့မလား”

“ျဖစ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ပဲ လာခဲ့ပါ့မယ္၊ လိပ္စာေပးလိုက္ပါ”

“မက္ေဆ့နဲ႔ ပို႔ေပးလိုက္မယ္ေနာ္၊ ေမာင္စတီဗင္ထူး လာတတ္မယ္ထင္ပါတယ္”

“ေက်းဇူးပါ”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာေမာင္းႏွင္ၿပီး ေနာက္မွာ ဖိုးသားလိုက္ပါလာခဲ့ေသာ ဆိုင္ကယ္ေလးက ဒါရိုက္တာဦးမင္းသိုင္း၏ ျခံ၀သို႔ ထိုးဆိုက္လိုက္သည္။

ႏွစ္ေယာက္သား ဆိုင္ကယ္ေပၚမွဆင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္ကိုခၽြတ္လိုက္ေတာ့ ခန္႔ညားထည္၀ါေသာ ဒါရိုက္တာဦးမင္းသိုင္း၏ တိုက္အိမ္ႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ထိုအိမ္ႀကီးကို ဖိုးေခ်ာေမာ္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ထို႔အတူ စိတ္ထဲတြင္လည္း စိတ္ကူးအခ်ိဳ ့၀င္လာခဲ့သည္။

ငါလည္း ပိုက္ဆံေတြရွိခါက် သည္လိုေကာင္းတဲ့ အိမ္တစ္လံုး၀ယ္ျဖစ္ေအာင္၀ယ္ၿပီး မိဘေတြကို မပူပင္ မေၾကာင့္က်ေအာင္ထားမယ္။

ဘဲလ္တီးလိုက္ေတာ့ အိမ္ေစျဖစ္ဟန္တူသူ မိန္းကေလးတစ္ဦးက တံခါးလာဖြင့္သည္။

“ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါလဲရွင္”

“ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္းနဲ႔ေတြ႔ဖို႔လာခဲ့တာပါ၊ ေစာနတုန္းကပဲ ဒါရိုက္တာႀကီးနဲ႔ ဖုန္းအဆက္အသြယ္လုပ္ခဲ့ပါေသးတယ္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္ ၀င္ပါ”

ဖိုးေခ်ာတို႔လည္း ၀င္လိုက္ေတာ့ ထည္၀ါသန္႔ျပန္႔ေတာက္ေျပာင္ေနေသာ အခန္းတြင္းကို ေတြ႔လိုက္ရျပန္သည္။ ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္းကိုေတာ့ မေတြ႔ရ။ ျပည့္စံုေနသူအဖို႔ေတာ့ သည္လို အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေနႏိုင္ေပလိမ့္မေပါ့။

ထိုစဥ္ ဒါရိုက္တာ၏ဇနီး ေဒၚခင္ဘုတ္က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ထြက္လာသည္။

“ဘယ္က ဧည့္သည္ေတြမ်ားပါလိမ့္”

အသံလာရာဆီ ဖိုးေခ်ာတို႔ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။ အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ကိုျမင္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာရင္ဘတ္ထဲ တစ္ခုခုျဖစ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေႏြးေထြးမႈအျပည့္ရွိေသာ ထိုမ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ အေဒၚႀကီးအား မိခင္တစ္ေယာက္လို ဖိုးေခ်ာ ခင္မင္မိသြားသည္။

“အိုး ေမာင္စတီဗင္ထူးတို႔ ေရာက္လာၿပီကိုး၊ ထိုင္ၾကကြယ္၊ မိန္းမကလည္း ဧည့္သည္ေတြကို သည္အတိုင္း ရပ္ခိုင္းထားတာလား”

“အို မဟုတ္ မဟုတ္ပါဘူးကြယ္၊ ဘယ္သူေတြမ်ားလဲဆိုၿပီး အ့ံၾသေနလို႔ပါ၊ ဒါနဲ႔ သည္ေကာင္ေလးကို တစ္ေနရာရာမွာ ေတြ႔ဖူးသလိုပဲ၊ ဘယ္ေနရာမ်ားပါလိမ့္”

“ဘယ္မွာ ေတြ႔ဖူးလို႔လဲမိန္းမ”

“မသိဘူးေတာ္၊ စဥ္းစားလို႔ကိုမရဘူး၊ သားကေကာ အေဒၚ့ကို တစ္ေနရာမွ ျမင္ဖူးသလားဟင္”

“ေၾသာ္ အခုမွ ျမင္ဖူးတာပါေဒၚေဒၚ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္လား”

“မင္းျမင္ဖူးခ်င္လဲ ျမင္ဖူးမွာေပါ့ကြာ၊ သည္ေကာင္ေလးက သာမာန္လူမွမဟုတ္တာ၊ တစ္ေလာက အမ်ိဳးသားအလွၿပိဳင္ပြဲမွာ ပထမဆုရတဲ့ ေမာင္စတီဗင္ထူးဆိုတာေလ”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုကိုး၊ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္က အဲ့သတင္းမွ မၾကားဖူးတာ”

“ထားပါေတာ့ကြာ၊ ေျပာေနၾကာတယ္၊ ကဲ ကဲ ေမာင္စတီဗင္ထူးတို႔ ထိုင္ေလ၊ သူငယ္ခ်င္းလည္း ပါတယ္ကိုး၊ မိန္းမက ေမာင္စတီဗင္ထူးတို႔အတြက္ အေအးေလး ဘာေလး ျပင္ေပးပါဦး”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”

ေဒၚခင္ဘုတ္က သြက္သြက္ေလးထြက္သြားသည္။ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔လည္း ထိုင္လုိက္ၾကသည္။

“ဦးရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လက္ခံေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္မဆံုးပါဘူးေမာင္စတီဗင္ထူးရယ္”

“ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာင္းဆိုတဲ့အတြက္လည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“ဦးကသာ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါကြယ္၊ ေျပာထားတဲ့အတိုင္း ဦးက ေမာင္စတီဗင္ထူးကို ေအာင္ျမင္တဲ့ မင္းသားတစ္လက္ျဖစ္ေအာင္ ေျမေတာင္ေျမ  ွာက္ေပးမွာပါ၊ ဦး ကတိေပးပါတယ္”

“ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“အဲ့ေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ကတိက၀တ္ျပဳရမယ္ကြဲ႔”

“ဘာမ်ားလဲဒါရိုက္တာႀကီး”

“ဦးက ေမာင္စတီဗင္ထူးနဲ႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုရမယ္”

“ဘယ္လိုစာခ်ဳပ္မ်ိဳးလဲ”

“ဦးက ေမာင္စတီဗင္ထူးကို ေအာင္ျမင္တဲ့မင္းသားျဖစ္ေအာင္ ေျမ  ွာက္ေပးမယ္လို႔ေျပာထားေတာ့ တကယ္လည္း ေမာင္စတီဗင္ထူး ေအာင္ျမင္တဲ့ မင္းသားျဖစ္ေအာင္ လိုအပ္တဲ့ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုဖို႔ ေတာင္းဆိုရတာပါ”

ဖိုးေခ်ာ ဖိုးသားအား လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့ ေျပာပါ”

“အရင္ဆံုး ေမာင္စတီဗင္ထူးနဲ႔ ရုပ္ရွင္ကားေပါင္း (၃၀)ေလာက္ရိုက္ရမယ္၊ ပထမ ဇာတ္ကား(၃)ကားေလာက္ရိုက္ၿပီးသြားရင္ ရုပ္ရွင္ကားႀကီးမွာ ေမာင္စတီဗင္ထူးကို သရုပ္ေဆာင္ေစမယ္၊ အကယ္ဒမီအတြက္ အခြင့္အေရးရမယ္၊ ပထမဆံုးသရုပ္ေဆာင္တဲ့ ဇာတ္ကားမွာ အကယ္ဒမီရတယ္ ဆိုတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး ေမာင္စတီဗင္ထူး မလိုခ်င္ဘူးလား၊ ဟဲ ဟဲ တကယ္ေတာ့ ဦးလည္း အခုခ်ိန္ထိ အကယ္ဒမီမရေသးတာ ေမာင္စတီဗင္ထူးတို႔လည္း အသိပဲမဟုတ္လား၊ ဦးလည္း အဲ့ဇာတ္ကားမွာ အကယ္ဒမီလိုခ်င္တယ္၊ အဲ့သည္အတြက္ ေမာင္စတီဗင္ထူးရဲ့ အကယ္အညီလိုအပ္တယ္၊ ေမာင္စတီဗင္ထူး ဦးကို ကူညီမယ္မဟုတ္လား”

“ကၽြန္ေတာ္က ကူညီရမယ္ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္၊ ေမာင္စတီဗင္ထူး ကူညီႏိုင္မွာပါ၊ ၿပီးေတာ့ အဲ့ဇာတ္ကားမွာ အကယ္ဒမီအတြက္ ေမာင္စတီဗင္ထူး လုပ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ဦးယံုၾကည္တယ္”

ဖိုးေခ်ာ ဘာမွမေျပာတတ္။

“(၃၀)ကားေလာက္ရိုက္ၿပီးသြားရင္ ေမာင္စတီဗင္ထူးေအာင္ျမင္မွာ ေသခ်ာတယ္၊ အဲ့သည္(၃၀)ကားရိုက္မၿပီးမခ်င္း ေမာင္စတီဗင္ထူးက ဘယ္သူ႔ကမ္းလွမ္းခ်က္ကိုမွ လက္မခံရဘူး၊ ဇာတ္ကားတစ္ကားဆိုရင္ ငွားရမ္းခ (၇)သိန္းေပးမယ္ဗ်ာ၊ စတီဗင္ထူးလက္ခံလား”

ဖိုးေခ်ာ ေခါင္းငံု႔ကာေတြေ၀ေနသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ကတိေဖာက္ဖ်က္ခဲ့ရင္ေကာ ဘယ္လိုေလ်ာ္ေၾကးေပးရမွာလဲ”

“ဇာတ္ကား(၃၀)လံုး ရိုက္မၿပီးခင္အခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လက္တြဲဖို႔ အစီအစဥ္မရွိေတာ့ဘူးဆိုမွ ကတိကိုေဖာက္တာဖ်က္တာလို႔ သတ္မွတ္ပါ့မယ္၊ အဲ့ေတာ့ ဇာတ္ကားတစ္ကားစီရဲ့ ငွားရမ္းခထက္ တစ္ဆပိုေပးရမယ္”

ဖိုးေခ်ာ အေတာ္ေလးေတြေ၀ၿပီးမွ  ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

“ကၽြန္ေတာ္လက္ခံပါတယ္”

“အို မျဖစ္ဘူးဖိုးေခ်ာ၊ မင္းလက္ခံလိုက္လို႔မျဖစ္ဘူး”

အနားမွ ဖိုးသားက ၀င္ေျပာလုိက္သည္။

“ဘာလို႔လဲ”

“လာ ငါ့ေနာက္က ခဏေလာက္ခဲ့”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာလက္ကို အျပင္ဘက္သို႔ ဆြဲေခၚသြားသည္။

“ဒါရိုက္တာႀကီး ခဏေနာ္”

“ေအး”

အျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ ဖိုးသားကေျပာသည္။

“မင္း အဲ့သည္စာခ်ဳပ္ကို လက္ခံလိုက္လို႔မျဖစ္ဘူး”

“ဘာလို႔လဲလို႔”

“မင္း ျမင့္ျမတ္ရဲ့ အင္တာဗ်ဴးကို မဖတ္ဖူးဘူးလား၊ ဇာတ္ကားအမ်ားႀကီး တစ္ခါတည္းနဲ႔ စာခ်ဳပ္ကို လက္မခံသင့္ဘူးတဲ့၊ လက္ခံလိုက္ရင္ ဘ၀က မလြတ္လပ္သလိုခံစားရတယ္တဲ့၊ မင္းလည္း အဲ့လိုျဖစ္လိမ့္မယ္ဖိုးေခ်ာ”

ဖိုးေခ်ာ နားလည္သလိုနဲ႔ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ 

“ဒါလည္း ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ငါ ေငြလိုခ်င္တယ္၊ ေငြစုခ်င္တယ္”

“ဖိုးေခ်ာရယ္၊ မင္းကို ေငြမမက္နဲ႔ ငါ ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲ၊ မင္း ေငြေနာက္ကို လိုက္ေနတာလား”

“မေျပာတတ္ဘူးကြာ၊ ငါ ေငြပဲလိုခ်င္တယ္၊ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားစုခ်င္တယ္၊ မိဘေတြကို အိမ္၀ယ္ေပးခ်င္တယ္”

“ေျပာလုိက္ရင္ သည္လိုခ်ည္းပဲဖိုးေခ်ာရယ္၊ သည္လိုနဲ႔ မင္းဘ၀ပ်က္သြားရင္ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္မလဲ”

“မပ်က္ေစရဘူး၊ ငါ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္မွာပါ၊ မင္း ဘာေျပာေျပာ ငါ စာခ်ဳပ္ကို လက္ခံမယ္၊ ၿပီးေတာ့ ငါ ေတာင္းဆိုခ်င္တာ တစ္ခုရွိေသးတယ္”

“ဘာမ်ားလဲ”

“ဒါရိုက္တာႀကီးနဲ႔ပဲ ေျပာၾကတာေပါ့”

“ဖိုးေခ်ာ ငါ့ကိုအရင္ေျပာေလ”

“လာစမ္းပါ”

“ဖိုးေခ်ာ..”

ဖိုးေခ်ာက ၀င္သြားသည္။ ေစာနကေနရာမွာပဲ သြားထိုင္လုိက္သည္။

“ဘယ္လိုလဲ၊ ဆံုးျဖတ္ၿပီးသြားၿပီလား ေမာင္စတီဗင္ထူး”

“ဒါရိုက္တာႀကီးရဲ့ စာခ်ဳပ္ကို လက္ခံလို္က္ပါ့မယ္”

ဖိုးေခ်ာ၏စကားေၾကာင့္ ၀မ္းသာသြားသူက ဦးမင္းသိုင္း။ အံ့ၾသသြားသူက ဖိုးသား။

“ဖိုးေခ်ာ..”

“၀မ္းသာလိုက္တာေမာင္စတီဗင္ထူးရယ္၊ ေမာင္စတီဗင္ထူးကိုပဲ အားကိုးရေတာ့မွာေပါ့”

“အဲ့သည္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ခုေလာက္ေတာင္းဆိုခ်င္ပါေသးတယ္”

“ဘာမ်ားလဲ ေျပာၾကည့္ေလ”

“ဇာတ္ကားရိုက္ေနစဥ္အခ်ိန္အတြင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေၾကာ္ျငာရိုက္ဖို႔ ကမ္းလွမ္းတဲ့သူေတြရွိရင္ ဒါရိုက္တာႀကီးက ခြင့္ျပဳေပးရမယ္”

“အိုး သိပ္ရတာေပါ့ကြယ္၊ ဘာကိစၥရွိတာမွတ္လို႔၊ ေၾကာ္ျငာဆိုတာက တစ္ရက္တည္းနဲ႔ အၿပီးရိုက္လို႔ရတာပဲမဟုတ္လား”

“နားလည္ေပးလို႔ ေက်းဇူးပါ”

“ဒါဆိုရင္ ဦးတို႔ ကိစၥမွာ လက္မွတ္ထိုးၾကတာေပါ့၊ ဦးက စရံေငြလည္း (၁၀)သိန္းထုတ္ေပးလိုက္မယ္ေလ၊ ေမာင္စတီဗင္ထူးအတြက္ ဘာမွနစ္နာစရာမရွိဘူးမဟုတ္လား၊ ဦးကို ယံုတယ္မဟုတ္လား”

“ယံုပါတယ္ဒါရိုက္တာႀကီး၊ ဒါရိုက္တာႀကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ေလးလည္းေလးစားပါတယ္၊ ရုပ္ရွင္ေလာကအတြက္ အေတာ့္ကို ႀကိဳးစားေပးတဲ့သူပါ၊ အကယ္ဒမီရသင့္တာ မရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းဘူး၊ ဒါရိုက္တာႀကီးအကယ္ဒမီရဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က ကူညီႏိုင္မယ္ဆိုရင္လည္း ကူညီခ်င္ပါတယ္”

“ေမာင္စတီဗင္ထူဆီက အခုလိုၾကားရတာ မ်က္ရည္က်မိမတတ္ ၀မ္းသာရပါတယ္၊ ေရာ့ ဒါက စရံေငြ (၁၀)သိန္းပါ”

ဦးမင္းသိုင္းက ေငြအထပ္လိုက္ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။

“ၿပီးေတာ့ ဒါက စာခ်ဳပ္ပါ၊ ဇာတ္ကား(၃၀)အတြက္ သေဘာတူညီေၾကာင္း လက္မွတ္ထိုးေပးပါ”

ဖိုးေခ်ာအားတင္းလိုက္ရင္း ျပတ္သားစြာ လက္မွတ္ထိုးလိုက္သည္။

“ဦးကို ယံုၾကည္ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြယ္”

“ရပါတယ္”

“လိုအပ္ရင္ အခ်ိန္မေရြးဆက္သြယ္လိုက္၊ ဦးဘက္ကလည္း အဆင့္သင့္ျဖစ္ရင္ ဆက္သြယ္လိုက္ပါ့မယ္”

“ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားလိုက္ပါဦးမယ္”

“ေအးကြယ္ လမ္းမွာ ဂရုစိုက္ၾကဦး”

ဖိုးေခ်ာတို႔ ေငြအထပ္ကိုယူၿပီး စလြယ္သိုင္းလာေသာ လြယ္အိတ္ထဲထည့္ၿပီး ထြက္သြားလိုက္ၾကသည္။ 

ထြက္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္အမည္း လွ်ပ္စီးေရာင္ဂ်ာကင္၀တ္ဆင္ထားေသာ ဖိုးေခ်ာတို႔အရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ၀င္လာတာေတြ႔လိုက္ရသည္။ သံုးေယာက္သား တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး ဘာမွေတာ့ မေျပာျဖစ္ၾက။

အျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ ဖိုးသားက ေမးလိုက္သည္။

“အဲ့ေကာင္က ဘယ္သူပါလိမ့္၊ တစ္ေနရာမွာ ျမင္ဖူးသလိုပဲေနာ္”

“ေၾသာ္ သူ႔ကို မသိဘူးလား၊ ဒါရိုက္တာႀကီးရဲ့သားေလ၊ မင္းသားေနမင္းထိုက္ေပါ့”

“ဒါရိုက္တာႀကီးမွာ သားရွိသလား၊ မင္းသားေနမင္းထိုက္လို႔လည္း ငါမၾကားဖူးေပါင္”

“အင္းေလ အဲ့ေကာင္က သရုပ္ေဆာင္သိပ္မေကာင္းဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္၊ သိပ္ေတာ့ နာမည္မႀကီးေသးဘူးေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္မွာေပါ့၊ ဒါရိုက္တာႀကီးရဲ့သားဆိုေတာ့ အရည္အခ်င္းမရွိလည္း မင္းသားေျမ  ွာက္ေပးမွာပဲေလ”

“သြားၾကရေအာင္”

“ငါကေတာ့ သည္ေကာင့္ကို မသိပဲနဲ႔ တစ္ေနရာမွာ ျမင္ဖူးသလိုကိုထင္တာ၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ မင္းနဲ႔မ်ားတူေနသလားမသိဘူး”

“ေတာ္စမ္းပါကြာ၊ မင္းကလည္း ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ၊ သြားမယ္၊ တက္”

ဆိုင္ကယ္ေလးက ေမာင္းထြက္သြားသည္။

ထြက္သြားသည့္ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး ေနမင္းထိုက္က ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ဦးမင္းသိုင္းအား ေမးလိုက္သည္။

“သူတို႔က ဘယ္သူေတြလဲအေဖ၊ ဘာလာလုပ္တာလဲ”

“ဘာမွမလုပ္ပါဘူးကြာ”

“သူက တစ္ေလာက ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဆုရတဲ့ စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့ေကာင္မဟုတ္လား၊ အေဖ သူနဲ႔ ဘာစာခ်ဳပ္ေတြ ခ်ဳပ္လိုက္တာလဲအေဖ၊ အေဖ သူ႔ကို မင္းသား ေျမ  ွာက္ေပးမလို႔လား”

ဦးမင္းသိုင္းက ဘာမွျပန္မေျပာ။

“ေျပာေလအေဖရ၊ သည္ေကာင့္ကို မင္းသားေျမ  ွာက္ေပးမလို႔လားလို႔”

“အဲ့သည္ေတာ့ မင္းက ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ”

“အေဖရက္စက္တယ္ဗ်ာ၊ သားျဖစ္သူကိုက်ေတာ့ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေျမ  ွာက္မေပးပဲနဲ႔ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ကိုမွ ေျမ  ွာက္ေပးရသလားဗ်”

“အရည္အခ်င္းရွိသူဆိုရင္ေတာ့ ေျမ  ွာက္ေပးရမွာေပါ့”

“အဲ့ဒါ ဘာသေဘာလဲအေဖ၊ အဲ့ဒီစကားက သားမွာ အရည္အခ်င္းမရွိဘူးလို႔ ေျပာလုိက္တာမဟုတ္လား၊ ေျပာေလဗ်ာ”

ေနမင္းထိုက္က ဟိန္းထြက္သြားေအာင္ေအာ္ခ်လိုက္သည္။

“ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနၾကတာလဲကြယ္”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ထိတ္လန္႔တၾကားေရာက္လာသည္။

“ေနာက္ရိုက္မဲ့ ရုပ္ရွင္ကားမွာလည္း အဲ့ေကာင္ကို သံုးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာမဟုတ္လား”

“ဘယ္လို”

“အေဖရုပ္ရွင္ကားႀကီးရိုက္ဖို႔အတြက္ လူရွာေနတာ သားမသိဘူးမ်ားထင္ေနလား၊ အဲ့ကားမွာ သားကို မသံုးပဲ အဲ့ေကာင္ကို သံုးမယ္ေပါ့ဟုတ္လား”

ဦးမင္းသိုင္း ဘာမွျပန္မေျဖတတ္ျဖစ္သြားရသည္။

“ေျပာေလအေဖ သားေျပာတာမွန္တယ္မဟုတ္လား”

“အေဖ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ အေဖပါပဲ”

“အား ….”

ေနမင္းထိုက္က စိတ္တိုစြာနဲ႔ အနီးရွိ ပစၥည္းမ်ားကိုလွဲခ်လိုက္သည္။ 

“အမေလး၊ မလုပ္ပါနဲ႔သားရယ္”

ဦးမင္းသိုင္းကေတာ့ ဂရုမစိုက္ပဲ ထထြက္သြားသည္။ ဦးမင္းသိုင္းက ဂရုမစိုက္ေလ ေနမင္းထိုက္ကေတာ့ ပိုၿပီး ေဒါသထြက္ေလျဖစ္သည္။ စားပြဲေပၚမွ ပန္းအိုးမ်ားနဲ႔ အခ်ိဳရည္ခြက္မ်ားကို လွဲခ်ပစ္လိုက္သည္။

“အမေလးေလးသားရယ္၊ မလုပ္ပါနဲ႔ဆို”

“ဒါေတြေၾကာင့္ မင့္ကို စိတ္ကုန္တာ သိလား”

ဦးမင္းသိုင္းက တံခါးအ၀ကေန လွမ္းေျပာလိုက္သည္။

“အားးး….”

အခန္းတစ္ခုလံုး ဟိန္းထြက္သြားေအာင္ ေအာ္ခ်လိုက္ေတာ့ မိခင္ေဒၚခင္ဘုတ္က နားႏွစ္ဖက္ကို လက္နဲ႔ အုပ္ထားလိုက္သည္။

ေနမင္းထိုက္ အံကိုတင္းတင္းက်ိတ္ရင္း လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တစ္လေက်ာ္ခန္႔အၾကာ………။

“ဆြဲေဆာင္ခန္႔ညား စြမ္းအားျပည့္၀ အမ်ိဳးသားဘ၀” ၿပိဳင္ပြဲေလးတစ္ခုေၾကာင့္ တဟုန္ထိုးေက်ာ္ၾကားသြားခဲ့ေသာ ဖိုးေခ်ာတစ္ျဖစ္လဲ စတီဗင္ထူး၏ သတင္းသည္ ဂ်ာနယ္ေပါင္းစံုစာမ်က္ႏွာ၊ အင္တာနက္၊ ေဖ့ဘုတ္စာမ်က္ႏွာမ်ားနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔ ေၾကာ္ျငာဗီႏိုင္းမ်ားတြင္ ပ်ံ ့ႏွံ႔ေနရာယူလွ်က္ရွိသည္။ 

ဗီႏိုင္းမ်ားတြင္ ေနရာယူေနေသာ စတီဗင္ထူး၏ ပံုမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး ဖိုးေခ်ာ ပီတီျဖစ္ေနသည္။ တစ္ခ်ိန္က သည္လိုဗီႏိုင္းမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး တစ္ေန႔ သည္လိုဗီႏိုင္မ်ားေပၚတြင္ ကိုယ့္ပံုမ်ား ေနရာယူၿပီး ေအာင္ျမင္ေစရမည္ဟု ဖိုးေခ်ာ ႀကိမ္း၀ါးခဲ့ဖူးသည္။ ယခု ႀကိမ္း၀ါးခဲ့သည့္အတိုင္း ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ 

ကုန္စၥည္းတစ္ခုအား ကိုင္ထားၿပီး ေၾကာ္ျငာေနေသာ စတီဗင္ထူး၏ ေယာက်္ားဆန္လြန္းလွေသာ ဗီႏိုင္းႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ဖိုးေခ်ာ လမ္းေဘးပလပ္ေဖာင္းဆီမွ ကုကိၠဳပင္ႀကီးေအာက္သို႔ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ထိုကုကိၠဳပင္ႀကီးသည္ တစ္ခ်ိန္က ဖိုးေခ်ာ၀ါသနာအစပ်ိဳးရာေနရာ ျဖစ္ခဲ့သလို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ သူေဌးနဲ႔ ေစ်းသြားရင္း သူေဌးက ဖိုးေခ်ာအား ကုန္ပစၥည္းတစ္ခု၀ယ္ရန္ ေမ့က်န္ေနခဲ့ေသာေၾကာင့္ ထိုင္ေစာင့္ေစခဲ့ေသာ ေနရာေလးျဖစ္သည္။ 

ဗီႏိုင္းမ်ားေပၚတြင္ ေနရာယူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္ေနခဲ့သည္ဆိုျငား ဖိုးေခ်ာ မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့။ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလး ည  ွိဳးမွိန္ေနသည္။

“အေဖနဲ႔အေမတို႔ရယ္ သားရဲ့ပံုေတြ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ေနရာယူေနခဲ့ၿပီေလ၊ သားပံုကိုၾကည့္ၿပီး သားရဲ့မ်က္ႏွာကို အေဖနဲ႔အေမတို႔ မမွတ္မိၾကဘူးလားဟင္၊ သားေလ အေဖနဲ႔အေမကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္မိတယ္၊ အရမ္းလည္း လြမ္းမိတယ္၊ သူမ်ားသားအဖေေတြျမင္တိုင္း သားရင္နာရမိတယ္အေဖနဲ႔အေမရယ္၊ အေဖနဲ႔အေမတို႔က ေငြေၾကးမျပည့္စံုလို႔ သားကို ပစ္ထားခဲ့ၾကတယ္ဆိုရင္ အခု ဘာမွမပူရေတာ့ဘူး၊ သားေငြရွာႏိုင္ေနၿပီေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သားေရွ ့ျမန္ျမန္ေပၚလာခဲ့ပါေတာ့”

လည္ပင္းဆီမွ လက္စြပ္ေလးအား မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ ဖိုးေခ်ာကိုင္ၾကည့္ေနသည္။

“အေဖနဲ႔အေမတို႔ ေျပာထားတဲ့အတိုင္း သား သည္လက္စြပ္ေလးကို အခုထိ သိမ္းထားတုန္းပါပဲ၊ အခ်ိန္တန္ရင္ ျပန္လာရွာမယ္ဆို၊ အဲသည္အခ်ိန္ဟာ ဘယ္ေတာ့မ်ားလဲအေဖနဲ႔အေမရယ္”

ထိုစဥ္ ေနမင္းထိုက္၏ ကားသည္ ဖိုးေခ်ာထိုင္ေနရာ၏ ဟိုမွာဘက္ ပလက္ေဖာင္းတြင္ ရပ္လုိက္သည္။ ေနမင္းထိုက္အား ျမင္ျမင္ခ်င္း အနီးအနားရွိမိန္းကေလးမ်ားက ေျပးလာကာ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းသည္။ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုမ်ားရိုက္သည္။ ေနမင္းထိုက္က ပီတိအျပံဳးမ်ားနဲ႔ ဓာတ္ပံုအရိုက္ခံသည္။ လက္မွတ္လည္း ထိုးေပးသည္။

“အိုး ဟို ဟိုမွာ စတီဗင္ထူးမဟုတ္လား၊ ဟိုမွာ ဟုိုမွာ…”

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ေအာ္လိုက္သျဖင့္ က်န္သည့္မိန္းကေလးမ်ားက ထိုမိန္းကေလး ညႊန္ျပရာဆီသို႔ ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။

“အို ဟုတ္တယ္၊ ငါ့ရဲ့နတ္သားေလး စတီဗင္ထူးပဲ၊ လာ သြားၾကမယ္ေဟ့”

ထိုမိန္းကေလးမ်ားက ဇြတ္အတင္းေျပးသြားၾကၿပီး စတီဗင္ထူးတစ္ျဖစ္လဲ ဖိုးေခ်ာအား ဖက္လည္းတကင္းနဲ႔လုပ္ကာ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ဆီသို႔ ေပြ႔ဖက္ရင္း ဓာတ္ပံုမ်ားရိုက္ၾကသည္။ 

ထိုျမင္ကြင္းအား မရႈဆိတ္ မနာလိုျဖစ္ေနသူကား ေနမင္းထိုက္ပင္။ စတီဗင္ထူးအေပၚသို႔ မလိုမုန္းထားစိတ္ေတြ ေနမင္းထိုက္ဆီတြင္ ကိန္းေအာင္းလာခဲ့သည္။ ေနမင္းထိုက္ လက္သီးဆုပ္ကာ အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေအာင္ျမင္သူတို႔အေပၚ၌ မလိုမုန္းထားသူဟူသည္ ရွိစၿမဲျဖစ္သည္။

လူမႈေလာကတြင္ ေဖ့ဘြတ္စ္သံုးစြဲသူ အမ်ားအျပားရွိသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ေဖ့ဘြစ္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ စတီဗင္ထူး၏ သတင္းဆိုးမ်ား ၀င္ေရာက္လာသည္။ ထိုသတင္းသည္ စတီဗင္ထူးဆိုသည့္ အေကာင့္ပိုင္ရွင္ထံမွ ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္သည္။ စတီဗင္ထူးဆိုေသာ နာမည္ယူၿပီး စတီဗင္ထူး၏ ပံုမ်ားကိုသာ တင္ကာ စတီဗင္ထူးအျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ခံယူသည္။ ထိုအေကာင့္ပိုင္ရွင္ စတီဗင္ထူးသည္ မဖြယ္မရာေသာ ပံုမ်ားကိုတင္ကာ ပရိသတ္မ်ားအေပၚ မဖြယ္မရာေသာ စကားမ်ားေျပာဆိုသည္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ပရိသတ္မ်ားထံမွ အျငင္းပြားသံမ်ားေၾကာင့္ ေရာက္ရွိလာၾကသည္။

“စတီဗင္ထူးက ေတာ္ေတာ္ညစ္ပတ္တာပဲ”

“ပရိသတ္ကို မေလးစားဘူး”

“ပရိသတ္အေပၚ ေလးစားရေကာင္းမွန္းမသိဘူး”

“ရုပ္ကေလးေခ်ာသေလာက္ ညစ္တီးညစ္ပတ္ေတြ သိပ္ေျပာတာပဲ”

“ပရိသတ္က သူ႔ကို လုပ္ေကၽြးေနတယ္ဆိုတာ သူသိမွသိပါေလစ”

“သူ႔ကို အားေပးေနတဲ့ပရိသတ္အေပၚ သည္လိုမ်ိဳးေတာ့ ေစာ္ကားေမာ္ကား မလုပ္သင့္ဘူးထင္တယ္”

စသည့္ျပစ္ခ်က္မ်ားနဲ႔ ေ၀ဖန္ၾကသလို…

“သည္အေကာင့္က စတီဗင္ထူး ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေနာ္”

“မနာလိုတဲ့သူက စတီဗင္ထူးပံုစံဖမ္းၿပီး အကြက္ခ်ထားတာေနမွာ”

“ေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြအေပၚမွာ မနာလိုမရႈစိမ့္တဲ့သူ ရွိစၿမဲပဲေလ”

“ပရိသတ္အေပၚ ေစာ္ကားေမာ္ကား ျပဳက်င့္ရေလာက္ေအာင္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လူဆိုးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ေျပာျပရေလာက္ေအာင္ ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းမဲ့တဲ့သူမဟုတ္ဘူး”

“စတီဗင္ထူးကို မနာလိုလို႔ သည္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလို ထင္ရွားတယ္”

စသည္ျဖင့္ အေကာင္းျမင္ေပးသည့္သူမ်ားလည္း ရွိေသးသည္။ ေဖ့ဘြတ္စ္စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ဆဲသံဆိုသံမ်ားနဲ႔ စီစီညံလွ်က္ရွိသည္။

တစ္ေန႔ ရႈတင္နားသျဖင့္ ဖိုးသားနဲ႔ ဖိုးေခ်ာတို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ေရာက္ရွိေနၾကသည္။ ဖိုးသားက ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ဖြင့္ၿပီး ဖိုးသားထံေျပးလာသည္။

“ဖိုးေခ်ာ သည္မွာၾကည့္ ဒါမင္းတင္တာလား”

ဖိုးသားျပသည္က ေဖ့ဘြတ္စ္စာမ်က္ႏွာတြင္ စတီဗင္ထူး၏ ပံုႏွင့္အတူ စေတတပ္မ်ားတင္ထားသည္။ ထိုစေတတပ္သည္ ဖာစကားႏွင့္တူေနၿပီး စတီဗင္ထူးအား အမ်ားက ဖာဟု ထင္ေစရန္ တင္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုသတင္းေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ အသားေတြ တုန္မတတ္ ေဒါသထြက္သြားရသည္။

“ေတာက္….၊ ဘယ္ေကာင္လဲကြာ”

“ဧကႏ ၱ မင္းတင္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္”

“ငါ ဘယ္တုန္းက ေဖ့ဘြတ္သံုးဖူးလို႔လဲ၊ သိရဲ့နဲ႔ ေမးေနမွာလားကြ”

ဖိုးေခ်ာက စိတ္ဆတ္တဲ့ေလသံနဲ႔ ျပန္ေမးလိုက္သည္။

“အင္းပါ၊ မင္းအေၾကာင္း ငါေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္၊ ဘယ္ေခြးသူေတာင္းစားကမ်ား တင္သြားတာပါလိမ့္ေနာ္”

“သည္ေကာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္သတၱိေၾကာင္တဲ့ေကာင္ေတြပဲျဖစ္ရမယ္”

“ဟုတ္တယ္၊ သူမ်ားေအာင္ျမင္တာ မနာလိုတဲ့ေကာင္ေတြပဲျဖစ္ရမယ္၊ ေတြ႔လို႔ကေတာ့ အေသကိုသတ္ပစ္မွာ၊ အင္း ထားပါေတာ့ကြာ၊ ေအာင္ျမင္တဲ့လူတိုင္း သည္လိုေကာလာဟလ က ျဖစ္ေနက်ပါကြာ၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းကပဲ သည္းခံလိုက္ေပါ့ ဟုတ္ၿပီလား”

ဖိုးေခ်ာ ဘာမွျပန္မေျပာ။ အံကိုသာ က်ိတ္ေနမိသည္။

“သတင္းေထာက္ေတြက ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္ေဖ့ဘုတ္မသံုးပါလို႔ပဲ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာပစ္လိုက္၊ ဟုတ္ၿပီလား”

“အင္းေပါ့၊ ငါ ေကာ္မန္႔ျပန္ေပးလိုက္မယ္၊ စတီဗင္ထူးသည္ ေဖ့ဘြတ္စ္မသံုးပါလို႔”

“ေတာ္စမ္းပါ၊ ေကာလာဟလက ေကာလာဟလပါပဲကြာ၊ ေျဖရွင္းျပေနလည္း ေမာရံုပဲအဖတ္တင္ပါတယ္ကြာ၊ ထားလိုက္ပါစမ္း”

“ေအး မင္း သည္လိုသည္းခံႏိုင္တာ ငါ ခ်ီးက်ဴးတယ္ဖိုးေခ်ာ၊ မနက္ျဖန္ ဘယ္ရႈတင္ရွိလဲ”

“ဦးမင္းသိုင္းရဲ့ ဇာတ္ကားရိုက္ဖို႔ရွိတယ္၊ ကိုႏိုင္းတို႔ေရာပါမွာတဲ့”

“ေၾသာ္ ေအး ေကာင္းတာပဲ၊ နာမည္ႀကီးသရုပ္ေဆာင္ေတြနဲ႔ တြဲဖက္သရုပ္ေဆာင္ရေတာ့ မင္းဂုဏ္တက္တာေပါ့”

“အင္း သူတို႔က ၀ါရင့္တဲ့သူေတြဆိုေတာ့ ငါ့စိတ္ကမသိုးမသန္႔နဲ႔၊ အားငယ္သလိုပဲ”

“မင္းကလည္း အားငယ္စရာမလိုပါဘူး၊ မတတ္တာရွိရင္ သူတို႔ကိုသင္ခိုင္းေလ၊ ဘယ္လိုေလး ဒါေလးကို သရုပ္ေဆာင္ရမလဲဆိုၿပီး ေမးေပါ့”

“ေအးေပါ့၊ အဲ့လိုပဲလုပ္ရမွာေပါ့”

“အဆင္မေျပရင္ ငါ လိုက္ခဲ့ရဦးမလား”

“လိုက္မေနနဲ႔ေတာ့၊ ငါ တစ္ေယာက္တည္းအဆင္ေျပပါတယ္၊ ငါ ကေလးမွ မဟုတ္ေတာ့တာ”

“ဖိုးေခ်ာ မင္းေတာ္ေတာ္ေလး ရင့္က်က္လာၿပီေနာ္”

ဖိုးသားခ်ီးက်ဴးေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ျပံဳးလိုက္သည္။

“မင္းက ငါ့ထက္ ပိုရင့္က်က္ပါတယ္ကြာ၊ ငါဆို အရင္က ရင့္က်က္တယ္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိဘူး”

“ေအးပါ၊ လူျပတ္ေနတုန္း ဒိုက္ထိုးေလကြာ၊ ေလ့က်င့္ခန္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မျပတ္ေစနဲ႔”

“ဟုတ္ကဲ့မိန္းမ”

“မင္း ….”

ဖိုးေခ်ာက အိမ္သာထဲ ေျပး၀င္သြားသည္။

“အဲ့ဒါ ဘယ္သြားတာလဲ၊ ဒိုက္ထိုးပါဆိုမွ”

“အိမ္သာသြားမလို႔ေပါ့မိန္းမရ၊ ခ်ီးစားခ်င္လို႔လား”

“သည္ေကာင္ေျပာေလကဲေလ၊ ကဲကြာ”

ဖိုးသားက အနီးရွိ ႏို႔ဆီဗူးခြံအလြတ္မ်ားနဲ႔ ပစ္ေပါက္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာက တံခါးကိုပိတ္ခ်လိုက္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာအားမထိမွန္ပဲ တံခါးေဘာင္အားထိမွန္ကာ ခ်လြမ္အသံမ်ားျမည္သြားသည္။ ဖိုးေခ်ာက တံခါးကို ျပန္ဖြင့္ၿပီး ေျပာင္းစပ္စပ္နဲ႔ေျပာၿပီး တံခါးကိုျပန္ပိတ္ခ်လိုက္သည္။

“အီးပါၿပီးရင္ ဒိုက္ထိုးမွာေပါ့မိန္းမရ”

“သည္ေကာင္း ဟင္း”

ဖိုးသားသက္ျပင္းကို ေလးေလးပင္ပင္ခ်လိုက္သည္။

အင္း မင္းေျပာသလို ငါသာ မင္းမိန္းမျဖစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္၊ ဒါဆိုရင္ မင့္ကိုခ်စ္တဲ့အခ်စ္ေတြ မ်ိဳသိပ္ထားစရာမလိုဘူး၊ မင္းရင္ခြင္ထဲမွာလည္း ေနခြင့္ရမွာ…။

ဖိုးသား ေခါင္းရမ္းလုိက္သည္။

အာ.. မျဖစ္ေသးပါဘူး၊ ငါသာ မိန္းမျဖစ္ခဲ့ရင္ မင္းနဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ အတူတူေနခြင့္ရခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး….။ မိန္းကေလးနဲ႔ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းသေဘာနဲ႔ အတူတူေနတာမ်ိဳးမွ မရွိတာ။ သည္အတိုင္းေလးပဲ ေကာင္းပါတယ္ကြာ…။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနာက္ေန႔ ရိုက္ကြင္းဆီသို႔ ဖိုးေခ်ာ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ သြားျဖစ္သည္။ ဒါရိုက္တာႀကီးေပးသည့္ ဇာတ္ညြန္းကိုဖတ္ရင္း မိန္းမလ်ာတစ္ဦးက မိတ္ကပ္လိမ္းျခယ္ေပးသည္ကို ခံေနသည္။ ဇာတ္ညြန္းကိုၾကည့္ၿပီး အသံက ဘယ္ကဲ့သို႔ ျမ  ွင့္သင့္သည္၊ မ်က္ႏွာအမူအယာက ဘယ္ကဲ့သို႔ ထားသင့္သည္ကို မေ၀ခြဲတတ္ျဖစ္ေနရသည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ မိတ္ကပ္လိမ္းေပးေနသည့္ မိန္းမလ်ာက ေမးလာသည္။

“ေမာင္ေလးသတင္းေတြ ပ်ံ ့ေနတယ္ထင္တယ္ေနာ္”

“ဘယ္မလဲ”

“ေဖ့ဘုတ္မွာေလ”

“ဘယ္လိုေတြမ်ားလဲမမ”

“ေမာင္ေလးက ဖာတစ္ေယာက္တဲ့ဆို၊ ေဖ့ဘုတ္မွာ ေမာင္ေလးကိုယ္တိုင္ေၾကာ္ျငာေနတာေလ”

“မျဖစ္သင့္တာမမရာ၊ အတင္းစကားေတြ မယံုစမ္းပါနဲ႔၊ သည္လိုအတင္းအဖ်င္းေတြ ေပၚလာမယ္ဆိုတာ ႀကိဳသိထားလို႔ ေမာင္ေလး ေဖ့ဘုတ္ေတာင္မသံုးဘူး”

“အင္း အႏုပညာရွင္ေတြ ေဖ့ဘုတ္မသံုးတာေကာင္းတယ္ေမာင္ေလး၊ အင္း မမကလည္း ထင္ေတာ့ထင္သား၊ တျခားမနာလိုသူေတြက အဖ်က္အေမွာင့္ေတြ လုပ္ၾကတယ္ဆိုတာ”

“ဟုတ္ရမယ္မမ”

“ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ေလးသည္းခံေနာ္၊ သည္းခံျခင္းက အေကာင္းဆံုး၊ အရာရာကို သည္းခံၿပီး အႏိုင္ယူေပါ့”

“ေက်းဇူးပဲမမ၊ မမစကားေတြကို မွတ္ထားပါ့မယ္”

“စိတ္ထားလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုးေကာင္းေအာင္ထိန္းေပါ့”

“ဟုတ္ကဲ့”

“မမက ေမာင္ေလးကို ေစတနာနဲ႔ေျပာတာေနာ္၊ ေမာင္ေလးကို ေအာင္ျမင္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္လို႔၊ ဆရာလုပ္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး”

“ဆရာလုပ္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ မမကို ဆရာတင္လိုက္ပါ့မယ္မမရယ္၊ ေနာင္လည္း ေမာင္ေလးကို မသိတာမတတ္တာရွိရင္ေျပာျပေပါ့၊ ေမာင္ေလးနားေထာင္မွာေပါ့”

“ေမာင္ေလးက သိပ္ကိုလိမၼာတာပဲ”

စတီဗင္ထူးတစ္ျဖစ္လဲ ဖိုးေခ်ာျပံဳးလိုက္သည္။

“ကဲ မိတ္ကပ္က ၿပီးၿပီ၊ ဇာတ္ညြန္းပဲ ရေအာင္က်က္လိုက္ေတာ့၊ ကိုႏိုင္းက မလာေသးပါလား၊ သူ႔ကိုေရာ မိတ္ကပ္လိမ္းေပးရဦးမွာ”

ဖိုးေခ်ာလည္း ကိုႏိုင္းအား ျမင္ဖူးေပမဲ့့ အျပင္မွာေတာ့ မျမင္ေတြ႔ဖူးေသး။ အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္လွသည္။ ကိုႏိုင္းက အသက္(၃၀)ေက်ာ္လို႔ (၄၀)နား နီးေနၿပီ။ ခုခ်ိန္ထိ အိမ္ေထာင္မျပဳေသး။ ကိုႏိုင္း၏ အရပ္အေမာင္းနဲ႔ ေဘာ္ဒီကို ဖိုးေခ်ာအားက်သည္။ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ဆက္ထိန္းထားႏိုင္မႈကိုလည္း ေလးစားသည္။ အကယ္ဒမီဆုလည္း တစ္ဆု ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့ၿပီးၿပီ။ ကိုႏိုင္းက ဇာတ္ကားထဲကလို အျပင္မွာ လူေကာင္းဟုတ္ရဲ့လား။ စကားေျပာေဖာ္ေရြရဲ့လား။ ဖိုးေခ်ာ စိတ္ထင့္မိေသးသည္။ 

ထိုစဥ္ ကားတစ္စီးက ရိုက္ကြင္းဆီသို႔ ေမာင္း၀င္လာသည္။

“အို ဟိုမွာ ကိုႏိုင္းကားပဲ”

မိန္းမလ်ာက ေအာ္လိုက္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာလွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းက ဒါရိုက္တာႀကီးဆီသြားၿပီး ေနာက္က်လို႔ ေတာင္းပန္ေနဟန္တူသည္။ 

ကိုႏိုင္းအား ဖိုးေခ်ာ အေ၀းကေန မ်က္စိတစ္ဆံုးၾကည့္လုိက္သည္။ အျဖဴေရာင္ခ်ည္သားေဘာင္းဘီရွည္နဲ႔ အျဖဴေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အကၤ ်ီလက္ရွည္ကို၀တ္ထားသည္။ ျမင့္မားထြားက်ိဳင္းေတာင့္တင္းေသာ အရပ္အေမာင္းႏွင့္ အ၀တ္အစားမ်ားက အလြန္လိုက္ဖက္ကာ အလြန္ၾကည့္ေကာင္းေနသည္။ ကိုႏိုင္းက ဒါရိုက္ႀကီးေပးေသာ ဇာတ္ညြန္းစာရြက္ကုိယူၿပီး ဖိုးေခ်ာေဘးနားက မိန္းမလ်ာဆီသို႔ မိတ္ကပ္လိမ္းခံရန္ ေလွ်ာက္လာေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေတြ႔ဆံုရျခင္းမို႔ ဖိုးေခ်ာ ရင္ပင္ခုန္မိေသးသည္။ စိတ္ေတြပင္ လႈပ္ရွားမိသည္။ အဘယ္ကဲ့သို႔ အစပ်ိဳးၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရမည္ကို ဖိုးေခ်ာ မစဥ္းစားတတ္သျဖင့္ ဇာတ္ညြန္းေလးကိုသာ ေခါင္းငံု႔ၿပီး ဖတ္ေနမိသည္။ အနားေရာက္ေတာ့ ကိုႏိုင္းက စ စကားေျပာလာသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ျပံဳးျပလိုက္ရသည္။

“အိုး ညီေလးစတီဗင္ထူးက ေစာေစာရာက္ေနတာကိုး၊ ညီေလးအေၾကာင္းေတြ ၾကားပါတယ္ကြာ၊ ညီေလးနဲ႔အခုလိုေတြ႔ရတာ အစ္ကို၀မ္းသာပါတယ္”

ကိုႏိုင္းက လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာလည္း ျပန္လည္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လုိက္ရသည္။ မၾကမ္းမရွ မႏူးမည့ံနဲ႔ ကိုႏိုင္းလက္ဖ၀ါး၏ အထိအေတြ႔ကို ဖိုးေခ်ာ တဒဂၤစြဲမက္မိသြားသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ၀မ္းသာပါတယ္အစ္ကိုႀကီးႏိုင္း၊ အစ္ကိုႀကီးႏိုင္းနဲ႔ အခုလို အတူတူတြဲဖက္ၿပီး သရုပ္ေဆာင္ရေတာ့ ဂုဏ္လည္း ယူမိတယ္”

“ပိုေနလိုက္တာကြာ၊ ဟဲ ဟဲ ညီေလးက အစ္ကို႔နာမည္ကို သိေနမွေတာ့ အာေညာင္းခံၿပီး ေျပာျပေနစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့ ဟဲဟဲ”

ကိုႏိုင္းက ရယ္က်ဲက်ဲေလးေျပာေသာ္လည္း ဖိုးေခ်ာ မရယ္တတ္ျဖစ္ေနၿပီး မရယ္တတ္ရယ္တတ္နဲ႔ ရယ္ျပလုိက္သည္။

“ထိုင္ေလ ကိုႏိုင္း မိတ္ကပ္လိမ္းရေအာင္”

မိန္းမလ်ာက ေျပာသျဖင့္ ကိုႏိုင္းထိုင္လိုက္သည္။

“ညီေလး ဇာတ္ညြန္းရၿပီလား”

ကိုႏိုင္းက မိတ္ကပ္လိမ္းခံရင္း ေမးလုိက္သည္။

“ေၾသာ္ သိပ္ေတာ့ မရေသးဘူးဗ်၊ က်က္ေနတုန္း”

“ေအး မသိတာရွိရင္ အစ္ကို႔ကိုေမးေနာ္၊ ဘာမွအားမနာနဲ႔”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အစ္ကို”

ေနာက္ေတာ့ ႏႈတ္ဆိတ္သြားၾကသည္။ ကိုႏိုင္းက မိတ္ကပ္လိမ္းခံရင္း ဇာတ္ညြန္းမ်ားကို က်က္ေနသည္။ 

ဖိုးေခ်ာအျဖစ္ကေတာ့ အေတာ္ထူးဆန္းသည္။ ဇာတ္ညြန္းကိုၾကည့္ေနေသာ္လည္း စိတ္ေတြက ဇာတ္ညြန္းဆီသို႔ စိတ္မေရာက္။ ေဘးမွ ကိုႏိုင္း၏ ခန္႔ထည္ေသာ မ်က္ႏွာအား ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတြသာ ျဖစ္ေနရသည္။ ကိုႏိုင္းရိပ္မိသြားမည္စိုးသျဖင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္ထိုင္ရင္းက ကုလားထိုင္ေလးကို ေနာက္သို႔ အနည္းငယ္ေရႊ႔ၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္း၏ မ်က္ႏွာေလးကို မသိမသာေလးေငးလိုက္သည္။

အို.. မေခ်ာေမြ႔လြန္း မၾကမ္းလြန္းေသာ၊ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ရင့္ေရာ္မႈဘက္သို႔ အနည္းငယ္ေျပးေနေသာ ကိုႏိုင္း၏ ေယာက်္ားဆန္သည့္အသားအေရ။ ျဖဴေဖြးေနေသာ နားရြက္ကေလး။ တိုတိုႏွင့္ နက္ေမွာင္သန္စြမ္းေနေသာ ကိုႏိုင္း၏ဆံပင္။ မက်ဥ္းမက်ယ္ေသာ နဖူး။ ေတာက္ပေနေသာ မ်က္၀န္းအိမ္။ နက္ေမွာင္တုတ္ထူေနေသာ မ်က္ခံုး။ ေျပျပစ္ေသာ ႏွာတံ။ စိုလက္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလး။ အို ကိုႏိုင္း၏ ရုပ္ရည္ ရူပကာအား ဖိုးေခ်ာ လြန္စြာ စြဲမက္မိသြားသည္။ ကိုႏိုင္း၏ အေပၚႏႈတ္ခမ္းေလး၏ အေပၚမွ မႀကီးလြန္း မငယ္လြန္းေသာ မွည့္နက္ေလးက ကိုႏိုင္း၏ အလွအား ေပ်ာ္လြင္ေစသလိုလိုသို႔။ ဖိုးေခ်ာအတြက္ေတာ့ ထိုမွည့္နက္ေလးကသည္ပင္ အလြန္ခ်စ္စရာေကာင္းေနခဲ့သည္။

“ညီေလး ဘာေျပာစရာရွိလို႔လဲ၊ မသိတာေမးခ်င္လို႔လား၊ ေမးေလ၊ ဘာမွအားမနာနဲ႔လို႔ အစ္ကိုေျပာထားတယ္ေလ”

ကိုႏိုင္းစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာတစ္ကိုယ္လံုး တုန္ယင္သြားသည္။ တဒဂၤဆြံ႔အသြားသည္။ ကိုႏိုင္းက ဘယ္တုန္းကမ်ား ၾကည့္ေနသည္ကို ရိပ္မိသြားပါလိမ့္။ သရုပ္ေဆာင္ဆိုေတာ့ အရိပ္အကဲသိတတ္လြန္းတာမ်ားလား။ 

“ဗ်ာ ဗ်ာ၊ ေၾသာ္ ဟိုေလ”

“ဘာလဲ ေမးေလ”

“ေၾသာ္ အဲ့ဒါက သည္ဇာတ္ညြန္းေပါ့၊ အသံက ဘယ္ေလာက္ျမ  ွင့္ရမယ္၊ မ်က္ႏွာအမူအယာက ဘယ္လိုထားရမယ္၊ မ်က္လံုးအိုက္တင္က ဘယ္လိုအေနအထားရွိရမယ္ဆိုတာ မသိလို႔ပါ”

ဖိုးေခ်ာလည္း ေတြ႔ကရာေျပာလုိက္ရသည္။ လက္ေတြက တုန္ေနသည္။ ကိုႏိုင္းက ဇာတ္ညြန္းအား ယူၾကည့္လိုက္ၿပီး မိတ္ကပ္လိမ္းခံရင္းကပင္ အမူအယာအိုက္တင္မ်ားကို လုပ္ျပလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာသည္ ကိုႏိုင္း၏ သင္ျပမႈမ်ားထဲ စိတ္ေရာက္လိုက္ ကိုႏိုင္း၏အလွအား မသိမသာေငးလိုက္နဲ႔ ျဖစ္ေနသည္။

“ဘယ္လိုလဲ အဆင္ေျပလား”

“ဒါဆို လုပ္ၾကည့္လုိက္”

ဖိုးေခ်ာလည္း တံေတြးကို မ်ိဳခ်လိုက္ၿပီး ကိုႏိုင္းသင္ျပသည့္အတိုင္း လုပ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းေရွ ့မို႔ထင္သည္။ အသံေတြ တိမ္၀င္ကာ ခပ္ရွက္ရွက္ျဖစ္ေနသည္။

“ေအး နည္းနည္းေတာ့ ဟုတ္လာၿပီ၊ အသံကို သည့္ထက္နည္းနည္းျမ  ွင့္ၾကည့္လိုက္”

“ေၾသာ္ ဟုတ္”

ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာ၏ အေနခက္မႈမ်ားကို ရိပ္မိသြားသည့္အလား ေရွာင္ဖယ္လိုက္သည့္သေဘာကဲ့သို႕ ကိုယ့္ဇာတ္ညြန္းကိုဖတ္ကာ တစ္ဖက္သို႔ လွည့္လုိက္သည္။ ကိုႏိုင္းတစ္ဖက္သို႔ လွည့္သြားကာမွ ဖိုးေခ်ာ ဟင္းကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။

ငါ သည္လိုျဖစ္လို႔ မျဖစ္ဘူး..။ ငါ စိတ္မလႈပ္ရွားေအာင္ထိန္းရမယ္၊ ငါ နည္းနည္းေလးမွ ေပါ့ဆသြားလို႔မျဖစ္ဘူး၊ ေပါ့ဆသြားရင္ ငါ့အရည္အေသြးညံ့မွာ….။ ၿပီးေတာ့ ကိုႏိုင္းကလည္း ငါ့ကို အထင္ေသးမွာ..။

ဖိုးေခ်ာ အားတင္းလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေနမင္းထိုက္က အေမွာင္ခန္းထဲတြင္ အရက္ခြက္ကိုေမာ့ေသာက္ခ်လုိက္ၿပီး “ခြပ္” ကနဲ႔ျမည္ေအာင္ ခ်ပစ္လိုက္သည္။

“ေတာက္ သည္ေကာင့္ကို ငါ နည္းနည္းေလးမွ ၾကည့္မရဘူး၊ သည္ေကာင္က ငါ့ဘ၀ကို ေဇာက္ထိုးျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့ေကာင္ကြ၊ ငါ့အနာဂတ္ကို ဖ်က္ဆီးတဲ့ေကာင္”

ေနမင္းထိုက္က မုန္ယိုေနေသာဆင္ႀကီးအလား အဆီပ်ံေနေသာ မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႔ ေဒါသထြက္ေနသည္။ ေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဟိန္းထက္ကေတာ့ ေနမင္းထိုက္၏ စကားမ်ားအား အားေပးအာေျမ  ွာက္လုပ္ေနသည့္အလား ၿငိမ္သက္စြာ နားေထာင္ရင္း အရက္ခြက္ကို ငွဲ႔ထည့္ေပးေနသည္။

“အဲ့ေတာ့ မင္း ဘာဆက္လုပ္ခ်င္လဲ”

“ဘာဆက္ရမလဲမကြ၊ သည္ေကာင္ ငါ့အနာဂတ္ကို ဖ်က္ဆီးေနတာ ငါ သည္အတိုင္းၾကည့္မေနႏိုင္ဘူး”

“အင္း အင္း”

“ငါ့အနာဂတ္ကို ဖ်က္ဆီးတာတင္မက ငါ့ပရိသတ္၊ ငါ့ေကာင္မေလးေတြကိုပါ လုယူသြားတာ”

“ျဖစ္ရေလ”

“တစ္ေန႔က အျဖစ္ကို ငါ နည္းနည္းေလးမွမေက်နပ္ဘူး”

“ဘယ္လိုအျဖစ္မ်ိဳးလဲ၊ လင္းစမ္းပါဦး”

“ဘယ္လိုအျဖစ္မ်ိဳးရမွာလဲ၊ ငါ့ဆီ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းဖို႔ ေျပးလာတဲ့ေကာင္မေလးေတြရွိေနတုန္း သည္ေကာင္ေပၚလာေတာ့ ေကာင္မေလးေတြက သူ႔ဆီေျပးသြားၾကတာေပါ့ကြာ”

“ဟုတ္လား”

“ဒါ ငါ့ကို သက္သက္အရွက္ခြဲတာပဲ၊ ငါ့ဘ၀မွာ သည္ေလာက္အရွက္ကြဲတာမ်ိဳးမရွိခဲ့ဘူး၊ ငါ့ကိုအရွက္ခြဲတဲ့ သည္ေကာင့္ကို ငါ နည္းနည္းေလးမွ မေက်နပ္ဘူး”

“အဲ့ေတာ့ မင္း ဘာလုပ္ခ်င္လဲ”

“ဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ သည္ေကာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေအာင္ျမင္ေနပါေစဦးေတာ့ သည္ေကာင့္ဘ၀ ဘယ္လိုမွ နာလန္မထူႏိုင္ေလာက္ကိုလုပ္ပစ္မွာ”

“အိုး မင္း သိပ္သတၱိရွိပါလား”

“ေနမင္းထို္က္ကြ၊ ငါ့ဘ၀မွာ မလုပ္ရဲဘူးဆိုတာ မရွိဘူး၊ သူမ်ားက လုပ္တိုင္းလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မခံဘူးကြ၊ မင္းသိလားဟိန္းထက္၊ သည္ေကာင့္ကို အြန္လိုင္းမွာ ဖာျဖစ္ေအာင္ ငါလုပ္တာေလကြာ၊ ငါလုပ္တာ”

“အိုး ဒါမွ ငါ့သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္း သိပ္သတိၱရွိတယ္၊ ငါခ်ီးက်ဴးတယ္ကြ”

ဟိန္းထက္၏ ခ်ီးက်ဴးစကားေၾကာင့္ ေနမင္းထိုက္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္သည္။

“ဒါေပါ့ သတိၱရွိရမွာေပါ့၊ တျခားလူမွမဟုတ္တာ၊ ငါေနမင္းထိုက္ေလကြာ၊ ဟားဟားဟား”

က်ယ္ေလာင္စြာ ရယ္ေမာရင္း အရက္မ်ားကို ဆက္ေသာက္ေနၾကသည္။

“ေစာင့္ၾကည့္ေနဦးေပါ့စတီဗင္ထူးေရ၊ မင့္ေအာင္ျမင္မႈ ဘယ္ေလာက္ခံႏိုင္မလဲဆိုတာ၊ ငါ့လက္ထဲက ယူသြားတဲ့အရာေတြ တစ္ေန႔ ငါျပန္ယူျပမယ္၊ ေစာင့္ၾကည့္”

ေနမင္းထိုက္ အရက္ခြက္ကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဆုပ္ကိုင္ရင္း အံကိုတင္းတင္းက်ိတ္ထားလိုက္သည္။ မ်က္လံုးအေရာင္မ်ားကေတာ့ က်ား၏မ်က္လံုးကဲ့သို႔ မီးက်ီးခဲမ်ားအလား စူးရဲေတာက္ပေနသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကုတင္ေလးေပၚ ပက္လက္အိပ္ကာ ဖုန္းေလးကို ကလိရင္း ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာ ျပံဳးစိစိျဖစ္ေနသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ တီဗီြအား စိတ္မပါတပါၾကည့္ေနသည္။

ေန႔တုန္းက ရိုက္ကြင္းမွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ဖိုးေခ်ာ ျပန္ေျပာင္းသတိရေနမိသည္။ ကိုႏိုင္း၏ မ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ကိုႏိုင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ထဲမသိုးမသန္႔ခံစားရေသာ အျဖစ္အပ်က္ေလးမ်ားကို ျပန္ေျပာင္းသတိရမိေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ကာ ေခါင္းကို ခါလိုက္မိသည္။

အိုး…။ မျဖစ္ေသးပါဘူး…။

ဖိုးေခ်ာ ဘယ္လိုမွ မေနတတ္ေတာ့သျဖင့္ ဆတ္ကနဲ႔ထကာ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္သည္။ ေဘးမွ ဖိုးသားကိုေတာ့ သတိေမ့ေနသည္။ လမ္းကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ရင္း စိတ္ေတြ ဂဏွာမၿငိမ္ျဖစ္ေနသည့္ ဖိုးေခ်ာအျဖစ္ကိုေတာ့ ဖိုးသားသတိထားမိသည္။ 

တစ္ဖန္ ဖိုးေခ်ာ ကုတင္ေပၚ ျပန္ၿပီး ပက္လက္အိပ္လိုက္ျပန္သည္။ ရိုက္ကြင္းတြင္ မိတ္ကပ္ဆရာမိန္းမလ်ာရိုက္ေပးထားသည့္ ကိုႏိုင္းနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္ ျမင္ကြင္းမ်ားထဲမွ ကိုႏိုင္း၏မ်က္ႏွာေလးကို အနီးကပ္ခ်ဲ ့ၾကည့္ေနမိျပန္သည္။

အိုး…။ မျဖစ္ေသးပါဘူးကြာ..။

ဆိုၿပီး ဖိုးေခ်ာ လမ္းထေလွ်ာက္လိုက္ျပန္သည္။ ဤသည္ကို မေနႏိုင္ေတာ့သည့္ ဖိုးသားက ေမးလိုက္သည္။

“မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဘာဂဏွာမၿငိမ္စရာအျဖစ္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့လို႔လဲ”

“ဂဏွာမၿငိမ္စရာ…”

ဖိုးေခ်ာ သံေယာင္လိုက္မိသည္။

“အင္း ဘာျဖစ္လို႔ ငါမ်က္စိေနာက္ေအာင္ လမ္းကိုပဲ ထပ္တလဲလဲေလွ်ာက္ေနတာလဲကြ”

“ဟုတ္တယ္၊ ငါ ဂဏွာမၿငိမ္စရာအျဖစ္ကို ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာကြ”

“ဘာမ်ားလဲ ငါ့ကိုေျပာျပပါလား”

“အို ဘာလို႔ မင့္ကိုေျပာျပရမွာလဲ၊ မင္းကို တစ္သက္လံုးမေျပာဘူးသိလား”

“အာ ငါ့မွ မေျပာရင္ ဘယ္သူ႔ကိုေျပာမွာလဲကြ၊ ငါ့ကို အဲ့ေလာက္ေတာင္မယံုဘူးလား”

“မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ေျပာလုိက္ရင္ ငါ့အေၾကာင္း မင္းသိသြားမွာေပါ့ကြ၊ မင္းသိထားလို႔မျဖစ္တဲ့ကိစၥ”

“မင္းေနာ္ မရိုးမသားနဲ႔ ဘာမ်ားလဲ ေျပာစမ္းပါ”

“မေျပာပါဘူးဆိုမွ၊ စိတ္ရႈပ္တယ္ အိပ္တာပဲေကာင္းတယ္”

ဖိုးေခ်ာက ကုတင္ေပၚဗိုင္းကနဲ႔ လဲွခ်လိုက္ကာ ေစာင္ျခံဳေကြးလိုက္သည္။

“ဟင္း၊ မေျပာခ်င္လည္း ေနေပါ့၊ သည္ညေတာ့ ႏြားႏို႔ေဖ်ာ္မေပးေတာ့ဘူး”

“မေပးခ်င္လည္းေနေလ၊ တစ္ညတည္းမေသာက္ရတာ ဘာျဖစ္လဲ၊ ေသသြားတာမွတ္လို႔”

“ေအး အဲ့လိုနဲ႔ တစ္သက္လံုး မေသာက္ျဖစ္တဲ့အက်င့္ ျဖစ္သြားမွာ ျမင္ေယာင္ေသး”

“ျဖစ္ျဖစ္ကြာ”

“ဒါ့ဆို မင့္ေဘာ္ဒီမလွေတာ့ဘူး၊ ၾကြက္သားေတြလည္း ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္သူကမွ အားမက်ေတာ့ဘူး”

“မင္း..”

ဖိုးေခ်ာက ေစာင္ကို ဆတ္ကနဲ႔ ဖယ္ခါလိုက္ၿပီး ထကာ ႏြားႏို႔သြားေဖ်ာ္လိုက္သည္။ ၾကြက္သားေတြ ေလ်ာ့ရဲ႕လာမဲ့အျဖစ္ကိုေတာ့ ဖိုးေခ်ာ အျဖစ္မခံႏိုင္ပါ။

“ဟား ဟား ”

ဖိုးသားရယ္လိုက္သည္။

ခဏၾကာေတာ့ ဖိုးေခ်ာက ႏြားႏို႔ေသာက္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။

“ဒါနဲ႔ သူေဌးက လူသစ္ခန္႔လိုက္ၿပီလား”

“အင္း လူသစ္ကို ငါပဲရွာေပးလိုက္တယ္၊ ေဂဟာက ကေလးႏွစ္ေယာက္ေပါ့”

“ဟုတ္လား၊ ဘယ္သူေတြလဲ၊ ဖိုး၀တုတ္ေလးေရာပါလား”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ ေပစိနဲ႔ ေဂ်ာ္ဒက္ပါ၊ ဖိုး၀တုတ္က ငယ္ေသးတယ္ေလ”

“ေၾသာ္၊ ေကာင္းပါတယ္”

“ငါကေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဖိုး၀တုတ္ေလးကို ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္ေတြ မလုပ္ေစခ်င္ဘူး”

“အဲ့သည္ေတာ့”

“အင္း ငါ ဖိုး၀တုတ္ေလးကို ေမြးစားခ်င္တာ”

“မင္းက မာသာထရီဇာ လက္သစ္ပါလား”

“တကယ္ေျပာတာဖိုးေခ်ာ၊ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ငါတို႔ေမြးစားရေအာင္ေလ၊ ငါတို႔သံုးေယာက္ အတူတူေနသြားၾကရေအာင္ေလ၊ ဖိုး၀တုတ္ေလးကို ပညာသင္ေပးမယ္၊ အ၀တ္အစားလွလွေလးေတြ ဆင္ေပးမယ္”

“ရူးပါ့ကြာ၊ လုပ္ခ်င္ရင္ မင္းတစ္ေယာက္တည္းပဲလုပ္၊ ငါကေတာ့ အေဖမလုပ္ခ်င္ေသးဘူး၊ ဟင္း အေဖတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အေ၀းႀကီးလိုပါေသးတယ္ကြာ”

“ဟင္း”

ဖိုးေခ်ာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသားသက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အျဖဴေရာင္ဗင္ကားျဖဴေလးက တံခါးေလးပြင့္လာၿပီး အျဖဴေရာင္ ကင္းဘတ္ဖိနပ္နဲ႔ အျဖဴေရာင္ေဘာင္းဘီရွည္၀တ္ထားေသာ ေျခတံႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အကၤ ်ီသည္လည္း အျဖဴေရာင္ျဖစ္ၿပီး ထိုသူ၏ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ထိုသူသည္ ကိုႏိုင္း။ ကိုႏိုင္းက တစ္ဖက္မွ တံခါးေပါက္အား သြားဖြင့္လိုက္သည္။ တံခါးပြင့္ပြင့္ခ်င္း ျမင္လိုက္ရသည္က အျဖဴေရာင္၀တ္စံုေလးနဲ႔ သစ္လြင္ေတာက္ပေနကာ ေခါင္းေလးကို ငံု႔ထားေသာ ဖိုးေခ်ာ။ ဖိုးေခ်ာက ေခါင္းေလးကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေမာ့လာၿပီး ျပံဳးလိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းက ျပံဳးျပၿပီး လက္ေပးလိုက္သည္။ လာခဲ့ပါဆိုသည့္သေဘာ။ ဖိုးေခ်ာကလည္း ကိုႏိုင္းလက္ေလးကိုဆြဲၿပီး ကားအတြင္းမွ ထြက္လိုက္သည္။

ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာလက္ေလးကိုဆြဲၿပီး ေျပးသည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း ကိုႏိုင္းေျပးရာေနာက္သို႔ လက္ေလးကိုဆြဲကိုင္ရင္း ေျပးလိုက္လာသည္။ 

ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျမက္ပင္ရိုင္းမ်ား ေတာထေနသည္။ ေလျပည္ညင္းေၾကာင့္ ျမက္ပင္ရိုင္းမ်ား ဟိုသည္ ယိမ္းႏြ႔ဲကာ ကေနၾကသည္။ ေက်းငွက္ကေလးမ်ား တီတီတ်ာတ်ာ သီခ်င္းဆိုေနၾကသည္။ လိပ္ျပာေလးမ်ား ထပ်ံကာ ကေနၾကသည္။

ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာအား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေစလိုက္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္အား တစ္ဖက္စီ ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ၿပီး ဖိုးေခ်ာအား ေမတၱာ၊ အခ်စ္၊ ဂရုဏာျပည့္ရႊန္းေသာ မ်က္၀န္းမ်ားးနဲ႔ ရႊန္းရႊန္းစားစားၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းၾကည့္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာကလည္း ျပန္လည္ ျပံဳးျပလိုက္သည္။

ၿပီး ကိုႏိုင္း၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးသည္ ေရွ ့သို႔ တျဖည္းျဖည္းတိုးလာၿပီး ေနေရာင္ေၾကာင့္ စိုလက္ကာ ေတာက္ပေနေသာ ဖိုးေခ်ာ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးအား စုပ္ကာ နမ္းရႈိက္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကလည္း ကိုႏိုင္း၏ အနမ္းမ်ားကို ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴလက္ခံလိုက္သည္။

ၿပီး ကိုႏိုင္း၏ ကိုယ္သည္ ေရွ ့သို႔ တိုးကပ္လာကာ ဖိုးေခ်ာ၏ ရင္ဘတ္ပိုင္းနဲ႔ ပူးကပ္လိုက္သည္။ ၿပီး ကိုႏိုင္း၏ လက္တစ္ဖက္သည္ ဖိုးေခ်ာ၏ ဆံပင္မ်ားကို ဖြေနၿပီး ေနာက္တစ္ဖက္လက္သည္ ဖိုးေခ်ာ၏ တင္ပါးအား ဆုပ္ကိုင္ေလေတာ့သည္။

“ညီေလး”

“ဟင္ အစ္ကို”

“ခ်စ္တယ္”

“ညီကလည္း အစ္ကို႔ကိုခ်စ္တယ္”

“ညီ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္”

“ညီကလည္း အရမ္းခ်စ္တယ္”

ၿပီး ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာ၏ ကိုယ္ေလးအား မိခင္က သားငယ္အား ေပြ႔ဖက္သလို ေပါ့ပါးစြာ ေထြးေပြ႔လိုက္သည္။

“အို အစ္ကို ဘာလုပ္တာလဲ၊ လြတ္က်ေတာ့မွာပဲ၊ လႊတ္ေနာ္”

“မလႊတ္ဘူး၊ မလႊတ္ဘူး”

“လြတ္က်သြားလို႔ကေတာ့ အရွင္မထားဘူး”

ဖိုးေခ်ာေျပာကာမွ ကိုႏိုင္း လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့မေယာင္ ရြယ္လိုက္သျဖင့္ …

“အား…”

လို႔ ဖိုးေခ်ာ ေအာ္လိုက္သည္။

“အစ္ကိုကလည္း လႊတ္ပါဆို”

“အစ္ကို႔ညီေလးကို အစ္ကိုက ေဟာသည္လိုေလး တစ္သက္လံုးေပြ႔ဖက္ထားခ်င္တာ”

“ပိုေန”

ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာကိုယ္ေလးအား ေထြးေပြ႔ရင္း ပတ္ခ်လွည့္လုိက္သည္။

“အိုး…..”

ဖိုးေခ်ာ အစက ေၾကာက္သလိုလိုျဖစ္ၿပီး ေနာက္ေတာ့ ျပံဳးရယ္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္း၏ လည္တိုင္ေလးအား အမိအရ ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။

“အား မူးလာၿပီ၊ ခ်ေတာ့ေနာ္”

ကိုႏိုင္းလည္း မူးလာသျဖင့္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့လည္း ေထြးေပြ႔ထားသည့္ ဖိုးေခ်ာ၏ ကိုယ္ေလးက ကိုႏိုင္းလက္ထဲက မလြတ္ေသးပဲ ကိုႏိုင္းရင္ခြင္ထဲမွာသာ ေရာက္ရွိေနသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္၀န္းခ်င္း ဆံုလိုက္ၾကသည္။ 

ၿပီး ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာ၏ ကိုယ္ေပၚသို႔ ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ေမွာက္လိုက္ၿပီး ဖိုးေခ်ာ၏ ႏႈတ္ခမ္း၊ လည္တိုင္၊ ရင္အံုမ်ားကို ၾကမ္းတမ္းစြာ နမ္းလိုက္သည္။

“အား…….၊ အစ္ကို႔!”

“ခ်စ္တယ္ညီရယ္”

“အင္း အင္း အား အား…”

ခ်က္ေအာက္ပိုင္းဆီမွ ပူေႏြးေသာ လက္တစ္စံုနဲ႔ စိုစြတ္ေသာ အထိအေတြ႔ေတြေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ လန္႔ႏိုးသြားသည္။ လန္႔ႏိုးႏိုးခ်င္း ျမင္လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္သြားရသည္။ ျမင္ကြင္းကား ဖိုးေခ်ာ၏ေပါင္တြင္းေၾကာအား ဖိုးသားက ကိုင္ေနျခင္းပင္။

“မင္း မင္း ဒါ ဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

ဖိုးေခ်ာ၏ အေမးကို ဖိုးသား ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ မေျဖတတ္ျဖစ္ေနရသည္။

“မင္း ဒါဘာလုပ္တာလဲလို႔၊ မင္း ငါ့ကို ဘာလို႔လုပ္တာလဲလို႔”

ဖိုးေခ်ာက ရွက္ရႊံသလိုလို ေဒါသသံနဲ႔ ေမးလိုက္သည္။ ဖိုးသား မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ေခါင္းေလးကိုသာ ငံု႔ေနလိုက္သည္။

“ေျပာေလဖိုးသား၊ မင္း ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကို သည္လိုလုပ္ရတာလဲ၊ သည္လိုလုပ္ရပ္က ဘယ္လိုမွမျဖစ္သင့္ဘူးဆိုတာ မင္းသိရဲ့လား”

ဖိုးသား ေခါင္းကို ဆတ္ကနဲ႔ ေမာ့ခ်လိုက္သည္။

“မင္းစတာေလ”

“ဘာ! ”

မထင္မွတ္သည့္ ဖိုးသားစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ အလြန္အမင္း အံ့ၾသသြားရသည္။

“မင္းပဲ ငါ့ကို မဖြယ္မရာ လာလုပ္တာေလ”

“ဘယ္လို၊ မင္း မင္း ငါ့ကို မဟုတ္တရားမစြပ္စြဲနဲ႔၊ မင္းက အ အ….”

“ငါ မင္းကိုခ်စ္တယ္”

ဖိုးသားႏႈတ္က မထင္မွတ္ေသာ စကားသံ ထြက္က်လာျပန္သည္။

“ဘာ! ၊ ငါ့ ငါ့ကို ခ်စ္ ခ်စ္တယ္ ဟုတ္ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ဖိုးေခ်ာ၊ ငါ မင္းကို ခ်စ္ေနခဲ့တာၾကာၿပီ၊ ငါ မင္းကို ငယ္ငယ္ေလးတုန္းကတည္းက ခ်စ္ေနခဲ့တာ၊ ငါ မင္းကို ဆံုးရႈံးရမွာေၾကာက္လို႔ ငါ့ အခ်စ္ကိုဖံုးကြယ္ထားခဲ့တာ၊ အခုေတာ့ ငါ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးဖိုးေခ်ာ၊ ငါ မင္းကို အရမ္းခ်စ္တယ္”

“ဘယ္ ဘယ္လို၊ မင္း မင္းက ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ေလ၊ ငါကလည္း ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ေလ၊ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္လို႔မရဘူးေလ”

“မသိဘူး၊ ငါ ဘာမွမသိေတာ့ဘူး၊ ငါ့စိတ္ကို ငါ ဘယ္လိုမွနားမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ငါ့စိတ္က ဘယ္လိုစိတ္အျဖစ္ေမြးဖြားလာတယ္ဆိုတာ ငါကိုယ္တိုင္လည္း မသိေတာ့ဘူး၊ ငါသိတာက ငါ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါလွ်က္နဲ႔ မိန္းကေလးေတြကို စိတ္၀င္စားလို႔မရပဲ ေယာက်္ားေတြကို စိတ္၀င္စားေနခဲ့မိတာေလ၊ ငါ ငါ ဘာေၾကာင့္ အဲ့လိုျဖစ္ေနရတယ္ဆိုတာ ငါ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏိုင္ဘူးဖိုးေခ်ာ”

“ဒါ ဒါ မင္း မင္းလည္း အေျခာက္ေပါ့၊ သည္လိုမျဖစ္သင့္ဘူး၊ သည္လိုမျဖစ္သင့္ဘူးကြာ”

“မဟုတ္ဘူး၊ ငါ အေျခာက္မဟုတ္ဘူး၊ ငါ ေယာက်္ားစစ္စစ္၊ ငါ မိန္းမမျဖစ္ခ်င္ဘူးဆိုတာ ငါေကာင္းေကာင္းသိတယ္၊ မင္း ငါ့ကို မဟုတ္မဟက္နဲ႔ အေျခာက္လို႔ မစြပ္စြဲနဲ႔ဖိုးေခ်ာ”

“အဲ့ အဲ့ေတာ့”

“ဘာပဲေျပာေျပာ ငါေယာက်္ားေတြကို စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုေပမဲ့ ငါ အေျခာက္မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့ကို စိတ္မႏံ႔ွတဲ့လူလို႔ စြပ္စြဲခ်င္စြပ္စြဲပါေစ၊ အေျခာက္လို႔ေျပာတာကိုေတာ့ ငါ လံုး၀ လက္မခံဘူး”

“ဟက္ ဟက္ ဟက္ ဟား ဟား ဟား..”

ဖိုးသား၏စကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာလိုက္သည္။

“မင္း ဘာရယ္တာလဲဖိုးေခ်ာ”

“ေယာက်္ားေတြကို စိတ္၀င္စားတာနဲ႔ မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္ ရွိသြားေရာ့လား”

“အဲ့ အဲ့ဒါက ဘာသေဘာလဲဟင္”

“ထားပါေတာ့ကြာ၊ မင္း ခုနက ငါ့ကိုေျပာခဲ့တဲ့စကားကို မေျပာခဲ့ဘူးလို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ေတာ့မယ္”

ဖိုးေခ်ာက ထိုသို႔ေျပာၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ရန္ ထလိုက္ေတာ့ ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာလက္ေမာင္းအား ဆြဲထားလိုက္သည္။

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ ငါ့ ငါ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔ကြာ၊ ငါ့ကို စိတ္မမွန္တဲ့လူလို႔ ဆိုခ်င္ဆိုပါေစကြာ၊ မင္းကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ကေတာ့ တားလို႔မရဘူး၊ တကယ့္အစစ္အမွန္ပါ၊ ငါ မင္းကို ထာ၀ရအခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္တာပါကြာ”

“ေတာ္ေတာ့ကြာ”

“ငါ သိပ္ေၾကာက္ေနခဲ့မိတယ္၊ တစ္ေန႔ ငါ့စိတ္ကို မင္းသိသြားခဲ့ရင္ ငါ့ကိုရံြသြားမွာ ငါေၾကာက္တယ္၊ ငါ့ကို စိတ္မမွန္တဲ့လူလို႔ သေဘာထားၿပီး ပစ္သြားမွာကိုလည္း ငါ သိပ္ေၾကာက္ေနခဲ့မိတယ္ဖိုးေခ်ာရယ္”

ဖိုးသားက မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ သနားစဖြယ္ေျပာသည္။

“အဲ့လိုအျဖစ္မ်ိဳး ရွိမွာမဟုတ္လို႔ စိတ္မပူပါနဲ႔”

“တ တကယ္ေျပာတာလားဟင္၊ ငါ့လို စိတ္မမွန္တဲ့လူကို မထားခဲ့ဘူးေပါ့ ဟုတ္လားဟင္၊ ငါ့ကိုမရြံဘူးေပါ့ ဟုတ္လား”

“မင္းကို စိတ္မမွန္တဲ့လူလို႔ ဘယ္သူေျပာလဲ”

“ဒါ ဒါကေတာ့၊ ငါက စိတ္မမွန္တဲ့လူ မဟုတ္ဘူးလားဟင္”

“မဟုတ္ပါဘူး၊ မင္းစိတ္က အေကာင္းႀကီးပါ၊ မင္း ဘာမွမသိတတ္ေသးတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ စာမ်ားမ်ားဖတ္လို႔ ငါေျပာတာေပါ့”

“ဘယ္လိုႀကီးလဲ၊ ငါ စိတ္မမွန္တာ မဟုတ္ရင္ မင္းက စိတ္မမွန္တာမ်ားလား”

“ဘာ”

ဖိုးေခ်ာက ေအာ္လိုက္သျဖင့္ ဖိုးသားေခါင္းေလး ကုပ္သြားသည္။

“ထားပါေတာ့၊ မင္း စိတ္မမွန္တဲ့လူလို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါေတာ့ကြာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္း ခုနကေျပာခဲ့တဲ့စကားကို ျပန္ရုပ္သိမ္းလိုက္ပါ”

“ငါနဲ႔ ထာ၀ရအတူတူေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ရုပ္သိမ္းေပးပါ့မယ္”

ထိုစဥ္ ကိုႏိုင္း၏ မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္မိလိုက္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ဘာမွျပန္မေျပာတတ္ျဖစ္သြားရသည္။ 

“မင္းကို အဲ့လိုလူမ်ိဳး တကယ္မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး”

ဖိုးေခ်ာက ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။ ဖိုးသားေၾကာင္အမ္းလွ်က္ က်န္ခဲ့ေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ခါတိုင္း ဆိုင္တြင္ လူျပတ္ခ်ိန္မွာ ဖိုးသား ဂိမ္းေဆာ့ေနက်ျဖစ္ေသာ္လည္း သည္တစ္ႀကိမ္တြင္ေတာ့  ဂိမ္းအား ဘယ္လိုမွ စိတ္မပါႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။ မနက္ေစာေစာက ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားအေပၚသို႔ ျပဳမူခဲ့ျမင္ကြင္းမ်ားက မ်က္၀န္းထဲ မ်က္၀ါးထင္ထင္ေပၚလြင္လာသည္။

ဖိုးေခ်ာကိုေက်ာေပးၿပီး ဖိုးသားအိပ္ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ ေျခေထာက္က ဖိုးသား၏ကိုယ္ေပၚသို႔ လာတင္သျဖင့္ ဖိုးသားမ်က္လံုးေလး ပြင့္သြားသည္။ ၿပီး ဖိုးေခ်ာ၏ကိုယ္သည္ ဖိုးသားနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းတိုးကပ္လာသည္ဟု ခံစားရသည္။ ဖိုးသား ဘာရယ္မသိ ၿငိမ္သက္ေနမိကာ တံေတြးကို မ်ိဳခ်လိုက္ရသည္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ဖိုးေခ်ာ၏ လက္ေတြက ဖိုးသား၏ကိုယ္ေပၚသို႔ ေရာက္လာျပန္ကာ ဖိုးသားအား ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။ ဖိုးသားပိုပိုၿပီး အံ့ၾသကာ မ်က္လံုးျပဴးသြားရသည္။ တံေတြးကို အထပ္ထပ္မ်ိဳခ်ေနမိျပန္သည္။

ထိုစဥ္မွာပင္ ဖိုးေခ်ာ၏ကိုယ္သည္ ဖိုးသား၏ကိုယ္ႏွင့္ လံုး၀ပူးကပ္သြားသည္။ ဖိုးသား၏တင္ပါးေလးႏွင့္ ဖိုးေခ်ာ၏ ေပါင္တြင္းေၾကာတို႔ ထိကပ္လာသည္။ ဖိုးသား အသက္ပင္မရႈရဲေတာ့ပဲ မ်က္စိကို စံုမွိတ္ထားလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ဖိုးေခ်ာ၏ ေပါင္တြင္းေၾကာဆီမွ မာေတာင့္ေတာင့္အရာႀကီးက ဖိုးသား၏တင္ပါးအား ထိုးလိုက္သလို ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ ဖိုးသားအလန္႔တၾကား မ်က္လံုးဖြင့္လုိက္မိသည္။

ဖိုးသားလည္း ရွက္သလိုျဖစ္တာေၾကာင့္ ရုန္းဖယ္လိုက္ေသာ္လည္း ဖိုးေခ်ာ၏လက္မ်ားက တင္းက်ပ္စြာ ဖက္တြယ္ထားသျဖင့္ ရုန္းဖယ္မရျဖစ္ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာဘက္သို႔ ရွက္ရွက္ႏွင့္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာက မ်က္လံုးစံုမွိတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာ အိပ္မက္ထဲတြင္ လိင္စိတ္ထၾကြေသာင္းက်န္းေနတာပဲျဖစ္ရမည္။ 

ဖိုးသားကိုယ္တိုင္ကလည္း ဖိုးေခ်ာဆီမွ သည္လိုအထိအေတြ႔မ်ားကို အလိုရွိေနခဲ့သျဖင့္ အခြင့္အေရးကို လက္လႊတ္မခံသည့္အဓိပါယ္နဲ႔ အရဲစြန္႔ကာ ဖိုးေခ်ာ၏ ေပါင္တြင္းေၾကာဆီ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လက္ႏႈိက္လိုက္သည္။ ကလုကနဲ႔ တံေတြးမ်ိဳးခ်လိုက္စဥ္ မာေက်ာေတာင့္တင္းေသာ ဖိုးေခ်ာ၏အဂၤ ါႀကီးအား ထိကိုင္မိလိုက္သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ဖိုးသားလက္၀ါးျပင္တြင္ စိုစြတ္ေသာ အထိအေတြ႔ကို ခံစားလိုက္ရသည္။

ဖိုးသားဆတ္ကနဲ႔ ထရပ္လိုက္သည္။ ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ကာ ေခါင္းကိုခါရမ္းရင္း လမ္းကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနမိသည္။

ရွက္လိုက္တာ….။ ဖိုးေခ်ာက ငါ့ကို အထင္ေသးသြားေတာ့မွာပဲ..။ သူစတဲ့ကိစၥ သူကိုယ္တိုင္မမွတ္မိေတာ့ပဲ ငါက စတယ္လို႔ ထင္သြားပံုရတယ္…၊ ရွက္တာကြာ…။

ဖိုးသား ေခါင္းကို အထပ္ထပ္အခါခါထုလိုက္မိသည္။

ဒါနဲ႔ ေနပါဦး.. ဖိုးေခ်ာက ဘာေတြ ေျပာခဲ့တာပါလိမ့္….။

ငါ စိတ္မမွန္သူမဟုတ္ဘူးတဲ့။ ငါ့စိတ္က အေကာင္းႀကီးပါတဲ့။ ငါက အေျခာက္မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာေတာ့ ေယာက်္ားခ်င္းစိတ္၀င္စားတာနဲ႔ မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္ရွိသြားေရာ့လားတဲ့..။ အဲ့ဒါ ဘာအဓိပါယ္လဲ..။

ဖိုးသားက စဥ္းစားရင္း ပိုပိုၿပီး ေခါင္းရႈပ္လာသျဖင့္ ေခါင္းကိုသာ ခါရမ္းေနမိသည္။

“ေလာကမွ ငါမသိေသးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြမ်ား ရွိေနေသးသလား၊ ဒါေတြကို ဖိုးေခ်ာက သိေနသလား၊ တစ္ခုခုေတာ့ရွိရမယ္၊ ဖိုးေခ်ာက ငယ္ငယ္က စာဖတ္မ်ားေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိမွာေပါ့၊ ငါသာစာဖတ္အားနည္းလို႔ ဘာမွမသိခဲ့တာ၊ ငါ စာမ်ားမ်ားဖတ္ရမယ္”

ဖိုးသား ေနရာမွဆတ္ကနဲ႔ ထရပ္လိုက္ၿပီး သူေဌးအခန္းထဲမွ သတင္းစာအုပ္ပံုႀကီးကို ေႏွာက္ၿပီး အထပ္လိုက္သယ္ယူလာခဲ့သည္။ တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္လွန္ၾကည့္သည္။ ဖိုးေခ်ာေျပာခဲ့သည့္ကိစၥ အနည္းအက်ဥ္းမွ် ပါလာေလမလားဆိုၿပီး ရွာၾကည့္သည္။ မေတြ႔။ မေတြ႔ေတာ့ စာဖတ္ရမွာ ပ်င္းလာသည္။

“အစ္ကိုႀကီးဖိုးသား လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳဆိမ့္တစ္ပြဲတဲ့”

ေပစိက လွမ္းေအာ္လိုက္သျဖင့္ ဖိုးသားလည္း သတင္းစာကို ခ်ထားလိုက္ၿပီး ေဖ်ာ္လုိက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာ အိပ္ယာမွႏိုးေတာ့ ဖိုးသားၾကမ္းတိုက္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။ ခါတိုင္း ဖိုးသားက သည္အခ်ိန္ဆို ဆိုင္ေရာက္ေနၿပီ။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ရႈတင္ကိစၥေတြ ရွိလာကတည္းက ေနျမင့္ျမင့္အထိ အိပ္ေရး၀၀အိပ္ရသည္။

“ဟာ ဖိုးသား မင္းသည္ေန႔အလုပ္မသြားဘူးလား”

“မသြားဘူး၊ သည္ေန႔ ဥပုသ္ေန႔မို႔ သူေဌးက ဆိုင္ပိတ္မယ္ေျပာတယ္၊ မင္းေကာ ရႈတင္ရွိေသးလား”

“မရွိပါဘူး၊ ေၾသာ္ ရွိ ရွိတာေပါ့”

“အေတာ္ပဲ၊ ငါလည္း လိုက္ခဲ့မယ္ေလ၊ ရမလား”

“အာ မင္း မင္းလိုက္လို႔မျဖစ္ဘူး၊ အိမ္မွာပဲေနခဲ့”

“ဘာလို႔လဲ၊ အရင္လည္း ငါ ဆိုင္ပိတ္ရင္ လိုက္ေနက်ဟာကို”

“အခုေတာ့ လိုက္လို႔ မျဖစ္လို႔႔ပါကြာ”

ဖိုးေခ်ာက ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေျပး၀င္သြားသည္။ ဖိုးသားလည္း ျငင္းပယ္ခံရသျဖင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ ၾကမ္းကိုသာ ဆက္တိုက္ေနလိုက္သည္။ 

ဖိုးသားၾကမ္းတိုက္ေနစဥ္ ဖိုးေခ်ာက ေရခ်ိဳးအၿပီး ေက်ာ့ေမာ့စြာျပင္ဆင္ၿပီးရင္း ထြက္လာသည္။ ဖိုးေခ်ာ ခါတိုင္း ရႈတင္သြားလွ်င္ သည္လို ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့၀တ္စားၿပီး မသြားတတ္။ သည္ေန႔ေတာ့ ထူးဆန္းသည္။

“မင္း ရႈတင္သြားမလို႔ေကာ ဟုတ္ရဲ့လား၊ မင္း ရည္းစားမ်ားရေနၿပီလား”

ဖိုးသား စိုးရိမ္တႀကီး ေမးလိုက္သည္။

“အာ မင္း မဟုတ္မဟက္၊ ဘယ္ကရည္းစားရွိရမွာလဲ၊ ရႈတင္သြားမလို႔ပါကြ”

“အ၀တ္အစားက ရႈတင္က ေပးတာဆို”

“ဘာျဖစ္လဲ၊ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ငါလည္း ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္၀တ္ခ်င္တာေပါ့ကြာ”

ဖိုးေခ်ာက လက္မွနာရီကိုၾကည့္လိုက္သည္။ မ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးသြားသည္။ မွန္ေရွ ့ရပ္ကာ ေကေလးကိုသလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ဖုန္းသံျမည္လာသျဖင့္ ဖုန္းေလးကိုေကာက္ၿပီး ဖိုးသားအား ႏႈတ္ဆက္ရင္း အေျပးကေလး ထြက္သြားသည္။

“သြားၿပီမိန္းမေရ”

သည္တစ္ခါေတာ့ ဖိုးသား စိတ္မဆိုးႏိုင္ေတာ့ပဲ ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္လာခဲ့သည္။ ဖိုးေခ်ာမ်ား ရည္းစားရသြားခဲ့ရင္ဆိုၿပီး ရင္ထဲက အလိုလိုဆို႔နင့္လာသည္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အိမ္ေရွ ့ဆီမွ ကားသံတိုးတိုးၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးသား မသိမသာေလး လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ဗင္ကားျဖဴေလးေပၚ ဖိုးေခ်ာျပံဳးရႊင္စြာနဲ႔ တက္သြားတာေတြ႔လိုက္ရသည္။ ကားအခန္းထဲတြင္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကလည္း ဖိုးေခ်ာအား ရႊန္းရႊန္းစားစား ျပံဳးျပေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ 

ထိုျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ထိုအမ်ိဳးသားႀကီးအေပၚ ဖိုးသား ဘာရယ္မသိ မနာလို၀န္တိုစိတ္ေတြ ျဖစ္လာသလိုလို။ ရင္ထဲမွာလည္း ပူေလာင္လာသလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလိုႀကီး ခံစားလိုက္ရသည္။

သူက ဘယ္သူပါလိမ့္…။ သူက ဘာေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာကို လာႀကိဳတာပါလိမ့္။ ခါတိုင္း ဥပုသ္ေန႔ဆိုလွ်င္ ရႈတင္နားေနက်လို႔ ဖိုးေခ်ာေျပာဖူးေသးသည္။ ခုေတာ့ ဘယ္မ်ားသြားတာပါလိမ့္။ 

ဖိုးသား ကုတင္ေပၚ ႏြမ္းရိစြာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ အထီးက်န္သလို ခံစားခ်က္ကို ခံစားလိုက္ရသည္။ ဖိုးေခ်ာက ပစ္ပယ္ထားသလိုလို ခံစားရမိေသာေၾကာင့္ မ်က္ရည္မ်ားက က်လာခ်င္သည္။ ေခါင္းအံုးေပၚသို႔ ပစ္လွဲလိုက္သည္။ ထိုေနရာသည္ ဖိုးေခ်ာအိပ္သည့္ေနရာ။ ဖိုးသားအိပ္သည့္ ဟိုေဘးဘက္ ဖိုးေခ်ာ၏ အိပ္ခင္း။ ေက်ာေအာက္က မာမာအရာတစ္ခု ခံေနသလိုလိုျဖစ္တာေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ ထကာစမ္းလိုက္သည္။ ထိုအရာႀကီးက ေလးေထာင့္ဆန္ေနသည္။ ဘာမ်ားလဲဆိုၿပီး ဖိုးေခ်ာေမြ႔ယာႀကီးအား လွန္ကာၾကည့္လုိက္သည္။ ေတြ႔လိုက္ရသည္က ကြာလတီမဂၢဇင္းစာအုပ္ထူထူႀကီး(၃)အုပ္။

ထိုစာအုပ္ႀကီး(၃)အုပ္ကို ဖိုးသားယူၾကည့္လုိက္သည္။ စာအုပ္၏ အမည္က ကာလာရိန္းဘိုးဆိုပါလား။ အို စာအုပ္၏ မ်က္ႏွာဖံုးပံုေတြက ေခ်ာေမာလွပေသာ ေယာက်္ားႏွစ္ေယာက္နမ္းေနၾကသည့္ပံုပါလား။ ဘယ္လိုႀကီးပါလိမ့္..။ ဖိုးသားနားမလည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားရသည္။ ေနာက္(၂)အုပ္ကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း ကာလာရိန္းဘိုးမဂၢဇင္းမ်ားသာျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာဖံုးပံုက ေယာက်္ားခ်င္း ေပြ႔ဖက္နမ္းရႈံ ့ေနသည့္ပံုမ်ားသာျဖစ္ေနသည္။

“အို ဒါ ဘာေတြပါလိမ့္..။ ဖိုးေခ်ာဆီမွာ ဘာေၾကာင့္ သည္လိုစာအုပ္ေတြ ရွိေနတာပါလိမ့္.။ သည္စာအုပ္ေတြ သူဘယ္က ရတာပါလိမ့္..။ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ သည္ပံုထဲကလူေတြက ငါ့လိုစိတ္နဲ႔ လူေတြမ်ားလား။ အို ေလာကမွာ ငါလိုလူေတြ ရွိေသးတာပါလား။ ငါက ဘာမွကို မသိေသးတာပါလား။ အျပင္မွာ သည္လိုစာအုပ္ေတြေတာင္ ထြက္ေနပါၿပီတဲ့လား..”

တဒဂၤမွာပင္ ဖိုးသားေခါင္းေထာင္သြားသည္။

“ဧကႏ ၱ ဧကႏ ၱဖိုး ဖိုးေခ်ာလည္း သည္လိုလူစားတစ္ေယာက္လား၊ ဖိုးေခ်ာလည္း ငါ့လိုစိတ္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္လား.”

တစ္ေန႔က ဖိုးေခ်ာေျပာသည့္စကားမ်ားကို ျပန္ၾကားေယာင္လိုက္မိသည္။

“ငါကအေျခာက္မဟုတ္ဘူး၊ မင္း ငါ့ကို စိတ္မွန္တဲ့လူလို႔ စြပ္စြဲခ်င္စြပ္စြဲပါေစ ငါေယာက်္ားေတြကို စိတ္၀င္စားေပမဲ့ ငါ မိန္းမမျဖစ္ခ်င္ဘူး၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္း ငါ့ကို အေျခာက္လို႔ လံုး၀မေျပာလိုက္နဲ႔”

“ဟက္ ဟက္ ဟက္… ေယာက်္ားေတြကို စိတ္၀င္စားရံုနဲ႔ မိန္းမျဖစ္ခ်င္စိတ္ရွိသြားေရာ့လား”

ထိုစကားမ်ားကို ၾကားေယာင္ၿပီး ဖိုးသားေတြေ၀ေနျပန္သည္။

“မင့္ကို စိတ္မမွန္တဲ့လူလို႔ ဘယ္သူကေျပာလဲ၊ မင္းစိတ္ကအေကာင္းႀကီးပါ၊ မင္းက ဘာမွမသိေသးတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းကို စာမ်ားမ်ားဖတ္လို႔ ငါကေျပာတာေပါ့”

“မင္းကို အဲ့လိုလူတကယ္မျဖစ္ေသခ်င္ဘူးဖိုးသား”

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာလည္း ငါလိုလူတစ္ေယာက္တဲ့လား၊ ဖိုးေခ်ာ မင္းက မင္းစိတ္ကို အေစာႀကီးကတည္းက သိေနခဲ့တာလား၊ မင္းလည္း ငါ့လိုပဲ ေယာက်္ားျဖစ္လွ်က္ ေယာက်္ားေတြကို စိတ္၀င္စားေနခဲ့တာလားကြာ”

တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ေစာနက ဖိုးေခ်ာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ထြက္သြားသည္ကို အမွတ္ရလိုက္သည္။ ဖိုးသား ဆတ္ကနဲ႔ ထလိုက္မိၿပီး

“ဖိုးေခ်ာ..”

ဆိုၿပီး ေအာ္လိုက္မိသည္။ ရင္ထဲမွာလည္း ႏွလံုးသားေတြ တစ္စစီကြဲေၾကသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

“ဖိုးေခ်ာ မင္းမွာ ခ်စ္သူရွိေနခဲ့ၿပီလားဟင္၊ ငါ မဟုတ္တဲ့တျခားတစ္ေယာက္ကို မင္း ခ်စ္ေနခဲ့ၿပီလားဟင္၊ ငါ့ကိုပစ္ထားၿပီး တျခားတစ္ေယာက္နဲ႔ ထြက္သြားေတာ့မယ္ေပါ့ဟင္”

ဖိုးသားမ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာသည္။

“ဖိုးေခ်ာ…. တကယ္ ငါ့ကို ထားခဲ့ေတာ့မယ္ေပါ့ဟင္”

ဖိုးသား သည္းထန္စြာ ငိုရႈိက္လိုက္မိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရႈတင္နားတုန္း ကိုႏိုင္းက ေရွာ့ပင္းအတူတူထြက္ခ်င္ေၾကာင္း လိုက္ခဲ့ပါရန္ ပူဆာသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ၀မ္းသာအားရလက္ခံခဲ့သည္။ ကိုႏိုင္းနဲ႔မို႔ထင္သည္ အ၀တ္အစားသစ္သစ္လြင္လြင္၀တ္ၿပီး ေရေမႊးေတြလည္း ကိုယ္အႏွံ႔ဖ်န္းခဲ့သည္။ 

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာရင္ေတြခုန္ကာ မေနတတ္ျဖစ္ေနရသည္။ ကိုႏိုင္း၏ မ်က္ႏွာကိုလည္း လွည့္မၾကည့္ရဲျဖစ္ေနရသည္။

“ေရာ့ ေဆာင္းလိုက္ညီေလး”

ကိုႏိုင္းက ဦးထုပ္ေလးေပးသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာေဆာင္းလိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းကလည္း ဦးထုပ္ေဆာင္းထားေသးသည္။

“ဘာလို႔ ဦးထုပ္ေဆာင္းခိုင္းတာလဲသိလားညီေလး”

“ဟင္ ေၾသာ္ မသိဘူးေလ”

“ဟဲ ဟဲ၊ အစ္ကိုနဲ႔ညီက အေတာ္အသင့္ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြေလ၊ အဲ့ေတာ့ လမ္းထြက္ရင္ သိပ္မလြတ္လပ္ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ေတြ႔တဲ့လူေတြက လက္မွတ္ထိုးခိုင္းလိုက္၊ ဓာတ္ပံုအတူတူရိုက္ဖို႔ ခြင့္ေတာင္းလုိက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္ရႈပ္တယ္ေလ၊ အဲ့သည္ဒုကၡေတြ ကင္းေအာင္လို႔ အစ္ကိုတို႔ ရုပ္ဖ်က္တဲ့သေဘာနဲ႔ ဦးထုပ္ေဆာင္းတာေပါ့”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုကိုး”

“ေရာ့ ေနကာမ်က္မွန္လည္း တပ္လိုက္၊ ဒါဆို ညီေလးကို ဘယ္သူကမွ စတီဗင္ထူးဆိုတာ မသိေတာ့ဘူး”

“အင္း”

ကိုႏိုင္းလည္း ေနကာမ်က္မွန္ေလးတပ္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္း၏ မ်က္မွန္နဲ႔ ဖိုးေခ်ာ၏ မ်က္မွန္က ဆင္တူေလးျဖစ္ေနသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ အလိုလိုေနရင္း ေပ်ာ္သြားမိသည္။ မ်က္မွန္ေလးကိုတပ္လိုက္ၿပီး ကိုႏိုင္းဘက္ လွည့္ကာ ျပံဳးျပလုိက္သည္။ ကိုႏိုင္းကလည္း ျပန္လည္ ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“အစ္ကိုနဲ႔ အခုလို ေရွာ့ပင္းအတူတူလိုက္ေပးလို႔ ေက်းဇူးပဲေနာ္ညီေလး”

“ရပါတယ္အစ္ကိုရာ၊ ညီလည္း ေပ်ာ္ရတာေပါ့”

“အင္း”

ကိုႏိုင္းက ျပံဳးေနသည္။ ကားကို ျဖည္းျဖည္းသက္သာစြာ ေမာင္းေနသည္။

“ဒါနဲ႔ အစ္ကို ေရွာ့ပင္းက် ဘာေတြ ၀ယ္မွာလဲဟင္”

“သည္လိုပဲေပါ့၊ အ၀တ္အစားေလးနည္းနည္းေလာက္ ၀ယ္ခ်င္လို႔ေပါ့၊ ညီေလးလည္း ဘာလိုခ်င္လဲ ေျပာေလ၊ အစ္ကို၀ယ္ေပးမယ္”

“အာ ရပါတယ္၊ ညီ့အတြက္ ဘာမွမလိုပါဘူး”

“အားမနာပါနဲ႔ကြာ၊ အစ္ကိုက ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးပါ့မယ္”

“မဟုတ္တာ”

ကိုနိုင္းက ကားေလးကို ေကြ႔ပတ္လိုက္သည္။ ေရွာ့ပင္းေရာက္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ ကားကို ရပ္လုိက္သည္။

“ခါးပတ္ျဖဳတ္…”

ကိုႏိုင္းက ေျပာလည္းေျပာရင္း ဖိုးေခ်ာ၏ ခါးပတ္အား ဆတ္ကနဲ႔ ျဖဳတ္ေပးမယ္လုပ္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာနဲ႔ ကိုႏိုင္းမ်က္ႏွာ နီးကပ္သြားသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား တဒဂၤ ေၾကာင္အသြားၾကသည္။ ၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္သား အသိစိတ္၀င္ၿပီး ကိုယ့္ခါးပတ္ကိုယ္ျဖဳတ္ကာ အျပင္ထြက္လုိက္ၾကသည္။

ေရွာ့ပင္းအတြင္း ၀င္လိုက္ေတာ့ ရုပ္ဖ်က္ထားသျဖင့္ ဘယ္သူကမွ နာမည္ႀကီးေသာ မင္းသားမ်ားဆိုတာ မမွတ္မိၾက။ အကၤ ်ီမ်ားရွိရာဆီ လွမ္းလိုက္ၾကသည္။

“ကိုယ္ေတြက အိမ္ေထာင္မရွိေသးတဲ့လူေတြဆိုေတာ့ ေရွာ့ပင္းကို တစ္ေယာက္တည္းပဲ သြားေနက်ေလ၊ အေဖာ္မပါေတာ့ သိပ္ပ်င္းဖို႔ ေကာင္းတယ္၊ အာ့ေၾကာင့္ ညီ့ကို အေဖာ္ေခၚတာေလ”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

ကိုႏိုင္းက အ၀တ္အစားမ်ားကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနသည္။ တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ ျဖဳတ္ကာ ကိုယ္နဲ႔ တိုင္းၾကည့္ေနသည္။

“ဒါေလးဆို အစ္ကိုနဲ႔ လုိက္မလားမလားမသိဘူး”

“လိုက္ပါတယ္အစ္ကို၊ အေရာင္ေလးလည္း လွတယ္”

“အိုေက”

ဖိုးေခ်ာေျပာေတာ့ ထိုအကၤ ်ီေလးကို ကိုႏိုင္းက ေရြးယူလိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ ေရြးယူေသးသည္။ 

“ဒါေလးဆို ညီနဲ႔ လိုက္တယ္မလား”

ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာကိုယ္နဲ႔ တိုင္းၾကည့္လိုက္သည္။

“အာ ညီ့အတြက္မလိုပါဘူးဆို”

“အစ္ကိုက လက္ေဆာင္ေပးပါ့မယ္ဆိုကြာ”

“ညီ့မွာ ပိုက္ဆံပါပါတယ္ခင္ဗ်”

“မရဘူး၊ အစ္ကို႔ေစတနာကို လက္ခံရမယ္”

ဖိုးေခ်ာလည္း မတတ္သာသည့္အဆံုး ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းက တစ္ထည္နဲ႔တင္အားမရေသးပဲ တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ ယူကာ ဖိုးေခ်ာကိုယ္နဲ႔ တိုင္းၾကည့္ေနသည္။

“အိုး ညီက ေဘာ္ဒီမိုက္လို႔ထင္တယ္၊ ဘာနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္လိုက္ဖက္တာခ်ည္းပဲ၊ ယူလုိက္ပါေနာ္”

“အာ မ်ားေနၿပီအစ္ကိုရ”

“ယူစမ္းပါ၊ လူတစ္ေယာက္မွာ ဖက္ရွင္က အဓိကကြ၊ စတိုင္ရွိမွ စတားျဖစ္မယ္လို႔ ညီၾကားဖူးတယ္မလား၊ ဟဲ ဟဲ၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေရာၾကည့္ရေအာင္၊ ညီ့ခါးက ဘယ္ေလာက္လဲ”

“(၃၁)”

ကိုႏိုင္းက ဂ်င္းေဘာင္းဘီမ်ားကိုလည္း ေရြးယူျပန္သည္။ ၿပီး အတြင္းခံမ်ားဆီ လွမ္းလိုက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ရွက္သြားရသည္။

ကိုနိုင္းက အတြင္းခံမ်ားကို ျဖန္႔ၾကည့္သည္။ ကိုႏိုင္း၏လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ ရွက္ၿပီးရင္း ရွက္ေနမိသည္။ တျခားသူနဲ႔ဆိုရင္ ရွက္မည္မဟုတ္တာေသခ်ာသည္။ ကိုႏိုင္းနဲ႔မွ ရွက္ေနရသည္။ 

“ဒါက ညီ့ဖို႔၊ ဒါက အစ္ကို႔ဖို႔”

ဆိုၿပီး ကိုႏိုင္းက အတြင္းခံမ်ားကို ယူလိုက္သည္။ အားလံုး ဆင္တူေလးေတြ ျဖစ္ေနျပန္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ အလိုလိုေနရင္း ေက်နပ္ေနမိျပန္သည္။

ေငြရွင္းၾကေတာ့ ဖိုးေခ်ာရွင္းမည္လုပ္ေတာ့ ကိုႏိုင္းက အေၾကာက္အကန္ျငင္းသည္။ ကိုႏိုင္းကပဲ ဇြတ္အတင္းရွင္းေတာ့သည္။ 

ေရွာ့ပင္းထြက္အၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾကေတာ့ အသည္းပံု ေကာ္ဖီခြက္ေလးေတြနဲ႔ ေသာက္ျဖစ္ၾကသည္။ ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာအနားတိုးလာၿပီး ဖိုးေခ်ာပါးေလးနဲ႔ကပ္ကာ ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္သည္။ 

ကိုႏိုင္းက ဘာေၾကာင့္ အခုလိုလုပ္ရသည္ကို ဖိုးေခ်ာစိတ္ထဲ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ရသည္။ ကိုႏိုင္းမ်ား ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီး ဖိုးေခ်ာကို စိတ္မ်ား၀င္စားေနသလားလို႔ စိတ္ထဲက မေတြးသင့္ေတြးသင့္ ေတြးလိုက္မိေသးသည္။ ထိုအထင္ကို ဖိုးေခ်ာ ျဖတ္ေတာက္ကာ ေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ပါဘူး။ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ကိုႏိုင္းက ငါ့ကို ညီအရင္းတစ္ေယာက္လို ခင္တာေနမွာပါ။ ငါ အေတြးလြန္ေနတာပဲျဖစ္မွာပါ။ 

 ဖိုးေခ်ာ၏ ရင္ခုန္သံကိုေတာ့ ကိုႏိုင္းၾကားသြားမွာ ဖိုးေခ်ာ စိုးေၾကာက္မိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညေရာက္ေတာ့ ဖိုးသား ဖိုးေခ်ာအား မၾကည့္မိေအာင္ထိန္းသလို စကားလည္းမေျပာျဖစ္။ ဖိုးသားအျပဳအမူကို ဖိုးေခ်ာက သတိလည္း မထားမိခဲ့။ ဖိုးေခ်ာေရခ်ိဳးအၿပီး တံဘက္နဲ႔ ေရသုတ္ရင္း ထြက္လာေတာ့ တစ္ဖက္သို႔ေက်ာေပးၿပီး အိပ္ေနသည့္ ဖိုးသားကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ခါတိုင္းက ဖိုးသား သည္အခ်ိန္မအိပ္ေသး။ တီဗီြၾကည့္ေနတုန္းရွိေသးသည္။ သည္ေန႔ေတာ့ ထူးဆန္းသည္။

“ဖိုးသား ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ ေနမေကာင္းဘူးလား”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားေက်ာေလးကို လႈပ္ကာ ေျပာလိုက္သည္။ ဖိုးသားကေတာ့ ျပန္မေျဖ။ လွည့္လည္းမၾကည့္။ ဖိုးသားမ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ားကို ဖိုးေခ်ာ မျမင္ႏိုင္။

“ေနမေကာင္းဘူးလားလို႔”

“ေတာ္ပါကြာ၊ လူကို ဘယ္တုန္းက စိတ္ပူခဲ့ဖူးလို႔လဲ”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာလက္အား ဖယ္ခါလိုက္သည္။

“အာ အဲ့လိုမေျပာပါနဲ႔ကြာ၊ ငါ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ မင္းကို ဂရုမစုိက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္၊ မင္းကို ပစ္ထားသလိုျဖစ္ေနခဲ့တယ္ထင္တယ္”

ဖိုးသားႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

“ေျပာေလ၊ ဘယ္ေနရာေနမေကာင္းလို႔လဲ၊ ေဆးခန္းသြားျပမလား”

“အဲ့လိုအျဖစ္မ်ိဳးမရွိလို႔ စိတ္မပူနဲ႔”

ဖိုးသားက ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးေျပာလုိက္သည္။

“ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာ့၊ ၿပီးမွ ဂရုမစုိက္ဘူး ဘာဘူးဆိုၿပီး လာအျပစ္မတင္နဲ႔”

ဖိုးေခ်ာလည္း အကၤ ်ီ၀တ္ၿပီး တံုးတံုးလွဲလိုက္သည္။ ၿပီး ေဘးနားက ဖုန္းေလးကို ထုတ္ကာ ေန႔တုန္းက ကိုႏိုင္းနဲ႔ ရိုက္ထားသည့္ ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးျခင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚလာသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးေနသည္။ 

ဖိုးေခ်ာဘက္ ဖိုးသား မသိမသာေလးလွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဓာတ္ပံုမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးျဖစ္ေနသည့္ ဖိုးေခ်ာကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ဖိုးသား ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းသြားရျပန္သည္။ ေသခ်ာသည္။ ဖိုးေခ်ာ ေန႔တုန္းက ေယာက်္ားတစ္ေယာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးခဲ့တာပဲျဖစ္ရမည္။ ထိုအသိေၾကာင့္ပင္ ဖိုးသားမ်က္ရည္တို႔ စီးက်လာျပန္သည္။ ရႈိက္သံေတာ့ မထြက္ရဲခဲ့ေပ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဟး ေဘာ္ဒါႀကီး”

“ေျပာ မင္းထိုက္”

“အခုအားလားကြ”

“အားတယ္၊ ဘာလို႔လဲ”

“ငါတို႔သြားေသာက္ၾကမလား”

“ဟာ သည္ေန႔က ဥပုသ္ေန႔ေလကြာ၊ မေသာက္ေကာင္းဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ညဥ့္လည္း နက္ေတာ့မယ္”

“အာ ဥပုသ္ေန႔ေတြ ဘာေတြ လုပ္မေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ၊ ရင္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္လြန္းလို႔ လိုက္ခဲ့စမ္းပါ၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ အခု ငါမင္းဆီလာမလို႔လုပ္ေနတယ္”

“ဟာ”

“စကားရွည္မေနနဲ႔ ေစာင့္ေန(၁၀)မိနစ္မၾကာေစရဘူး”

“ေအးပါကြာ၊ ဘိုင္”

ေနမင္းထိုက္ကားေလးက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ ဟိန္းထက္အိမ္သို႔ ေမာင္းႏွင္ေနသည္။ ဟိန္းထက္အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ရပ္ေစာင့္ေနသည့္ ဟိန္းထက္အား အဆင္သင့္ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“လာကြာ တက္”

ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ဘီယာအမ်ားအျပားမွာေသာက္ၾကသည္။

“ဒါနဲ႔ မင္းထိုက္ မင္းပဲ ဟိုေကာင့္ဘ၀ကို ဘယ္ေတာ့မွ နာလန္မထူႏိုင္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုကြ၊ အခုေတာ့ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနလို႔ပါလား”

“ေအးကြ၊ အၾကံပိုင္ေအာင္ စဥ္းစားေနလို႔ကြ၊ တစ္ခါတည္း အျမစ္ျပတ္ေအာင္ ရွင္းရမဲ့ကိစၥဆိုေတာ့ အေတာ့္ကိုစဥ္းစားရတယ္ကြ”

“ဟုတ္လား”

“အင္း ေဖ့ဘုတ္မွာ ဖာသတင္းလႊင့္တဲ့ကိစၥက သိပ္ေတာ့ အဆင္မေျပဘူး၊ လူေတြက တျခားလူက လုပ္ၾကံတာဆိုၿပီး စတီဗင္ထူးကို အျပစ္မျမင္ၾကဘူးကြ”

“အင္း အင္း”

“ၿပီးေတာ့ အဲ့ေကာင္က ေဖ့ဘုတ္မသံုးပါဘူးလို႔ ပရိသတ္ကို ေၾကျငာထားတာဆိုေတာ့ေလ”

“ေၾသာ္”

“အဲ့ေတာ့ သည္ေကာင္ ေတာ္ေတာ္ကုသိုလ္ကံထူးေနတာေပါ့ကြ”

“အင္း ျဖစ္ရမယ္”

“သည္ေကာင္ ဘယ္ေလာက္ ကုသို္လ္ကံထူးမလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေသးတာေပါ့ေလ”

“အင္းေပါ့”

“မင္းလည္း အၾကံရွိရင္ေျပာျပေလ၊ ငါ့ကို ၀ိုင္းကူေပးရာေရာက္တာေပါ့”

“ငါ့မွာ အၾကံတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္”

“ဘာမ်ားလဲေျပာျပ”

“သည္လိုေလကြာ၊ အခုတေလာ ေဖ့ဘုတ္မွာ ဘာေတြေသာင္းက်န္းေနတယ္ဆိုၿပီး သတင္းေတြထြက္ေနလဲသိလား”

“အဲ့ေကာင္က ဖာဆိုတဲ့သတင္းလား”

“မဟုတ္ဘူးကြ၊ တျခားဟာ၊ အခုတေလာ ေဖ့ဘုတ္မွာ ေသာင္းက်န္းေနၾကတာက ေဂးေတြကြ၊ ေဂးေတြက မရွက္မေၾကာက္နဲ႔ ေယာက်္ားခ်င္း နမ္းေနၾကတာ၊ -င္ခံေနတဲ့ပံုေတြ၊ -င္ -ိုးေနၾကတဲ့ပံုေတြ တင္ေနၾကတာမင္းမသိဘူးလား”

“သိတယ္ အဲ့ေတာ့”

“တေလာကေတာင္ ေယာက်္ားႏွစ္ေယာက္ ေဟာ္တယ္တစ္ခုမွ ခမ္းခမ္းနားနား မဂၤလာေဆာင္လိုက္ေသးတယ္”

“ေအး ဟုတ္တယ္၊ အဲ့ေတာ့ မင္းအၾကံက”

“ရွင္းေနၿပီပဲကြာ၊ အဲ့ေကာင္ကို ေဂးပါဆိုၿပီး ေဖ့ဘုတ္မွာ သတင္းလႊင့္လိုက္ရံုေပါ့၊ ဒါဆိုရင္ သည္ေကာင့္ဘ၀ကေတာ့ ေျပာစရာေတာင္မလိုေတာ့ဘူး”

“သိပ္ႀကိဳက္သြားၿပီ ဟက္ ဟက္ ဟက္၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္း သိပ္ကို အၾကံပိုင္တာပါပဲလားကြ ဟား ဟား ဟား၊ ဟုတ္တယ္၊ လုပ္ရမယ္၊ မင္းေျပာသလို လုပ္ကို လုပ္ရမယ္ကြ၊ သည္ေကာင့္ကို အေျခာက္ဆိုၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလံုးသိေအာင္ ငါလုပ္ျပမယ္ကြ ဟား ဟား ဟား”

ေနမင္းထိုက္က အၾကံပိုင္သြားသျဖင့္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလိုက္သည္။

“သည္ေကာင္အေျခာက္ဆိုတာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးသိသြားရင္ ဘယ္သူက ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးကြ၊ ငါ့ရဲ့ပရိသတ္ေကာင္မေလးေတြကလည္း ငါ့ဆီျပန္လာၾကမွာကြ၊ ဘယ္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ကမွလည္း သည္ေကာင္နဲ႔ ေၾကာ္ျငာဖို႔ ေတာင္းဆိုမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ဟား ဟား ဟား”

ေနမင္းထိုက္ရယ္သလို ဟိန္းထက္လည္း ၀ိုင္းရယ္ေလသည္။ 

“အၾကံေကာင္းကိုေပးတဲ့ မင့္ကို ေက်းဇူးတင္တယ္ကြာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ သည္ည ငါပဲ တိုက္မယ္ကြာ၊ ေရာ့”

ေနမင္းထိုက္က အရက္အား ငွဲ႔ေပးလိုက္သည္။

“ဒါနဲ႔ ငါ့အၾကံကိုေကာ ေျပာျပရမလားဟိန္းထက္”

“ေျပာၾကည့္ေလ”

“ဒါ သည္ေကာင့္အိမ္ကို စံုစမ္းထားတယ္ကြ၊ အိမ္ကလည္း ေျပာစရာကိုမရွိဘူး၊ ႏံုခ်ာစုတ္ျပတ္လို႔၊ သူေတာင္းစားအိမ္က်ေနတာပဲ၊ ျခံစည္းရိုးကလည္း နိမ့္မွနိမ့္၊ ဒါက ငါ့အတြက္ အခြင့္ေကာင္းတာေလ”

“ဟုတ္လား”

“သည္ေကာင္လည္း တစ္ခါတစ္ေလ သူတစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ မဖြယ္မရာေတြ လုပ္မွာေသခ်ာတယ္၊ သည္ေကာင္ ဘယ္ေလာက္ညစ္ပတ္သလဲဆိုတာ သူ႔မိန္းကေလးပရိသတ္ေတြ သိေအာင္လုပ္ျပမယ္၊ သည္ေကာင့္အိမ္မွာ စီစီတီဗီြတပ္ဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္ကြ”

“အိုး သိပ္ေကာင္းတဲ့အၾကံပါလား၊ လုပ္သာလုပ္ ငါအားေပးတယ္”

ေနမင္းထိုက္ အံက်ိတ္လိုက္သည္။

“ေစာင့္ၾကည့္ဦးေပါ့စတီဗင္ထူးေရ၊ မင္းက ငါ့ေနရာ၊ ငါ့ပရိသတ္၊ ငါ့ေအာင္ျမင္မႈေတြကို ယူသြားရံုတင္မကဘူး ငါ့အေဖကိုပါ လုယူသြားခဲ့တာကြ၊ ငါ့ဆီက ယူသြားတဲ့အရာေတြကို ငါျပန္ယူျပမယ္”

ဟိန္းထက္က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနေလသည္။

“သည္ညပဲသြားမယ္၊ သည္ေကာင္အိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ တိတ္တဆိတ္၀င္ၿပီး စီစီတီဗီြတပ္မယ္ကြ”

“ျဖစ္ ျဖစ္ပါ့မလား၊ သည္လိုျပစ္မႈက ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္ေနာ္၊ သတိလည္းထားဦး”

“ျဖစ္ပါတယ္ကြာ၊ ငါ ေသခ်ာစီစဥ္ထားတယ္၊ ငါ ေနမင္းထိုက္ကြ၊ အရာရာမွာ ေစစပ္ေသခ်ာတယ္”

“အိုေကေလ သြားမယ္”

ႏွစ္ေယာက္သား ပိုက္ဆံအထပ္လိုက္ပံုခဲ့ၿပီး ထြက္ခဲ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညဥ့္က တိတ္ဆိတ္ကာ ေက်ာခ်မ္းဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ လမ္းကေလးရဲ့ၾကား၊ မႈန္ပ်ပ်လမ္းမီးေရာင္ေအာက္တြင္ ကားကို ေနမင္းထိုက္ ရပ္တန္႔လိုက္သည္။

ကားေပၚက တိတ္တဆိတ္ဆင္းၿပီး လူအရိပ္အျခည္ၾကည့္လိုက္သည္။ လူရွင္းေနသျဖင့္ ေနမင္းထိုက္အား ဟိန္းထက္အား သည္နားတြင္ေစာင့္ေနေစရန္ သူတစ္ေယာက္တည္း အိမ္ထဲ၀င္သြားမည္ဟု တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္။

မနိမ့္မျမင့္ေသာ ျခံစည္းရိုးေပၚ ေခ်ာေမာစြာ ေက်ာ္တက္လိုက္သည္။ ေျခသံဖြဖြနင္းၿပီး ျပတင္းေပါက္ေသးေသးေလးကေန အခန္းတြင္း ၾကည့္လုိက္သည္။ ဧည့္ခန္းလိုေဘးတစ္ေနရာတြင္ လူႏွစ္ေယာက္အိပ္ေမာက်ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ထိုျပတင္းေပါက္က ခ်က္ခ်မထားသျဖင့္ ေနမင္းထိုက္ အလြယ္တကူဖြင့္၀င္ကာ ထိုျပတင္းေပါက္၏ အေပၚနားတြင္ စီစီတီဗီြအေသးေလးအား ကပ္ထားလိုက္သည္။ ထိုစီစီတီဗီြေလးကေန ဧည့္ခန္းတစ္ခန္းလံုးျမင္ႏိုင္သည္။ ၿပီး ေနမင္းထိုက္ ေျခသံဖြဖြေလွ်ာက္လိုက္ျပန္ၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းႏွင့္ အိမ္သာထဲသို႔ ၀င္ကာ စီစီတီဗီြတပ္လုိက္ျပန္သည္။ ထြက္လာေတာ့လည္း လူႏွစ္ေယာက္ အိပ္ေမာက်ေနဆဲမို႔ ျပတင္းေပါက္ဆီ အသာအယာေလွ်ာက္ကာ ေက်ာ္တက္ၿပီး ထြက္လိုက္သည္။ ေနမင္းထိုက္ သိပ္ကို အဆင္ေျပသြားေလသည္။ ျခံစည္းရိုးအျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ ေစာင့္ေနသည့္ ဟိန္းထက္အား ၀မ္းသာအားရနဲ႔ အိုေကေၾကာင္း လက္မေထာင္ျပလိုက္သည္။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေနမင္းထိုက္မ်က္ႏွာ ျပံဳးရႊင္လို႔ေနသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxx

ဆိုင္မွာ အလုပ္ပါးသြားသျဖင့္ အိမ္က ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ယူလာခဲ့ေသာ ကာလာရိန္းဘိုးမဂၢဇင္းႀကီးအား စားပြဲေအာက္က ထုတ္ယူလိုက္သည္။ ကေလးေတြမ်ား ရွင္းရဲ့လားဆိုၿပီး လွမ္းၾကည့္လုိက္ေသးသည္။ ကေလးမ်ားက တီဗီြၾကည့္ေနၾကသျဖင့္ မဂၢဇင္းစာရြက္မ်ားကို ဖိုးသားလွန္လိုက္သည္။

စာမ်က္ႏွာတိုင္းက လိင္တူခ်စ္သူတုိ႔၏ အေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္သည့္စာမ်ားသာျဖစ္သည္။ ပံုမ်ားကလည္း လိင္တူခ်စ္သူတို႔၏ ပံုမ်ားသာျဖစ္ေနသည္။ 

ဖိုးသားအံ့ၾသစြာနဲ႔ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ၀တၳဳမ်ားကို တစ္ပုဒ္ၿပီးတစ္ပုဒ္ ဖတ္ၾကည့္လုိက္သည္။ ထိုေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ၀တၳဳမ်ားအား ေရးသားသူတို႔၏ ကေလာင္အမည္မ်ားက ထူးဆန္းေသာေၾကာင့္  ဖိုးသား သတိထားလိုက္မိသည္။ သည္ေတာ့ အရင္က ဖိုးေခ်ာ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ရန္အတြက္  နာမည္ေရြးတုန္းကေျပာခဲ့သည့္ အမည္မ်ားကို သတိရလိုက္မိသည္။ အဲလက္(စ္)ေအာင္၊ ဆလိုင္းလီယို၊ ေဒးဗစ္ေမာင္ေမာင္၊ ေသာမတ္(စ္)ေက်ာ္။

ဖိုးေခ်ာက အဲ့သည္တုန္းကတည္းက သည္လိုကိစၥေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးေနခဲ့ၿပီးသားမ်ားလား။ ဖိုးေခ်ာ မင္း သိပ္ကို ဗဟုသုတျပည့္စံုေနခဲ့ပါလား။

ေဆာင္းပါးမ်ားစြာထဲမွ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို ဖိုးသားအလြန္စိတ္၀င္စားမိသြားသည္။ ထိုေဆာင္းပါးေၾကာင့္ လိင္တူခ်စ္သူတို႔အေၾကာင္း ျပည့္ျပည့္စံုစံု သိခြင့္ရလိုက္သည္။ ေလာကႀကီးတြင္ လိင္တူခ်စ္သူအမ်ိဳးအစားေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာရွိသည့္အေၾကာင္း တအံ့တၾသသိခြင့္ရလိုက္သည္။

မူမမွန္ေသာ လိင္စိတ္ စုံမက္ျခင္း Paraphilias သည္အလြန္႔ အလြန္ ရွားပါးေသာ ေရာဂါစု တစ္ခု ျဖစ္ျပီး အသက္ ၁၅ႏွစ္ မွ ၂၅ႏွစ္ အရြယ္ အမ်ိဳးသား မ်ားတြင္ အမ်ားဆုံး ျဖစ္ေလ့ ရွိပါသည္။

အေမရိကန္ စိတ္ က်န္းမာေရး ဆရာဝန္မ်ား အသင္းၾကီးမွ ထုတ္ေဝေသာ စိတ္ေရာဂါ အညႊန္း (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders - DSM) တြင္ "လိင္ စိတ္ႂကြ ျခင္းသို႔ ေရာက္ရွိ ႏိုင္ေသာ ျပင္းထန္ ေသာ စံုမက္ျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္ရမည္ ျဖစ္ျပီး မိမိကိုယ္တိုင္ သို႔မဟုတ္ တစ္ပါးသူကို စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ထိခိုက္ ေစသည့္ အတိုင္း အတာ ထိ ျဖစ္မွ သာလွ်င္ ေရာဂါဟု သတ္မွတ္သည္။" ဟုအဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆို ထားပါသည္။ လူတိုင္းတြင္ ဆန္းျပားေသာ လိင္စိတ္ ရွိတတ္ ၾကသည္ကို ထည့္သြင္း စဥ္းစား သျဖင့္ ေရာဂါဟု သတ္မွတ္ရန္ မိမိ သို႔မ ဟုတ္ သူတပါးအား ထိခိုက္ ေစသည္ ဟူသည့္ အခ်က္ လိုအပ္ ပါသည္။ အျခားေသာ စိတ္ေရာဂါ မ်ားနည္းတူ ေရာဂါ လကၡဏာ အနည္းဆုံး ေျခာက္လ ရွိရမည္ ျဖစ္ျပီး မိမိ၏ လူမႈ ဆက္ဆံေရး၊ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ ေန႔စဥ္ဘဝ တို႔တြင္ ထိခိုက္ လာသည့္ အေနအထား ေရာက္မွ သာလွ်င္ ေရာဂါဟု အမည္ တပ္၍ ရပါသည္။

မူမမွန္ လိင္စိတ္ စံုမက္ျခင္း ေရာဂါစု (Paraphilias) မူမမွန္ေသာ လိင္စိတ္ စံုမက္ျခင္းတြင္ ေဖာ္ခြၽတ္ ျပျခင္း (Exhibitionism)၊ သက္မဲ့ အရာဝတၳဳ တစ္ခုခုကို လိင္စိတ္ အလို႔ငွာ တပ္မက္ျခင္း (Fetishism)၊ ပြတ္သပ္ျခင္း (Frotteurism)၊ ကေလး မ်ားကို တပ္မက္ျခင္း (Pedophilia)၊ အနာတရ ျဖစ္ျပီး လိင္စိတ္ ႂကြေစျခင္း (Sexual masochism)၊ ညွင္းပန္း ႏွိပ္စက္ျပီး လိင္စိတ္ ႂကြေစျခင္း (Sexual sadism)၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္၏ အဝတ္ အစားမ်ား ဝတ္ရန္ ႏွစ္သက္ျခင္း (Transvestism) ႏွင့္ေခ်ာင္းၾကည့္ျခင္း (Voyeurism - Peeping Tom) စသည့္ ေရာဂါ အေျခ အေန ရွစ္မ်ိဳးတို႔ ပါဝင္ ပါသည္

 

တပ္မေတာ္ထဲကို မိန္းမလ်ာ ဝင္ခြင့္ျပဳထားေသာ ႏိုင္ငံမ်ား အေၾကာင္း ===========================================

အယ္လ္ေဘးနီးယား ႏိုင္ငံဆိုရင္ မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြကို တပ္မေတာ္ထဲ တရားဝင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ အာဂ်င္တီးနားမွာ ၂၀၀၉ ကစၿပီး မိန္းမလ်ာေတြကို စစ္တပ္ထဲ ဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ တပ္မေတာ္ထဲကို မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြ ဝင္ေရာက္ အမႈထမ္းခ်င္ရင္ သင္တန္းေပး ေလ့က်င့္ေစၿပီး လက္ခံလာခဲ့တယ္။ ၾသစေၾတးလ်မွာလည္း လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းကို တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳခဲ့ၾကတယ္။ ၂၀၀၉ ဇန္နဝါရီ ၁ ရက္ေန႔က စၿပီး လိင္တူခ်င္း တြဲေနတဲ့သူေတြကလည္း ပင္စင္လစာကို လိင္ကြဲ တာဝန္ထမ္းေဆာင္တဲ့သူေတြလိုပဲ ရရွိခဲ့ၾကတယ္။ ၾသစႀတီးယားကလည္း လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို တပ္မေတာ္ထဲ တရားဝင္ ဝင္ခြင့္ျပဳထားတယ္။ ဘဟားမားမွာရွိတဲ့ ေတာ္ဝင္ဘဟားမား တပ္မေတာ္ဆိုတဲ့ အဖြဲ႕က လိင္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ခံယူခ်က္အေပၚ ႏွိမ့္ခ် ဆက္ဆံတာ၊ ခြဲျခား ဆက္ဆံတာေတြ မရွိဘူးလို႔ ၁၉၉၈ မွာ တရားဝင္ ေျပာထားတယ္။ ဘယ္လ္ဂ်ီယံမွာလည္း လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို တပ္မေတာ္ထဲ တရားဝင္ ဝင္ခြင့္ျပဳထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြက သူတို႔ အျပဳအမူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပႆနာ မျဖစ္ေစရဘူး၊ စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္လို႔ မရဘူး၊ စစ္စည္းကမ္းကို ေဖာက္ဖ်က္ရင္ေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အေရးယူမယ္ဆိုတာမ်ဳိး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ေျပာထားတယ္။

ကေနဒါမွာရွိတဲ့ LGBT ေပၚလစီကို ေျပာရရင္ ၁၉၉၂ ကတည္းက တပ္မေတာ္ထဲ ဝင္ခြင့္ရွိတယ္။ စစ္သား စုေဆာင္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြကို တရားဝင္ ဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္တဲ့အခါမွာ ေဂးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ျပစ္မႈေတြကလည္း နည္းသြားတာကို ေတြ႕ရတယ္။ တ႐ုတ္ (တိုင္ေပ) မွာလည္း ၂၀၀၂ ကစၿပီး မိန္းမလ်ာေရာ ေယာက်္ားလ်ာကိုပါ တပ္ထဲ တရားဝင္ ဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ မိန္းမလ်ာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေယာက်္ားလ်ာပဲျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း လုပ္ရင္၊ ႏိုင္ငံအတြက္ တာဝန္ေက်တယ္ဆိုရင္ ၿပီးတာပဲဆိုၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။ ကိုလံဘီယာမွာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ကစၿပီး အေျခခံဥပေဒနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးဆြဲတဲ့ တရား႐ံုးက ေဂးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ တားထားတာကို ပယ္ဖ်က္သင့္ပါတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ခ႐ိုေအးရွားကေတာ့ လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြ တပ္ထဲဝင္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာဥပေဒမွ မရွိဘူး။ ခ်က္ႏိုင္ငံမွာ ေယာက်္ားလ်ာေရာ မိန္းမလ်ာကိုပါ တရားဝင္ ဝင္ခြင့္ျပဳထားပါတယ္။ ဒိန္းမတ္မွာလည္း ေယာက်္ားလ်ာေရာ မိန္းမလ်ာကိုပါ တပ္ထဲ ဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။

၁၉၈၁ ခုႏွစ္မွာ ေယာက်္ားလ်ာေရာ မိန္းမလ်ာေတြကို ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံတာ၊ မေတာ္မတရား ေစာ္ကားတာေတြ မလုပ္ရဘူး၊ လုပ္ရင္ အေရးယူမယ္ဆိုၿပီး ဥပေဒ ထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။ အက္စတိုးနီးယားနဲ႔ ဖင္လန္ႏိုင္ငံမွာလည္း လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို တပ္ထဲ တရားဝင္ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဖင္လန္သူတို႔ကို ဘီအဆင့္ပဲ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ျပဳၿပီး ရာထူးႀကီးႀကီးေတြေတာ့ မေပးဘူး။ ျပင္သစ္မွာလည္း လိင္တူဆက္ဆံသူေတြကို တပ္ထဲ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳထားတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ တပ္ရင္းမွဴးေတြက စိတ္က်န္းမာေရး ပါရဂူေတြဆီပို႔ၿပီး “တပ္မွာ အဆင္မေျပႏိုင္ဘူး၊ ျပႆနာေတြ တက္လိမ့္မယ္” ဆိုကာ ထုတ္ပယ္ခိုင္းတာေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ဂ်ာမနီမွာလည္း ေဂးေတြအေပၚ ႏွိမ္ခ်ဆက္ဆံတာကို လက္မခံဘူး။ Working ေကာ္မတီဖြဲ႕ၿပီး မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြကို တပ္ထဲဝင္ခြင့္ျပဳဖို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာ စစ္သည္ေတြက ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္အထိ အရာရွိေတာ့ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။ ဂရိမွာ သမၼတကိုယ္တုိင္က စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပႆနာေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြား အႀကီးအက်ယ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ တပ္မေတာ္ထဲကို ဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ အိုင္ယာလန္က အိုင္းရစ္တပ္မေတာ္ဟာ တပ္သားသစ္ စုေဆာင္းရာမွာ တာဝန္ေက်ဖို႔က အဓိကပဲ၊ ေယာက်္ားလ်ာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမလ်ာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရးမႀကီးဘူးလို႔ သေဘာထားခဲ့ၾကၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း တရားဝင္ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ျပဳထားတယ္။

အစၥေရးတပ္က ေယာက်္ားလ်ာ၊ မိန္းမလ်ာေတြကို တပ္ထဲ တရားဝင္ ဝင္ခြင့္ျပဳထားတယ္။ အထူးတပ္ဖြဲ႕ေတြမွာေတာင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳထားတယ္။ တာဝန္ေက်ဖို႔ အဓိက၊ စည္းကမ္း လိုက္နာဖို႔ အဓိကဆိုၿပီး သေဘာထားခဲ့တယ္။ အီတလီ တပ္မေတာ္မွာ ေယာက်္ားလ်ာ၊ မိန္းမလ်ာေတြကို တာဝန္ မထမ္းေဆာင္ရဘူးလို႔ ျငင္းထားတာ မရွိပါဘူး။ အေျခခံဥပေဒမွာကို တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရွိတယ္လို႔ ပါထားပါတယ္။ ဟိုးအရင္ကေတာ့ ဒီလို လိင္တူဆက္ဆံသူေတြကို စိတ္ေပါ့သြပ္ေနတယ္ဆိုၿပီး ထုတ္ပစ္ခဲ့တယ္။ ဂ်ပန္၊ လစ္သူေရးနီးယား (Lithua-nia)၊ ေမာ္တာ(Malta) မွာ တရားဝင္ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳထားတယ္။ နယ္သာလန္ တပ္မေတာ္မွာ ၁၉၇၄ ေလာက္ကတည္းက ေဂးေတြကို တပ္မေတာ္မွာ ႏွိမ့္ခ် ဆက္ဆံတာကို တားျမစ္ခဲ့တယ္။ နယ္သာလန္ တပ္မေတာ္ အင္အားရဲ႕ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ နယ္သာလန္မွာ မိန္းမလ်ာေတြ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြက ပိုၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႔ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရွိတာကို ေတြ႕ရတယ္။ နယူးဇီလန္မွာ ၁၉၉၃ လူ႔အခြင့္အေရး ဥပေဒက လိင္တူဆက္ဆံသူေတြကို တပ္မေတာ္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ျပဳခဲ့ၿပီး ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံလို႔ မရဘူး။ တာဝန္ေက်ဖို႔ အဓိကပဲလို႔ ဆိုခဲ့တယ္။ ေနာ္ေဝမွာလည္း ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ကတည္းက လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို တပ္မေတာ္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳခဲ့တယ္။ သူတို႔ကို ႏႈတ္နဲ႔ေရာ၊ စာနဲ႔ေရာ ႏွိမ္ခ်ဆက္ဆံတာေတြ လုပ္လို႔ မရဘူး။ လုပ္ရင္ အျပစ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။

ပီ႐ူးမွာလည္း လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခံယူခ်က္က အေရးမႀကီးဘူး။ သူတို႔ တာဝန္ေက်ဖို႔က အဓိကပဲ ဆိုၿပီး ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ ဖိလစ္ပိုင္မွာ ၂၀၁၀ ကစၿပီး မိန္းမလ်ာေတြ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ မရွိဘူးဆိုတာကို ပယ္ဖ်က္ခဲ့တယ္။ လိင္ခံယူခ်က္ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနပါေစ၊ ႐ိုေမးနီးယား ျပည္သူမွန္ရင္ တပ္မေတာ္ထဲမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရွိကိုရွိရမယ္ဆိုၿပီး စစ္သား စုေဆာင္းေရး ဥပေဒက ဆိုထားတယ္။ ႐ုရွမွာ ၁၉၉၃ မတိုင္ခင္က လိင္တူ ဆက္ဆံတာက စိတ္ေရာဂါလို႔ ဆိုခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လိင္ခံယူခ်က္ စံမမီျဖစ္တာနဲ႔ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ မျပဳတာမ်ဳိး မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ၂၀၀၃ ဇူလိုင္ ၁ ရက္ေန႔ကစၿပီး လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြက တပ္မေတာ္ထဲမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရွိသြားတယ္။ ဆားဗီးယား တပ္မေတာ္မွာ ၂၀၁၀ ေမလမွာ လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြ တပ္ထဲဝင္ခြင့္ ရွိတယ္လို႔ ေၾကညာလိုက္တယ္။ ဆလိုေဗးနီးယားကလည္း လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို တပ္မေတာ္ထဲ ဝင္ခြင့္ျပဳထားတယ္။ ေတာင္အာဖရိကမွာလည္း လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို တပ္ထဲ တရားဝင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရွိတယ္။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္မွာ တပ္သားသစ္ စုေဆာင္းတဲ့ ေနရာမွာ သူတို႔ရဲ႕ လိင္ခံယူခ်က္ကို မေမးရဘူးလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တယ္။ စပိန္မွာ ၂၀၀၉ ကစၿပီး လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို တပ္ထဲ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳခဲ့တယ္။ ဆြီဒင္မွာလည္း လိင္တူဆက္ဆံသူေတြကို တပ္ထဲ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳၿပီး ထုတ္ပစ္တာေတြ မရွိဘူး။

ဆြစ္ဇာလန္မွာလည္း လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ျပဳထားတယ္။ ထိုင္းမွာ ေယာက်္ားလ်ာ၊ မိန္းမလ်ာနဲ႔ လိင္ေျပာင္းလဲထားတဲ့သူေတြ အားလံုးကို ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ကတည္းက တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳထားတယ္။ ယူႏိုက္တက္ကင္းဒမ္းမွာ ၁၉၉၉ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေဂးေတြကုိ တရားဝင္ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳခဲ့တယ္။ တပ္မေတာ္မွာ မိန္းမလ်ာေရာ ေယာက်္ားလ်ာေတြပါ စစ္စည္းကမ္း လိုက္နာမႈနဲ႔ တာဝန္ေက်မႈေတြ ရွိတာေၾကာင့္ အလားအလာေကာင္းတဲ့ တပ္မေတာ္ သားေကာင္းေတြ၊ အရာရွိေကာင္းေတြ ျဖစ္လာမယ့္ သူေတြဆိုၿပီး စစ္သား စုေဆာင္းေနၾကပါတယ္။ အေမရိကန္ စစ္တပ္မွာ ၂၀၁၁ ဇူလိုင္ ၆ ရက္ေန႔ကစၿပီး တရားဝင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳလိုက္တယ္။ သမၼတ အိုဘာမားလက္ထက္မွာ လိင္တူ ဆက္ဆံသူေတြကို တပ္မေတာ္ထဲ ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳမယ္ဆိုၿပီး ဥပေဒမူၾကမ္းကို ၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာမွာ လက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့တယ္။ တပ္သားသစ္ စုေဆာင္းရာမွာ မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြကို ထည့္သြင္းခြင့္ ျပဳမယ္ဆိုၿပီး အတည္ျပဳခဲ့ေပမယ့္ လိင္ေျပာင္းလဲထားတဲ့ သူေတြေတာ့ မပါပါဘူး။ ဥ႐ုေဂြးမွာ မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြကို ဝင္ခြင့္ မျပဳခဲ့ဘူး။

၂၀၀၉ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခံယူခ်က္က အေရးမႀကီးပါဘူး၊ စည္းကမ္းရွိဖို႔၊ တာဝန္ေက်ဖို႔က အဓိကပါပဲလို႔ အႀကီးအကဲ တစ္ေယာက္က ေျပာခဲ့တယ္။ ကမ႓ာေပၚမွာ တပ္မေတာ္ထဲကို လိင္တူ စြဲလမ္းသူေတြကို ခြင့္မျပဳတဲ့ ႏိုင္ငံေတြေရာ၊ ခြင့္ျပဳတယ္လည္း မဟုတ္၊ ခြင့္မျပဳဘူးလည္း မဟုတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ပန္းစင္တာ (Palm Centre) သုေတသနအရ မိန္းမလ်ာ၊ ေယာက်္ားလ်ာေတြကို တပ္ထဲ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ျပဳတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေအာင္ျမင္မႈ ႏွစ္ခ်က္ကို အဓိက ေျပာသြားတယ္။ လိင္ခံယူခ်က္ကို ေဖ်ာက္ထားၿပီး ယူနီေဖာင္းကိုပဲ အာ႐ံုစိုက္ၿပီး စစ္သည္ေတာ္ က်င့္ဝတ္ကို လိုက္နာမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္မယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က စစ္စည္းကမ္း ေလ့က်င့္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေကာင္းမြန္တယ္ဆိုရင္၊ ေလ့က်င့္တဲ့ ေနရာမွာ ရာထူးအဆင့္ကို လိုက္ၿပီး စံျပျဖစ္ေအာင္ ေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္။      ။ ေဖ့ဘုတ္မွ ေတြ႔ေသာစာစု။)

ေဆာင္းပါးမ်ားနဲ႔ ၀တၳဳမ်ားကိုဖတ္အၿပီး ဖိုးသားစိတ္ ရွင္းသြားေလသည္။

“အင္း ဖိုးေခ်ာေျပာတာမမွားဘူး၊ ငါ စိတ္မမွန္တဲ့လူမဟုတ္ဘူး၊ ငါ့စိတ္ကအေကာင္းႀကီးပဲ၊ ေလာကမွ ငါလိုလူေတြ အမ်ားရွိတာပါလား”

အသိစိတ္ေၾကာင့္ ဖိုးသား ေပ်ာ္ရႊင္လာမိသည္။

“ဒါနဲ႔ ဖိုးေခ်ာ သည္စာအုပ္ေတြ ဘယ္ကရခဲ့တာပါလိမ့္၊ ဖိုးေခ်ာ ဘယ္တုန္းက သူ႔စိတ္အေၾကာင္း သိေနခဲ့တာပါလိမ့္။ ၿပီးေတာ့ ဖိုးေခ်ာရဲ့ Role အမ်ိဳးအစားက ဘာမ်ားပါလိမ့္၊ ေမးလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား၊ အို ရွက္စရာကိစၥႀကီးပါကြာ၊ သည္အတိုင္း မသိသလိုေနတာပဲ ေအးပါတယ္ေလ”

“အစ္ကိုႀကီး လက္ဖက္ရည္က်ဆိမ့္နဲ႔ ခ်ိဳဆိမ့္ႏွစ္ပြဲတဲ့”

“ေအး ေအး”

ဖိုးသား လက္သြက္ေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးက ျပံဳးေနသည္။ ဘ၀က ေပ်ာ္စရာႀကီးပါလားဆိုၿပီး ခံစားရမိေနသည္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ တစ္ေန႔က ဖိုးေခ်ာအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ထြက္သြားသည့္ျမင္ကြင္းကို ျမင္ေယာင္လိုက္မိေတာ့ ရင္ထဲ ၀မ္းနည္းသြားရျပန္သည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ညေရာက္ေတာ့လည္း ဖိုးေခ်ာအား ဖိုးသားမေခၚမေျပာပဲေနလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္စဥ္ ဖိုးေခ်ာဖုန္းကို ဖိုးသား မသိေအာင္ ယူၾကည့္လိုက္သည္။ Gallery ကိုဖြင့္ၿပီး ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ရွာလိုက္သည္။ ေတြ႔လိုက္ၿပီ။ ဖိုးေခ်ာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲရိုက္ထားသည့္ပံု။ ထိုအမ်ိဳးသားသည္ အျခားမဟုတ္။ ကိုႏိုင္း။ အႏုပညာေလာကမွာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနေသာ ကိုႏိုင္း။ အကယ္ဒမီဆုရရွိခဲ့ၿပီးေသာ ကိုႏိုင္း။ ကိုႏိုင္းမွာ မိန္းကေလးခ်စ္သူရွိသည္ကို ဖိုးသားသိသည္။ ကိုႏိုင္းကပဲ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကို ေၾကညာထားၿပီးသားျဖစ္သည္။

ၿပီး ဓာတ္ပံုမ်ားကို ဆက္ၾကည့္လိုက္ျပန္သည္။ ဖိုးေခ်ာႏွင့္ကိုႏိုင္း ပါးခ်င္းထိကပ္မတတ္ ျမင္ကြင္းမ်ား။ ႏွစ္ေယာက္သား ၾကည္ႏူးေနၾကသည့္ပံုမ်ား။

ဖိုးေခ်ာက ကိုႏိုင္းကို ခ်စ္ေနသတဲ့လား။ ကိုႏိုင္းကလည္း ဖိုးေခ်ာကို ခ်စ္ေနသတဲ့လား။ အို မဟုတ္တန္ရာ။ ကိုႏိုင္းက Straight တစ္ေယာက္။ ဖိုးေခ်ာကို ခ်စ္ႏိုင္မည္မဟုတ္။ ဖိုးေခ်ာကို ကိုႏိုင္းက အေပ်ာ္သက္သက္မ်ား တြဲေနသလား။ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ ဖိုးေခ်ာဆီက အခြင့္အေရးေတြမ်ား ယူေနေလသလား။ ဒါကို ဖိုးေခ်ာ သိမ်ားသိရဲ့လား။

ထိုစဥ္ ဖိုးေခ်ာေရခ်ိဳးခန္းထဲက ထြက္လာသျဖင့္ ဖုန္းေလးကို အလ်င္အျမန္ပိတ္ၿပီး တစ္ဖက္သို႔ လွည့္အိပ္လုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ သတိမထားမိလိုက္။

အ၀တ္အစားမ်ား ၀တ္လိုက္ၿပီး ကုတင္ေပၚ လွဲခ်လိုက္ကာ ဖုန္းေလးကိုဖြင့္ၿပီး ကိုႏိုင္း၏ပံုမ်ားကိုၾကည့္လုိက္မိသည္။ ၾကည့္ၿပီးရင္းလည္း ၾကည္ႏူးမိသည္။ ကိုႏိုင္းအား ဖိုးေခ်ာသိပ္ကိုစြဲလန္းမိသြားခဲ့ေပၿပီ။

ေဘးဆီမွ ဖိုးသားစိတ္ေတြကေတာ့ ေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္။ ကိုႏိုင္းနဲ႔ ဖိုးေခ်ာတို႔ရဲ့ ပတ္သက္မႈကို ေမးလိုက္သင့္သလား။ ဖိုးေခ်ာက ေဂးလားဆိုၿပီး ေမးလုိက္သင့္သလား။ ဖိုးေခ်ာလက္ထဲမွာ ကာလာရိန္းဘိုးမဂၢဇင္းက ဘာေၾကာင့္ ရွိေနရတာလဲ၊ ဘယ္ကရတာလဲဆိုၿပီး ေမးလိုက္သင့္သလား။ 

“တီ တီ တီ..”

ဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ ဖိုးသားအေတြးမ်ား လြင့္စင္သြားရသည္။ ဖိုးေခ်ာအသံကို နားစြင့္လုိက္သည္။

“ကိုႏိုင္းပါလား”

“အင္း ညီေလး”

ကိုႏိုင္း၏အသံက ေဖ်ာ့ေတာ့ေနသည္။ ကိုႏိုင္းအေပၚ ဖိုးေခ်ာ စိုးရိမ္မိသြားသည္။

“ေျပာေလအစ္ကို ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ”

“ညီေလး ဘာလုပ္ေနလဲဟင္”

“ အခုပဲေရခ်ိဳးၿပီးလို႔ အိပ္ေတာ့မလို႔”

“ညီေလးကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးမိသလိုျဖစ္သြားၿပီေနာ္၊ အားနာလိုက္တာ”

“ရပါတယ္အစ္ကိုရာ၊ ဘာကိစၥေၾကာင့္ဆက္တာလဲဟင္”

“အင္း ေျပာရမွာလား”

“ေျပာေလ၊ တတ္ႏိုင္ရင္ ညီကူညီေပးမွာေပါ့”

“အစ္ကိုအခုတေလာ အထီးက်န္သလို ခံစားရလို႔ပါ”

“အစ္ကိုကလည္း လူတိုင္း မေပ်ာ္ရႊင္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္ရတာမဟုတ္လား”

“အစ္ကို ညီ့ကိုေတြ႔ခ်င္တယ္”

ကိုႏိုင္း၏ မထင္မွတ္ေသာစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာကုတင္ေပၚ ထခုန္လိုက္မိသည္။

“ညီ ့ ညီ့ကို ေတြ႔ခ်င္တယ္ ဟုတ္လား”

“အင္း ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အစ္ကို႔အိမ္လာခဲ့ပါလားဟင္”

“အိုး ရတာေပါ့၊ ညီအခုခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္၊ မၾကာပါဘူး၊ ခဏေလးပါ”

ဖိုးေခ်ာဖုန္းကိုပိတ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ေသာ့ကိုယူကာ အျပင္ဘက္သို႔ ခ်က္ခ်င္းေျပးထြက္သြားသည္။ 

ဖိုးေခ်ာလုပ္ပံုေၾကာင့္ ဖိုးသားဆတ္ကနဲ႔ ထလိုက္သည္။ တားခ်ိန္ပင္မရလိုက္။ 

“ဖိုးေခ်ာ”

ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ေျပးထြက္သြားေပၿပီ။

“ကိုႏိုင္းဆီ ေျပးသြားတယ္ေပါ့ ဟုတ္လားဖိုးေခ်ာ၊ ငါ့ကိုတစ္ေယာက္တည္းပစ္ၿပီး ကိုႏိုင္းရင္ခြင္ဆီ ေျပးသြားတယ္ေပါ့”

ဖိုးေခ်ာ၏ ပစ္ပယ္မႈေတြေၾကာင့္ ဖိုးသား၀မ္းနည္းကာ မ်က္ရည္မ်ားက က်လာရသည္။ အခန္းေလးထဲမွာ ဖိုးသားတစ္ေယာက္တည္း ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာ အေမာတေကာနဲ႔ ကိုႏိုင္းအခန္းထဲ ေျပး၀င္လိုက္ေတာ့ အေမွာင္ခန္းေလးထဲက စားပြဲတစ္ခုေပၚမွာ ၀ိုင္ပုလင္းမ်ား ျပင္ဆင္ေနသည့္ ကိုႏိုင္းအား ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“အိုး ညီေလးေရာက္လာၿပီကိုး၊ လာေလ ထိုင္၊ ညီေလးလာမယ္ဆိုလို႔ အတူတူေသာက္ရေအာင္လို႔ ျပင္ဆင္ေနတာ”

အခန္းေလးက မည္းေမွာင္ေနသည္။ စားပြဲေလးေပၚတြင္ ဖေယာင္းတိုင္ေလးတစ္တိုင္သာ ထြန္းထားသည္။ အနီေရာင္၀ိုင္ပုလင္း(၂)လံုး ဖန္ခြက္ရွည္ရွည္(၂)ခြက္ ခ်ထားသည္။

ထိုျပင္ဆင္မႈေတြေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာရင္ထဲ ၾကည္ႏူးခ်မ္းျမသြားရသည္။ ခ်စ္သူျဖစ္သည့္ကိုႏိုင္းက ခ်စ္သူျဖစ္သည့္ဖိုးေခ်ာအတြက္ ပရိုပို႔စ္လုပ္ေပးသည့္အလား ခံစားလိုက္ရသည္။

ဖိုးေခ်ာ တဒဂၤေၾကာင္ေနမိေသးသည္။

“ထိုင္ေလညီေလး၊ အစ္ကိုက ညီလာမယ္ဆိုလို႔ အတူေသာက္ဖို႔ု လုပ္ထားတာေလ၊ အပ်င္းေျပစကားစျမည္ေျပာရင္း ေသာက္ၾကတာေပါ့”

ဖိုးေခ်ာ အသာအယာ ထိုင္လုိက္သည္။ ကိုႏိုင္းက ရႊန္းရႊန္းစားစားျပံဳးျပရင္း ဖိုးေခ်ာေရွ ့ဖန္ခြက္တစ္ခြက္ခ်ေပးကာ ၀ိုင္မ်ားကို ငွဲ႔ေပးလိုက္သည္။

“ညီေလး ၀ိုင္ေသာက္ဖူးလား”

“ေၾသာ္ အင္း မေသာက္ဖူးဘူး”

“အိုး မေသာက္ဖူးဘူးကိုး၊ ညီေလးက ငယ္ေသးတာကိုး၊ အစ္ကိုက ညီ့ဘ၀ေလးကို ဖ်က္ဆီးသလိုျဖစ္ေနလားဟင္”

“အာ မျဖစ္  မျဖစ္ပါဘူး”

“ဟဲ ဟဲ တကယ္ေတာ့ ၀ိုင္ေသာက္တာ ေကာင္းပါတယ္ကြာ၊ ၀ိုင္က ႏွလံုးက်န္းမားေရးကို အေထာက္အကူျပဳတယ္၊ အတင့္အသင့္ေသာက္ရင္ေပါ့ကြာ၊ အလြန္အကၽြံေသာက္ရင္ေတာ့ ဆိုးက်ိဳးျဖစ္တာေပါ့”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

ဖိုးေခ်ာလက္က ဘာလိုလိုနဲ႔ တုန္ယင္ေနသည္။ ၀ိုင္ခြက္အား ယူလုိက္ၿပီး ႏွစ္ငံုမွ်ေသာက္လိုက္သည္။ ျပင္းရွေသာ အရသာနဲ႔ ခ်ိဳျမေသာ အရသာကို ခံစားလိုက္ရသည္။ ၀ိုင္အရသာအား ဖိုးေခ်ာ စြဲမက္မိသြားသည္။ ကိုႏိုင္းလည္း ၀ိုင္ခြက္အား ျဖည္းညင္းစြာ ေသာက္လုိက္သည္။

“တကယ္ေတာ့ အစ္ကို႔ဘ၀က အထီးက်န္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္ကြာ၊ မိဘေတြနဲ႔ခြဲၿပီး တစ္ကိုယ္တည္း ေနမိတာ မွားၿပီထင္တာပဲ”

“အစ္ကိုက ဘာေၾကာင့္ မိဘေတြနဲ႔ ခြဲေနတာလဲ”

“သည္လိုပါပဲညီ၊ အစ္ကိုတစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္လို႔ေပါ့၊ အစ္ကိုက ငယ္ငယ္ကတည္းက အလိုလိုေနရင္း အထီးက်န္သလိုလိုခံစားရတာမို႔ အသက္ႀကီးေတာ့လည္း တစ္ကိုယ္တည္းပဲ အထီးက်န္က်န္ေနခ်င္ေတာ့တယ္ေလ”

“ေၾသာ္”

“ညီေလးအေၾကာင္းလည္း အစ္ကိုဘာမွ မေမးမိေသးပါလား၊ ညီေလး မိဘေတြကေကာ”

“ညီက မိဘမဲ့ပါအစ္ကိုပါ၊ ေဂဟာက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အတူတူေနပါတယ္”

“ဘယ္ ဘယ္လို ညီေလးက မိ မိဘမဲ့ ဟုတ္ ဟုတ္လား”

ကိုႏိုင္းက အံ့ၾသေသာေလသံနဲ႔ ေမးလိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္း ဖိုးေခ်ာအေပၚသို႔ သနားေသာ အမူအယာမ်ားေျပာင္းလဲသြားသည္။

“ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကို၊ ညီ့ကိုေမြးတဲ့ေန႔မွာပဲ မိဘေတြက စြန္႔ပစ္ခဲ့တာလို႔ ေဂဟာမွဴးကေျပာဖူးတယ္”

“ျဖစ္မွျဖစ္ရေလညီရယ္၊ စိတ္မေကာင္းစရာ”

ဖိုးေခ်ာက ျပံဳးျပလုိက္သည္။

“ဒါေပမဲ့ ညီအထီးမက်န္ခဲ့ပါဘူး၊ တစ္ခါတေလ မိဘေတြကို ေတြ႔ခ်င္တာကလြဲလို႔ ေဂဟာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးရတယ္၊ အခုလည္း ညီ့အေပၚမွာ အရမ္းေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေနတယ္ေလ၊ ညီဆုရဖို႔အတြက္ ၊ သည္အေျခအေနထိေရာက္ဖို႔အတြက္ သူငယ္ခ်င္းက အမ်ားႀကီးကူညီခဲ့တယ္”

“ညီေလးရယ္ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ”

“မိဘေတြရွိရဲ့နဲ႔ အထီးက်န္ေနတဲ့အစ္ကို႔အျဖစ္ကမွ စိတ္မေကာင္းစရာပါ”

“ေၾသာ္ ဟဲ ဟဲ၊ ဒါကလည္း ကိုယ့္အျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္ပဲေပါ့ကြာ”

ကိုႏိုင္းက ရယ္လုိက္ၿပီး

“ဒါက ဆတ္သားေျခာက္ေလ၊ စားလိုက္ဦး”

ဆတ္သားဖတ္ကို ေကၽြးလိုက္သည္။

ဖိုးေခ်ာလည္း ေနာက္ထပ္ ၀ိုင္မ်ားကိုေသာက္လိုက္ေတာ့ မေသာက္ဖူးသူမို႔ မူးေ၀လာသလိုျဖစ္လာသည္။

“ညီေလး”

ကိုႏိုင္းက ေခၚလိုက္ေတာ့

“ေျပာေလအစ္ကို”

လို႔ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုႏိုင္း၏စကားက ထစ္သြားဟန္ရွိသည္။ မေျပာထြက္ခဲ့။ ၀ိုင္မ်ားကို ဆက္ေသာက္ေနသည္။ ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာအား စူးရဲစြာ ၾကည့္ေနသည္ကို ဖိုးေခ်ာ မူးေ၀သလိုနဲ႔ သတိထားလိုက္မိသည္။ ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာအနားလာထိုင္ၿပီး ဖိုးေခ်ာအား စိုက္ၾကည့္လုိက္သည္။ ကိုႏိုင္းအၾကည့္ေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ အေနခက္ရသည္။ 

အို ကိုႏိုင္းက ဖိုးေခ်ာလက္ေလးအား ဆုပ္ကိုင္လိုက္တာပါလား..။

“ညီေလးလက္ေလးက ႏူးညံ့ေနတာပဲေနာ္”

“ေၾသာ္…”

“ညီေလးကို အစ္ကိုေျပာခ်င္တာေလး ေျပာလို႔ရမလားဟင္”

“ဘာမ်ားလဲအစ္ကို”

“အစ္ကိုေၾကာက္တယ္ညီေလး၊ အစ္ကိုေျပာလုိက္ရင္ ညီေလးက အစ္ကို႔ကို မုန္းသြားမွာ ေၾကာက္တယ္”

“ဘာမ်ားလဲဟင္”

ကိုႏိုင္းက ၀ိုင္အား တစ္ငံုေလာက္ ေသာက္လုိက္ၿပီး အားတင္လိုက္သည္။ ရီေ၀ေနေသာ မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႔ ကိုႏိုင္း၏ လက္ဖ၀ါးေလးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ဖိုးေခ်ာ၏ ပါးေလးအား ထိကိုင္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ မရုန္းဖယ္ပဲ ၿငိမ္သက္ေနမိသည္။

“ညီေလးရယ္…”

“အ အစ္ကို”

“ညီေလးကို ခ်စ္တယ္”

မထင္မွတ္ေသာ ကိုႏိုင္း၏စကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ အံ့ၾသကာ အိပ္မက္မက္ေနသလားပင္ ထင္လိုက္မိသည္။

“ဗ် ဗ်ာ ဗ်ာ..”

“အစ္ကိုသိတယ္၊ ညီေလးလည္း အစ္ကို႔ကို ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ”

ဖိုးေခ်ာ ရွက္ရႊံ ့သြားရသည္။ ကိုႏိုင္းက ဘယ္တုန္းကမ်ား ရိပ္မိေနခဲ့ပါလိမ့္။

“ညီေလးကို အစ္ကို စေတြ႔တဲ့ေန႔က ညီေလးမ်က္လံုးေတြကို အစ္ကို သတိထားမိခဲ့တယ္ညီ”

“ဟင္ ဟင္”

“အစ္ကိုလည္း ညီဆုရတဲ့သတင္းၾကားတုန္းက သတင္းထဲမွာေတြ႔တဲ့ ညီ့ကို စိတ္၀င္စားေနခဲ့မိတယ္”

ဖိုးေခ်ာ ၿငိမ္သက္ေနသည္။

“မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ဒါရိုက္တာဦးမင္းသိုင္းက ညီေလးနဲ႔ တြဲဖက္သရုပ္ေဆာင္ရမယ္ေျပာေတာ့ အစ္ကိုအားႀကီး၀မ္းသာသြားခဲ့မိတယ္သိလား”

“အ အစ္ကိုက ေဂး ေဂးလားဟင္ ဟင္”

“အစ္ကို Straight ဆိုရင္ သည္စကားေတြကို ညီေလးကိုေျပာပါ့မလား”

“အစ္ကို”

ဖိုးေခ်ာ ကိုႏိုင္းအား ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းကလည္း ျပန္လည္ျပံဳးျပလုိက္သည္။

“ညီလည္း အစ္ကို႔ကို ခ်စ္ပါတယ္”

“ဟုတ္လား ဘယ္တုန္းကလဲ”

“ေျပာရင္ ယံုမလားအစ္ကို”

“ေျပာၾကည့္ေလ”

“အဲ့သည္တုန္းက ညီ့အသက္က (၁၂)ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတာေလ၊ ဗီႏိုင္းတစ္ခုမွာ အစ္ကို႔ေၾကာျငာကို ျမင္ေတာ့ ေဟာသည္မွဲ႔ေလးပါတဲ့အစ္ကို႔ကို ျမင္ျမင္ခ်င္းစြဲလန္းမိသြားခဲ့တာပါ”

ဖိုးေခ်ာက ကိုႏိုင္း၏ အေပၚႏႈတ္ခမ္းအေပၚနားက မွဲ႔ေလးကို ေထာက္ျပလိုက္သည္။

“ဟုတ္လား”

“အစ္ကို႔ကို ခ်စ္မိတဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ ညီ သရုပ္ေဆာင္အလုပ္ကို ၀ါသနာပါသြားခဲ့တယ္ထင္တာပဲ၊ တစ္ေန႔ အစ္ကိုနဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ေတြ႔မယ္လို႔ ညီႀကိမ္း၀ါးခဲ့ဖူးတယ္”

“တကယ္”

“တကယ္ေပါ့၊ ညီ သည္အေျခအေနထိ ေရာက္လာခဲ့တာက အစ္ကိုက ညီ့ကို ၀ါသနာေတြ အစပ်ိဳးခဲ့လို႔ေလ”

“ညီရယ္”

“ဒါ့ေၾကာင့္ အစ္ကို႔ကို ညီေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

ကိုႏိုင္းက ျပံဳးေနသည္။

“ၿပီးေတာ့ ညီ့ကို ခ်စ္ေပးလို႔ ေက်းဇူးလည္း တင္မိပါတယ္အစ္ကို”

ကိုႏိုင္းက ရီေ၀စြာ ၾကည့္လုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ ပါးႏွစ္ဖက္အား လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ညင္သာစြာ ကိုင္လိုက္သည္။ ၿပီး ဖိုးေခ်ာ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးအား ရႊတ္ကနဲ႔ စုပ္နမ္းလိုက္သည္။

“ညီ”

“ဟင္”

“ခ်စ္တယ္”

“အား”

ကိုႏိုင္း၏ အနမ္းမ်ားက ၾကမ္းတမ္းလာသည္။ ဖိုးေခ်ာ၏ ဆံပင္မ်ားကို ဖြၿပီး လည္တိုင္ေလးအား ၾကမ္းတမ္းစြာ နမ္းသည္။ အကၤ ်ီ ၾကယ္သီးေလးမ်ားကို ျဖဳတ္ခ်လိုက္သည္။

“အား…”

“ျပြတ္စ္”

“ျပြတ္စ္ ျပြတ္စ္”

ဖေယာင္းမီးေလး လြင့္ေသသြားေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxx

ေစာေသးေသာနံနက္ခင္းတြင္ ဖိုးေခ်ာ အိမ္ျပန္ေရာက္လာသည္။ အိမ္အတြင္းေရာက္ေတာ့ ဆိုဖာကုတင္ေပၚတြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနသည့္ ဖိုးသားအား ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ လန္႔သြားသည္။ ထိုဆိုဖာကုတင္ေပၚတြင္ ဖိုးသား တစ္ညလံုး ထိုင္ေနခဲ့ဟန္ရွိသည္။

“ဟင္ မင္း ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

ဖိုးေခ်ာေမးေတာ့ ဖိုးသား ေခါင္းေမာ့လုိက္သည္။ ဖိုးသားမ်က္ႏွာက ေဒါသထြက္ဟန္ တင္းမာေနသည္။

“ဘာလုပ္ေနတာလဲလို႔ငါက ေမးရမွာ၊ မင္း မေန႔က ဘယ္သူနဲ႔သြားအိပ္ေနတာလဲ၊ ဟင္ ဘယ္သူနဲ႔သြားအိပ္ေနလို႔ ငါ့ကို သတိရေဖာ္ေတာင္မရတာလဲ”

“ဟို အဲ့ဒါက ဟို ဟိုေလ.”

“မင္း အက်င့္မေကာင္းဘူးဖိုးေခ်ာ၊ မင့္ကိုခ်စ္ေနမိတဲ့ငါ့ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ မုန္းတယ္ဆိုဆို ငါ့ကို ဘာတစ္ခြန္းမွမေျပာပဲနဲ႔ေတာ့ ထြက္မသြားသင့္ဘူး၊ မင္းက ဘာမွမေျပာပဲ ထြက္သြားေတာ့ စိတ္ပူေနမဲ့ငါ့အျဖစ္ကိုေတာ့ ထည့္မေတြးဘူးလား၊ ငါ မေန႔ညက မင္းကို ဘယ္ေလာက္စိတ္ပူေနလဲဆိုတာသိရဲ့လား”

“အဲ့ အဲ့ေတာ့ မင္း သည္မွာ တစ္ညလံုးထိုင္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပါယ္ေပါ့”

“မင္း အက်င့္မေကာင္းဘူး၊ ငါ့ကိုျပန္မခ်စ္ႏိုင္လို႔ ပစ္ပယ္ထားတယ္ဆိုရင္လည္း ထားပါေတာ့၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခင္လာခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ကိုမွ မေထာက္ဘူး၊ မင္းကို မုန္းတယ္ဖိုးေခ်ာ၊ ငါ မင္းကို မုန္းတယ္”

ဖိုးသား စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ထြက္သြားလိုက္သည္။

“ငါ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဖိုးသားရာ၊ အဲ့လိုသေဘာနဲ႔မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္”

ဖိုးေခ်ာေတာင္းပန္ေနေသာ္လည္း ဖိုးသားက စက္ဘီးေလးကိုထုတ္ကာ ဆိုင္သြားဟန္ျပင္ေနသည္။

“ငါ လိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္”

“မလိုဘူး၊ မင္းလို အၾကင္နာတရားကင္းမဲ့တဲ့ေကာင္ရဲ့ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ လံုး၀မလိုက္ေတာ့ဘူး”

“ဖိုးသား”

ဖိုးေခ်ာေခၚေသာ္လည္း ဖိုးသားကေတာ့ျဖင့္ စက္ဘီးေလးကို ႏွင္ကာ ထြက္သြားေပၿပီ။ ဖိုးေခ်ာ ေနာင္တႏွင့္အတူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လွ်က္ က်န္ခဲ့သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

တီ တီ တီ တီ….

တံခါးေခါက္သံၾကားသျဖင့္ ေဒၚခင္ဘုတ္က လာဖြင့္သည္။ တံခါးပြင့္ပြင့္ခ်င္း ျမင္လိုက္ရသည့္သူေၾကာင့္ ေဒၚခင္ဘုတ္ အလြန္အံ့ၾသသြားရသည္။

“အို ဒါ ဒါ ဘယ္သူမ်ားလဲ၊ ကိုစိန္ျမတ္မဟုတ္လား”

တစ္ဖက္မွလူကလည္း ေဒၚခင္ဘုတ္အား အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ကိုစိန္ျမတ္က ကိုမင္းသိုင္း၏ ငယ္ပါင္းႀကီးဖက္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးျဖစ္သည္။

“ဟုတ္တာေပါ့မခင္ဘုတ္၊ ငါ့ကို မွတ္မိေသးတယ္ေနာ္”

“အို ဘယ္မမွတ္မိစရာအေၾကာင္းရွိရမွာလဲ၊ ဘယ္တုန္းက ျပန္ေရာက္တာလဲ၊ လာ လာအထဲ၀င္ခဲ့၊ ေယာက်္ားေရ ကိုမင္းသိုင္း၊ ရွင့္ေဘာ္ဒါႀကီးလာတယ္ေတာ့္”

ကိုမင္းသိုင္းလည္း ေရာက္လာသည္။

“ဟာ ဘယ္ ဘယ္သူေရာက္လာတယ္”

ကိုမင္းသိုင္းက ကိုစိန္ျမတ္အား ျမင္ေတာ့ ၀မ္းသာသြားသည္။

“ေဘာ္ဒါႀကီး ေနေကာင္းတယ္ေနာ္”

ကိုစိန္ျမတ္က ကိုမင္းသိုင္းကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ရယ္ကာေမာကာ ၀မ္းသာအားရ ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“ငါ မင္းကို အရမ္းသတိရေနတာ စိန္ျမတ္ရ”

“ဟုတ္မွလည္းေျပာေနာ္၊ တစ္လမွာ ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္ေတာင္ မဆက္တဲ့ေကာင္က”

“ငါလည္း အလုပ္ေတြ မအားတာနဲ႔ မဆက္ျဖစ္တာပါကြာ၊ သတိရတာကေတာ့ အရမ္းပဲ၊ လာ လာထိုင္”

ကိုစိန္ျမတ္က ထိုင္လုိက္သည္။ ေဒၚခင္ဘုတ္က တစ္ခုခုေကၽြးေမြးရန္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားသည္။

“မင္းကို သိပ္ကို အဆင္ေျပေနသလိုပါပဲလားကြစိန္ျမတ္၊ ရုရွားမွာ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပတယ္မွတ္လား၊ သားေတြ မယားေတြေရာ ေနေကာင္းရဲ့လား”

“ေကာင္းတာေပါ့၊ ငါ့သားအႀကီးေကာင္ေတာင္ ဆယ္တန္းေရာက္ေနၿပီ”

“ဟား ဟုတ္လား၊ ငါ့သားကေတာ့ မင္းသားလုပ္ေနလို႔ ေက်ာင္းကို ဆက္မတက္ခ်င္ဘူးတဲ့ကြာ၊ သည္ေကာင္က နည္းနည္းေလးမွ မလိမၼာဘူး၊ ေက်ာင္းပ်င္းတယ္၊ သည္ေကာင့္ကို မင္းသားေျမ  ွာက္မိတာ မွားၿပီကြာ”

“ဟုတ္လား၊ ဒါနဲ႔ အႀကီးေကာင္ကေကာ ဘယ္မွာလဲဟင္”

“ဟင္ ”

ကိုစိန္ျမတ္၏ မထင္မွတ္ေသာ ေမးခြန္းေၾကာင့္ ကိုမင္းသိုင္း၏ မ်က္ႏွာႀကီး ေသသြားသည္။

“မင္း စြန္႔ပစ္လိုက္တဲ့အႀကီးေကာင္ေလ၊ အဲ့ေကာင္ကို မင္း ျပန္ေခၚၿပီးၿပီလား”

ကိုစိန္ျမတ္က ဆက္ေျပာလာသျဖင့္ ကိုမင္းသိုင္း မ်က္ႏွာကို ဘယ္သို႔ ထားရမည္မသိျဖစ္သြားရသည္။

“တိုးတိုး ေျပာပါ၊ ငါ့မိန္းမၾကားသြားလိမ့္မယ္”

“မဟုတ္မွလြဲေရာ့ မင္း အႀကီးေကာင္ေလးကို ျပန္မေခၚေသးတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္”

ကိုစိန္ျမတ္ကလည္း ေရွ ့သို႔ တိုးကာ တိုးတိုးေလးေျပာလုိက္သည္။ ကိုမင္းသိုင္း သက္ျပင္းကို ခ်လုိက္သည္။

“ငါ ငါ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူးစိန္ျမတ္”

“ဟာကြာ၊ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ၊ အႀကီးေကာင္ေလးကို သနားလြန္းလို႔ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ မင္းရဲ့ အဆင္သင့္ဆိုတာႀကီးက ဘယ္ေတာ့လဲ”

“အ အကယ္ဒမီေပါ့ကြာ၊ ငါ အကယ္ဒမီရမွ သားကို ျပန္ေခၚမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာ၊ ငါ အကယ္ဒမီရခဲ့ရင္ အဲ့သည္အကယ္ဒမီကို သားကို ေပးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္၊ အဲ့သည္လက္ေဆာင္ေလးေပးလုိက္ရင္ သားအေပၚ လုပ္ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့အျပစ္ေတြကို သားက ေက်ေပးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတယ္”

“မင္း အကယ္ဒမီဆိုတာႀကီးက ဘယ္ေတာ့လဲ၊ အကယ္ဒမီဆိုတာ လိုခ်င္တိုင္းရတာမဟုတ္ဘူး၊ အႀကီးေကာင္ကို အရင္ေခၚၿပီးမွ အကယ္ဒမီရေအာင္ႀကိဳးစားစမ္းပါ”

“မျဖစ္ေသးပါဘူးကြာ”

“မိဘေတြရွိလွ်က္နဲ႔ တစ္ကိုယ္တည္း ေနရတဲ့ အႀကီးေကာင္ေလးရဲ့ဘ၀ကို စာနာၾကည့္စမ္းပါမင္းသိုင္းရ၊ ဘယ္ေလာက္မ်ား သနားစရာေကာင္းလိုက္သလဲ”

ထိုစဥ္ ေဒၚခင္ဘုတ္က အေအးခြက္မ်ားနဲ႔ေရာက္လာသည္။ ကိုမင္းသိုင္းက ေဒၚခင္ဘုတ္ေရာက္လာေၾကာင္း မ်က္ရိပ္ျပလုိက္သျဖင့္ ကိုစိန္ျမတ္က စကားစကို ရပ္လုိကသည္။

“မိျဖဴတို႔ေကာ ေနေကာင္းရဲ့လားကိုစိန္ျမတ္”

“ေကာင္းတာေပါ့ခင္ဘုတ္ရ”

“ကိုစိန္ျမတ္က အလည္သက္သက္လာတာလားဟင္”

“ဟုတ္တယ္ခင္ဘုတ္”

“မိျဖဴတို႔ေကာ မပါဘူးလားဟင္”

“မပါဘူးကြဲ႔၊ ကေလးေတြထိန္းေနရတာနဲ႔၊ မအားဘူး”

“အို ဟုတ္လား၊ မိျဖဴကိုလြမ္းလို႔ ေသေတာ့မယ္ေတာ္၊ က်ဳပ္က အရမ္းသတိရေနေၾကာင္းေျပာလုိက္ဦး”

“ဟုတ္ကဲ့၊ မိျဖဴကလည္း သတိရေၾကာင္း အေျပာခိုင္းလိုက္တယ္ကြဲ႔”

“ကိုစိန္ျမတ္ေရာက္လာေတာ့ ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြကို သတိရမိတယ္ကြယ္”

“သတိရရမွာေပါ့၊ တကယ့္သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးေတြကို”

“ေအးေပါ့ေတာ္၊ ဒါနဲ႔ကိုစိန္ျမတ္၊ ေန႔လယ္စာစားၿပီးမွျပန္ေနာ္၊ က်ဳပ္ေစ်းသြားလုိက္ဦးမယ္”

“ေၾသာ္ မေျပာတတ္ေသးဘူးခင္ဘုတ္၊ ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ ၀င္ရဦးမလားလို႔”

“ေဆြမ်ိဳးေတြဆီ ေနာက္မွ၀င္စမ္းပါေတာ္၊ ေန႔လယ္စာကိုေတာ့ စားျဖစ္ေအာင္စားသြား၊ ဟုတ္ပလား”

“ခင္ဘုတ္က သည္ေလာက္ေစတနာေကာင္းေနမွေတာ့ စားရတာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခင္ဘုတ္လက္ရာကို လြမ္းေနတာနဲ႔အေတာ္ပဲေလ”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ျပံဳးလုိက္ၿပီး ထသြားသည္။ ေဒၚခင္ဘုတ္ ထသြားေတာ့ ကိုမင္းသိုင္းက တိုးတိုးေလးေျပာလုိက္သည္။

“ငါ့မိန္းမကို လံုး၀ေျပာလို႔မျဖစ္ဘူးေနာ္စိန္ျမတ္”

“ေအးပါ၊ မင္းကို အခ်ိန္သိပ္မဆြဲေစခ်င္ဘူး၊ မင္း အခ်ိန္ေတြ အရမ္းဆြဲေနရင္ ငါပဲသြားရွာရလိမ့္မယ္”

“နည္းနည္းေစာင့္ပါ၊ အခု အကယ္ဒမီခ်ိတ္မဲ့ကားရိုက္ေနပါတယ္၊ အဲ့သည္ကားမွာ အကယ္ဒမီရရမရရ ငါ သားကို ရွာပါ့မယ္ကြာ”

“ကတိေနာ္”

“ေအးပါ၊ မင္း ဘယ္ေတာ့ေလာက္ျပန္မွာလဲ”

“သိပ္အၾကာႀကီးမေနဘူး၊ အလုပ္ေတြကလည္း ရွိေသးတယ္”

“ေအးေပါ့ကြာ”

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ထိုညက ဦးမင္းသိုင္း ကုတင္ထက္ ဟိုသည္လူးလွိမ့္ရင္း အိပ္လုိ႔ မေပ်ာ္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။ အေတြးထဲ အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြက မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေပၚလြင္လာသည္။

ထိုစဥ္အခ်ိန္တုန္းက ဦးမင္းသိုင္းသည္ အသက္(၃၀)အရြယ္သာရွိေသးသည္။ မင္းသားျဖစ္ခ်င္သည့္ ဦးမင္းသိုင္း မင္းသားျဖစ္ခြင့္မရပဲ ဇာတ္ပို႔အျဖစ္သာ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ရသည္။ ထိုသို႔သရုပ္ေဆာင္ရင္း ရိုက္ကြင္းမွာ ထမင္းခ်က္ရသည့္ မခင္ဘုတ္နဲ႔ ရည္ငံၿပီး လက္ထပ္ခဲ့သည္။ ဇာတ္ပို႔ဘ၀နဲ႔ မစို႔မပို႔ သရုပ္ေဆာင္ခေလးနဲ႔ ဦးမင္းသိုင္းမေရာင့္ရဲခဲ့ေပ။ ဦးမင္းသိုင္းလို မေရာင့္ရဲတဲ့ဘ၀မွာ ကိုစိန္ျမတ္လည္း ပါေလသည္။ ကိုစိန္ျမတ္သည္လည္း ဇာတ္ပို႔အျဖစ္သာ သရုပ္ေဆာင္ရၿပီး ဦးမင္းသိုင္းနဲ႔ အလြန္ရင္းႏွီးခဲ့သည္။

မစို႔မပို႔သရုပ္ေဆာင္ေၾကးေလးနဲ႔ ဦးမင္းသိုင္းဘ၀က မေျပလည္ခဲ့ေပ။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ မခင္ဘုတ္မွာလည္း ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ဇာတ္ပို႔သရုပ္ေဆာင္ဘ၀သည္ ေအာက္တန္းက်သည္ဟု ဦးမင္းသိုင္း ထင္ျမင္ခံစားမိၿပီး သည့္ထက္ေကာင္းသည့္ ဘ၀ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားမည္ဟု ဦးမင္းသိုင္းႀကိမ္း၀ါးလိုက္သည္။ သည့္ေၾကာင့္ ဇာတ္ပို႔သရုပ္ေဆာင္ဘ၀ကေန ေအာင္ျမင္ေသာ ဒါရိုက္တာတစ္ေယာက္ျဖစ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သရုပ္ေဆာင္အလုပ္ကို ေခတၱစြန္႔လႊတ္ၿပီး ဒါရိုက္တာသင္တန္းတက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္ျပန္သည္။ ေငြေၾကးမေခ်ာင္လည္သည့္ၾကားထဲ မခင္ဘုတ္က အျမ  ႊာသားေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေမြးေတာ့ ဦးမင္းသိုင္း မၾကံစည္သင့္သည္ကို ၾကံစည္မိခဲ့သည္။ 

မခင္ဘုတ္ မီးဖြားစဥ္က သူငယ္ခ်င္း ကိုစိန္ျမတ္လည္း ရွိေနသည္ေၾကာင့္ ကေလးမ်ားကို စြန္႔ပစ္ရန္    ကိုစိန္ျမတ္နဲ႔ တိုင္ပင္ခဲ့သည္။ ကိုစိန္ျမတ္က ထိုသို႔ မျပဳလုပ္သင့္ေၾကာင္းေျပာေသာ္လည္း ဦးမင္းသိုင္းက ကေလးမ်ားကို ဘယ္လိုမွ မေကၽြးေမြးႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးဟု အေၾကာက္အကန္ျငင္းသည္။ ကိုစိန္ျမတ္လည္း တားမရသည့္အဆံုး တစ္ေယာက္ကိုသာ စြန္႔ပစ္ရန္ ေျပာလုိက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္းက အငယ္ေလးအား စြန္႔ပစ္မယ္လုပ္ေတာ့ ကိုစိန္ျမတ္က အငယ္ေလးက အငယ္ေလးမို႔ သနားစရာေကာင္းေၾကာင္း အႀကီးေကာင္ကိုသာ စြန္႔ပစ္သင့္ေၾကာင္းေျပာၿပီး သေဘာတူကာ “ျပည့္စံုေမတၱာေဂဟာ” သို႔ တိတ္တဆိတ္သြားေရာက္စြန္႔ပစ္ခဲ့သည္။ မခင္ဘုတ္ကေတာ့ မီးဖြားၿပီး ေမ့ေျမာေနခဲ့သျဖင့္ အျမ  ႊာသားေလးေမြးမွန္း မသိခဲ့ေပ။

ထိုစဥ္က ညအခ်ိန္ျဖစ္သျဖင့္ တိတ္ဆိတ္ကာ ေမွာင္မည္းေနေလသည္။ ေမြးကင္းစ အႀကီးေကာင္ေလးအား ေထြးေပြ႔ၿပီး ေဂဟာဆီသို႔ ကိုစိန္ျမတ္နဲ႔ လွမ္းခဲ့သည္။ သစ္ပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းက လက္မွ လက္စြက္ေလးအား ခၽြတ္ၿပီး လံုခ်ည္ထိပ္စအား ဆုပ္ၿဖဲကာ လက္စြပ္ေလးအား လည္ဆြဲသဖြယ္လုပ္လိုက္ၿပီး သားေလး၏ လည္တိုင္မွာ ဆြဲခ်ိတ္လိုက္သည္။ သား၏ ရင္ခြင္တြင္ စာေလးတစ္ေစာင္လည္း ထည့္ထားလိုက္သည္။ တကယ္တမ္း သားကို စြန္႔ပစ္လိုက္ရမယ္ဆိုတာသိေတာ့ ဦးမင္းသိုင္း ၀မ္းနည္းကာ မ်က္ရည္က်မိသည္။

မိုးမလင္းခင္မွာပင္ ကေလး၏ ငိုသံေၾကာင့္ ေဂဟာမွ လူမ်ားက ကေလးေလးအား ေတြ႔ရွိသြားၾကသည္။ ကေလး၏ ရင္ခြင္မွာ စာေလးကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ၾကသည္။ ကေလးေလးအား ေႏြးေထြးစြာ ေထြးေပြ႔ရင္း စာေလးကို ဖတ္လုိက္သည္။

“ျပည့္စံုေမတၱာ မိဘမဲ့ေဂဟာမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အဆင္မေျပလို႔ သားေလးကို ခဏေလာက္ေတာ့ အပ္ထားခဲ့ပါရေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ  ေျပာျပလို႔မျဖစ္တာမို႔ သည္စာေလးကို ခ်န္ထားခဲ့ရျခင္းပါ၊ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေန႔ေန႔ သားကို ေသခ်ာေပါက္ျပန္လာရွာပါ့မယ္၊ အဲ့သည္အခ်ိန္ထိ သားေလးကို ဂရုစိုက္ေပးၿပီး လက္စြပ္ေလးကို မေပ်ာက္ေအာင္ သိမ္းထားေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုပါရေစ၊ သားရဲ့ေမြးရက္က သည္ေန႔ပဲျဖစ္ၿပီး ေဂဟာက မွတ္တမ္းထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ထည့္မွတ္ထားေစလိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ၊ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္”

ဦးမင္းသိုင္း အရက္မ်ားကို ေသာက္ေနလိုက္သည္။ မ်က္၀န္းအိမ္တြင္ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနသည္။

သားေလးရယ္။ အေဖေတာင္းပန္ပါတယ္။ အခုတေလာ သားကို အေဖ သတိေတာင္မရခဲ့မိဘူး။ အေဖသိပ္ကို ရက္စက္တာပဲေနာ္။ သားေလး ေနမ်ားေကာင္းရဲ့လား။ သက္ရွိထင္ရွားမ်ားရွိေသးရဲ့လား။ အေဖနဲ႔အေမတို႔ကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနမွာလား။ အေဖေတာင္းပန္ပါတယ္သားရယ္။ အေဖအကယ္ဒမီရခဲ့ရင္ သားကို ေသခ်ာေပါက္လာရွာမယ္လို႔ လုပ္ထားေပမဲ့ အေဖအကယ္ဒမီမရခဲ့ဘူးကြယ္။ သည္တစ္ခါ အကယ္ဒမီမရခဲ့ဘူးဆိုရင္လည္း သားကို ေသခ်ာေပါက္လာရွာပါ့မယ္လို႔ ကတိေပးပါတယ္သားရယ္။

မ်က္ရည္မ်ားကို သုတ္လိုက္ျပန္သည္။  ထိုစဥ္ သားျဖစ္သူေနမင္းထိုက္ မူးမူးနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာသည္။ မူးရူးေနတဲ့သားကိုျမင္ေတာ့ ဦးမင္းသိုင္း ဂရုမစိုက္ပဲ သည္အတိုင္းသာ ထိုင္ေနလိုက္သည္။

“ဟက္ ဟက္ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔၊ အေဖပါလား၊ ဘာေတြမ်ားစိတ္ညစ္စရာရွိလို႔ တစ္ေယာက္တည္းေသာက္ေနရတာလဲဗ်၊ ဟက္ဟက္၊ စိတ္ညစ္မယ္ စိတ္ညစ္ရင္ သားကစိတ္ညစ္ရမွာဗ်”

ေနမင္းထိုက္က ရစ္ရစ္ေထြေထြနဲ႔ ေဘးနား၀င္ထိုင္ကာ အရက္မ်ားကို ယူေသာက္ေနလိုက္သည္။

“ေျပာေလ အေဖ ဘာလို႔စိတ္ညစ္ေနရတာလဲဗ်”

“အိပ္စရာရွိရင္သြားအိပ္ေခ်”

“မအိပ္ပါဘူး၊ စိတ္ညစ္ေနတဲ့အေဖ့ကို အေဖာ္ျပဳေပးမယ္ေလဗ်ာ၊ ဟဲ ဟဲ”

ေနမင္းထိုက္က အရက္ခြက္ကို ယူေသာက္လိုက္သည္။

“ေတာ္ေတာ့ကြာ၊ မင္း မူးေနၿပီ”

“မမူးပါဘူးဗ်၊ အေဖ့သားပဲ ဘယ္ေလာက္ေသာက္ေသာက္ မမူးဘူး ဟဲ ဟဲ၊ အေဖ အခု အေဖ့သား ဘာလုပ္ေနလဲသိလား၊ အေဖ့သား သိပ္ကို ႀကီးက်ယ္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကိုလုပ္ေနတယ္သိလား”

“ဘယ္လို”

“ဟဲ ဟဲ ဒါေတြဟာ အေဖ့ေၾကာင့္ေလ၊ အေဖသားကို ပစ္ထားတဲ့အျပစ္ေၾကာင့္ေလ၊ သားအကယ္ဒမီကို ဘယ္ေလာက္လိုခ်င္မွန္းသိရဲ့နဲ႔ ရုပ္ရွင္ကားမွာ သားကို ဘာလို႔မသံုးတာလဲဗ်၊ အေဖသိပ္ကို ရက္စက္မေနဘူးလား”

“အေဖ့ကို နားလည္ေပးပါသားရယ္၊ အဲ့သည္ဇာတ္ရုပ္ေနရာမွာ သားနဲ႔မလိုက္ဖက္လို႔ပါ၊ အခုဇာတ္ကားက အေဖ့အတြက္ အရမ္းအေရးႀကီးတယ္၊ အေဖ့ကို နားလည္ေပးပါ၊ ကူညီပါ၊ ၿပီးရင္ သားအတြက္ ဇာတ္ကားေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ရိုက္ေပးပါ့မယ္”

“မလိုဘူး၊ မလိုခ်င္ဘူး၊ သား သည္ကားမွာပဲ သရုပ္ေဆာင္ခ်င္တယ္၊ သားေလ စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့ ေခြးသူေတာင္းစားလိုေကာင္ကို အရမ္းမုန္းတယ္သိလား၊ သည္ေကာင္က သားေနရာကိုလုတာ၊ သားဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးတာ”

တိတ္စမ္း၊ သူမ်ားကို မဟုတ္တရားမေျပာနဲ႔၊ သူက အေဖ့ကို ကူညီေနတဲ့လူ၊ အေဖ့အတြက္ အကူအညီအရမ္းျဖစ္တယ္”

“အကူအညီအရမ္းျဖစ္တယ္ ဟုတ္လား၊ သားကေတာ့ အေဖ့ကိုမကူညီႏိုင္ဘူးေပါ့၊ အေဖ့မ်က္လံုးထဲမွာ သားက သိပ္ကို အထင္ေသးစရာျဖစ္ေနၿပီေပါ့၊ ဟုတ္လား”

“ေတာ္စမ္းပါ”

ဦးမင္းသိုင္းက အိပ္ခန္းထဲ၀င္သြားသည္။ 

“အေဖရက္စက္တယ္ဗ်၊ ေစာင့္ၾကည့္၊ သားဘာဆက္လုပ္မလဲဆိုတာေစာင့္ၾကည့္၊ စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့ေကာင္ အေဖ့အတြက္ ဘယ္ေလာက္အကူအညီျဖစ္သလဲဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္”

ေနမင္းထိုက္လည္း ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔ အခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔ည ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသား ႏွစ္ေယာက္သား စကားမေျပာပဲ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ ညစာစားျဖစ္ၾကသည္။ ဖိုးသားပန္းကန္မ်ားကို ေဆးေၾကာေနစဥ္ ဖိုးေခ်ာဖုန္းက ျမည္လာသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာကိုေက်ာေပးရင္ ဖိုးသားနားစြင့္ေနလိုက္သည္။

“ဟဲလို အစ္ကိုႏိုင္း”

ဖိုးေခ်ာ ၀မ္းသာသြားၿပီး “အစ္ကိုႏိုင္း” ဆိုၿပီး အသံက်ယ္က်ယ္ေခၚလိုက္မိသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ ဖိုးသားၾကားသြားမည္စိုးသျဖင့္ ေနရာမွလစ္ကာ အခန္းအျပင္ဘက္ထြက္သြားလိုက္သည္။ 

ဖိုးေခ်ာႏႈတ္မွ “အစ္ကိုႏိုင္း” လို႔ ေခၚလိုက္သည္ကိုေတာ့ ဖိုးသား ပီပီသသၾကားလုိက္ရသည္။ ဖိုးေခ်ာက အျပင္ဘက္ထြက္ၿပီး ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္စကားေျပာေနသျဖင့္ ဖိုးသားရင္ထဲ ၀မ္းနည္းသြားရျပန္သည္။

ခဏၾကာေတာ့ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းနဲ႔ အခန္းထဲ၀င္လာသည္။ ဖိုးသား မာန္တင္းကာ ဖိုးေခ်ာအား ေျပာလုိက္သည္။

“Straight တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ မခ်စ္သင့္ဘူးထင္တယ္ေနာ္”

ဖိုးသားစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ အံ့ၾသသြားသည္။

“Straight၊ Straight ဆိုတာဘာလဲ”

“Straight ဆိုတာ ေယာက်္ားစစ္စစ္ေလ”

“ေၾသာ္ မင္းက သိသားပဲ”

ဖိုးေခ်ာလည္း ကုတင္ေပၚလွမ္းလိုက္သည္။ ေနာက္ေတာ့မွ သတိထားမိဟန္နဲ႔ ဖိုးသားဘက္ ျပန္လွည့္ကာ ေမးလိုက္သည္။

“ဘာ ဘာေျပာလုိက္တယ္၊ Straight တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ မခ်စ္သင့္ဘူး ဟုတ္ ဟုတ္လား၊ ဘာ ဘာအဓိပါယ္လဲဟင္”

“မင္းလည္း ငါလိုေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ငါသိတယ္ဖိုးေခ်ာ”

“ဘယ္ ဘယ္လို ဘယ္လို”

ဖိုးေခ်ာ အံ့ၾသၿပီးရင္း အံ့ၾသေနေလသည္။

“ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့မင္းက Straight တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုႏိုင္းကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိတယ္”

“ဘာ ဘာေျပာတယ္၊ ငါ ငါက ေဂး ေဂး၊ ဟုတ္ ဟုတ္လား၊ မင္း ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ၊ အာ မဟုတ္ဘူး၊ မင္း ဘယ္လိုလုပ္ေျပာႏိုင္တာလဲ”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာကုတင္ေအာက္က ကာလာရိန္းဘိုးမဂၢဇင္းစာအုပ္မ်ားကို ထုတ္ျပလုိက္သည္။

“ဒါေတြက ဘာလဲ၊ မင္းဘာေၾကာင့္ သည္လိုစာအုပ္ေတြ သိမ္းထားတာလဲ၊ ဒါဟာ မင္းလည္း ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ အဓိပါယ္ေပါ့”

“မင္ မင္း ဘာလို႔ ငါ့ဟာေတြကို ေလွ်ာက္ကိုင္တာလဲ၊ ငါ့ဟာေတြ ငါမသိပဲကိုင္တာကို ငါမႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား”

“ငါ ေလွ်ာက္ကိုင္တာမဟုတ္ဘူး၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္း မထင္မွတ္ပဲေတြ႔တာ၊ ေျပာေလ၊ မင္းလည္းေဂးတစ္ေယာက္မဟုတ္လားလို႔”

“မ မဟုတ္ဘူး”

“လိမ္တာ၊ မင့္စကားကို ငါယံုမယ္ထင္ေနလား၊ မင္းက မင္းအေၾကာင္း အေစာႀကီးကတည္းက သိေနတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ့စိတ္က အေကာင္းႀကီးပါလို႔ မင္းေျပာတာမဟုတ္လား၊ မင္း ကိုႏိုင္းနဲ႔ အျပင္မွာ တိတ္တဆိတ္ခ်ိန္းေတြ႔ေနတယ္မဟုတ္လား”

ဖိုးေခ်ာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ဘာမွျပန္မေျပာတတ္ျဖစ္ေနရသည္။

“မင္းမေကာင္းဘူးဖိုးေခ်ာ၊ မင္းအေၾကာင္း ငါ့ကိုလိမ္ထားတယ္၊ ဘာမွမသိတဲ့ငါ့ကို ေသခ်ာသိေအာင္လည္းမရွင္းျပဘူး၊ ထားပါေတာ့၊ ေဂးတစ္ေယာက္က Straight တစ္ေယာက္ကို မခ်စ္သင့္ဘူးဆိုတာေတာ့ ငါ့ထက္ မင္းက ပိုသိတယ္မဟုတ္လား၊ ငါ့ကိုမခ်စ္ခ်င္လည္း ရတယ္၊ Straight တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာေတာ့ ငါခြင့္မျပဳဘူး၊ တစ္ေန႔ မင္းခံစားရမယ္မွန္းသိလွ်က္နဲ႔ ငါ သည္အတိုင္း ၿငိမ္မေနႏိုင္ဘူး”

“ကိုႏိုင္းက Straight မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေကာ မင္း ခြင့္ျပဳမွာလား”

“ဘယ္လို ကိုႏိုင္းမွာ မိန္းကေလးခ်စ္သူရွိတယ္ဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား၊ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကိုေၾကျငာထားမွန္းသိလွ်က္နဲ႔ မင္းက ဆက္မိုက္ေနဦးမွာလား”

“မဟုတ္ဘူး၊ မင္း ဘာမွမသိပဲနဲ႔ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔ဖိုးသား၊ ကိုႏိုင္းက ငါ့ကိုသိပ္ခ်စ္တာ၊ ငါ့ကို ကတိေပးထားတယ္၊ ငါ ငါနဲ႔ တစ္သက္လံုးအတူေေနမွာတဲ့၊ လိင္တူခ်စ္သူေတြ အခြင့္အေရးရတဲ့တစ္ေန႔ လက္ထပ္ၾကမယ္တဲ့၊ ငါ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္ၾကတာကြ”

“မျဖစ္ႏိုင္တာ၊ သူက မင္းေဂးမွန္းသိလို႔ အခြင့္အေရး ယူေနတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား”

“မဟုတ္ဘူး၊ ငါ ကိုႏိုင္းကိုယံုတယ္၊ ကိုႏိုင္းအခ်စ္ကိုလည္း ယံုတယ္၊ သည္လိုေလ ဖိုးသားရ၊ ေဂးေတြဟာ ကိုယ့္ဘ၀အေၾကာင္း လူေတြသိမွာစိုးလို႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို ဖံုးကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲျပတာေလ၊ ကိုယ္က ေယာက်္ားစစ္စစ္တစ္ေယာက္ပါလို႔ လိမ္ညာဖြင့္ျပတာေလ”

“ဟင္”

ဖိုးေခ်ာ၏ စကားက ျဖစ္ႏိုင္ေခ်လည္း ရွိတာေၾကာင့္ ဖိုးသား ျပန္မေျပာတတ္ျဖစ္သြားရသည္။

“ငါက ေဂးေတြအေၾကာင္း မင္းထက္ပိုသိတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ကိုႏိုင္းက ငါ့ကို အခြင့္အေရးယူသေလး ဘာေလး လာမေျပာနဲ႔ ငါမႀကိဳက္ဘူး”

ဖိုးေခ်ာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသား ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ား မဲ့လာကာ မ်က္ရည္မ်ားက ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်လာသည္။

“ဒါ ဒါဆို ငါ့က်ေတာ့ေကာဟင္၊ မင္း ကိုႏိုင္းဆီကိုသြားမယ္ဆိုရင္ ငါ့က်ေတာ့ ငါ့က်ေတာ့”

ဖိုးသားသနားစဖြယ္နဲ႔ ဖိုးေခ်ာအားေမးလုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနသည့္ ဖိုးသားအား သနားသြားရသည္။

“ငါ မင္းကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာသိသားနဲ႔၊ မင္းကို ငါ့ဘ၀အေၾကာင္းေတာင္ မသိခင္ကတည္းက ခ်စ္ေနခဲ့တာ၊ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ခ်စ္ေနခဲ့တာကြ၊ မင္းကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ငါ့ကိုက်ေတာ့ နည္းနည္းေလးမွေတာင္ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ဘူးလားဟင္”

“ဒါကေတာ့ …၊ အခ်စ္ဆိုတာ လုပ္ယူလို႔မရဘူးေလ၊ ႏွလံုးသားထဲက လာမွ အခ်စ္စစ္လို႔ေခၚတာေလ”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာလက္အား ဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္။

“မရဘူးဖိုးေခ်ာ၊ မင္း ငါ့ကိုမထားခဲ့ရဘူး၊ ငါ မင္းမရွိရင္ ေသရလိမ့္မယ္၊ မင္းမရွိတဲ့ ငါ့ဘ၀က ေသတာနဲ႔မျခားဘူး၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔လားကြာ”

ဖိုးသားက ငိုရင္းႏွင့္ပင္ ဖိုးေခ်ာ၏ မ်က္ႏွာအား သိုင္းဖက္လိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းမ်ားကို နမ္းလုိက္သည္။ မထင္မွတ္သည့္ ဖိုးေခ်ာလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားအား တြန္းလႊတ္လိုက္သည္။ ဖိုးသား ၾကမ္းျပင္ေပၚ လဲက်သြားသည္။

“မင္ မင္း ဒါဘာလုပ္တာလဲ”

“မင္းကိုခ်စ္လို႔ေလဖိုးေခ်ာရ၊ မင္းကို ခ်စ္လို႔၊ မင္းကို ငါေသမတတ္ခ်စ္လို႔”

“ေတာ္…”

ဖိုးေခ်ာ ေအာ္ခ်လိုက္သည္။ ဖိုးသား ငိုၿမဲသာငိုေနေလသည္။

“ငါ့ကို စိတ္ညစ္ေအာင္ လာမလုပ္စမ္းနဲ႔ကြာ၊ ငါ မင္းကို ညီအစ္ကို သူငယ္ခ်င္းလိုပဲ သေဘာထားခဲ့တာကြ၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့အေပၚသည္လိုစိတ္မရွိစမ္းပါနဲ႔ကြာ”

ဖိုးေခ်ာ အျပင္ဘက္သို႔ ေျပးထြက္သြားသည္။

“ဖိုးေခ်ာ…”

ဖိုးသားေခၚေသာ္လည္း လွည့္မၾကည့္ေတာ့။

“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကိုမထားခဲ့ပါနဲ႔ကြာ၊ ငါ့ကိုတစ္ေယာက္တည္း မထားခ်င္စမ္းပါနဲ႔လားကြာ”

ဖိုးသား ငိုၿမဲသာငိုေနေတာ့သည္။

ျပတင္းေပါက္၏ အေပၚနားတြင္ ၿငိမ္သက္လွ်က္ တည္ရွိေနေသာ စီစီတီဗီြေလးရွိေနသည္ကိုေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ဖိုးသားတို႔ သတိမမူမိၾကေပ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“ေဟး မင္းထိုက္”

“ေအး ေျပာဟိန္းထက္”

“မင္းေျပာေတာ့ ဟို စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့ေကာင္ရဲ့ ဘ၀ပ်က္ေအာင္ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္မယ္ဆို၊ အခုေတာ့ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနသလိုပါပဲလား”

“ဟဲ ဟဲ ငါက အခြင့္အခါေကာင္းကိုေခ်ာင္းေနတာေလကြာ၊ တစ္ႀကိမ္တည္းနဲ႔ အမိအရဖမ္းဆုပ္ခ်င္ရင္ အခ်ိန္ေပးရမယ္ေလကြာ”

“မင္းတပ္ထားတဲ့ စီစီတီဗီြထဲမွာ ဘာမွမထူးျခားေသးဘူးလား”

“ငါ မၾကည့္ရေသးဘူးကြ၊ မင္းေျပာမွပဲ ၾကည့္ေတာ့မယ္ကြာ၊ အခုေလာက္ဆို အခ်က္ေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနေလာက္ၿပီကြ၊ မင္းေကာ လာခဲ့မလား ငါ့အိမ္”

“လာမယ္ေလ”

“ေအး သည္လို တန္ဖိုးရွိတဲ့အခြင့္မ်ိဳး တစ္ေယာက္တည္းၾကည့္ရတာ အရသာမရွိပါဘူးကြာ”

“ေအးေပါ့ကြာ၊ မၾကာပါဘူး၊ ခဏေလးေနာ္၊ ေစာင့္ေန”

“ေအး ေအး”

ေနမင္းထိုက္က ဆႏၵေစာေနသျဖင့္ အိမ္အျပင္ဘက္ထြက္ကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ဟိန္းထက္ေရာက္လာသည္။

“ထင္တာထက္ ျမန္သားပဲ၊ လာ သည္မယ္ျမင္လား”

ေနမင္းထိုက္က အကၤ ်ီေဘးအိတ္ထဲက ပစၥည္းေလးတစ္ခုကို ထုတ္ျပလုိက္သည္။

“ဘာေလးလဲ”

“စတစ္ေလးေလကြာ၊ သည္ထဲမွာ စတီဗင္ထူးဘ၀ ပ်က္မဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြပါတယ္၊ စတီဗင္ထူးေတာ့ ေၾကာင္လက္ထဲက ၾကြက္ေလးေတာ့ ျဖစ္ပါၿပီကြာ ဟား ဟား ဟား”

“ဟား ဟား ဟား”

ဟိန္းထက္ကလည္း ေရာေယာင္ကာ ရယ္ေလသည္။ ၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္သား အိမ္ထဲသို႔ သြက္လက္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားနဲ႔ တက္သြားၾကသည္။ ေပ်ာ္လြန္းေနသျဖင့္ ေျခလွမ္းမ်ားက တီးလံုးကကြက္မ်ားလို လႈပ္ရွားေနၾကသည္။

ေနမင္းထိုက္က လက္ေတာ့ပ္ေလးကိုဖြင့္ကာ စတစ္ေလးကို ထိုးထည့္လိုက္သည္။ မၾကာမီ စတီဗင္ထူးတို႔၏အိမ္မွ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ျမင္လုိက္ရသည္။ စတီဗင္ထူးကိုလည္း ေတြ႔သည္။ စတီဗင္ထူး၏ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္းေတြ႔သည္။ ျမင္ကြင္းထဲတြင္ စတီဗင္ထူး၏ သူငယ္ခ်င္းက ၾကမ္းတိုက္ေနေလသည္။ ထူးျခားခ်က္မ်ားမေတြ႔ရသျဖင့္ ေက်ာ္ၾကည့္ၾကသည္။

“ဒါနဲ႔ ဟိုေကာင္က ဘယ္သူလဲဟင္”

ဟိန္းထက္က စတီဗင္ထူး၏ သူငယ္ခ်င္းအား ေမးလိုက္သည္။

“အင္း အဲ့ေကာင္က သူငယ္ခ်င္းတဲ့၊ သူတို႔က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတူတူေနလာၾကတာတဲ့၊ ႏွစ္ေယာက္လံုးက သူေတာင္းစား မိဘမဲ့ေတြေလကြာ၊ ႏံုခ်ာစုတ္ျပတ္ေနတဲ့ဘ၀ေတြေပါ့ ဟား ဟား ဟား”

“ဟုတ္လား”

“သူေတာင္းစားလိုေကာင္က ငါ့ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးတယ္ေပါ့ေလ၊ ဒါကို ငါက ၿငိမ္ခံေနရမွာဟိန္းထက္၊ သည္ေကာင္က ကိုယ့္အေျခအေန ကိုယ္မသိတာ၊ ေနရာမွန္ကို ငါက ျပန္ပို႔ေပးမွျဖစ္ေတာ့မယ္”

ေနမင္းထိုက္က ေက်ာ္ၾကည့္ေနရင္းေျပာေလသည္။

“အဲ့ေကာင္နဲ႔အတူတူေနတယ္ဆိုေတာ့ ခ်စ္သူေတြမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားကြ၊ တစ္ေလာက ေယာက်္ားႏွစ္ေယာက္ မဂၤလာေဆာင္သိတယ္မလား၊ သူတို႔လည္း (၁၀)ႏွစ္ေလာက္အတူတူေနလာခဲ့ၾကတာတဲ့ကြ”

“တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဘယ္တူမွာလဲ၊ အာ ဒါလည္း ဟုတ္သား၊ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္လည္း ထားလိုက္ပါေတာ့ကြာ၊ သည္ေကာင္ေတြ အတူတူေနတာက သည္ေကာင္ေတြကို အေျခာက္ဇာတ္ခင္းေပးဖို႔ ငါတို႔အတြက္ အခြင့္အေရးရတာေပါ့”

“Straight တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ မခ်စ္သင့္ဘူးထင္တယ္ေနာ္”

“ျမင္ကြင္းထဲမွ စကားသံေတြေၾကာင့္ ေနမင္းထိုက္တို႔ နားစြင့္ၾကည့္လုိက္သည္။

“ဘာ ဘာေျပာလုိက္တယ္၊ Straight တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ မခ်စ္သင့္ဘူး ဟုတ္ ဟုတ္လား၊ ဘာ ဘာအဓိပါယ္လဲဟင္”

“မင္းလည္း ငါလိုေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ငါသိတယ္ဖိုးေခ်ာ”

“ဘယ္ ဘယ္လို ဘယ္လို”

“ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့မင္းက Straight တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုႏိုင္းကိုခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိတယ္”

“ဘာ ဘာေျပာတယ္၊ ငါ ငါက ေဂး ေဂး၊ ဟုတ္ ဟုတ္လား၊ မင္း ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ၊ အာ မဟုတ္ဘူး၊ မင္း ဘယ္လိုလုပ္ေျပာႏိုင္တာလဲ”

“ဒါေတြက ဘာလဲ၊ မင္းဘာေၾကာင့္ သည္လိုစာအုပ္ေတြ သိမ္းထားတာလဲ၊ ဒါဟာ မင္းလည္း ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ အဓိပါယ္ေပါ့”

“မင္ မင္း ဘာလို႔ ငါ့ဟာေတြကို ေလွ်ာက္ကိုင္တာလဲ၊ ငါ့ဟာေတြ ငါမသိပဲကိုင္တာကို ငါမႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား”

“ငါ ေလွ်ာက္ကိုင္တာမဟုတ္ဘူး၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္း မထင္မွတ္ပဲေတြ႔တာ၊ ေျပာေလ၊ မင္းလည္းေဂးတစ္ေယာက္မဟုတ္လားလို႔”

“မ မဟုတ္ဘူး”

“လိမ္တာ၊ မင့္စကားကို ငါယံုမယ္ထင္ေနလား၊ မင္းက မင္းအေၾကာင္း အေစာႀကီးကတည္းက သိေနတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ့စိတ္က အေကာင္းႀကီးပါလို႔ မင္းေျပာတာမဟုတ္လား၊ မင္း ကိုႏိုင္းနဲ႔ အျပင္မွာ တိတ္တဆိတ္ခ်ိန္းေတြ႔ေနတယ္မဟုတ္လား”

“မင္းမေကာင္းဘူးဖိုးေခ်ာ၊ မင္းအေၾကာင္း ငါ့ကိုလိမ္ထားတယ္၊ ဘာမွမသိတဲ့ငါ့ကို ေသခ်ာသိေအာင္လည္းမရွင္းျပဘူး၊ ထားပါေတာ့၊ ေဂးတစ္ေယာက္က Straight တစ္ေယာက္ကို မခ်စ္သင့္ဘူးဆိုတာေတာ့ ငါ့ထက္ မင္းက ပိုသိတယ္မဟုတ္လား၊ ငါ့ကိုမခ်စ္ခ်င္လည္း ရတယ္၊ Straight တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာေတာ့ ငါခြင့္မျပဳဘူး၊ တစ္ေန႔ မင္းခံစားရမယ္မွန္းသိလွ်က္နဲ႔ ငါ သည္အတိုင္း ၿငိမ္မေနႏိုင္ဘူး”

မထင္မွတ္သည့္ျမင္ကြင္းမ်ားေၾကာင့္ ေနမင္းထိုက္နဲ႔ ဟိန္းထက္တို႔အံ့ၾသကာ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။

“ဒါ ဒါဘာေတြလဲ၊ သည္ေကာင္ေတြ ဘာေျပာေနၾကတာလဲ”

“ဘာတဲ့ စထရိတ္တဲ့၊ ေဂးတဲ့”

ေနမင္းထိုက္နဲ႔ ဟိန္းထက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး မ်က္လံုးျပဴးသြားၾကသည္။ ၿပီးမွ ၀မ္းသာစြာ ေအာ္လိုက္ၾကသည္။

“ဟား ဟား ဟား”

ရယ္လား၀ါးလားလုပ္ၿပီး လက္ခ်င္းရိုက္လုိက္ၾကသည္။

“သည္ေကာင္ေတြက အေျခာက္ေတြ၊ အေျခာက္ေတြ ဟား ဟား ဟား၊ စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့ေကာင္က အေျခာက္တဲ့ကြ ဟား ဟား ဟား၊ ငါတို႔လုပ္ၾကံေျပာစရာေတာင္မလိုေတာ့ဘူးကြ၊ သည္ေကာင္ေတြက အေျခာက္စစ္စစ္ေတြကြ ဟား ဟား ဟား”

ေနမင္းထိုက္က အႏိုင္ရလိုက္သသူလို ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားစြာ ရယ္ေမာေနေလသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ စတီဗင္ထူး၏ သူငယ္ခ်င္းက စတီဗင္ထူးအား နမ္းလိုက္သျဖင့္ ေနမင္းထိုက္နဲ႔ ဟိန္းထက္ မ်က္လံုးျပဴးသြားျပန္ေလသည္။

“သိပ္ကိုေသခ်ာသြားၿပီ၊ သည္ဗီြဒီယိုကို ေဖ့ဘုတ္မွာ ျဖန္႔ရမယ္”

“ျဖစ္ပါ့မလား၊ ေစာနက ကိုႏိုင္းလို႔ေျပာလုိက္တယ္၊ ကိုႏိုင္းဆိုတာ ဘယ္သူလဲဟင္၊ သူ႔ကိုေတာ့ ဆြဲမထည့္လိုက္ပါနဲ႔”

“ကိုႏိုင္းဆိုတာမင္းသားမ်ားလား၊ အိုး ဟုတ္ေလာက္တယ္၊ သည္ေကာင္ေတြေျပာတာေတာ့ ကိုႏိုင္းလည္း ေဂးဆိုပဲ၊ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား”

“ငါလည္းမေျပာတတ္ဘူး”

“အင္း မျဖစ္ေသးပါဘူး၊ အရင္က ကိုႏိုင္းက ငါ့ကိုကူညီခဲ့ဖူးတယ္၊ ငါ မင္းသားျဖစ္စတုန္းက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသင္ေပးခဲ့ဖူးတယ္ကြ၊ ကိုႏိုင္းနာမည္ပါတဲ့ေနရာေလးေတြကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္ရမယ္၊ ဟို ေကာင္က သည္ေကာင့္ကို နမ္းလိုက္တဲ့ပံုကိုေတာ့ Screen Shot ရိုက္ၿပီး မ်ားမ်ားျဖန္႔ႏိုင္သမွ်ျဖန္႔ရမယ္”

“ဟုတ္ၿပီ၊ သေဘာတူတယ္”

“လုပ္လိုက္ေလ၊ စတီဗင္ထူးေရ၊ သည္ေန႔ဟာ မင္းဘ၀ရဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းေပါ့ကြာ”

ေနမင္းထိုက္ ႀကိမ္း၀ါးလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရိုက္ကြင္းတြင္ ဖိုးေခ်ာ အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ ထိုစဥ္ မိတ္ကပ္လိမ္းျခယ္သည့္ မိန္းမလ်ာသည္ အားေနသျဖင့္ ဖုန္းေလးကိုကလိကာ ေဖ့ဘုတ္သံုးေနသည္။ သတင္းထူးတစ္ခုေၾကာင့္ လြန္စြာ စိတ္၀င္စားသြားရသည္။ ထိုသတင္းသည္။ စတီဗင္ထူးနဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း နမ္းေနၾကသည့္ပံုျဖစ္သည္။ ထိုသတင္းေၾကာင့္ မိန္းမလ်ာျဖစ္သူက စတီဗင္ထူးအား သနားသြားရသည္။ စတီဗင္ထူး ရႈတင္ၿပီးသြားလွ်င္ ျပဖို႔ရာအတြက္ အဆင္သင့္ေစာင့္ေနလိုက္သည္။  

ခဏၾကာေတာ့ ရႈတင္ခဏနားသျဖင့္ စတီဗင္ထူးက မိန္းမလ်ာအနားလာရပ္ၿပီး ေရသန္႔ဘူးထုတ္ကာ ေရေသာက္ေနလိုက္သည္။ မိန္းမလ်ာျဖစ္သူက ေျပာျပရမွာ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သိသင့္သည့္ကိစၥမို႔ အားတင္းကာ ေျပာလုိက္သည္။

“ေမာင္ ေမာင္ေလး”

“ဗ်ာ မမ”

“ေမာင္ေလး သတင္းၾကားၿပီးၿပီလား”

“သတင္း ဘာသတင္းလဲ”

“ဟိုေလ”

“ေၾသာ္ ကၽြန္ေတာ္က ဖာဆိုတဲ့သတင္းလား၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာၿပီးၿပီေလ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို မနာလိုတဲ့သူေတြက လုပ္ၾကံေျပာဆိုတာပါလို႔”

“အခု အခုဟာက တျခား”

“ဘာမ်ားလဲ”

“သည္မယ္”

မိန္းမလ်ာက ဖုန္းထဲက ပံုမ်ားကို ျပလုိက္သည္။ ထိုပံုထဲတြင္ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသား နမ္းေနသည့္ပံု။ ထိုပံုေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေတြ ျဖန္းကနဲ႔ ထသြားရသည္။ ဒူးပင္မခိုင္ခ်င္ေတာ့။ ဟိုအရင္ညက ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာအား လွမ္းနမ္းလိုက္သည္ကို သတိရလိုက္မိသည္။ ထိုျမင္ကြင္းေလးသာျဖစ္ရမည္။ မည္သူကမ်ား ေခ်ာင္းေျမာင္းၿပီး ရိုက္ထားခဲ့ပါလိမ့္။

“ဒါ ဒါ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ၊ ဘယ္သူလုပ္တာလဲ”

“တကယ္ပဲ ေမာင္ေလးက ေဂးလားဟင္၊ မမကိုေတာ့ အမွန္အတိုင္းေျပာေနာ္၊ မမလည္းေဂးပဲေလ၊ ဘာမွရွက္စရာမရွိဘူး”

“ဒါ ဘယ္သူလုပ္တာလဲလို႔”

ဖိုးေခ်ာ၏ က်ယ္ေလာင္ေသာအသံေၾကာင့္ ရိုက္ကြင္းမွ လူမ်ားက ဖိုးေခ်ာအား လွည့္ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။

“မမ မမလည္း မသိဘူးေလ”

ဖိုးေခ်ာ ေနရာမွ ဆက္လက္ရပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ေျပးထြက္သြားသည္။

“ေမာင္ေလး”

ဒါရိုက္တာႀကီးကလည္း လွမ္းေအာ္ေျပာလုိက္သည္။

“စတီဗင္ထူး ဘယ္လဲ၊ ခဏေနရင္ စၾကမယ္ေလ၊ ေဟ့ ဘယ္လဲလို႔၊ ဟ ဒုကၡပါပဲကြာ၊ ကိုႏိုင္းကလည္း မလာဘူး၊ စတီဗင္ထူးကလည္းတစ္ေမွာင့္”

ေမးေသာ္လည္း ဖိုးေခ်ာကေတာ့ျဖင့္ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ေမာင္းထြက္သြားေပၿပီ။ 

ရက္စက္လိုက္ၾကတာ။ ရက္စက္လြန္းလုိက္ၾကတာ။ ဘယ္သူကမ်ား။ ဘယ္ မနာလိုမရႈစိမ့္တဲ့သူေတြကမ်ား အခုလိုသတင္းေတြကို ဖြင့္ေဖာက္ခ်လိုက္တာပါလိမ့္။ ဘာလို႔မ်ား လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးခ်င္ရတာပါလိမ့္။ သူတို႔ရဲ့ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ေလာကႀကီးမွာ ဖိုးေခ်ာေနစရာ ေနရာေတာင္ရွိပါဦးေတာ့မလား။ လူေတြက ဘယ္လိုမ်ား ျပစ္တင္ေ၀ဖန္ၾကေလမလဲ။ ဖိုးေခ်ာ မေတြးတတ္ေအာင္ျဖစ္သြားရသည္။

ဖိုးေခ်ာ၏ ေဒါသအစိုင္အခဲမ်ားႏွင့္အတူ မ်က္၀န္းအိမ္တြင္ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာဆိုင္ကယ္က ဖိုးသားရွိရာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ထဲမွ ေျပးထြက္လာသည့္ ဖိုးသားအား အဆင္သင့္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဖိုးသားလက္ထဲတြင္ ဖုန္းေလးကိုင္ထားသည္။ ဖိုးသားလည္း ထိုသတင္းအား ေတြ႔ၿပီးခဲ့ၿပီျဖစ္လိမ့္မည္။

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ”

“မင္း မင္း လုပ္လိုက္တာလားဟင္၊ အဲ့သည္ကိစၥ မင္းလုပ္လိုက္တာလားလို႔”

“မဟုတ္ မဟုတ္ဘူး၊ ငါမလုပ္ဘူး၊ ငါ မလုပ္ခဲ့ဘူး”

“ဒါေတြအားလံုးဟာ မင္းေၾကာင့္၊ မင္းေၾကာင့္ ငါ့ဘ၀ပ်က္စီးသြားၿပီ၊ မင္းကို ငါလံုး၀ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး”

ဖိုးေခ်ာေအာ္ေျပာေတာ့ ဖိုးသား ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္။ ဖိုးေခ်ာေျပာတာလည္းဟုတ္သည္။ ဖိုးသားသာ ထိုညက ဖ်တ္ကနဲ႔မနမ္းလိုက္ဘူးဆိုလွ်င္ သည္လိုသတင္းထြက္လာစရာအေၾကာင္းမရွိ။

“မင္း ဘာလို႔ ငါ့ကို အဲ့လိုလုပ္လိုက္ရတာလဲ၊ မင္းလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ငါ့ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလံုးေျဗာင္းဆန္သြားၿပီဆိုတာသိရဲ့လား၊ မင္း လူေတြကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းျပမွာလဲ ေျပာစမ္း”

“ငါ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဖိုးေခ်ာရယ္”

“ေတာင္းပန္တယ္ ဟုတ္လား၊ အခုဟာက ေတာင္းပန္ရံုနဲ႔ ၿပီးသြားမဲ့ကိစၥလား၊ ဟင္၊ ေတာင္းပန္ရံုနဲ႔ ၿပီးသြားမဲ့ကိစၥလားလို႔၊ မင္းကို ငါ လံုး၀ခြင့္မလႊတ္ဘူး”

ဖိုးေခ်ာက စူးစူး၀ါး၀ါးၾကည့္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ကိုေမာင္းႏွင္ကာ လွည့္ထြက္သြားေပၿပီ။

“ဖိုးေခ်ာ.. ဖိုးေခ်ာ…”

ဖိုးသားေခၚေသာ္လည္း ဖိုးေခ်ာ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ေပ။ 

“ဖိုးေခ်ာ ဟီး ဟီး ဟီး၊ ငါ ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲဖိုးေခ်ာရယ္၊ ငါ မင္းကို ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ေပးရပါေတာ့မလဲ”

ဖိုးသားလည္း ၾကာၾကာမငိုႏိုင္ေတာ့ပဲ မ်က္ရည္မ်ားကိုသုတ္ကာ စက္ဘီးေလးအား ယူၿပီး အိမ္ဘက္သို႔ လွမ္းလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးေခ်ာ ဆိုင္ကယ္ကို တစ္ဟုန္ထိုးေမာင္းထြက္ခဲ့သည္။ ယာဥ္အႏ ၱရာယ္ေတြကိုလည္း မျမင္တတ္ခဲ့။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္မ်ားကိုလည္း မျမင္။ ေရွ ့မွ ကားမ်ားကို တစ္စီးၿပီးတစ္ၿပီး ေက်ာ္တက္ကာ ေမာင္းလိုက္သည္။ 

ဆိုင္ကယ္အား ေမာင္းသာေမာင္းႏွင္ေနသည္ ဘယ္ဆီသို႔ ဦးတည္ရမည္ဖိုးေခ်ာမသိ။ ဘယ္ဆီပဲေရာက္ေရာက္ လူေတြနဲ႔ ကင္းလြတ္သည့္ေနရာ ေရာက္လွ်င္ျဖင့္ ေတာ္ၿပီ။ 

တိတ္ဆိတ္ေသာ တံတားႀကီးေအာက္ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကိုရပ္လုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႔ ငိုခ်လိုက္သည္။

“အား……”

ဖိုးေခ်ာ အသံက်ယ္ႀကီးျဖင့္ ေအာ္ခ်လိုက္သည္။

ေလာကႀကီးမွာ ဖိုးေခ်ာ ဘယ္လိုမ်ား ေနထိုင္ရပါေတာ့မလဲ။ လူေတြ လက္ည  ွိဳးခံရတဲ့ဘ၀မွာ ဖိုးေခ်ာမေနလို။ လူေတြက “ သည္ေကာင္ကအေျခာက္” လို႔ လက္ည  ွိဳးေငါက္ေငါက္ထိုးတဲ့ဘ၀မွာ ေနရမွာ ဖိုးေခ်ာ သိပ္ေၾကာက္သည္။ ေလာကႀကီးမွာ ဖိုးေခ်ာအတြက္ ေနစရာေနရာ ရွိပါဦးေတာ့မလား။ ဖိုးေခ်ာဘက္မွာ ဘယ္သူေတြမ်ား ရွိပါဦးေတာ့မလဲ။ 

အေတြးထဲ ကိုႏိုင္းကို သတိရလိုက္မိသည္။ စိတ္ညစ္၀မ္းနည္းတတ္သည့္အခ်ိန္ ခ်စ္သူကိုႏိုင္းကို သတိရမိသည္။ ခ်စ္သူကိုႏိုင္းက စိတ္ညစ္မႈေတြ နည္းနည္းေျပေလ်ာ့ေစႏိုင္တန္ေကာင္းသည္။ အနည္းငယ္မွ် ခြန္အား ျဖစ္ေစႏိုင္တန္ေကာင္းသည္။ ဖုန္းေလးကို ထုတ္ၿပီး ကိုႏိုင္းဆီ ဆက္သြယ္လိုက္သည္။

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည့္တိုင္ ကိုႏိုင္း ဖုန္းမကိုင္ခဲ့။ ဖိုးေခ်ာ ဆက္ဆက္ေခၚသည္။ ကိုႏိုင္း မကိုင္ခဲ့ျပန္။ ဖိုးေခ်ာ ၀မ္းနည္းလာသည္။ ေတြ႔ခ်င္သည့္အခ်ိန္ မေတြ႔ရခါမွ ပိုပိုၿပီး ၀မ္းနည္းမိသည္။ ဖိုးေခ်ာ ဆက္ေခၚလိုက္မိျပန္သည္။ ၾကားလိုက္ရသည္က အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၏အသံ။ စက္ပိတ္ထားပါသည္ဆိုပါလား။ ဖိုးေခ်ာ ပိုပိုၿပီး ၀မ္းနည္းသြားရသည္။

ဒါဟာ ကိုႏိုင္းက ေရွာင္ဖယ္လုိက္သည့္ အဓိပါယ္လား။ ကိုႏိုင္းက ဘာေၾကာင့္ ပုန္းေရွာင္ေနလိုက္ရတာလဲ။ သတင္းကို ကိုႏိုင္းမ်ားသိသြားခဲ့ၿပီလား။ ကိုႏိုင္းအထင္မ်ားလြဲသြားခဲ့ၿပီလား။

မျဖစ္ရဘူး။ သည္လိုမျဖစ္ရဘူး။ သည္လိုမ်ိဳးအျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ငါ ကိုႏိုင္းကို ေျဖရွင္းခ်က္ေပးရမယ္။ ကိုႏိုင္းအထင္လြဲေနေၾကာင္း ငါေျဖရွင္းေပးရမယ္။ 

ဖိုးေခ်ာ မ်က္ရည္မ်ားကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္လိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုင္ကယ္ကို စက္ႏႈိးကာ ကိုႏိုင္းဆီ အျပင္းႏွင္လုိက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxx

အိမ္သို႔ေရာက္ေတာ့ စက္ဘီးေလးကို ေဒါက္ပင္မေထာက္ႏိုင္ပဲ ဖိုးသားပစ္လွဲလိုက္သည္။ အိမ္ထဲသို႔ အေျပးတစ္ပိုင္း ေျပး၀င္လုိက္သည္။ 

ဘယ္သူေတြမ်ား အိမ္ထဲ ၀င္ေမႊခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။ ဘယ္ ယုတ္မာပက္စက္သူေတြကမ်ား အိမ္ထဲ၀င္ၿပီး စီစီတီဗီြတပ္ထားခဲ့လိုက္ၿပီလဲ။

အိမ္တြင္းနံရံမ်ားဆီသို႔ ဖိုးသားလွည့္ပတ္ရွာၾကည့္လုိက္သည္။ ျပတင္းေပါက္ေလး၏ အေပၚနားတြင္ စီစီတီဗီြတပ္ထားသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ေဒါသအႀကီးအက်ယ္ထြက္ကာ ျဖဳတ္ယူလိုက္ၿပီး နင္းေခ်ပစ္လိုက္သည္။

“ေခြးမသားေတြ၊ ေခြးသူေတာင္းစားေတြ၊ ေခြးေကာင္ေတြ”

ဖိုးေခ်ာေဒါသနဲ႔အတူ ဆဲသံေတြ ညံသြားေလသည္။ ၿပီး တစ္ျခားေနရာေတြမွား ရွိေသးေလဦးမလားဆိုၿပီး လွည့္ပတ္ရွာၾကည့္ေသးသည္။ ေရခ်ိဳးခန္းႏွင့္ အိမ္သာထဲတြင္လည္း စီစီတီဗီြတပ္ထားသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ျဖဳတ္ယူကာ ေဒါသနဲ႔အတူ နင္းေခ်ပစ္လိုက္ျပန္သည္။ ဖိုးသား၏မ်က္ႏွာသည္ ပကတိ မုန္ယိုေနေသာ ဆင္ႀကီးအတိုင္းပင္ျဖစ္သည္။

တီ တီ တီ.. တီ တီ တီ…

ထိုစဥ္ အိမ္ေရွ ့မွ ဘဲလ္တီးသံေၾကာင့္ ဖိုးသားထြက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ကင္မရာမ်ားနဲ႔ အသံဖမ္းစက္မ်ားနဲ႔ သတင္းေထာက္မ်ားကို ေတြ႔လိုက္သည္။

“စတီဗင္ထူးက ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ဟုတ္ပါသလား၊ စတီဗင္ထူးက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူေနေနတယ္ဆိုတာ ဟုတ္ပါသလား၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့ စတီဗင္ထူးနဲ႔ အတူတူေနတဲ့ေကာင္ေလးဟာ ညီေလးမ်ားလား၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေျဖၾကားေပးပါ”

ထိုေမးခြန္းေၾကာင့္ ဖိုးသား ပိုပိုၿပီး ေဒါသထြက္လာရသည္။

“ဘာျဖစ္လို႔သိခ်င္ရတာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ သူမ်ားကို ကိစၥကို ၀င္စြက္ဖက္ခ်င္ရတာလဲ၊ မင္းတို႔မွာ လုပ္စရာအလုပ္က ဒါပဲရွိတာလား၊ သူမ်ားကိစၥကို ၀င္စြက္ဖက္ရမွ ထမင္းစား၀င္တာလား ဟင္”

ဖိုးသား ေဒါသနဲ႔အတူ ျပန္ခံပက္ေျပာပစ္လိုက္သည္။

“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမးတာေလးေျဖေပးေစလိုပါတယ္၊ စတီဗင္ထူးကေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ဟုတ္ပါသလား”

“စတီဗင္ထူးက ေဂးဟုတ္သလားဆိုတာ သိခ်င္တယ္ဟုတ္လား၊ မင္းႏွမနဲ႔ေပးစားခ်င္လို႔ သူေဂးဟုတ္မဟုတ္ေမးေနတာလား၊ သူေဂးမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ မင္းႏွမေပးစားမွာလားဟင္”

ဖိုးသား ေဒါသနဲ႔အတူ ထိုသတင္းေထာက္၏ ေကာ္လာစအား ဆြဲထားလိုက္သည္။

“မင္းႏွမနဲ႔ ေပးစားခ်င္လို႔ လာေမးေနတာလားလို႔”

“အဲ့ အဲ့လိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ပါညီေလးရ၊ လည္ေစ့အက္တယ္”

“ဒါဆိုရင္လည္း သူမ်ားမႀကိဳက္တာကို ဘာလို႔လာေမးေနတာလဲ၊ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူကို မနာလိုသူေတြက လုပ္ၾကံဖန္တီးထားတာလို႔ေကာ မေတြးမိဘူးလား၊ သူမ်ားေျပာတိုင္း မင္းတို႔ကယံုလိုက္တာလား၊ မင္းတို႔က ေျပာလိုက္ယံုတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳေတြလား တိရစာၦန္ဦးေႏွာက္နဲ႔ေကာင္ေတြရဲ့၊ ျမန္ျမန္ထြက္သြား၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ငါ့ကိုအဆိုးမဆိုနဲ႔”

“ေအး ေအးပါကြာ”

သတင္းေထာက္မ်ားက ဓာတ္ပံုမ်ား တဖ်ပ္ဖ်ပ္ရိုက္ၿပီး ေျပးထြက္သြားၾကသည္။ ဖိုးသားေဒါသနဲ႔အတူ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းရႈေနရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကုိႏိုင္းအိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို ဖိုးေခ်ာရပ္လုိက္သည္။ ကိုႏိုင္း အိမ္တံခါးက ပိတ္ထားသည္။ ေသာ့ခေလာက္အား ျမည္ေအာင္ ေခါက္လိုက္ၿပီး အိမ္ေရွ ့တြင္ လူရွိေနေၾကာင္း အသိေပးလိုက္သည္။

“ကိုႏိုး၊ ကိုႏိုင္း ကိုႏိုင္းရွိလား”

ဆိုၿပီးေတာ့လည္း အေလာတႀကီး ေအာ္ေခၚလိုက္မိသည္။ ျခံေစာင့္ျဖစ္ဟန္တူသူဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္က တံခါးေရွ ့ ေရာက္လာသည္။

“ကိုႏိုင္းနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔လားကြဲ႔”

“ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္ဦးေလး၊ ကိုႏိုင္းရွိလားဟင္”

“မရွိဘူးကြဲ႔”

“ဗ်ာ၊ ကိုႏိုင္းမရွိဘူးလား၊ သည္ေန႔ ကိုႏိုင္း ရိုက္ကြင္းလည္း မလာဘူး၊ ဧကႏ ၱေနမေကာင္းလို႔လား”

“မဟုတ္ပါဘူးကြယ္၊ ကိုႏိုင္းေနေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သြားတယ္ဆိုတာေတာ့ ဦးေလးလည္း မသိဘူးကြဲ႔”

“ဗ်ာ၊ ကိုႏိုင္း ဘယ္သြားတယ္ဆိုတာ မသိဘူးလား”

“အင္း၊ ေတြ႔ခ်င္ရင္ ဖုန္းဆက္လိုက္ေလကြယ္”

“ဖုန္းကလည္း ပိတ္ထားလို႔ပါ၊ ဘယ္သြားတယ္ဆုိတာေတာ့ ေျပာမသြားဘူးလား”

“ေျပာမသြားဘူးကြယ္၊ ကိုႏိုင္းက ဘယ္သြားသြား ဦးေလးကို ေျပာေလ့မရွိဘူးကြဲ႔”

ဖိုးေခ်ာ ဘာမွဆက္မေမးေတာ့ ။ တစ္ဖက္သို႔လွည့္လိုက္ၿပီး ငိုလိုက္ခ်င္မိေတာ့သည္။ 

ကိုႏိုင္းတကယ္ပဲ ေရွာင္ေနခဲ့ၿပီလား။ ေျဖရွင္းခြင့္ေလးေတာင္ မေပးေတာ့ဘူးလားကိုႏိုင္းရယ္။

ကိုႏိုင္း ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ပဲ ထိုင္ကာ ငိုခ်လိုက္သည္။

ကိုႏိုင္းရယ္။ ေတြ႔ခ်င္လုိက္တာ။ ညီ့ကို လာေတြ႔လွည့္ပါဦးလားကိုႏိုင္းရယ္၊ ညီ့ကိုတစ္ခါေလာက္ေပြ႔ဖက္ၿပီး အားေပးႏွစ္သိမ့္လွည့္ပါဦးလားကိုႏိုင္းရ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxx

ရိုက္ကြင္းကိစၥအဆင္မေျပသျဖင့္ ဦးမင္းသိုင္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ တီဗီြၾကည့္ေနသည့္သားက စားပြဲေပၚေျခေထာက္တင္ရင္း ဇိမ္က်ေနသည္။

“ဟ အေဖ ေစာေစာစီးစီးပါလား၊ ရိုက္ကြင္းအဆင္မေျပလို႔လားဗ်”

“မေျပာခ်င္ပါဘူးကြာ၊ ကိုႏိုင္းကလည္း မလာ၊ စတီဗင္ထူးကလည္း မေျပာရင္းမဆိုရင္း လစ္ေျပးသြားနဲ႔၊ တစ္ေယာက္မွကို အဆင္မေျပပါဘူးကြာ”

“ဟား ဟား ဟား ဟက္ဟက္ ဟက္”

ဦးမင္းသိုင္းစကားေၾကာင့္ သားျဖစ္သူ ေနမင္းထိုက္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေလသည္။

“မင္း ဘာရယ္တာလဲကြ”

“အေဖယံုၾကည္အားကိုးတဲ့ မင္းသားေတြရဲ့ လုပ္ပံုကိုၾကည့္ၿပီး ရယ္ခ်င္လို႔ပါဗ်ာ၊ ဒါနဲ႔အေဖ စတီဗင္ထူးက ဘာေၾကာင့္ ရိုက္ကြင္း မလာရတာလဲသိလား”

“မသိဘူးေလး၊ ဘာျဖစ္လို႔တဲ့လဲ”

“ရွက္လို႔ေလ ရွက္လို႔”

“ရွက္လို႔ ဟုတ္လား၊ မင္းေျပာခ်င္တာလဲ”

“ဟား ဟား ဟား အေဖက ဘာမွမသိဘူးကိုး၊ ညံ့ပါ့အေဖရ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အင္တာနက္သတင္းေလး ဘာေလးၾကည့္လို႔ က်ဳပ္ေျပာတာေပါ့အေဖရ ဟက္ ဟက္ ဟက္”

“မင္း ကိုယ့္အေဖကိုေတာင္ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္လုပ္ေနတာလား”

“ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္လုပ္တာ မဟုတ္ရပါဘူးအေဖရ၊ က်ဳပ္က အမွန္အတိုင္းေျပာေနတာ၊ အေဖသိလား၊ စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့ေကာင္က အေျခာက္ေလ အေျခာက္”

“အေျခာက္၊ မင္း မင္း သူမ်ားကို မဟုတ္က ဟုတ္က၊ မဟုတ္တာ ေလွ်ာက္မစြပ္စြဲနဲ႔ေနာ္”

“မဟုတ္တာကို စြပ္စြဲစရာလားအေဖရာ၊ အေဖ့သားက မေသခ်ာပဲနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေလွ်ာက္မေျပာဘူးသိလား၊ အေဖမယံုရင္ သည္မယ္ၾကည့္၊ ေဖ့ဘုတ္ထဲမွာ သည္ေကာင့္သတင္းေတြ ပလူပ်ံေနတာပဲ၊ သည္မယ္”

ေနမင္းထိုက္က ဖုန္းေလးကို ခပ္သြက္သြက္ထုတ္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ေလးကို ဖြင့္ကာ စတီဗင္ထူးနဲ႔ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္နမ္းေနသည့္ပံုအား ျပလုိက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္းလည္း မယံုခ်င္ယံုခ်င္နဲ႔ ၾကည့္လုိက္သည္။ မထင္မွတ္ပဲ စတီဗင္ထူးက ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ နမ္းေနသည့္ပံုေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ အံ့ၾသသြားရသည္။

“ဟင္ ဒါ ဒါ တကယ္ပဲလား”

“ဟက္ ဟက္ ဟက္ အေဖကလည္းဗ်ာ၊ သည္ေလာက္ေသခ်ာေနတဲ့သတင္းရွိေနတာေတာင္ တကယ္လား ေတြေ၀ေနရေသးလားဗ်၊ ဟုတ္တယ္ သည္ေကာင္က အေျခာက္စစ္စစ္၊ အဲ့ပံုထဲကေကာင္က သည္ေကာင္နဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတူတူေနလာခဲ့တဲ့ေကာင္၊ အခုထိ အတူတူေနေနတုန္းပဲ၊ ကဲ အခုေတာ့ သည္ေကာင္ အေျခာက္ဆိုတာ ယံုၿပီလား”

“ဒါ ဒါျဖင့္ရင္ စ စတီဗင္ထူးက ေဂးေပါ့”

“ဟုတ္တယ္အေဖ၊ အေဖအားကိုးလိုက္တဲ့ စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့ေကာင္က အေျခာက္ဗ်၊ အေဖက လူေရြးမွားသြားၿပီဗ်၊ ဘာမွ အဆင့္အတန္းမရွိ ရြံစရာေကာင္၊ မစင္ေကာင္လိုမ်ိဳးမွ အေဖ မွားၿပီး မင္းသားေျမ  ွာက္ေပးလိုက္တာဗ်”

ဦးမင္းသိုင္းဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ၿငိမ္ေနေတာ့သည္။

“အခုေတာ့ အေဖ သည္ေကာင့္ကို သံုးခ်င္ေသးလား၊ သည္ေကာင့္ကို သံုးၿပီး အေဖ့ ရုပ္ရွင္ကား ေအာင္ျမင္ပါ့မလားဆိုေတာ့ ေတြးစရာပဲ၊ အေဖ အခုေတာ့ သားအရင္းရဲ့တန္ဖိုးကို သိၿပီမဟုတ္လားအေဖ”

“စတီဗင္ထူးက ေဂးတဲ့လား”

“အေဖကလည္းဗ်ာ၊ သည္ေကာင္လို ရြံစရာေကာင္းတဲ့ေကာင္ကို အလိမၼာနည္းနဲ႔ ေဂးလို႔ ေျပာမေနစမ္းပါနဲ႔၊ အေျခာက္လို႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာလုိက္စမ္းပါ၊ အေျခာက္ေကာင္၊ ဖင္ခံတဲ့ေကာင္၊ ကဲ ရွင္းပလား”

“စတီဗင္ထူးက ေဂးတဲ့လား”

“ေယာက်္ား ကိုမင္းသိုင္း”

ဦးမင္းသိုင္းက အေပၚထပ္တက္သြားမယ္လုပ္ေတာ့ ေဒၚခင္ဘုတ္က အျပင္မွ ျပန္ေရာက္လာၿပီး အေလာတႀကီးနဲ႔ ေခၚလိုက္သည္။

“ေဘးအိမ္က ျမႏွစ္တို႔ကေလ မနက္ျဖန္ ဗုဒ္ဓဂါယာ ဘုရားဖူးသြားမလို႔တဲ့၊ (၉)ရက္အိပ္ (၁၀)ရက္ခရီးတဲ့၊ က်ဳပ္ကို ေခၚေနလို႔ လိုက္သြားခ်င္လို႔ပါေယာက်္ားရယ္၊ က်ဳပ္ကို ထည့္လုိက္ပါေနာ္”

ဦးမင္းသိုင္းမေျဖပဲ ေခါင္းကိုသာ ေမာ့ေနေလသည္။

“ေယာက်္ား ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ၊ က်ဳပ္ ဘုရားဖူးလိုက္ခ်င္လို႔ပါဆိုမွ၊ အခုဟာ အခြင့္အေရးေတာ့္ ေငြလည္း သိပ္မကုန္ဘူး၊ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတည္းနဲ႔ ဘုရားစံုဖူးရၿပီး ကမၻာတစ္ပတ္ ပတ္သလိုခံစားရတာတဲ့ေတာ့္”

ဦးမင္းသိုင္းကေတာ့ ၿငိမ္ေနျပန္သည္။

“ဟဲ့ ေယာက်္ား ကိုမင္းသိုင္း၊ က်ဳပ္ကို ထည့္ေပးမယ္မဟုတ္လား၊ ျမႏွစ္ကလည္း က်ဳပ္ပါမွ လုိက္မွာတဲ့ေတာ္၊ က်ဳပ္လည္း တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးေတာ့ လိုက္ခ်င္လို႔ပါဆို၊ ကိုယ္တို႔က အခ်ိန္တိုင္း ရိုက္ကြင္းပဲသြားေနေတာ့ က်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ အရမ္းပ်င္းတယ္ေတာ့္၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ စိတ္အေျပာင္းအလဲေလးျဖစ္ေအာင္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ဟဲ့ ေယာက်္ား ကိုမင္းသိုင္း.. ေျပာရင္းဆိုရင္း ဘယ္သြားျပန္တာလဲ”

ဦးမင္းသိုင္း ဘာမွမေျပာပဲ အခန္းထဲ ၀င္သြားျပန္သည္။ ေနမင္းထိုက္ကေတာ့ ဦးမင္းသိုင္း ဘာေၾကာင့္ ထိုသို႔ျဖစ္ေနရသည္ကို နားလည္သည့္သေဘာနဲ႔ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ကာ ပုခံုး ျမ  ွင့္ေနသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

(၁၂း၀၀)နာရီေက်ာ္သြားေပၿပီ။ ဖိုးေခ်ာ ေရာက္မလာခဲ့ေသးပါ။ အိမ္ေပါက္၀မွ ထိုင္လွ်က္ ဖိုးေခ်ာျပန္အလာကို ဖိုးသားေစာင့္ေနမိသည္။ 

ဘယ္ေတြမ်ားေလွ်ာက္သြားေနသလဲ ဖိုးေခ်ာရယ္။ မင္းကို စိတ္ပူေနမဲ့ ငါ့အျဖစ္ကို ထည့္မေတြးေတာ့ဘူးလား။

နံရံမွ နာရီအား ဖိုးသား လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္ လုပ္ေနမိသည္။ (၁၂)နာရီ ေက်ာ္သြားေပၿပီ။ 

အိမ္ေရွ ့ဆီမွ ဆိုင္ကယ္သံသဲ့သဲ့ၾကားလုိက္ရသည္။ ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလး ၀င္းလက္သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္း ထရပ္လုိက္ၿပီး လမ္းမဘက္သို႔ ထြက္ၾကည့္လုိက္သည္။ တကယ္ ဖိုးေခ်ာ ျပန္လာခဲ့ေပၿပီ။ ဖိုးသား အပူလံုး က်သြားရသည္။

ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငိုထားသည္ထင္သည္။ မ်က္လံုးမ်ား မို႔အစ္ေနသည္။ မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္း။ ဆိုေတာ့ ဖိုးသားပင္ ဖိုးေခ်ာအား စကားေျပာဖို႔ မ၀ံ့မရဲျဖစ္သြားရသည္။

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ”

ဖိုးေခ်ာကေတာ့ လွည့္ပင္မၾကည့္။ ဆိုင္ကယ္ေဒါက္ကိုေထာက္လိုက္ၿပီး အိမ္ထဲ၀င္သြားသည္။

“ညစာခ်က္ထားတယ္၊ စားလုိက္ဦး”

ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ေျပာစကားကို ဂရုမစိုက္ေတာ့ပဲ ကုတင္ေပၚ ဗိုင္းကနဲ႔ ပစ္လွဲလိုက္သည္။ ဖိုးသားလည္း ဘာမွမေျပာရဲျဖစ္ေနရသည္။

“ငါ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္၊ အားလံုးဟာ ငါ့ေၾကာင့္ျဖစ္ရတာပါ၊ ငါ မင္းကို ဘယ္လိုမ်က္ႏွာျပရမယ္ဆိုတာေတာင္ မသိေတာ့ဘူး၊ ငါ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဖိုးေခ်ာရယ္”

“အခုမွေျပာေနလဲ အပိုပဲ၊ ကိုႏိုင္းက ငါ့ကိုေရွာင္ေနၿပီသိရဲ့လားဖိုးသားရ၊ ကိုႏိုင္းက ငါ့ကို ေရွာင္ေနၿပီလို႔၊ ေျဖရွင္းခြင့္ေလးေတာင္မေပးေတာ့ဘူးလို႔၊ မင္းသိရဲ့လား”

ဖိုးေခ်ာက ဆတ္ကနဲ႔ထၿပီး ေဒါသနဲ႔ေျပာေတာ့ ဖိုးသားေခါင္းေလးပင္ ငံု႔လိုက္ရသည္။

“ငါ့ဘက္ကသာ တစ္ဖက္သတ္ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္း ငါ ကိုႏိုင္းကို ေျပာျဖစ္ေအာင္ေျပာျပေပးပါ့မယ္”

“ဒါေတြေျပာျပေတာ့ေကာ ဘာထူးမွာလဲေကာင္ရ၊ ငါ့ကို လူေတြက လက္ည  ွိဳးထိုးကုန္ၿပီ၊ ငါ့ကို လူေတြက အေျခာက္ဆိုၿပီး ၀ိုင္းေလွာင္ေနၾကၿပီေကာင္ရ၊ ငါ လူေတြကို ဘယ္လိုမ်က္ႏွာျပရမွာလဲ၊ ငါေလာကႀကီးမွာ ဘယ္လိုမ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ အသက္ရွင္ရမွာလဲ”

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ….”

“ဒါေတြအားလံုးဟာ မင္းေၾကာင့္၊ မင္းလုပ္ရပ္တစ္ခုက ငါ့ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလံုးပ်က္စီးသြားရတာ၊ ငါ မင္းကို လံုး၀ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ မင္း ငါ့အိမ္မွာ မေနနဲ႔ေတာ့ အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြား၊ ထြက္သြား”

ဖိုးသားဆတ္ကနဲ႔ ဒူးေထာက္ခ်လိုက္သည္။

“ငါ ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဖိုးေခ်ာရ၊ ငါ့မွာ သြားစရာေနရာမရွိတာလည္း မင္းသိသားနဲ႔၊ ငါ ငါလည္း ဘယ္လိုလုပ္ေပးရမယ္ဆိုတာ မသိေတာ့ဘူး၊ ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကိုမႏွင္လိုက္ပါနဲ႔ကြာ”

ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႔ ေတာင္းပန္ေနေသာ ဖိုးသားအား ဖိုးေခ်ာ မစာနာမသနားႏိုင္ခဲ့။ 

“တီတီတီ တီတီတီ တီတီတီ…”

ဖုန္းသံေၾကာင့္ ကိုႏိုင္းမ်ားလားဆိုၿပီး ဖိုးေခ်ာ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွ ဖုန္းအား အျမန္ထုတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ တကယ္ပင္ကိုႏိုင္းျဖစ္ေနသည္။

“အ အ အစ္ကို၊ အစ္ကိုႏိုင္း အစ္ကိုႏိုင္း….၊ ဘာလို႔ ဖုန္းပိတ္ထားရတာလဲအစ္ကိုရ၊ ညီ အစ္ကို႔ကို ဘယ္ေလာက္ရွာေနတယ္ဆိုတာ အစ္ကိုသိရဲ့လား”

“ညီ”

“ဟင္ ေျပာေလ အစ္ကို၊ ညီနားေထာင္ေနပါတယ္”

“ညီေလး”

ကိုႏိုင္း၏ အသံက ေဖ်ာ့ေတာ့လြန္းေနသည္။

“ေျပာပါအစ္ကို၊ အစ္ကို ညီ့ကို အထင္လြဲေနတာလားဟင္၊ အစ္ကိုထင္တာေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ညီ သူနဲ႔ ဘာမွမပတ္သက္ပါဘူး၊ တကယ္ပါအစ္ကိုရ”

“အစ္ကို ညီတို႔ လမ္းၾကားရဲ့ ဟိုးအေရွ ့ဘက္မွာ ေရာက္ေနတယ္”

“ဟင္ အစ္ကို လမ္းၾကားထဲ ေရာက္ေနတယ္လား၊ ခဏေစာင့္ပါ၊ ညီခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္”

ဖိုးေခ်ာအေျပးကေလး ေျပးသြားလိုက္သည္။ ဖိုးသားကေတာ့ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ က်န္ခဲ့သည္။ 

ဖိုးေခ်ာ လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလး၏ အေရွ ့ဘက္ဆီသို႔ ေျပးသြားသည္။ ဟိုး အေတာ္ေ၀းေ၀းမွာ ကိုႏိုင္း၏ကား ရပ္ထားသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ အလြန္အမင္းေပ်ာ္သြားရသည္။ ခ်က္ခ်င္းေျပးသြားလိုက္သည္။

“အစ္ကို အစ္ကို”

ဖိုးေခ်ာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကားထဲ၀င္လုိက္ၿပီး ကိုႏိုင္းအား ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“သတိရလိုက္တာအစ္ကိုရယ္၊ ညီ အစ္ကို႔ကို ဘယ္ေလာက္ေတြ႔ခ်င္ေနတယ္ဆိုတာ အစ္ကိုသိရဲ့လား”

“ညီေလး”

ကိုႏိုင္းက ေခၚလိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းအသံက ေအးစက္လြန္းလွသည္။

ကိုႏိုင္းက ေခၚသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ကိုႏိုင္းအား ၾကည့္လုိက္သည္။ ကိုႏိုင္းက မေျပာပဲ ၿငိမ္ေနသည္။

“ေျပာေလအစ္ကို၊ အစ္ကိုဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ၊ အစ္ကို အဲ့သတင္းကို ၾကားၿပီးၿပီေပါ့၊ သူနဲ႔က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတူတူေနလာခဲ့တာလို႔ အစ္ကို႔ကိုေျပာၿပီးၿပီေလ၊ သူကေတာ့ ညီ့ကို တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနတယ္၊ ညီကေတာ့ သူ႔ကို ညီအစ္ကိုတစ္ေယာက္လိုပဲ ခင္တာပါအစ္ကို၊ တကယ္ပါအစ္ကို”

“အစ္ကို ညီ့ကိုေျပာစရာရွိလို႔ လာခဲ့တာ”

“ဘာမ်ားလဲအစ္ကို၊ ေျပာေလ”

“အစ္ကိုလက္ထပ္ေတာ့မယ္”

“ဘာ! ..”

မထင္မွတ္ေသာ ကိုႏိုင္းထံမွ စကားသံေၾကာင္း ဖိုးေခ်ာနားထဲ မိုးၿခိမ္းသံ ၾကားလိုက္ရသလို ဆူေ၀သြားသည္။ အိပ္မက္မ်ား မက္ေနသည္လားလို႔ပင္ ထင္မွတ္မိလိုက္သည္။

“ဘာ ဘာ ဘာေျပာလုိက္တယ္”

“အစ္ကိုလက္ထပ္ေတာ့မယ္၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔”

“ဘာ ဘာ ဘာ…”

“ညီ့ကို အစ္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ အားလည္း နာပါတယ္၊ တစ္သက္လံုး အားနာစရာေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ၿပီညီ”

“အစ္ကိုရူးေနတာလားဟင္၊ အစ္ကိုက ဘာဆိုင္လို႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ရမွာလဲ၊ မိန္းကေလးေတြကို ခံစားလို႔မရပဲနဲ႔ ဘာလို႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ရမွာလဲ၊ အစ္ကို ညီ့ကို ေနာက္ေနတာလားဟင္”

“အစ္ကို မေနာက္ဘူးညီ၊ အတည္ေျပာေနတာ”

“အစ္ကို သည္လိုမလုပ္သင့္ဘူးေလ၊ ညီ့အေပၚမွာ သည္လိုမလုပ္သင့္ဘူးေလးအစ္ကို၊ သူနဲ႔ ညီက ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ပါဘူးလို႔ ညီေျပာၿပီးၿပီေလ”

“အဲ့သည္ကိစၥနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ပါဘူးညီ၊ ညီေျပာသလို သူနဲ႔ ညီ ဘာမွမပတ္သက္ပါဘူးဆိုတာကို အစ္ကို ယံုပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့…”

“ဒါ ဒါ ဆို ဘာလို႔လဲ၊ ဘာလို႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ရမွာလဲအစ္ကိုရ၊ ညီ့ကို ေျပာျပစမ္းပါဦး”

“ေျပာရမွာေတာ့ ရွက္ပါတယ္ညီ၊ အစ္ကိုလုပ္ရပ္က Homosexual ေတြအေပၚမွာ သစၥာေဖာက္သလို ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာပဲ၊ ဟိုမိုျဖစ္ၿပီး ဟိုမိုမပီသဘူးလို႔ပဲ ဆိုပါရေစေတာ့ညီ”

“ဘာ ဘာေျပာခ်င္တာလဲ”

“အစ္ကိုက ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမဲ့ ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ၀န္ခံဖို႔ ဘယ္လိုမွ သတၱိမရွိဘူးညီ၊ ေဂးတစ္ေယာက္လို႔ လူေတြ လက္ည  ွိဳးထိုးမွာကို အစ္ကိုမလိုလားဘူး၊ ေဂးေတြ အခြင့္အေရးရဖို႔ အစ္ကို ဘယ္လိုမွ ႀကိဳးစားမေပးခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အစ္ကိုဟာ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္လွ်က္နဲ႔ သည္ဘ၀မွာ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးေနၿပီး ဇာတ္သိမ္းေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္ညီ”

“အ အစ္ကို အစ္ကို သည္လိုမလုပ္ရဘူးေလ၊ အစ္ကိုပဲေျပာတယ္ေလ၊ ဟိုမိုေတြအခြင့္အေရးရတဲ့အထိေစာင့္ၾကမယ္ဆို၊ အဲ့သည္အခ်ိန္က်ေတာ့ ညီတို႔လက္ထပ္ၾကမယ္ဆို၊ သည္လိုေျပာၿပီးမွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္မယ္တဲ့လား၊ အစ္ကို မလုပ္ရဘူး၊ ညီ လုပ္ခြင့္မျပဳဘူးအစ္ကို”

“အစ္ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ညီ”

“မရဘူး၊ ေတာင္းပန္ရံုနဲ႔ ၿပီးသြားမဲ့ကိစၥမဟုတ္ဘူး၊ ညီ့မွာေတာ့ ဘာမဟုတ္တဲ့သတင္းေလးေၾကာင့္ လူေတြၾကားမွာ လက္ည  ွိဳးထိုးခံရလို႔ ေသမလိုေတာင္ျဖစ္ေနတာ၊ အစ္ကိုကပါ ဘာလို႔ သည္လိုလုပ္ရတာလဲ၊ ညီ့ကို စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ရတာလဲအစ္ကိုရ၊ ညီ့ကို ခ်စ္ရင္ စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြမေပးပဲ အားေပးႏွစ္သိပ့္ေပးပါလားအစ္ကိုရ”

“အဲ့သည္လိုပဲေလ၊ ညီေတာင္ ဘာမဟုတ္တဲ့ကိစၥေလးေၾကာင့္ ေသမလိုျဖစ္ေနခဲ့ရၿပီေလ၊ အစ္ကိုလည္း ညီလိုျဖစ္မွာ သိပ္ေၾကာက္တယ္ညီရ၊ အစ္ကို ညီလိုမျဖစ္ခ်င္ဘူး၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္ခင္ကတည္းက ႀကိဳတင္ေရွာင္ရွားၿပီး ဆင္ျခင္ေနေနရတာညီရ၊ ညီလည္း အဲ့လိုမျဖစ္ခ်င္ပဲနဲ႔ ဘာလို႔ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္မေနခဲ့တာလဲ၊ ဘာလို႔ လူေတြပါးစပ္ဖ်ားမွ ေျပာခ်င္စရာေတြျဖစ္ေအာင္ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္မေနခဲ့သလဲ”

မထင္မွတ္ပဲ ကိုႏိုင္းက ေအာ္ေျပာလိုက္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ၿငိမ္သြားရသည္။

“အစ္ကို႔ကိုလည္း ညီလိုမျဖစ္ေစခ်င္ရင္ အစ္ကို႔ကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါ၊ အစ္ကိုလည္း လူေတြပါးစပ္ဖ်ားမွာ သည္ေကာင္က ေဂးပါ အေျခာက္ပါလို႔ လက္ည  ွိဳးထိုးတာ မခံခ်င္ပါဘူးဆို”

“အ အစ္ကို…”

“အဲ့ဒါေၾကာင့္ ညီလည္း အစ္ကို႔ကိုခ်စ္ရင္ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးရမွာေပါ့၊ အခန္႔မသင့္ရင္ ညီ့ေၾကာင့္ အစ္ကိုတို႔သတင္းေတြထြက္ၿပီး ဘ၀ေတာင္ပ်က္ခ်င္ပ်က္သြားမွာ၊ အစ္ကိုကပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္ညီ၊ အစ္ကို႔ကို လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါ”

ဖိုးေခ်ာ လံုး၀ဆြံ႔အသြားသည္။ အသက္ပင္မရႈေတာ့။ ၿပီးမွ စက္ရုပ္လႈပ္ရွားသလို ကားေပၚမွဆင္းလိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းအား လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ေက်ာေပးလုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ လံုး၀ ၾကက္ေသေသေနေလသည္။ ဖိုးေခ်ာ အျပင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကိုႏိုင္းက ကားကိုေမာင္းထြက္သြားသည္။ ကိုႏိုင္းထြက္သြားေတာ့မွ ဖိုးေခ်ာ ပိုၿပီး ၀မ္းနည္းလာရကာ ငိုခ်လိုက္သည္။

ကိုႏိုင္းနဲ႔ တကယ္ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီဆိုတာသိလိုက္သည္။ အယံုၾကည္ရဆံုး ခ်စ္သူ၏ ျငင္းပယ္မႈကို ဖိုးေခ်ာ ခံစားလုိက္ရပါသည္။ အသက္တမွ်ခ်စ္ရသူ ကိုႏိုင္းအား ဆံုးရႈံးလိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ရူးေလာက္ေအာင္ ခံစားရပါသည္။

ထိုစဥ္ အနားသို႔ ဖိုးသား စိုးရိမ္တႀကီးေရာက္လာသည္။ ထိုင္လွ်က္ ၀မ္းနည္းပက္လက္ငိုေနသည့္ ဖိုးေခ်ာအား ေဖးမေပးသည္။

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ”

“ဟီး ဟီး ဟီး၊ ကိုႏိုင္း”

“ဖိုးေခ်ာရယ္၊ သည္လိုမေနပါနဲ႔ကြာ”

“ကိုႏိုင္းက ငါ့ကို ထားသြားၿပီ၊ ကိုႏိုင္းက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ေတာ့မယ္တဲ့၊ သူ႔ကိုခ်စ္ရင္ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးပါတဲ့”

“ဖိုးေခ်ာရာ၊ အိမ္ျပန္ၾကရေအာင္ေနာ္၊ ထပါ”

“ကိုႏိုင္းက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ေတာ့မယ္တဲ့၊ သူ႔ကိုခ်စ္ရင္ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါတဲ့”

“ဖိုးေခ်ာ..”

“ငါ့ဘ၀ထဲမွာ ကိုႏိုင္းမရွိေတာ့ဘူး၊ ကိုႏိုင္းက ငါ့ဘ၀ထဲက ထြက္သြားၿပီး၊ အစ္ကိုႏိုင္း အစ္ကိုႏိုင္း၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ညီ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔လား…”

“ထပါ၊ လူေတြျမင္ရင္မေကာင္းဘူး”

ဖိုးသားက တြဲထူေပးလိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

မနက္မိုးလင္းေတာ့ ဖိုးေခ်ာအျပင္ကင္းစြာ အိပ္စက္ေနတုန္း။ ကေလးေလးလို ႏူးည့ံစြာ အိပ္စက္ေနသည့္ ဖိုးေခ်ာအား ဖိုးသားတစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာကို သနားလြန္းလွပါသည္။

သည္ေန႔ ဖိုးသား ဆိုင္သို႔ သြားလို႔မျဖစ္။ ဖိုးေခ်ာေဘးနားမွာ ရွိေနရမည္။ မေတာ္လို႔ မေန႔ကလို သတင္းေထာက္ေတြေရာက္လွ်င္ အခက္။ သတင္းေထာက္ေတြ မ၀င္ႏိုင္ေအာင္ တံခါးႏွင့္ ျပတင္းေပါက္မ်ားကို လံုေအာင္ ပိတ္ထားလိုက္သည္။ ေရာက္လာခဲ့လွ်င္ ဖိုးသားက ေဘးကေန ၀င္ဖ်န္ေျဖရဦးမည္။ ၿပီး ဖိုးေခ်ာ တစ္ခုခုလုပ္မွာကိုလည္း စိုးေၾကာက္သည္။

ဖိုးေခ်ာႏိုးလာခဲ့လွ်င္ အဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႔ရာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ထားလိုက္သည္။ နံနက္(၁၀)နာရီေက်ာ္သြားၿပီ။ နံနက္စာလည္း ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးစီးခဲ့သည့္တိုင္ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ အျပစ္ကင္းစြာ အိပ္စက္ေနတုန္း။ အိပ္ပါေစ။ အခုတေလာ စိတ္ညစ္စရာေတြနဲ႔ ဖိုးေခ်ာ သိပ္ကိုပင္ပန္းေနရွာလိမ့္မည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကိုႏိုင္းက သည္ေန႔လည္း ခြင့္ယူလုိက္ျပန္ၿပီ။ မဂၤလာပြဲရက္ နီးကပ္လာၿပီျဖစ္သျဖင့္ ျပင္ဆင္စရာေတြ ရွိသည္ဟုဆိုသည္။ စတီဗင္ထူးကေတာ့ လံုး၀အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနသည္။ ရိုက္ကြင္းမွ လုပ္သားအခ်ိဳ ့စိတ္ညစ္ေနၾကသည္။ ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္းကေတာ့ ဘာမွမေျပာပဲ ေခါင္းငံု႔ကာ ငိုင္ေတြလို႔ေနသည္။

ဦးမင္းသိုင္း ဘာေၾကာင့္ ႏႈတ္ဆိတ္ေနရသလဲ။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္…….

အိမ္ေရွ ့ထံမွ တံခါးေခါက္သံမ်ား ၾကားလိုက္ရသည္။ ဖိုးေခ်ာ လန္႔ႏိုးသြားသည္။ ေျပးပုန္းရေလမလားဆိုၿပီး ဟန္ျပင္လိုက္သည္။ သတင္းေထာက္မ်ားလားဆိုၿပီး ဖိုးသားေဒါသထြက္ကာ လူဆိုးရိုက္တုတ္အား ေကာက္ကိုင္ထားလိုက္သည္။

ဖိုးသားက တံခါးအား အသာေစ့ကာေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္သည္။ အျပင္ဘက္တြင္ ေယာက်္ားအေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ မိန္းမလို၀တ္စားထားေသာ မိန္းမလ်ာမ်ားကို ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးသားအံ့ၾသသြားရသည္။

“ဘယ္ ဘယ္သူေတြလဲဟင္၊ ဘယ္သူေတြလဲ၊ သတင္းေထာက္ေတြလား”

ဖိုးေခ်ာက အလန္႔တၾကားေမးလိုက္သည္။

“မိန္း မိန္းမလ်ာေတြလားမသိဘူး”

“ဘာ မိန္းမလ်ာေတြ ဟုတ္ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ထင္တယ္”

မိန္းမလ်ာမ်ားက ဘာေၾကာင့္ လာရသည္ကို ဖိုးေခ်ာ နည္းနည္းေလးမွ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားရသည္။

“စတီဗင္ထူးရွိလားရွင္၊ စတီဗင္ထူးရွိလား၊ ကၽြန္မတို႔က အားေပးဖို႔ လာခဲ့ပါ၊ သတင္းေထာက္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္မတို႔က ဘ၀တူေတြပါရွင္၊ ကၽြန္မတို႔ကို ယံုၾကည္ပါရွင္”

မိန္းမလ်ာတစ္ေယာက္၏ အသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။

“ဘာ ဘာတဲ့”

“အားေပးဖို႔လာခဲ့တာပါတဲ့၊ ဘ၀တူေတြပါတဲ့”

“ဘ၀တူေတြ…”

“တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ရမလား”

“တ တကယ္ မိန္းမလ်ာေတြ ဟုတ္ရဲ့လားဟင္”

“ဟုတ္တယ္ ဖြင့္ေပးလိုက္မယ္ေနာ္”

ဖိုးေခ်ာ ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ ဖိုးသားက တံခါးအား ဖြင့္ေပးလိုက္သည္။

“စတီဗင္ထူးရွိတယ္ မဟုတ္လားေမာင္ေလး”

“ရွိ ရွိပါတယ္၊ ဘာကိစၥ”

မိန္းမလ်ာႀကီးက အတြင္းသို႔ ေ၀့ၾကည့္လိုက္ၿပီး ဖိုးေခ်ာအား ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာထံ တန္းသြားသည္။ ေနာက္မွ မိန္းမလ်ာအား၊ မႏြဲ႔တႏြဲ႔ ေယာက်္ားမ်ားကလည္း လိုက္လာၾကသည္။

“ေမာင္ေလး”

မိန္းမလ်ာႀကီးက ဖိုးေခ်ာလက္အား ကိုင္လိုက္သည္။

“ဘာ ဘာကိစၥမ်ား”

“ေမာင္ေလးကို မမတို႔က အားေပးဖို႔လာခဲ့တာပါ၊ ေမာင္ေလး ဘာမွအား မငယ္ပါနဲ႔၊ ေမာင္ေလးက ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ၀န္ခံမလား”

ဖိုးေခ်ာ ဘာမွမေျပာတတ္။

”မမတို႔လည္း ေဂးေတြပါေမာင္ေလးရယ္၊ ေဂးအခ်င္းခ်င္းေရွ ့မွာ ကိုယ့္ဘ၀အေၾကာင္းကို ၀န္ခံဖို႔မရွက္ပါနဲ႔၊ ေမာင္ေလးသာ ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုရင္ မမတို႔က ေမာင္ေလးကို ဂုဏ္ျပဳမွာပါ၊ ေမာင္ေလးလိုေအာင္ျမင္တဲ့ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္က ေဂးဆိုတာ ေလာကႀကီးက သိသြားခဲ့ရင္ ေဂးေတြဟာ သိပ္ကိုေတာ္တဲ့လူေတြပါလားဆိုၿပီး ခ်ီးက်ဴးၾကမွာပါေမာင္ေလးရယ္၊ ေမာင္ေလးသာ သတၱိရွိရွိ၀န္ခံခဲ့မယ္ဆိုရင္ မမတို႔လိုေဂးေတြအတြက္ အခြင့္အေရး ရလာႏိုင္တန္ေကာင္းပါတယ္၊ အဲ့ဒါဆိုရင္ ေမာင္ေလးဟာ မမတို႔ေဂးေလာကႀကီးအတြက္ သူရဲေကာင္းေပါ့”

မိန္းမလ်ာႀကီးက ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းရွင္းျပသည္။

“ေဂးျဖစ္ၿပီး ေဂးဆိုတာ ၀န္ခံရမွာကို ရွက္တဲ့သူ၊ ေဂးျဖစ္ၿပီး မိန္းမယူ အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့သူေတြကို မမတို႔က သိပ္မုန္းတယ္၊ သူတို႔က ေဂးေလာကႀကီးအတြက္ မဟာရန္သူေတြပါပဲ၊ ေဂးေတြအေပၚမွာ သစၥာေဖာက္တဲ့သူ၊ ေဂးျဖစ္ၿပီး ေဂးမဆန္တဲ့သူ လူသားမဆန္တဲ့သူေတြေပါ့ေမာင္ေလးရယ္၊ အဲ့လိုလူေတြ မမတင္မကဘူး၊ မမရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ တစ္ေလာကလံုးက ေဂးေတြ အားလံုးက မုန္းၾကတယ္၊ မမတို႔ မုန္းတဲ့အစားထဲမွာ ေမာင္ေလးကို မပါေစခ်င္ဘူး”

“ေၾသာ္”

“တကယ္ေတာ့ေမာင္ေလးရယ္၊ ေဂးျဖစ္တာရွက္စရာမဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ္က ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေဂးျဖစ္ပါေစဆိုၿပီး ေဂးလုပ္လုိက္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ေမြးကတည္းက သည္စိတ္ကပါလာတာ၊ အဲ့ေတာ့ ေဂးျဖစ္တာ ေရာဂါမဟုတ္ပါဘူး၊ ေဂးလည္း လူပဲ၊ လူတိုင္းမွာ အခြင့္အေရးဆိုတာရွိတယ္၊ အဲ့ေတာ့ ေဂးေတြျဖစ္တဲ့ မမတို႔မွာလည္း အခြင့္အေရးဆိုတာ ရရွိသင့္တယ္ေလ”

“ဟုတ္ကဲ့မမ”

“ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ဂရုမစိုက္ပါနဲ႔ေမာင္ေလး၊ ကိုယ့္အေၾကာင္း သတၱိရွိရွိ ၀န္ခံလိုက္ပါ၊ ၀န္ခံလိုက္လို႔ ရွက္ရမယ္ဆိုရင္လည္း အဲ့သည္အရွက္က ခဏေလးပါ၊ ေနာင္ဆိုရင္ အဲ့သည္ရွက္စိတ္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာပါ၊ ကိုယ္ကေဂးတစ္ေယာက္ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လက္ခံႏိုင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘ၀ဟာ သိပ္ကိုလြတ္လပ္ေပါ့ပါးၿပီး သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းလာမွာပါေမာင္ေလးရယ္၊ ေမာင္ေလး၀န္မခံခ်င္ဘူးဆိုရင္လည္း ေနေပါ့၊ ေဂးျဖစ္လွ်က္နဲ႔ ေဂးမဟုတ္ပါဘူးလို႔ေတာ့ ေျဗာင္မျငင္းလိုက္ပါနဲ႔၊ တကယ္လို႔ ၀န္မခံရဲဘူးဆိုရင္ ႏႈတ္ဆိတ္လို႔သာ ေနလိုက္ပါေမာင္ေလးရယ္ေနာ္၊ ၿပီးေတာ့ ပါလာတဲ့သတင္းဟာ ႏွစ္ေယာက္သားရဲ့ ပတ္သက္မႈက တကယ္ ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္၊ ေမာင္ေလးက ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ အဲ့သည္သတင္းကို တင္တဲ့သူကို တရားစြဲဖို႔မလုပ္ပါနဲ႔ေမာင္ေလး၊ ေမာင္ေလးက ေဂး ျဖစ္ေနပါလွ်က္နဲ႔ တရားစြဲခဲ့ရင္ ေမာင္ေလးကို မမတို႔က ရြံမုန္းရလိမ့္မယ္၊ တစ္ေလာကလံုးမွာ ရွိသမွ် ေဂးေတြ အားလံုးက မုန္းၾကလိမ့္မယ္ေမာင္ေလး”

“ဟုတ္ ဟုတ္”

“အဲ့ေတာ့ ဘယ္သူေတြက ေမာင္ေလးကို အေျခာက္ပါလို႔ေျပာေျပာ ေမာင္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မေနပါနဲ႔၊ အခုေခတ္မွာ ေဂးမဟုတ္တဲ့လူတန္းစားေတြက ေဂးေတြကို လက္ခံနားလည္ေပးတဲ့ လူစားေတြ ရွိေနပါၿပီ၊ ေမာင္ေလးဘက္မွာ ရွိေနတဲ့လူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္ေမာင္ေလးရယ္၊ ေဖ့ဘုတ္ေပၚက ေဂးေတြအားလံုးက ေမာင္ေလးကို ခ်ီးက်ဴးေနၾကတယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ေမာင္ေလး ဘာမွအားမငယ္ပါနဲ႔၊ ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနလိုက္ပါ”

“အခုလို ႏွစ္သိပ္ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မမ”

“ရပါတယ္၊ မမတို႔က ကိုယ့္လိုဘ၀တူတစ္ေယာက္ ဒုကၡေရာက္ေနရင္ ကူညီရမွာက မမတို႔တာ၀န္ပါ၊ ေမာင္ေလးအခက္မခဲရွိရင္ မမတို႔ကို အခ်ိန္မေရြးေျပာပါ၊ ေဟာဒါက မမလိပ္စာနဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ေက်းဇူးပါမမ”

“ဒါဆို မမတို႔သြားေတာ့မယ္ေနာ္၊ ေမာင္ေလးလုပ္စရာရွိတာကိုလည္း မရွက္မေၾကာက္ဆက္လုပ္ပါေနာ္”

“အင္း ဒါနဲ႔ ေဟာသည္ေမာင္ေလးနဲ႔ ေမာင္ေလးက တကယ္ပဲ ခ်စ္သူေတြလားဟင္”

“အာ မဟုတ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ စတီဗင္ထူးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမပတ္သက္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ကသာ တစ္ဖက္သတ္ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ”

အနားမွ ဖိုးသားက ၀င္ေျဖရွင္းျပလိုက္သည္။

“ေၾသာ္ အဲ့လိုကိုး”

“ကၽြန္ေတာ္တို႔က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၿပီး အရြယ္ေရာက္မွ အခုလို အတူတူေနလာခဲ့ပါ၊ စတီဗင္ထူးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ညီအစ္ကိုလိုသေဘာထားေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကေတာ့ အဲ့လိုျဖစ္ေနတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္အမွားေၾကာင့္ အခုလိုသတင္းေတြ ထြက္ရတာပါ”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုကိုး၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက အတူတူေနလာခဲ့တယ္ဆိုမွေတာ့ အတူေနေဖာ္အေပၚမွာ သံေယာဇဥ္တြယ္မိတာ မဆန္းပါဘူး၊ အခ်စ္ဆိုတာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လံုးက ခ်စ္တာမွ ေကာင္းပါတယ္ေမာင္ေလးရယ္”

“ဟုတ္ကဲ့မမ”

“ဒါဆို မမတို႔သြားၿပီေနာ္၊ အကူအညီလိုရင္ ဆက္သြယ္ဖို႔မေမ့နဲ႔”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ဘာမွ ဧည့္မခံလိုက္ရလို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္”

“ရပါတယ္ကြယ္”

မိန္းမလ်ာႀကီးနဲ႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းကလည္း ေခါင္းညိတ္ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

ဖိုးေခ်ာ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။ ရင္ထဲမွာေတာ့ အနည္းငယ္ ပူေလာင္ေနေသးသည္။ ခုတင္ေပၚ ပစ္လွဲလိုက္သည္။ ဖိုးသားအားေတာ့ လွည့္မၾကည့္ခဲ့။

“နံနက္စာ စားလိုက္ပါလား၊ ငါ ခူးထားလိုက္မယ္”

“မင္း ဘာလို႔ ခုနတုန္းကလိုေျပာလုိက္ရတာလဲ၊ မေတာ္တဆျဖစ္သြားတာပါလုိ႔ ညာေျပာလုိက္ေရာ့ေပါ့”

“အဲ့ အဲ့လိုေျပာေစခ်င္တာလား၊ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္”

“မင္းက ေျပာလုိက္ရင္ ေတာင္းပန္ဖို႔ပဲ၊ စိတ္ပ်က္တယ္၊ တံခါးကို လံုေအာင္ပိတ္”

“ေၾသာ္ ေအး ေအးပါ”

ဖိုးေခ်ာတစ္ဖက္သို႔လွည့္လိုက္သည္။ ညက ကိုႏိုင္း၏ လုပ္ရပ္ေတြကို ျမင္ေယာင္လိုက္မိၿပီး မ်က္ရည္ က်လာရသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 သည္ေန႔တစ္ေန႔လံုး ဖိုးေခ်ာ ဘယ္မွမသြားပဲ အိပ္လို႔သာ ေနခဲ့သည္။ ဖိုးသားကေတာ့ အ၀တ္ေလွ်ာ္လိုက္၊ မီးပူတိုက္လိုက္၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လိုက္နဲ႔ လုပ္ျဖစ္ေနသည္။ 

“တီတီတီ တီတီတီ တီတီတီ…….”

ညဥ့္နက္ကာနီးမွာ ဖိုးေခ်ာဖုန္းက ျမည္လာသည္။ ေကာက္ကိုင္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းျဖစ္ေနသည္။ ဦးမင္းသိုင္းက ဆူေတာ့မည္လားဆိုၿပီး ဖိုးေခ်ာစိုးရိမ္မိသြားသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ အေတာ္လွမ္းလွမ္းမွာ နားစြင့္ေနသည္။

“ဟဲလို”

“ေမာင္စတီဗင္ထူးလား”

“ဟုတ္ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဒါရိုက္တာႀကီး၊ ရိုက္ကြင္းကို မလာခဲ့လို႔”

“ေျပာစရာရွိတယ္၊ ငါ့အိမ္ကို လာခဲ့ပါ”

“အခုလား”

“ဟုတ္တယ္ အခုပဲ”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ဒါဆို အခုခ်က္ခ်င္း လာခဲ့ပါ့မယ္”

ဖိုးေခ်ာ ဖူးကနဲ႔ သက္ျပင္းကို မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္။

“ဘယ္သူလဲ၊ ဒါရိုက္တာႀကီးလား”

“ဟုတ္တယ္၊ ငါ့ကို ဆူမလို႔ထင္တယ္ဖိုးသား၊ ငါ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ သူ႔အိမ္လာခဲ့တဲ့”

“ေၾသာ္ စိတ္မပူပါနဲ႔၊ ဒါရိုက္တာႀကီးက မင္းကို ႏွစ္သိမ့္ေပးမလို႔ထင္ပါတယ္၊ သြားလိုက္ပါ”

“ဟုတ္လုိ႔လား”

“အင္း ဒါရိုက္တာႀကီးက လူႀကီးလူေကာင္းပီသပါတယ္ကြာ၊ မင္းကို နားလည္ေပးမွာပါ”

“ေအး ဒါဆို သြားလိုက္ဦးမယ္”

ဖိုးေခ်ာ အေပၚ၀တ္အျဖစ္ အကၤ ်ီထူထူေလး၀တ္လိုက္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ေသာ့ကို ယူကာ ဆိုင္ကယ္စက္ႏႈိးလိုက္သည္။

“ဖိုးေခ်ာ”

ဖိုးသားက ေခၚသျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။

“ဖိုက္တင္း”

ဖိုးေခ်ာ ျပံဳးရံုသာ ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ငါ ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ဖိုးေခ်ာ”

ဖိုးေခ်ာ ဘာမွမေျပာေတာ့ပဲ ေမာင္းထြက္သြားေလသည္။ ဖိုေခ်ာက အနည္းငယ္ စိတ္ဆိုးေျပသြားေလာက္ၿပီထင္သျဖင့္ ဖိုးသား ေပ်ာ္သြားရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဒါရိုက္တာဦးမင္းသိုင္းအိမ္ေရာက္ေတာ့ ဘဲလ္တီးမယ္လုပ္ေတာ့ တံခါးက ေစ့ထားသျဖင့္ ၀င္လိုက္သည္။ အိမ္ခန္းအတြင္းက တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးထင္သည္။ ဖိုးေခ်ာျဖည္းျဖည္းခ်င္းလမ္းေလွ်ာက္လုိက္သည္။ 

ေမွာင္ရိပ္တစ္ေနရာတြင္ ဦးမင္းသိုင္းရပ္ၾကည့္ေနသည္။ 

ဖိုးေခ်ာေရာက္ေနၿပီဆိုသည့္အေၾကာင္း ဒါရိုက္တာႀကီးအား ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားမယ္လုပ္ေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းထြက္လာသည္။

“ေရာက္လာၿပီလား”

ဒါရိုက္တာႀကီး၏ အသံၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ အေၾကာက္ေျပသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့”

“လာေလ သည္ဘက္ကို”

ဒါရိုက္တာႀကီးသြားရာဘက္သို႔ ဖိုးေခ်ာ ကုပ္ကုပ္ေလးလိုက္ပါလာသည္။

ဒါရိုက္တာႀကီး၏ အခန္းက ေမွာင္မည္းကာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အျပင္ဘက္မွ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေသာ မီးေရာင္မႈန္ပ်ပ်သာရွိေနသည္။ ထိုအခန္းထဲမွ စားပြဲေပၚတြင္  အရက္ပုလင္းမ်ား ခ်ထားသည္။ ဆိုေတာ့ျဖင့္ ကိုႏိုင္းက တစ္ခ်ိန္က ပရိုပို႔စ္လုပ္ေပးခဲ့သည့္အျဖစ္အပ်က္ေလးကို မ်က္၀န္းထဲ ျမင္ေယာင္လာမိၿပီး ၀မ္းနည္းသြားရသည္။

“ထိုင္ေလ”

ဦးမင္းသိုင္းေျပာမွ ဖိုးေခ်ာလည္း အသိစိတ္၀င္သြားရသည္။

“ေၾသာ္ ဟုတ္ကဲ့၊ ဒါနဲ႔ ဒါရိုက္တာႀကီးရဲ့ ဇနီးကေကာ ဘယ္သြားေနလဲ”

“ငါ့မိန္းမက ဗုဒ္ဓဂါယာကို ခရီးသြားေနတယ္ကြဲ႔၊ သားကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လည္ခ်င္ရာလည္ေနတာေပါ့”

“ေၾသာ္ ”

“အရက္ေသာက္လား”

“ေၾသာ္ ဟုတ္ နည္းနည္းပါးပါး”

“အိုေက အေတာ္ပဲ၊ အရက္ေသာက္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးစကားေျပာၾကတာေပါ့”

ဦးမင္းသိုင္းက ငွဲ႔ၿပီးသား အရက္ခြက္အား ကမ္းေပးလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း တစ္ဖက္သို႔ေစာင္းလွည့္ၿပီး အကုန္ေမာ့ေသာက္ခ်လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာေသာက္ေနသည္ကို ဦးမင္းသိုင္းစိုက္ၾကည့္ေနသည္။

“ဒါရိုက္တာႀကီးလည္း ေသာက္ေလ”

“ေအးပါ”

“ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာကိစၥေၾကာင့္ ေခၚေတြ႔ရတာလဲဟင္၊ ကၽြန္ေတာ္ ရိုက္ကြင္းမွာ ပ်က္ကြက္လို႔လား”

ထိုခဏ ဖိုးေခ်ာ ေခါင္းထဲ မူးေ၀လာသည္။ အရင္က သည္ေလာက္ေလးေသာက္လွ်င္ သည္ေလာက္ထိမမူးတတ္။ အခုမွ ဘာျဖစ္တယ္မသိ။ ဦးမင္းသိုင္းအား ၾကည့္လုိက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္း၏ မ်က္ႏွာအား မႈန္၀ါး၀ါးနဲ႔ သဲကြဲစြာ မျမင္ရေတာ့။ ဖိုးေခ်ာ မ်က္စိအား စံုမွတိလိုက္သည္။ ထိုခဏမွာပင္ ဖိုးေခ်ာ ဘာမွ သတိမထားးမိေတာ့ပဲ ေမွာက္က်သြားသည္။

စတီဗင္ထူးေမွာက္က်သြားေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းေနရာမွ ထကာ စတီဗင္ထူးအနားသြားရပ္လုိက္ၿပီး စတီဗင္ထူး၏ ကိုယ္ေလးအား ေထြးေပြ႔ကာ အိပ္ယာကုတင္ေပၚသို႔ ေပြ႔ခ်ီလိုက္သည္။ ကုတင္ေပၚတြင္ ေမွာက္လ်က္အေနအထားရွိေစလိုက္ၿပီး ေျခေထာက္မ်ားကိုေတာ့ ေအာက္သို႔ ေလွ်ာက်ေနေစသည္။ ၿပီးမွ စီစဥ္ထားသည့္အတိုင္း စတီဗင္ထူး၏ကိုယ္အား ႀကိဳးမ်ားနဲ႔ တုပ္ေႏွာင္လိုက္သည္။ ပါးစပ္ကိုေတာ့ အသံမထြက္ေစရန္ စကၠဴတိပ္မ်ားနဲ႔ ကပ္ကာ ပတ္ထားလိုက္သည္။ စတီဗင္ထူးကေတာ့ ၿငိမ္သက္လို႔ေနသည္။

ၿပီး ဦးမင္းသိုင္းက စတီဗင္ထူး၏ ေဘာင္းဘီ ခၽြတ္လိုက္သျဖင့္ ျဖဴေဖြးေနေသာ တင္ပါးေလးအား ထင္းကနဲ႔ျမင္လိုက္ရသည္။ အကၤ ်ီကိုေတာ့ လည္ပင္းစကေန ဆြဲၿပီး လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။ထိုအကၤ ်ီေလး နံရံမွာ သြားထိသည္။ လည္ဆြဲအျဖစ္ ဆြဲထားေသာ လက္စြပ္ေလးကေတာ့ ျပကၡဒိန္တြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ သံပင္ေလးဆြင္ ၿငိေနေလသည္။

စအို၀ဆီမွ နာက်င္လြန္းေသာ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ မူးေနရာမွ သတိျပန္လည္လာသည္။ စအို၀ဆီမွ ပိုပိုၿပီး နာက်င္လြန္းလာတာေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ လံုး၀သတိရသြားသည္။ 

ဘယ္သူကမ်ား ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ။ ဖိုးေခ်ာ ဘယ္လိုခံစားခ်က္ေတြမ်ား ခံစားေနရပါသလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ စအို၀ဆီက စူးကနဲ႔ စူးကနဲ႔ နာက်င္ေနရပါသလဲ။ အို စအို၀ႀကီးထဲ မာမာေတာင့္ေတာင့္အရာႀကီးတစ္ခု ထိုးထည့္ေနသလိုပါပဲလား။

ဖိုးေခ်ာ မ်က္လံုးအား ဖြင့္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာသိလိုက္ၿပီ။ ဖိုးေခ်ာ လိင္ေစာ္ကားျခင္းခံေနရၿပီ။ ဘယ္သူကမ်ား။ ဘယ္သူကမ်ား။ ဧကႏ ၱ ဦးမင္းသိုင္းကမ်ားလား။ 

စအို၀က ပိုပိုၿပီး နာက်င္လာသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ကိုယ္ကို လႈပ္လုိက္သည္။ သို႔ေသာ္လႈပ္မရ။ ေျခေထာက္နဲ႔ လက္မ်ားအား ႀကိဳးနဲ႔ တုပ္ေႏွာင္ထားမွန္း သိလိုက္ရသည္။ ေအာ္လိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ေအာ္မရ။ ပါးစပ္အား စကၠဴတိပ္တစ္ခုခုနဲ႔ ကပ္ထားမွန္းသိလိုက္ရသည္။

“အင္း” ကနဲ႔သာ ဖိုးေခ်ာ ေအာ္ႏိုင္သည္။ ကိုယ္အား ဘယ္ေလာက္ပင္လႈပ္လႈပ္ လႈပ္ရွားလို႔ မရခဲ့။ နာက်င္မႈမ်ားကို ေအာင့္ကာသာ ခံေနရရွာသည္။

“အား အား”

တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ ဦးမင္းသိုင္း၏ တအားအား အသံႀကီးအား ၾကားလိုက္ရသည္။ ဦးမင္းသိုင္းက ဖိုးေခ်ာအား လိင္ေစာ္ကားေနပါၿပီလား။ အခုလိုေစာ္ကားဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ ေခၚလိုက္တာပါလား။ 

ဦးမင္းသိုင္းအား ဖိုးေခ်ာ လြန္စြာ ရြံရွာ မုန္းတီးမိသြားသည္။ ေဒါသအလိပ္လိပ္တက္လာသည္။ ဦးမင္းသိုင္းအားတစ္ခုခုျပန္လုပ္လိုက္ခ်င္ပါေသာ္လည္း ဖိုးေခ်ာ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့။

ခဏၾကာေတာ့ ဦးမင္းသိုင္း လက္စသတ္သြားဟန္တူသည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း နာက်င္မႈသက္သာသြားသည္။. သို႔တိုင္ စအို၀ဆီမွ စပ္ဖ်င္းဖ်င္း ခံစားခ်က္ကို ခံစားလုိက္ရသည္။ အရည္မ်ားစြာလည္း စအို၀မွတစ္ဆင့္ ေအာက္ဆီသို႔ စီးက်ေနမွန္းသိလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ ရုန္းလိုက္ပါေသာ္လည္း မရ။ အသံထြက္လုိ္က္ပါေသာ္လည္း အင္းသာ ထြက္လုိက္ႏိုင္သည္။

ဦးမင္းသိုင္းအား ဖိုးေခ်ာ ရြံမုန္းစြာၾကည့္လုိက္သည္။ စကားေျပာခ်င္လြန္းသျဖင့္ ကိုယ္ကို လႈပ္ရွားလိုက္ကာ တအင္းအင္း ထြက္လုိက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္း ႀကိဳးမ်ားကိုေတာ့ မေျဖေပးပဲ ပါးစပ္မွ တိပ္ကိုေတာ့ ျဖဳတ္ေပးလိုက္သည္။

“မင္း ငါ့ကို ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲစတီဗင္ထူး”

ဦးမင္းသိုင္း၏ ရက္စက္ယုတ္မာေသာ မ်က္ႏွာႀကီးအား တံေတြးနဲ႔ ပ်စ္ကနဲ႔ ေထြးပစ္လိုက္သည္။

“လူယုတ္မာ၊ လူယုတ္မာ”

ဦးမင္းသိုင္းက ေပသြားေသာ တံေတြးမ်ားကို သုတ္ေနလိုက္သည္။

“ခင္ဗ်ားေလာက္ ယုတ္မာတဲ့သူမရွိေတာ့ဘူး၊ ခင္ဗ်ားကို ယံုၾကည္ထားသမွ် အလကားပဲ၊ ခင္ဗ်ားကို အေဖတစ္ေယာက္လို သေဘာထားခဲ့တာ၊ ခင္ဗ်ားကေတာ့ အခုလိုအျပဳအမူမ်ိဳးကို လုပ္တယ္၊ ခင္ဗ်ားႀကီးကို အရမ္းမုန္းတယ္၊ ထီြး”

ဖိုးေခ်ာက တံေတြးနဲ႔ ျပန္ေထြးလိုက္ျပန္သည္။ ဦးမင္းသိုင္း တံေတြးမ်ားကို သုတ္ရင္း ေျပာလုိက္သည္။

“မုန္းတယ္တဲ့လား၊ မုန္းရေအာင္ ငါက အမွားလုပ္ခဲ့မိလို႔လား”

“အမွား ဟုတ္လား၊ အခု လုပ္ရပ္က အမွားမဟုတ္ဘူးတဲ့လား၊ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ့ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးတဲ့ကိစၥက အမွားမဟုတ္ဘူးတဲ့လား၊ အခုကိစၥက ဥပေဒနဲ႔ မကင္းဘူးဆိုတာ ခင္ဗ်ားသိရဲ့လား လူယုတ္မာႀကီးရဲ့”

“မင္း ဘာေျပာေျပာ ငါက လုပ္သင့္တာကို လုပ္တာေလ”

“ဘယ္လို ဘာေျပာတယ္၊ လုပ္သင့္တာကို လုပ္တယ္၊ ခင္ ခင္ဗ်ား ဘာေျပာခ်င္တာလဲ”

“မင္းေမ့သြားၿပီလားစတီဗင္ထူး၊ မင္းနဲ႔ငါ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားတယ္ေလ၊ စာခ်ဳပ္သက္တမ္းမကုန္ဆံုးသေရြ႔ေတာ့ မင္းကို ငါပိုင္တယ္ေလ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ငါ အခုလိုလုပ္တာ အျပစ္လားဟင္”

“လူယုတ္မာ၊ လူယုတ္မာ”

“ငါ လူယုတ္မာျဖစ္သြားခဲ့ရင္လည္း မင္းေၾကာင့္ျဖစ္ရတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါ၊ မင္းေဂးမွန္းသိလိုက္ရေတာ့ ငါ အခုလိုအျပဳအမူမ်ိဳးကို က်ဴးလြန္မိသြားရတာေပါ့”

“ရက္စက္တယ္၊ ခင္ဗ်ားႀကီးကို အရွင္မထားဘူး၊ အခုခ်က္ခ်င္း ေျဖေပးစမ္း”

“သည္မွာ စတီဗင္ထူး မင္းသိထားဖို႔က မင္းကို ငါပိုင္တယ္ဆိုတာပဲ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းကို ငါ လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္”

“ခင္ဗ်ာႀကီးကို လိင္ေစာ္ကားမႈနဲ႔ ေထာင္ထဲပို႔ပစ္မယ္”

“ေထာင္ ဟုတ္လား၊ ဟက္ ဟက္ ဟက္၊ ရယ္ရတယ္၊ မင္း ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးနဲ႔ ငါ့ကို ေထာင္ထဲပို႔မွာလဲ၊ မင္းကို ငါ လိင္ေစာ္ကားတယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသ မင္းမွာရွိလား၊ ဟား ဟား ဟား ရီရတယ္စတီဗင္ထူးေရ၊ တကယ္လို႔ လိင္ေစာ္ကားမႈနဲ႔ တိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူႏိုင္မယ္ထင္လဲ၊ ဘယ္သူေတြက မင္းစကားကို ယံုၾကမွာလဲ၊ တကယ္တမ္း ေဂးျဖစ္သူက မင္းေလ၊ မင္းက ငါ့ကို လိင္ဆြဲေဆာင္တယ္လို႔ ငါကျပန္ေခ်ပလိုက္ရင္ မင္း ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ မင္းစကားကို ယံုမယ္ထင္သလား၊ ငါ့စကားကို ယံုမယ္ထင္သလား”

“လူယုတ္မာ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းသည့္ထက္ပုိ ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္ရင္ သည္အတိုင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနလိုက္”

“ဘာ ဘာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနရမယ္ ဟုတ္လား၊ ျမန္ျမန္လႊတ္စမ္း”

ဖိုးေခ်ာ ရုန္းကန္လိုက္သည္။

ဦးမင္းသိုင္းက ဓားေျမာင္ေလးအား ယူလာသည္။ ထိုဓားေျမာင္ေလးက ဖိုးေခ်ာမ်က္လံုးထဲမွာ လက္ထသြားသည္။ ဖိုးေခ်ာ လန္႔သြားရသည္။

“ခင္ ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္မလို႔လဲ၊ ဘာလုပ္မလို႔လဲလို႔”

ဦးမင္းသိုင္းကဖိုးေခ်ာ၏ လည္ပင္းတြင္ ဓားကို လာေထာက္သည္။

“မင္း ငါ့ကို ေထာင္ထဲ ပို႔ရဲရင္ ပို႔ၾကည့္  တစ္ခါတည္း အသက္ေပ်ာက္သြားမယ္၊ ေျပာစမ္း၊ ငါ့ကို ေထာင္ထဲ ပို႔မွာလား”

“ပို႔ ပို႔ရမွာေပါ့၊ ကိုယ္လုပ္တဲ့အျပစ္ ကိုယ္ခံရမွာေပါ့”

ကိုမင္းသိုင္း ပိုပိုၿပီး ေထာက္လိုက္သည္။

“ငါေျပာေနတုန္း စကားကို ေကာင္းေကာင္းေျပာေနာ္၊ ရဲစခန္းကို တိုင္လုိက္ရင္ မင္းအတြက္ေရာ ငါ့အတြက္ေကာင္းတာ ဘာမွ မရွိဘူး”

ဦးမင္းသိုင္းက ႀကိဳးမ်ားအား ဓားေျမာင္နဲ႔ လွီးျဖတ္လုိက္သည္။ အားလံုးျဖဳတ္ေပးလိုက္သည္။ 

ဖိုးေခ်ာ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ျခားစြာနဲ႔ ေဘာင္းဘီအား ျပင္၀တ္လိုက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္းအား ရင္ဆိုင္ရန္ ေရွ ့သို႔ တိုးလိုက္ေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းက ဓားနဲ႔ ကာကြယ္ထားသလို စအို၀က နာက်င္လြန္းသျဖင့္ ထိုင္ခ်လိုက္ရသည္။

“အား”

စအို၀သို႔ စမ္းၾကည့္လိုက္သည္။

ေသြးမ်ား ယိုစိမ့္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“လူယုတ္မာႀကီး လူယုတ္မာႀကီး၊ ခင္ဗ်ားႀကီးကို အရွင္မထားဘူး၊ လံုး၀အရွင္မထားဘူး”

“အင္အားရွိရင္ လုပ္လိုက္ေလ”

ဖိုးေခ်ာ အံကိုတင္းတင္က်ိတ္လိုက္သည္။ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလိုက္သည္။ ၿပီးမွ အကၤ ်ီေလးအား ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး အခန္းထဲမွ ထြက္သြားလိုက္သည္။

အျပင္ဘက္ေရာက္ေတာ့ အျပင္မွ မူးရူးၿပီး ဒယီးဒယိင္နဲ႔ျပန္လာေသာ ေနမင္းထိုက္အား ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေနမင္းထိုက္ကလည္း ဖိုးေခ်ာအား ျမင္သြားသည္။

“ဒါ ဒါ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္ကေကာင္လဲ၊ ငါ့အိမ္ထဲ ဘာလာလုပ္တာလဲ”

ဖိုးေခ်ာ ဘာမွျပန္မေျပာပဲ ေရွာင္ထြက္သြားမယ္လုပ္ေတာ့ ေနမင္းထိုက္က ဆြဲထားသည္။

“ဘယ္သူလဲလို႔၊ ဘာလို႔ ငါတို႔အိမ္ထဲ အခ်ိန္မေတာ္၀င္လာရတာလဲ၊ မင္း ဘာေတြခိုးတာလဲ၊ ဟာ မင္း မင္း စတီဗင္ထူးမဟုတ္လား၊ ဟက္ ဟက္ ဟက္ ၊ မင္း အေျခာက္ေကာင္မဟုတ္လား၊ မင္းလိုရြံစရာေကာင္းတဲ့ အေျခာက္ေကာင္က ငါတို႔အိမ္ကို ဘာလာလုပ္တာလဲကြ”

ေနမင္းထိုက္က ေမးလည္းေမး ထိုးလည္း ထိုးခ်သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ လဲက်သြားသည္။ 

“ထစမ္းအေျခာက္၊ မင္းလိုအေျခာက္က ငါတို႔ အိမ္ေျမကိုေတာင္ နင္းဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔”

“အု”

ဖိုးေခ်ာကလည္း ျပန္ထိုးလိုက္သျဖင့္ ေနမင္းထိုက္ လဲက်သြားသည္။ ဖိုးေခ်ာ ေျပးထြက္သြားသည္။ 

“မင္းက ငါ့ကို ထိုးတယ္ေပါ့ ဟုတ္လားအေျခာက္၊ မင္းက အခုထိ ငါ့အေၾကာင္း မသိေသးလို႔ ငါ့ကို အာခံေနေသးတယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လား၊ ေစာင့္ေနဦးေပါ့၊ အေျခာက္ရယ္ ဟား ဟား ဟား…..”

ဦးမင္းသိုင္းကေတာ့ တံခါး၀မွာ ရပ္ၾကည့္ေနရင္း အခန္းထဲသို႔ ျပန္၀င္သြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္ ထုပ္ထုပ္ထုပ္…….

ဆိုင္ကယ္သံၾကားသျဖင့္ ဖိုးသား၀မ္းသာသြားသည္။ ထိုင္ေစာင့္ေနရာမွ ထရပ္လုိက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ ျပန္လာၿပီ။ ဖိုးေခ်ာက အနားေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ကို ေဒါက္ပင္ မေထာက္ႏိုင္ေတာ့ပဲ လႊတ္ခ်လိုက္သျဖင့္ လဲသြားသည္။ ဖိုးေခ်ာကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသေတာ့မဲ့ရုပ္အတိုင္း။ လူကလည္း ဒယီးဒယိုင္ေလွ်ာက္လာသည္။ ဖိုးသားစိတ္ပူစြာ ဆီးဖမ္းထားလုိက္သည္။

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ ဘာျဖစ္လာတာလဲ”

ဖိုးေခ်ာၾကည့္ရတာ ဖုတ္၀င္ေနသလုိလို။ တစ္ကိုယ္လံုးတုန္ေနသည္။ မ်က္လံုးမ်ာက ျပဴးၿပီး ေရွ ့ကိုသာ ၾကည့္ေနသည္။ 

“ဘာျဖစ္ ဘာျဖစ္တာလဲလို႔”

ဖိုးေခ်ာက ေမးတာမေျဖပဲ အိမ္ထဲ၀င္သြားသည္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ၿပီး ဓားေျမာင္ကိုယူကာ ကိုယ့္လည္ပင္းအား ထိုးခ်မယ္လုပ္လိုက္ေတာ့ ဖိုးသားက အမိအရ ဆြဲတားလိုက္သည္။

“အား ဖိုးေခ်ာ မလုပ္နဲ႔၊ လႊတ္”

ဖိုးသားက ဓားေျမာင္အား လုယူလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာကုန္းကနဲ႔ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာၾကည့္ရတာ ဘာမွအားမရွိ။

“မင္း ဘာျဖစ္လို႔ သည္လိုလုပ္ရတာလဲ၊ ဘာျဖစ္လို႔ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံဖို႔လုပ္ရတာလဲလို႔၊ ငါ့ကိုပဲ ငဲ့ကြက္ၿပီးေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ သည္လိုမလုပ္ပါနဲ႔လားကြာ”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာကိုယ္ေလးအား ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။

“ေသ ေသခ်င္တယ္၊ ငါ ေသခ်င္တယ္ဖိုးသား၊ ငါ့ကို ေသခြင့္ျပဳပါ၊ ငါ့ကိုေသခြင့္ျပဳပါကြာ”

“ရူးေနလား၊ ဘာလို႔သည္လိုေပ်ာ့ညံ့တဲ့စကားေျပာရတာလဲ၊ ဘာလို႔ ေလာကႀကီးကို အရႈံးေပးခ်င္ရတာလဲ”

“အား….”

ဖိုးေခ်ာ၏ စအို၀က နာက်င္လာသျဖင့္ ေအာ္လိုက္သည္။

“ဟင္ မင္းဘာျဖစ္တာလဲ”

“နာ နာတယ္၊ ဦးမင္းသိုင္းရက္စက္တယ္”

“မင္း ဘာျဖစ္တာလဲလို႔”

ဖိုးသားက ဖိုးေခ်ာနာရာဘက္ စမ္းၾကည္လိုက္သည္။

“အို ေသြး ေသြးေတြပါလား၊ မင္း စအို၀က ဘာလို႔ ေသြးေတြ ထြက္ေနရတာလဲ၊ ဘာလို႔လဲ၊ ဧကႏ ၱ.. ဧကႏ ၱ…”

“ဦးမင္း ဦးမင္းသိုင္းက ဦးမင္းသိုင္း”

“ဘာ ဦးမင္းသိုင္းက မင္းကို ..”

ဖိုးသားေဒါသ အလိပ္လိပ္တက္လာသည္။ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္လိုက္သည္။ အံကိုတင္းတင္းက်ိတ္ထားလိုက္သည္။

“ငါေသခ်င္တယ္၊ လူေတြ ဘာေၾကာင့္ ငါ့အေပၚ သည္ေလာက္ရက္စက္ရတာလဲ၊ ငါ ဘာအမွားေတြ လုပ္ခဲ့မိလို႔လဲ၊ ဘာလို႔ ငါ့အေပၚ သည္ေလာက္ရက္စက္ရတာလဲလို႔”

ဖိုးသား လက္ထဲက ဓားေျမာင္နဲ႔ ၾကမ္းျပင္အား ထိုးခ်လိုက္သည္။ ေဒါသေၾကာင့္ ေခၽြးေစးမ်ားပင္ ပ်ံလာသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးသားေျခေတြ သြက္ေနသည္။ စိတ္ေတြေလာေနသည္။ စက္ဘီးေလးကို ျမန္ျမန္နင္းေနသည္။ ဦးမင္းသိုင္း၏ အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ စက္ဘီးေလးကို ေဒါက္မေထာက္ပဲ ပစ္လွဲခ်လိုက္သည္။ အိမ္ထဲျမန္ျမန္၀င္ၿပီး ဘဲလ္အား အဆက္မျပတ္တီးသည္။

တီ တီ တီ တီ တီ တီ.. တီ တီ တီ တီ တီ တီ…

“ဦးမင္းသိုင္းရွိလား၊ ေခြးသူေတာင္းစားဦးမင္းသိုင္း ထြက္ခဲ့စမ္း”

တီ တီ တီ.. တီ တီ တီ

“ေဟ့ေယာင္ဦးမင္းသိုင္း မင္းသတၱိရွိရင္ ထြက္ခဲ့စမ္း”

တံခါးပြင့္လာသည္။ အိမ္ေစမိန္းကေလးက လာဖြင့္သည္။

“ဘယ္ ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔လဲဟင္”

အိမ္ေစမိန္းကေလးက တုန္တုန္ယင္ယင္နဲ႔ ေမးသည္။ အိမ္ေစမိန္းကေလး၏ အေမးကို ဖိုးသား မေျဖေတာ့ပဲ အိမ္ထဲ အတင္း၀င္သြားသည္။

“ဘယ္မွာလဲဦးမင္းသိုင္း ၊ ထြက္ခဲ့စမ္းကြ၊ ေခြးသူေတာင္းစားႀကီး၊ လူယုတ္မာႀကီး၊ ခလြမ္”

ဖိုးသားက ဧည့္ခန္းစားပြဲေပၚမွ ပန္းအိုး၊ ဖန္ခြက္မ်ားကို ခြဲပစ္လိုက္သည္။

“အမေလး..”

အိမ္ေစမေလးက လန္႔ဖ်တ္ၿပီး ေအာ္ေလသည္။

“ေဟ့ေယာင္ မင္းသိုင္း မင္းက လူမဆန္တဲ့ေကာင္၊ မင္းကို ေလးစားခဲ့သမွ် အလကားပဲ၊ မင္းမိုက္ရင္ထြက္ခဲ့၊ ေခြးလိုအၿမီးကုပ္ေနတာလားကြ”

“ဘာလဲ…”

အသံၾကားရာဘက္သို႔ ဖိုးသားလွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ တံခါး၀တြင္ ရပ္ေနသည့္ ဦးမင္းသိုင္းအား လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ အေျပးတစ္ပိုင္းနဲ႔ ဦးမင္းသိုင္းအား သြားထိုးလိုက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္းက ေရွာင္တိမ္းလိုက္သျဖင့္ ဖိုးသားအရွိန္နဲ႔ လဲသြားသည္။ ထိုသို႔ျဖစ္ခါမွ ဖိုးသား ပိုပိုၿပီး ေဒါသထြက္လာရသည္။

“ေရွာင္တယ္ေပါ့၊ ေခြးသူေတာင္းလိုေကာင္က”

ဖိုးသား သြက္သြက္ထကာ ကိုယ္ကိုထိန္းရင္း ဦးမင္းသိုင္း၏ မ်က္ခြက္အား ထိုးခ်လိုက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္းလဲက်သြားသည္။ ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ေသြးမ်ားစို႔သြားသည္။

ဖိုးသားက ဦးမင္းသိုင္း၏ ေကာ္လာစအား ဆြဲလိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ခ်က္ ထပ္ထိုးလိုက္ျပန္သည္။

“ေသစမ္း၊ ေခြးသူေတာင္းစားလိုေကာင္၊ လူႀကီးျဖစ္ၿပီး လူႀကီးမပီသတဲ့ေကာင္၊ လူႀကီးလိုမေနတဲ့ေကာင္၊ ေသစမ္း”

“မင္း ဘယ္သူလဲ၊ ဘာလို႔ ငါ့ကိုသည္လိုလုပ္တာလဲ”

“ဘယ္သူလဲဟုတ္လား၊ ခင္ဗ်ားစတီဗင္ထူးကို ဘာလုပ္လိုက္သတာလဲ၊ စတီဗင္ထူးက ခင္ဗ်ားရဲ့အေပ်ာ္ဖက္မ်ား ထင္မွတ္သလား”

ဖိုးသားစကားေၾကာင့္ ဦးမင္းသိုင္းက ဟက္ကနဲ႔ ရယ္ခ်လိုက္သည္။

“ေယာက်္ားျဖစ္ၿပီး ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႔ အခ်စ္သူရဲေကာင္းႀကီး လုပ္ေပးေနတယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လား၊ ဟက္ ဟက္ ဟက္၊ တကယ္အေျခာက္ပီသပါေပတယ္ကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ မင္းလုပ္ရပ္က အရူးနဲ႔တူတယ္၊ အမ်ားအျမင္မွာ ရြံစရာေကာင္းတယ္”

ဦးမင္းသိုင္း၏စကားေၾကာင့္ ဖိုးသား ပိုေဒါသထြက္ကာ အဆက္အျပတ္ထိုးခ်လိုက္သည္။ ေနာက္မွ လူတစ္ေယာက္က ဖိုးသားအား ထိုးခ်လိုက္သျဖင့္ ဖိုးသားလည္ း လဲက်သြားသည္။

“ေသစမ္းကြာ၊ ဒါက ဘယ္ေကာင္လဲ၊ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး သူမ်ားအိမ္ထဲ ၀င္ေသာင္းက်န္းရလား၊ ေသစမ္းကြာ”

ေနမင္းထိုက္က ဘယ္အခ်ိန္က ေနာက္က ေရာက္လာသည္မသိ။ လဲက်ေနေသာ ဖိုးသားအား ဆက္ဆက္ထိုးသည္။ 

“လာၾကပါဦး၊ ျမန္ျမန္လာၾကပါဦး”

အိမ္ေစမိန္းကေလးက လွမ္းေခၚသျဖင့္ ရပ္ကြက္လူႀကီးမ်ား ေရာက္လာသည္။

“ရပ္လိုက္စမ္း ေတာ္ၾကေတာ့”

လူႀကီးမ်ားက ၀င္တားလိုက္ၾကသည္။ ဖိုးသားအား လက္တစ္ဖက္စီ ဖမ္းခ်ဳပ္လိုက္ၾကသည္။

“ေသစမ္းကြာ၊ အတင့္ရဲၿပီး ငါ့အေဖကိုမွ လာထိုးရတယ္လို႔၊ ေခြးေကာင္”

“ေတာ္ၾကပါေတာ့ကြာ၊ ေတာ္ၾကပါေတာ့”

ဖိုးသားအား ဖမ္းခ်ဳပ္ၿပီး အျပင္သို႔ ထုတ္ၾကသည္။

“ေခြးမသားႀကီး ဦးမင္းသိုင္း ခင္ဗ်ားႀကီးကို တစ္ေန႔ လာသတ္မယ္၊ ခင္ဗ်ားႀကီးကို ႏုပ္ႏုပ္စဥ္းပစ္မယ္၊ ေခြးေကာင္ႀကီးကို က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္အေသသတ္မယ္”

ဖိုးသားက လူႀကီးမ်ား၏ လက္ထဲကေန ရုန္းကန္ရင္း လွမ္းေအာ္ေျပာလုိက္သည္။

အားလံုး အျပင္ဘက္ေရာက္သြားေတာ့ ေနမင္းထိုက္က ဦးမင္းသိုင္းအနားေရာက္လာၿပီး ေမးလိုက္သည္။

“အေဖ ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ၊ သည္ေကာင္က ဟိုအေျခာက္ေကာင္နဲ႔ အတူေနတဲ့ေကာင္မဟုတ္လား၊ ဘာျဖစ္လို႔ အေဖ့ကို သည္လိုလုပ္တာတဲ့လဲ”

ေနမင္းထိုက္၏ အေမးကို ဦးမင္းသိုင္းက မေျဖပဲ ထထြက္သြားသည္။

“အေဖ..၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔”

ေနမင္းထိုက္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနရသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးသား ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။ ကုတင္ေပၚမွာ ေမွာက္လွ်က္အိပ္ေနေသာ ဖိုးေခ်ာက ဆီးေမးသည္။

“မင္း မင္း ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ၊ ဘာလို႔သည္လိုျဖစ္လာရတာလဲ”

ဖိုးသားမ်က္ႏွာတြင္ ေသြးမ်ားနဲ႔ ေဒါသအရိပ္အေယာင္မ်ား အထင္းသားရွိေနသည္။

“မင္း မဟုတ္မွလြဲေရာ့၊ ဦးမင္းသိုင္းဆီသြားတာလား၊ မင္း ဘာလို႔ မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ရတာလဲ”

“ငါ သူ႔ကို ထိုးခဲ့တယ္၊ ငါေက်နပ္တယ္ဖိုးေခ်ာ”

“ဖိုးသား မင္း မင္း ဘာလို႔၊ သည္လိုနဲ႔ မင္းပါတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”

“ငါ မေက်နပ္ဘူး၊ ငါ တစ္ေန႔ ဦးမင္းသိုင္းကို သတ္မယ္၊ မင္းကို သည္လိုမ်ိဳးလုပ္သြားတာ ငါ လံုး၀ၿငိမ္မေနႏိုင္ဘူး”

“ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဖိုးသားရယ္၊ ငါ့ေၾကာင့္ ဒုကၡေတြ မခံခ်င္စမ္းနဲ႔၊ ငါ့ေၾကာင့္ မင္းဒုကၡေရာက္တာကို ငါ မျမင္ရက္ဘူး”

“ငါ ဘာမွမေၾကာက္ဘူးဖိုးေခ်ာ၊ မင္းအတြက္ဆိုရင္ ငါ လူပါသတ္ရဲတယ္၊ မင္းကို လူေတြက အႏိုင္က်င့္တာကို ငါ ၿငိမ္ၾကည့္ေနရမွာလား၊ တစ္ေန႔ သည္လူေတြ ျပန္ခံရေစရမယ္”

“ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဖိုးေခ်ာရယ္၊ မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္၊ ငါ့မွာ မင္းကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွမရွိေတာ့ဘူး၊ မင္းကို တစ္ခုခုျဖစ္မွာစိုးတယ္ဖိုးသားရ၊ မင္းသာတစ္ခုခုျဖစ္သြားရင္ ငါ့ေဘးမွာ ဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူး”

ဖိုးေခ်ာစကားေၾကာင့္ ဖိုးသား ဖိုးေခ်ာအားလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ေဘးက ထြက္မသြားခ်င္ပါနဲ႔လားကြာ”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားအား ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာငိုေတာ့ ဖိုးသားပါ လိုက္ငိုမိသည္။

“ငါက ဘာေၾကာင့္ မင္းေဘးက ထြက္သြားရမွာလဲဖိုးေခ်ာ၊ ငါ မင္းေဘးက ထြက္မသြားပါဘူး၊ တစ္သက္လံုး မင္းေဘးမွာ ရွိေနေပးမွာပါဖိုးေခ်ာရယ္”

“ငါ့ေၾကာင့္ မင္း ဒဏ္ရာေတြ ရခဲ့ၿပီ၊ ငါေတာင္းပန္တယ္”

“ငါကသာေတာင္းပန္ရမွာပါ၊ ငါ မင္းကို မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး၊ အဲ့သည္တုန္းက ငါပါလိုက္ခဲ့ရမွာကို၊ ငါတကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဖိုးေခ်ာရယ္၊ မင္းကို ဘယ္တုန္းကမွ မကူညီႏိုင္ခဲ့ပဲ ဒုကၡေတြပဲေပးေနခဲ့မိတယ္၊ ငါ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္”

ႏွစ္ေယာက္သား အၾကာႀကီးေပြ႔ဖက္ေနၾကသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“အစ္ကိုႏိုင္း၊ အစ္ကိုႏိုင္း မသြားပါနဲ႔၊ မသြားပါနဲ႔အစ္ကိုႏိုင္း၊ ညီ့ကိုတစ္ေယာက္တည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔”

အိပ္ယာထက္ ဖိုးေခ်ာ၏ ေယာင္ရမ္းသံေၾကာင့္ ဖိုးသားႏိုးသြားသည္။

“ဖိုးေခ်ာ မင္းသတိထားဦး”

ဖိုးသားက လႈပ္ႏႈိးလိုက္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ ေငါက္ကနဲ႔ထလိုက္သည္။ ၿပီး ငိုခ်လိုက္သည္။

“ဟီး ဟီး ဟီး၊ အစ္ကိုႏိုင္းမရွိေတာ့ဘူး၊ အစ္ကိုႏိုင္းက ငါ့ကို ထားသြားခဲ့ၿပီဖိုးသားရ၊ အစ္ကိုႏိုင္းက ထားခဲ့ၿပီ၊ အစ္ကိုႏိုင္းကို ေတြ႔ခ်င္တယ္၊ ေခၚေပးပါေနာ္”

ကေလးတစ္ေယာက္လိုပူဆာေနသည့္ ဖိုးေခ်ာကုိ ဖိုးသား သနားဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနမိသည္။

“ကိုႏိုင္းကို ေခၚေပးပါဖိုးသားရ၊ ကိုႏိုင္းကို ေတြ႔ခ်င္တယ္လို႔”

“ဖိုးေခ်ာရယ္…”

ဖိုးေခ်ာကိုယ္ေလးအား ေပြ႔ဖက္လိုက္သည္။ အခုလို ေပြ႔ဖက္ရံုသာ ဖက္ၿပီး ဘယ္လိုစကားမ်ိဳးနဲ႔မွ ဖိုးသား ႏွစ္သိမ့္မေပးႏိုင္ခဲ့။ ခ်စ္ရသူခံစားေနရသည့္အျဖစ္ကိုျမင္ေတာ့ ဖိုးသားလည္း ထပ္တူထပ္မွ်ခံစားရသည္။ ဖိုးသားမ်က္၀န္းအိမ္တြင္လည္း မ်က္ရည္ေလးမ်ား ခိုတြဲေနသည္။

“သည္ညေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လိုက္ပါေနာ္”

ဖိုးသားက ႏွစ္သိပ္လိုက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာေခါင္းေလးညိတ္ကာ အိပ္လိုက္သည္။

ဖိုးေခ်ာအား ဖိုးသား အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။

မင္းကို ငါဘယ္လိုလုပ္ေပးရပါ့မလဲဖိုးေခ်ာရယ္…….။

Xxxxxxxxxxxxxx

စက္ဘီးေလးအား ကိုႏိုင္း၏ ျခံ၀န္းေရွ ့တြင္ ထိုးရပ္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္း၏ အိမ္အတြင္းသို႔ ဖိုးသားေ၀့၀ဲၾကည့္လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္း၏ အိမ္တြင္းတြင္ လူမ်ားစြာ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကသည္။ ဟုတ္ေပသည္။ ကိုႏိုင္း၏ မဂၤလာပြဲရက္က နီးေတာ့မည္ကိုး။ ဖိုးသားအားတင္းကာ အိမ္ျခံ၀န္းထဲ ၀င္လိုက္ၿပီး ေတြ႔ရာလူတစ္ေယာက္အား ေမးလိုက္သည္။

“ကိုႏိုင္းရွိလားလို႔ပါ၊ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥ ေျပာစရာရွိလို႔ပါ”

“ေၾသာ္ ေအး ခဏေလးေစာင့္၊ ေခၚေပးမယ္”

ခဏၾကာေတာ့ ကိုႏိုင္းက ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ေရာက္လာသည္။ ေက်ာေပးရပ္ေနေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္အား ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“အစ္ကို႔ကိုေတြ႔ခ်င္တာ ညီေလးလား”

ကိုႏိုင္းအား ဖိုးသား လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ဟုတ္ပါတယ္”

“ဘယ္သူမ်ားလဲ၊ ဘာကိစၥနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ရတာလဲ”

“စတီဗင္ထူးကိစၥနဲ႔ လာခဲ့တာပါ”

စတီဗင္ထူးဆိုသည့္ နာမည္ေၾကာင့္ ကိုႏိုင္း မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္။

“လူ လူမွားေနတယ္ထင္တယ္”

“စတီဗင္ထူးေလ ကိုႏိုင္းကို အရမ္းသတိရေနတယ္၊ ကိုႏိုင္းကို လိုအပ္ေနတယ္၊ ဘာမွလည္း မစားဘူး”

“ညီေလး လူမွားေနတယ္ထင္တယ္ေနာ္၊ အစ္ကိုမအားလို႔သြားေတာ့မယ္”

“ကိုႏိုင္းလည္း တစ္ခ်ိန္က ခ်စ္ခဲ့တဲ့သူပဲမဟုတ္လား၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူခံစားေနရတာကို ကိုႏိုင္းက ၾကည့္ရက္သလား”

“ညီေလး ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ၊ စတီဗင္ထူးက အစ္ကို႔ခ်စ္သူလို႔ေျပာလုိက္တာလား၊ ဘာအဓိပါယ္လဲဟင္”

“ကိုႏိုင္းေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္၊ ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုတာကို လူေတြ သိသြားမွာစိုးလို႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို ဖံုးကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္တယ္”

ဖိုးေခ်ာစကားေၾကာင့္ ကိုႏိုင္းမ်က္ႏွာ လြန္စြာပ်က္ယြင္းသြားသည္။

“ညီေလး ဘာလို႔ မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ”

“စတီဗင္ထူးေလ ေန႔တိုင္း ကိုႏိုင္းနာမည္ကိုပဲ ေရရြတ္ေနတယ္၊ ညအိ္ပ္ရင္ ေယာင္ရမ္းၿပီး ကိုႏိုင္းနာမည္ကိုပဲ ေခၚေနတယ္၊ စတီဗင္ထူးကို မသနားဘူးလားဟင္ကိုႏိုင္း၊ စတီဗင္ထူးကို သည္အတိုင္း ပစ္ထားလိုက္ေတာ့မွာလား”

ကိုႏိုင္း ဘာမွျပန္မေျပာ။ 

“ကိုယ္မခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတူေနရတဲ့ဘ၀ေလာက္ ခါးသီးတာ ဘယ္မွာမွမရွိဘူးဆိုတာ ကိုႏိုင္းသိသားနဲ႔၊ ေနာင္တရမဲ့ကိစၥေတြကို မလုပ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔ကိုႏိုင္းရယ္”

“ညီေလးေတာ္ေတာ့ေနာ္၊ အစ္ကိုက ေယာက်္ားစစ္စစ္ကြ၊ ငါခ်စ္တဲ့မိန္းကေလးမို႔ လက္ထပ္တာ၊ ဘာေနာင္တရစရာရွိလဲ”

လိမ္ညာေျပာေနသည့္ ကိုႏိုင္းအား ဖိုးသား ရြံမုန္းစြာ ၾကည့္လိုက္သည္။

“ကိုႏိုင္းက လူေကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ ေဂးေလာကအတြက္ အဖ်က္အေမွာင့္သမားပဲ၊ ေဂးေတြကိုေစာ္ကားတယ္”

“ဘာဆိုင္လို႔လဲ”

“အင္းေပါ့ေလ၊ ကိုယ္လြတ္ရုန္းတဲ့သူေတြကေတာ့ ကိုယ့္လုပ္ရပ္က မွန္လား မွားလား ဘယ္သိပါ့မလဲ”

“ညီေလးစကားေတြ လြန္လာၿပီထင္တယ္ေနာ္”

“စတီဗင္ထူးေလ၊ စ စတီဗင္ထူးေလ…”

ဖိုးသားမေျပာ၀့့ံပဲ ငိုခ်လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းကေတာ့ နားစြင့္ေနသည္။

“ဟိုတစ္ေန႔က ဒါရိုက္တာ ဦးမင္းသိုင္းက စတီဗင္ထူးကိုေလ ေစာ္ ေစာ္ကားလိုက္တယ္၊ အဲ့သည္ကိစၥေၾကာင့္ စတီဗင္ထူး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေသေၾကာင္းၾကံဖို႔ေတာင္ လုပ္ခဲ့တယ္”

ဖိုးသားစကားေၾကာင့္ ကိုႏိုင္း မ်က္လံုးျပဴးကာ ေခါင္းေထာင္သြားသည္။

“အခုလို ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ မတရားခံရတာကို ၾကည့္ရက္သလားကိုႏိုင္းရ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မၾကည့္ရက္ဘူးကိုႏိုင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ စတီဗင္ထူးကိုခ်စ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ စတီဗင္ထူးကေတာ့ ကိုႏိုင္းတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ခဲ့တာပါကိုႏိုင္းရ”

ကိုႏိုင္း ေခါင္းရမ္းကာ လွည့္ထြက္သြားလုပ္လိုက္သည္။

“ကိုႏိုင္း”

ဖိုးသားကေခၚသျဖင့္ ကိုႏိုင္းေျခေထာက္ေတြ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ဖိုးသားက ကိုႏိုင္းေရွ ့သြားရပ္လုိက္သည္။

“အခုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာင္တမရခ်င္ဘူးဆိုရင္ စတီဗင္ထူးဆီ သြားလိုက္ပါ၊ စတီဗင္ထူးအနား ရွိေနေပးလိုက္ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းဆိုပါတယ္ကိုႏိုင္းရယ္”

“ဒါေတြဟာ ငါနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ကိစၥပါ”

“မဆိုင္ဘူးဟုတ္လား”

ဖိုးသား ေဒါသနဲ႔ ကိုႏိုင္းမ်က္ႏွာအားထိုးခ်လိုက္သည္။ ကိုႏိုင္းလဲက်သြားသည္။ ဖိုးသားလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ လူေတြ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္သြားၿပီး ေျပးလာၾကသည္။

“ကိုယ့္အတြက္နဲ႔ ခႏ္ဓာကိုယ္ကိုေတာင္ ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့သူက ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူးတဲ့လား၊ ကိုႏိုင္းလူမွဟုတ္ေသးရဲ့လား”

အနားေရာက္လာသည့္ လူမ်ားက ဖိုးသားအား ၀ိုင္းဆြဲမယ္လုပ္ေတာ့ ကိုႏိုင္းက တားလိုက္သည္။

“ကိုႏိုင္း တစ္ေန႔ ေနာင္တရေစရမယ္”

ဖိုးသား လွည့္ထြက္သြားသည္။ 

“ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ”

ေဘးမွ လူတစ္ေယာက္က ေမးလုိက္ေပမဲ့ ကိုႏိုင္း မေျဖျဖစ္ခဲ့။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔ ကိုႏိုင္း၏ မဂၤလာေန႔ညပဲျဖစ္သည္။ ဖိုးေခ်ာ နာရီကို တၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနမိသည္။ နာရီလက္တံကေတာ့ (၉ း၃၀)နာရီခြဲေနေပၿပီ။ ဖိုးေခ်ာသြားသင့္မသြားသင့္ ေ၀ခြဲရခက္ေနသည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ ဖိုးသား စက္ဘီးေလးနဲ႔ ဆိုင္က ျပန္လာသည္။ ဖိုးေခ်ာအတြက္ ဆိုင္မွ စားဖြယ္အခ်ိဳ ့ယူလာခဲ့သျဖင့္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ၿပီး ပန္းကန္ထဲ လွယ္လိုက္သည္။

“ဖိုးေခ်ာ မင့္ဖို႔ ယူလာတယ္၊ စားလိုက္ပါဦးလား”

ဖိုးသား၏ စကားကို ဖိုးေခ်ာ မၾကားလိုက္မိ။ နာရီကို တၾကည့္ၾကည့္လုပ္ေနသည္ကို ဖိုးသားသတိထားလိုက္မိသည္။

ဟုတ္ေပသည္။ သည္ေန႔ဟာ ကိုႏိုင္း၏ မဂၤလာေန႔။ ဖိုးေခ်ာလည္း သြားသင့္မသြားသင့္ ေတြေ၀ေနရွာမွာပဲ။ ဖိုးသား ၿငိမ္ေနလိုက္မိသည္။ ဖိုးေခ်ာအား သနားဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနမိသည္။ 

ထိုစဥ္မွာပင္ ဖိုးေခ်ာက ဆတ္ကနဲ႔ ထလိုက္ရပ္လိုက္ၿပီး အျပင္ဘက္ထြက္သြားသည္။ ဖိုးသားလည္း တားလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မတားလိုက္။ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ တစ္ဟုန္ထိုးေမာင္းထြက္သြားတာ ျမင္လိုက္ရသည္။ ဖိုးသား ဖိုးေခ်ာအား စိတ္ပူလိုက္မိသည္။ သည္လုိနဲ႔ ဖိုးေခ်ာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္တစ္ခုခုလုပ္လိုက္မွာ သိပ္ကို စိုးရိမ္မိသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဆိုင္ကယ္ေလးအား ျခံ၀န္းအျပင္ဘက္တြင္ ဖိုးေခ်ာရပ္လိုက္သည္။ ျခံ၀န္းတံခါးကေန အိမ္အတြင္းသို႔ ဖိုးေခ်ာေခ်ာင္းၾကည့္လုိက္သည္။ ကိုႏိုင္း၏ အိမ္၀ိုင္းထဲတြင္ မီးေရာင္တလက္လက္နဲ႔ လူမ်ား ပ်ားပန္းခတ္ လႈပ္ရွားေနၾကသည္။ ထိုအထဲတြင္ ဧည့္သည္မ်ားအား အျပံဳးနဲ႔ ဧည့္ခံေနေသာ ကိုႏိုင္းတို႔ စံုတြဲကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ ျဖစ္သြားရသည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ မ်က္ရည္မ်ားက စီးက်လာရသည္။ ကိုႏိုင္းကို ဆံုးရႈံးလိုက္ရၿပီဆိုတာ သိလိုက္သည္။

“ကိုႏိုင္း.. ကိုႏိုင္း….”

ဖိုးေခ်ာ တိုးတိုးေလးေခၚလိုက္မိသည္။ ေျခတို႔က ဆက္လက္ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္းမရွိတာေၾကာင့္ ျခံတံးခါးကိုမွီၿပီး ထိုင္ခ်လိုက္ရသည္။

“အစ္ကိုႏိုင္း ညီတို႔ တကယ္ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီလားဟင္၊ အစ္ကိုႏိုင္း ညီ့ကို တကယ္ထားသြားခဲ့ၿပီလားဟင္၊ ညီ့ကို တကယ္ပဲ ေလာကႀကီးထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ၿပီလားဟင္”

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဖိုးသား အိမ္အျပင္ဘက္ထြက္ကာ လမ္းကို ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ရင္း ဖိုးေခ်ာ ျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမိသည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ ဆိုင္ကယ္သံနဲ႔ မီးေရာင္ကို ျမင္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ ဖိုးသားလွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ အနားေရာက္ေတာ့ ဖိုးေခ်ာကိုျမင္လိုက္ရသျဖင့္ ဖိုးသားအပူလံုးက်သြားရသည္။ ဟင္းကနဲ႔ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရသည္။ ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေကာင္း။ ဖိုးသား ဘာမွမေမးပဲ ၿငိမ္ေနလိုက္သည္။ အခုလိုျပန္လာတာနဲ႔တင္ ေက်းဇူးတင္လွၿပီ။

ဖိုးေခ်ာကလည္း ခပ္တည္တည္နဲ႔ အိမ္ထဲ ၀င္သြားၿပီး ကုတင္ရွိရာဆီ လွမ္းကာ အိပ္လုိက္သည္။ ဖိုးသားက ေစာင့္ျခံဳေပးလိုက္သည္။ 

ဖိုးေခ်ာရယ္ မင္း သိပ္ကို ခံစားေနရမွာေပါ့။ ခ်စ္ရသူကို ဆံုးရံႈးလိုက္ရေတာ့ မင္း သိပ္ကို ၀မ္းနည္းေနမွာေပါ့။ ငါ နားလည္ပါတယ္ကြာ…။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္ …

တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ ဖိုးသားသြားဖြင့္လိုက္သည္။ မထင္မွတ္ပဲ ဦးမင္းသိုင္းအား ေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္  ဖိုးသား ေဒါသေထာင္းကနဲ႔ ထြက္သြားရသည္။

“ဘာကိစၥလဲ”

ဆိုၿပီး ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာလုိက္သည္။

“စတီဗင္ထူးရွိတယ္မဟုတ္လား”

“ဘာ စတီဗင္ထူးလဲ၊ ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ၊ ေျပာခ်င္ရင္ က်ဳပ္ကိုေျပာ”

“မင္းလို မေလာက္ေလး မေလာက္စားကမ်ား”

ဦးမင္းသုိင္းက အိမ္ထဲ အတင္း၀င္သြားသည္။ အိမ္တြင္း ၀ဲယာအား လွည့္ပတ္ၾကည့္ကာ ႏွာေခါင္းရႈံ ့ေနလိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ဖိုးေခ်ာ သန္႔စင္ခန္းထဲက ထြက္လာသည္။ ဦးမင္းသိုင္းက မႀကိဳဆိုပဲနဲ႔ ကုလားထိုင္ေပၚတြင္ ၀င္ထိုင္လုိက္သည္။

“ခင္ဗ်ားႀကီး ဘာလာလုပ္တာလဲ၊ အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြား”

ဖိုးေခ်ာက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ႏွင္ခ်လိုက္သည္။

“ဟက္ တကယ္မိုက္ရိုင္းတဲ့ေကာင္ေတြပဲ၊ အခ်စ္အတြက္နဲ႔ မိဘေတြကို စြန္႔ပစ္ၿပီး သည္လိုအခန္းက်ဥ္းက်ဥး္ေလးမွာ လာေနၾကတယ္၊ သနားလိုက္တာ”

“ဘာ”

“ဘာ”

ႏွစ္ေယာက္သား ၿပိဳင္တူေျပာလိုက္ၾကသည္။

“ဘာေျပာတယ္”

ဦးမင္းသိုင္းၾကည့္ရတာ ဘာမွ မသိေသးသည့္ပံုေပၚသည္။

“ခင္ဗ်ား ဘာမွမသိပဲနဲ႔ ရမ္းသန္းၿပီး မေျပာနဲ႔ေနာ္၊ က်ဳပ္တို႔အိမ္က အခ်က္ခ်င္း ထြက္သြားစမ္းဆို”

“ေျပာစရာရွိတာေျပာၿပီးရင္ေတာ့ သြားမွာေပါ့ကြာ၊ သည္မွာေမာင္စတီဗင္ထူး၊ မင္း ငါ့နဲ႔ ရုပ္ရွင္ဆက္ရိုက္မွာလား”

“ခင္ဗ်ားလို ေခြးသူေတာင္းစားမ်ိဳးနဲ႔ ဆက္ရိုက္စရာအေၾကာင္းမရွိတာမို႔လို႔ အခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြား”

“ဟက္ ဟက္ ေမာင္စတီဗင္ထူးက တယ္လည္း ရယ္စရာေျပာတတ္တာကိုး၊ ဟက္ ဟက္ ဟက္၊ မင္း ငါနဲ႔ ရုပ္ရွင္ဆက္မရိုက္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ ငါက ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား”

ဖိုးေခ်ာ ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

“ငါတို႔ စာခ်ဳပ္သက္တမ္းမကုန္ေသးဘူးေလ၊ စာခ်ဳပ္ကိုေဖာက္ဖ်က္ရင္ ေလ်ာ္ေၾကးေပးရမယ္လို႔ မင္း ကတိခံ၀န္လက္မွတ္ ေရးထိုးထားတာေမ့သြားၿပီလား”

ဦးမင္းသိုင္းက စာခ်ဳပ္စာရြက္အား စားပြဲေပၚ တင္ေပးလိုက္သည္။

“အဲ့ အဲ့သည္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္ခ်င္လဲ”

“ဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ မင္း ငါ့ကို ေလ်ာ္ေၾကးေပးရမယ္ေလ”

“မေပးႏိုင္ဘူး၊ မေပးႏိုင္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားႀကီးကို တစ္ျပားမွမေပးႏိုင္ဘူး”

“ဒါဆိုရင္ ငါနဲ႔ ရုပ္ရွင္ဆက္ရိုက္ရမယ္ေလ”

“အို မရိုက္ဘူး၊ ေနာင္ ခင္ဗ်ားႀကီးနဲ႔ လံုး၀ မရိုက္ဘူး၊ အဲ့လိုပဲ သိထားလိုက္”

“ဒါဆို ငါ့ကို နစ္နာေၾကးေပးေလ၊ မင္းေၾကာင့္ ငါ ဘယ္ေလာက္နစ္နာဆံုးရႈံးလိုက္ရလဲ မင္းသိလား၊ ငါမွန္းထားတဲ့ အကယ္ဒမီလည္း လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးလိုက္ရၿပီ၊ မင္းအေျခာက္မွန္းသိလို႔ ပရိသတ္ေတြက ငါ့ဇာတ္လမ္းကို စိတ္မ၀င္စားၾကေတာ့ဘူးကြ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါ့ကို တန္ရာတန္ေၾကးျပန္ေပးစမ္း”

“ဘာဆိုင္လို႔ေပးရမွာလဲ၊ အဲ့ဒါ ခင္ဗ်ားကိစၥ က်ဳပ္နဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ”

“အင္း မင္းက အဆံုးထိ တင္းခံေနမယ္ေပါ့ဟုတ္လား၊ ဒါဆိုလည္း ငါ တရားစြဲလိုက္ရံုပဲေပါ့ကြာ”

“ဘာ တရားစြဲမယ္ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ တရားစြဲရမယ္၊ သည္လိုမွ မလုပ္ေစခ်င္ရင္ နစ္နာေၾကးေပးေလ၊ မင္းမွာ စုထားတဲ့ပိုက္ဆံေတြ ရွိတာ ငါသိတာ၊ မင္းရိုက္ခ ရတာေတြ ဘယ္ေနရာမွာမွ မသံုးပဲ ေနပံုေထာက္ရင္ စုထားတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္၊ အဲ့ဒါေတြ ေပးလိုက္၊ ဒါက အခြင့္အေရးေပးတာေနာ္၊ မင္းဆီက ရသင့္တာက နည္းနည္းေနာေနာမဟုတ္ဘူး”

“မ မေပးႏိုင္ဘူး၊ အဲ့ဒါေတြ ေပးလို႔မျဖစ္ဘူး”

“အဲ့ေတာ့ ငါ့ကို တရားစြဲလို႔ေျပာလိုက္တဲ့သေဘာေပါ့”

“မလုပ္ မလုပ္ပါနဲ႔၊ အဲ့သည္ေငြေတြ ေပးလိုက္လို႔မျဖစ္လို႔ပါ၊ လံုး၀ေပးလိုက္လို႔ မျဖစ္လို႔ပါဒါရိုက္တာႀကီးရယ္”

“အဲ့ဒါက မင္းအပိုင္းေလ၊ ငါနဲ႔မဆိုင္ဘူး”

“ကၽြန္ေတာ္ ရွိခိုးၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္ဒါရိုက္တာႀကီးရယ္၊ တရားလည္း မစြဲလိုက္ပါနဲ႔၊ အဲ့သည္ေငြေတြကိုလည္း မယူလိုက္ပါနဲ႔”

ဖိုးေခ်ာတကယ္လည္း ဒူးေထာက္ကာ ငိုိယိုၿပီး ေတာင္းပန္လိုက္သည္။ ဖိုးသားကေတာ့ အနားမွာ ေဒါသနဲ႔ ရပ္ေနသည္။ ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ 

“ဒါဆိုရင္လည္း အလဲအလွယ္ေပါ့၊ မင္း ငါနဲ႔ ညတိုင္း အိပ္ေပးရမယ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဖြင့္မေျပာရဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွ သတင္းမေပါက္ၾကားေစရေအာင္ သတိထားရမယ္၊ ရမလား”

“မလုပ္နဲ႔”

ဦးမင္းသိုင္း၏ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင့္ ေဘးမွ ရပ္ေနသည့္ ဖိုးသားက ၀င္ေျပာလုိက္သည္။

“နစ္နာေၾကးေပးပါ့မယ္”

ဖိုးသား ျပတ္သားစြာ ေျပာလုိက္သည္။ ဖိုးသားစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ အံ့ၾသသြားရသည္။

“ဘယ္ေလာက္ေပးမွာလဲ”

ဖိုးသား ဖိုးေခ်ာအား လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။

“မင္း စုထားတာေတြ အကုန္ေပးလိုက္ပါဖိုးေခ်ာ၊ ပိုက္ဆံကေတာ့ ေနာက္မွ ရွာၾကတာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စုထားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္၊ အဲ့ဒါအကုန္တစ္ျပားမွ မခ်န္ပဲေပးပါ့မယ္”

“ဖိုး ဖိုး.သား”

“ေလာေလာဆယ္ သည္ကိစၥကို အျမစ္ျပတ္ေျဖရွင္းဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္ဖိုးေခ်ာ၊ မင္းပိုက္ဆံေတြကို ငါ ျပန္ရွာေပးပါ့မယ္၊ ငါ ကတိေပးပါတယ္ဖိုးေခ်ာ”

“ဖိုး ဖိုးသား အဲ့ အဲ့လို မလုပ္ပါနဲ႔၊ ငါ သည္ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ သိသားနဲ႔၊ ငါ့ပိုက္ဆံေတြကိုေတာ့ ထုတ္မေပးလို္က္ပါနဲ႔ကြာ”

“မနက္ျဖန္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လာေပးပါ့မယ္၊ သည္ေန႔ေတာ့ ျပန္လိုက္ပါေတာ့”

“ကတိေနာ္၊ မနက္ျဖန္ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ပဲ”

ဦးမင္းသိုင္း လွည့္ျပန္သြားသည္။ 

“ဖိုးသား မင္း ဘာလို႔ သည္လိုလုပ္လိုက္ရတာလဲ၊ ဘာလို႔ ဘာလို႔…ဦးမင္းသိုင္း .. ဒါရိုက္တာႀကီး.. မသြားနဲ႔..၊ ဖိုးသား ..ဦးမင္းသိုင္းကို တားလိုက္ေလ..၊ ဒါရိုက္တာႀကီးကို ျမန္ျမန္တားလိုက္ပါဆို”

“မင္းရူးေနလား၊ မင္းကို ညတိုင္း သူနဲ႔ အိပ္ရမယ္လို႔ေျပာေနတာကို ငါက သည္အတိုင္း ၾကည့္ေနရမွာလား၊ ငါက သည္အတိုင္း လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရမွာလားလို႔”

“ဖိုး ဖိုးသားရယ္…ငါ့ပိုက္ဆံေတြ မေပးလိုက္ပါနဲ႔.. လံုး၀မေပးလိုက္ပါနဲ႔ .ဟီး ဟီး ”

“မင္းကို စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္တုန္းက တစ္ခါတည္းနဲ႔ စာခ်ဳပ္အမ်ားႀကီးမခ်ဳပ္ပါနဲ႔ ငါ မေျပာခဲ့ဘူးလား၊ ငါ့စကားနားမေထာင္ခဲ့လို႔ အခုေတာ့ မင္း ဒုကၡလွလွေရာက္ၿပီမဟုတ္လား..”

“ငါ့ပိုက္ဆံေတြျပန္ေပး..”

ဖိုးသား အံကိုတင္းတင္းက်ိတ္ထားလိုက္သည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဦးမင္းသိုင္း အျပင္သို႔ ထြက္သြားစဥ္ အိမ္ေစမိပိုက္ဆိုေသာ မိန္းကေလးက ဦးမင္းသိုင္း၏ အခန္းတြင္းသို႔ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရန္ ၀င္လုိက္သည္။ ၾကမ္းျပင္အား ဖုန္စုပ္စက္ျဖင့္ တိုက္သည္။ နံရံမ်ားအားလည္း ၾကက္ေမႊးတံျမက္စည္းျဖင့္ တိုက္သည္။ ထိုစဥ္မွာပင္ နံရံမွ ျပကၡဒိန္ခ်ိတ္သံေလးတြင္ ႀကိဳးေလးနဲ႔အတူ လက္စြပ္ေလးတစ္ကြင္း ၿငိေနသည္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။

ထိုလက္စြပ္ေလးအား ျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။ မိပုိက္ေတြေ၀ေနခဲ့သည္။ သည္လက္စြပ္ေလးကို ယူလိုက္သင့္သလား။ တစ္ေန႔က အေမေနသိပ္မေကာင္းဘူးဟု ဖုန္းဆက္ခဲ့ေသးသည္။ သည္လက္စြပ္ေလးအား ယူလိုက္လွ်င္ အေမ့အတြက္ ေဆးဖိုးရႏိုင္ေလသည္။ အိမ္ထဲတြင္ ဦးမင္းသိုင္းနဲ႔ ေဒၚခင္ဘုတ္လည္း မရွိသျဖင့္ အခြင့္အေရးရတုန္း ယူမည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္သည္။

လက္မွ တံျမက္စည္းအား လႊတ္ခ်လိုက္သည္။ ခ်က္ခ်င္းအထုပ္ျပင္ၿပီး တိတ္တဆိတ္ထြက္သြားခဲ့လိုက္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

(၅)ရက္ခန္႔အၾကာ…………

ဖိုးသားက ေရွ ့မွာစီးၿပီး ေနာက္မွာ ဖိုးေခ်ာလိုက္ပါလာေသာ ဆိုင္ကယ္ေလးက ေလအဟုန္မွာ ေျပးလႊားေနသည္။ ဖိုးသား၏ ခါးေလးအား ဖိုးေခ်ာက ေပြ႔ဖက္ထားသည္။ ဖိုးသားမ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးေနေလသည္။

ဆိုင္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးအား ထားေနက် ေခ်ာင္ေလးမွာ ေသာ့ခတ္ကာ ထားလိုက္သည္။ ၿပီး ဆိုင္တံခါးႀကီးအား ဖြင့္လိုက္ကာ ႏွစ္ေယာက္သား စားပြဲေအာက္မွ ကုလားထိုင္မ်ားကို ထုတ္ယူၿပီး ေနရာတက် ထားလိုက္ၾကသည္။ စားပြဲအားလည္း ပု၀ါေလးမ်ားနဲ႔ ပြတ္တိုက္ၿပီး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လိုက္ၾကသည္။ အရင္က လုပ္ခဲ့သည့္ ေပစိနဲ႔ ေဂ်ာ္ဒက္တို႔က ေက်ာင္းသြားေနၾကသည္။ 

“၀ိုး ၿပီးသြားၿပီ”

“ဟ သည္ေန႔ ေစာလွေခ်လား”

သူေဌးက အိပ္ယာမွထလာရင္းေျပာလုိက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့ သူေဌး၊ ညက အိပ္ေရး၀၀ အိပ္ခဲ့ရရဲ့လား”

“ေအး ေအးအိပ္ေပ်ာ္ပါတယ္ကြာ၊ ငါ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္ဦးမယ္၊ မုန္႔ေတြ နယ္ထားလိုက္ဦး”

“ရက္စက္ဆာ”

“သည္ေကာင္ ေျပာင္စပ္စပ္အက်င့္ကမေပ်ာက္ေသးဘူး”

“ရက္စက္ဆာ”

“ဟင္းေနာ္”

သူေဌးလွည့္ထြက္သြားေတာ့ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသား တငိငိရယ္လိုက္ၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာလည္း မုန္႔နယ္ရန္ ေျပးသြားလိုက္သည္။ စမူဆာလုပ္ရန္ ဆန္မႈန္႔မ်ားနဲ႔ ဂ်ံဳမႈန္႔မ်ားကို လင္ဗန္းအႀကီးႀကီးထဲ ဆတူထည့္ကာ ေရထည့္ၿပီး ေမႊလိုက္သည္။ ဖိုးသားကေတာ့ မီးဖိုရန္ျပင္ဆင္သည္။ ေရေႏြးအိုးႀကီးထဲ ေရထည့္သည္။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ားအား ေဆးေၾကာသည္။ 

ၿပီး သူေဌးနဲ႔အတူ မုန္႔မ်ားကို ေၾကာ္လိုက္ၾကသည္။

“အာ ဟိုမွာ ဧည့္သည္လာေနတယ္၊ သြားလိုက္ဦး”

“ဟုတ္ကဲ့”

ဖိုးေခ်ာ ေၾကာ္လက္စကို ရပ္တန္႔လိုက္ၿပီး ေျပးသြားလိုက္သည္။

“ဘာမ်ားအလိုရွိပါသလဲခင္ဗ်ာ”

“လက္ဖက္ခ်ိဳဆိမ့္ႏွစ္ပြဲေပးပါ၊ စမူဆာေရာ ခ်ပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ ရပါမယ္၊ ခဏေလးေစာင့္ပါ”

ဖိုးေခ်ာက ဖိုးသားထံလွမ္းေအာ္လိုက္သည္။

“လက္ဖက္ရည္ခိ်ဳဆိမ့္(၂)ပြဲ”

“ေအး ေအး”

ဖိုးသားလည္း လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္ရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္အၿပီး ဖိုးေခ်ာသြားခ်သည္။ 

“ျဖည္းျဖည္းသံုးေဆာင္ပါခင္ဗ်ာ”

ဧည့္သည္တစ္ဦးက ဖိုးေခ်ာအား လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ဟင္ မင္းက အေျခာက္မဟုတ္လား၊ စတီဗင္ထူးဆိုတဲ့ေကာင္မဟုတ္လား”

ဧည့္သည္ထံမွ မထင္မွတ္ေသာ စကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာရင္ထဲ နင့္ကနဲ႔ ျဖစ္သြားၿပီး ေခါင္းေလးသာ ငုံ႔ေနမိေတာ့သည္။

“သည္ေကာင္ အေျခာက္ဆိုတာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကသိလို႔ သရုပ္ေဆာင္အလုပ္ေတြ အဆင္မေျပၿပီး သည္လိုအလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတာေပါ့၊ သနားလိုက္တာ၊ ေဆာရီးပဲေကာင္ေလး၊ ငါတို႔က မင္းလိုေကာင္လုပ္တဲ့ အစားအစာေတြ မစားဘူး ရြံတယ္”

ထိုဧည့္သည္ႏွစ္ေယာက္က ထျပန္သြားၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာ ရပ္က်န္ခဲ့သည္။ မ်က္ရည္ေလးမ်ား တြဲခိုလာသည္။ ဖိုးသားအေျပးကေလးေရာက္လာၿပီး ဖိုးေခ်ာလက္ေမာင္းအား ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္သည္။

“ဖိုး ဖိုးေခ်ာ.. သတိထားပါဦး”

ဖိုးေခ်ာမ်က္၀န္းအိမ္တြင္ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနသည္။

“သည္းခံပါ၊ အားတင္းထားပါဖိုးေခ်ာရယ္၊ လူတိုင္းသည္လိုမဟုတ္ၾကပါဘူး၊ မင္းဘက္မွာ ပါေပးတဲ့လူေတြလည္း ရွိမွာပါ၊ သြား မုန္႔သာေၾကာ္ေနလိုက္၊ ငါပဲ ဧည့္ခံလိုက္မယ္”

ဧည့္သည္မ်ားေရာက္လာသျဖင့္ ဖိုးသားက ၀င္ေရာက္ႀကိဳဆိုလိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာ မ်က္ရည္ေလးမ်ားကိုသုတ္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဆိုင္သိမ္းေတာ့ ဖိုးသားကပဲ ဆိုင္ကယ္ေလးကို ေရွ ့ကစီးသည္။ ဖိုးေခ်ာကေတာ့ ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ဖိုးသားခါးေလးအား ေပြ႔ဖက္ရင္း လိုက္ပါလာသည္။ ည  ွိဳးမွိန္ေနေသာ ဖိုးေခ်ာ မ်က္ႏွာေလး ရႊင္လန္းလာေစရန္အတြက္ ဖိုးသားသီခ်င္းသံေလး အစပ်ိဳးလိုက္သည္။

ေ၀းေ၀းသြားလို႔ မရေအာင္ အခ်စ္ရယ္ ဖက္ထားခ်င္တယ္xxxxx

မင္းရဲ့အျပံဳးႏုေလးေတြ ေ၀းမွာ ကိုယ္ေၾကာက္ေနတယ္xxxxx

ေျခလွမ္းေလး လွမ္းလိုက္တိုင္းမွာ အရိပ္ကေလးလို ကိုယ္လိုက္ေနမယ္xxxx 

သိပ္တာခ်စ္တာ မင္းသိပါတယ္xxxxxx

ဖိုးသား၏သီခ်င္းသံေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာက ဟက္ကနဲ႔ရယ္ခ်လိုက္သည္။

“ဟင္ မင္း ဘာရယ္တာလဲ”

“ဟက္ ဟက္ ဟက္ သီခ်င္းလည္းမရပဲ ဆိုေနတယ္၊ ရူးပါ့ကြာ ဟက္ ဟက္ ဟက္၊ သည္လိုဆိုရတယ္ကြ

ေ၀းေ၀းသြားလို႔ မရေအာင္အခ်စ္ရယ္ ဖက္ထားခ်င္တယ္xxxx

မင္းရဲ့အျပံဳးႏုေလးေတြ ေ၀းမွာ ကိုယ္ေၾကာက္ေနတယ္xxxx

ေျခလွမ္းေလးလွမ္းလိုက္တိုင္းမွာ အရိပ္ကေလးလို ကိုယ္လိုက္ေနမယ္xxx

သိပ္ခ်စ္တာ သူသိပါကြယ္xxxxxxxx

ရင္ခုန္သံေတြလည္း မင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ေနာက္xxxx ေပ်ာ္ရႊင္တာေတြလည္း အခ်စ္လည္း မင္းပိုင္တယ္xxx

အမုန္းလည္း မင္းပိုင္တယ္xx

အရာရာဆံုးျဖတ္ႏိုင္တယ္ ခ်စ္သူေလးxxxx

ဖိုးသားလည္း ဖိုးေခ်ာနဲ႔အတူ ေရာေယာင္ၿပီး ဆိုလိုက္သည္။

အားလံုး မင္းေၾကာင့္ ရူးတယ္ ကိုယ့္ကိုထင္ၾကပါေတာ့xxx သိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ ကိုယ့္မွာ ရူးတယ္ ဘာေျပာခ်င္လဲxxx

သိပ္ခ်စ္တာ သူသိပါကြယ္xxx သိပ္ခ်စ္တာ သူသိပါကြယ္xxxx

သိပ္ခ်စ္တာ သူသိပါကြယ္xxxxx

ဖိုးေခ်ာမ်က္ႏွာေလး အနည္းငယ္ ျပံဳးေပ်ာ္လာသျဖင့္ ဖိုးသား ၀မ္းသာမိသည္။ တစ္ခါတေလေတာ့ ဖိုးေခ်ာအား စိတ္ညစ္စရာေတြ ေမ့ထားေစခ်င္သည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔ ဆိုင္မွာ လူျပတ္သြားသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ မလုပ္ျဖစ္တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ဒိုက္ထိုးျခင္းအား လုပ္လိုက္သည္။ မလုပ္ျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သျဖင့္ အႀကိမ္မ်ားမ်ား မလုပ္ႏိုင္ေတာ့။ ခဏေလးနဲ႔ ေမာပန္းသြားခဲ့ရသည္။ အကၤ ်ီအား ခၽြတ္လိုက္ၿပီး သန္႔စင္ခန္း၀င္ကာ မွန္ေရွ ့ရပ္လိုက္သည္။ မွန္ထဲမွ ကိုယ့္ပံုရိပ္တုကို ေအးစက္တည္ၿငိမ္ေသာ မ်က္၀န္းမ်ားနဲ႔ ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ဖိုးေခ်ာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ပိန္သြားခဲ့ပါၿပီလား။ ၾကြက္သားေတြလည္း ေလ်ာ့ရဲေနခဲ့ၿပီ။ မ်က္တြင္းေတြလည္း ခြက္၀င္ေနၿပီ။ အသားအေရေတြလည္း ၾကမ္းတမ္းလို႔ေနခဲ့ၿပီ။ 

ဖိုးေခ်ာ မ်က္ႏွာေလးအား စမ္းကိုင္လိုက္သည္။ ရင္အံုႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျပားကပ္ေနၿပီ။ ၿပီးမွ မွန္ထဲကိုၾကည့္ၿပီး တစ္ခုခုလစ္ဟာေနသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ဘာမ်ားလဲဆိုၿပီး ဖိုးေခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္သည္။ ဖိုးေခ်ာမွတ္မိလိုက္ၿပီ။ ဟုတ္သည္။ လည္ပင္း။ လည္ပင္းတြင္ လက္စြပ္ေလး လစ္ဟာေနသည္။။ လက္စြပ္ေလး မရွိေတာ့ဘူး။ ဖိုးေခ်ာ ထိတ္လန္႔သြားသည္။ ငိုလည္း ငိုခ်င္မိသြားသည္။ ခ်က္ခ်င္း အနားသို႔ ရွာၾကည့္လုိက္သည္။ မေတြ႔။ ခ်က္ခ်င္း အျပင္မွ ထြက္ၿပီး ဖိုးသားအား ေမးလုိက္သည္။

“ဖိုး ဖိုးသား၊ ငါ့ ငါ့လက္စြပ္ေလးေတြ႔မိေသးလား”

“ဟင္ လက္စြပ္လား၊ ငါ ငါလည္း မေတြ႔မိဘူး”

“ဒုကၡပါပဲ၊ ဒါက ငါ့မိဘေတြက ေပးထားတာ၊ ငါ ဒါေလးမရွိလို႔မျဖစ္ဘူး”

ဖိုးေခ်ာ ဆိုင္အႏွံ႔ လွည့္ပတ္ရွာလုိက္သည္။ ဖိုးသားလည္း လိုက္ရွာသည္။ မေတြ႔။

“အိမ္မွာမ်ား က်က်န္ေနလားမသိဘူး၊ သြားရွာၾကည့္လိုက္ပါလား”

ဖိုးေခ်ာ ျမန္ျမန္အကၤ ်ီ၀တ္ၿပီး ဆိုင္အတြင္းမွ ထြက္ကာ အိမ္သို႔ ေမာင္းႏွင္လုိက္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဟိုဟိုသည္သည္လွည့္ပတ္ရွာၾကည့္သည္။ မေတြ႔ခဲ့ေပ။ မေတြ႔ေတာ့ ဖိုးေခ်ာ ငိုခ်လိုက္သည္။

ဘယ္ေနရာမ်ားတြင္ က်က်န္ေနႏိုင္သလဲဆိုၿပီး စဥ္းစားၾကည့္သည္။ မ်က္၀န္းထဲ ေပၚလာသည္က ဦးမင္းသိုင္း၏ အခန္း။ ထိုအခန္းထဲတြင္ က်က်န္ေနႏိုင္သည္။ ဖိုးေခ်ာ ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းအိမ္သို႔ အျပင္းေမာင္းႏွင္လိုက္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ တံခါးဘဲလ္တီးလိုက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္း၏ ဇနီး ေဒၚခင္ဘုတ္က လာဖြင့္သည္။ ဖိုးေခ်ာအား ျမင္ျမင္ခ်င္း အျပံဳးနဲ႔ ႀကိဳဆိုေလသည္။

“ဟယ္ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔၊ သားေလးပါလား၊ လာကြယ္၊ ကိုမင္းသိုင္းဆီလာတာလား”

ဟန္ေဆာင္မႈကင္းေသာ ေဖာ္ေရြမႈနဲ႔ ႀကိဳဆိုေနေပမဲ့ ေဒၚခင္ဘုတ္အား ဖိုးေခ်ာ ျပံဳးမျပႏိုင္ခဲ့။ 

“ဟင္ လာေလ သားေလး အထဲ၀င္ခဲ့၊ အေအးေသာက္မလားဟင္”

“ဘယ္သူလဲ”

ေနာက္မွ ဦးမင္းသိုင္းအသံၾကားလိုက္ရသည္။

“သည္မယ္ေယာက်္ား၊ ကိုယ့္ဆီလာတာလားမသိဘူး၊ အထဲ၀င္ေခၚလိုက္ေလ”

ဦးမင္းသိုင္းက စတီဗင္ထူးမွန္းသိလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေမးလိုက္သည္။

“ဘာကိစၥလဲ၊ ဧကႏ ၱ ငါေတာင္းဆိုထားတဲ့ကိစၥ ျပန္လည္လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္”

ဦးမင္းသိုင္းစကားေၾကာင့္ ဖိုးေခ်ာ အံကိုက်ိတ္လိုက္မိသည္။

“မဟုတ္ဖူး၊ အထင္မလြဲနဲ႔”

“ဒါဆို ဘာလဲ၊ ငါနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ေတာ့ပဲနဲ႔ ဘာလို႔ ငါ့ဆီလာတာလဲ”

“အခန္းထဲမွာ ဘာထူးျခားတာေတြ႔ေသးလဲ”

“အခန္းထဲမွာလား၊ ဘာေတြ႔ရမွာလဲ၊ ဘာေပ်ာက္လို႔လဲ”

“ေတြ႔သလား မေတြ႔ဘူးလားပဲေျပာ”

“ဘာမွ မေတြ႔မိဘူး”

“ဒါဆိုလည္း ၿပီးေရာ့”

ဖိုးေခ်ာက လွည့္ျပန္သြားသည္။

“ဟဲ့ သားေနဦးေလ၊ အထဲ၀င္ၿပီး အေအးေလးဘာေလး ေသာက္သြားပါဦးဆို”

“ေတာ္ပါၿပီေဒၚေဒၚ၊ မေသာက္ေတာ့ဘူး၊ အေဒၚ့ေစတနာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

“အလိုသားရယ္၊ ေရာက္တုန္း ေသာက္သြားပါဦးကြယ့္၊ လာပါ”

“ေတာ္စမ္းပါ သည္မိန္းမကလည္း”

ထိုစဥ္ အျပင္မွ ျပန္ေရာက္လာေသာ ေနမင္းထိုက္က ဖိုးေခ်ာအား ေျပာလုိက္သည္။

“ဟ ဘယ္သူလဲလို႔၊ အေျခာက္ပါလား၊ သည္ေကာင္က ဘာလာလုပ္ျပန္တာလဲ အေဖ”

ဖိုးေခ်ာ အံကိုက်ိတ္ကာ သည္းခံလိုက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္းက ဘာမွ မေျပာ။

“ဟဲ့ သား ဧည့္သည္ကို ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ၊ သူမ်ားကို အဲ့လိုမေျပာရဘူးေလ”

“အေမ ဘာသိလို႔လဲ၊ သည္ေကာင္က အေျခာက္ဗ်၊ ေယာက်္ားျဖစ္ၿပီး ေယာက်္ားေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားတဲ့ေကာင္”

“အလိုေလး သားရဲ့ ဘယ္လိုေတြ ေျပာလုိက္တာလဲ၊ မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္း”

ဖိုးေခ်ာ ဆိုင္ကယ္ကိုႏႈိးကာ ေမာင္းထြက္သြားသည္။

“ဟဲ့ သားေလး ေနဦးေလ၊ အေအးေလး ဘာေလးေသာက္သြားပါဦးဆို၊ ကိုမင္းသိုင္း ရွင္က ဘာလို႔ ၿငိမ္ေနရတာလဲ၊ ဘာလို႔ ကေလးကို သည္အတိုင္းျပန္လႊတ္လိုက္ရတာလဲ”

“သည္မိန္းမ မသိရင္ အသာေနစမ္း”

“မေနႏိုင္ဘူး၊ ဧည့္သည္ကို ႀကိဳဆိုရမွာ ဧည့္သည္ေတြရဲ့တာ၀န္ပဲ မဟုတ္လား၊ ရွင္ သည္လိုေစတနာမရွိလို႔ အကယ္ဒမီမရတာ နည္းေတာင္နည္းေသးတယ္”

“အေမကလည္း ဘာမွမသိပဲနဲ႔ အေဖ့ကို ဘာမွမေျပာစမ္းပါနဲ႔၊ အေဖလုပ္တာ မမွားဘူး၊ သည္ေကာင္က ရြံစရာေကာင္၊ အေျခာက္ေကာင္”

ေနမင္းထိုက္က ထိုသို႔ေျပာေတာ့ ေဒၚခင္ဘုတ္က ေနမင္းထိုက္၏ လက္ေမာင္းအား ရိုက္ေလသည္။

“သား သူမ်ားကို အဲ့လိုမေျပာပါနဲ႔လို႔ ဘယ္ႏွခါေျပာရမလဲ၊ အေျခာက္ဆိုေတာ့ေကာ ဘာျဖစ္လဲ၊ သူလည္းလူပဲ၊ သူ႔ဟာကို ေျခာက္ေျခာက္မေျခာက္ေျခာက္ သူလည္း လူပဲ၊ လူလူခ်င္းစာနာစိတ္ေလးထားရမွာေပါ့”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ေျပာလည္းေျပာ ရိုက္လည္း ရိုက္ေနေလသည္။

“အာ အေမကလည္း အေမကဘာဆို ဘာမွမသိတာ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အေမ့ကို တံုးတယ္လို႔ေျပာတာ၊ ေတာသူမစိတ္ကိုက မေပ်ာက္ေသးဘူး”

ေနမင္းထိုက္က ထိုသို႔ ေျပာၿပီး အိမ္ထဲ၀င္သြားသည္။

“သည္ေကာင္ အေမ့ကိုမ်ား…”

ေဒၚခင္ဘုတ္က လုိက္ရိုက္သည္။

ထိုစဥ္ ဦးမင္းသိုင္း၏ ျခံ၀န္းထဲသို႕ ကားတစ္စီး၀င္လာသည္။ ျခံ၀န္းထဲမွ ဖိုးေခ်ာ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ ထြက္လာေတာ့ ထိုကားက ၀င္လာျခင္းျဖစ္သည္။

“ဟယ္ ဘယ္သူပါလိမ့္”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ေျပးလာၿပီး ႀကိဳဆိုေလသည္။

“ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ ခင္ဘုတ္”

ကားေပၚမွ ကိုစိန္ျမတ္ဆင္းလာသည္။

“အို ကိုစိန္ျမတ္ပါလား၊ အလည္တစ္ေခါက္ေတာင္ျပန္လာျပန္ၿပီေပါ့၊ ျမႏွစ္တို႔ေကာ မပါဘူးလား ဘယ္မွာလဲဟင္”

“မပါဘူးခင္ဘုတ္ရဲ့၊ သည္မွာ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ပဲေနမွာမို႔ မပါတာ”

“ေၾသာ္ အဲ့လိုကိုး၊ လာလာ အထဲ၀င္ခဲ့၊ ကိုမင္းသိုင္းလည္း ရွိတယ္၊ ကိုမင္းသိုင္းေရ၊ သည္မွာ ကိုယ့္ေဘာ္ေဘာ္ႀကီး လာတယ္ေတာ့္၊ ထိုင္ ထိုင္၊ ဟဲ့မိပိုက္ေရ၊ အေအးေလးဘာေလး ဘာလုပ္ေပးပါဦး၊ အယ္ ဦးေႏွာက္ကလည္း ေမ့တတ္ပါ့၊ မိပိုက္မွ မရွိေတာ့တာပဲ၊ သည္ကေလးမ မေျပာမဆိုနဲ႔ ဘယ္ကိုထြက္သြားတယ္မသိပါဘူးေတာ္၊ မိဘအိမ္မ်ား ျပန္သြားလားမသိဘူး”

“မေျပာမဆိုနဲ႔ ထြက္သြားတယ္ဟုတ္လား ခင္ဘုတ္”

“ဟုတ္တယ္ေတာ့္၊ ထြက္သြားတာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာၿပီ၊ အဆက္အသြယ္လည္း မရဘူး၊ အဲ့တုန္းက က်ဳပ္ ဗုဒ္ဓဂါယာဘုရားဖူးသြားေနတာေတာ့္”

“ဒါဆို အိမ္မွာ တစ္ခုခုမ်ားေပ်ာက္ေသးလား”

“ဘာတစ္ခုမွ မေပ်ာက္ဘူးေတာ္၊ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္၊ အို ဧည့္သည္ကို သည္အတိုင္း ရပ္ခိုင္းထားသလို ျဖစ္ေနၿပီ၊ အားနာလိုက္တာ၊ က်ဳပ္ပဲ အေအးသြားလုပ္လိုက္ဦးမယ္”

ေဒၚခင္ဘုတ္ထြက္သြားေတာ့ ဦးမင္းသိုင္းေရာက္လာသည္။ ဦးမင္းသိုင္းက ကိုစိန္ျမတ္အား ျမင္လိုက္ေတာ့ ကိုစိန္ျမတ္က ဘာကိစၥနဲ႔ လာရသည္ကို သိထားသည့္အလား မ်က္ႏွာႀကီးက မရႊင္ပ်ေတာ့ေပ။

“ဘယ္တုန္းက ေရာက္လဲ”

“ဟ မင္းေမးပံုႀကီးက အသက္မပါလိုက္တာ၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း အလည္လာတာကို သည္လိုႀကိဳဆိုရလား”

“ေအးပါ၊ ေဆာရီးပါကြာ”

“မေန႔ကေရာက္တယ္၊ မင္းသတင္းၾကားၾကားခ်င္း ခ်က္ခ်င္းကို ထြက္လာတာ”

“ငါ့ သတင္း၊ ဘာသတင္းလဲ”

“မင္း ရုပ္ရွင္ဆက္မရိုက္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဆို”

“ဟုတ္တယ္၊ မင္းသားေတြဘက္က အဆင္မေျပလို႔”

“ဒါဆို မင္း ဘာမွ အခ်ိန္ဆြဲမေနနဲ႔ေတာ့၊ အႀကီးေကာင္ေလးကို ျမန္ျမန္ျပန္ရွာလိုက္ေတာ့”

“အာ မျဖစ္ပါဘူးကြာ၊ ငါဘာမွလည္း ျပင္ဆင္မထားရေသးဘူး၊ အခုပဲရွာလုိက္ရင္ သူက ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး”

“မင္းအဲ့လိုဆင္ေျခေတြနဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲေနလို႔သာ အႀကီးေကာင္က ခြင့္မလႊတ္မွာကြ၊ ဒါေတာင္ မင္းကိုယ္တိုင္ရွာဖို႔ ငါ အခြင့္အေရးေပးထားတယ္ေနာ္၊ သည္တစ္ခါေတာ့ မရဘူး၊ မင္းမရွာရင္ ငါပဲ ရွာရလိမ့္မယ္၊ ငါပဲ ေမြးစားမယ္”

“ခလြမ္း”

ေနာက္မွ ဖန္ခြက္က်ကြဲသံၾကားလိုက္ရသျဖင့္ ဦးမင္းသိုင္းနဲ႔ ကိုစိန္ျမတ္ ထိတ္လန္႔တၾကား ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။

“ဘာ ဘာေျပာလိုက္တယ္ကိုစိန္ျမတ္၊ အႀကီးေကာင္ ဟုတ္လား၊ ဘယ္က အႀကီးေကာင္လဲ၊ဟင္ ဘယ္က အႀကီးေကာင္လဲလို႔”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ၾကားသြားသျဖင့္ အေလာတႀကီး ေမးေတာ့သည္။

“ေျပာေလကိုစိန္ျမတ္၊ မဟုတ္မွလြဲေရာ့၊ ကိုမင္းသိုင္းမွာ ကၽဳပ္ထက္အရင္ မိန္းမနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရခဲ့တယ္ေပါ့၊ ဟုတ္လားကိုစိန္ျမတ္၊ ဟင္ ကိုမင္းသိုင္း ေျပာပါဦး၊ ကၽဳပ္ထက္အရင္ မိန္းမနဲ႔ ကေလးပါ ရွိခဲ့ေသးတာလားလို႔”

ကိုစိန္ျမတ္နဲ႔ ဦးမင္းသိုင္း ၿငိမ္သက္ေနၾကသည္။

“မေျပာဘူးလားကိုမင္းသိုင္း၊ ရွင္ မွန္မွန္ေျပာစမ္း၊ က်ဳပ္ထက္အရင္ မိန္းမနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့သလားလို႔”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ဦးမင္းသိုင္း၏ အကၤ ်ီစအား ဆြဲထားလိုက္သည္။

“မဟုတ္ဘူး၊ အဲ့လိုမဟုတ္ဘူးခင္ဘုတ္၊ ေဒါသကိုေလွ်ာ့ပါ”

“ကိုစိန္ျမတ္ေတာ့ သိတယ္မဟုတ္လား၊ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကိုမင္းသိုင္းနဲ႔ ေပါင္းဖက္လာခဲ့ေတာ့ ကိုမင္းသိုင္းအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိတယ္မဟုတ္လား၊ တကယ္ပဲ ကိုမင္းသိုင္းမွာ က်ဳပ္ထက္အရင္ မိန္းမနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့တယ္လားဟင္”

ကိုစိန္ျမတ္ ဦးမင္းသိုင္းအား ၾကည့္လိုက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္းက မေျပာရန္ ေခါင္းရမ္းလုိက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုစိန္ျမတ္ ဂရုမစုိုက္ပဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ကာ အမွန္အတိုင္းေျပာလိုက္သည္။

“သည္မယ္ခင္ဘုတ္၊ နင္မသိေသးတာရွိခဲ့တယ္”

“ဟင္ ေျပာျပ၊ က်ဳပ္မသိေသးတာက ဘာလဲ၊ ဘာလဲလို႔”

“နင္ ေမာင္ေနမင္းထိုက္ကိုေမြးတုန္းက အျမ  ႊာေမြးခဲ့တာ၊ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ေပါ့၊ ကေလးေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ စရိတ္မရွိလို႔ဆိုၿပီး မင္းသိုင္းနဲ႔ငါ အႀကီးေကာင္ေလးကို စြန္႔ပစ္ခဲ့တယ္၊ နင့္ကို မေျပာျပခဲ့မိတာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဘုတ္ရယ္”

ကိုစိန္ျမတ္စကားေၾကာင့္ ေဒၚခင္ဘုတ္ လဲက်သြားသည္။ ေနာက္မွ သားျဖစ္သူ ေနမင္းထိုက္လည္း ၾကားသြားသျဖင့္ တအံ့တၾသျဖစ္ေနရသည္။

“ဘာ ဘာ ဘာေျပာတယ္၊ က်ဳပ္က အျမ   ႊာေမြးတယ္၊ အႀကီးေကာင္ေလးကို စြန္႔ပစ္ခဲ့တယ္ ဟုတ္ ဟုတ္လား”

ကိုစိန္ျမတ္ ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပလိုက္သည္။ ေဒၚခင္ဘုတ္ ေခါင္းထဲ မူးေ၀သြားသည္။

“သတိထားဦး ခင္ဘုတ္”

သားျဖစ္သူ ေနမင္းထိုက္ကလည္း ေဒၚခင္ဘုတ္အား အေျပးကေလး ေဖးကူလိုက္သည္။

“ကိုမင္းသိုင္း ရွင္ လူမဟုတ္ဘူး၊ ရွင္က လူ႔တိရစာၦန္ေကာင္၊ ဘာလို႔ ကိုယ့္သားသမီးကိုေတာင္ စြန္႔ပစ္ရတာလဲ၊ ရွင္ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္သားသမီးအေပၚမွာ သည္ေလာက္ရက္စက္ရတာလဲ၊ ရွင့္မွာ နည္းနည္းေလးမွ လူ႔စိတ္မရွိဘူး၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေလာကႀကီးက ရွင့္ကို အျပစ္ေပးတာ၊ ရွင့္ဘက္မွာ မပါတာ၊ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ရွင္ အခုထိ အကယ္ဒမီမရေသးတာ”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ေဒါသနဲ႔ ဦးမင္းသိုင္းအား လက္သီးနဲ႔ ထုေနေတာ့သည္။

“ရွင့္ကို သည္အတိုင္းမထားဘူး၊ သည္ေန႔ကစၿပီး ရွင္နဲ႔ က်ဳပ္ျပတ္ၿပီ၊ ဘယ္ ဘယ္မွာလဲ၊ ရွင္အမွန္အတိုင္းေျပာစမ္း၊ က်ဳပ္သားေလး ဘယ္မွာလဲ၊ ဘယ္မွာ စြန္႔ပစ္လိုက္တာလဲကုိစိန္ျမတ္ရဲ့”

ေဒၚခင္ဘုတ္က အရူးတစ္ပိုင္းေမးေတာ့သည္။

“ျပည့္စံုေမတၱာ မိဘမဲ့ေဂဟာမွာ အပ္ခဲ့တာ”

“ဘာ မိဘမဲ့ေဂဟာ၊ ဟုတ္လား၊ ကိုမင္းသိုင္း ရွင္သိပ္ရက္စက္ပါလား၊ မိဘေတြရွိရက္နဲ႔ သားေလးကို မိဘမဲ့တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာလား၊ ရွင္ ရွင္ သိပ္ကို…”

ေဒၚခင္ဘုတ္ အေက်ာတက္ၿပီး ေမ့ေျမာသြားသည္။

“အေမ သတိထားပါဦးအေမရ”

“ခင္ဘုတ္ သတိထားဦးေလ”

ဦးမင္းသိုင္းကေတာ့ ၿငိမ္သက္လို႔ေနသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

သည္ေန႔ ဥပုသ္ေန႔မို႔ ဆိုင္ပိတ္သျဖင့္ ဖိုးေခ်ာနဲ႔ ဖိုးသားတို႔“ျပည့္စံုေမတၱာမိဘမဲ့ေဂဟာ” သို႔ အလည္သြားၾကမည္ဟု မေန႔ညက တိုင္ပင္ထားသည္။ 

“ဖိုးေခ်ာ ထေတာ့ေလ၊ ေနျမင့္ေနေတာ့မယ္၊ ေဂဟာသြားမယ္ဆို”

“အင္းပါ”

ဖိုးေခ်ာလည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ထလိုက္ၿပီး သန္႔စင္ခန္းထဲ ၀င္သြားေလသည္။ ဖိုးသားက နံနက္စာခ်က္ျပဳတ္ၿပီးသျဖင့္ ျပင္ဆင္ခူးခပ္ေနသည္။ ဖိုးေခ်ာ ကိုယ္လက္သန္႔စင္အၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ထမင္းလက္ဆံုစားလိုက္ၾကသည္။ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ အ၀တ္အစားေပါ့ေပါ့ပါးပါး၀တ္ဆင္ၾကသည္။ ဖိုးေခ်ာထက္ အရင္ ၀တ္စားၿပီးေသာ ဖိုးသားက ဆိုင္ကယ္ေလးကိုထုတ္ၿပီး ဖုန္သုတ္ေလသည္။ မၾကာမီ ဖိုးေခ်ာ အိမ္ေပၚက ဆင္းလာသည္။ သည္တစ္ခါေတာ့ ဖိုးေခ်ာက ေရွ ့မွာ စီးသည္။ ေဂဟာ၀င္ေပါက္ေရာက္ေတာ့ ဖိုးသားက သတိရသြားဟန္ျဖင့္ လက္တို႔လိုက္သည္။

“ဟာ ဖိုးေခ်ာ၊ ငါ ဖိုး၀တုတ္ေလးဖို႔ အကၤ ်ီ၀ယ္ေပးမလို႔ဟာ ေမ့ေနၿပီ၊ ရပ္ ရပ္”

ဖိုးေခ်ာက ဆိုင္ကယ္အား ရပ္ေပးလုိက္သည္။ ဖိုးသားက ဆိုင္ကယ္ကို လွည့္ၿပီး အကၤ ်ီ၀ယ္ရန္ ေမာင္းသြားသည္။ ဖိုးသားကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေဂဟာထဲ ၀င္သြားလိုက္သည္။ ေဂဟာ၀န္းထဲတြင္ ကေလးအေတာ္မ်ားမ်ား ကစားေနၾကတာေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဖိုးေခ်ာက လက္ခုပ္တီးၿပီး-

“ကေလးေတြ”

ဆိုၿပီး အသံေပးလုိက္သည္။

ဖိုးေခ်ာအသံေၾကာင့္ ကေလးမ်ားက ကစားေနရာမွ လွည့္ၾကည့္ၿပီး ဖိုးေခ်ာကိုေတြ႔ေတာ့-

“အစ္ကိုႀကီးဖိုးေခ်ာ”

ဆိုၿပီး ေျပးလာၾကသည္။

ဖိုးေခ်ာက ကေလးႏွစ္ေယာက္အား တစ္ဖက္စီ ေထြးေပြ႔လိုက္သည္။ တခ်ိဳ ့ကေလးေတြကေတာ့ ျမဴးၾကြျမဴးၾကြနဲ႔ ဖိုးေခ်ာ၏ အ၀တ္အစားေလးမ်ားအား ဆြဲလိုက္လာသည္။

“အစ္ကိုႀကီးဖိုးေခ်ာက အလည္လာတာလားဟင္”

“အင္းေပါ့၊ မိစာဥေလးတို႔ကို သတိရလို႔ေပါ့”

ဖိုးေခ်ာက ေျပာေတာ့ ကေလးမေလးမ်ားက ရယ္ေနၾကေတာ့သည္။

ေနာက္ေတာ့ ဖိုး၀တုတ္ေလးက ေရွ ့သို႔ ေရာက္လာသည္။

“အစ္ကိုႀကီးဖိုးသားေရာ မလာဘူးလားဟင္”

“လာတာေပါ့၊ အစ္ကိုဖိုးသားက ဖိုး၀တုတ္ေလးဖို႔… အာ အစ္ကိုဖိုးသားက အိပ္ယာထေနာက္က်လို႔ ေနာက္ေတာ့လာခဲ့မယ္တဲ့”

“ေၾသာ္”

ဖိုးေခ်ာကလိမ္ေျပာလုိက္သည္။ အမွန္အတိုင္းေျပာလုိက္လွ်င္ တခ်ိဳ ့ကေလးေတြက သူတို႔အတြက္က်ေတာ့ ၀ယ္မေပးရေကာင္းလားဆိုၿပီး ငိုယိုၾကေပလိမ့္မည္။

“ကိုႀကီးနဲ႔ ေဘာလံုးကန္မလားဟင္”

“ကန္မယ္ေလ”

“မိစာဥေကာ ပါမွာလား”

“ပါမယ္”

“ဒါဆို ဖိုး၀တုတ္က ေဘာလံုးသြားယူေခ်ေနာ္၊ လိမၼာတယ္”

ဖိုး၀တုတ္ေလးက ေဘာလံုးယူရန္ အေျပးကေလးထြက္သြားသည္။ ေဘာလံုးကြင္းထဲေရာက္ေတာ့ ကေလးအေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ပါၾကသျဖင့္ ဖိုးေခ်ာ အေလွ်ာ့ေပးရင္း ကန္ၾကသည္။ တစ္ေနရာတြင္ ဖိုးေခ်ာတို႔အားၾကည့္ၿပီး ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ပီတိအျပံဳးမ်ား ျဖာေ၀ေနသူက ေဂဟာမွဴး။

ထိုစဥ္ ကားတစ္စီးက ေဂဟာ၀န္းထဲ ၀င္လာတာေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ေဂဟာမွဴးက သြားေရာက္ႀကိဳဆိုလိုက္သည္။ ကားေပၚမွ အမ်ိဳးသားႀကီး(၃)ဦးနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးႀကီး(၁)ဦးဆင္းလာသည္။

“ဘာကိစၥမ်ား ရွိၾကလို႔ပါလဲရွင္”

“ဟို ဟိုေလ ကၽြန္မသားေလး ဘယ္မွာလဲဟင္၊ ကၽြန္မသားေလးကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါရွင္”

ေဒၚခင္ဘုတ္က အေလာတႀကီး ေျပာလုိက္သည္။

“ရွင္၊ ေၾသာ္ ရွင့္သားက ဘယ္သူမ်ားလဲရွင္၊ နာမည္က ဘာတဲ့လဲ”

“နာ နာမည္တဲ့လား”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ဦးမင္းသိုင္းဘက္ လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ နာမည္မေပးရေသးေၾကာင္း ဦးမင္းသိုင္းက ေခါင္းခါျပလိုက္သည္။

“ရွင္ ကိုယ့္သားကိုေတာင္ နာမည္မေပးခဲ့ဘူးလား၊ ရွင္ လူမွ ဟုတ္ေသးရဲ့လား”

ေဒၚခင္ဘုတ္က ဦးမင္းသိုင္း၏ရင္ဘတ္အား လက္သီးနဲ႔ ထုေလသည္။

“ခင္ဘုတ္ကလည္း အိေျႏၵနဲ႔ေနစမ္းပါ၊ သည္လိုပါ၊ လြန္ခဲ့တဲ့(၁၆)ႏွစ္က မွတ္တမ္းေတြ ရွိတယ္မဟုတ္လား”

ကိုစိန္ျမတ္က ေမးလိုက္သည္။

“အဲ့သည္လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၆)ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔က မွတ္တမ္းထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ပါတယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ရွင့္”

“မင္းသိုင္း မင္းေျပာလုိက္ေလ၊ မင္း အဲ့သည္တုန္းက ဘယ္လိုစာမ်ိဳးေရးခဲ့တယ္ဆိုတာ”

ဦးမင္းသိုင္း စိတ္မေကာင္းေသာ ရွက္ေသာ မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔ ေရွ ့သို႔ တိုးလာၿပီး ေျပာျပလိုက္သည္။

စာထဲတြင္ ေရးခဲ့ေသာ စာနဲ႔ ရက္စြဲအတိအက်ကိုလည္း ေျပာျပလိုက္သည္။

“အို ဒါဆို မွတ္တမ္းထဲ ရွာၾကည့္လုိက္ရင္ အလြယ္တကူ ရွာေတြ႔မွာေပါ့၊ ခဏေစာင့္ပါ၊ ကၽြန္မရွာေပးပါ့မယ္”

ေဂဟာမွဴးက သြက္သြက္ေလး ေျပးသြားသည္။ ေဒၚခင္ဘုတ္လည္း ထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္သြားသည္။ ဦးမင္းသိုင္းနဲ႔ ကိုစိန္ျမတ္ကေတာ့ ေႏွးတံု႔တံု႔နဲ႔ လိုက္လာသည္။

ေဂဟာမွဴးက ေဟာင္းအိုေနေသာ မွတ္တမ္းစာအုပ္ႀကီးမ်ားကို တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္လွန္ေနသည္။ တိက်ေသာ သက္ေသအေထာက္အထားေတြ႔လိုက္ရသျဖင့္ ျပံဳးသြားေလသည္။

“အိုး ေတြ႔ၿပီ၊ အဲ့ အဲ့သည္ကေလးရဲ့လက္ထဲကို လက္စြပ္ေလးတစ္ကြင္းလည္း ထည့္ေပးခဲ့တယ္မဟုတ္လား၊ မေပ်ာက္ေအာင္ အၿမဲတမ္းသိမ္းထားေပးပါလို႔၊ တစ္ေန႔ေန႔ ျပန္လာရွာပါ့မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္မဟုတ္လား”

ေဂဟာမွဴးက ဦးမင္းသိုင္းအား ၾကည့္ၿပီး ေမးလုိက္သည္။ ဦးမင္းသိုင္းက 

“ဟုတ္ပါတယ္”

လို႔ ေျဖလိုက္သည