Jul 21st

သိုက္ အေၾကာင္းမ်ား (၅)

By Ram
ပုဂၢိဳလ္ေစာင့္၊ သိုက္ေစာင့္ဟူသည္

ဓမၼမိတ္ေဆြတစ္ဦးေမးလာသည့္ေမးခြန္းတစ္ခုမွာ အခ်ိဳ႕ေသာသူသည္သိုက္ဆက္နီးလြန္းအားၾကီးသျဖင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳ၍မရေသာ အျဖစ္မ်ားၾကံဳဖူးၾကားဖူးသည္ဟု ဆုိသည္။ မွန္မမွန္ႏွင့္ ဘုရားေဟာမည္သို႔ရွိသည္ႏွင့္ေျဖရွင္းေပးရမည့္ ေမးခြန္းျဖစ္ေခ်သည္။

သိုက္ ဟူသည္အဖိုးတန္ပစၥည္းမ်ား ထာပနာသိမ္းဆည္းမ်ား ထားသုိရာေနရာတစ္ခုဟု စာေရးသူသိထားပါ သည္။ သို႔ေသာ္ သိုက္ဟုဆုိလိုက္လွ်င္ အဖိုးတန္ပစၥည္းမ်ားသာမကလွ်ိဳ႕ဝွက္ဆန္းက်ယ္ေသာ ေမွာ္ဆန္ဆန္ ျဒပ္ဝတၳဳႏွင့္ သတၱဝါမ်ား စုဖြဲ႔တည္ရွိရာ ဟုလည္းအမ်ားအသိျဖင့္သိရွိထားပါေသးသည္။ သိုုက္ေစာင့္ေသာနတ္၊ သိုက္ေစာင့္ေသာ ေျမြ၊ နဂါး၊ ျခေသၤ၊ က်ား၊ ဘီလူး၊ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အေထြေထြ ရွိကုန္သည္။ မည္ကဲ့သို႔ပင္ထူးေထြမ်ားျပားေစကာမွု အားလံုးမွာ ၃၁ ဘံုသားခ်ည္းျဖစ္ေခ်သည္။

အခ်ိဳ႕က သိုက္ဖြားဟုဆုိျပီး လွ်ိဳ႕ဝွက္ဆန္းက်ယ္မွုႏွင့္ၾကံဳသည္။ ကူညီေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားႏွင့္ၾကံဳသည္ဟု ဆိုသည္။ ယင္းတြင္ မည္သူက ကူညီေစာင့္ေရွာက္သနည္း။ ၾကားဖူးသည့္ျဖစ္ရပ္တစ္ခုအရသိုက္အတူတူေစာင့္ခဲ့သူ တစ္ဦးေသျပီး လူျဖစ္ေသာ္ထုိဘဝထိ လိုက္လံေစာင့္ေရွာက္သည္ဟုဆုိသည္။ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ဤတြင္ ၃၁ ဘံုကို အက်ဥ္း ရွင္းျပန္ရန္လုိအပ္ေပသည္။ ငရဲၾကီး ၈ ထပ္၊ တိရစၦာန္ဘံု၊ျပိတၱာဘံု၊ အသူရကယ္ဘံု၊ လူ႔ျပည္ ၁ထပ္၊ နတ္ျပည္ ေျခာက္ထပ္၊ ျဗဟၼာ အထပ္၂၀ စုစုေပါင္း ၃၁ ဘံုရွိသည္။ သိုက္၊နန္းဟူသည္ ျဗဟၼာတုိ႔ႏွင့္ ဆက္စပ္မွုမရွိေခ်။အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ျဗဟၼာတုိ႔က ရုပ္(သို႔) နာမ္(သို႔) ရုပ္ႏွင့္နာမ္ မရွိၾကကုန္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ျပီး သူ႔ဘံုတြင္ အျမဲတည္ရွိသည္။

သို႔ေသာ္နတ္ျပည္ ေျခာက္ထပ္ျဖစ္သည့္စတုမဟာရာဇ္၊ တာဝတံိသာ၊ ယာမာ၊ တုသိတာ၊နိမၼာနရတိ၊ ပရနိမၼိတဝသဝတၱိဟူ၍ ေအာက္မွ အထပ္အထိရွိသည္။ စတုမဟာရာဇ္နတ္ဘံုသည္နတ္မ်ားတြင္ အနိမ့္ဆံုးဘံုျဖစ္ျပီး နတ္ေသးနတ္မြားမ်ား က်ေရာက္ေသာဘံုျဖစ္သည္။လူ႕ဘံုတြင္ရွိေသာ ရုပ္ကၡဆိုးနတ္၊ အိမ္ေစာင့္နတ္၊ ရြာေစာင့္နတ္၊ ေညာင္ပင္ေစာင့္နတ္၊ ေတာေစာင့္နတ္ စသည္မ်ားမွာ စတုမဟာရာဇ္ဘံုသားမ်ား ျဖစ္ၾကေခ်သည္။သူတို႔သည္ တာဝတိံသာ နတ္ျပည္မွနတ္သားမ်ားကဲ့သို႔ အေရာင္အေသြးမစံု၊ဘုန္းကံမျမင့္ေခ်။

ထုိနည္းတူစြာ ငရဲၾကီးရွစ္ထပ္၌ ငရဲသားမ်ားအျဖစ္ေနကာ ငရဲဘံုက်သူမ်ားကိုႏွိပ္စက္ရာတြင္လည္း ထုိ စတုမဟာရာဇ္နတ္ဘံုမွအာလာဝက နတ္ဘီလူးမ်ားက အလည့္က်သြားေရာက္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဘုရားေဟာ အဘိဓမၼာတြင္ဖြင့္ဆုိရွင္းလင္းထားသည္။နတ္မင္းၾကီး ေလးပါးတို႔ကို ဆည္းကပ္ခစားရေသာ လက္ေအာက္ခံနတ္တု႔ိ၏ ေနရာဘံုဌာနျဖစ္သျဖင့္ စတုမဟာရာဇ္နတ္ဘံုဟုေခၚျပီး နတ္ႏွစ္၅၀၀ ျဖစ္ေခ်သည္။

(ဤတြင္စာဖတ္သူတို႔၏ အတြင္းစိတ္၌ “ဟာကြာမ်ားလိုက္တဲ့ ဘံုနဲ႔နတ္ေတြ” ဟု တစ္လြဲထင္ေနေကာင္း ထင္တတ္ပါသည္။ စာေရးသူတင္ျပေသာ ၃၁ ဘံုမွာ အမွန္တကယ္တည္ရွိေသာဌာနမ်ားျဖစ္သည္ဟု ျမတ္စြာဘုရားမွ ေဟာၾကားခဲ့ေခ်သည္။ ထိုဘံုအလိုက္အထိုက္တြင္လည္းပြင့္ဖူးခဲ့ေသာ ဘုရားအဆူဆူတို႔မွက်င္လည္ကာ တရားမ်ား ေဟာျပဆံုးမခဲ့သည္ဟုလည္းသိရသည္။ အနီးစပ္ဆံု သာဓက အျဖစ္ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားသည္မယ္ေတာ္ အျဖစ္ ေတာ္စပ္ခဲ့သူသႏၱဳႆီတနတ္သားကို အမွဴးျပဳကာ တာဝတိံတာ နတ္ျပည္တြင္ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့သည္။ ေက်းဇူးဆပ္ပံုမွာ အဘိဓမၼာတရားအက်ယ္ေဟာၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းအဘိဓမၼတရားကိုအရွင္သာရိပုတၱရာအား အက်ဥ္းနည္းျဖင့္ ေဟာေျပာေတာ္မူခဲ့သည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ တပည့္ရဟန္း ငါးရာတို႔အားေန႔ခ်င္းပင္ မက်ဥ္းမက်ယ္နညး္ျဖင့္ ျပန္လည္ေဟာေတာ္မွုခဲ့ရာ ယေန႔တိုင္တည္ရွိရာအေျချပဳလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေခ်သည္။ ထိုအခ်က္ျဖင့္၃၁ဘုံအမွန္တကယ္ရွိသည္ဟုလည္း ေထာက္ျပႏိုင္သည္။)

သိုက္အေၾကာင္းကိစၥျပန္ဆက္မည္။ စာဖတ္သူတို႔ စတုမဟာရာဇ္ဘံုသေဘာကိုသိရွိျပီဆုိလွ်င္ သိုက္တြင္ေစာင့္ၾကပ္ေသာနတ္မ်ားကို သိရွိျပီဟု စာေရးသူယံုၾကည္သည္။သိုက္ေစာင့္နတ္အမ်ိဳးမ်ိဳး အေထြေထြ အားလံုးသည္ဘုရားထာပနာျဖစ္ပါကလည္း တာဝန္ရွိသျဖင့္ လာေရာက္ ေစာင့္ၾကပ္ေပးရျခင္း ရွိ၏။ နတ္တို႔ႏွင့္မျပီးေသးေခ်။ ဘုရားထာပနာေစာင့္ၾကပ္ရေသာ ေျမြ၊ နဂါးစသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေခ်ေသး သည္။

တိရစၦာန္၊ ျဗိတၱာ ႏွင့္ အသူရကာယ္တို႔လည္း ပါဝင္ေခ်ေသးသည္။ ထိုဘုံသားတို႔သည္လူျဖစ္စဥ္က (ေသခါနီးအခ်ိန္) ေလာဘေဇာတက္ကာ ပိုင္ဆုိင္ေသာ (ဝါ) ပိုင္ဆိုင္လိုေသာပစၥည္းဥစၥာကိုအစြဲျပဳျပီး ေသမည္ဆုိလွ်င္ ထိုပစၥည္းဥစၥာ တည္ေနရာ ႏွင့္ ျဒပ္ဝတၳဳတို႔တြင္မၾကြတ္မလြတ္ႏိုင္ပဲ တိရစၦာန္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ျဗိတၱာေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသူရကာယ္ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ၾကရသည္။ ဥစၥာတို႔ကိုေစာင့္ၾကပ္ရသည္။

လွပေသာမိန္းကေလးတို႔ကုိေတာထဲတြင္ ေတြ႕လွ်င္ ဥစၥာေစာင့္ဟုဆိုၾကသည္။ အမွန္စင္စစ္သူတို႔သည္ ထုိ ပစၥည္းဥစၥာကိုအစြဲျပဳျပီး ေသလြန္ၾကသျဖင့္ မၾကြတ္မလြတ္ႏုိင္ေသာျဗိတၱာႏွင့္အသူရကယ္(သို႔) စတုမဟာရာဇ္ဘံုသားမ်ား ျဖစ္ရေခ်သည္။ သူတို႔ေစာင့္ၾကပ္ေသာပစၥည္းဥစၥာအေပၚ ေႏွာက္ယွက္လုိသူတို႔ႏွင့္ၾကံဳေတြ႕ရေသာ္ နည္းလမ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေျခာက္လွန္႔ေမာင္းထုတ္ရေခ်သည္။

အထက္ပါ ရွင္းလင္းခ်က္သည္ ျဒပ္ဝတၳဳသာရွိေသးသည္။ သက္ရွိ သတၱဝါတို႔အားစြဲလမ္းမွု၊ေစာင့္ၾကပ္မွု ရွိေသးေခ်သည္။သာဓကတစ္ခုအရ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးသည္သူခ်စ္ေသာအမ်ိဳးသမီးကို စြဲလမ္းစိတ္ျဖင့္ ေသလြန္သည္ရွိေသာ္ ေကာင္းရာဘံုဘဝသို႔မေရာက္ႏိုင္ပဲေလာဘစိတ္အေျခခံ ပဋိသေႏၶေၾကာင့္ အသူရကာယ္၊ ျဗိတၱာကဲ့သို႔ေသာ ဘံုဘဝသို႔ေရာက္ရသည္။ထိုကဲ့သုိ႔ေသာ အေျခအေနတြင္ သူခ်စ္ရေသာ မိန္းကေလးကို အမ်ားသူကာ အႏၱာရယ္မွ လြတ္ကင္းေအာင္ကူညီျခင္း၊ သို႔တည္းမဟုတ္ အျခားသူတစ္ဦးႏွင့္ခ်စ္ၾကိဳက္သြားမည္ကုိစိုးရိမ္သျဖင့္ လိုက္လံေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမ်ား ျပဳတတ္ေခ်သည္။

ဤတြင္ အေၾကာင္းမဲ့ခံရသည္မဆိုလို။ ထိုကဲ့သို႔ ေႏွာက္ယွက္မွုကိုခံရရန္ကံပါမွလည္း လိုက္လိုက္ေႏွာင့္ယွက္(သို႔မဟုတ္) ကူညီေဖးမမွုကိုခံရသည္။(ဥပမာေနာက္တစ္ခုအရ။ ။ ေသေသာကေလး (ကေလးေျခာက္)က ဘံုဘဝစြဲလမ္းသျဖင့္ အေမ့ကိုအိပ္မက္ေပးျခင္း၊ အတိတ္စိမ္းေပးျပီး ကူညီျခင္းမ်ိဳး)

ထုိအခ်က္ႏွင့္လည္း မလံုေလာက္ေသးေခ်။ တစ္ခါတစ္ရံ ဝဋ္ေကြ်းေၾကာင့္ လည္းမိမိလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို တားဆီးပိတ္ပင္မွုခံရသည္။ ဥပမာတစ္ခုအရ ဘုရားေဟာဇာတ္ေတာ္တစ္ခုတြင္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္အရိယာတစ္ဦးကို ႏွုတ္ေရးျဖင့္ ဆဲေရးတိုင္းထြာျပဳမိေသာေၾကာင့္သူဆဲခဲ့ဖူးသည္ ျပည့္တန္ဆာမ ဟူေသာစကားလံုးအတိုင္း ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ ျပည့္တန္ဆာ အမ်ိဳးသမီး၊ ယုတ္ညံ႔ေသာ တိရစၦာန္ျဖစ္ရသည္။

ဘုရင္သမီးေတာ္ ျဖစ္သည့္ ဘဝတြင္ပင္ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာသျဖင့္ႏုိင္ငံေပါင္း မ်ားစြာကလိုလားကာ စစ္မက္ျဖစ္မည္ကို ဘုရင္က ေၾကာက္လွန္႔သျဖင့္ မည္သူကိုမွမေပးစားႏိုင္ပဲထိုႏိုင္ငံဘုရင္၊ အိမ္ေရွ႕မင္းသား မ်ားအတြက္ ျပည့္တန္ဆာသေဘာမ်ိဳးသာ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ (ေနာက္ဆံုး ဘဝတစ္ခုတြင္ ထိုအမ်ိဳးသမီးလည္း မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ေရာက္ရေခ်သည္။) (ဘုရားေဟာဇာတ္ေတာ္ျဖစ္သည္။ အတိအက် သိလိုေသာ္ေမးႏိုင္ပါသည္။)

ဆုိလိုသည္မွာ ဘဝတစ္ခုတြင္ျပဳခဲ့မိေသာ အကုသုိလ္ထူးတစ္ခုေၾကာင့္ဘဝဆက္တိုင္းတြင္ မျပတ္ႏိုင္ပဲ တူညီစြာပင္ ဝဋ္ေကြ်းဆပ္ရျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ကုသိုလ္ထူးေၾကာင့္လည္းဘဝဆက္တိုင္းအက်ိဳး ေပးေကာင္းရျခင္း မ်ိဳးလည္းရွိသည္။ အိမ္ေထာင္ေရးအျမဲ အဆင္မေျပဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး ခံရသည္ဆုိျခင္းမွာ သိုက္ေစာင့္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိေရွးဘဝက ၾကီးမားေသာ အိမ္ေထာင္ေရးရာေႏွာင့္ယွက္က်ဴးလြန္ သည့္ အကုသိုလ္ကံတစ္ခုခုေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း သိႏိုင္သည္။ (ဥပမာ- သူေတာ္ေကာင္းတို႔ မဂ္လာကိစၥခမ္းနားကိုဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးျပဳလုပ္ျခင္းမ်ိဳး)

အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခုတြင္သာမဟုတ္ သက္ဆိုင္ရာသက္ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာကိစၥရပ္တိုင္းတြင္ ေရွးဘဝအေၾကာင္းကိစၥ (ကံ) ေၾကာင့္ဝဋ္တစ္ခုသဖြယ္ ဆက္တိုက္ခံရျခင္းျဖစ္သည္။ ဥပမာ-ခ်မ္းသာရန္ အခြင့္အျမဲၾကံဳေသာ္လည္း အျမဲလိုလို ဆင္းရဲရျခင္း၊ ဆင္းရဲရန္အေၾကာင္းအျမဲၾကံဳေသာ္လည္း ကူညီေဖးမမွု (ဝါ) ကံေထာက္ပံ့မွုေၾကာင့္အျမဲခ်မ္းသာရျခင္း စသည္ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။

အႏွစ္ခ်ဳပ္ဆုိရေသာ္မည္က့ဲသို႔ေသာ္ ပုဂၢိဳလ္သိုက္ ေစာင့္ေစာင့္၊ကံဝဋ္ေကြ်းမည္မွ်ပင္က်န္က်န္ မိမိလုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမွုႏွင့္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ရမည္ျဖစ္ေသာ မဂ္ဖိုလ္တရားမ်ားကို အစဥ္တစ္ဆိုက္ပြားမ်ားက်င့္ၾကံအားထုတ္ရေခ်မည္။

ဘဝမ်ားရွည္လ်ားလွသည္။ ဝဋ္ေၾကြးမ်ား ေပါလွေခ်သည္။ ေကာင္းမွုရွိသလို၊မေကာင္းမွုရွိသျဖင့္ ဘံုအေထြေထြတြင္ ၾကင္လည္ျပီး ဝဋ္ခံၾကရသည္။ ထုိ ဘံု၊ ဝဋ္ မ်ားမွ ၾကြတ္လြတ္ေအာင္၊ အကုသိုလ္ကံအက်ိဳးမ်ား အေဟာ သိကံျဖစ္ေအာင္နိဗၺာန္ဝင္ႏိုင္ရန္ ပြားမ်ားၾကင့္ၾကံရေခ်မည္ျဖစ္သည္။ ဝဋ္ေၾကြးသည္ နိဗၺာန္ဝင္ခါနီးအထိတြင္ပင္ဆပ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္ သာဓကအျဖစ္ပရိနိဗၺာန္စံသျဖင့္ သိျမင္ရသည္။

သို႔ေသာ္နိဗၺာန္သုိ႔ေရာက္လွ်င္ ထိုေၾကာင္းက်ဳိးမ်ားလြတ္ကင္းရေခ်သည္။ စာဖတ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြတို႔ ေၾကာင္းက်ိဳးလြတ္ကင္း၊ ဆင္းရဲဝဋ္ ကင္းမဲ့ေသာ နိဗၺာန္ကိုမ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ၾကပါေစ။

International News forMyanmar မွ ကူးယူေဖာ္ျပထားပါသည္။
Jul 18th

အိပ္​မက္​​ေတြ သြန္​းဆစ္​ထားတဲ့​ေနရာ

By Nandasithu

အႀကိမ္ႀကိမ္ ကြဲေၾကခဲ့တဲ့ ႏွလုံသားေလးကိုမွ
တယုတယ
ေလးခ်စ္ႏိုင္​​ေပးတဲ့......ေမာင္

အတုအ
ေယာင္​​ေတြၾကားမွာ ကူးခတ္​​ေနရတုန္း အခ်စ္အစစ္နဲ႔ လာေရာက္ကယ္တင္​​ေပးတဲ့....ေမာင္

က်႐ႈံးႏြမ္
းလွ်မႈေတြနဲ႔ ႐ုန္းကန္ရခ်ိန္မွာ
ငတ္
မြတ္ခဲ့တဲ့ ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးတစ္ခုကို ရက္ရက္​​ေရာေရာ ေပးစြမ္းႏို္င္တဲ့......ေမာင္

အၾကင္
နာအိပ္မက္​​ေတြဖန္တီးေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္
အျမဲတမ္
း အားယူႀကိဳးစားေပးတဲ့.......ေမာင္

ေဘာင္မခတ္ထားတဲ့ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြနဲ႔
အျမဲစိတ္
ခ်မ္းသာေအာင္ထားေပးတဲ့.....ေမာင္


ေမာင္ရယ္.....
သိပ္
ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားထက္ပိုခ်စ္ပါတယ္
လက္​​ေျမာက္အ႐ႈံးေပးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာမွ ရ႐ွိရတဲ့ ဒီအခ်စ္​​ေလးဟာ သိပ္ကိုအဖိုးတန္လြန္းပါတယ္

ေက်းဇူးတရားေတြနဲ႔ေႏွာင္ဖြဲ႔မထားတဲ့ ေမာင့္ရဲ႕ ႏွလုံးသားေထာင့္စြန္းတစ္​​ေနရာစာဟာ
“မ” အိပ္
မက္​​ေတြကို သြန္းဆစ္ထုလုပ္တဲ့ ေနရာေလးပါ.

 

PS ကိုယ္တိုင္ေရးမဟုတ္ပါဘူးရွင့္။ ေမာင္ေလး Laddy ပဲေရးေပးတာပါ။ သူကက်မခံစားခ်က္ေတြကို စာဖြဲ႕ေပးတဲ့ ကေလာင္ရွင္ပါ။ ဒီစာေလးနဲ႕လည္းေက်းဇူးတင္လိုက္ပါတယ္။

Jul 17th

စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး

By davidmgmg

စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး

                                                                                                                     ေဒးဗစ္

လႊမ္းေက်ာ္ႏွင့္ ခိုင္ၿငိမ္းစံတို႔ မဂၤလာေဆာင္အၿပီး နံရံတြင္ခ်ိတ္မည့္ ဓာတ္ပံုမ်ားရလာေတာ့ အလုပ္ရႈပ္သြားၾကသည္။ ပံုထဲတြင္ လႊမ္းေက်ာ္ႏွင့္ ခိုင္ၿငိမ္းစံတို႔၏ မဂၤလာအျပံဳး။ သိပ္ခ်စ္ၾကေသာ တက္သစ္စဇနီးေမာင္ႏွံတို႔၏ ၾကည္ႏူးဖြယ့္အျပံဳး။

“ကိုေက်ာ္ သည္ပံုႀကီးကို ဘယ္ေနရာမွာ ခ်ိတ္ရရင္ ေကာင္းမလဲဟင္”

“ဧည့္ခန္းမွာ ခ်ိတ္ၾကမလား”

“အင္း သည္ပံုႀကီးကိုေတာ့ ခိုင္တို႔ အိပ္ခန္းထဲမွာပဲ ခ်ိတ္ၾကရေအာင္ေလ၊ သည္ပံုေလးကို ခိုင္သိပ္ႀကိဳက္လို႔ပါ၊ တျခားပံုေတြကိုပဲ ဧည့္ခန္းမွာ ခ်ိတ္ပါလား”

လႊမ္းေက်ာ္က ခ်စ္ဇနီးသည္ေလးအား အစြမ္းကုန္ျပံဳးျပလိုက္သည္။

“ခိုင့္သေဘာပါပဲ”

ပံုႀကီးအား နံရံတြင္ခ်ိတ္ရန္ လႊမ္းေက်ာ္ အခန္းနံရံအား ၾကည့္ၿပီး မည္သည့္ေနရာတြင္ခ်ိတ္ရန္ေကာင္းမလဲဟု ေနရာေရြးရင္း စဥ္းစားေနသည္။

“ဘယ္ေနရာမွာ ခ်ိတ္ေစခ်င္လဲဟင္ ခိုင္”

ခိုင္ၿငိမ္းစံလည္း နံရံအားၾကည့္ၿပီး ေနရာရွာေနေလသည္။ နဂိုကတည္းက ရွိေနၿပီးေသာ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္သည့္ ပံုႀကီးကို ခိုင္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ကိုေက်ာ္ ဟိုပံုႀကီးက ေတာ္ေတာ္ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီေနာ္၊ အဲ့သည္ပံုႀကီးကိုျဖဳတ္ၿပီး အဲ့သည္ေနရာမွာ ခ်ိတ္ရင္ မေကာင္းဘူးလား”

လႊမ္းေက်ာ္လည္း ထိုပံုႀကီးအားၾကည့္ၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

“ေကာင္းသားပဲ”

ေျပာရင္း ခံုပုေလးခုကာ ပံုေဟာင္းႀကီးအား ျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။ ခိုင္ၿငိမ္းစံက ေအာက္ကေန လွမ္းယူလိုက္သည္။ ပံုႀကီးက ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ ေဆးေရာင္အခ်ိဳ ့ ျပယ္လြင့္ေနေပၿပီ။ ဖံုအခ်ိဳ ့လည္း ကပ္ၿငိေနသည္ေၾကာင့္ လက္၀ါးေလးနဲ႔ သုတ္လိုက္သည္။ ထိုပံုႀကီးထဲက ရုပ္ပံုကားခ်ပ္သည္ကား အစိမ္းေရာင္ေဆးသုတ္ထားသည့္ အိမ္ကေလးျဖစ္သည္။ အိမ္ေရွ ့တြင္ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေလးရွိေနသည္။ ခိုင္ ဖုန္မ်ားကို သုတ္ရင္း ေအာက္လက္ယာေထာင့္နားတြင္ လက္မွတ္ေလးတစ္ခုကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။ “မိုးလႊမ္း” တဲ့။ ရုပ္ပံု၏ အေပၚပိုင္းတြင္ “စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး” ဟု စာလံုးေသးေသးေလးႏွင့္ေရးထားသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“ကိုေက်ာ္ သည္ပံုႀကီးက ေတာ္ေတာ္လက္ရာေျမာက္တာပဲေနာ္”

“ဟုတ္လား”

ထိုပံုႀကီးသည္ လႊမ္းေက်ာ္ငယ္စဥ္ကတည္းက ရွိေနေသာ ပံုျဖစ္ေပမဲ့ ဘယ္တုန္းကမွ ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ေပ။ ျမင္ေနက်မို႔ ရိုးေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

“အင္း အိမ္ေလးနာမည္က “စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး” တဲ့၊ ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ နာမည္ေလးပဲ၊ မိုးလႊမ္းဆိုတာ ဘယ္သူ႔ကို ေျပာတာလဲဟင္”

“ဘယ္မွာလဲ”

“သည္နားမယ္ လက္မွတ္ထိုးတယ္၊ “မိုးလႊမ္း” တဲ့”

“ဟုတ္လား ျပစမ္းပါဦး”

လႊမ္းေက်ာ္လွမ္းယူလိုက္ေတာ့ ပံုႀကီး၏ ေက်ာဘက္မွ အပိတ္သည္ ကြာက်သြားသည္။ ကြာက်အၿပီး ဓာတ္ပံုမ်ားစြာ ထြက္က်လာသည္။ ႏွစ္ေပါင္းၾကာျမင့္ၿပီျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ေဆြးေျမ့ၿပီး ထိလိုက္ရံုႏွင့္ ကြာသြားျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္သည္။ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ခိုင္ၿငိမ္းစံ ေကာက္ယူလိုက္သည္။ လႊမ္းေက်ာ္ကေတာ့ အိမ္ပံုႀကီးႏွင့္ လက္မွတ္ကို ၾကည့္ေနသည္။

“ဟင္ ဒါ ဒါ ကိုေက်ာ့္ပံုေတြ မဟုတ္လား၊ ဟိုေဘးကလူက ဘယ္သူလဲဟင္”

ခိုင္၏ မ်က္၀န္းမ်ားသည္ ျပဴးက်ယ္ေနၿပီး မ်က္ရည္ေလးေတြ လည္ေနသလိုလို။ ၀မ္းနည္းရိပ္သန္းေနသလိုလို။ စိုးရိမ္ပူပန္ေနသလိုလို။ လႊမ္းေက်ာ္ ခိုင့္လက္ထဲက ပံုမ်ားကို ယူၾကည့္လိုက္သည္။

“ဘယ္မွာလဲကိုယ့္ပံုက”

လႊမ္းေက်ာ္လည္း ဓာတ္ပံုမ်ားကို ၾကည့္ရင္း အံ႔ၾသလြန္းမက အံ႔ၾသေနရသည္။ ပံုထဲတြင္ လႊမ္းေက်ာ္ႏွင့္ တျခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္။ ေယာက်္ားခ်င္း၊ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း နမ္းေနၾကသည့္ပံုမ်ား။ ပံုမ်ားအရ ထိုေယာက်္ားႏွစ္ေယာက္သည္ အလြန္ခ်စ္ၾကသည့္ပံုေပၚသည္။ ထိုေယာက်္ားႏွစ္ဦး၏ ၾကားတြင္ အသက္တစ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္တစ္ဦးလည္း ပါေလသည္။

“ဒါ ဒါ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ၊ ဘာလို႔ သည္ပံုထဲမွာ ကိုယ္ကပါေနရတာလဲ”

ခိုင့္ကိုေမးေတာ့ ခိုင့္မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ခိုင္ေခါင္းယမ္းၿပီးမွ ငိုခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ မ၀ံ႔မရဲေမးလိုက္သည္။

“ကို ကိုေက်ာ္က ေဂးလားဟင္ ဟင္၊ ၿပီး ၿပီးေတာ့ ပံုထဲမွာပါတဲ့ ကေလးကေလးကေကာ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္သူ႔သားေလးလဲဟင္၊ ကိုေက်ာ္ ဘယ္သူနဲ႔ ရခဲ့တဲ့ ကေလးေလးလဲဟင္ ဟင္”

“မဟုတ္ဘူးခိုင္၊ ကိုယ္ေဂးမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ေယာက်္ားစစ္စစ္ပါခိုင္”

“ဒါျဖင့္ရင္ သည္ထဲမွာ ဘာလို႔ ကိုေက်ာ့္ပံုက ပါေနရတာလဲ၊ ကိုေက်ာ္က ဘာလို႔ တျခားေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို နမ္းေနရတာလဲ”

“မဟုတ္ဘူးခိုင္၊ ေဟာသည္လူက ကိုယ္ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မွာ၊ ကိုယ္နဲ႔ ရုပ္ခ်င္းဆင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲေလ၊ ခိုင္ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၾကည့္စမ္း၊ သည္ပံုက ေတာ္ေတာ္ၾကာလွၿပီ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေလာက္က ပံုပဲျဖစ္ရမယ္ခိုင္”

လႊမ္းေက်ာ္စကားေၾကာင့္ ခိုင္အငိုတိတ္သြားသည္။ လႊမ္းေက်ာ္ေျပာတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ပဲ။ ဓာတ္သားေတြက ျဖဴေနေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က ပံုေဟာင္းမ်ားပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။ ခိုင္လည္း ဓာတ္ပံုမ်ားကို ျပန္ၿပီး ၾကည့္လုိက္သည္။

“ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သားပဲ ကိုေက်ာ္၊ ေဟာသည္လူက ဘာလို႔ ကိုေက်ာ္နဲ႔ သည္ေလာက္ဆင္ေနရတာလဲဟင္၊ ကိုေက်ာ့္ေဖေဖမ်ားလား”

“မဟုတ္ေလာက္ပါဘူးခိုင္ရယ္၊ ကိုယ္နဲ႔ ေဖေဖက ဘယ္ေနရာေတြမွာမ်ား တူေနလို႔လဲ၊ ကိုယ္က အေမတူပဲမဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္ကိုေက်ာ္၊ ကိုေက်ာ္က ေမေမနဲ႔တူတာ၊ သည္လူဟာ ေဖေဖဟုတ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး၊ ၿပီးေတာ့ ကေလးေလးက ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္”

“ေမေမ့ကို ေမးၾကည့္ရေအာင္ေလ”

“ေကာင္းသားပဲ”

ႏွစ္ဦးသား ဧည့္ခန္းဆီ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ဧည့္ခန္းတြင္ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္း စကားစျမည္ေျပာေနၾကသည္။

“ေမေမသည္မွာ ၾကည့္ပါဦး”

“ဘာလဲ သားငယ္”

“ေဟာသည္ဓာတ္ပံုထဲက လူေတြက ဘယ္သူေတြလဲဟင္”

မိခင္ျဖစ္သူက ပံုမ်ားကိုယူၿပီးၾကည့္သည္။ ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာ အမူအယာ ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားသည္။ ေဒါသထြက္သေယာင္လည္း ရွိသည္။ မ်က္ႏွာအား တစ္ဖက္သို႔လွည့္ၿပီး ၀မ္းနည္းေနသေယာင္လည္းရွိသည္။

“သူတို႔က ဘယ္သူေတြလဲဟင္၊ ေမေမသိလား”

မိခင္ျဖစ္သူ မေျဖပါေပ။ တစ္ဖက္သို႔သာ မ်က္ႏွာလွည့္ေနသည္။ မိခင္ျဖစ္သူ၏ အမူအယာေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူက ပံုမ်ားကို လွမ္းယူၿပီး ၾကည့္ေလသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ၏ မ်က္ႏွာသည္လည္း မိခင္ျဖစ္သူနည္းတူ အမူအယာရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားသည္။

“ေမေမ ေျပာေလ၊ ေဖေဖေကာသိလား၊ အဲ့သည္ထဲက တစ္ေယာက္က ဘာလို႔ သားနဲ႔ ရုပ္ခ်င္းဆင္ေနရတာလဲ၊ ၿပီးေတာ့ အဲ့သည္ထဲက ကေလးေလးကေကာ ဘယ္သူလဲ၊ ဟိုေဘးဘက္က ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကေကာ ဘယ္သူလဲ” သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ဘယ္လိုပတ္သက္ၾကတာလဲ”

“သူဟာ သားမိုက္ပဲ၊ ေခြးသူေတာင္းစားလိုေကာင္”

မိခင္ျဖစ္သူ၏ ႏႈတ္မွ ထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစကားေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္ေကာ ခိုင္ၿငိမ္းစံပါ မင္သက္ကုန္ၾကသည္။

“ဗ်ာ ဘာလို႔ သူ႔ကို ေခြးသူေတာင္းစားလို႔ ေျပာရတာလဲ၊ သားတို႔ကို ရွင္းရွင္းေျပာစမ္းပါ၊ ေဖေဖတစ္ခုခုေျပာပါဦး”

ေဖေဖသည္ နဂိုကတည္းက စကားနည္း အေနေအးသူမို႔ ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္။

“သူဟာ သားငယ္ရဲ့ အစ္ကိုအရင္းပဲ၊ ကေလးေလးက သားငယ္ေပါ့၊ သူဟာ သားငယ္ရဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ မတန္တဲ့ေကာင္”

“ဗ်ာ ဗ်ာ ဘာလို႔လဲဟင္၊ သူ႔မွာ ဘာအျပစ္ေတြရွိလို႔လဲ၊ ဘာေၾကာင့္ သားရဲ့ အစ္ကိုျဖစ္ဖို႔ မတန္ရတာလဲ”

“ေမးေနဖို႔လိုေသးလို႔လား၊ ပံုထဲမွာပဲၾကည့္ေတာ့၊ သားငယ္ရဲ့ အစ္ကိုက အေျခာက္တစ္ေယာက္ပဲ၊ ဘယ့္ႏွယ့္ ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကိုမွ စိတ္၀င္စားရတယ္လို႔၊ ေဟာ့ဟို ေက်ာ္ဇင္ဆိုတဲ့ေကာင္ကလည္း ဘာထူးေသးလဲ၊ ေမေမကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က သိပ္ခင္ၾကပါတယ္ဆိုလို႔သာ အိမ္ကိုအ၀င္အထြက္ျပဳထားတာ၊ သူတို႔ကေတာ့ ေမေမတို႔ကို လိမ္ညာၿပီး ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ႔ ေခြးဇာတ္ခင္းေနၾကတာ”

“ဒါဆို သူက သားရဲ့ အစ္ကိုေပါ့ေနာ္၊ သားမွာ အစ္ကိုအရင္းတစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္ေပါ့ေနာ္”

“ပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း၊ သူ႔ကို အစ္ကိုလို႔ ေခၚဖို႔မတန္ဘူး၊ ေနာက္ဆို သူ႔ကို လံုး၀ အစ္ကိုလို႔ ေခၚဖို႔ စိတ္မကူးနဲ႔”

“အေမကလည္းဗ်ာ၊ ေဂးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမ့သားဟာ အေမ့သားပါပဲ၊ သားရဲ့ အစ္ကိုဟာလည္း အစ္ကိုပါပဲ၊ ဒါကိုေျပာင္းလဲလို႔ မရဘူးေလ”

“အဲ့ အဲ့ဒါ ဘယ္သူ႔ဘက္က ၀င္ေျပာေပးေနတာလဲ”

“သူ သူက ဘယ္မွာလဲဟင္ေမေမ”

“မသိဘူး၊ သူ႔ဟာသူ သြားခ်င္ရာသြားေနတဲ့ေကာင္ အိမ္ကို ျပန္ေတာင္မလာဘူး”

“သူက ဘာလို႔ ထြက္သြားရတာလဲဟင္”

“ဘာျဖစ္ရမွာလဲ၊ ေခြးဇာတ္ခင္းေနတဲ့ေကာင္ေတြကို ၾကည့္မရလို႔ ေမေမကိုယ္တိုင္ ႏွင္ခ်လႊတ္လိုက္တာ”

“ေမေမကလည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က သိပ္ခ်စ္ၾကတာကို ဘာလို႔ ႏွင္ခ်ရတာလဲ၊ ခ်စ္ျခင္းကို မခြဲရဘူးေလ၊ ၿပီးေတာ့ သူဟာ အေမ့သားပဲမဟုတ္လား”

“ဘာ ဘာေျပာတယ္၊ မင္း အခု ဘယ္သူ႔ဘက္က ၀င္ေျပာေနတာလဲ”

“ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္တာနဲ႔ ကိုယ့္သားအရင္းကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ရသလားအေမရ၊ သားလည္း ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုရင္ ေမေမစြန္႔လႊတ္မွာပဲမဟုတ္လား”

“ဘာေျပာတယ္သား”

“ဒါ့ေၾကာင့္လားေမေမ၊ သားကိုလည္း ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔ မေပါင္းခိုင္းတာမဟုတ္လား၊ ၿပီးေတာ့ ဆယ္ရွစ္ႏွစ္ပဲရွိေသးတဲ့သားကို ေက်ာင္းေတာင္မၿပီးေသးပဲနဲ႔ ဇြတ္အတင္းလက္ထပ္ခိုင္းတာလားအေမရ”

သား၏စကားေၾကာင့္ မိခင္ျဖစ္သူသည္ မ်က္ႏွာထားတင္းမာၿပီး တစ္ဖက္သို႔ လွည့္ရင္း ေျဖသည္။

“ဟုတ္တယ္သား၊ သားေျပာတာမွန္တယ္”

မိခင္၏ စကားေၾကာင့္ သားျဖစ္သူ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင့္ေျပာရွာသည္။

“ေမေမမတရားဘူး၊ ေမေမရက္စက္တယ္၊ ေမေမတကိုယ္ေကာင္းဆန္တယ္၊ ေမေမ အစ္ကို႔အေပၚမွာ အရမ္းရက္စက္တယ္၊ သားအေပၚမွာလည္း ေမေမရက္စက္တယ္၊ ေမေမ့လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ သား လူငယ္ဘ၀ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး မခံစားလိုက္ရဘူး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဘယ္မွ လည္ပတ္ခြင့္မရဘူး၊ မဟုတ္ေသးဘူး၊ သားမွာ ေမေမ့ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္မွကို မရခဲ့တာ၊ ေဖေဖကလည္း ေမေမ့လုပ္ပံုေတြကို သည္အတိုင္းၾကည့္ေနခဲ့တာလား၊ အစ္ကို႔ကို ႏွင္ခ်လႊတ္ခဲ့တုန္းက ေဖေဖဘာမွ၀င္မေျပာခဲ့ဘူးလား၊ အေဖတစ္သက္လံုး ေမေမ့ရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေတြမႈေတြၾကားထဲမွာပဲ ေနသြားေတာ့မွာလား၊ ေမေမေျပာပံုအရဆိုရင္ သားဟာလည္း ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုရင္ သားကိုလည္း စြန္႔လႊတ္မယ္ေပါ့ဟုတ္လား”

မိခင္သည္ ႏႈတ္ဆိတ္သြားေလသည္။

“ကိုေက်ာ္ ေတာ္ပါေတာ့၊ မဟုတ္တာေတြ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့၊ ေမေမစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပါ့မယ္”

ခိုင္၏ စကားကို လႊမ္းေက်ာ္ဂရုမစိုက္ပါေပ။ လႊမ္းေက်ာ္မ်က္ရည္မ်ားကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ပစ္လိုက္သည္။

“ေမေမ မစိုးရိမ္ရေတာ့ပါဘူး၊ သားဟာေဂးတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ေမေမလုပ္ခဲ့တဲ့အျပစ္အတြက္ ေမေမျပန္ခံစားရေစမယ္၊ သား ေဂးတစ္ေယာက္မဟုတ္ေပမဲ့ ေဂးတစ္ေယာက္ပဲ လုပ္ေတာ့မယ္ေမေမ၊ အစ္ကို႔ကို စြန္႔လႊတ္သလို သားကိုလည္း စြန္႔လႊတ္လိုက္ပါေတာ့ေမေမ”

ေျပာၿပီး အခန္းထဲသို႔ ခ်ာကနဲ႔ လွည့္ထြက္သြားသည္။

“ကိုေက်ာ္”

 ခိုင္လည္း ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ကာ လႊမ္းေက်ာ္ေနာက္ လိုက္သြားသည္။

“သား သားငယ္ သားေလး၊ ေယာက်္ား လုပ္ပါဦး”

မိခင္သည္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ က်န္ခဲ့ေလသည္။ ဖခင္သည္ မ်က္ႏွာ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ က်န္ခဲ့သည္။

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

အိမ္က ထြက္သြားမည္အထင္ေၾကာင့္ “မသြားပါနဲ႔” ၀မ္းနည္းပက္လက္ႏွင့္ ေတာင္းပန္ေနရွာေသာ ခ်စ္ဇနီးသည္ေလး ခိုင့္အား “ထြက္မသြားပါဘူး” ဟု ႏွစ္သိပ္ေပးၿပီးမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္လို အျပစ္ကင္းစင္စြာ အိပ္စက္ေနေသာ ခိုင့္ကို လႊမ္းေက်ာ္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ခိုင့္ဆံႏြယ္စေလးမ်ားကို သပ္တင္ေပးေနမိသည္။ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ား၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေၾကာင့္ မတတ္သာစြာ လက္ထပ္လိုက္ရေပမဲ့ ခိုင့္ကို လႊမ္းေက်ာ္ သိပ္ခ်စ္ပါသည္။ ထို႔အတူ ခိုင္သည္လည္း လႊမ္းေက်ာ္အား သိပ္ခ်စ္ပါသည္။ ခိုင္ကေျပာဖူးသည္။ မိဘမ်ားက မိတ္ဆက္ေပးစဥ္က ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္ခဲ့မိပါသတဲ့။ ထို႔အတူ လႊမ္းေက်ာ္လည္း ေမေမျပသည့္ ခိုင့္ဓာတ္ပံုေလးအား ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

လႊမ္းေက်ာ္၏ စိတ္က အစ္ကိုအရင္းဆိုသူအား သတိရမိသြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အစ္ကိုအရင္းဆိုသူ၏ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ၾကည့္ေနမိသည္။ ဓာတ္ပံု၏ ေက်ာဘက္တြင္ မင္ျဖင့္ေရးထားေသာ စာမ်ားကို ဖတ္လိုက္ရသည္။ “ခ်စ္ေသာ ေက်ာ္ႏွင့္ အမွတ္တရ ၁၉.. ခုႏွစ္” တဲ့။ ဒါျဖင့္ရင္ ႏွစ္ေပါင္း (၁၈)ႏွစ္ေက်ာ္ပင္ ၾကာခဲ့ပါပေကာ။ ေနာက္ လႊမ္းေက်ာ္ငယ္စဥ္က ပါေသာပံုေလး၏ ေက်ာဘက္ကိုလည္း ၾကည့္လိုက္မိသည္။ “ “မိုးလႊမ္း”၊ ခ်စ္ညီေလး“လႊမ္းေက်ာ္” ႏွင့္ ခ်စ္ေသာ “ေက်ာ္ဇင္” အမွတ္တရ” တဲ့။

ထိုစာသားေလးမ်ားေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္ စဥ္းစာခန္း၀င္မိသည္။ အစ္ကို ကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့သလားရယ္လို႔။ အစ္ကို၏ခ်စ္သူျဖစ္သူ ေက်ာ္ဇင္ဆိုသူကလည္း အစ္ကို၏ အသက္ႏွင့္ ရြယ္တူေလာက္ျဖစ္မည္။ ဓာတ္ပံုမ်ားအရ ေက်ာ္ဇင္ဆိုသူကလည္း အစ္ကို႔အား သိပ္ခ်စ္မည္ထင္သည္။ အရမ္းခ်စ္ၾကသည့္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ဆီမ်ား ထြက္ေျပးေနၾကပါလိမ့္။ ေန႔တုန္းက ေမေမေျပာခဲ့သည္။ အိမ္ေတာင္ျပန္မလာဘူးဆိုပဲ။

ေနာက္ အစ္ကို႔လက္နဲ႔ ေရးဆြဲခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီကားပံုႀကီးကိုလည္း ၾကည့္လိုက္မိသည္။ လႊမ္းေက်ာ္ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ ထိုပံုႀကီးသည္ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ကာမွ အလြန္လက္ရာေျမာက္လွသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုပံုႀကီးအား လႊမ္းေက်ာ္လက္၀ါးေလးနဲ႔ ပြတ္သပ္ေနမိသည္။ အစ္ကိုကိုယ္တိုင္ ေရးဆြဲခဲ့သည္မို႔ အလြန္ျမတ္ႏိုးသြားမိသည္။ အစ္ကိုဟာ ပန္းခ်ီေရးဆြဲတာ သိပ္၀ါသနာပါခဲ့မည္ထင္သည္။ ထိုပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီး၏ ေခါင္းစဥ္ေလးအား အဘယ္ေၾကာင့္ “စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး” ဟု အမည္ေပးရသည္ကို လႊမ္းေက်ာ္ သိခ်င္မိသည္။

ေန႔တုန္းက အစ္ကို၏ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီးေနရာတြင္ မိမိတို႔၏ မဂၤလာပံုႀကီးအား အစားထိုး ခ်ိတ္ဆြဲၾကမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေပမဲ့ ခုေတာ့ မခ်ိတ္ခ်င္ေတာ့ပါ။ အစ္ကို႔ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႀကီးအား အစ္ကိုခ်ိတ္ထားခဲ့သည့္ ေနရာမွာပဲ မူလအတိုင္း ရွိေနပါေစေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ခ်ိတ္ရန္ ခံုပုေလးကို ခုၿပီး တက္လိုက္သည္။ နံရံအားလက္ဖ၀ါးႏွင့္ေထာက္မိေတာ့ “ေဒါင္” ကနဲ႔ အသံျမည္သြားသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ အဂၤေတက “ေဒါင္” ကနဲ႔ ျမည္ရသနည္း။ ေဘးဘက္သို႔ ထုလိုက္ေတာ့ “ေဒါင္” ကနဲ႔ မျမည္။ မူလေနရာ ျပန္ထုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမည္ေနျပန္သည္။ သည္ေနရာမွ အခန္းေလးတစ္ခု ရွိေနေလသလား။ ဖုန္မ်ားကပ္ၿငိေနျခင္းေၾကာင့္ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးသုတ္လိုက္သည္။ ျမင္လိုက္ရသည္။ ေလးေထာင့္ဆန္ေသာ အခန္းငယ္ေလးတစ္ခု။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မရ။ မဖြင့္တာၾကာေနျခင္းေၾကာင့္ ၾကပ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သံခၽြန္တစ္ခုခုရွာၿပီး ကေလာ္လိုက္ေတာ့ ပြင့္သြားသည္။ အထဲတြင္ ေတြ႔လိုက္ရသည္က စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္။ စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုးတြင္ စာေၾကာင္းေလးေတြ႔လိုက္ရသည္။ “ဒိုင္ယာရီ” တဲ့။ စာအုပ္အား လွန္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ အစ္ကိုႏွင့္ အစ္ကို၏ခ်စ္သူ ေက်ာ္ဇင္တို႔၏ ဓာတ္ပံုမ်ားစြာ။ ေနာက္ မွတ္စုမ်ား ေရးထားသည္ကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရသည္။ လႊမ္းေက်ာ္ စိတ္၀င္တစားႏွင့္ အငမ္းမရ ဖတ္လိုက္သည္။

“ယေန႔ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲကြာ…(အတိတ္ဆီသို႔)

“ဟယ္ သား ေက်ာ္ဇင္ပါလား၊ လာေလ အထဲ၀င္ခဲ့ေလ၊ သားဆီအလည္လာတာလားဟင္”

“ဟုတ္ပါတယ္အန္တီ၊ မိုးလႊမ္း အိမ္မွာ ရွိလား”

“ရွိပါတယ္ကြယ္၊ သူ႔အခန္းထဲမယ္၊ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္မသိပါဘူး”

“ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ဆီ သြားလိုက္ဦးမယ္”

“ေအး ေအး”

ေက်ာ္ဇင္ မိုးလႊမ္းအခန္းထဲ ၀င္သြားလိုက္သည္။ သို႔ေပမဲ့ မိုးလႊမ္း အခန္းထဲတြင္ရွိမေန။ ေက်ာ္ဇင္ျပံဳးလိုက္မိသည္။ အခန္းထဲမွာ မရွိဘူးဆိုေတာ့ အိမ္ေခါင္မိုးထပ္မွာ ခ်စ္ရသူေလးမိုးလႊမ္း အရူးေရာဂါထေနေပလိမ့္မည္။ မိုးလႊမ္းသိပ္၀ါသနာပါသည့္ ေဆးေရာင္စံုကေလာင္တံေလး ကိုင္ထားရင္းေပါ့။

စုပ္တံကိုကိုင္ရင္း ေက်ာေပးထိုင္ေနေသာ မိုးလႊမ္းေနာက္သို႔ ေက်ာ္ဇင္ ေျခေဖာ့ေဖာ့ေလးလွမ္းလိုက္သည္။ မိုးလႊမ္း၏ မ်က္လံုးအား လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ျဖင့္ လွမ္းအုပ္လိုက္သည္။

“အား ဘယ္သူလဲ”

ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း မိုးလႊမ္းသိၿပီးသားျဖစ္သည္။ ခ်စ္ရသူေလးေက်ာ္ဇင္က တိတ္တဆိတ္ေရာက္လာတိုင္း ခုလိုေလးမ်က္လံုးအား လွမ္းလွမ္းအုပ္တတ္သည္သာ။ ေက်ာ္ဇင္ မေျဖပဲ တိတ္ဆိတ္ေနလိုက္သည္။

“ေၾသာ အခ်စ္ေလးေရာက္လာၿပီကိုး”

ထိုသို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ မိုးလႊမ္း၏ပါးႏွစ္ဖက္အား ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလုိက္သည္။

“ေတာ္ေတာ္အနံ႔သိတဲ့ ႏွာေခါင္းပါလား၊ ေျပာစမ္းပါဦး၊ ဘာႏွာေခါင္းမို႔လို႔လဲ”

“ေက်ာ္ေနာ္”

“ဟဲဟဲ၊ လႊမ္း အခုဘာပံုဆြဲေနတာလဲ”

ေရွ ့တူရူတြင္ ျမင္ေနရေသာ မိႈင္းပ်ပ်ေတာင္တန္းႀကီးအား မိုးလႊမ္းလက္ညိ  ွဳးထိုးျပရင္း ေျဖလိုက္သည္။

“ဟိုေတာင္တန္းႀကီးေပါ့၊ ယေန႔ ရာသီဥတုကေကာင္းေနေတာ့ ျမင္ကြင္းေလးလွတာေၾကာင့္ ဆြဲၾကည့္တာ”

“ေတာ္ေတာ္လက္ရာေျမာက္တာပဲ၊ လႊမ္းက ေတာ္လိုက္တာကြာ”

“ေက်ာ့္ရဲ့ လႊမ္းပဲဟာ သည္ေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့”

ေျပာရင္း ေက်ာ္၏ပါးအား ရႊတ္ကနဲ႔ နမ္းလိုက္သည္။

“အင္း ဒါနဲ႔ သည္ေန႔ ဘာေန႔ပါလိမ့္”

“လႊမ္း……”

ေက်ာ္က စိတ္ေကာက္ဟန္ေလး လုပ္ျပလိုက္သည္။ လႊမ္းေက်ာ္လည္း လက္ခ်ိဳးေရတြက္ၿပီးမွ သည္ေန႔ စေနေန႔မွန္းသိလိုက္သည္။ ေက်ာ္ေက်ာင္းပိတ္သည္ေပါ့။

“သည္ေန႔ ေက်ာ္ေက်ာင္းပိတ္သားပဲ၊ လႊမ္းေမ့ေနလို႔ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔”

“မရဘူး၊ ဘာလဲ လႊမ္းက ေက်ာ့္ဘယ္ေန႔ေက်ာင္းပိတ္မယ္ဆိုတာ မွတ္မထားဘူးလား၊ ေက်ာင္းပိတ္တိုင္း လႊမ္းနဲ႔ ေတြ႔ေနက်ဟာကို၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကို ႀကိဳမေတြးထားဘူးဆိုေတာ့ ဘာလဲ က ေက်ာ့္ကို မေတြ႔ခ်င္ဘူးေပါ့”

မိုးလႊမ္းႏွင့္ ေက်ာ္ဇင္တို႔သည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတြင္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ မိုးလႊမ္းက ေက်ာင္းၿပီးသြားခဲ့ၿပီး ေက်ာ္ဇင့္ထက္ တစ္တန္းႀကီးသည္မို႔ ေက်ာ္ဇင္က ေနာက္ဆံုးႏွစ္က်န္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းႏွင့္အိမ္ကေ၀းေသာေၾကာင့္ အေဆာင္တြင္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေရာက္မွ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေတြ႔ဆံုၾကျခင္းျဖစ္သည္။

“အာ ေက်ာ္ကလည္းကြာ၊ လႊမ္းလည္း ပန္းခ်ီးကားထဲမွာ စိတ္ေရာက္ေနလို႔ ေမ့သြားတာပါ”

“ပန္းခ်ီကားက လႊမ္းအတြက္ ေက်ာ့္ထက္ ပိုတန္ဖိုးရွိတယ္ေပါ့”

“ေက်ာ္ေနာ္”

စူပုပ္ေနတဲ့ ေက်ာ့္မ်က္ႏွာေလး ရယ္ေမာသြားေစရန္ ကလိထိုးလိုက္သည္။

“အား ယားတယ္ကြာ”

“စိတ္ခ်၊ ေက်ာ္ေရာက္လာၿပီေတာ့ ေက်ာ့္စိတ္တိုင္းက် ေလွ်ာက္လည္ပါ့မယ္ေနာ့”

“ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်စ္တာကြ”

ေျပာရင္း မိုးလႊမ္း၏ ခႏ္ဓာကိုယ္ႀကီးအား ေပြ႔ခ်ီလိုက္သည္။

“ေအာက္က်သြားလို႔ကေတာ့ အရွင္မထားဘူး”

ထိုသို႔ေျပာကာမွ ေက်ာ္ဇင္က လႊတ္ခ်မည္ဟန္ျပင္လုိက္သည္။

“အားး”

မိုးလႊမ္း လန္႔သြားသည္။ ၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္လိုက္ၾကသည္။

ႏွစ္ေယာက္သား ေက်ာ့ေမာ့ေနေအာင္၀တ္ၿပီး ေဖေဖႏွင့္ေမေမ့အားႏႈတ္ဆက္ကာ ေက်ာ္၏ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္လိုက္ၾကသည္။ ေက်ာ္ဇင္၏ခါးေလးအား မိုးလႊမ္း တင္းၾကပ္စြာ ဖက္ထားလိုက္သည္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ဆိုင္ကယ္ေလး ထြက္သြားၿပီးေနာက္ မိုးလႊမ္း၏မိခင္စကားေလးက ထြက္လာသည္။

“သည္ကေလးႏွစ္ေယာက္ ခင္လိုက္ၾကပံုမ်ား လင္မယားက်ေနတာပဲဟယ္၊ ေျပာကိုမေျပာလုိက္ခ်င္ဘူး၊ ဟင္း ဟင္းး”

ဖခင္ႀကီးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

*8*888***8*888*8*888*8*888*888*8*888*8*888*8*888*8*888*8*888*8*888*8

လည္ပတ္ေနက်ေနရာျဖစ္ေပမဲ့ ဘုရာစံု၊ ပန္းျခံ၊ ကစားကြင္းပါမက်န္ ေနရာအႏွံ႔ လည္ပတ္လိုက္ၾကသည္။ စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြဆီ ၀င္ၿပီး သူခြံ႔ ကိုယ္ခြံ႔နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ စားေသာက္လိုက္ၾကသည္။ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ လည္ပတ္ၿပီးၾကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ အိမ္သို႔ တန္းျပန္ခဲ့ၾကသည္။

လမ္းတစ္၀ိုက္ေရာက္ေတာ့ ဓာတ္ပံုဆိုင္ေလးကို မိုးလႊမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ အေတြးတစ္ခုေၾကာင့္ ဆိုင္ကယ္အား ရပ္ခိုင္းလိုက္သည္။

“ဘာလဲကြ”

“ဟိုနားမယ္ ဓာတ္ပံုဆိုင္ေလးေတြ႔တယ္”

“အင္း အဲ့ဒီေတာ့..ေၾသာ္ လႊမ္းက ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔လား”

မိုးလႊမ္းေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။

“သေဘာေလ”

“ငါက ခ်စ္သူေတြလိုေနၿပီးရိုက္ခ်င္တာ၊ ေက်ာ္ သေဘာတူပါ့မလား”

“သိပ္တူတာေပါ့ခ်စ္ေလးရယ္”

“တကယ္ေနာ္၊ ခ်စ္သူေတြလိုေနၿပီးရိုက္ရင္ ဓာတ္ပံုဆရာက ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေဂးစံုတြဲေတြဆိုတာ သိသြားမွာ၊ ေက်ာ္မရွက္ဘူးလားဟင္”

“လႊမ္းေနာ္၊ ဒါရွက္စရာလား၊ ႏိုး ႏိုး ငါက လႊမ္းရွက္မွာစိုးလို႔သာ ဓာတ္ပံုုရိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မရိုက္ပဲေနခဲ့တာ၊ ငါတို႔ ေဂးစံုတြဲေတြဆိုတာ ဓာတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္ပဲသိမွာေလ၊ သူ႔ကို ႏႈတ္ပိတ္ခိုင္းမယ္၊ အျပင္မွာသာ ေပါက္ၾကားသြားရင္ သူ႔တာ၀န္မကင္းဘူးေလ”

“အိုး ကိုယ့္အခ်စ္ေလးေက်ာ္က သိပ္ကိုညာဏ္ေကာင္းတာပဲ”

“ဒါေပါ့ လႊမ္းရဲ့ အခ်စ္ေလးပဲဟာ”

ဓာတ္ပံုဆိုင္ထဲ၀င္ၿပီး ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ၾကေတာ့ သရုပ္ေဆာင္သူတို႔၏ အမူအယာမ်ားေၾကာင့္ ဓာတ္ပံုဆရာလည္း သူတို႔၏ အေျခအေနကို တျဖည္းျဖည္းသေဘာေပါက္လာသည္။ ဓာတ္ပံုဆရာက နားလည္ေပးဟန္ရွိသည္။ မ်က္ႏွာေလးက ျပံဳးျပံဳးေလးေနေနတတ္သည္။ သရုပ္ေဆာင္သူတို႔ကလည္း ျမင္သူအားက်၊ မနာလိုေလာက္ေအာင္ သရုပ္ေဆာင္ၾကေလသည္။ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းမႈေၾကာင့္လည္း ပံုေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ရသည္။

“ဆရာ သည္ပံုေလးေတြ အျပင္မွာ ေပါက္ၾကားသြားမွာ စိုးတယ္”

“စိတ္ခ်စမ္းပါကြာ၊ ေပါက္ၾကားသြားရင္ ငါ့တာ၀န္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါ၊ ငါက ဓာတ္ပံုအလုပ္နဲ႔ပဲ အသက္ေမြးေနရတာဆိုေတာ့ ႏႈတ္လံုပါတယ္ကြ”

ဓာတ္ပံုဆရာဆီက စိတ္ခ်ေလာက္သည့္ စကားၾကားရေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား လက္ကေလးတြဲၿပီး ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္လိုက္ၾကသည္။ ေနာက္တြင္ ဓာတ္ပံုဆရာ၏စကားကို ထိုစံုတြဲ ၾကားလိုက္မည္မထင္။

“သည္လိုစံုတြဲမ်ိဳး ငါတို႔ၿမိဳ ့မွာ ရွိလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိဘူး၊ ငါေတာ့ အခုမွ ပထမဆံုးျမင္ဖူးတာပဲ၊ ငါ့တစ္သက္မွာ သည္လိုစံုတြဲမ်ိဳး ျမင္ဖူးခြင့္ရေတာ့ ငါ သိပ္ကံေကာင္းတာပဲ”

^_^***^_^***^_^****^_^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

ေက်ာ္ဇင္က ဆိုင္ကယ္အား ထိန္းစီးရင္း မိုးလႊမ္းအား လွမ္းေမးသည္။

“လႊမ္း သည္ပံုေလးေတြကို ဘယ္ေနရာမွာ သိမ္းထားမွာလဲဟင္၊ လႊမ္းေဖေဖနဲ႔ေမေမက တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျမင္သြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ”

“ငါ့မွာ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္ကြ”

“မင့္အစီအစဥ္က ဘယ္ေလာက္မ်ားလံုျခံဳလို႔လဲ၊ မင္းဘယ္ေလာက္ပဲ လံုျခံဳေအာင္ သိမ္းထားသိမ္းထား အခန္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္းဘာရင္း ေတြ႔သြားမွာေတာ့ အေသအခ်ာပဲ”

“မပူပါနဲ႔ဆိုမွာကြာ၊ အိမ္ေရာက္ရင္သိမယ္”

အိမ္ေရာက္ေတာ့ အခန္းဆီသို႔ ႏွစ္ေယာက္သား အေျပးကေလး တက္လိုက္ၾကသည္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ နံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ျပကၡဒိန္ႀကီးအား ျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။ ေက်ာ္ဇင့္အား ျပံဳးျပရင္း လက္ညိ   ွဳးထိုးျပလိုက္သည္။

“သည္မယ္ေလ၊ သည္ထဲမွာ ဓာတ္ပံုေတြ သိမ္းထားမွာေပါ့၊ ဒါဆို ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ဘယ္လိုမွ မသိႏိုင္ေတာ့ဘူး”

မိုးလႊမ္းျပသည္က ေလးေထာင့္ဆန္ေသာ လွ်ိဳ ့၀ွက္အခန္းငယ္ေလး။

“ဒါ ဒါ သည္အခန္းေလးကို မင္း ဘယ္လိုလုပ္ထားတာလဲ”

“ငါလုပ္ထားတာမဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ သည္အိမ္ကို ၀ယ္တုန္းကတည္းက ရွိေနတာ၊ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ့ကို ျပမလို႔ဟာ တစ္ေန႔ေန႔ ငါ့အတြက္ အသံုး၀င္မယ္ထင္တာနဲ႔ မျပေတာ့ပဲ လွ်ိဳ ့၀ွက္ထားတာကြ”

“လႊမ္း မင္း သိပ္ညာဏ္ေကာင္းပါလား”

“ဒါေပါ့ကြ”

မိုးလႊမ္းက ေျပာရင္း ခုနက ရိုက္ယူလာခဲ့ေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ ထုတ္ယူအၿပီး ထိုလွ်ိဳ၀ွက္အခန္းငယ္ေလးထဲ သြင္းလိုက္မည္လုပ္လိုက္သည္။

“ေနပါဦးကြလႊမ္းရ၊ မင္းကလည္း ေလာေနလိုက္တာ၊ ငါပံုေလးေတြ ၀ေအာင္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္ကြ”

ပံုေလးေတြအား ဆတ္ကနဲ႔ ယူလိုက္ၿပီး မိုးလႊမ္း၏ ခုတင္အိအိႀကီးေပၚသို႔ ဗိုင္းကနဲ႔ ေမွာက္ခ်လိုက္သည္။ ေက်ာ္ဇင္လုပ္သလို မိုးလႊမ္းလည္း ဗိုင္းကနဲ႔ ေမွာက္ခ်လိုက္ျပန္သည္။ ၿပီးမွ ႏွစ္ေယာက္သား ပံုေလးေတြအား ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေ၀ဖန္ၾကေလသည္။

ေက်ာ္ဇင္ကေျပာေလသည္။

“သည္မွာၾကည့္စမ္း၊ မင္းရယ္ေနလိုက္တာႀကီးက ရုပ္ဆိုးလိုက္တာ”

“ဘယ္မွာဆိုးလို႔ သည္ေလာက္ေခ်ာတာ၊ မင္းသာႏႈတ္ခမ္းရြဲ႔ရြဲ႔ႀကီးနဲ႔ ဘီလူးရုပ္နဲ႔တူတာ”

“မင္းက မနာလိုဖို႔ပဲ သိတာကိုးကြ”

“ေခြးေခ်းပံုနဲ႔တူတဲ့ ရုပ္ကို အရူးေတြပဲ မနာလိုၾကမွာ”

“လႊမ္း မင္းေနာ္”

“မင္းကေတာင္ ငါ့ကို ရုပ္ဆိုးတယ္လို႔ မည  ွာတမ္းေျပာတာ ငါကလည္း ဘာလို႔ သက္ည  ွာေနရမွာတုန္းကြ”

“ေအးပါ၊ ေျပာမိတဲ့ ငါ့ကိုယ္က မွားပါတယ္၊ အဲ ဒါနဲ႔ ေက်ာဘက္မွာ အမွတ္တရအျဖစ္ ရက္စြဲေတြပါ ေရးထားရင္ မေကာင္းဘူးလား”

“သိပ္ေကာင္းတာေပါ့”

မိုးလႊမ္းက အံဆြဲထဲက ေဘာ့လ္ပင္ေလးကို အျမန္ယူလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ လက္ေရး၀ိုင္း၀ိုင္းကေလးနဲ႔ ေရးလိုက္သည္။

“ခ်စ္ေသာ ေက်ာ္ႏွင့္ အမွတ္တရ ၁၉..ခုႏွစ္”

ပံုမ်ားအားလံုးကို ေရးမွတ္လိုက္သည္။ ၿပီးသြားေတာ့မွ လွ်ိဳ ့၀ွက္အခန္းငယ္ေလးထဲ ထည့္မည္ဟန္ျပင္လိုက္သည္။

“အဲ ေနဦးလႊမ္း၊ ငါ မင္းအတြက္ လက္ေဆာင္တစ္ခု ၀ယ္လာခဲ့တယ္၊ ေပးရမွာ ေမ့ေတာ့မလို႔”

“ဘာမ်ားလဲ”

ေက်ာ္ဇင္က စလြယ္သိုင္းလာခဲ့ေသာ လြယ္အိတ္ေလးထဲက ထုတ္ယူလိုက္သည္။ မျပေသးပဲ ၿပီတီတီလုပ္ေနလိုက္ေသးသည္။

“လုပ္ပါ၊ ဘာလဲ သိခ်င္လွၿပီ”

“သည္မယ္”

“၀ိုးး ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးပါလား၊ အရမ္းလွတာပဲ”

“အင္း အဲ့သည္ထဲမွာ မင္းနဲ႔ငါတို႔ရဲ့ေန႔စဥ္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြပဲ ေရးရမယ္ေနာ္”

“စိတ္ခ်စမ္းပါေက်ာ္ရ”

မိုးလႊမ္းက လက္ေဆာင္ရေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေပ်ာ္ေနသည္။ စာရြက္ကေလးမ်ားကို ဟိုလွန္သည္လွန္လုပ္ေနလိုက္သည္။

“သည္စာအုပ္ေလးနဲ႔အတူ ဓာတ္ပံုေလးေတြပါ အတူသိမ္းထားမယ္ေနာ္”

“အင္း”

မိုးလႊမ္းက ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို စာအုပ္ၾကားထဲ ည  ွပ္လိုက္သည္။

“လႊမ္းရ၊ ငါတို႔ရဲ့ ေန႔စဥ္အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ ေရးရမွာပါဆို ဘာလို႔ မေရးတာလဲ”

“ဟင္ ဘာေတြ ေရးရမွာလဲ”

“လႊမ္းရ၊ မင္းနဲ႔ ေတာ့ ညံ႔ပါ့၊ ဖယ္စမ္း၊ ငါပဲေရးပါ့မယ္”

“မရဘူး မင္းဖယ္၊ မင့္လက္ေရးက ဆိုးတယ္၊ ပဲပင္ေပါက္အတိုင္းပဲ၊ ငါပဲေရးပါ့မယ္”

မိုးလႊမ္းစဥ္းစားၿပီး ေရးလိုက္ေလသည္။

“သည္ေန႔ အရမ္းေပ်ာ္တာပဲကြာ….…..”

ေက်ာ္ဇင္ကလည္း ေဘးကေန ျဖည့္သင့္ျဖည့္ထိုက္တာေလးေတြကို ေထာက္ခံေပးေလသည္။

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

အစ္ကိုမိုးလႊမ္းဆိုသူ ေရးမွတ္ထားသည့္ ဒိုင္ယာရီေတြက မ်ားျပားလြန္းလွသည္။ ေရးမွတ္ထားသည့္မွတ္တမ္းမ်ားအရ အစ္ကိုမိုးလႊမ္းႏွင့္ အစ္ကို၏ ခ်စ္သူ ေက်ာ္ဇင္တို႔သည္ စံႏႈိင္းမမီသည့္ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း သိသာသည္။ သည့္ေၾကာင့္ က်ားက်ားလ်ားလ်ားေယာက်ာ္းႀကီးႏွစ္ေယာက္၏ အခ်စ္ကို လႊမ္းေက်ာ္ စာနာမိသည္။ ေလးလည္းေလးစားမိသည္။

ညည့္နက္ခ်ိန္ေက်ာ္သည့္တိုင္ လႊမ္းေက်ာ္ ဆက္ဖတ္ေနမိဆဲ။ အစ္ကိုအရင္း၏ ဒိုင္ယာရီမို႔ ထင္သည္။ လႊမ္းေက်ာ္အတြက္ စိတ္ပ်က္ပ်င္းရိဖြယ္ရာ ျဖစ္မလာခဲ့။ စိတ္၀င္စားဖြယ္သာ ေကာင္းေနခဲ့သည္။ ေနာက္စာမ်က္ႏွာ တစ္ခုအား လွန္လိုက္ျပန္သည္။ ခ်စ္ဇနီးသည္ေလး ခိုင္ၿငိမ္းစံကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနဆဲ။

“သည္ေန႔ဟာ ငါ့အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ပဲေပါ့၊ ဘာလို႔ဆို…….(အတိတ္ဆီသို႔)”

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

“လႊမ္းလား”

“ေအး ဟုတ္တယ္ေက်ာ္၊ ငါ အခု အရမ္းေပ်ာ္ေနတယ္”

“ဘာလို႔တုန္းကြ”

“ဘာလို႔ဆို ငါ့အေမက ကေလးေမြးၿပီေလ၊ ညီေလးေမြးတာေလကြာ၊ ငါအရမ္းေပ်ာ္တာပဲေက်ာ္ရာ”

“ဟုတ္လား၊ မင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ညီေလးေမြးလာေတာ့ ငါလည္း ၀မ္းလည္း ၀မ္းသာပါတယ္ကြာ”

“ငါ ငါ ေလ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာမိတယ္ေက်ာ္ရာ၊ ဘာလို႔ဆို ငါ ညီေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အမ်ားႀကီး စိတ္ကူးယဥ္ထားတာ ရွိတယ္၊ အဲ့သည္စိတ္ကူးက မင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တယ္ေက်ာ္၊ မင္းသေဘာတူမတူေတာ့ မသိဘူး၊ အဲ့အေၾကာင္း မင္းနဲ႔ တိုင္ပင္ရဦးရမွာ”

ဘာမ်ားလဲကြ၊ ေျပာစမ္းပါဦး”

”ဒါေတာ့ မင္းနဲ႔ေတြ႔မွေျပာျဖစ္မဲ့ကိစၥပါေက်ာ္၊ ေအးေအးေဆးေဆးေျပာရမဲ့ကိစၥပါ၊ မင္း မနက္ျဖန္ေက်ာင္းပိတ္တယ္မဟုတ္လား၊ ငါ့ဆီတန္းျပန္လာခဲ့ေနာ္၊ ငါ ေစာင့္ေနမယ္”

“ေအးပါ၊ ေတာ္ေတာ္လွ်ိဳ၀ွက္ခ်က္မ်ားတဲ့ေကာင္ေရ”

“ဒါနဲ႔ ေက်ာ္”

“ေျပာ”

“ငါ ေက်ာ့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္”

“ခ်ီးပဲ၊ ငါ ၾကားခ်င္တာ ဒါမဟုတ္ဘူးကြ၊ မင့္ရဲ့ လွ်ိဳ၀ွက္ခ်က္ကို”

“မနက္ျဖန္ေျပာပါ့မယ္ဆိုမွကြ”

“ေအးပါ၊ ငါလည္း ခ်စ္ပါတယ္ကြ၊ မင္းမေျပာေတာင္ ငါက မင့္ဆီ လာမလို႔ဟာကို”

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

့ိ့“ေဟး ခ်စ္ေလး”

“လာ ေက်ာ္၊ ၀င္ခဲ့”

“ဘယ္မွာလဲကြ၊ မင့္ညီေလး”

“ေဆးရံုမွာပါပဲ၊ မီးဖြားၿပီးစမို႔ ေဆးရံုက ဆင္းခြင့္မရေသးဘူး”

“ဟုတ္လား၊ ဒါဆို အိမ္မွာ မင္းနဲ႔ငါ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာေပါ့၊ ငါတို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ခ်စ္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတာ့ ရၿပီေပါ့”

ေက်ာ္ဇင္က ေျပာရင္း မိုးလႊမ္းအား ေပြ႔ဖက္နမ္းရံႈ ့မည္လုပ္လိုက္သည္။ မိုးလႊမ္းက ေက်ာ္ဇင္၏ ပါးစပ္အား လက္၀ါးျဖင့္ ကာလိုက္သည္။

“မင္းကေတာ့ေလ၊ ဒါေတြခ်ည္းပဲ သိတာလား၊ လာရင္းကိစၥကို ေမ့သြားၿပီလား”

“မေမ့ပါဘူးကြ၊ တစ္ပါတ္ေလာက္လြမ္းေနရတာကို သည္ေလာက္ေလးေတာင္ ျဖည့္မေပးခ်င္ဘူးလား”

“အဲ့ဒါေတြ ေနာက္မွထား၊ မေန႔က ငါ ေျပာထားတဲ့ ကိစၥ ေျပာရေအာင္”

“ေျပာပါခ်စ္ေလးရဲ့”

ေက်ာ္ဇင္က မိုးလႊမ္း၏ ေဘးမွာ ထိုင္ရင္း မိုးလႊမ္း၏ ကိုယ္ေလးအား တင္းၾကပ္စြာ ေပြ႔ဖက္ထားသည္။

“ေျပာလိုက္ရင္ မင္းစိတ္ဆိုးသြားမွာ ေၾကာက္တယ္ေက်ာ္၊ မင္းသေဘာမတူမွာလည္း စိုးတယ္”

“ဘာမ်ားလဲခ်စ္ေလးရဲ့”

“သည္ သည္လိုေလ၊ ငါ ငါ မင္းနဲ႔ ကတိေပးထားတာကို ဆက္မတည္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ငါတို႔ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ကေလးေမြးစားၾကမယ္ဆိုတာကိုေလ”

“ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ ငါ့မွာ ညီေလးရွိေနၿပီမို႔လို႔ေလ၊ ငါတို႔ ညီေလးကိုပဲ သားတစ္ေယာက္လို သေဘာထားၿပီး ငါတို႔ တစ္သက္လံုး အတူတူေနသြားၾကရေအာင္ေလ”

“ဒါမ်ား စိတ္ပူေနတာလားခ်စ္ေလးရ၊ ငါ သေဘာတူပါတယ္၊ မင္းရဲ့ ညီေလးအရင္းဆိုေတာ့ ပိုေတာင္ ေကာင္းသြားတာေပါ့၊ ငါကလည္း သူ႔ကို သားအရင္းတစ္ေယာက္လို သေဘာထားမွာပါ”

“တ တကယ္ေျပာေနတာလားဟင္ ေက်ာ္”

မိုးလႊမ္း၏ မ်က္ႏွာ ၀င္းလက္သြားသည္။

“တကယ္ေပါ့လႊမ္းရ၊ ဒါေပမဲ့ ငါ စိုးရိမ္မိတာ တစ္ခုရွိတယ္”

“ဘာမ်ားလဲဟင္”

“ငါတို႔ရဲ့ သားေလးက သူ႔မိဘေတြဟာ ေဂးႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၾကတာကို သိသြားရင္ ရွက္ေနမွာစိုးတယ္၊ သိသိခ်င္းမွာ ငါတို႔ကို ထားခဲ့မွာလည္း ေၾကာက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အရမ္းဆိုးသြမ္းတဲ့ သားမိုက္ေလး ျဖစ္ေနမွာလည္း ေၾကာက္မိတယ္လႊမ္း”

“ဒါကို ငါ့တာ၀န္ထားစမ္းပါ၊ ငါ ငါ့ညီေလးကို အစ္ကိုႀကီးေတာ့ အဖအရာဆိုသလို ေစာင့္ေရွာက္မယ္၊ ညီေလးကို သားလိမၼာေလးျဖစ္ေအာင္ ေမြးျမဴမယ္၊ စာလည္း ငါ ကိုယ္တိုင္ သင္ေပးမွာ၊ ပညာတတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သြားသည္အထိ ငါကိုယ္တိုင္ၾကပ္မတ္ေပးမွာ၊ ၿပီးေတာ့ ညီေလးရဲ့ နာမည္ကိုလည္း မင့္နာမည္တစ္လံုး ငါ့နာမည္တစ္လံုးစီထည့္ၿပီး လႊမ္းေက်ာ္လို႔ မွည့္လိုက္ရင္မေကာင္းဘူးလား”

“၀ိုးး သိပ္ေကာင္းတာေပါ့၊ ငါ့တို႔သားေလး လႊမ္းေက်ာ္၊ ငါတို႔ရဲ့ ရတနာေလး လႊမ္းေက်ာ္၊ မင္း မင္း အရမ္းကို ညာဏ္ေကာင္းတယ္ကြာ၊ ဒါ ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့အခ်ိန္၊ ငါတို႔သားေလး အိမ္ေထာင္က်သြားရင္ ငါ တို႔ကို စြန္႔ပစ္ခဲ့မွာလည္း စိုးတယ္လႊမ္းရယ္”

“ေက်ာ္ကလည္း ေလွ်ာက္ေတြးပူေနတာပဲ၊ အဲ့ဒါေတြက အေ၀းႀကီး လိုပါေသးတယ္ကြာ၊ ငါ့ညီေလးက ငါတို႔ကို ပစ္ထားခ်င္လည္း ထားပါေစကြာ၊ ငါပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔က သူ႔ကို ေကၽြးေမြးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လာခဲ့တာပဲေလ၊ သူ႔ဟာကို ငါတို႔ကို ထားခ်င္ထား မထားခ်င္ေန၊ သူ႔အေပၚမွာ ငါတို႔ ေက်းဇူးက ရွိေနၿပီပဲေလ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါတို႔က ဘာမွ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနစရာ မလိုဘူး၊ သည္အတိုင္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနလိုက္ရံုပဲ”

“သိပ္ဟုတ္ပါလားလႊမ္းရ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ မင္းကို ခ်စ္တာကြာ”

ေျပာရင္း နမ္းေနျပန္သည္။

“လႊတ္ပါဦးကြ၊  အျပင္က ကေလးကို ေမြးစားမဲ့ ကတိကို ဖ်က္ခဲ့ေပမဲ့ မင္းျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးကိုေတာ့ ငါ ဖြင့္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပးမွာပါကြာ၊ ဒါကို ငါ ကတိေပးပါတယ္ကြ”

“ပိုေနလိုက္တာ၊ ငါ့ကို ေမ့ထားၿပီး ပန္းခ်ီထဲမွာပဲ စိတ္ကို ႏွစ္ထားတဲ့ ေကာင္ကမ်ား၊ မင္းႀကိဳးစားမေပးဘူးဆိုေတာင္ ငါ့ဖာသာ ျဖစ္လာေအာင္ ႀကိဳးစားမွာလို႔ အားခဲထားၿပီးသားပါကြခ်စ္ေလးရ”

ေျပာရင္း ကလိလိုက္သည္။

“အား အား ေတာ္ေတာ့ကြာ၊ ၿပီးေတာ့ ငါ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဆြဲဖို႔ စိတ္ကူးရွိတယ္၊ ဘာလဲဆိုတာ မင္းသိခ်င္လားေက်ာ္”

“ေျပာစမ္းပါဦး၊ ပန္းခ်ီရူးရဲ့”

“အိမ္ပံုေလးဆြဲမွာ၊ အိမ္ကေလးကို အစိမ္းေရာင္ေတြခ်ည္း မြမ္းမံထားမွာ၊ အိမ္ေရွ ့မွာ အစိမ္းေရာင္ျမက္ခင္းစိမ္းေလးလည္း ထည့္ဆြဲမွာ၊ အဲ့သည္ေတာ့ ပန္းခ်ီကားေလးဟာ အစိမ္းေရာင္ေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္သြားၿပီေလ၊ မင္း ေနာက္တစ္ပါတ္ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ၿပီးေအာင္ အဆံုးသတ္မွာ၊ ၿပီးရင္ မင့္ကိုျပမယ္၊ အစိမ္းေရာင္ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပါယ္ကိုေဖာ္ေဆာင္သလဲ မင္းသိလား”

“ေျပာပါဦး ပန္းခ်ီကေန စာေပပါ ရူးသြားတဲ့ေကာင္ရ”

“အစိမ္းေရာင္ဆိုတာ ေႏြးေထြးၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မႈကို ေျပာတာေလ၊ ငါတို႔မိသားစုေလးကို ရည္ညြန္းတာေပါ့၊ ငါတို႔ မိသားစုေလးကို အရမ္းေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုေလး ျဖစ္ေအာင္ ငါ ႀကိဳးစားတည္ေဆာက္မွာ”

“ဒါ့ေၾကာင့္ခ်စ္တာ ငါ့ေကာင္ရ”

ေျပာရင္း ေက်ာ္ဇင္က ကလိျပန္ေလသည္။

“မင္း ခုနက လုပ္ခ်င္တယ္ဆို၊ အေပၚထပ္သြားမယ္ေလ”

“သည္မွာ မင္းနဲ႔ငါ ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိတာ၊ အေပၚထပ္သြားဖို႔ လိုလို႔လားကြငေၾကာင္ရ”

ေျပာရင္း ေက်ာ္ဇင္၏ အနမ္းမ်ားက ၾကမ္းတမ္းလာသည္။

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

ထို ဒိုင္ယာရီေလးကို ဖတ္အၿပီး လႊမ္းေက်ာ္ ရႈိက္ကနဲ႔ ငိုခ်လိုက္မိသည္။ အစ္ကိုကိုယ့္ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့တာပါလား။ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးမယ္တဲ့။ သားအရင္းတစ္ေယာက္လို သေဘာထားၿပီး တစ္သက္လံုး အတူေနသြားမယ္တဲ့။ နာမည္ေလးကိုေတာင္ အစ္ကိုကိုယ္တိုင္ေပးခဲ့တာပါလား။ ေတြးရင္းနဲ႔ လႊမ္းေက်ာ္ အစ္ကို၏ ကိုယ့္အေပၚ ေမွ်ာ္လင့္မႈမ်ားစြာကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိသည္။ အစ္ကို႔ကို အလြန္ေလးစားၿပီး ခ်စ္ခင္မိသြားသည္။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္စာမ်က္ႏွာတစ္ရြက္အား လွန္လိုက္ေသာ္ အစ္ကိုေရးမွတ္ထားေသာ ဒိုင္ယာရီမ်ား မေတြ႔ေတာ့ပံုေထာက္ရင္ အစ္ကို ကိုယ့္ကို စာတစ္လံုးေတာင္ သင္ေပးခြင့္ ရခဲ့လိမ့္မည္မထင္။ အစ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို တစ္စက္ကေလးမွ ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မည္မထင္။ အစ္ကို႔ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တစ္ခုမွ ျဖစ္သြားခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။ လႊမ္းေက်ာ့္ကိုေမြးၿပီးေနာက္ လႊမ္းေက်ာ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အစ္ကိုစိတ္ကူးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အစျပဳခဲ့သည့္အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာပဲ အစ္ကို႔ကို ေမေမစြန္႔လႊတ္ခဲ့တာပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ဒါ ဒါ ေတြအားလံုးဟာ ေမေမ့ေၾကာင့္။ အားလံုးဟာ ေမေမ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ။ ေမေမသာ အစ္ကိုတို႔ကို နားလည္ေပးခဲ့ရင္ အစ္ကိုတို႔ အခ်စ္ကို စာနာေပးခဲ့ရင္ ေဂးတို႔၏ အခ်စ္ကို နားလည္မႈေပးၿပီး စာနာတတ္ခဲ့ရင္ အခုလို အေျခအေနမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။ လႊမ္းေက်ာ္လည္း အစ္ကို၏ ဂရုဏာေတြကို တစ္၀ႀကီး ခံစားရဦးမည္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အစ္ကိုအရင္းတစ္ေယာက္ေလာက္လိုခ်င္ခဲ့သည္ဟု ေတြးခဲ့မိဖူးသည္။ လႊမ္းေက်ာ္၏ ဆႏၵေတြလည္း ေမေမ့ေၾကာင့္ မျဖစ္ခဲ့ရ။ ေမေမ့ကို မုန္းသည္။ ေဂးႏွစ္ေယာက္၏ ခိုင္မာေသာ အခ်စ္ကို ေခြးဇာတ္ခင္းသည္ဟု သေဘာထားၿပီး ႏွင္ခ်လႊတ္ခဲ့သည့္ ေမေမ့ကို အရမ္းမုန္းသည္။

အစ္ကို႔ကို သနားလြန္းေသာေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္ အစ္ကို႔ကို ေတြ႔ခ်င္လြန္းလွသည္။ အစ္ကို႔ကို ရွာခ်င္လြန္းလွသည္။ သည္အိမ္ႀကီးကေနထြက္ေျပးၿပီး အစ္ကို႔ကို ရွာလိုက္ခ်င္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ သည္အိမ္ႀကီးကေန ထြက္သြားလို႔ျဖစ္ပါ့မလား။ ကိုယ့္မွာက ခ်စ္ဇနီးသည္ေလး ရွိေနသည္ပဲ။ ခ်စ္ဇနီးသည္ေလးကို တစ္ေယာက္တည္း ပစ္မထားရက္လို။ လႊမ္းေက်ာ္ အံကို တင္းတင္းသာက်ိတ္ေနမိသည္။

………………………………………………………………….

နံနက္စာထမင္း၀ိုင္းေရာက္ေတာ့ လႊမ္းေက်ာ္တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အစ္ကိုျဖစ္သူ၏ ဒိုင္ယာရီကို ဖတ္ၿပီး ေမေမ့အား ေဒါသထြက္ေနမိသည္။ ေဒါသေၾကာင့္ ထမင္းကို မစားပဲ ပန္းကန္းျပားအားၾကည့္ၿပီး နယ္ေနသည္။ နယ္ေနရင္းက ၾကမ္းတမ္းစြာ နယ္ပစ္ေနသည္။ ေဘးက ခိုင္က ၀င္ေျပာသည္။

“ကိုေက်ာ္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဘာလို႔ ထမင္းေတြကို နယ္ပစ္ေနတာလဲ”

မိခင္ျဖစ္သူကလည္း ေမးေလသည္။ဖခင္ႀကီးကေတာ့ မႈန္မႈန္သုန္သုန္ၾကည့္ေနသည္။

“သားငယ္ ဘာလို႔ အဲ့လိုလုပ္ရတာလဲ၊ လူႀကီးေတြေရွ ့မွာ”

ေမးေလ လႊမ္းေက်ာ္ ပိုၿပီးေဒါသထြက္ကာ ထမင္းအား နယ္ၿမဲနယ္ေလသည္။ ဘာမွေတာ့ျပန္မေျပာ။ ေနာက္မွ ေနရာမွ ဆတ္ကနဲ႔ထၿပီး အခန္းဆီ ေျပးထြက္သြားသည္။

“ကိုေက်ာ္”

“သားငယ္”

ခိုင္က လိုက္မည္ဟန္ျပင္သည္။ မိခင္က ခိုင့္အား တားလိုက္သည္။

“ေန ေနသမီး၊ ေမေမပဲ လိုက္သြားလိုက္မယ္”

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ သားငယ္ျဖစ္သူ အ၀တ္အစားမ်ားအား ေဒါသတႀကီးျဖင့္ လ်င္ျမန္စြာ ထုပ္ပိုးေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“သား သားငယ္ အဲ့ဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲဟင္”

“ထြက္သြားမလို႔၊ ေမေမ့အိမ္မွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး၊ အစ္ကို႔ဆီသြားေနမယ္”

“သားငယ္ ေမေမ့ကို စိတ္ဆိုးေနတာလားဟင္”

“ဆိုးတာေပါ့ေမေမ၊ ေမေမ အစ္ကို႔ကို ႏွင္မခ်ခဲ့သင့္ဘူး၊ အစ္ကိုတို႔အခ်စ္ကို ေမေမမခြဲသင့္ဘူး၊ အစ္ကို႔ကို သား အရမ္းသနားတယ္ေမေမ”

“သားငယ္ရယ္၊ သားငယ္ရဲ့အစ္ကိုက ဘယ္မွာ ရွိေနမွန္းသားငယ္သိလို႔လား၊ မသိပဲနဲ႔ ဘယ္လိုသြားမလဲဟင္”

“အစ္ကို႔ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာမယ္၊ မေတြ႔ရင္ သားလံုး၀ ျပန္မလာဘူး”

“အဲ့လိုေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔သားေလးရယ္၊ ေမေမေတာင္းပန္ပါတယ္”

“ေတာင္းပန္တယ္ဟုတ္လားေမေမ၊ တကယ္တမ္းေတာင္းပန္သင့္တာက သားကိုမဟုတ္ဘူး၊ အစ္ကို႔ကို၊ အစ္ကို႔ကို ေမေမေတာင္းပန္ရမွာ”

“သူ႔ကို ေတာင္းပန္ရမယ္ဟုတ္လား၊ လံုး၀ပဲ၊ သူလို သားမိုက္တစ္ေယာက္ကို ေမေမဘာေၾကာင့္ေတာင္းပန္ရမွာလဲ”

မိခင့္စကားေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္ ပစၥည္းမ်ားအား ကိုင္ေပါက္ပစ္လုိက္သည္။ မိခင္လည္း အလြန္လန္႔သြားသည္။

“အစ္ကို႔ကို ဘာလို႔ သားမိုက္လို႔ ေျပာရတာလဲဗ်ာ၊ အစ္ကိုက သားမိုက္မဟုတ္ဘူး၊ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္လို႔ ေယာက်္ားခ်င္းခ်င္းခ်စ္မိလို႔ သားမိုက္ျဖစ္ရတယ္လို႔ သားလံုး၀ မသတ္မွတ္ဘူး၊ သားနာမည္ကို လႊမ္းေက်ာ္လို႔ ဘာေၾကာင့္မွည့္ရတာလဲ ေမေမသိလား”

“အဲ့ အဲ့ဒါက သူက ေန႔သင့္နံသင့္ေကာက္ယူၿပီးေပးထားတာလို႔ ေျပာတာပဲ”

“မဟုတ္ဘူးေမေမ၊ အစ္ကို႔နံမည္နဲ႔ အစ္ကို႔ခ်စ္သူနာမည္ေရာစပ္ထားတာ၊ ဘာလို႔ဆို အစ္ကိုက သားကို သိပ္ခ်စ္လို႔ပဲ၊ အစ္ကိုက သားကို သားအရင္းလို ခ်စ္တာတဲ့၊ အစ္ကို႔ရဲ့ ခ်စ္သူကလည္း သားကို သားအရင္းလို သေဘာထားမွာတဲ့၊ တစ္သက္လံုးမိသားစုေတြလို ေနသြားမွာတဲ့၊ အစ္ကိုကေျပာတယ္၊ သားကို စာသင္ေပးမယ္၊ ပညာတတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ထားမယ္၊ အစ္ကိုက သားကို အဲ့ေလာက္ႀကီးေတာင္ေမွ်ာ္လင့္ထားတာ၊ ခုလုိ သားအေပၚ သိပ္ခ်စ္တဲ့ အစ္ကို႔ကို ေမေမမို႔လို႔ သားမိုက္လို႔ေျပာရက္တယ္၊ ေမေမ့ေၾကာင့္ အစ္ကိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မျဖစ္ခဲ့ရဘူး၊ သားလည္း အစ္ကို႔ရဲ့ ေမတၱာေတြကို မခံစားလိုက္ရဘူး”

“သားငယ္ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ၊ ဒါေတြကို သားငယ္ ဘယ္လိုလုပ္ေျပာႏိုင္ရတာလဲ”

လႊမ္းေက်ာ္က နံရံတြင္ ခ်ိတ္ထားသည့္ ပံုႀကီးအား ျဖဳတ္ယူလိုက္ၿပီး ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးအား ျပလိုက္သည္။

“အို အဲ့သည္အခန္းေလးက ဘယ္လိုလုပ္ေရာက္ေနတာလဲ၊ ေမေမလည္း မသိပါလား”

“အစ္ကိုက လွ်ိဳ ၀ွက္ထားေတာ့ ေမေမဘယ္သိမွာလဲ၊ ေဟာ့သည္ပန္းခ်ီကားကေတာ့ ဘာအဓိပ္ပါယ္နဲ႔ အစ္ကိုဆြဲခဲ့တာလဲေမေမသိလား၊ အစ္ကိုတို႔ႏွစ္ေယာက္က သားကို သားအရင္းလို သေဘာထားၿပီး တစ္သက္လံုးေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနသြားမယ္ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ အစိမ္းေရာင္အိမ္ကေလးကို ဆြဲခဲ့တာ၊ အစ္ကို႔စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ ေမေမ့ေၾကာင့္ ေမေမ့ေၾကာင့္ မျဖစ္ခဲ့ရဘူး”

“ပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း၊ ဒါေတြအားလံုးဟာ အတုအေယာင္ေတြပါသား၊ သူအဲ့သည္လို စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရဲ့နဲ႔ ဘာလို႔ အိမ္ကထြက္သြားခဲ့ရတာလဲဟင္”

“ဘာေျပာတယ္ေမေမ၊ ဘာျဖစ္လို႔ အိမ္က ထြက္သြားခဲ့ရတာလဲ ဟုတ္လား၊ ေမေမႏွင္ခ်ခဲ့လို႔ ထြက္သြားခဲ့ရတာမဟုတ္ဘူးလားေမေမရ”

“ဟုတ္တယ္၊ ေမေမႏွင္ခ်ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို သားအရင္းအျဖစ္ကေန စြန္႔လႊတ္ဖို႔အထိ ေမေမမႏွင္ခ်ခဲ့ပါဘူး၊ သားငယ္ေျပာသလို သူစိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြ ထားခဲ့တယ္မွန္ရင္ အိမ္ကို ျပန္လာရမွာေပါ့၊ အခုေတာ့ ေမေမတို႔ ေက်းဇူးကို မေထာက္ရင္ေတာင္ ထားေပေတာ့ ေမြးကင္းစ ညီေလးအေပၚမွာ  အစ္ကိုတစ္ေယာက္ပီသဖို႔အတြက္ အိမ္ကိုျပန္လာခဲ့သင့္တယ္၊ သူျပန္လာရင္ ေမေမခြင့္လႊတ္မလို႔ပါပဲ၊ သူျပန္မလာခဲ့ပါဘူးသားေလးရယ္၊ အရိပ္အေယာင္ေလးေတာင္ မျပခဲ့တာပါသားေလးရယ္၊ သားငယ္ေျပာသလို ေမေမလည္း သူ႔ကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္တာပါပဲ၊ လြမ္းလည္းလြမ္းပါတယ္၊ အၿမဲတမ္းလည္း ခြင့္လႊတ္ေနပါတယ္၊ ေဂးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သားဟာ ေမေမ့သားပါပဲသားရယ္၊ ေမေမတို႔လည္း အသက္ေတြ ႀကီးကုန္ၾကပါၿပီ၊ ေမေမမေသခင္ သားႀကီးကို တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတြ႔ခ်င္ပါေသးတယ္၊ ခြင့္လႊတ္တယ္လို႔ ေျပာသြားခ်င္ပါေသးတယ္၊ သားႀကီးကိုေလ တစ္ႀကိမ္ေလာက္ေတာ့ နမ္းခ်င္ပါေသးတယ္သားေလးရယ္”

“မယံုဘူးေမေမ၊ ဒါ ေမေမ့ဆင္ေျခေတြ၊ အစ္ကို႔ကို ေမေမခ်စ္တယ္ဆိုတာ မယံုဘူး”

“ယံုပါသားေလးရယ္၊ သားငယ္ေမးခဲ့ဖူးတယ္မဟုတ္လား၊ ေမေမ့မွာ သားေလးတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတာေတာင္ ဘာလို႔ သားငယ္လို႔ ေခၚရတာလဲလို႔ေလ၊ ဘာေၾကာင့္ဆို ေမေမ့မွာ သားႀကီးရွိေနလို႔ပါပဲ၊ သားေလးမွာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဆိုတာ သားေလးကို သိပ္ေျပာခ်င္တာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ေမေမမေျပာထြက္ခဲ့ပါဘူးသားေလးရယ္၊ သားေလးရဲ့ အစ္ကိုႀကီးဟာ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေမေမမေျပာရက္ခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို႔ဆို သားငယ္ရွက္ေနမိမွာ စိုးလို႔ပါသားေလးရယ္၊ ၿပီးေတာ့ သားေလးကို ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္မွာကိုေတာ့ ေမေမအရမ္းေၾကာက္ေနမိတယ္၊ ဘာလို႔ဆို သားႀကီးကို ဆံုးရံႈးရသလို သားေလးကိုပါ ဆံုးရံႈးရမွာ ေမေမေၾကာက္လို႔ပါပဲ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သားေလးကို ေမေမေစာေစာအိမ္ေထာင္ခ်ေပးခဲ့ရတာပါ၊ ေမေမ့ေၾကာင့္ သားေလး လူငယ္ဘ၀ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး မခံစားလိုက္တာကိုေတာ့ ေမေမေတာင္းပန္ပါတယ္သားေလးရယ္”

“ေမေမ အမွန္အတိုင္းေျပာေနတာလားဟင္”

“တကယ္ပါ ေမေမ့စကားကို ယံုေပးပါသားေလး၊ သားေလး သားႀကီးကို ရွာခ်င္ရင္ ရွာပါ၊ ေမေမခြင့္ျပဳပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေမေမ့ကိုေတာ့ သားႀကီးလို ေမေမ့ကို ပစ္မသြားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္”

မိခင္သည္ သားငယ္အား ဖက္လိုက္သည္။ လႊမ္းေက်ာ္သည္လည္း ေမေမ့အား စိတ္ဆိုးေျပသြားခဲ့ေလသည္။ ထိုစဥ္ ေနာက္မွ ခိုင္ၿငိမ္းစံကလည္း ေျပးလာၿပီး လႊမ္းေက်ာ္အား ဖက္ေလသည္။

“ကိုေက်ာ္ ခိုင့္ကိုလည္း မထားခဲ့ပါနဲ႔ေနာ္”

လႊမ္းေက်ာ္ ဘာမွမေျပာႏိုင္ေသးပါေပ။

……………………………………………………………………………..

မိခင္သည္ မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနမိသည္။ မိခင္သည္ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာျဖင့္ အိပ္ယာခုတင္ထက္ဆီ တံုးတံုးလွဲေနမိသည္။ သားႀကီးကို အရမ္းသတိရတာပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား အစကသာ ႀကိဳသိခဲ့မယ္ဆိုရင္၊ တကယ္လို႔မ်ား အစကသာ မိခင္၏စကားက သားႀကီးကို အိမ္ျပန္မလာႏိုင္သည့္အေျခအေနမ်ိဳးထိ ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရင္ သားႀကီးကို ရက္ရက္စက္စက္ ေျပာခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။ သားႀကီးတို႔၏ အခ်စ္ကို တားျမစ္ခဲ့လိမ့္မည္မဟုတ္။ ခုေတာ့လည္း ဘာတတ္ႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ ျဖစ္ၿပီးတာေတြက ျဖစ္ၿပီးခဲ့ၿပီပဲ။ တကယ္လို႔မ်ား ၿပီးခဲ့သည့္အခ်ိန္ေတြကို ေနာက္ျပန္ဆုတ္လို႔ ရႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ခ်င္ပါသည္။

…………………………............................................................

အတိတ္ဆီသို႔…………………..(မိခင္ ျမင္ေယာင္ျခင္း)

ဘဲလ္တီးသံေၾကာင့္ မိုးလႊမ္း၏ မိခင္ျဖစ္သူ သြားဖြင့္လိုက္သည္။ ဘဲလ္ျမည္စဥ္ကတည္းက ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ မိခင္ျဖစ္သူ တပ္အပ္သိၿပီးသား။ စေနေန႔နံနက္ေရာက္ေလတိုင္း သားႀကီး၏ သိပ္ခင္လွခ်ည္ရဲ့ ဆိုသူ ေက်ာ္ဇင္ေပပဲေပါ့။

သားႀကီးတို႔၏ ဆက္ဆံမႈကို မိခင္သံသယ၀င္လာမိသည္။ သူငယ္ခ်င္းလို ခင္ၾကသည္ဆိုေတာင္ ထားေပေတာ့ ခုဟာက သူငယ္ခ်င္းထက္ ပိုသည့္ အဆင့္ေရာက္ေနသလို။ ႏွစ္ေယာက္သား သားႀကီး၏ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့လည္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္နဲ႔ ဘယ္လို ဇာတ္လမ္းေတြမ်ား ခင္းေနၾကပါလိမ့္။ အျပင္ထြက္သြားရင္ လက္ကေလးေတြ ခ်ိတ္လို႔။ ဆိုင္ကယ္ေလးေပၚတက္သြားေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ရဲ့ခါးကို တင္းၾကပ္စြာဖက္လို႔။ တကယ္လို႔မ်ား မိခင္ထင္သလို ျဖစ္ေနခဲ့ရင္….။

မိခင္သည္ တံခါးအား ဖြင့္ေပးရံုသာဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး ေက်ာ္ဇင္၏မ်က္ႏွာအား မၾကည့္ခ်င္သည့္ အဓိပ္ပါယ္နဲ႔ သားလူမမယ္ေလးဆီ ေျပးလိုက္သည္။ အေပၚထက္တက္သြားသည့္ ေက်ာ္ဇင္၏ ေက်ာျပင္ေလးအား အံႀကိတ္ရင္း ၾကည့္ေနမိသည္။ ေနာက္ ေျခေဖာ့ေဖာ့ေလးေလွ်ာက္ၿပီး ေခါင္မိုးထပ္ဆီ လိုက္ေခ်ာင္းလိုက္သည္။ ေတြ႔လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ မိခင္သည္ ေဒါသေတြ အလိပ္လိပ္တက္လာရသည္။ မိခင္ထင္ထားသလို ဟုတ္ေနခဲ့ၿပီပဲ။ ကိုယ့္၀မ္းနဲ႔လြယ္ေမြးထားသည့္ သားႀကီးက ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္၏ ႏႈတ္ခမ္းအား နမ္းေနခဲ့သည့္ ျမင္ကြင္းပါလား။ ဒါဟာ မ်က္စိေတြ ေယာင္ၿပီး ျမင္ေနျခင္းမဟုတ္။ တကယ့္ျဖစ္ပ်က္။ အို ကိုယ့္ရဲ့ ေသြးသားအရင္းဟာ ေဂးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျခင္းကို နည္းနည္းေလးမွ လက္မခံႏိုင္ပါ။ ေယာက်္ားႀကီးျဖစ္လွ်က္ ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ေနတာမ်ိဳး လံုး၀ လက္မခံႏိုင္ပါ။

“ေ၀ဖန္ေပးစမ္းပါေက်ာ္၊ ငါ့ရဲ့ စိမ္းေရာင္ျခယ္ပန္းခ်ီကားေလးကို”

“အရမ္းအသက္၀င္ေနပါတယ္ကြ၊ ငါ့ခ်စ္ခ်စ္က အရမ္းေတာ္တာပဲကြာ”

“ဒါေတာင္ အဆံုးမသတ္ရေသးလို႔ပါေနာ္၊ နည္းနည္းလိုတာေလးေတြ ၿပီးသြားရင္ တကယ့္အိမ္ကေလးအတိုင္း အသက္၀င္သြားမွာ”

“ငါ့ခ်စ္ခ်စ္က ေတာ္တယ္ဆိုတာ သိၿပီးသားပါကြာ”

“မင္းရဲ့ အခ်စ္ေလးပဲ သည္ေလာက္ေတာ့ ရွိရမွာေပါ့ကြ၊ သည္ေန႔ေတာ့ ေလွ်ာက္မလည္ႏိုင္အားေတာ့ဘူးေက်ာ္၊ သည္ပန္းခ်ီကားေလးကို ျမန္ျမန္အဆံုးသတ္လိုက္ခ်င္ၿပီ”

“သေဘာေလကြာ၊ ငါက ေဟာသည္လိုေလးေနရင္း အားေပးေနပါ့မယ္ကြ”

ေျပာရင္း မိုးလႊမ္း၏ ေပါင္ေလးေပၚ ထိုင္ကာ ရင္ခြင္ထဲမွာ ေနလိုက္သည္။ ထိုင္ရင္း မိုးလႊမ္း၏ ပါးေလးအား ရႊတ္ကနဲ႔ ရႊတ္ကနဲ႔ လွမ္းလွမ္းနမ္းသည္။

ထိုျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ျမင္ေနရေသာ မိခင္သည္ ေဒါသေၾကာင့္ ဆတ္ကနဲ႔ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ရင္း ေအာက္ထပ္သို႔ ေျပးဆင္းသြားသည္။ ေအာက္ထပ္ေရာက္ေတာ့ ေနမိထိထိုင္မသာ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။

……………………………………………………………………………..

ညီေလးအား ႏို႔ဗူးေလးနဲ႔ ေခ်ာ့ျမ  ွဴကစားေနေသာ သားႀကီးကို မိခင္သည္ ေခၚလိုက္သည္။

“သည္မွာ သားႀကီး”

ဘယ္တုန္းကမွ ေလသံမာမာႏွင့္ မေခၚဖူးေသးသည့္မိခင္အသံေၾကာင့္ မိုးလႊမ္းလည္း အံ႔ၾသသြားရသည္။

“ဟင္ အေမ”

“သားႀကီး အမွန္အတိုင္းေျပာစမ္း၊ ေက်ာ္ဇင္နဲ႔ ဘယ္လိုပတ္သက္မႈေတြရွိတာလဲ”

ေမေမရိပ္မိသြားျခင္းေၾကာင့္ မိုးလႊမ္းေၾကာက္ေတာ့ေၾကာက္မိသား။ တစ္သက္လံုး မိဘေတြမသိေအာင္ ဖံုးကြယ္ထားမည္ဟု စိတ္ကူးထားခဲ့ကာမွ ေမေမရိပ္မိသြားခဲ့ေလျခင္းဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္း့ျဖစ္ရသည္။

“ေမေမ့စကားက ဘာကိုေျပာတာလဲဟင္”

မိုးလႊမ္းလိမ္ညာခ်င္ေနမိေသးသည္။

“ေမာင္ေက်ာ္ဇင္နဲ႔ ဘယ္လိုပတ္သက္မႈမ်ိဳးနဲ႔လဲလို႔”

မိခင္၏အသံသည္ ဟိန္းထြက္သြားေသာေၾကာင့္ မိုးလႊမ္း အင္မတန္လန္႔သြားရသည္။

“သူ သူငယ္ခ်င္းေတြေလ ေမေမရဲ့”

“ပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုရင္ ဘာေၾကာင့္ ဖက္လဲတကင္းေနတာလဲ၊ ဘာလို႔ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းနမ္းေနရတာလဲ”

“ေမ ေမေမ ေမေမ ဒါကို ဘယ္ ဘယ္လိုသိ..”

“သား ဘာလို႔ အေျခာက္လုပ္ရတာလဲဟင္၊ ဘာလို႔ ေမေမ့ေနာက္ေက်ာကို ဓားနဲ႔ထိုးရတာလဲလို႔၊ ဘာလို႔လဲ၊ ဘာလို႔လဲ….”

မိခင္၏အသံက က်ယ္က်ယ္လာေသာေၾကာင့္ မိုးလႊမ္း နားကို ပိတ္ထားလုိက္မိသည္။

“အဲ့လိုသေဘာမဟုတ္ပါဘူးေမေမရယ္၊ သားတို႔က ေမြးကတည္းက ပါလာတဲ့စိတ္ပါ၊ သားတို႔ေဂးအခ်င္းခ်င္းခ်စ္ၾကတာပါ”

“ေတာ္စမ္း၊ မင့္ကို ေဂးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေမေမေမြးလာတာမဟုတ္ဘူးသားႀကီးရဲ့၊ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အျဖစ္ေမြးလာတာ၊ က်ားက်ားလ်ားလ်ားေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္အျဖစ္ေမြးလာတာ၊ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ဖို႔ ေမြးလာတာမဟုတ္ဘူးသားႀကီး”

“ေမေမရယ္ အရာရာတိုင္းဟာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူးေလ”

“အခု ေမေမ့ကို နားခ်ေနတာလား၊ ေတာ္ၿပီ၊ သားရဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြ ေမေမနားမေထာင္ခ်င္ဘူး၊ သား အခုခ်က္ခ်င္း ေမာင္ေက်ာ္ဇင္နဲ႔ ျဖတ္ရင္ျဖတ္၊ မျဖတ္ရင္ ေမေမကိုယ္တိုင္ျဖတ္ပစ္မယ္၊ သားကိုလည္း မိန္းမေပးစားမယ္”

“အဲ့ အဲ့လိုေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔ေမေမရယ္၊ သားတို႔ရဲ့စိတ္က ေယာက်္ားေလးကိုပဲ စိတ္၀င္စားရတာပါ၊ မိန္းကေလးကိုစိတ္မ၀င္စားေတာ့ မိန္းကေလးနဲ႔ လက္ထပ္လုိက္ရင္ ဘယ္လုိမွ စိတ္ခ်မ္းသာမွမဟုတ္ဘူးေမေမ၊ ၿပီးေတာ့ သားတို႔ႏွစ္ေယာက္က အရမ္းခ်စ္ၾကတာပါ၊ သားတို႔အခ်စ္ကို ေမေမလက္ခံေပးပါေနာ္၊ သားတို႔ကို မခြဲပါနဲ႔ေနာ္”

“အမေလးေလး၊ ကိုယ့္၀မ္းနဲ႔လြယ္ေမြးလာတဲ့သားက ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္ေနတာကို လက္ခံေပးရမယ္ဟုတ္လားသားႀကီး၊ သည္မွာသားႀကီး၊ ေမေမမရူးေသးဘူး၊ သားဆႏၵကို လက္ခံရေလာက္ေအာင္ ေမေမမရူးေသးပါဘူးသားႀကီးရယ္၊ ေမာင္ေက်ာ္ဇင္နဲ႔ ျဖတ္ရမယ္၊ မိန္းမယူရမယ္၊ သည္လိုမွမလုပ္ႏိုင္ရင္ အိမ္ကအခုခ်က္ခ်င္းထြက္သြား၊ သားကိုေမေမမျမင္ခ်င္ဘူး”

“မလုပ္ပါနဲ႔ေမေမရယ္၊ သားကို မႏွင္ပါနဲ႔ေနာ္၊ သားေတာင္းပန္ပါတယ္”

“ဖယ္ ငါ့သားကိုမထိနဲ႔၊ မင္းလိုစိတ္မ်ိဳး ငါ့သားေလးကိုပါ ကူးသြားမွာစိုးရတယ္၊ ေနာက္ဆို သားေလးအနား ကပ္ေတာင္မကပ္နဲ႔ၾကားလား”

အတိတ္တို႔ ျမင္ေယာင္ေနမိေသာ မိခင္သည္ အိုင္ထြန္းေနေသာ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္အတူ ေခါင္းကို ခါယမ္းေနရသည္။ အဲ့သည္အခ်ိန္တုန္းကသာ သားႀကီးကို ပက္ပက္စက္စက္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ သားႀကီးခုလို အိမ္ကေန ထြက္သြားခဲ့မည္မဟုတ္။ ထိုစဥ္က မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင့္ ေတာင္းပန္ေနရွာေသာ သားႀကီး၏ မ်က္ႏွာေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္ၿပီး သားႀကီးကို သနားလြန္းလိုက္လွသည္။ သားႀကီးကို အရမ္းလြမ္းတာပဲကြယ္။

………………………………………………………

 

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

လႊမ္းေက်ာ္အ၀တ္အစားမ်ား ထုပ္ပိုးေတာ့ ခ်စ္ဇနီးသည္ေလး ခိုင္ၿငိမ္းစံက ငိုေလသည္။ အစ္ကို႔ကို ေတြ႔ေအာင္ရွာခ်င္သည့္စိတ္က လႊမ္းေက်ာ္ရင္ထဲ ကိန္းေအာင္းေနျခင္းေၾကာင့္ အိမ္ကေန ထြက္သြားမည္ျဖစ္သည္။ အိုင္တီေခတ္ႀကီးမွာ ေပ်ာက္ေသာသူအား အိမ္မွာေနရင္း အိုင္တီနဲ႔ ရွာေဖြက ရပါေသာ္လည္း တစ္ေယာက္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနရင္း ရွာေဖြမွ အာရံုစုစည္းႏိုင္မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အိမ္ကေန ခဏေလာက္ ထြက္သြားျခင္းသာျဖစ္ေလသည္။

“မငိုပါနဲ႔ခိုင္ရယ္၊ ကိုယ္ တကယ္ ျပန္လာခဲ့မွာပါ”

ခိုင္က ေခါင္းေလး ညိတ္သည္။

“ကိုေက်ာ့္ကို ယံုပါတယ္၊ ကိုေက်ာ္ စိတ္အားထက္သန္ေနလို႔သာ ကိုေက်ာ့္သေဘာအတိုင္း ခိုင္လႊတ္လိုက္ရတာပါ၊ ကိုေက်ာ့္စကားကို ယံုၾကည္ၿပီး ခိုင္ေစာင့္ေနမွာပါ”

“ကိုယ္ေန႔တိုင္း ဖုန္းဆက္ပါ့မယ္ခိုင္ရယ္”

“အင္း ကိုေက်ာ္ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ေနာ္၊ ကိုေက်ာ့္ရဲ့ အစ္ကို႔ကိုလည္း အျမန္ဆံုးေတြ႔ပါေစလို႔ ခိုင္ဆုေတာင္းေနပါ့မယ္ေနာ္”

“ခိုင့္ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္”

ခိုင့္နဖူးေလးကို နမ္းလိုက္သည္။ လႊမ္းေက်ာ္ထြက္သြားေတာ့ အိမ္အတြင္းမွာ ႀကိတ္ငိုေနခဲ့သူက မိခင္ျဖစ္သူ။ မိခင္၏ စိတ္ထဲတြင္ ေသာကမ်ားစြာ ကိန္းေအာင္းေနေပလိမ့္မည္။ သားႀကီးကို ျပန္မေတြ႔ေတာင္ သားငယ္ေလးကို အႏၱရာယ္ကင္းကင္းနဲ႔ ျပန္လာေစခ်င္ပါသည္။ သားႀကီးကို ဆံုးရံႈးရသလို သားငယ္ေလးကိုေတာ့ မဆံုးရံႈးေစခ်င္ပါ။

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

လႊမ္းေက်ာ္ အင္တာနက္လိုင္းအားေကာင္းၿပီး က်ဥ္းေျမာင္းလြန္းေသာ ဟုိတယ္ေလးတစ္ခုမွာ တည္းလိုက္သည္။ အိမ္ကယူလာခဲ့သည့္ လက္ေတာ့ပ္ေလးကို ဖြင့္ၿပီး ေဖ့ဘုတ္၊ တြစ္တာ၊ အင္စတာ့ဂရမ္၊ ဆာကယ္လ္ႏွင့္ ဂူးလ္ဂဲလ္ပလပ္မ်ားတြင္ အစ္ကို႔ကို ရွာသည္။ ေဖ့ဘုတ္တြင္ အစ္ကို႔နာမည္ေလးကို ရိုက္ထည့္ၿပီး ရွာေတာ့လည္း အစ္ကိုမဟုုတ္ေသာသူမ်ားကိုသာ ေတြ႔ရသည္။ ပံုမတင္ေသာ အစ္ကို႔နာမည္ႏွင့္ လူမ်ားကိုေတာ့ အစ္ကို႔ဓာတ္ပံုႏွင့္အစ္ကို႔ခ်စ္သူ၏ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ျပရင္း အစ္ကိုေရးခဲ့ေသာ ဒိုင္ယာရီအေၾကာင္းေလးမ်ားကို ေျပာျပသည္။ ဒါေပမဲ့ မသိသူမ်ားကိုသာ ေတြ႔ရေလသည္။ လႊမ္းေက်ာ္ စဥ္းစားၾကည့္ရသည္။ အစ္ကိုက ေဂးတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ အကယ္ရ်္မ်ား အစ္ကိုေဖ့ဘုတ္သံုးခဲ့ရင္ အစ္ကိုေဂးေလာကမွာ ရွိေနႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အစ္ကို႔ကို အလြယ္တကူေတြ႔ႏိုင္ရန္ လႊမ္းေက်ာ္လည္း ေဂးေလာကထဲ ၀င္ရေပမည္။ ေဖ့ဘုတ္တြင္ ေဂးမ်ားကို ရွာၾကံၿပီး Request လုပ္ရသည္။ ေဂးအခ်ိဳ ့တို႔၏ အေကာင့္မ်ားဆီသို႔၀င္ၿပီး အစ္ကို႔အေကာင့္ေလလားဆိုၿပီး ၀င္ေရာက္ရွာၾကံရသည္။ ေဂး၀က္ဘ္ဆိုဒ္မ်ားကိုလည္း ရွာေဖြၿပီး အဖြဲ႔၀င္ရသည္။ ထို႔သို႔ ေဂးေလာကထဲ ၀င္လိုက္ေတာ့ လႊမ္းေက်ာ္သည္ ေဂးလံုးလံုးျဖစ္သြားေတာ့သည္။ ေဂးေလာကထဲ ႏွံ႔စပ္ေလေလ ေဂးေလာကသည္ အလြန္က်ယ္ျပန္႔လွသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေဂးမ်ားသည္ အမ်ိဳးအစားမ်ားစြာ ရွိသည္ကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေဂးအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ေဘာ္ဒီအလြန္လွၾကသည္။ အသားအေရလည္း လြန္စြာ လွပၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ေဂးတို႔သည္ အလွအပကိုလည္း အလြန္ႀကိဳက္ၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ေဘာ္ဒီလွေအာင္လည္း ေလ့က်င့္ခန္းမွန္မွန္လုပ္ေလ့ရွိၾကၿပီး က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ခုေခတ္တြင္ ေဂးမဟုတ္သည့္ ေယာက်္ားမ်ားပင္ အလွအပႀကီဳက္ၾကသည္ဆိုေတာ့ ေဂးတို႔ဆိုလွ်င္ ဘာမွ် မဆန္းေတာ့ေပ။ ေဂးတို႔၏ ရုပ္ရည္လွပမႈ၊ အသားအေရဂရုစိုက္မႈ၊ ေဘာ္ဒီလွေအာင္ ေလ့က်င့္မႈ၊ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္မႈေတြကို သိလိုက္ရေတာ့ ေဂးမဟုတ္သည့္ လႊမ္းေက်ာ္ပင္ အားငယ္လာရသည္။ ေဂးမဟုတ္သည့္ ကိုယ္က ေဂးတို႔ေလာက္ ေဘာ္ဒီမလွ။ ေယာက်္ားပီသည့္ပံုမေပါက္။ သည့္အတြက္ ရွက္ပင္ရွက္မိသည္။ တခ်ိဳ ့က ေဂးတို႔အား အထင္ေသးစက္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳၾကသည္ကိုး။

ေဂးတို႔သည္လည္း လူလိုငါလိုသာမာန္လူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း လႊမ္းေက်ာ္ တစ္စတစ္စရိပ္မိလာရသည္။ တခ်ိဳ ့ေဂးမ်ားသည္ အလြန္ေတာ္ၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ သာမာန္လူမ်ားနည္းတူ အရည္အခ်င္းမ်ားရွိၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ တခ်ိဳ ့ေဂးတို႔သည္ ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ား၊ အင္ဂ်င္နီယာႀကီးမ်ား၊ သေဘၤာသားမ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာမ်ား၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ႀကီးမ်ား၊ ကုမ္ပဏီပိုင္ရွင္မ်ား၊ မန္ေနဂ်ာမ်ား၊ ရဲမ်ား၊ စံုေထာက္မ်ား၊ တရားသူႀကီးမ်ားစသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အမတ္အခ်ိဳ ့ႏွင့္ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားေနေသာ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ အဆိုေတာ္မ်ားသည္လည္း ေဂးျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေ၀ဖန္သံမ်ားကိုၾကားေနရသည္။ ကမၻာတြင္ ေယာက်္ားေလး (၁၀၀)% တြင္ (၄၀)%သည္ ေဂးမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း အံ႔ၾသဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ သိလာရသည္။

လႊမ္းေက်ာ္သည္ ေဂးေလာကထဲ စုန္းစုန္းျမဳပ္ေရာက္ရွိသြားျခင္းေၾကာင္း ေဂးႏွင့္ပတ္သက္သမွ် အရာအားလံုးၾကားသိ၊ ျမင္မိလာရသည္။ ေဂးတို႔၏ ခ်စ္ရည္လူးၾကပံုမ်ားကိုလည္း မျမင္ခ်င္မွအဆံုး ျမင္ခဲ့ရသည္။ ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္က ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္၏ လိင္အဂၤ ါအား တပ္မက္စြာ အလိုရွိေနသည့္ ဗီြဒီယိုမ်ား၊ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ျမင္ရေတာ့ ေဂးမဟုတ္သည့္ လႊမ္းေက်ာ္အဖို႔ ေအာ့အန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္မိသည္။

လႊမ္းေက်ာ္ အိုင္တီေလာကတြင္ အစ္ကို႔အား ရွာရံုတင္မက ေဖ့ဘုတ္ပါေသာ ဖုန္းေလး အၿမဲတမ္းေဆာင္ၿပီး ၿမိဳ ့အႏွံ႔လည္ပတ္ၿပီးေတာ့လည္း  အစ္ကို၏ အရိပ္အေယာင္ေလးမ်ား ေတြ႔လိုေတြ႔ျငားဆိုၿပီး ရွာေလသည္။ အစ္ကိုသည္ ကိုယ္ႏွင့္ ရုပ္ခ်င္းဆင္ေသာေၾကာင့္ အစ္ကို႔ကို ေတြ႔ပါက ခ်က္ခ်င္း မွတ္မိတန္ေကာင္းသည္။ ဒါေပမဲ့ သည္အခ်ိန္ဆို အစ္ကို၏အသက္က (၃၀)ေက်ာ္ (၄၀)နားနီးေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အသက္အရြယ္ အနည္းငယ္ ရင့္ေနေပလိမ့္မည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အစ္ကို႔ကို လႊမ္းေက်ာ္ ျမင္လွ်င္ လံုး၀မွတ္မိမွာပါ။

အစ္ကို႔အား ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ရွာေပမဲ့ အစ္ကို၏ အရိပ္အေယာင္ေလးပင္ မေတြ႔ရျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ့ကာနီးနီး အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္ေတာ့မည့္အခါမွ အစ္ကိုႏွင့္ ပတ္သက္ႏိုင္ေျခရွိေသာ ေဆးေက်ာင္းသားေလး၏ စေတတပ္ေလးကို ေဖ့ဘုတ္မွာ ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“တစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အား အစမ္းေလ့က်င့္ေစသည့္အေနနဲ႔ ………….ေဆးရံုကိုသြားၿပီး ေလ့လာေရး ခရီး ထြက္ခဲ့ရတယ္ဗ်ာ၊ အဖြဲ႔လိုက္ႀကီးဆိုေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ဗ်၊ ေဆးရံုမွာ တာ၀န္က်တဲ့ ဆရာ၀န္၊ ဆရာမေလးေတြကလည္း ေဖာ္ေရြပ်ဴငွာစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိသင့္သိထိုက္တာေလးေတြကို စိတ္ရွည္စြာနဲ႔ ရွင္းျပေပးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က သိပ္စပ္စုတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ေတြ႔ရာျမင္ရာကို လိုက္ၿပီး စပ္စုတတ္တယ္၊ တစ္ေယာက္လူနာခန္းထဲမွာ မလႈပ္မယွက္နဲ႔ ေမ့ေျမာေနတဲ့ လူနာတစ္ေယာက္ကို ဘာျဖစ္တာလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေဒါက္တာ့ကို ေမးၾကည့္လိုက္တယ္၊ ေဒါက္တာက ေျပာပါတယ္၊ သူက ကိုမာျဖစ္ေနတာတဲ့၊ (၁၈)ႏွစ္နီးပါးရွိၿပီတဲ့၊ သူ ကံမေကာင္းဘူးတဲ့၊ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၈)ေလာက္က ကားတိုက္ခံရတာတဲ့၊ ကားသမားကေတာ့ ကိုယ္လြတ္ရုန္းၿပီး သူ႔ကို ေဆးရံုမပို႔ပဲ ပစ္ထားခဲ့သတဲ့၊ (၂)ရက္ေလာက္ လမ္းေဘးမွာ ပစ္ထားျခင္းခံရသတဲ့၊ သူ႔ရဲ့ မိသားစုက ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာလည္း မသိရေသးဘူးတဲ့၊ ေဆးရံုက ၀န္ထမ္းေတြအားလံုးက သူ႔ကို အလွည့္က် တာ၀န္ယူေပးရသတဲ့၊ သူ႔ေဆးကုသစရိတ္ေတြကိုလည္း ေဆးရံုကပဲ တာ၀န္ယူရသတဲ့၊ သူဟာ တစ္ခါတေလမွာ သတိျပန္ရလာသတဲ့၊ သူသတိျပန္ရလာတိုင္း “ေက်ာ္ ေက်ာ္ ေက်ာ္” ဆိုၿပီး ေရရြတ္တတ္သတဲ့၊ သူဟာ သိပ္ကို သနားဖို႔ေကာင္းပါသတဲ့၊ သူ႔ရဲ့အေၾကာင္းကို သိလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အရမ္းသနားသြားရတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္မိတယ္၊ သူဟာ ဘာလို႔ “ေက်ာ္ ေက်ာ္ ေက်ာ္” လို႔ ေရရြတ္ရသလဲေပါ့၊ ေက်ာ္ ဆိုတာ သူနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တဲ့သူပဲျဖစ္ရမယ္၊ သူဟာ ေက်ာ္ဆိုတဲ့သူကို သိပ္ေတြ႔ခ်င္ေနတာပဲျဖစ္ရမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္စဥ္းစားၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေက်ာ္ ဆိုတာ ေယာက်္ားေလးနာမည္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္၊ အကယ္ရ်္ ေက်ာ္ ဆိုတာ ေယာက်္ားေလးနာမည္ျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းကေလးနာမည္ျဖစ္ျဖစ္ အခုလို သတိရလာတိုင္း တသသေရရြတ္ေနပံုေထာက္ရင္ သူအရမ္းျမတ္ႏိုးရသူပဲျဖစ္ရမယ္၊ အကယ္ရ်္သာ ေက်ာ္ဆိုတာ ေယာက်္ားေလးျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္လို ေဂးတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ရမယ္လို႔ ေဂးပီပီ ဆြဲထည့္ ထင္ခဲ့မိတယ္ဗ်ာ၊ သူ အျမန္ဆံုးသတိရလာၿပီး သူသိပ္ေတြ႔ခ်င္တဲ့ ေက်ာ္ဆိုတဲ့သူကို အျမန္ဆံုးေတြ႔ရပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆုေတာင္းေပးၾကရေအာင္လားဗ်ာ”

ထိုစေတတပ္ေလးေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္ စဥ္းစားမိသည္။ အစ္ကိုသည္ ဒိုင္ယာရီထဲတြင္ အစ္ကို၏ခ်စ္သူ ေက်ာ္ဇင္ဆိုသူအား ေက်ာ္ ဟု ေခၚခဲ့သည္ကို သတိရမိသည္။ အခု ထိုသူ ကိုမာျဖစ္ေနတာက (၁၈) ႏွစ္ရွိၿပီတဲ့။ အစ္ကိုေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာကလည္း (၁၈)ႏွစ္။ ဘယ္လိုႀကီးမ်ားလဲ။ ထိုကိုမာျဖစ္ေနသူသည္ အစ္ကိုမွန္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုမာျဖစ္ေနတာက ဘာေၾကာင့္ (၁၈)ႏွစ္ ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ သတိရလာတိုင္း ေက်ာ္ လို႔ ေရရြတ္ေနခဲ့ရတာလဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၈)ႏွစ္ကပဲ အစ္ကိုက ေက်ာ္ဇင္ဆိုသူနဲ႔ ထြက္သြားခဲ့တာပဲမဟုတ္လား။ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ရႈပ္ေထြးေနျခင္းေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္ ေခါင္းပင္ မူးေ၀ေနာက္က်ိသြားရသည္။ ပိုေသခ်ာေစရန္ ထိုကိုမာျဖစ္ေနသူကို လႊမ္းေက်ာ္ေတြ႔ရမွ ျဖစ္မည္။ ထိုစေတတပ္တင္ေသာ ေဆးေက်ာင္းသားေလးကိုလည္း ေမးသင့္တာ ေမးၾကည့္ရဦးမည္။

ထိုေဆးေက်ာင္းသားေလးအား ေမးရန္အတြက္ လႊမ္းေက်ာ္ ေဖ့ဘုတ္ေပၚတစ္ေနကုန္ေရာက္ေနခဲ့ရင္း ထိုေဆးေက်ာင္းသားေလးအား ေစာင့္ေနမိသည္။ ထိုေဆးေက်ာင္းသားေလးသည္ ည (၁၁)နာရီေက်ာ္မွ တက္လာတာေတြ႔ရသည္။ လႊမ္းေက်ာ္ အငမ္းမရေမးလိုက္မိသည္။

“ဟဲလို မဂၤလာပါညီေလး”

“ဟုတ္ကဲ့ မဂၤလာပါဗ်ာ”

“ညီတင္ထားတဲ့ စေတတပ္ေလးကို မွတ္မိေသးလား၊ ေဆးရံုတစ္ရံုမွာ ကိုမာျဖစ္ေနတဲ့လူအေၾကာင္းေပါ့”

“လာျပန္ၿပီသည္အေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဘာပဲလုပ္လုပ္ မဆင္မျခင္လုပ္မိသလို ျဖစ္ေနရတာခ်ည္းပါပဲလား၊ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အမႈေတြ ဘာေတြပတ္ေတာ့မလား မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ အဲ့သည္စေတတပ္ေလးတင္မိလို႔ လူတစ္ေယာက္ကလည္း လာေမးၿပီးၿပီဗ်၊ သူ႔ကို ဘယ္ေဆးရံုမွာလဲ၊ အခန္းနံပါတ္ဘယ္ေလာက္လဲဆိုၿပီး ႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္ကိုေမးသြားတာဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ပဲ ေျပာလိုက္မိတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္လို႔ ကိုမာျဖစ္ေနတဲ့သူ တစ္ခုခုျဖစ္သြားမွာ သိပ္ေၾကာက္ေနမိတယ္ဗ်ာ၊ အခု အစ္ကိုကေကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာေမးမလို႔လဲဗ်”

“ဘာ ဘယ္လို လူတစ္ေယာက္က လာေမးတယ္ဟုတ္လား၊ သူက ဘယ္သူလဲ”

“သူ႔အေကာင္က ဘာတဲ့၊ ေက်ာ္ဇင္ဆိုလား”

“ဘာေက်ာ္ဇင္ ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္၊ အဲ အခုမွပဲ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိေတာ့တယ္၊ ကိုမာျဖစ္ေနတဲ့သူက ေက်ာ္ ေက်ာ္လို႔ ေရရြတ္ေနတာက ေက်ာ္ဇင္ဆိုတဲ့သူမ်ားလားဗ်ာ”

လႊမ္းေက်ာ္ေခါင္းေထာင္သြားရသည္။ တကယ္ပဲလား။ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုး ကိုမာျဖစ္ေနခဲ့ၿပီး (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုး ေက်ာ္ဇင္ဆိုေသာ အစ္ကို၏ ခ်စ္သူနဲ႔ အတူတူေနခြင့္မရခဲ့ဘူးမ်ားလား။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဒါဆို အစ္ကိုတို႔အေၾကာင္း ေမေမသိသြားခဲ့သည့္ေန႔က အစ္ကို႔အား ေမေမႏွင္ခ်ခဲ့သည့္ေန႔မွာပဲ အစ္ကို ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္ခဲ့တာလား။ ထို႔ေၾကာင့္ပဲ ေက်ာ္ဇင္ဆိုသူကလည္း အစ္ကို႔ကို ရွာေနခဲ့တာမ်ားလား။ ၿပီးေတာ့ (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုး ေမေမ၏အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္မလာပဲ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တာမ်ားလား။ ၿပီးေတာ့ အစ္ကို႔ကို ရွာေတြ႔ဖို႔အတြက္ အစ္ကို႔အေကာင့္ေလးအား ရိုက္ၿပီး အားႀကိဳးမာန္တက္ရွာခဲ့ေပမဲ့ ေက်ာ္ဇင္၏အေကာင့္ေလးအား ရိုက္ႏွိ္ပ္ၿပီး ရွာဖို႔အတြက္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ စိတ္ကူးမရခဲ့မိပါလိမ့္။ သည့္အတြက္ လႊမ္းေက်ာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္စိတ္ပ်က္မိသည္။

“ဟိုင္း ဟိုင္း ဟိုင္း ဟလို ဟလို အစ္ကို တစ္ခုခုျပန္ေျပာဦးေလးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ အမူေတြ ဘာေတြ တကယ္ပတ္ေတာ့မွာလားဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေၾကာက္ေနၿပီ၊ တစ္ခုခုျပန္ေျပာပါဦးအစ္ကိုရ”

ထိုေဆးေက်ာင္းသားေလးအား လႊမ္းေက်ာ္ ႏွစ္သိပ္ေပးလိုက္သည္။

“ညီေလး အမႈမပတ္ပါဘူး၊ အဲ့သည္ ကိုမာျဖစ္ေနတဲ့သူက အစ္ကိုရွာေနတဲ့ အစ္ကို႔ရဲ့ အစ္ကိုအရင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ အဲသည္ကိုမာျဖစ္ေနတဲ့သူသာ အစ္ကို႔ရဲ့ အစ္ကိုအရင္း ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ ခုလို စေတတပ္ေလးတင္ေပးတဲ့ ညီ့ကို အစ္ကိုအရမ္းေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ၊ ၿပီးေတာ့ အစ္ကိုရွာေနတဲ့ အစ္ကို႔ရဲ့ အစ္ကိုဟာ ညီထင္ထားသလို ေဂးတစ္ေယာက္ဟုတ္ပါတယ္၊ အစ္ကို႔ထက္ အရင္ သတင္းဦးသြားတဲ့ ေက်ာ္ဇင္ဆိုတဲ့သူဟာလည္း အစ္ကိုက ေက်ာ္ ေက်ာ္ လို႔ ေရရြတ္ခဲ့တဲ့ အစ္ကို႔ရဲ့ အစ္ကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္သူပါ”

“အဲ့လိုလား၊ အစ္ကိုတို႔ မိသားစုေလး ျပန္ေတြ႔ၾကပါေစလို႔ ညီ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္ဗ်ာ”

“ေက်းဇူးပါညီေလး၊ အစ္ကို အခုပဲ အစ္ကိုရွိတဲ့ ေဆးရံုကိုသြားမယ္၊ အခန္းနံပါတ္ ညီမွတ္မိလား”

“မွတ္မိတယ္………၊ အဲသည္အခန္းကို သြားလိုက္ပါ”

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

လူေသေပမဲ့ စိတ္က မေသ။ စကားေတြ မေျပာႏိုင္ေပမဲ့ ႏႈတ္က တတြတ္တြတ္ေျပာေနသည္။ မ်က္လံုးေတြ ေမွးမွိတ္ထားျခင္းေၾကာင့္  မည္းေမွာင္ေနေပမဲ့ စိတ္၀ိညာဥ္လိပ္ျပာကေတာ့ ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ ျမင္ေနရသည္။ ထိုသူကား ေဆးရံုခုတင္ထက္ အခန္းနံပါတ္……တြင္ လဲေလ်ာင္းအိပ္စက္ေနေသာ မိုးလႊမ္းပင္ျဖစ္သည္။

“ေမေမ သားကို အဲ့သည္လို မဆက္ဆံပါနဲ႔၊ ေဖေဖတစ္ခုခုေျပာပါဦး၊ ေမေမ့ကိုေျဖာင္းဖ်ေပးပါဦး”

ေဖေဖသည္ နီျမန္းေနေသာမ်က္ႏွာ၊ တင္းမာေနေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ တစ္ဖက္သို႔ လွည့္လိုက္ရင္း -

“မိုက္လိုက္တဲ့သား”

ဟု ဆိုၿပီး အခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။ အၿမဲတမ္း ကိုယ့္ဘက္ကပါတဲ့ ေဖေဖကေတာင္ ခုလိုမ်ိဳးေျပာလာေတာ့ မိုးလႊမ္း ၀မ္းနည္းရပါသည္။ ေမေမကလည္း မ်က္ေစာင္း ခပ္စူးစူးထိုးၿပီး ညီေလးလူမမယ္ေလးကိုေပြ႔ကာ အိပ္ခန္းထဲ ေခၚသြားသည္။ ကိုယ့္ဘက္မွာ မပါၾကသည့္ မိဘမ်ားေၾကာင့္ မိုးလႊမ္း အင္မတန္မွ ၀မ္းနည္းရပါသည္။ ၀မ္းနည္းမႈေၾကာင့္ ေက်ာ့္ကို သတိရမိသည္။ မိဘတို႔က သိသြားတဲ့အေၾကာင္း၊ တားျမစ္တဲ့အေၾကာင္း ေက်ာ္လည္း သိသြားရင္ အရမ္း၀မ္းနည္းေနမလား။ ေက်ာ့္ဖုန္းနံပါတ္ေလးကို ႏွိပ္လိုက္သည္။ ေက်ာ့္ကို ဘယ္လုိမ်ား ေျပာရပါ့မလဲ။

“ဟဲလို ေက်ာ္လား”

“ေက်ာ္ဇင့္ဖုန္းဟုတ္ပါတယ္၊ လက္ခံေနသူကေတာ့ ေက်ာ္ဇင္မဟုတ္ဘူး”

“ေၾသာ္ ေက်ာ္ဇင့္ကို ဖုန္းေပးလိုက္ႏိုင္မလား၊ သူ႔ကို ေျပာစရာေလးရွိလို႔ပါ”

“မင္းက မိုးလႊမ္းလားကြ”

“ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္မိုးလႊမ္းပါ၊ ယူက ဘယ္သူလဲ၊ ဘာလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိေနရတာလဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာ္ဇင့္ဖုန္းကို ကိုင္ထားရတာလဲ“

“ဟဲ ဟဲ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ ေျပာရမွာေတာ့ အားနာပါရဲ့ကြာ”

“ဘာလဲဗ်”

“အခုငါက ေက်ာ္ဇင္နဲ႔ အတူရွိေနတာေလ၊ ဟိုတယ္မွာေပါ့”

“ဘာ ဘာ”

“ဟဲ ဟဲ သိပ္အံ႔ၾသသြားလား၊ ေက်ာ္ဇင္က ေျပာလိုက္ပါ့မယ္ ေျပာလုိက္ပါ့မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ေပမဲ့ မေျပာခဲ့ေသးဘူးထင္တယ္၊ အင္းေလ သူကလည္း မင့္ကို သိပ္အားနာေနလို႔ပဲျဖစ္မွာေပါ့၊ သူ မေျပာေတာ့ ငါပဲေျပာရမွာေပါ့ကြာ၊ ငါနဲ႔ေက်ာ္ဇင္က ေက်ာင္းဖြင့္စကတည္းက ခ်စ္ေနခဲ့ၾကတာ၊ ငါတို႔ရဲ့ ခ်စ္သူသက္တမ္းက ရက္(၁၀၀)ျပည့္ေတာ့မယ္၊ အေဆာင္မွာ ေန႔တိုင္းအတူအိပ္ခဲ့ၾကတယ္ေလ၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မင္းမရိပ္မိေအာင္ မင္းဆီ လာေနေပးရတဲ့ေန႔ကလြဲရင္ေပါ့”

“ဘာ ဘာ ဘာေျပာတယ္”

“နားမရွင္းဘူးလား၊ ဒါဆိုလည္း ထပ္ေျပာရေသးတာေပါ့၊ ေက်ာ္ဇင္က မင့္ကိုမခ်စ္ဘူးတဲ့၊ ငါ့ကိုပဲ ခ်စ္တာတဲ့၊ ငါနဲ႔ပဲ တစ္သက္လံုးအတူတူေနမွာတဲ့၊ ခ်စ္သူကိုေမ့ၿပီး ပန္းခ်ီထဲမွာပဲ စိတ္ေရာက္ေနတဲ့ မင့္ကို စိတ္ကုန္တယ္တဲ့ ဟားဟား”

“မင္း မင္း ဘယ္သူလဲ၊ ဘာလို႔ မဟုတ္တာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနရတာလဲ၊ ငါတို႔အခ်စ္ကို ဘာလို႔ ေသြးခြဲစကားေျပာရတာလဲ၊ မင္း ဘာေျပာေျပာ ငါ ေက်ာ္ဇင့္ကို ယံုတယ္”

“ယံုတယ္တဲ့၊ တယ္ဟုတ္ေနပါလား၊ မင္းယံုတယ္ဆိုတဲ့ ေက်ာ္ဇင္က အခု ငါနဲ႔ အေမွာင္ခန္းထဲမွာ ၀ိုင္ေသာက္ရင္း အတူတူရွိေနတယ္ေလ၊ မင္းယံုေအာင္ ငါ ဓာတ္ပံုပို႔လုိက္မယ္၊ ကဲ ဘယ္လိုလဲ”

ပို႔လိုက္ေသာ ပံုေလးကို မိုးလႊမ္း လက္တုန္တုန္နဲ႔ ၾကည့္ေနမိသည္။ ပက္လက္အိပ္ေနေသာ ေက်ာ္ဇင္။ ေက်ာ္ဇင့္ရဲ့အေပၚမွာ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္က နမ္းေနေသာပံု။ မယံုၾကည္ႏိုင္လြန္းတာေၾကာင့္ လက္ထဲက ဖုန္းပင္ လြတ္က်သြားသည္။ ဖုန္းထဲက တစ္ဖက္က အသံကိုလည္း ပီပီသသၾကားလုိက္ရေသးသည္။

“ဒါေတာင္ မင္း အရမ္းခံစားရသြားမွာစိုးလို႔ ရိုးရိုးပံုေလးပို႔တာေနာ္၊ မင္း သိသြားၿပီဆိုေတာ့ ေက်ာ္ဇင့္ကို လက္လႊတ္လိုက္ပါ၊ ေက်ာ္ဇင္မေျပာျဖစ္တဲ့စကားကို မင္းက အလိုက္သတိနဲ႔ နားလည္လိုက္ပါ၊ မင္းသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေက်ာ္ဇင္ မခ်စ္မႏွစ္သက္တဲ့သူကို ေအာင့္ကာနမ္းရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးမျဖစ္ေစခ်င္ရင္ လက္လႊတ္လိုက္ေပါ့ ဟုတ္ၿပီလား”

ေလးဖင့္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ မိုးလႊမ္း ဦးတည္ရာမဲ့စြာ လမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ့မိသည္။ အခ်ိန္သည္ကား ည (၈)ခန္႔။

မိုးလႊမ္း ဦးတည္ရာမဲ့စြာျဖင့္ အသိစိတ္လြတ္ေနသူတစ္ေယာက္ပမာ လမ္းေလွ်ာက္ေနျခင္းေၾကာင့္ ၿမိဳ့ျပင္သို႔ပင္ ေရာက္လို႔ ေရာက္မွန္းမသိ။ ကံဆိုးမ သြားရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာဆိုသလို မိုးေတြက သည္းႀကီးမည္းႀကီးရြာေနသည္။ မိုးလႊမ္း၏မ်က္ရည္မ်ားသည္ မိုးေရစက္မ်ားျဖင့္ ေရာယွက္ကုန္သည္။ မိုးေရေၾကာင့္ ခိုက္ခိုက္တုန္ေနေပမဲ့ မိုးလႊမ္းဂရုမစိုက္ႏိုင္ပါေပ။ ဂရုစိုက္ရမွန္းပင္မသိ။ ေရွ႔တြင္ ေမွာင္မည္းမည္းႏွင့္ မိုးေရမ်ားၾကားမွာ ကားတစ္စီးလာေနမွန္းသိေပမဲ့ ေရွာင္ဖယ္လိုက္ဖို႔ မိုးလႊမ္းမွာ အင္အားေတြ ကုန္ဆံုးေနသလိုလို။ ထို႔ေၾကာင့္ မိုးလႊမ္း၏ ခႏ္ဓာကိုယ္ေလးအား ထိုကားသည္ အရွိန္ျပင္းစြာျဖင့္ ၀င္တိုက္မိသြားသည္။ မိုးလႊမ္းကိုယ္ေလးမွာ ေလလိုလြင့္ပါးသြားၿပီး လမ္းေဘးသို႔ ထိုးက်သြားေလသည္။ ကားသမားသည္ ထိုျမင္ကြင္းအား ျမင္သလားပင္မသိ။ တဟုန္တည္းေမာင္းထြက္သြားသည္။ ေသြးအိုင္ထဲမွာ မိုးလႊမ္း၏ ႏႈတ္က ေရရြတ္ေနခဲ့သည္။ အသံပင္မထြက္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ စိတ္နဲ႔သာ ေရရြတ္ေနခဲ့ရသည္။

“ေက်ာ္ ငါ့ကို ကယ္ပါဦး” လို႔။

Vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

ေဆးေက်ာင္းသားေလးေျပာျပခဲ့ေသာ အခန္းနံပါတ္အား ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အသက္ရႈပင္ မွားေတာ့မလို ျဖစ္ေနခဲ့ရသည္။ သည္အခန္းထဲတြင္ ရွိေနေသာ လူနာသည္ မိုးလႊမ္းျဖစ္ပါေစလို႔ ေက်ာ္ဇင္ ေမွ်ာ္လင့္မိသည္။ ေက်ာ္ဇင္(၁၈)ႏွစ္လံုးလံုး ရွာေဖြေနခဲ့ရေသာ အသက္တမွ် ခ်စ္ရသည့္ အခ်စ္ဦး မိုးလႊမ္းျဖစ္ပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါသည္။ တံခါးေလးကို ျဖည္းညင္းစြာ ဖြင့္လိုက္သည္။ လဲေလ်ာင္းေနသူ၏ မ်က္ႏွာအား ျမင္ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေက်ာ္ဇင္ ၾကက္ေသေသသြားမိသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တုန္ယင္လာၿပီး မ်က္ရည္ေတြ အိုင္ထြန္းလာရသည္။ ဟုတ္တယ္။ သူဟာ ေက်ာ္ဇင္ အသက္တမွ် ခ်စ္ရေသာ၊ (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုးေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ေသာ အခ်စ္ဦးမိုးလႊမ္းမွ မိုးလႊမ္းအစစ္။ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္လိုက္ရံုနဲ႔ မွတ္မိေနမိတုန္း။

“လႊမ္းးးးး”

ေက်ာ္ဇင္ အေျပးကေလး မိုးလႊမ္းဆီ လွမ္းလိုက္သည္။

“လႊမ္းးးးး”

မိုးလႊမ္း၏ လက္ကေလး၊ ပါးကေလးကို မထိမကိုင္ရက္ ျဖစ္ေနမိသည္။

“အျဖစ္ဆိုးလွေခ်လားလႊမ္းရယ္၊ ဒါေတြအားလံုးဟာ ငါ့အျပစ္ေတြပါလႊမ္း၊ မ်က္လံုးဖြင့္ၿပီး ငါ့ကို ၾကည့္လိုက္ပါဦးလႊမ္းရယ္၊ မင္း ငါ့ကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္ေနတယ္မဟုတ္လား၊ မင္း ေက်ာ္ ေက်ာ္ ေက်ာ္လို႔ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတဲ့ မင္းရဲ့ ေက်ာ္ေလး မင္းေရွ ့ေရာက္လာၿပီေလ၊ ငါ့ကို တစ္ခုခုျပန္ေျပာပါဦးလႊမ္းရယ္”

လႊမ္း၏ လက္ကေလးကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္မိသည္။

“မင္း အိပ္ယာထဲမွာ (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုးေနခဲ့ရတယ္ေပါ့ ဟုတ္လားလႊမ္း၊ မင္းအျဖစ္က အရမ္းဆိုးတာပါလားလႊမ္းရယ္”

လႊမ္း၏ မ်က္လံုးအိမ္တြင္ မ်က္ရည္ေလးမ်ားစီးက်လာသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။

“လႊမ္း လႊမ္း မင္းသတိရလာၿပီလား၊ မ်က္လံုးဖြင့္ပါဦး၊ မင္းေတြ႔ခ်င္တဲ့ ငါ ေရာက္လာၿပီေလ”

လႊမ္း၏ လက္ကေလးကပါ လႈပ္လာသည္။ (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုး ေမ့ေျမာေနခ့ဲသမွ် အခ်စ္၏ စြမ္းအားေၾကာင့္ ႏိုးထလာျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

“လႊမ္း ငါ ငါေလ ငါပါ မင့္ရဲ့ ေက်ာ္ဇင္ေလးပါ၊ ၀မ္းသာလိုက္တာ လႊမ္းရယ္”

ထိုအျဖစ္အပ်က္အား ေနာက္တြင္ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့သူက လႊမ္းေက်ာ္။ လႊမ္းေက်ာ္လည္း အစ္ကို႔အနားအေျပးကေလး ရပ္လိုက္မိသည္။

“အစ္ကို”

ဟု တိုးညင္းစြာ ေခၚလိုက္မိသည္။ လႊမ္းအား အစ္ကိုဟု ေခၚေသာ ေကာင္ေလးအား ေက်ာ္ဇင္ နားမလည္စြာ ၾကည့္ေနမိသည္။ ေက်ာ္ဇင္၏ အျဖစ္ကို လႊမ္းေက်ာ္ နားလည္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ေခါင္းေလးလွည့္ၿပီး ေျပာျပလိုက္သည္။

“အစ္ကိုက အစ္ကို႔ရဲ့ခ်စ္သူ ေက်ာ္ဇင္ဆိုတာလား”

ေကာင္ေလးစကားေၾကာင့္ ေက်ာ္ဇင္ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ ့လုိက္မိေသးသည္။

“ညီ ညီေလးက ဘယ္လိုသိတာလဲ”

“ကၽြန္ေတာ္ လႊမ္းေက်ာ္ေလ”

“ဘာ လႊမ္း လႊမ္ေးက်ာ္ ဟုတ္လား၊ ဒါ ဒါဆို လႊမ္းရဲ့ ညီေလးေပါ့”

“ဟုတ္ပါတယ္ အစ္ကိုေက်ာ္ဇင္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို သားအျဖစ္ ေမြးစားဖို႔ စီစဥ္ခဲ့တဲ့ လႊမ္းေက်ာ္ပါ၊ အစ္ကိုတို႔အေၾကာင္းကို အစ္ကို႔ရဲ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ထဲကေန သိခြင့္ရခဲ့တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း အစ္ကို႔ကို ရွာေနခဲ့တာပါ။ ေဆးေက်ာင္းသားေလးရဲ့ စေတတပ္ေၾကာင့္ ခုလို အစ္ကို႔ကို ရွာေတြ႔ခဲ့ရတာပါ”

“တကယ္ပဲလား၊ လႊမ္းရယ္ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ပါဦးကြာ၊ မင္းသိပ္ခ်စ္တဲ့ မင့္ရဲ့ညီေလးလည္း မင့္ေရွ ့ေရာက္လာခဲ့ၿပီေလ၊ မင့္ညီေလးက မင္းနဲ႔ အရမ္းတူတာပဲ၊ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို အရြယ္ေရာက္ေနၿပီ သိရဲ့လား”

မိုးလႊမ္း၏ မ်က္လံုးေလးမ်ား တျဖည္းျဖည္းပြင့္လာသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

“လႊမ္း မ်က္လံုးပြင့္လာၿပီ ငါ့ကို ျမင္ရရဲ့လား”

“အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကို႔ရဲ့ညီေလးပါ၊ လႊမ္းေက်ာ္ပါ၊ အစ္ကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့ လႊမ္းေက်ာ္ေလ၊ အစ္ကိုကိုယ္တိုင္နာမည္ေပးခဲ့တဲ့ လႊမ္းေက်ာ္ေလ”

မ်က္လံုးေတြ ပြင့္ေနေပမဲ့ ေဘးဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္လို႔ မရတာေၾကာင့္ လႊမ္း၏ မ်က္ႏွာေလးအား လွည့္ေပးလိုက္ရသည္။ လႊမ္း၏ ႏႈတ္က စကားေျပာခ်င္ေနဟန္ရွိသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေလးမ်ား လႈပ္ရွားေနသည္။

“လႊမ္း မင္း ဘာေျပာခ်င္လို႔လဲ၊ ငါနားေထာင္ေနပါတယ္”

“ေက်ာ ေက်ာ ေက်ာ္ ေက်ာ္”

တစ္လံုးခ်င္းေျပာလာေသာ စကားေၾကာင့္ ေက်ာ္ဇင္ ၀မ္းသာမႈႏွင့္အတူ ငိုခ်လိုက္မိသည္။

“မင္း မင္း ငါ့ကို မွတ္မိတယ္ေပါ့ေလ၊ ၀မ္းသာလိုက္တာလႊမ္းရယ္”

ၿပီး လႊမ္းေက်ာ္ဘက္လွည့္လာျခင္းေၾကာင့္ အစ္ကို၏လက္အား လႊမ္းေက်ာ္ဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္။

“အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ပါ၊ အစ္ကို႔ညီေလးအရင္းပါ၊ လႊမ္းေက်ာ္ပါ”

မိုးလႊမ္း၏ မ်က္ႏွာေလးက မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္အတူ ျပံဳးေယာင္သမ္းလာသည္။

“ညိ ညိ ညီ ညီေလး ေလးးး”

မိုးလႊမ္း၏ မ်က္လံုး ေမွးမွိတ္သြားေလသည္။

“လႊမ္းးးးးးးး”

“အစ္ကို…..”

ျပိဳင္တူ ေအာ္လိုက္ၾကေလသည္။

Ccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccccc

ဆရာ၀န္က မိုးလႊမ္း၏ အေျခအေနေကာင္းမြန္ေၾကာင္း၊ မၾကာမီေနေကာင္းသြားမည္ျဖစ္သည့္အတြက္ စိတ္ပူရန္မလိုေၾကာင္း ႏွစ္သိပ္လိုက္ေလသည္။ ဆရာ၀န္အားလံုးကလည္း လူနာရွင္ေစာင့္ေမွ်ာ္ျခင္းျဖစ္သည့္အတြက္ ခုလို လူနာရွင္မ်ားေရာက္လာသည့္အတြက္ အလြန္၀မ္းသာေၾကာင္းေျပာျပေလသည္။ လူနာသည္ ကိုယ္ေတြ႔ခ်င္ေသာသူအား ေတြ႔လိုက္ရပါက ခ်က္ခ်င္းေနေကာင္းသြားႏိုင္ေၾကာင္းလည္း ေျပာျပလိုက္ေလသည္။ ေက်ာ္ဇင္ႏွင့္ လႊမ္းေက်ာ္ကလည္း မိုးလႊမ္းအား ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့သည့္အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္မကုန္ေၾကာင္း ေျပာျပေလသည္။

ဆရာ၀န္ထြက္သြားေတာ့ ေက်ာ္ဇင္ႏွင့္ လႊမ္းေက်ာ္တို႔ စကားေျပာျဖစ္ၾကေလသည္။ လႊမ္းေက်ာ္က အဘယ္ေၾကာင့္ (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုး အစ္ကိုႏွင့္ အတူတူရွိမေနရသည့္အေၾကာင္းေမးျမန္းေလရာ ေက်ာ္ဇင္က ရွင္းျပေလသည္။ လႊမ္းေက်ာ္လည္း အေၾကာင္းစံု နားလည္သြားၿပီးေနာက္ အစ္ကို႔အား အလြန္အမင္း သနားသြားေလသည္။ အစ္ကို႔ကို အျမန္ဆံုးသာ သတိရလာေစလိုသည္။

ေက်ာ္ဇင္သည္ မိုးလႊမ္းေဘးမွာ အခ်ိန္ျပည့္ရွိေနေပးသည္။ မိုးလႊမ္း၏ ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ားကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ေပးသည္။ လႊမ္းေက်ာ္သည္လည္း အစ္ကို႔ေဘးမွာ အၿမဲတမ္းရွိေနေပးေလသည္။ တစ္ပါတ္တိတိၾကာေတာ့ မိုးလႊမ္း သတိရလာသည္။ ေက်ာ္ဇင္ေကာ လႊမ္းေက်ာ္ပါ ေဘးမွာ ရွိေနသည္။

“လႊမ္း ငါေလ သတိရလာၿပီလား၊ ငါ့ကိုျမင္ရဲ့လား”

မိုးလႊမ္းသည္ ေက်ာ္ဇင့္အားရီေ၀ေ၀ၾကည့္သည္။ ၿပီး မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာသည္။

“အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ပါ၊ အစ္ကိုရဲ့ ညီေလးပါ၊ လႊမ္းေက်ာ္ေလ၊ အစ္ကိုကိုယ္တိုင္ နာမည္ေပးခဲ့တယ္ေလ”

“ညီ ညီေလးေလး”

“ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကို၊ အစ္ကိုရဲ့ညီေလးပါ”

“ညီ ညီ ေလး သည္အရြယ္ေတာင္ ေရာက္လာၿပီေပါ့၊ သည္အရြယ္ထိေရာက္ေအာင္ ညီေလးကို အစ္ကို ဘာမွလုပ္မေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အစ္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ညီေလးရယ္”

“မဟုတ္တာအစ္ကိုရာ၊ ညီေလး အစ္ကိုမရွိေပမဲ့လည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႔ ႀကီးျပင္းခဲ့ရပါတယ္”

“ညီေလး ေက်ာင္းဘယ္ေရာက္ၿပီလဲ”

သည္ေမးခြန္းေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္ နည္းနည္းရွက္သြားေလသည္။

“အင္းဗ် ညီေလး ျမန္မာစာ ပထမႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္၊ အေ၀းသင္တက္ေနပါတယ္၊ (၁၀)တန္းကို (၃)ႏွစ္ ေျဖခဲ့ရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေထာင္လည္း က်သြားၿပီ၊ ေမေမတို႔က အတင္းစီစဥ္လို႔ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ရတာပါ၊ ဒါေပမဲ့ ညီေလးဇနီးကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္”

“ဒါ ဒါဆို ညီေလးက ေဂးမဟုတ္ပါဘူးေနာ္”

“မဟုတ္ပါဘူးအစ္ကို၊ ညီေလးက ေယာက်္ားစစ္စစ္ပါ၊ အစ္ကို႔အေၾကာင္း ညီေလး အားလံုးသိၿပီးပါၿပီ၊ အစ္ကိုေရးထားတဲ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကိုေတြ႔တယ္၊ အစ္ကို႔ဘ၀ကို ညီေလးစာနာပါတယ္”

“ညီေလးက လိမၼာလိုက္တာ၊ အစ္ကိုသာရွိရင္ ညီေလး(၁၀)တန္းကို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ၿပီး အမွတ္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေအာင္မွာေသခ်ာတယ္၊ အခုေတာ့ ညီေလးကို အစ္ကို စာသင္ခြင့္မရလိုက္ဘူး၊ အစ္ကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ညီေလးရယ္”

“အစ္ကိုရယ္ ဒါေတြ ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့၊ အစ္ကိုျမန္ျမန္ေနေကာင္းေအာင္ေနပါေနာ္”

“အေဖနဲ႔အေမေကာဟင္”

“ေနေကာင္းၾကပါတယ္၊ အေဖေကာအေမပါ အစ္ကို႔ကို အရမ္းေတြ႔ခ်င္ေနတယ္၊ ေမေမက အစ္ကို႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါတယ္တဲ့၊ အစ္ကို႔တို႔ကို နားလည္ေပးပါသတဲ့”

မိုးလႊမ္းသည ္ေက်ာ္ဇင့္အားၾကည့္လုိက္ေလသည္။

“ေက်ာ္ မင္း ဘာလို႔ ငါ့ေရွ ့ေရာက္ေနရတာလဲဟင္၊ မင့္ခ်စ္သူဆီ ျပန္သြားပါလား၊ သူစိတ္ဆိုးေနလိမ့္ေနလိမ့္မယ္”

“လႊမ္းရယ္၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြက မင္းထင္သလို မဟုတ္ခဲ့ရပါဘူး၊ ငါ ေခ်ာက္တြန္းခံခဲ့ရတာပါ၊ ငါ လုပ္ၾကံခံခဲ့ရတာပါ၊ ထြန္းသူဆိုတဲ့ေကာင္က ငါ့ကို တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ေနခဲ့တာပါ၊ ငါက ျငင္းခဲ့တယ္၊ သူတစ္ေန႔ ငါ့ကို အိပ္ေဆးခတ္ၿပီး လုပ္ၾကံခဲ့တာပါ၊ အဲ့သည္အေၾကာင္း မင့္ကိုေျပာဖို႔ ငါ (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုး မင့္ကိုရွာခဲ့ရတာပါ၊ ငါ့မွာေတာ့ မင့္စိတ္နဲ႔ ေသမလိုေတာင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္၊ စားမ၀င္ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး၊ မင္းက ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းေနခဲ့တာကိုး၊ ငါ့အျဖစ္ကို ထြန္းသူလည္း မၾကည့္ရက္ေတာ့တာေၾကာင့္ သူ႔အမွားကို ၀န္ခံလုိက္တယ္၊ ငါ့မွာေတာ့ မင့္ကိုေတြ႔ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ အရူးတစ္ပိုင္းျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္ကြာ”

“အဲ့ အဲ့လိုလားေက်ာ္”

“အင္းး သူလည္း ကံမေကာင္းခဲ့ဘူးလႊမ္း၊ သူလည္း ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ၿပီး ကြယ္လြန္ခဲ့တာ (၁၀)ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ”

“ျဖစ္ရေလ”

“လႊမ္း မင္းမွတ္မိေသးလား၊ ငါတို႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ၾကမယ္ဆိုတာေလ၊ အခု ငါ့စြမ္းအားနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ၊ မင့္ကို ျပန္ေတြ႔ရင္ မင္းနဲ႔ငါ အတူတူေနႏိုင္ဖို႔အတြက္ေပါ့၊ ငါက ဆိုင္ရွင္ႀကီးျဖစ္ေနေပမဲ့၊ ငါ့မွာ ၀န္ထမ္းေတြ မ်ားစြာရွိေပမဲ့ ငါကိုယ္တိုင္ စားပြဲထိုးေလး လုပ္ေနဆဲပါလႊမ္းရယ္၊ ဘာလို႔ဆို ငါ့ဆိုင္မွာလာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြထဲမွာ မင္းမ်ားပါေလမလားဆိုတဲ့ အထင္ေၾကာင့္ေပါ့”

“ေက်ာ္ရယ္”

မိုးလႊမ္းသည္ မ်က္ရည္မ်ားသာ စီးက်ေနသည္။

“အခု ငါတို႔ျပန္ေတြ႔ၾကၿပီ၊ မင့္မိဘေတြကလည္း ငါတို႔ကို သေဘာတူပါသတဲ့၊ မင္းမေပ်ာ္ဘူးလား၊ ငါေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္တယ္ကြာ၊ ငါတို႔တစ္သက္လံုး အတူတူေနသြားၾကမယ္ေနာ္”

မိုးလႊမ္းသည္ ေခါင္းမညိတ္ခဲ့ပါေပ။ ၀မ္းသာဟန္လည္း မျပခဲ့။ အဘယ္ေၾကာင့္လဲဆိုတာ ေက်ာ္ဇင္ေကာ လႊမ္းေက်ာ္ပါ နားမလည္ၾက။

“မင္း ငါ့ကို ဘယ္လို ရွာေတြ႔တာလဲဟင္”

“ေဖ့ဘုတ္မွာ ေဆးေက်ာင္းသားေလးတင္တဲ့ စေတတပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ရွာေတြ႔ခဲ့ရတာပါ”

“ေဖ့ဘုတ္ ဟုတ္လား၊ စေတတပ္ဟုတ္လား၊ ဘာကိုေျပာတာလဲဟင္”

“လႊမ္းရယ္၊ မင္းသတိေမ့ေျမာေနတုန္း ေခတ္ႀကီးက အမ်ားႀကီး တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနခဲ့တာကြ၊ ဒါေတြကို ေနာက္မွပဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာျပမယ္”

“ငါ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္”

ထိုစဥ္ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ ခိုင္ၿငိမ္းစံတို႔ ေရာက္လာသည္။ မိခင္ အေလာတႀကီး ေျပးလာေလသည္။

“သားႀကီးးးးးးး”

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

လႊမ္းေက်ာ္သည္ အစ္ကိုေဆးရံုက ဆင္းပါက အစ္ကိုေနခဲ့သည့္ အခန္းေလးတြင္ ေနခ်င္လိမ့္မည္ထင္ေသာေၾကာင့္ အစ္ကိုေနထိုင္ရန္ အသင့္ျဖစ္ရန္အတြက္ အခန္းဖယ္ေပးထားသည္။ အခန္းကိုလည္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျဖစ္ေအာင္ သန္႔ရွင္းေရလုပ္ထားသည္။ အစ္ကိုေရးဆြဲခဲ့ေသာ “စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး” ကိုလည္း ဖုန္သုတ္ထားရင္း နဂိုအတိုင္းရွိေနေစသည္။

အစ္ကိုက ေဆးရံုမွ ဆင္းခ်င္ေသာေၾကာင့္ ဆရာ၀န္က ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ အစ္ကို၏ေျခေထာက္သည္ ျပန္မေကာင္းႏိုင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ၀ွီးခ်ဲလ္နဲ႔ျဖစ္သည္။ အစ္ကိုသည္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အစ္ကိုေရးဆြဲခဲ့ေသာ “စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး” အား ၀ွီးခ်ဲလ္ေပၚကေန ေငးၾကည့္ေနတတ္သည္။ စကားလည္း အလြန္နည္းေလသည္။ အစ္ကို၏ခ်စ္သူ ကိုေက်ာ္ဇင္ကလည္း အစ္ကို႔ထံ ေန႔တိုင္းလာတတ္သည္။ လာတိုင္းလည္း အစ္ကို႔အတြက္ စားစရာေလးမ်ား ပါပါလာတတ္သည္။ ကိုေက်ာ္ဇင္သည္ ဆိုင္အလုပ္မ်ား ရွိေသးသည့္အတြက္ အစ္ကို႔အတြက္ အခ်ိန္မ်ားမ်ားမေပးႏိုင္ခဲ့ေပ။

တစ္ေန႔ အစ္ကိုက ေပ်ာ္ပြဲစားလုပ္ရန္ ပူဆာေလသည္။ လႊမ္းေက်ာ္တို႔လည္း အစ္ကို႔စိတ္တိုင္းက် ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမ်ားျပင္ဆင္သည္။ အခန္းကိုလည္း အဆင္တန္ဆာဆင္သည္။ မိခင္ႏွင့္ ခိုင္ၿငိမ္းစံတို႔ကလည္း အားတက္သေရာပါ၀င္ကူညီသည္။ ေက်ာ္ဇင္ကလည္း လာေရာက္ကူညီေလသည္။ လႊမ္းေက်ာ္ကေတာ့ျပံဳးျပံဳးေလးႏွင့္သာ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။

ညေရာက္ေတာ့ မိသားစု စံုစံုလင္လင္ႏွင့္ ဒင္းနားစားၾကသည္။ ကာရာအိုေကလည္းဆိုၾကသည္။ ညဥ့္နက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ စားေသာက္ပြဲေလး ၿပီးဆံုးသြားေလသည္။ ေက်ာ္ဇင္ကေတာ့ မိုးလႊမ္းအား အၾကင္နာေပးၿပီး ျပန္သြားေလသည္။

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

“အစ္ကို နံနက္စာ စားရေအာင္ ထေတာ့ေလ၊ အိပ္ေနတုန္းလား၊ ညက ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားတယ္ထင္တယ္”

အခန္းထဲက အစ္ကို႔အသံ မၾကားရေပ။ တံခါးက ခ်က္ခ်မထားတာေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္၀င္ၾကည့္လုိက္သည္။ အစ္ကို႔ကို မေတြ႔ရေပ။ လႊမ္းေက်ာ္ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္သြားသည္။ ေခါင္းအံုးေလးေပၚတြင္ စာေလးတစ္ေစာင္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ လႊမ္းေက်ာ္ တုန္ယင္စြာျဖင့္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္။

“ေဖေဖ ေမေမနဲ႔  ညီေလးတို႔နဲ႔ ခ်စ္ေသာ ေက်ာ္ဇင္အတြက္ စာေရးလိုက္ပါတယ္၊ သားေလ အရင္တုန္းက သားတို႔ မိသားစုေလး စိမ္းလန္းေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုေလး ျဖစ္ေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ “စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး” ကိုေရးဆြဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ ခုေတာ့ သားရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျဖစ္လာမယ္မထင္ေတာ့ဘူး၊ စိမ္းလန္းေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုဘ၀ေလးကို သား ထူေထာင္ႏိုင္ေတာ့မယ္မထင္ဘူး၊ သားလို ဒုကၡိတတစ္ေယာက္မွာ ဘာအင္အားမွ မရွိေတာ့ဘူး၊ ေနာင္အနာဂတ္မွာ မေန႔ညတုန္းကလို ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးေတြ ၾကံဳရလိမ့္မယ္မထင္ဘူး၊ သားမေသခင္မွာ ေဖေဖ ေမေမနဲ႔ ညီေလးရယ္၊ ခ်စ္ေသာ ေက်ာ့္ကို ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္တဲ့အတြက္ သား အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာမိတယ္၊ အတူျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္၊ သား အားလံုးကို ခ်စ္တယ္၊ အားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္

သားႀကီး မိုးလႊမ္း”

ထိုစာအား လႊမ္းေက်ာ္ ေမေမ့ထံ အေျပးကေလး လွမ္းေပးလိုက္ေလသည္။

“ေမေမ အစ္ကိုမရွိေတာ့ဘူး၊ လုပ္ပါဦး၊ အစ္ကိုမရွိေတာ့ဘူးဗ်”

“ဘာေျပာတယ္သားေလး”

“အစ္ကိုမရွိေတာ့ဘူးလို႔၊ ေဟာသည္မယ္ အစ္ကိုစာေရးခဲ့တယ္”

“ဘာ ဘာ ဘာ စာေရးခဲ့တယ္ ဟုတ္လား”

မိခင္သည္ စာအား ဆတ္ကနဲ႔ လွမ္းယူလုိက္ၿပီး တုန္ယင္စြာ ဖတ္ေလသည္။ ဖတ္အၿပီး လဲက်ေတာ့မတတ္ျဖစ္သြားျခင္းေၾကာင့္ လႊမ္းေက်ာ္ႏွင့္ ခိုင္ၿငိမ္းစံက ေဖးမေပးလိုက္သည္။

“သားႀကီးကို ကၽြန္မသတ္တာ၊ သားႀကီးကို ကၽြန္မသတ္တာ”

မိခင္သည္။ အရူးတစ္ေယာက္လို ေအာ္ဟစ္ေနေလေတာ့သည္။

“ေမေမ စိတ္ထိန္းပါဦးဗ်”

“ဟင့္အင္း သားႀကီးကို ျပန္ေခၚေပး၊ သားႀကီးကို ထြက္သြားခြင့္မေပးဘူး၊ သားႀကီးကို ေမေမ၀ေအာင္မခ်စ္ရေသးဘူး၊ သားႀကီးကို ျပန္ေခၚေပးပါ”

ထိုစဥ္ ပါဆယ္ထုပ္မ်ားႏွင့္ ေက်ာ္ဇင္ေရာက္လာသည္။

“ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ”

“သားႀကီးမရွိေတာ့ဘူးသားရဲ့၊ သားႀကီးကိုျပန္ေခၚေပးပါသားရယ္”

“ဗ်ာ လႊမ္းမရွိေတာ့ဘူး ဟုတ္လား”

ေက်ာ္ဇင့္လက္မွ ပါဆယ္ထုပ္သည္ လြတ္က်သြားေလသည္။

“သားႀကီးက စာေရးထားခဲ့တယ္သားရဲ့၊ အမေလး ေမေမ့ရဲ့သားႀကီး ေမေမ့ရဲ့ ေမတၱာ ဂရုဏာေတြကို တ၀ႀကီးမခံစားခဲ့ရဘူး”

ေက်ာ္ဇင္သည္ စာအား အလ်င္အျမန္ယူၿပီး ဖတ္လိုက္သည္။ ေခါင္းကို ခါယမ္းၿပီး မိုးလႊမ္းအခန္းဆီသို႔ ေျပး၀င္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ မိုးလႊမ္းရွိမေနပါေပ။ ေနာက္ ေက်ာ္ဇင္သတိရသြားဟန္ျဖင့္ မိုးလႊမ္းအခ်ိန္ျဖဳန္းေလ့ရွိေသာ ေခါင္မိုးထပ္ဆီသို႔ အေျပးကေလးတက္လိုက္သည္။ ေလွကား၏ ေျခရင္းတြင္ လဲေမွာက္ေနေသာ ၀ွီးခ်ဲလ္အားေတြ႔လုိက္ရေသာေၾကာင့္ အေပၚထပ္သို႔ သုတ္ေျခတင္ေျပးလိုက္သည္။ အေပၚထပ္တြင္ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ေမွာက္ရက္လဲက်ေနေသာ မိုးလႊမ္းအားေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင့္ အေျပးကေလးထူလိုက္သည္။

“လႊမ္း လႊမ္း မင္း မင္း ဒါ ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ၊ ဘာလုပ္တာလဲလို႔”

မိုးလႊမ္း၏ ကိုယ္အား ေဆာင့္ကာ လႈပ္ယမ္းေနသည္။ မိုးလႊမ္းသည္ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ေက်ာ့္အားၾကည့္သည္။

“ေက်ာ္ ေက်ာ္ ေက်ာ္”

ေက်ာ္ဇင္သည္ မိုးလႊမ္းအား တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ပစ္လုိက္သည္။

“ငါေတာင္းပန္ပါတယ္လႊမ္းရယ္၊ ေနာက္ဆို သည္လုိမလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့”

ထိုစဥ္ မိခင္ျဖစ္သူႏွင့္ လႊမ္းေက်ာ္တို႔ အေျပးတစ္ပိုင္းေရာက္လာသည္။

“သားႀကီး”

မိခင္သည္ အားႀကီးအား တင္းၾကပ္စြာ ေျပးဖက္လိုက္သည္။

“ေမေမ့ရဲ့သားႀကီး၊ ေမေမ့ရဲ့သားႀကီး ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေနာ္၊ အမေလး ေမေမ့ရဲ့သားႀကီးရယ္”

မိခင္သည္ ဖက္ကာပဲငိုေလသည္။

“သားႀကီး ဘာေၾကာင့္ ေမေမ့ကုိ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္လုပ္ရတာလဲဟင္၊ ဘာေၾကာင့္ ေမေမတို႔ကို ထားခဲ့ဖို႔ လုပ္ရတာလဲဟင္၊ ေမေမ့ကို မထားခဲ့ခ်င္စမ္းပါနဲ႔သားႀကီးရယ္”

“ေမ ေမေမ”

“ေျပာေလသားႀကီး ေမေမနားေထာင္ေနပါတယ္၊ ေျပာေလသားႀကီး”

“သား သား မေသခ်င္ေသးဘူး၊ သား အသက္ရွင္ေနခ်င္ေသးတယ္၊ သားကို ဆက္ၿပီး အသက္ရွင္ခြင့္ျပဳပါေမေမရယ္”

“ခြင့္ျပဳတာေပါ့သားႀကီးရယ္၊ သားႀကီးအသက္ရွင္ေနမွ ေမေမပါ အသက္ရွင္ေနမွာပါသားႀကီးရယ္”

“ဒုကၡိတျဖစ္ေနတဲ့သားကို ေမေမမျငဴစူပါနဲ႔ေနာ္၊ သားအတတ္ႏိုင္ဆံုး ေမေမျငဴစူရေအာင္ ေနပါ့မယ္လို႔ ကတိေပးပါတယ္၊ သားကို ဆက္ၿပီး အသက္ရွင္ခြင့္ျပဳပါေနာ္”

“ဒါေပါ့သားႀကီးရယ္၊ ေမေမမျငဴစူပါဘူး၊ သားႀကီးက ေမေမ့ရဲ့သားပဲဟာ ေမေမဘာေၾကာင့္ သားႀကီးကို ျငဴစူရမွာလဲ”

“ညီေလးကလည္း အစ္ကို႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ ျငဴစူမွာ မဟုတ္ပါဘူးအစ္ကို၊ ညီေလးက ညီေလးမွာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရွိမွန္းမသိခင္ကတည္းက အစ္ကိုတစ္ေယာက္ေလာက္လိုခ်င္ေနခဲ့တာ၊ ညီေလးရဲ့ ဆႏၵကို အစ္ကိုက ျဖည့္ေပးပါဗ်ာ၊ ညီေလးရဲ့ အစ္ကိုအျဖစ္ ဆက္ရွိေနေပးပါအစ္ကိုရာ”

“ညီေလးရဲ့ ဆႏၵကို ျဖည့္ေပးခ်င္ေပမဲ့ အစ္ကိုက ဘာမွ အသံုးမ၀င္ေတာ့တဲ့ ဒုကၡိတတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီေလ”

“မင္းက ဘာေၾကာင့္ အသံုးမ၀င္ေတာ့တဲ့လူျဖစ္ရမွာလဲလႊမ္း၊ မင္းမွာ အရည္အခ်င္းေတြ ရွိပါေသးတယ္၊ မင္းေကာင္းေကာင္းႀကီး အလုပ္လုပ္ႏိုင္ပါေသးတယ္၊ မင္းေမ့သြားၿပီလား၊ မင့္ရဲ့၀ါသနာကို ေမ့သြားၿပီလား၊ မင္း ပန္းခ်ီဆက္ဆြဲဖို႔ စိတ္ကူးမရွိေတာ့ဘူးလား၊ ၿပီးေတာ့ မင့္ကို (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လာခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာတို႔ရဲ့ အင္အားေတြ အလဟသ၁ ျဖစ္ေစေတာ့မွာလား”

ေက်ာ္ဇင့္စကားေၾကာင့္ မိုးလႊမ္းမ်က္ႏွာ ၀င္းလက္သြားသည္။

“ဟုတ္သားပဲေက်ာ္၊ ငါ ပန္းခ်ီဆြဲႏိုင္ပါေသးတယ္၊ ငါဘာလို႔ သတိမရခဲ့တာပါလိမ့္ ငါ့ကို (၁၈)ႏွစ္လံုးလံုးေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာတို႔ရဲ့ ေက်းဇူးကို ငါ တစ္ေန႔ျပန္ဆပ္ရဦးမယ္”

“အစ္ကိုေနာက္ဆို စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလးရဲ့ ေရွ ့မွာ ညီေလးတို႔ပံုေလးပါေအာင္ထည့္ဆြဲေပးပါလား၊ အစ္ကို႔ရဲ့ခယ္မေလး ခိုင့္ကိုပါ ပါေအာင္ဆြဲေပးေနာ္”

ခိုင္က လႊမ္းေက်ာ္၏ ဗိုက္ေခါက္အား ဆြဲလိမ္လိုက္သည္။

“သိပ္ရတာေပါ့ညီေလးရယ္”

“ေဖေဖ့ရဲ့ပံုေကာ ပါမွာလားသားႀကီးရ”

အၿမဲတမ္း တိတ္တိတ္ေနတတ္ေသာ ေဖေဖကပါ ၀င္ပါလာသည္။

“ပါမွာေပါ့ေဖေဖရ”

ခုမွပဲ မိသားစုေလးက စိုေျပသြားေလသည္။ ခုမွပဲ “စိမ္းေရာင္ျခယ္အိမ္ကေလး” ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။

ေဒးဗစ္။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

ႏွလံုးသားရွိသူတိုင္း ခံစားတတ္ပါေစ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

14/7/2014

Afternoon 3;00 PM

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jul 17th

ၾကည္ႏူးဖြယ္ေန႔ေလးတစ္ေန႔

By davidmgmg

                      က်ေနာ္ ေဒးဗစ္ရဲ့ ကိုယ္ေတြ႔အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ အခ်စ္၀တၳဳေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္။

                                  ၾကည္ႏူးဖြယ္ေန႔ေလးတစ္ေန႔

                                                                                         ေဒးဗစ္

ကၽြန္ေတာ္ဟာ စက္မႈ၀န္ႀကီး႒ာန (ၿမိဳင္) ကေအာက္ေျခလုပ္သား၀န္ထမ္းေလးပါဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ သည္ေန႔ တာ၀န္တစ္ခုထမ္းေဆာင္ရမယ္။ ၿမိဳင္ အ.ထ.က မွာ ပညာႏုိ႔ေသာက္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းသားသမီးေတြကို ေက်ာင္းပို႔ေက်ာင္းႀကိဳလုပ္ရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္၀န္ထမ္းျဖစ္ၿပီးေနာက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရျခင္းပါ။ အေတြ႔အႀကံဳမရွိေသးေတာ့ အမွားကင္းပါ့မလား ဆိုၿပီး စိုးရိမ္စိတ္၀င္ေနမိတယ္။ အိပ္ယာကေစာေစာထ၊  အေပါ့အပါးျမန္ျမန္သြား၊ မ်က္ႏွာျမန္ျမန္သစ္၊ နံနက္စာျမန္ျမန္ျပင္/စား၊ အ၀တ္အစားျမန္ျမန္လဲၿပီး ခုႏွစ္နာရီခြဲမွာ ေမာင္းတံဂိတ္မွာ ေက်ာင္းပို႔ ေက်ာင္းႀကိဳဖယ္ရီအလာကိုေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ခဏအၾကာ ဖယ္ရီေရာက္လာလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဖယ္ရီကားေပၚ လႊားကနဲ႔တက္လိုက္တယ္။ ပထမဆံုး ေစ်းတန္းက သားသမီးေတြ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြ ဖယ္ရီအလာကိုေစာင့္ေနၾကာတာျမင္ရတယ္။ ဖယ္ရီကအနားေရာက္ေတာ့ရပ္ေပး ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားေပၚကဆင္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ့ ေလးလ့ေနတဲ့ လြယ္အိတ္ ၊ထမင္းခ်ိဳင့္၊ ေရဗူးေတြကို ကူသယ္ေပးၿပီး ကားေပၚအရင္တက္ေစ။ အေပၚေရာက္ေတာ့ျပန္ေပး။ မူာကိဳအရြယ္ကေလးေတြကိုေတာ့ေပြ႔တင္ေပး။ အေတာ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ကေလးေတြ။

ေနာက္ေတာ့ ဖယ္ရီသမားက အိမ္ေထာင္သည္လိုင္းခန္းဘက္ကို ေမာင္းတယ္။ လမ္းမွာဖယ္ရီနဲ႔လိုက္မဲ့ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြ ဖယ္ရိေပၚအေရာက္လိုက္ပို႔ေပးမဲ့ မိဘ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ  ဟိုတစ္စု သည္တစ္စု ရပ္ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကားရပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းထံုးစံအတိုင္း ကားေပၚကဆင္း လြယ္အိတ္ ေရဗူး ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြကိုကူသယ္ေပးေပါ့။ အေဆာ့သန္တဲ့ကေလးေတြကေတာ့ ကားေပၚအလုအယက္တက္ၾက။ ေခ်ာ္လဲမဲ့ အႏၱရာယ္ကိုသူတို႔မျမင္။ သည္ေတာ့ ေက်ာင္းသားမိဘေတြက ျဖည္းျဖည္းတက္ၾကေလ လိမ့္က်ေတာ့မွာပဲ လို႔ေအာ္ေျပာသတိေပးေနတယ္။ သည္ေတာ့ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးူေတြ အႏၱရာယ္ကကင္းေအာင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရမဲ့တာ၀န္လို႔။ ကၽြန္ေတာ္ တာ၀န္ကိုေက်ပြန္ေအာင္ထမ္းေဆာင္မယ္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြ ဘာအထိအခိုက္အပြန္းအပဲ့မွမရွိေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္မယ္။

၀န္ထမ္းေတြက အေတာ္မ်ားေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္လိုင္းခန္းေတြက အေတာ္ရွည္လ်ားတယ္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြလည္းမ်ားတယ္။ ေရွ႔မွာ ေက်ာင္းသား/သူေတြ မိဘေတြ ဟိုတစ္စု သည္တစ္စု ရပ္ေစာင့္ေနၾကတုန္း။ တခ်ိဳ႔ေက်ာင္သူ/သားေတြက ဖယ္ရီအလာကို ေစာင့္ရင္း ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေဆာ့ေနာကတယ္။ လိုင္းခန္းကဆံုးေတာ့ ဖယ္ရီနဲ႔လိုက္ပါမဲ့ေက်ာင္းသူ/သားေတြ ကုန္ဆံုးသြားၿပီထင္တာပျ။ ဒါေပမဲ့ မကုန္ေသးဘူး။ ေရွပမွာဖယ္ရီအလာ ေစာင့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသူရသား တစ္ေယာက္စ နွစ္ေယာက္စ ရွိေနေသးတယ္။ ေတာထဲမွာေနၾကတဲ့ကေလးေတြေပါ့။ လွည္းပြဲေတာကတဲ့ ၊ဆားလင္းကန္ရြာကတဲ့၊ ခ်ိဳင္ေဇာက္ရြာကတဲ့။ သူတို႔ေလးေတြ ေက်ာင္းန႔ဲအလွမ္းေ၀းေပမဲ့ စက္ရံုက ဖယ္ရီရွိေနေတာ့ ေက်ာင္းတက္ရ အဆင္ေျပသြားတာေပါ့။ ဖယ္ရီသမားလည္းကုသိုလ္ရ၊ ႏိူင္ငံေတာ္ကလည္းကူညီရာေရာက္တာေပါ့။ သည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ငယ္ဘ၀ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ ကိုေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္။ စက္ဘီးကႏွစ္စီး။ ေက်ာင္းက အ.ထ.က ကိုင္းေတာမ ႏွစ္မိုင္ေ၀းတယ္။ ကၽြန္ေတာက အငယ္ဆံုး။ အစ္မႀကီးကေန႔တိုင္းကၽြန္ေတာ့္ကိုတင္ေခၚရ။ အသြားမွာ အဆင္းမို႔မပင္ပန္းေပမဲ့ အျပန္မွာအတက္မို႔ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မႀကီးေမာတယ္။ ပင္ပန္းတယ္။ ေမာေတာ့ ပင္ပန္းေတာ့ အစ္မႀကီးက စိတ္တိုေဒါသ ခဏခဏထြက္။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကိုတဒက္ဒက္ႏွက္။ အစ္မႀကီးမွာေမာခဲ့သေလာက္ ဆယ္တန္းမေအာင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစ္မႀကီးေမာရက်ိဳးနပ္ခဲ့တယ္။ ဘြဲ႔ရ၀န္ထမ္းပင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ အစ္မႀကီးကလည္းကၽြန္ေတာ့္ကို ၀န္ထမ္းျဖစ္ေအာင္လုပ္လို႔ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အခု သည္ကေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ က့ေကာင္းၾကတယ္။ ခရီးေ၀းေပမဲ့မေမာေတာ့ဘူး။ ကားေပၚဇိမ္ရွိရွိလိုက္ပါၿပီး ပညာကို မေၾကာင့္မက်သင္ႏိူင္တယ္။

ဖယ္ရီနဲ႔လိုက္ပါရင္း နံနက္ခင္းေလက လတ္ဆတ္လို႔။ စိတ္ကိုရႊင္လန္းသြားတာပဲ။ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ေက်ာင္းသားေလးကို ကၽြန္ေတာ္ အစါမ္းကုန္ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ ကေလးကျပံဳးၿပီး ရွက္သလိုနဲ႔ေခါင္းငု႔ံသြားတယ္။ ဘယ္ႏွတန္းတန္းေရာက္ၿပီလဲေမးေတာ့ သံုးတန္းတဲ့။  ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ေတာ္လိုက္တာလို႔ ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာလိုက္ေတာ့ ကေလးရဲ့မ်က္ႏွာက ၀င္းပလို႔။ အဲဒီကေလးနဲ႔ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာေနတာကို တျခားကေလးေတြကလည္းၾကည့္ေနတယ္။ သူတို႔ကိုလည္းေမးေစခ်င္တယ္ဆိုတာမ်က္ႏွာေပၚမွာ သိသာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေမးေပးပါတယ္။ သူတို႔တက္ေနတဲ့အတန္းကိုေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကထံုးစံအတိုင္းပဲ ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာေပးတယ္။ သူတို႔မ်က္ႏွာေလးေတြက အျပစ္ကင္းသင္စြာနဲ႔ျပံဳးလို႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကေလးေတြနဲ႔စကားေျပာရတာ အရမ္းစိတ္ခ်မ္းသာေနမိတယ္။

 

လမ္းမွာ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြ ဥဒဟို သြားလာေနၾကတာေတြ႔တယ္။ ၿမိဳ႔တက္ေစ်း၀ယ္ၾကတာျဖစ္မယ္။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနၾကတာ္လည္းျဖစ္မယ္။ ခ်ိဳင္ေဇာက္ေရနံတြင္းမွာ ေစာေစာစီးစီးေရနံခပ္ယူေနၾကတာကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ ေရနံအထြက္ေကာင္းတယ္ ေျပာၾကတယ္။ သူတို႔ေတြ စား၀တ္ေနရးအဆင္ေျပမယ္။ ေနပူမိုးရြာမေရွာင္စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေရနံခပ္ရေတာ့ သူတို႔အသားေတြက မည္းလို႔ေပါ့။ သနားဖို႔လည္းေကာင္းပါတယ္။

အေတာ္ေလးခရီးဆက္လိုက္ေတာ့ ၀က္က်ံဳးေက်းရြာကအနႏ ၱေမတၱာ ေရေလွာင္တမံၾကီးကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ေရေတြေပါတယ္။ ေရဖူလံုမယ္။ ေရေတြက အစိမ္းေရာင္ အျပာေရာင္ေရာယွက္လို႔။ ၀က္က်ံဳးေက်းရြာသို႔ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကိုလည္းေတြ႔ရတယ္။ ေရေလွာင္ကန္တ၀ိုက္မွာ ေလတျဖဴးျဖဴးတိုက္ခတ္ေနတယ္။ ေလက အရမ္းလတ္ဆတ္တယ္။ ကန္ေဘာင္ေပၚမွာ အေၾကာ္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ကိုလည္းေတြ႔တယ္။ လတ္ဆတ္တဲ့ေလညွင္းကိုရႈရႈိုက္ရင္း အေၾကာ္ပူပူေလးကို အခ်ဥ္ရည္ေလးနဲ႔တို႔စားရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ စဥ္းစားလိုက္မိတယ္။ နည္းနည္းေက်ာ္လိုက္ေတာ့ ေက်ာက္ခြဲစက္မွာ ခြဲထားတဲ့ေက်ာက္ေတြပံုလို႔။ ၿမိဳင္ၿမိဳ႔အေကြ႔ေရာက္ေတာ့ လမ္းက ျပင္ဆင္ဆဲမို႔ ေက်ာက္ပံုေလးေတြ အစီအရီနဲ႔။ ျမိဳင္ၿမိဳ႔မွ လႈိုက္လွဲစြာၾကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ကိုေတြပတယ္။ ျမိဳ႔အ၀င္ဂိတ္ကိုလည္းေတြပတယ္။ လမ္းေဘးမွာဓာတ္ဆီဆိုင္ေလးေတြတန္းလို႔။ “တင့္ဆန္းခ်မ္းသာ ျမသီတာ မဂၤလာကန္ေတာ္မဟာ”ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္အၾကီးၾကီးကိုလညာ္းေတြ႔ရျပန္တယ္။ ကန္ေဘာင္ၾကီးက ျမင့္မားလြန္းတာေၾကာင့္ ကန္ေရျပင္ကိုမျမင္ရဘူး။

ဖယ္ရီသမားက ျမိဳင္လမ္းမၾကီးကိုျဖတ္ၿပီး အ.ထ.က ေက်ာင္းရွိရာဆီေမာင္းတယ္။ ျမိဳ႔ေပၚက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြ ေက်ာင္း၀တ္စံုကိုယ္စီနဲ႔ ေျခက်င္တတန္ စက္ဘီးတတန္ ဆိုင္ကယ္တတန္နဲ႔ ပ်ားပန္းခတ္လို႔။ ဆိုင္ကယ္ စက္ဘီးနဲ႔ေက်ာင္းပို႔ၾကတဲ့ မိဘညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကိုလည္းေတြ႔ရတယ္။ ဖယ္ရီကေ က်ာင္းေရွ႔ရပ္လိုက္ေတာ့ ကားေပၚက ကေလးေတြ အလုအယက္ဆင္းလိုက္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ တမမနဲ႔။ သူတို႔ေလးေတြ လိမ့္မက် ေခ်ာ္မက်ေအာင္ အေတာ္ကိုထိန္းေပးေနရတယ္။ အရြယ္မ်ိဳးစံု ဆရာ/ဆရာမေတြကိုလည္းေတြ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အရြယ္ ဆရာမေလးေတြလည္းေတြ႔တယ္။ ထဘီအစိမ္း ရင္ဖံုးအကၤ ်ီအျဖဴေလးနဲ႔ က်က္သေရရွိၿပီးလွလိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ္ေငးမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ေန႔က ယူနီေဖာင္း ၀တ္မလာခဲ့မိဘူး။ အနက္ေရာင္ဂ်င္းေဘာင္းဘီ စကင္းနီေလးနဲ႔။ အကၤ ီ်ကအျပာေရာင္ေလး။ စက္ရံုက ယူနီေဖာင္းခ်ဳပ္ဖို႔ေပးထားတဲ့ ေဘာင္းဘီစကို အကၤ ်ီခ်ဳပ္၀တ္ထားတာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေဘာင္းဘီက သံုးထည္ေတာင္ရွိတာဆိုေတာ့ေလ။ အျပာေရာင္အကၤ ်ီေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ ၀န္ထမ္းမွန္းသိသာပါတယ္။ စကင္းနီေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အရမ္းဖက္ရွင္က်ေနတာ။ ခုေခတ္ေမာ္ဒယ္ ေကာင္းျပည့္လိုေလး။ အရပ္က ရွည္သြယ္သြယ္ ရုပ္ကေခ်ာေတာ့ ဆရာမေလးေတြက ေငးသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းျပန္ၾကည့္ေတာ့ရွက္ၿပီးေခါင္းငံု႔သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးေနမိတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေငးပါရဲ့။ သူတို႔ေလးေတြက ပ်ိဳေဖာ္၀င္စ စိတ္ကစားတတ္စ ဆိုေတာ့ေလ။ ေက်ာင္းသားေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ရွင္ကို ေငးတာလား မသိပါဘူး။ ယာဥ္သြားယာဥ္လာ ျမိဳင္ျမိဳ႔သူျဖဴျပာေခ်ာေတြကလည္း ေငးတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အရြယ္ ျမိဳင္ျမိဳ႔သားေတြရဲ့အၾကည့္စူးစူးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို မနာလိုသြားၾကတာေနမွာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အၾကည့္ခံရလို႔စိတ္ခ်မ္းသာေနမိတယ္။

ဖယ္ရီသမားက ေစ်းေရွ႔ကိုရပ္လိုက္တယ္။ ၿမိဳ႔ေပၚမွာေနတဲ့ စက္ရံုက ၀န္ထမ္းေတြကို အႀကိဳသြားတဲ့ဖယ္ရီနဲ႔ ၀န္ထမ္းအိမ္ရာက အိမ္ရွင္မေတြက ေစ်း၀ယ္လိုက္ပါရင္း အျပန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းဖယ္ရီကားနဲ႔ လိုက္ပါၾကမွာ။ သူတိုကိုခဏေစာင့္ရမွာ။ ၿမိဳ႔ၽမွာ ေစ်းကတစ္ခုပဲရွိတာမို႔ တစ္ခုတည္းေသာေစ်းမွာ ေစ်း၀ယ္သူ ေစ်း၀ယ္သားေတြ ပ်ားပန္းခတ္ေနတယ္။ ေစ်းလမ္းမၾကီးရဲ့ေဘးမွာ ေစ်း၀ယ္လာေတြရဲ့ ကားေတြ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ေတြ၊ဆိုင္ကယ္ေတြ စက္ဘီးေတြ စီရရီလို႔။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာလည္း လူေတြျပည့္လို႔။ သီခ်င္းသံေတြဆူလို႔။ သနပ္ခါးတံုးေရာင္းတဲ့ေစ်းသည္ေတြတန္းလို႔။ ၀ယ္ျခမ္းစရာေတြကစံုလို႔။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ပိုက္ဆံမပါခဲ့လို႔ ဘာမွမ၀ယ္ခဲ့ရဘူး။ အေတာ္ၾကာေတာ့ လိုင္းခန္းက အိမ္ရွင္မေတြ ၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းေတြ တေပြ႔တပိုက္နဲ႔ ကားရွိရာဆီ မႏိူင္မနင္းနဲ႔သယ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေျပားအလႊားကူသယ္ေပး၊ကားေပၚတင္ေပးနဲ႔ေပါ့။ အဲ့ေန႔က အရာရွိဇနီးအေတာ္မ်ားမ်ား လိုက္ပါလာတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူတို႔က လစာေကာင္းေတာ့ ၀ယ္ႏိူင္ျခမ္းႏိူင္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေအာက္ေျခ၀န္ထမ္း လစာနည္း ပိုက္ဆံလည္းပါမလာေတာ့ အားငယ္လိုက္တာ။ ဒါေပမဲ့ အတတ္ႏိူင္ဆံုးကူညီေပးလိုက္ရေတာ့ စိတ္ေတြရႊင္လန္းသြားတယ္။

အျပန္မွာ အျပစ္ကင္းတဲ့ကေလးေတြကိုေက်ာင္းပို႔ေပးရတာ အၾကည့္ခံရတာ အိမ္ရွင္မေတြကိုကူညီေပးလိုက္ရတာကို ေတြးၿပီး စိတ္ေတြရႊင္လန္းေနမိတယ္။

ေန႔လည္ႏွစ္နာရီခြဲမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြကို သြားၾကိဳရမယ္။ ေက်ာင္းမဆင္းေသးလို႔ ထိုင္ေစာင့္ေရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုလာၾကိဳတဲ့ ေက်ာင္းသားမိဘ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကိုလည္း ေစာင့္ေနၾကတာေတြ႔တယ္။ ယာဥ္ထိန္းရဲၾကီးတစ္ယာက္ကိုလည္းေတြ႔တယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္း၀န္းထဲက ဒလေဟာထြက္လာမဲ့ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြ ယာဥ္အႏ ၱရာယ္က ကင္းေ၀းရေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔အတြက္ပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ အဲဒီရဲႀကီးပံုစံက အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ခႏ္ဓာကိုယ္တုတ္ခိုင္ခိုင္ အသားမည္းမည္း ေနကာမ်က္မွန္ထူထူ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းမာမာ ခရာႀကီးတရႊီရႊီနဲ႔ အေတာ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ပ့ုေပါက္ေနတယ္။ ဒါမွလည္း ယာဥ္သြားယာဥ္လာေတြ စည္းကမ္းလိုက္နာရဲၾကမွာေပါ့။

ေက်ာင္းဆင္းလို႔ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြဒလေဟာထြက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ေက်ာင္းသားမိဘညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြရယ္ ယာဥ္ထိန္းရဲႀကီးရယ္ အလုပ္ေတြမ်ားသြားတာေပါ့။

အျပန္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာထားကိုအစြမ္းကုန္ျပံဳးျပရင္းေက်ာင္းသားေလးေတြကို ေက်ာင္းေနရတာေပ်ာ္လား ေမးေတာ့ တခ်ိဳ႔ကေပ်ာ္တယ္တဲ့။တခ်ိဳ႔က ပ်င္းတယ္တဲ့။ ပ်င္းတဲ့ေက်ာင္းသားေလးေတြကို ေက်ာင္းပ်င္းရင္ စာေမးပြဲက်မွာ။ က်ရင္ရွက္စရာေကာင္းတယ္။ အလုပ္ေကာင္းလည္းမရဘူး။ ေနပူထဲလုပ္ရမွာ ဘာဘာညာညာ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္တတ္သေလာက္ေတာ့ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

၀န္ထမ္းကအေတာ္မ်ားေတာ ့ေနာက္တစ္ၾကမ္ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္က်ဖို႔အေတာ္ေစာင့္ရဦးမွာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျဖစ္ႏိူင္လွ်င္ ခုလိုေန႔ေလးေတြ ေန႔တိုင္းၾကံဳေတြ႔ခ်င္စမ္းပါဘိ။ ခုလိုၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ေန႔ေလးေရာက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ခုန္စြာ ေမွ်ာ္လင့္ေနမယ္။

                                                                 ေဒးဗစ္

 

Jul 15th

ကၽြန္ေတာ့္ကိုယံုၾကည္ပါ

By ZHA
ဒါကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ဆိုေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ပါ၊ ခံစားၾကည့္ပါ။ တံုးတိတိနဲ႔ ၾကားျဖတ္၀င္လာသလိုျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္ အေရးအသားေၾကာင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္အတိုင္းေရးတာပဲ

သူ႔ရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာသားေလးတစ္ေယာက္ ေယာက္်ားခ်င္းႀကိဳက္ေနတယ္ဆိုတာမ်ား အေမသိရင္ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္ေလမလဲ။ ပထမေတာ့ မယံုႏိုးႏိုး ယံုႏိုးႏိုးနဲ႔ ေယာက္်ားရင့္မာႀကီးကၽြန္ေတာ့္ကို အ့ံအားသင့္သလုိမ်ိဳး ၾကည့္ေနလိမ့္မည္ ထင္သည္။ ၿပီးေတာ့မွ မေအကို ေနာက္တတ္ရန္ေကာဆိုၿပီး ရယ္စရာ ပ်က္စရာလိုမ်ိဳး သေဘာက်ေနမည္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚက တည္ၾကည္တဲ့သေဘာကိုေတြ႕ေတာ့ မယံုၾကည္ႏိုင္လြန္းစြာ အေမေျပာမည္မွာ "မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာသားေလးရယ္..."လို႔။ အေမ ငိုေကာင္းငိုေပလိမ့္ မည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေမေမရယ္လုိ႔သာ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနမည္။ "သားရယ္.. သားေလးရယ္.."လုိ႔ေျပာေျပာၿပီးငိုေနေသာအေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္က မၾကည့္ရက္ႏိုင္စြာျဖင့္ ေတာင္းပန္စကား အခါခါေျပာ၍သာ နာက်င္မႈေ၀ဒနာကို ႀကိဳးစား၍ဖို႔ပါမည္။ သားသည္မေအတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မက္ခဲ့ရတဲ့အိပ္မက္တစ္ခုေတာ့လဲၿပိဳခဲ့ၿပီမဟုတ္လား။ ၫိႈးငယ္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကိုျမင္မွ အငိုရပ္၊ မ်က္ရည္ေတြသုတ္ၿပီး သားမွာ ခ်စ္သူေကာ..ရွိေနၿပီလားလို႔ ေလသံအေဖ်ာ့နဲ႔ ေျခာက္ေသြ႕ေၾကကြဲစြာ ေမးေလမလား။သူမေတြးခဲ့ဖူးတဲ့ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္အၾကားက ခ်စ္ျခင္းသေဘာတရားကို ခပ္ေရးေရးသိျမင္လာတဲ့တစ္ေန႔မွာေတာ့ နားမလည္ႏိုင္စြာ၊ ခါးသည္းရင္နင့္စြာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို အေမလက္ခံေပးတန္သည္။ လက္ခံေပးမွာပါေလ.. အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို အၿမဲခ်စ္ခဲ့တာကိုး။ သူ႔ရဲ႕သားျဖစ္သူလည္း သမာရိုးက်လမ္းစဥ္အတိုင္း လိုက္မယ္ဆိုတာသိရက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုလိင္ဆက္ဆံမလဲဆိုတာ ရံဖန္ရံခါမ်ား အေမစဥ္းစားမိလို႔ အသက္ရႈၾကပ္ေလာက္ေအာင္ ဆို႔နင့္နာက်င္ ရမည့္အျဖစ္မ်ိဳး အေမ့ကို မခံစားေစလိုပါ။ ထိုအခါမ်ားမွာေတာ့ ေတြေ၀ေငးငိုင္သြားတဲ့အေမ့ကို နားနားကပ္ကာ ေလွ်ာက္ေတြးမေနနဲ႔ေလလို႔ အမွတ္တရသတိေပးရမည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္တာ၀န္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ ဖ်တ္ခနဲ သတိ၀င္လာသလိုမ်ိဳးျဖစ္သြားၿပီးမွ အိုးတိုးအမ္းတမ္းနဲ႔ အေမက သည္လိုမ်ိဳး ျပန္ေျပာေပလိမ့္မည္ "တစ္ျခားအေၾကာင္းစဥ္းစားေနတာပါဟယ္၊ နင္တို႔အေၾကာင္း တစ္ခ်ိန္လံုး ေခါင္းထဲထည့္မထားႏိုင္ပါဘူး" ဟူ၍။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာ၊ အျပန္အလွန္ ယုယၾကင္နာတာေတြ ျမင္ေတာ့ အေမလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သည္အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမည္ေတာ့ မဟုတ္ေပ၊ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမက ကၽြန္ေတာ္ ၁၂ႏွစ္သား အရြယ္ကတည္းက ဆံုးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။


Jul 15th

က်ေတာ္နွင့္ ဘင္ဂလာသို ႔တေခါက္

By စိုင္းစိုင္း


စိုင္းလူ သူငယ္ခ်င္းခန္ ့ညားနဲ ့ ထိုင္းနိုင္ငံဖူးခက္ကိုအလည္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဖူးခက္ေရာက္မွျဖင့္ ဘင္ဂလာ(bangla)လမ္းကို ေရာက္ေအာင္သြားဆိုၿပီး ဖူးခက္က HMသူငယ္ခ်င္းေတြကတိုက္တြန္းလာပါတယ္။သာမာန္နိႈးေဆာ္ပံုမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ေလး၂နက္နက္တိုက္တြန္းလာျခင္းျဖစ္ပါ။

ဘင္ဂလာ(Bangla)ဘယ္လိုလမ္းပါလိမ့္ စိုင္းလူေတြးမိၿပီး ေရာက္ေအာင္သြားမွဘဲ အားခဲထားလိုက္တယ္။
*********************
တေန ႔ခန္ ့ညားနဲ ့ ညနက္ထိစကားေျပာေကာင္းေနတုန္း ဖုန္း၀င္လာသည္။

"ေအး ေနာင္ ေျပာ။"

စိုင္း ငါတို ႔ banglaသြားမလို ႔လိုက္မလား

စိုင္းလူဘာမွေတာင္မစဥ္းစားေတာ့ပါ။ ေရာက္ထဲကသြားခ်င္ေနတဲ့ေနရာဘဲလိုက္သြားတာေပါ့။
***********************
ဘင္ဂလာလမ္းဆုိတာဘာလမ္းလဲသိခ်င္ေနတာ။ ခုေတာ့အရွင္းဆံုးေျပာကရင္ လိင္ေစ်းတန္းႀကီးဘဲ။

လမ္းတေလ်ာက္လံုး စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးဘဲ။
ဆိုင္ေတြက အႀကီးစားsong boxႀကီးေတြနဲ ့ ေသြးညီွႂကြစရာ ေတးဂီတေတြဖြင့္လွစ္ထားၿပီး လူေပါင္းဆံုတို ႔ကလည္း ထိုအကနဲ ့ ကေနလိုက္ၾကတာေကြးလို ႔။

ဆိုင္တဆိုင္ကေတာ့ သံုးထပ္တိုက္ေလး။ တိုက္မ်က္နွာစာက စၾကၤံ ေလးမွာေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးေတြ စြပ္က်ယ္ခ်ိဳင္းျပတ္ကို လက္တဖက္ျဖဳတ္ထားေတာ့ သူတို ႔ေတာင့္တင္းတဲ့ လက္ေမာင္းသားမ်ား ရင္အံုသားေတြက ရင္ခုန္ခ်င္စရာ။ ေအာက္ခံေဘာင္ဘီသာသာ ေဘာင္ဘီးေလးေတြနဲ ့ တခါတခါ သူတို ႔ရဲ ့ညီဘြားေလးဆီလက္နိုက္ျပတတ္ၾကတယ္

စိုင္းလူတို ႔အတြက္ တံေထြးမနင္ယံုဘဲ။ ဂလု ဂလု:)

ေနာင္က စိုင္းလူတို ႔ကို ထိုအေဆာက္အအံုထဲေခၚသြားသည္။

ဆိုင္ထဲမွာ ေဘာ္ဒီေတာင့္တင္းေကာင္ေလးမ်ားကေဘာင္းဘီကလြဲွၿပီးဘာမွမပါဘဲ ေမာဒယ္လ္ရွိုးေလ်ာက္ေနၾကသည္။

စိုင္းလူတို ႔ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ည ၁၂နာရီတိတိ။

"ခုခ်ိန္ကစၿပီး offer boyေလးမ်ား showျပမယ့္အစီအစဥ္ပါ။ ႀကိဳက္နွစ္သက္ရာခါးနံပတ္ ကိုမွတ္သားထားၿပီး အမ်ားဆံုးေပးနိုင္တဲ့လူေခၚယူနိုင္ပါတယ္။" ဆိုင္တြင္းက မိန္းမသံေလးျဖင့္ အဂၤလိပ္လိုေျပာလာသည္။

offer boyေလးေတြ underwearကိုယ္စီနဲ ့ထြက္လာေတာ့ စိုင္းလူတို ႔မ်က္လံုးကြၽတ္မတတ္ေပါ့။

နံပတ္၆ ေကာင္ေလက ျမန္မာထင္တယ္ေနာ္။ 'စိုင္းလူ ေနာင္တို ႔ကိုလွမ္းေျပာလိုက္သည္။ ျမန္မာဆန္ဆန္ ညိဳေတာင့္၂နဲ ့ ေဘာင္ဘီေအာက္ကဘုထေနတဲ့ ညီဘြား တင္းရင္းေနတဲ့ တင္ ေျပာစရာမရွိတဲ့ အခ်ိဳးအစားပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ေကာင္ေလးပါ။

တိုက္၂ဆိုင္ဆိုင္ စိုင္းလူတ္ု ႔ထိုင္ခံုနံပတ္ကလည္း၆။

ေကာင္ေလးေတြ ခံုေတြဆီလမ္းေလ်ာက္ၿပီးသူတို ႔ customerလိုက္ရွာေတာ့ အဲ့ေကာင္ေလးစိုင္းလူတို ႔ဝိုင္းဆီေရာက္လာတယ္။

စိုင္း နင္ႀကိဳက္ရင္ အဲ့ေကာင္ကို ဆြဲလိုက္ေလ။ နင့္အတြက္ ထိုင္းေရာက္လက္ေဆာင္ေပါ့။ ငါရွင္းလိုက္မယ္။" ေနာင္ သူငယ္ခ်င္းအႀကိဳက္ကိုသိတတ္တယ္။

ေကာင္ေလး စိုင္းလူအနားေရာက္ေတာ့
အကိုတုိ ့ကျမန္မာလားတဲ့။

စိုင္းလူေပ်ာ္သလိုနဲ ့ ဟုတ္တာေပါ့ညီက။

ေကာင္ေလးက စိုင္းလူကိုေသခ်ာၾကည့္ကာ သူ ႔ညီဘြားဆီ စိုင္းလူလက္ကေလးကိုတင္လိုက္တယ္။

ohh ေတာ္ေတာ္ကိတ္တာဘဲ။

အကို ညီ့ခါးနံပတ္ကေျခာက္ေနာ္။ အကိုညီ့ကို ေကာင္တာမွာ ၆လို ႔ေျပာၿပီးေခၚလို ႔ရတယ္ ဟုဆိုကာ ေကာင္ေလးက စင္ေပၚျပန္တတ္သြားတယ္။

ေနာင္ စိုင္းလူတို ႔ကိုေခၚၿပီး ေကာင္တာကေနေကာင္ေလးကိုေခၚလာခဲ့တယ္။

hotelေရာက္ေတာ့ အကို ညီေရအရင္ခ်ိဳးလိုက္မယ္ေနာ္။

okညီ။

စိုင္းလူပစၥည္းအားလံုးအဆင္သင့္ျဖင့္ေစာင့္ေနတယ္။
*********************
နႈတ္ခမ္းသား၂ခုက တျခားကမာ႓တခုကိုေရာက္သြားေအာင္ စုပ္သတ္ေနၾကမိတယ္။
ေကာင္ေလးရဲ ့ ရင့္က်က္တဲ့အေတြ ႕အႀကံဳေတြက စိုင္းလူ မိႈင္းမူးေစတာအမွန္ပါ။
လိင္တဏွာ အျပည့္အ၀ရခဲ့တဲ့ညေလးေပါ့။
***********************
သူ ႔နာမည္က ဟိန္းေလး။
ျမန္မာကေန လူကုန္ကူးခံရၿပီး ဒီအလုပ္ကိုလုပ္ေနရတာအကို။

အစကေတာ့ top ဘဲလုပ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့topဆို လူေ႐ြးတယ္ေလ။ verလုပ္ေတာ့ဘယ္customerနဲ ့မဆို အဆင္ေျပေတာ့ ညီလည္းအာ့လိုျဖစ္သြားတာ။
အစကေတာ့ westernကလူေတြနဲ ့ဆို ေသေအာင္ခံစားရတာအကို။ ေနာက္ေတာ့လည္း သူတို ႔အလိုဆႏၵလည္းျပည့္ ညီလည္းခံုမင္လာတာလည္းပါတယ္။
**********************
ေနာက္ညေတြလည္း ဟိန္းေလးကိုဖုန္းဆက္ေခၚၿပီး စိုင္းလူ အခ်စ္ညေတြကုန္ဆံုးခဲ့တယ္။

ျပန္မဲ့ရက္မွာေတာ့ ဟိန္းေလးက ျမန္မာမွာသူ ႔ညီရွိတယ္။ ပစၥည္းေလးသြားပို ႔ေပးပါဆိုၿပီး အကူအညီေတာင္းလို ႔ ယူၿပီျပန္လာခဲ့ရတယ္

ဆက္ခ်င္ဆက္ပါမည္။

ခ်စ္တဲ့သူတိုင္းလက္တြဲနိုင္ပါေစ
စိုင္း
၂၉ ၅ ၂၀၁၄
Jul 15th

မ်က္ရည္ကင္းမဲ့ဇုန္(၅)

By laddy

ေက်းဇူးတင္လႊာ

 

၁။       ပထမေရွးဦးစြာ ဒီဆုိဒ္ၾကီးအား စတင္တည္ေထာင္ေပးခဲ့သူႏွင့္ ယခုလက္ရွိပုိင္ရွင္၊ (၆)ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလအတြင္း တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ moderator မ်ား၊ (အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္blog မ်ားကို approve လုပ္ေပးၾကေသာ moderator မ်ား၊)ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ Blog မ်ားကိုအခ်ိန္ေပးဖတ္ရႈေ၀ဖန္အားေပးၾကပါေသာအဖြဲ႔၀င္မ်ား၊ Wall ထဲတြင္ ခင္မင္ခြင့္ရပါေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလုံးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ (၁၂)ပုဒ္ေျမာက္ blog ျဖင့္မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။

 

၂။       ဗ်ာဒိတ္ေတာ္၏ ေစညႊန္းရာ ေရးျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေနာက္ထပ္ေရးဖို႔ဇာတ္အိမ္ႏွစ္ခု ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ပုဒ္မွာ တစ္ပုဒ္ကို မုံရြာမွာ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ျပီး က်န္တဲ့တစ္ပုဒ္ ကိုေတာ့ မေကြးမွာဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ဇာတ္ကို ရင္ေရး ရမလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေတြေ၀ခဲ့မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ G Talk (Hang out) မွာခင္မင္ခြင့္ရတဲ့ ညီေလးတစ္ေယာက္ကို မုံရြာေရာက္ဖူးလား လို႔ေမးခဲ့ပါတယ္။ သူက မုံရြာကိုေရာက္ဖူးရုံမကဘူး ေနဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲရွိ ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းကို အခုထိရွာေနတုန္းပဲလို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ရာကေန ဒီဇာတ္လမ္းကို မုံရြာမွာ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ျပီး စေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညီေလးကိုလဲ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ပါတယ္။(သူ႔သူငယ္ခ်င္းကိုလဲ အျမန္ဆုံးျပန္ေတြ႔ႏုိင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။)

          -        -        -        -        -        -        -        -        -        -        -       

 

အခန္း(၁၃)

 

`တို႔ေဆာက္တည္မယ္ အိမ္ေလးရယ္ ေလမုန္တုိင္းနဲ႔ ႏွင္းေတြထဲ.......................

  ဘယ္လိုမွေျပာင္းလဲမသြားမယ့္အခ်စ္ေတြ..........................

  ကံၾကမၼာရဲ႕လွည့္ကြက္မ်ားအလယ္မွာ..................

            မျပိဳပါနဲ႔အခ်စ္အိမ္ေလး´

ကိုေပါက္တုိ႔ျခံမွ လြင့္ပ်ံလာေသာ  ဟန္ထြန္း၏ အိမ္သီခ်င္းကို သူ႔ခံစားခ်က္ကို ထုိးႏွပ္ ေနသလိုပင္။  လက္သီးကို တင္းတင္းဆုတ္ရင္း ေခၽြးဒီးဒီးက်ေအာင္ အံၾကိတ္ထားလုိက္သည္။

`လူၾကီးတစ္ေယာက္လာေခၚသြားတယ္။ ဘာမွေတာ့မမွာသြားဘူး။ ကိုေသြးဆုိလား။ ေခၚသံေတာ့ၾကားလုိက္တယ္။´ ဟုေျပာေသာ ကိုေပါက္ကိုပင္ေဒါသေပါက္ကြဲပစ္ ခ်င္မိသည္။ ိေျႏၵထိန္းျပီး ျခံထဲ၀င္လာေသာ္လည္း ရင္ထဲတြင္ ငရဲအုိင္ပြက္သလို ဆူေလာင္ေနသည္။

`မင္းသူငယ္ခ်င္းက အရမ္းခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ေနာ္။ so cute.´

`သုတခက မင္းနဲ႔ေနရတာ ေပ်ာ္တယ္တဲ့လား။´

`သူေတာ္ေတာ္ေလးပင္ပန္းတယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ပိန္လဲပိန္သြားတယ္။ အသားေတြလဲ မည္းလို႔´

ကိုေသြးေတဇ၏ စကားက နားထဲတြင္ထပ္ခါထပ္ခါပဲ့တင္ေနသည္။ ေသြးရူးေသြးတန္း ျဖင့္ နားမႏွစ္ဖက္ကို ပိတ္ျပီး အားရပါးရ ေအာ္လိုက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ရင္ထဲဒဏ္ရာ ေပါ့မသြား ပိုမုိျပင္းထန္လာသည္။ မငိုဘူးဟု အားတင္းထားရင္းက မ်က္ရည္မ်ား၀ဲက်လာသည္။

`ကုိေသြးက သေဘာေကာင္းတယ္ေနာ္။´

`ကိုေသြးတုိ႔စတုိးမွာ အလုပ္သြားေတာင္းရင္ေကာင္းမလား။´

`ကိုေသြးက အရမ္းခ်မ္းသာတယ္ေနာ္။ သူသုံးတဲ့ပစၥည္းေတြလဲမုိက္တယ္။´

သုတခ ၾကည္ႏူးစြာေျပာခဲ့သည့္စကားမ်ား နားထဲျပည့္လွ်ံလာသည္။

ခ်စ္ရယ္ ကိုယ့္ဘ၀ေလးက မလုံျခံဳလို႔ ထြက္သြားခ်င္ေနတာလား။ ကိုေသြးနဲ႔ယွဥ္လိုက္ ရင္ ကိုယ္ကအရာရာ ႏြမ္းပါးသူပါ။ကိုေသြးနားမွာခ်စ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ဆုိတာေမာင္သိပါတယ္။ ေမာင္လဲ အဲလိုထားေပးႏုိင္တဲ့သူျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ေအာင္လဲ ေမာင္ၾကိဳးစား ေနပါတယ္။ ခ်စ္ရယ္..... ေမာင့္ကို မထားခဲ့ပါနဲ႔လား။ ခ်စ္မရွိရင္ ေမာင့္ဘ၀ရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြ အားလုံးအဓိပၸါယ္ မဲ့ေနလိမ့္မယ္။

`တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ေလးရယ္... ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအျပည့္ရွိခ်င္ခဲ့..............

  မျပိဳပါနဲ႔ခ်စ္အိမ္ေလး......................

  ၾကမ္းတမ္းလြန္းတဲ့ ဒီမုန္တုိင္းေတြထဲ အတူရင္ဆုိင္ရဲရင့္မယ္.......................

  မျပိဳပါနဲ႔ခ်စ္အိမ္ေလး

  မျပိဳပါနဲ႔ခ်စ္အိမ္ေလး ´

`ေတာ္ပါေတာ့။ ေတာ္ပါေတာ့ မႏွိပ္စက္ပါနဲ႔ေတာ့။ သီခ်င္းပိတ္ေပးပါေတာ့။´

အာေခါင္ျခစ္ေအာင္ ျခံထဲ ေအာ္ဟစ္ေနမိသည္။ အိပ္ရာေပၚတြင္ လူးလွိမ့္ျပီး ငိုေၾကြးေန မိသည္။ ျခံေရွ႕မွၾကားရေသာ ဆုိင္ကယ္ရပ္သံေၾကာင့္ မ်က္ရည္မ်ားကို ၾကမ္းတမ္းစြာသုတ္ပစ္ လိုက္ျပီး လွဲေနလုိက္သည္။ ျခံထဲ၀င္လာေသာ ခ်စ္၏ ျခံသံမ်ား၊ အိမ္ထဲ၀င္လာေသာျခံသံမ်ား က ေပါက္ကြဲအမွတ္ကို ထိရန္ အေတာ္ေလးနီးစပ္ေနမွန္းသိလုိက္သည္။

`ေမာင္.. ေနမေကာင္းဘူးလား။´

နဖူးကို စိတ္ပူၾကင္နာစြာ လာစမ္းေသာ ခ်စ္၏ လက္ကို ဆြဲဖမ္းလိုက္သည္။

`ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္သြားေနတာလဲ။ ဟင္ ဘာျဖစ္လာတာလဲ မ်က္ႏွာရဲေနတာပဲ။´

မုိ႔အစ္ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားေၾကာင့္ စုိးရိမ္ပူပန္စြာေမးလုိက္သည္။

`ဟုတ္တယ္။ ျမိဳ႕ထဲခဏသြားတာေလ။ ေနအရမ္းပူတာပဲ။  ဒီမွာ ေမာင္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ေရခဲမုန္႔၀ယ္လာတယ္။´

ေနအရမ္းပူတယ္။ တစ္ေန႔လုံးမုိးအုံ႔ေနတယ္ေလ။ မင္းေတာင္ဒီမနက္က ေျပာသြား ေသးတယ္မဟုတ္လား။ ေဆာင္းရာသီၾကီးမွာ မုိးရြာရင္ဒုကၡပဲဆုိျပီးေတာ့ေလ။ အခုမင္းေျပာ ေတာ့ ေနအရမ္းပူတယ္တဲ့လား။ မင္းမုိးမျမင္ ေလမျမင္ေပ်ာ္ခဲ့တာလား။

`ေမာင္ျပန္လာတာေတာင္မေစာင့္ဘူး။ ဘာသြားလုပ္တာလဲအခ်စ္ရယ္။ ဘယ္သူနဲ႔ သြားတာလဲ။´

ဆက္ကနဲ႔ တုန္ေသာကာ လက္ကို ျပန္ရုတ္လုိက္ေသာ ခ်စ္ကို ၾကည့္ျပီးေဒါသမ်ား တလူလူ ျပန္ထြက္လာသည္။ မလုံမလဲၾကည့္ေနေသာ မ်က္၀န္မ်ားကို အလုိလုိရြံရွာေနမိသည္။

`အဲ..အင္း...ဒီလုိပါပဲ။..နည္းနည္းကိစၥရွိလို႔။...ဟုိေလ ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ေတာ့ မယ္ သိလား။´

ထစ္ထစ္ေင့ါေင့ါႏွင့္ ေျပာေနကာ စကားလမ္းေၾကာင္းလြဲလုိက္ေသာ ခ်စ္ကို အားမရစြာ ထပ္ေမးလုိက္သည္။

`ဘယ္သူနဲ႔သြားတာမုိ႔လုိ႔ အဲေလာက္တုန္လႈပ္ေနရတာလဲ။ ဟင္ ေျပာေလ။´

`ေမာင္..။ ေမာင္ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲဟင္။ ခ်စ္ဘာလုပ္မိလို႔လဲ။´

`ဘာလုပ္မိလဲ။ ဟုတ္လား။ ခုဘယ္သူနဲ႔ဘယ္သြားျပီး ဘယ္ကျပန္လာတာလဲလို႔ ေမးေနတာေလ။´

`ခ်စ္ကို မေအာင္ပါနဲ႔။ ခ်စ္အမွန္အတုိင္းေျပာပါ့မယ္။ ခ်စ္.. ကိုေသြးနဲ႔ ကိစၥတစ္ခုရွိလို႔ လုိက္သြားတာ။´

`ဘာ။ ကိုေသြးနဲ႔ကိစၥတစ္ခုရွိလို႔ဟုတ္လား။´

`အဲ မဟုတ္ဘူး စကားမွားလို႔။ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။´

`ဒါဆုိဘယ္လိုလဲ။´

`ကိုေသြးနဲ႔သြားတာေတာ့ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္..´

`ေတာ္ေတာ့။ မင္းဘာမွဆက္မေျပာနဲ႔။ ငါအတန္တန္တားတဲ့ၾကားက မင္းအဲဒီလူ ေနာက္ကိုလုိက္သြားရသလား။´

`ေမာင္ အဲလိုမေျပာပါနဲ႔။ ခ်စ္လုိက္သြားတာက..´

`မေျပာနဲ႔။ မင္းမေျပာနဲ႔။ မင္းလိမ္ဖုိ႔ညာဖုိ႔ မင္းၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားျပီးျပီ။ မင္းဘာမွမေျပာနဲ႔။´

ဟုတ္တယ္။ မင္းမေျပာလိုက္နဲ႔။ မင္းရဲ႕ ကလိမ္ေစ့ေတြ ထပ္မၾကားခ်င္ဘူး။

နာနာက်င္က်င္ငိုေနေသာ သုတခကို ရက္ရက္စက္စက္မ်က္ႏွာလႊဲလုိက္မိသည္။

`ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ကို အဲလိုမထင္လုိက္ပါနဲ႔။ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခ်စ္မွားပါတယ္။ ေမာင္က ကိုေသြးနဲ႔ မေခၚနဲ႔လို႔ အတန္တန္ေျပာတဲ့ၾကားက ျဖစ္ေအာင္ လိုက္သြားတာ ခ်စ္မွားပါတယ္။ ေမာင့္ကို ဒီလိုအေတြးမ်ဳိးျဖစ္လာေစေအာင္ ျပဳမူေနထုိင္တာ ခ်စ္မွားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ထင္သလိုမဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ထင္တာမွားေနတယ္။´

`ဘာ ငါမွားတယ္ ဟုတ္လား။ ေအးဟုတ္တယ္။ ငါမွားတယ္။ မင္းကို ယုံၾကည္မိတာ ကုိက ငါမွားတာ။ မင္းနဲ႔ဘ၀တစ္ခုတည္ေထာင္ဖို႔စဥ္းစားတဲ့ငါကိုယ္က မွားတာ။ ဟုတ္ပါတယ္ ငါ့ရဲ႕အမွားေတြပါ။ ငါ မွားသြားတာပါ။´

`ေမာင္ အဲလုိမေျပာနဲ႔။ ခ်စ္ကိုအဲလုိမထင္ပါနဲ႔။ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခ်စ္ကို အဲလိုမေျပာပါနဲ႔၊ ခ်စ္ရွိခိုးျပီးေတာင္းပန္ပါတယ္ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ကို မႏွိပ္စက္ပါနဲ႔။´

လက္အုပ္ေလးခ်ီျပီး ေတာင္းပန္ေနသာ ခ်စ္က သူ႔ရင္ထဲနာက်င္ေစပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေသြးေတဇအေၾကာင္းကိုလဲ သူသိသည္။ ဘယ္လိုယုံၾကည္ရမွာလဲ။

`မင္းငယ္ပါေသးတယ္ ညီေခတ္လင္းရာ..။ မင္းမယုံရင္ေစာင့္ၾကည့္လုိက္ သုတခ ဆုိတဲ့ေကာင္ေလးက ငါ့ရင္ခြင္ထဲကို လုံးေနေအာင္ေျပးလာမွာပါ။´

ကိုေသြး၏ အဆီျပန္ေနေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ အျပဳံးမ်ားကဆိုး၀ါးစြာ ေျခာက္လွန္႔ေနသည္။ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ ရြာသည့္မိုးကလဲ ျငိဳးလြန္းေနသည္။

`ေတာ္ျပီ။ ဘာမွဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့။ မင္းေပ်ာ္တဲ့သူဆီမွာ မင္းသြားေတာ့။´

`ေမာင္.................´

နာနာက်င္က်င္ေအာ္ဟစ္ေနေသာ ခ်စ္ကို ဥပကၡာ ျပဳႏုိင္ရန္ ၾကိဳးစားလိုက္သည္။

`ေမာင္ ခ်စ္ကို မႏွင္ပါနဲ႔။ အျခားေမာင္လုိခ်င္တဲ့အျပစ္ေပးပါ၊ ခ်စ္ခံယူပါ့မယ္။ ခ်စ္ကို မႏွင္ပါနဲ႔ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။´

`ဟင့္အင္း။ မေျပာနဲ႔ေတာ့ သုတခ။ ငါ ကိုေသြးအေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း သိတယ္။ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုပဲက်ိန္က်ိန္ ငါမယုံဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ငါၾကားတာေတြ မ်ားၾကီးရွိတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္တုန္းက ကိုေသြးေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကားေတြ၊ ေဘးလူေတြေျပာဖူးခဲ့တဲ့ စကားေတြ ငါအားလုံးကို လွ်စ္လွ်ဳိရႈျပီး မင္းအေပၚခ်စ္ခဲ့တာပါကြာ။ ခုေတာ့ မင္းက..ဟာကြာ.. မင္းထြက္သြား ငါ့ေရွ႕ကေနထြက္သြား မင္းေပ်ာ္တဲ့သူဆီမွာသြား´

`ဟင့္အင္းေမာင္ ခ်စ္မသြားဘူး.။ ခ်စ္ကို မႏွင္ပါနဲ႔ ခ်စ္မသြားဘူး။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ ဒီျခံေလးက..´

စကားရပ္တန္႔သြားေသာ သုတခကို မ်က္လုံးစိမ္းမ်ားႏွင့္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

`ေျပာေလ..။ ဆက္ေျပာေလ။ ဘာလဲဒါ မင္းနာမည္ေပါက္တဲ့ျခံလို႔ေျပာခ်င္တာလား။ ရတယ္။ အဲဒါဆုိရင္ငါထြက္သြားေပမယ္။ဟုတ္တယ္။ငါမွာေတာ့မင္းကိုခ်စ္လိုက္ရတာ။ခုေတာ့ မင္းက ငါ့ကိုႏွင္တယ္ေပါ့လား။ ေအး အဲဒါဆုိငါထြက္သြားေပမယ္။ မင္းေနခဲ့။ မင္းေပ်ာ္ေပ်ာ္ ၾကီးေနခဲ့။´

စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးႏွင့္ အိမ္ျပင္ကိုထြက္သြားလုိက္သည္။ လက္ထဲမွာက ဗလာ။

ငါတန္ဖုိးထားခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူကုိ ငါစြန္႔လြတ္ရမွာေတာ့ ငါဘာေတြကို ယူလာရဦးမွာလဲ။

`မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ဘူးေမာင္။ ေမာင္ ခ်စ္ကို တစ္ေယာက္တည္းမထားခဲ့ပါနဲ႔။ ေမာင္မရွိရင္ ခ်စ္မေနတတ္ဘူး။´

တံျမိတ္စက္နားအေရာက္တြင္ ေနာက္မွ ဆြဲထားေသာ လက္မ်ားကို တြန္းဖယ္လိုက္ သည္။

ထားသြားရေတာ့မယ္။ ဒီျခံေလးကို ေက်ာခိုင္းရေတာ့မယ္တဲ့လား။ ငါတုိ႔ေပ်ာ္ခဲ့တာေတြ မင္းမွတ္မိေသးလား။ ဘ၀တစ္ေကြ႕မွာတစ္ခါျဖစ္ျဖစ္ မင္းသတိရတယ္ဆုိရင္ ငါေက်နပ္ပါတယ္ ကြာ။ မင္းေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ပါေစလို႔ ငါဘယ္လိုဆုေတာင္ေပးႏုိင္မွာလဲ။

`ေမာင္။ ထြက္မသြားပါနဲ႔ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခ်စ္ဘ၀မွာ ေမာင္ပဲရွိတာပါ။ ခ်စ္ကို ထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္ ေမာင္ ေနာ္။´

မ်က္ရည္မ်ားက မုိးစက္မ်ားႏွင့္ေရာေထြး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။

မွတ္မိေသးပါတယ္ေလ။ မင္းကိုခ်စ္ေရးဆုိတဲ့ေန႔တုန္းကလဲ။ မုိးေတြရြာခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းကလဲ မင္းငုိေသးတယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔တုန္းက က်တဲ့မ်က္ရည္က ဒီလုိမွမဟုတ္တာ။ မင္းဟန္မေဆာင္ပါနဲ႔လား

တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မုိးရြာထဲ တြန္းထုတ္ရင္း၊ ဆြဲငင္ရင္း လုံးေထြးရင္း၊ ျပိဳလဲ ရင္းႏွင့္ပင္ ျခံတံခါး၀ေရာက္လာသည္။ ျခံတံခါး၀တြင္ ရပ္ေနေသာ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးကို ရုတ္တ ရက္လွမ္းျမင္လုိက္ခ်ိန္တြင္ သရဲေျခာက္ခံရသူတစ္ဦးပမာ လိပ္ျပာလြင့္စင္သြားသည္။ ေနာက္မွ ဆြဲထားေသာ လက္တစ္စုံ၏ အားေလ်ာ့လစ္ဟာမႈကို ခံစားလိုက္ရသည္။

`ခ်ဳိ..´

`ဟင္..´

သုတခကိုတစ္လွည့္ ခ်ဳိကိုတစ္လွည့္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ေသြးဆုပ္ျဖဴေရာ္သြားေသာ သုတခ၏ မ်က္ႏွာက သဘာ၀လြန္ေျခာက္ျခားဖြယ္ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ေတြ႔ျမင္ရသူတစ္ေယာက္ လို ပ်က္စီးေနသည္။

`ေမာင္...ခ်စ္နားလည္ပါျပီ။ ေမာင္သြားလို႔ရျပီ။ ကိုေသြးေျပာတာေတြ မွန္...တယ္...´

အရုပ္ၾကိဳးပ်က္ပမာ ေျမၾကီးေပၚလဲက်သြားေသာ သုတခကိုျမင္လိုက္ရခ်ိန္တြင္ သူ႔ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံးပါ ျပဳတ္က် ကြဲေက်သြားမွန္းသိလိုက္ရသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

အခန္း(၁၄)

 

ေဆးရုံမွ ဆင္းလာရတာ တစ္ပတ္ရွိေနေသာ္လည္း ေမာင္က ဘာကိုမွ ေပးမလုပ္ပါ။ ျခံရွင္းတာ၊ ေပါင္းသတ္တာ၊ ထမင္းဟင္းခ်က္တာေတြက အစ ေမာင္ကသာအားလုံး သိမ္းက်ဳံး လုပ္ရွာသည္။ ေမာင္က ပန္းသြားပုိ႔ေနခ်ိန္တြင္ အခ်ိန္မ်ားကို တစ္ေယာက္တည္းပ်င္းရိစြာသုံး စြဲေနမိသည္။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ေတာ့မည္။ ေက်ာင္းလဲျပန္ဖြင့္ေတာ့မည္။ ေမာင့္ေမြးေန႔ကလဲနီး လာျပီ။

ဘာပဲေျပာေျပာ ေမာင္သံသယေတြကင္းရွင္းသြားတာက ကံေကာင္းျခင္းဆုလာဘ္ တစ္ခုပဲေလ။ ေဆးရုံမွာ တဖြဖြေျပာေနတဲ့`ေတာင္းပန္ပါတယ္´ ဆိုတဲ့စကားလုံးက နားထဲမွာ ၀ဲေနတယ္။ ေမာင့္မ်က္ႏွာေလးကလဲ အားနာမႈ၊ တြန္႔တုိမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့တာေလ။ ေမာင္ရယ္ ေမာင္သာရွိရင္ ခ်စ္ဘ၀မွာ အားလုံးကိုရင္ဆုိင္ရဲတယ္။ ေမာင့္အေပၚ သစၥာကို အဓိက ထားျပီး ခ်စ္ရသူပါ။ ဒါကုိ ေမာင့္ကိုသိေစခ်င္တယ္။ ေမာင္လဲသိမွာပါ။

`အၾကင္နာ အေတြးမ်ားလဲ မေပးေတာ့ျပီဆုိရင္..........

 အၾကင္နာအနမ္းေလးမ်ားလည္း မရေတာ့ျပီဆုိရင္......

 အၾကင္နာစကားေလးမ်ားလဲမေျပာေတာ့ျပီဆုိရင္......

 ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရျပီဆုိရင္......

 ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္...............´

မေခ်ာတုိ႔ျခံမွဖြင့္ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဆုိညည္းရင္း ပ်င္းရိမႈကို တုိက္စားရန္ ဂစ္တာ ကို လွမ္းယူလုိက္ သည္။သီခ်င္းစာအုပ္ရွာေနရာမွ ျပိဳက်သြားေသာေမာင့္စာအုပ္ပုံကိုျပန္စီရင္း ကုိယ့္ကိုယ္ကို ပြစိပြစိ ေျပာေနမိျပန္သည္။

`ဟင္´

ႏွစ္ေဟာင္းမွ စာအုပ္မ်ား၊ ဒိုင္ယာရီမ်ား၊ အၾကမ္းစာရြက္မ်ားၾကာမွ ထြက္ေပၚလာေသာ ႏႈတ္ခမ္းနီရာႏွင့္ စာေခါက္ေလးေၾကာင့္ လန္႔သြားမိသည္။ ရဲရဲေလးႏွင့္ သပ္ရပ္တိက်ေသာ ႏႈတ္ခမ္းပုံက သူ႔ကို ေလွာင္ျပဳံးျပဳံးေနသလို ခံစားမိသည္။ အသိစိတ္တစ္ခ်ဳိ႕ကို ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ သတိက ေနာက္က်ခဲ့ေလျပီ။

`ေမာင္.........

သတိရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ခ်ဳိစာေရးလုိက္ပါတယ္။ ေမာင္ေနေကာင္းမယ္လု႔ိ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေနေကာင္းပါေစလို႔လဲ အိပ္ရာ၀င္တုိင္းဆုေတာင္းေပးပါတယ္ေမာင္။ ေမာင္အဆင္ေျပတယ္မဟုတ္လား။

ေမာင္.....

ဟုိတစ္ေန႔က ေန႔က ေမေမျမကလာေျပာသြားတယ္။ ေမာင္နဲ႔ခ်ဳိတို႔ကိစၥကိုေပါ့။ ေမေမျမက ခ်ဳိတို႔ကို အျမန္ဆုံးစီစဥ္ေပးခ်င္ျပီတဲ့။ ေစ့စပ္ထားတယ္ဆုိရုံနဲ႔................

......................

...................................

........................................´

မ်က္လုံးမ်ားတစ္ျဖည္းျဖည္း ျပာ၀ါးသြားသည္။ မ်က္ရည္မ်ားက မဖိတ္ေခၚပဲ၀ဲလာ သည္။

`ညီေခတ္ကေပြတယ္ ကေလးရဲ႕။ မိန္းမေတြကိုထည္လဲတြဲတာ။ မုံရြာကိုေျပာင္း လာတာကလဲ မိန္းမကိစၥေၾကာင့္ပဲေလ..........။´

ေမာင့္ကြယ္ရာမွာ ေျပာေသာ ကိုေသြး၏ စကားမ်ားကို ျပန္ၾကားေယာင္မိသည္။ အဲဒီတုန္းက ေမာင္နဲ႔သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္၏ အျဖစ္မွန္ကို ကိုေသြးမသိေသးပါ။

ရင္ဘတ္ထဲတဆစ္ဆစ္နာက်င္လာသည္။ လက္က စာရြက္တစ္ခုကို မကိုက္ႏုိင္ေအာင္ အားေလ်ာ့သြားသည္။ အားရပါးရငိုလို႔မရေအာင္ကိုရင္ထဲမြန္းက်ပ္နာက်င္ေနသည္။ေအာ္ဟစ္ ငိုေၾကြးမိေသာ္လည္းအသံမ်ားေပ်ာက္ဆုံးေနသည္။ အသိစိတ္မ်ားကို ျပန္လည္စုစည္းလိုက္ျပီး စာကိုျပန္သိမ္းလုိက္သည္။

`ညီေခတ္အိမ္က သေဘာတူထားတဲ့မိန္းကေလးနဲ႔ မင္းကို ေတြ႔ေပးခ်င္လို႔။´

ေနာက္ဆုံးတစ္ေခါက္ ကိုေသြးေခၚသြားတုန္းက လိုက္သြားခဲ့ရသည့္အဓိက အေၾကာင္း ရင္းကို ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ အဲဒီေန႔တုန္းက ဘယ္သူနဲ႔မွ မေတြ႔လုိက္ရပဲ ကိုေသြးေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ျပီးျပန္လာခဲ့ရသည္။

ဒါဆုိေသခ်ာျပီေလ။ ေမာင္ဟာ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ေနတဲ့သူပဲ။ ေမာင္ရယ္ေမာင္လြတ္ လပ္ႏုိင္ဖုိ႔ ခ်စ္ကို အတင္းႏွင္ထုတ္ခဲ့တာလား။ ခ်စ္ဟာ ေမာင့္အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ခဲ့ သလား။ ေမာင္ႏွင္ထုတ္ခဲ့ရက္သားနဲ႔ ေမာင့္ကိုတြယ္ကပ္ေနမိတာလား။ ခ်စ္မွားပါတယ္ေမာင္။ ခ်စ္ေျပာဖူးပါတယ္။ ေမာင့္အတြက္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရင္ ထားခဲ့ပါ။ ေစာဒက တက္ရင္ ခ်စ္ကိုယ္ခ်စ္ မုန္းပစ္လိုက္မယ္ဆုိျပီးေတာ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ ခ်စ္မေနႏုိင္ဘူးေမာင္။ ေမာင္ထားခဲ့ရင္ ေခါင္းငုံ႔ျပီးက်န္ခဲ့ဖို႔၊ ေမာင့္ေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည့္ရင္း ေနခဲ့ဖုိ႔ ခ်စ္လုပ္ႏိုင္ဘူး။ ခ်စ္အရမ္းေလၾကီးသြားမိတာပါ။ ေမာင္မရွိရင္ ခ်စ္မေနႏုိင္ဘူး ဆုိတာေသခ်ာတယ္ေမာင္။ ေမာင့္ကိုမစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ဘူး။ ေမာင့္ကို မထားခဲ့ႏုိင္ဘူး ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ ရူးလုိက္ခ်င္တယ္။

မေခ်ာတုိ႔ျခံမွ သီခ်င္းက အလုိက္မသိစြာ ျပန္႔က်ဲေနသည္။

`.........ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရျပီဆုိရင္......

 ခြင့္လႊတ္ပါကြယ္...............အခ်စ္မရွိေတာ့လဲ

 ရွင္သန္ျခင္းမ်ား ထိန္းခ်ဳပ္ကန္႔သတ္လုိက္မယ္.....ထြက္သက္တုိ႔ရပ္သန္႔ေစမယ္....´

ဟုတ္တယ္။ အခ်စ္မရွိဘူးရင္ ၀င္သက္ထြက္သက္ေတြ အားလုံးဟာ ရပ္တန္႔သြား လိုက္မယ္။ ထိန္းခ်ဳပ္စရာ ကန္႔သတ္စရာေတာင္မလိုဘူး။ သူ႔အလုိလုိကို ရပ္တန္႔သြားမွာ။ ေမာင္ရယ္ အဲေလာက္ထိေအာင္ကိုခ်စ္ရသူပါ။

ဆုိင္ကယ္သံၾကားလုိက္ရသျဖင့္ မ်က္ႏွာကို ျပင္ျပီး ထမင္းစာေနဟန္ ေယာင္ေဆာင္ လိုက္သည္။

`ခ်စ္ေရ ေမာင္ျပန္ေရာက္ျပီ။´

`ေၾသာ္ ေမာင္ တစ္ခါတည္းစားမလား။ ခ်စ္အရမ္းဆာေနလို႔ စားႏွင့္တာ။ အခုမွစား တာ ၀င္စားရင္စားလုိက္ပါလား။´

`ဟင့္အင္း စားစား၊ ေမာင္မဆာေသးဘူး။´

ထမင္းကို ပါးစပ္ထဲ တစ္လုပ္မွ ခြံ႔မထည့္ေသးပဲ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာျဖင့္ ေမႊေနမိသည္။ မ်က္ရည္မ်ားထမင္းဇလုံထဲ က်သြားသည္။ အခန္းကန္႔ထားျခင္းမရွိေသာ အိမ္ေလးထဲတြင္ ေမာင့္လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို မျမင္ရဲေလာက္ေအာင္ တုန္လႈပ္ေနမိသည္။

`ခ်စ္...´

ခပ္ရွရွ အေခၚခံလုိက္ရေသာေၾကာင့္ လက္ထဲမွ ဇြန္းလြတ္က်သြားသည္။

`ေမာင္...´

အဖ်ားခတ္သြားေသာ ေလသံကို ျပဳျပင္ရန္ ညာဖက္လက္မ၊ လက္သည္းကို ကိုက္ထားမိသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္အတုိင္း ေမာင့္လက္ထဲမွာ စာေခါက္ေလးကို ကိုင္ထားသည္။

`ခ်စ္...ဒါ..ဒါ´

`ခ်စ္စပ္စုတာမဟုတ္ဘူးေမာင္။ ခ်စ္ ေမာင့္ကို စစ္ေဆးတာမဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္...မွားပါ တယ္။ ခ်စ္ေလ..ခ်စ္..မေမွ်ာ္လင့္ပဲၾကည့္မိတာ။ ခ်စ္ကို မမုန္းလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္။ ခ်စ္ကို မႏွင္လုိက္ ပါနဲ႔။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေနာက္ကို ေမာင္မၾကိဳက္တာ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ပါဘူး။ ခ်စ္ေတာင္း ပန္ပါတယ္။ ခ်စ္ကို ထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္။´

`ခ်စ္......။ဟာကြာ ခ်စ္။ ေမာင္က ေတာင္းပန္ရမွာေလ။ ခ်စ္မမွားဘူး။ ေမာင္မွားသြားတာ။ ခ်စ္ အထင္မလြဲပါန႔ဲေနာ္။´

`ေမာင္ရယ္။ ေမာင္မမွားပါဘူး။ စပ္စပ္စုစုနဲ႔ ဖတ္မိတဲ့ခ်စ္ရဲ႕အမွားပါ။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္ကို ထားမသြားပါနဲ႔။ ခ်စ္ကို အေသသာသတ္လိုက္ပါေတာ့ေမာင္ရယ္။ ခ်စ္ေမာင့္ကို မခြဲႏုိင္ဘူး။ ခ်စ္ေသခ်င္တယ္ေမာင္ရယ္..။´

`ခ်စ္...ခ်စ္ရယ္......ဘာလို႔ကိုယ့္ကိုယ္ အဲလိုအျပစ္တင္ေနရတာလဲ။ ဒါက ျပီးခဲ့ျပီးသား ကိစၥေတြပါ။ မငိုပါနဲ႔ေတာ့ေနာ္။ ေမာင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေမာင္ ရွင္းျပမယ္။ ေမာင္ေျပာဖူးပါ တယ္။ ေမာင့္မွာ မိန္းကေလးရည္းစားတစ္ေယာက္ရွိဖူးတယ္ဆုိတာ။ ေနာက္ျပီး သူဟာ မိန္းက ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနလို႔ သူ႔ကိုအခ်စ္ႏုိင္ခဲ့ဘူးလို႔လဲေမာင္ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ မွတ္မိလား။´

`အဲဒီမိန္းကေလးက ခ်စ္ ေတြ႕ဖူးတဲ့ ခ်ဳိ ဆုိတဲ့အမ်ဳိးသမီးလား။´

`ဟုတ္ပါတယ္။ သူ႔နာမည္က ခ်ဳိရည္ႏြယ္တဲ့။ ေမာင္တုိ႔ ကိုးတန္း၊ ဆယ္တန္းတုန္း ကေပါ့။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေမာင္ဟာ ဒီဘ၀ကို တြန္းလွန္ဖုံးကြယ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားခဲ့ ဖူးတယ္။ ဒီစိတ္ ေတြကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖုိ႔ ရုန္းကန္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအတြက္ကို အေနအထုိင္ေတြ ဆင္ျခင္ခဲ့တယ္။ အျပဳအမူေတြ ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး မိန္းမေတြကို လက္ပြန္းတတီး ေနခဲ့တယ္။ ဘာလို႔ လဲဆုိေတာ့ မိန္းမေတြရဲ႕အထိအေတြ႔မွာ သာယာလာရင္ ဒီစိတ္ဟာ ေပ်ာက္သြား ႏုိင္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာ ကိုး။ အဲလိုေနရင္း တကယ္ပဲ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို တြယ္တာမိခဲ့တယ္။ အဲဒါက..´

`ခု ေျပာေျပာေနတဲ့ မခ်ဳိေပါ့ေနာ္။´

`ဟုတ္ပါတယ္။ ခ်ဳိနဲ႔ေမာင္နဲ႔ အရမ္းရင္းႏွီးခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္နား လည္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဂရုုစုိက္ရင္း ယုယရင္းနဲ႔ အဲဒီစိတ္ခံစားခ်က္ ကို အခ်စ္လို႔သတ္မွတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ေမာင့္ဘက္ကေနသတ္မွတ္လိုက္တာ။ ေမာင္တုိ႔ဆယ္ တန္းေအာင္ေတာ့ သူကျမစ္ၾကီးနား တကၠသုိလ္ကို ျပန္သြားတက္တယ္။ ေမာင္က YIE မွာ ဆက္တက္တယ္။ ဒုတိယႏွစ္မွာေမာင့္စိတ္ကိုတျဖည္းျဖည္းသိလာတာက။ တစ္ခ်ိန္ကသံေယာ ဇဥ္ကအခ်စ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာကိုပဲ။ တြယ္တာမႈ၊ ထိစပ္မႈ၊ ယုယၾကည္စယ္မႈေတြဟာအခ်စ္ မဟုတ္သလို၊ အဲဒါေတြဟာ အခ်စ္ျဖစ္ မလာဘူး ဆုိတာကို တျဖည္းျဖည္းသိလုိက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ေမာင့္ရဲ႕နဂိုမူလစိတ္ကိုလဲ မေျပာင္းလဲလို႔မရဘူးဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိ လုိက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ကိုယ့္အတၱေၾကာင့္နဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုလဲ မနစ္နာေစခ်င္ ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ခ်ဳိနဲ႔ဇာတ္လမ္းကို အစိမ္းလုိက္ ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ျပႆနာတစ္ခ်ဳိ႕ေတာ့ျဖစ္ခဲ့ တေပါ့။ အဲဒီ ဂယက္ေတြနဲ႔ပဲ ေမာင္ ဒုတိယႏွစ္က်တယ္။ တစ္ႏွစ္ဆက္နားျပီး ခု မုံရြာမွာ ျပန္လာတက္တာ။ ခ်ဳိ႕ကို ျဖတ္ခါစတုန္းက ခ်ဳိက တရုတ္ျပည္မွာ သြားေနတာ။ စိတ္ထြက္ ေပါက္ေပးတာေပါ့ေနာ္။ ခုျပန္လာျပီးေမာင္တုိ႔ဇာတ္လမ္းကို ဆက္ေရးခ်င္လို႔ဆုိျပီး လာဆက္ သြယ္တာ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ေဘးနားမွာ ခ်စ္ကရွိေနႏွင့္ျပီးသားေလ။ ေနာက္ျပီး သူက မိန္းက ေလး။´

`ေမာင္ရယ္...။ ခ်စ္ကိုထားမသြားပါနဲ႔ေနာ္။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေမာင္ထားခဲ့ရင္ ေနခဲ့ပါ့ မယ္လို႔ လြယ္လြယ္ေျပာခဲ့ေပမယ့္။ ေမာင္မရွိတဲ့ဘ၀ စဥ္းစားလိုက္ရုံနဲ႔တင္ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ပါ။ ေမာင္ထားသြားတယ္လို႔ အိပ္မက္မက္ရင္ေတာင္ ငိုေၾကြးရတယ္။´

`ေၾသာ္ ခ်စ္ကေလးရယ္။ ေမာင္လဲမင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ ခြဲမသြားပါဘူး။ သံသယေတြ ရွင္းထုတ္လိုက္ပါေတာ့။ ေမာင္တုိ႔သစၥာဆုိထားတာမွတ္မိတယ္မဟုတ္လား။ မခြဲေၾကးေနာ္။´

`ဟုတ္´

မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ျပဳံးျပလုိက္မိသည္။

`ငေၾကာင္ေလး သူ႔ဘာသာစြတ္ေတြးျပီေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းၾကိတ္ငိုေနတယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးတာမဟုတ္ဘူး။´

ပြစိပြစိေျပာေနေသာ ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲအရွက္သည္းစြာ မ်က္ႏွာကုိ၀ွက္ထားလိုက္သည္။

`ခဏခဏငိုမေနနဲ႔။ ဒါမ်က္ရည္ကင္းမဲ့ဇုန္။ ဘာမွတ္သလဲ၊ မ်က္ရည္က်ရင္ ဒဏ္ခတ္ ခံရမယ္။ နားလည္လာ။ ေနာက္ဆုိ တစ္ခါမ်က္ရည္က်ရင္ တစ္ခါ အာဘြားေပး။ ဒါပဲ´

ေမာင့္ရင္ခြင္က ေႏြးေထြးလြန္းပါသည္။

 

 @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

အခန္း(၁၅)

 

ဘယ္ေလာက္ပဲ မုိးသက္မုန္တုိင္းမ်ားမ်ား ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့လဲ တိမ္မုိးသားကင္းျပီး ေလေျပေအးႏုတုိက္ခတ္တဲ့ မိုးေလ၀ါသ ရရွိရတယ္မဟုတ္လား။

ေႏြးေထြးေတာက္ပေသာ ေရာင္ခ်ည္ဦးမ်ားက မနက္ခင္းတုိင္းအတြက္ ျပည့္စုံလုံ ေလာက္ပါသည္။ သူ႔ရင္ခြင္ထဲစိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာသုတခက မနက္ခင္းေနလုံး ၾကီးထက္ ပိုျပီး၀င္းပေနသည္။

သက္ေတာင့္သက္သာအိပ္ပါခ်စ္သူ။ စိတ္ခ်လက္ခ်အိပ္ပါ။ မနက္ခင္းအသစ္တုိင္းမွာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ေနလုံးၾကီးရဲ႕ခြန္အားမ်ဳိးနဲ႔ ႏုိးထႏုိင္ပါေစ။ မနက္ခင္းမွာတုိက္ခတ္တဲ့ေလေအး သန္႔လို ၾကည္လင္မႈမ်ဳိးနဲ႔ ႏုိးထႏုိင္ပါေစ။ မနက္ခင္းမွာ ပြင့္လန္းလာမယ့္ ပန္းေလးတစ္ပြင့္လို လန္းဆန္းမႈမ်ဳိးနဲ႔ ႏုိးထႏုိင္ပါေစ။

သုတခ၏ ေခၽြးစုိ႔ေနေသာ နားထင္ေလးကို ေမြးၾကဴနမ္းရႈိက္ျပီးအိပ္ရာမွထလုိက္သည္။ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျပီး နံနက္စာကို အနီးဆုံးလဖက္ရည္ဆုိင္မွ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ သြား၀ယ္လိုက္ သည္။

ခ်စ္ရယ္.....။ ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း ေမာင္ခ်စ္ကိုႏွိပ္စက္တာမ်ားသြားတယ္ေနာ္။ေမာင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခ်စ္ရယ္။ ခ်စ္ကိုဆုံးရွဳံးရမွာ ေၾကာက္လြန္းလို႔ပါ။

`ဟိတ္ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာတုန္း။ ေစာေစာစီးစီးငိုင္ေနပါ့လား´

`ဟာ ခ်စ္ႏုိးျပီလား။ ဘာမွမစဥ္းစားပါဘူး။ ဒီမွာ ေကာ္ျပန္႔လိပ္သြား၀ယ္တာေလ။´

`ဟာ မိုက္တယ္။ ခ်စ္ကိုေတာင္ ႏႈိးမသြားဘူး။´

`ေၾသာ္ ဟုတ္တယ္ တမင္မႏုိးခဲ့တာ။ ခ်စ္အိပ္ေရး၀ပါေစဆုိျပီးေတာ့ေလ။´

`ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပဲ။´

`ဘယ္ႏွယ့္ေက်းဇူးပဲလဲ။ ခ်စ္သူအခ်င္းခ်င္းကို´

`ခ်စ္သူအခ်င္းခ်င္းဆုိေပမယ့္ ေမာင္က ခ်စ္ကို ဂရုစိုက္တယ္ေလ။ ခုလဲၾကည့္ေလ ခ်စ္အိပ္ေရး၀ပါေစဆုိျပီး တစ္ေယာက္တည္းမုန္႔သြား၀ယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ခုတစ္ေယာက္တည္း ပြဲေတြ ျပင္ လို႔။ ေကာ္ဖီေတြေဖ်ာ္လို႔။´

`ေၾသာ္ ဒါက တစ္လွည့္စီေပါ့။ ညတုန္းက ခ်စ္က ေမာင့္အလုိလုိက္ျပီး အရမ္းအိပ္ခ်င္ရက္နဲ႔.´

`ဟာ....။ ေတာ္ျပီ ေစာေစာစီးစီး ဒီအေၾကာင္းေတြလာေျပာေနတယ္။ ဘာမွန္းကိုမသိဘူး။´

`မရွက္စမ္းပါနဲ႔။ လင္မယားေတြပဲဟာ။´

`လင္မယားမဟုတ္ဘူး။ လင္ခင္ပြန္းေတြ။ ဟိဟိ။ ေၾသာ္ ေတာ္ပါေတာ့ ငါေတာင္ ေယာင္ကုန္ျပီ။ စားမယ္။ ေတာ္ေတာ့။´

`ဟုတ္ပါျပီ လာပါ ထုိင္ပါ။´

စာပြဲ၀ုိင္းေလးမွာ၀င္ထုိင္လုိက္ျပီး သတိတရႏွင့္ေမာင့္ကို လွမ္းေျပာလုိက္သည္။

`ေမာင္ဒါနဲ႔ ေအာင္စာရင္းထြက္ျပီတဲ့သိလား။´

`ဟင့္အင္း မသိဘူး။ ဒါျပီးရင္သြားၾကည့္ရေအာင္ေလ။ ေအာင္မွာပဲမဟုတ္လား။ ခ်စ္ဆုိ ဂုဏ္ထူးတန္းေတာင္ ပါမလားပဲ။´

`မပါေလာက္ပါဘူး ေမာင္ရာ။ ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ရမွာေပါ့။ ေနာက္ျပီး အခန္းထဲက လူေတြထဲက အဆက္အသြယ္ရွိသမွ်ကိုဖုနး္လုိက္ဆက္ရမယ္။´

`PCO ကေတာ့ ၀မ္းသာလုိက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း´

`ဟာ ေမာင္ကလဲမရြဲ႕ပါနဲ႔။ သူတို႔လဲ ေအာင္စာရင္းသိခ်င္မွာေပါ့။ နီးတဲ့လူေတြကေတာ့ ထားလုိက္ပါေတာ့။´

`အင္းပါေမာင္က စတာပါ။ supply ထိတဲ့သူေတြဆုိရင္ အေစာၾကီးအေၾကာင္းၾကား မွရမွာ။´

`ဒါေပါ့ဗ်။ ျပီးေတာ့ ဘြဲ႔ယူေတြလဲလာေတာ့မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ သစ္ခြေတြလဲဖူးေနျပီ။ ဘြဲ႔ယူနဲ႔ကြက္တိပြင့္ရင္ေကာင္းမွာ။´

`ဟုတ္တယ္ ေမာင္လဲအဲဒါပဲေတြးေနတာ။ ျပီးေတာ့ ခုတတိယႏွစ္က်ရင္ေလ ေမာင္တို႔ေက်ာင္းအတူတူအပ္မယ္ေနာ္။ ဒါမွခုံနံပါတ္က ေရွ႕ေနာက္က်မွာ။´

`အင္း ဟုတ္တယ္။ ဒါဆုိ စာတမ္းလည္းတစ္ေစာင္တည္းလုပ္လို႔ရမယ္။ ေနာက္ျပီး ဘဲြ႕ယူတဲ့အခါက်ရင္လဲ ကပ္လွ်က္က်မွာ။´

`အင္းခ်စ္က ဂုဏ္ထူးတန္း၀င္ရင္ေကာ။´

`ဟင့္အင္းအဲဒါဆိုလဲမတတ္ဘူးေပါ့။´

`ဟာ အဲလိုေတာ့ မလုပ္ရပါဘူး။ ခ်စ္ပညာေရးဆုံးခန္းတုိင္ေစရမယ္။ ေမာင္ လုပ္ေကၽြးႏုိင္ပါတယ္ခ်စ္ရာ။´

`ေအာင္မေလး။ ေဆာက္ျဖစ္မွ ေက်ာင္းဒကာရယ္ ပါေတာ္။ Honors ပဲအရင္၀င္ ပါရေစဦး။ အဲလုိေျပာေၾကးဆုိ ေမာင္လဲ Honorsႏုိင္တာပဲဟာ။´

`ေမာင္ကေတာ့ မ၀င္ပါဘူး။ သိပါတယ္။ second semester မွာ သိပ္အားမရ တဲ့ဘာသာရွိတယ္။´

`အင္းပါ။ ထားခဲ့ထားခဲ့လိုက္။ ခ်စ္ေဆးလုိက္မယ္။´

ေကာ္ဖီပန္းကန္ကိုင္ရင္း ထလုိက္ေသာေၾကာင့္ ခ်စ္က ကဗ်ာကယာလွမ္းတားသည္။ သို႔ေသာ္ ျပဳံးျပီးေခါင္းခါျပလိုက္သည္။

`ခ်စ္ပန္းကန္ပဲ ခ်စ္ေဆးလိုက္ ျပီးရင္ေက်ာင္းသြားမယ္။ ေအာင္စာရင္းၾကည့္ျပီးရင္ ျမိဳ႕ထဲေလွ်ာက္ဒိုးမယ္။ OK?´

`OK!´

အ၀တ္အစားမ်ားျပင္ဆင္ျပီး ဆုိင္ကယ္တစ္စီးႏွင့္ထြက္လာလိုက္သည္။ ပထမဦး ဆုံးေက်ာင္းကိုသြားျပီး ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္ၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အလြတ္ေအာင္ ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဂုဏ္ထူးတန္းမပါ။ ေအာင္သူ၊ က်သူ၊ ေနာက္ဆက္တြဲ ပါ၀င္သူမ်ားကို မွတ္ထားလုိက္ျပီး ျမိဳ႕ထဲ လည္ ပတ္ၾကသည္။ ေရႊေတာင္ဦးဘုရားသြားဖူးၾကသည္။ ခ်င္းတြင္း ျမစ္ကမ္းနဖူးအထိဆင္းျပီး ေဆာ့ ကစားခဲ့ၾကသည္။ တစ္ေနကုန္နီးနီး ျမိဳ႕ထဲေလွ်ာက္ေနျပီးမွ ႏြမ္းလွ်ေပ်ာ္ရႊင္စြာ၊ အိမ္ကို ျပန္လာ ၾကသည္။ ခ်စ္က အိမ္ျပန္လမ္းတြင္ သူ႔မိဘေတြဆီ စာေမး ပြဲေအာင္ေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ေျပာျပ လုိက္သည္။ ေရကူးကန္လမ္းၾကားထဲေကြ႕လုိက္သည္ႏွင့္ ခ်စ္က သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တိုးတုိးေလး ညည္းဆုိလိုက္သည္။ လူသူနည္းပါးေလေလ၊ ခ်စ္၏ သီခ်င္းသံကက်ယ္လာေလေလျဖစ္ေနသည္။ ေပါ့ပါးလြင့္ေမွ်ာမႈမ်ားကို အတားအဆီးမရွိ ဆန္႔ထုတ္ ျဖန္႔က်ဲပစ္လုိက္သည္။

`ခ်စ္..ခဏေလး။ ရွဴး´

နားထဲသဲ့သဲ့ၾကားလုိက္မိေသာ ငိုသံေၾကာင့္ သီခ်င္းသံမ်ားကို ရပ္တန္႔ပစ္ရန္ ေျပာလုိက္သည္။

`ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲေမာင္´

ဆုိင္ကယ္အရွိန္ကိုေလွ်ာ့ျပီး ဇေ၀ဇ၀ါျဖင့္ ေမးေသာ ခ်စ္ နားနားသို႔ကပ္ျပီး ေျပာလိုက္သည္။

`ငိုသံၾကားလုိက္သလားလို႔။´

`အင္း ဟုတ္တယ္ေနာ္။ အဲ မေခ်ာတုိ႔မ်ားလားမသိဘူး။´

`ဟုတ္တယ္။ မေခ်ာတို႔ျခံကလာတာထင္တယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး သြားၾကည့္ရေအာင္။´

`ဟုတ္၊ လင္မယားခ်င္းမ်ားရန္ျဖစ္တာလားမသိဘူး။´

မေခ်ာတို႔ျခံေရွ႕တြင္ ဆုိင္ကယ္ကို ရပ္လုိက္သည္။ အိမ္ငယ္ေလးထဲမွ ငိုေၾကြးသံမ်ားက ပူေလာင္စြာ လွ်ံထြက္ေနသည္။

`မေခ်ာေရ..။ မေခ်ာ။ကိုေပါက္´

`ေအာင္ေကာင္း။ သားသားေရ´

ျခံတံခါးကိုတြန္းဖြင့္ရင္း အိမ္ရွင္တုိ႔၏နာမည္ကို ေခၚေနမိသည္။

`ေမာင္ေလး။ ကိုညီ၊ လုပ္ပါဦး သုတရယ္ ငါ့ကိုကယ္ပါဦးဟယ္။ မင္းတို႔အစ္ကိုၾကီး... မင္းတုိ႔အစ္ကိုၾကီး...´

အူယားဖားယားေျပးလားေသာ မေခ်ာကို ျမင္လုိက္ရသည္။

`မေခ်ာေျပာေျပာစိတ္ေအးေအးထား။ ေျပာပါမေခ်ာ ကိုေပါက္ဘာျဖစ္တာလဲဟင္။ ဘာျဖစ္တာလဲ။´

`သားသား မငိုနဲ႔၊ သားသား ဘာျဖစ္ၾကတာလဲဟင္။´

မေခ်ာကို တဆာဆာေမးေနခ်ိန္တြင္ ခ်စ္က ကိုေပါက္ႏွင့္မေခ်ာ၏ သားေလးကို ေခ်ာ့ျမဴေနသည္။

`မင္းတို႔အစ္ကို ကို... ဖမ္းသြားတယ္။ ဖမ္းသြားၾကတယ္။ လုပ္ပါဦး ကယ္ပါဦးဟယ္။´

`ဘာ။´

`ဟမ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ မေခ်ာစိတ္ကိုေလွ်ာ့ခ်လုိက္ စိတ္ေအးေအးထားျပီးေျပာပါ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။´

`ကိုေပါက္က..ဒီေန႔၊ဒီေန႔ ႏွစ္လုံးဇယားတြက္ေနတုန္းမွာ ရဲေတြမိသြားလို႔တဲ့။ ခု ရဲစခန္း မွာ။ လုပ္ပါဦး။ နင္တုိ႔အစ္ကိုကို မကယ္ႏုိင္ၾကဘူးလားဟယ္. ကိုေပါက္..ရွင္ကၽြန္မတုိ႔ကိုထားခဲ့ တာလား။´

တအီအီ တရြတ္ရြတ္ႏွင့္ငိုေနေသာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ျပီး ဘာလုပ္ရမည္ ကို အေျပးအလႊားစဥ္းစားၾကည့္လုိက္သည္။

`အဲဒါဆုိ စခန္းလုိက္သြားမွ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဘယ္စခန္းမွာလဲ။ အမွတ္(၁) လား (၂)လား။ မေခ်ာေရာ စခန္းကို ေရာက္ျပီးျပီလား။ဘယ္လိုသိတာလဲ။ ´

`ဟင့္အင္းမေရာက္ေသးဘူး။ ကိုေပါက္နဲ႔ ေက်ာက္ကာက သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဖုိးဆိုးနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ ဖုိးဆုိးမိန္းမလာေျပာတာ။ လုပ္ပါဦး ကယ္ပါဦးဟယ္။ ငါဘာလုပ္ရမွာလဲ။ နင္တုိ႔အစ္ကိုကို ၾကည့္မေနၾကပါနဲ႔။´

သုတခက ေအာင္ေကာင္းကိုေခ်ာ့ျပီးသူပါမ်က္ရည္၀ဲေနသည္။

`ခ်စ္၊ အဲလိုမေနနဲ႔ လာရဲစခန္းသြားမယ္။ အာမခံနဲ႔သြားထုတ္ၾကတာေပါ့။ အစ္မ ဘာမွအားမငယ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိတယ္။ ဘာမွမပူပါနဲ႔ လြတ္မွာပါ။ အာမခံနဲ႔ဆို လြတ္မွ။ ကဲထ၊ အဲခဏေလး ဆုိင္ကယ္ေနာက္တစ္စီးသြားယူလုိက္ဦးမယ္။ ခ်စ္က သားသားနဲ႔ တစ္စီးစီးလိုက္၊ မေခ်ာကို ကၽြန္ေတာ္တင္သြားမယ္။ ခဏေလး။လာခ်စ္၊ ဆုိင္ကယ္သြားယူၾကရေအာင္။´

`သားသား ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ေနာ္ သားေဖေဖလြတ္လာမွ ဘာမမွမေၾကာက္နဲ႔´

ကေလးက တကယ္သိတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အေမငိုလို႔လိုက္ငုိေနတာလားမသိ။

မည္သို႔ပင္ဆုိေစကာမူ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးသြားယူျပီး ရဲစခန္းကို လုိက္သြားၾကသည္။ အမွတ္(၂) ရဲစခန္းကိုေရာက္ခ်ိန္တြင္ မေခ်ာက အနည္းငယ္တည္ျငိမ္ေနျပီျဖစ္သည္။ ကူညီခ်င္ ေဇာႏွင့္သာ လိုက္လာခဲ့ေသာ္လည္း ဘယ္ကေန ဘယ္လိုစကူညီရမွန္းမသိျဖစ္သြားသည္။ ရဲစခန္းထဲတြင္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး(ဖုိးဆုိး၏မိန္းမ)က ေရာက္ႏွင့္ေနျပီ။ စခန္းမွဴးမ်ား၊ ရဲသားမ်ား ႏွင့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကိုရွင္းလင္းရင္း၊ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းမ်ားကို ေမးျမန္ရင္း ေန၀င္သြားၾက သည္။ျပႆနာ အရႈပ္အေထြး ေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္ ေျပာဆုိရွင္းလင္းျပီး ႏႈံးခ်ိစြာ အိမ္ျပန္လာခဲ့ၾက သည္။ ကိုေပါက္ကအာမခံမရသည့္တရားရုံးမွဆုံးျဖတ္မည္ဟု သိရသည္။

`အစ္မ ဘာမွအားမငယ္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို တကယ့္ေမာင္ေလးအရင္း ေတြလိုအားကိုးလို႔ရပါတယ္။ တရားရုံး ဘာညာ သြားဖို႔လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကူညီေပးမယ္။ လိုအပ္ တာရွိရင္အားမနာနဲ႔သိလား။ သိပ္လဲအားမငယ္ပါနဲ႔။´

မေခ်ာကို ေခ်ာ့သိပ္မႈတစ္ေလွၾကီးႏွင့္ထားခဲ့ျပီး ပင္ပန္းစြာအိမ္ျပန္အနားယူၾကသည္။

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

        

ေ၀ဖန္စာ၊ အၾကံေပးစာနဲ႔ မွတ္ခ်က္တစ္စုံတစ္ရာျပဳလိုပါက commend box တြင္လည္းေကာင္း၊  ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕G talk (hand out) laddyleo7@gmail.com သို႔လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ Facebook account https://www.facebook.com/salai.leo.1 မွာလည္းေကာင္း ပြင့္လင္းေပါ့ပါးစြာ ဆက္သြယ္ေရးသားႏုိင္ပါတယ္။ အားနာစရာမလိုပါဘူး။ စိတ္ရွိလက္ရွိ အားပါးတရ ေ၀ဖန္ေစလိုပါတယ္။

 

Jul 12th

ရိုမန္းေဘာ့တို႔ရဲ႕ကမာၻ Free Ebook Download

By Mr.Candy

               လတ္တေလာနာမည္ႀကီးေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာေအာင္ရင္ၿငိမ္း လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာကိစၥေတြကို အသားေပးေရးထားတဲ့ တရားဝင္လိင္ေဖ်ာ္ေျဖမႈစာအုပ္ကို အားလံုးေဒါင္းလုဒ္ဆြဲယူဖတ္ရႈႏိုင္ဖို႔ တင္ေပးလိုက္ရပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္ - ၁၈ႏွစ္အထက္မဖတ္ရ)

ေဒါင္းလုဒ္ဆြဲရန္ဒီမွာႏိွပ္ပါ။

Jul 11th

Forbidden Fruit

By Alex aung

ေပ်ာ္စရာ ကေလးဘ၀ကို ေဘာလံုးေတြကစားရင္း ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားစြာျဖင့္ ေဘာလံုးကစားၾကရင္း ျပီးေတာ့ ကေလး သဘာ၀ကိုအေကာင္းဆံုးဆိုတာေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့သလို ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘ၀ကိုလည္း က်န္းမာစြာျဖင့္ ခုန္တက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ တကယ့္အစစ္အမွန္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အသက္ (၁၆)ႏွစ္၀န္းက်င္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘ၀မွာတင္ပဲ ဆယ္တန္းအျပီး တကၠသိုလ္ဆက္မတက္ႏိုင္ခဲ့ဘဲ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက ဘာသာစကားေကာ တျခားေသာ သင္တန္းေပါင္းစံု ကိုတက္ထားခဲ့တဲ့ Certificate မ်ားစြာေၾကာင့္ေရာ ေကာ္လံျဖဴ၀တ္ကာ ေတာ္ေတာ္ၾကီးတဲ့ အာမခံကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္တစ္ခုရထားခဲ့ တယ္ဆိုပါေတာ့။ လုပ္သက္ကေတာ့ အခုအခ်ိန္ကိုထည့္တြက္ေျပာရရင္ ႏွစ္ႏွစ္ရွိပါျပီ။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲနစ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေဟာင္းေတြနဲ႕ အဆက္အသြယ္ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ေသာသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ ခ်ိဳျမိန္ မႈ ခါးသက္မႈေတြကို ေ၀မွ်ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အားတဲ့ရက္ ေဘာလံုးစုကန္တယ္…စေနေန႕ညဆိုရင္ ျမိဳ႕ထဲကိုအျပင္ထြက္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ေတြဟာ အလန္းစား ဆယ္ေက်ာ္သက္လြန္ လူငယ္ေလးေတြေပါ့ ဟာဟ။

ကုမၸဏီရံုးခန္းက အရမ္းအၾကီးၾကီးတစ္ခုေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာ့လည္း မေသးဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေတြရဲ႕ အသက္ေတြက ၁၇ ႏွစ္ကေန ၂၅ႏွစ္အတြင္း၀န္းက်င္ေတြပဲဆိုေတာ့ ေဘာ္ဒါက႑ကိစၥမွာ ေအးေဆးပါပဲ အတူတူညအျပင္ထြက္တဲ့အခါ သိပ္ညွိစရာမလိုဘူးေပါ့ အထူးသျဖင့္ ေသာၾကာေန႕ သို႕မဟုတ္ စေနေန႕ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားေပးတဲ့ ေဘာလံုးအသင္းကန္တဲ့ ပြဲ စေနေန႕မွာရွိတတ္ရင္ေတာ့  အိပ္မွာ မိုးအလင္းေသာက္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာ္ဒါေတြကို သေဘာက်တာက အားလံုးသည္ အေပါင္းအသင္းစိတ္ရွိၾကျပီ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ၾကတာပါပဲ။ အျပင္ထြက္ကဲၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဘာ္ဒါထဲကတစ္ေယာက္က ေစာ္တစ္ေပြေလာက္ ေကာက္လာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ စေနာက္လို႕မဆံုးပါဘူး။ တစ္ခါတေလ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး ကိုယ္စီအလန္းေလးေတြ ေခၚလာျဖစ္ၾကပါတယ္ အခန္းကိုေပါ့။ တစ္ခါတေလၾကရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရုပ္ရွင္ထိုင္ၾကည့္ၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘဲ စားေသာက္ျပီး ဧည့္ခန္းထဲမွာတင္ တျပားၾကီးအိပ္ၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ညအခ်ိဳ႕ကိုအဆံုးသတ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်န္းမာေရးကို အထိအခိုက္မျဖစ္ေစမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ိဳးေတြကိုသာ လုပ္ၾကတယ္ပဲဆိုပါစို႕။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လိင္ကိစၥကိုေျပာရရင္ေတာ့ သိပ္ျပီး မေသာင္းၾကမ္းျဖစ္ပါဘူး ဆယ္ခါတစ္ခါရံေလာက္သာ အေပ်ာ္ရွာျဖစ္ေပမယ့္ စေနေန႕တစ္ရက္လိုမ်ိဳး အေပ်ာ္ေသာက္ျဖစ္တဲ့ရက္ဆိုရင္ ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း စိတ္ကူးယဥ္ျပီး အိပ္ယာထဲ၀ယ္လက္သမားလုပ္ျပီး သာယာမႈရွာရတာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ဘယ္လိုေတြစိတ္ကူးယဥ္ျပီး သာယာတတ္လဲ သိခ်င္မွာပဲေနာ္…သိခ်င္တယ္ဟုတ္? ေတာ္ေတာ္ေတာ့ထူးဆန္းပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အၾကီးမားဆံုးေသာ စိတ္ကူးဆန္းက်ယ္မႈကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘာ္ဒါေတြ တစ္အုပ္စုလံုး (အားလံုး သို႕မဟုတ္ သူတို႕ ထဲက တစ္ေယာက္တေလနဲ႕) စုျပီး ေစာ္တစ္ေပြ သို႕မဟုတ္ ႏွစ္ ေပြေလာက္နဲ႕၀ိုင္း၀န္းေပ်ာ္ပါးခ်င္တာေလ။ အဲဒီအေတြးေတြးမိရံုနဲ႕တင္ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲဟာ မာလြန္းလို႕ ေက်ာက္ခဲအဘေခၚရမလားျဖစ္ျဖစ္လာတတ္တာ အဆံုးစြန္ စိတ္လႈပ္ရွားရျခင္းတစ္ခုလို႕ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘာ္ဒါေတြ အ၀တ္မပါဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္သူတို႕မ်ားေနတတ္ၾကရင္ သူတို႕လိင္တံေတြၾကီးသလား ေသးသလား စိတ္ထဲ မွာ ထူးထူးဆန္းဆန္းစိတ္၀င္စားမိတာလည္းျဖစ္တတ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ေသးလား ၾကီးလားသိခ်င္ရံုသက္သက္လားမသိဘူး။ တစ္ခါက သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ ေစာ္တစ္ေပြေခၚခ်ၾကရာမွာ သူတို႕သံုးေယာက္ခ်သြားလို႕ ေစာ္ပစၥည္းက က်ယ္ျပီးရႊဲေနျပီ ကၽြန္ေတာ့္ မွာ လုပ္ရကိုင္ရတာ ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္းသိပ္မရွိလို႕စိတ္ပ်က္ကာ သူတို႕သုက္ရည္လား ဘာလားမသိရဲ႕အနံ႕ေတြနဲ႕ပဲစိတ္ထဲညစ္ ေနမိတယ္။ သူတို႕ ေစာ္ပစၥည္းထဲမွာပဲ ပန္းထည့္ထားၾကသလား ကြန္ဒံုးကို ခၽြတ္ျပီးမွ အျပင္မွာထုတ္သလား စိတ္ကူးၾကည့္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ငပဲကမာသထက္မာလာကာ  တစ္ခါတေလ သူတို႕ေတြထဲက တစ္ေယာက္ ေယာက္က ထိုင္ၾကည့္ေနၾကရင္းမွ ကၽြန္ေတာ့္ တင္ပါးကို ေနာက္ကလာကိုင္ေပးရင္ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ထဲကို ေနာက္သလိုလိုနဲ႕ လက္ေခ်ာင္းတစ္ခုခုကိုရုတ္တရက္ထည့္လိုက္ရင္ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေစာ္ပစၥည္းထဲကငပဲမခၽြတ္ဘဲ ျပီးျပီးသြားတတ္ေရာ။ တစ္ခါတရံ အိပ္မက္စိုေတြမက္တဲ့အထိ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲ အသားကုန္မာလာျပီး ျပီးခ်င္လာသလိုျဖစ္လာလို႕ အိပ္ရင္းကႏိုးႏိုးလာတတ္တာလည္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးယဥ္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

တစ္ခုခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနပါျပီ။

ေက်ာ္လြင္ဆိုတဲ့ ၀န္ထမ္းအသစ္တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အလုပ္ကိုေရာက္လာတယ္။ ေက်ာ္လြင္က အရပ္ ၅ေပ၁၀လက္မ၀န္းက်င္ သာမန္အသြင္အျပင္နဲ႕ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ဘဲတစ္ေပြပါ။ မပိန္မ၀နဲ႕ ၾကံ႕ခိုင္တဲ့အသြင္ရွိျပီး သူ႕ဆံပင္ေတြက နက္ေမွာင္ ကာ စတိုင္ကတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္ယာကထကာစ စတိုင္လ္လို႕ပဲျမင္ပါရဲ႕။ ဘာပဲသူ၀တ္၀တ္ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေတာ့၀တ္သလို ညပိုင္းအိုဗာတိုင္းဆင္းတဲ့အခါ၀တ္လာတတ္တဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႕ဆို ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ တစ္ေယာက္ပါပဲေလ။ ၾကိဳးတစ္ခုကို မခ်ည္တတ္လို႕သူ႕ကိုဘယ္လိုခ်ည္ရမယ္ဆိုတာေမးျမန္းျဖစ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕စိတ္ရွည္မႈနဲ႕ ကၽြမ္းက်င္မႈ က ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ရုတ္ခ်ည္းလို ႏွစ္သက္မိသလိုခံစားရပါတယ္။ သူ႕အသက္အရြယ္က ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ရြယ္တူေလာက္ပဲရွိျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေဘာလံုးပြဲသေဘာက်သလို သူလည္းႏွစ္သက္တတ္တယ္ဗ်။ သိပ္မၾကာပါဘူး ညအျပင္ထြက္တာတို႕ ဘာတို႕ကို သူလိုက္မလား ဖိတ္ေခၚျဖစ္တဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕အုပ္စုထဲအဖြဲ႕၀င္ျဖစ္လာပါေရာ။

လေတြျဖတ္ေက်ာ္လာေတာ့ သူနဲ႕အခ်ိန္ျဖဳန္းရတာကို ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္စျပဳလာပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေစာ္တစ္ေပြကိုေခၚျပီး ႏွစ္ေယာက္သားေပ်ာ္ပါးဖို႕ကိစၥ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္စျပီး ျဖားေယာင္းျဖစ္ပါရဲ႕ ရံုးမပိတ္ခင္ၾကားရက္တစ္ရက္ရက္ရဲ႕ညမွာေလ။ အဲလို ၾကားရက္ေတြရဲ႕ ညေတြဟာ အေပ်ာ္အေဖာ္ရွာဖို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေစာ္ရွာဖို႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ေတာ့အဆင္မေျပလွေပမယ့္ ေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႕ စကားေျပာရတာ ဟိုသြားဒီသြားအတူစားေသာက္ရတာေလးကိုက ေပ်ာ္စရာထင္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပါင္းအသင္းေတြေလာက္ သူထင္ေပၚမႈမရွိေပမယ့္ သူ႕ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးတစ္ခုခုကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်ေနသလားလို႕။

``ေဇာ္ၾကီး´´ သူရုတ္တရက္ စကားစတယ္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီးေတာ့ေလ။ ``မင္းတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ ခ်ိတ္ခ်င္ရင္ ငါ့ကိုၾကည့္ေနဖို႕မလိုဘူးေနာ္ ငါ့ေကာင္! ငါက ေအးေဆးဗ်´´ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါ သို႕မဟုတ္ ႏွစ္ခါေလာက္ အခြင့္အေရး ရရဲ႕သားနဲ႕ ေစာ္တစ္ေပြေပြကို မခ်ိတ္ျဖစ္တာကိုၾကည့္ျပီးေျပာတယ္ျဖစ္မယ္။

``ငါ မင္းကို ကလပ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းထားျပီး မသြားခ်င္ပါဘူးကြာ….ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္စလံုးအတြက္မရဘဲနဲ႕´´ ကၽြန္ေတာ့္ႏႈတ္ဖ်ား က မဆိုင္းမတြေျပာလိုက္မိတယ္။

တစ္ညေတာ့ သူ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ခ်ိတ္မိခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ေယာက္မွ မခ်ိတ္မိေသာအျဖစ္ကိုၾကံဳရတယ္ဗ်။ သူက အဲ့ေစာ္နဲ႕ အျပင္ထြက္သြားဖို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္ေတာင္းတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သေဘာတူလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခြက္ ႏွစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတ္ာတို႕သံုးေယာက္သား ကလပ္က ျပန္လာလိုက္ၾကပါရဲ႕။ ဟူး…..အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အ၀တ္ေတြ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ခၽြတ္ကာ masturbate လုပ္ျဖစ္လိုက္တယ္ ေက်ာ္လြင္ တစ္ေယာက္ အဲ့ေစာ္ကို ဘယ္လိုဖိ မယ္ဆိုတာကို စိတ္ကူးထဲျမင္ေယာင္ၾကည့္ရင္းေပါ့။  ေဖာင္းကားျပည့္တင္းေနတဲ့ အဲ့ေစာ္ပစၥည္းၾကီးထဲ ေက်ာ္လြင့္ငပဲၾကီး ၀င္လိုက္ ထြက္လိုက္…အာ…..ရွီး…..ဒီေကာင္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ေစာ္ကိုထပ္မိမယ္……ျပီးေတာ့ ေက်ာ္လြင္က ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ထဲကို သူ႕လက္ေခ်ာင္းကို ေခ်ာ့သြင္းမယ္ ေစာ္ကိုခ်ေနတုန္းေပါ့…အင္း……အိုးမိုင္ေဂါ့…..ဘယ္လိုဖီလင္လည္း….အာ…တရြရြနဲ႕…..ေစာ္ပစၥည္း ထဲ တဆံုးထည့္ျပီး ပန္းထည့္အား….။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ပဲ သုက္ရည္ေတြကို ပန္းထုတ္ပစ္လိုက္မိပါတယ္ ပက္လက္လွဲေနရင္းဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာေပၚကေတာင္ ေက်ာ္သြားမလားပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကိုေတာ့ သတိျပဳမိလိုက္တယ္။ ပထမအခ်က္က ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားနာေနတာမဟုတ္ဘူး မနာလိုစိတ္ျဖစ္ေနခဲ့တာ ဒုတိယအခ်က္ သူ အဲ့ေစာ္အလန္းကိုရသြားလို႕မနာလိုျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး အဲ့ေစာ္က သူ႕ကိုရသြားျခင္းအေပၚ မနာလိုစိတ္ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ညလံုးလိုလို ငိုေနမိခဲ့ပါတယ္…..ဘာေၾကာင့္လဲ မသိခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္ေန႕ေရာက္ေတာ့ မေန႕ညက ဘယ္လိုလဲလို႕ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။ သူက မိုက္တယ္တဲ့။ အျဖစ္အပ်က္အလံုးစံုကို ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ရေပမယ့္ သူမနဲ႕ဘယ္လိုေပ်ာ္ပါးခဲ့တယ္ဆိုတာကို ထပ္မံမသိခ်င္ျပန္ဘူး။

ေန႕လည္စာစားခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာမေကာင္းျဖစ္ေနတာကိုသတိျပဳမိသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းကိုက္လို႕ပါလို႕ပဲ သူ႕ကိုအေျဖေပးလိုက္ပါရဲ႕။ သူ ဂရုတစိုက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ၀ယ္ျဖစ္ေပၚေနမိတာက သူ႕ကိုေထြးဖက္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းအစံုကိုအားရပါးရ နမ္းပစ္လိုက္ခ်င္စိတ္ပါ။ `သူ႕ကိုနမ္းမယ္´ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ အေျခာက္ျဖစ္သြားမွာလား??????

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္လြင္နဲ႕ စကားဆက္စပ္ေျပာတာလည္းမလုပ္ျဖစ္ သိပ္လည္းမေခၚျဖစ္ေတာ့ပဲ အရင္ကတည္းက ေတြ႕ေနက်ေသာ ေဘာ္ဒါေတြနဲ႕ ရံုးပိတ္ရက္ေတြကိုျဖတ္သန္းက သာမန္လည္ပတ္မႈအတိုင္း ျပန္လႈပ္ရွားျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့လိုေနလာတာ ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္ၾကာျပန္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ရွိမေနတာကို မေနတတ္သလိုျဖစ္လာျပန္ေရာ။ သူ အဲ့ဒီေကာင္မေလးနဲ႕ စကားေျပာဆို တြတ္ထိုးတာကို မနာလိုတာလား ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕တျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕သူပိုအခ်ိန္ျဖဳန္းေနတဲ့အခါ စိတ္တိုလာတတ္ တာေတြကေရာ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ေနပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလို ပံုမွန္အတိုင္းေနထိုင္ဖို႕ၾကိဳးစားပါတယ္ ေက်ာ္လြင္က သူ႕သဘာ၀အတိုင္း သူ႕ဘာသာေနေနတာပဲေလ။

သံုးေလးလေလာက္ၾကာေတာ့ ျပည္တြင္း ေဘာလံုးကလပ္ေတြရဲ႕ ဖလားလုပြဲ ႏိုင္ငံအလယ္ပိုင္းျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးမွာက်င္းပမွာဆိုေတာ့ ၈ေယာက္ပါ၀င္တဲ့အုပ္စုေလးဟာ ဖိုင္နယ္ပြဲစဥ္ကိုၾကည့္ဖို႕အတြက္ ခရီးတိုေလးတစ္ခုအတူထြက္ဖို႕ အစီအစဥ္ခ်ၾကပါတယ္ ၾကိဳးစားၾကပါတယ္ေပါ့။ ေက်ာ္လြင္တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လူစုရွိရာကို ညေနပိုင္းလာျပီဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအစီအစဥ္အတည္ျဖစ္သြားပါ တယ္။ လတ္မွတ္ေတြစီစဥ္ ေလယာဥ္နဲ႕သြားၾကမယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ၾကပါရဲ႕။ တည္းခိုမယ့္ ျမိဳ႕လယ္က ဟိုတယ္ကိုလည္း twin rooms ေလးခန္းကို bookings လုပ္လိုက္ပါတယ္ ဒီလူစုမေရာက္ခင္ၾကိဳတင္ေပါ့ေနာ္။ ရံုးပိတ္ရက္ စေန တနဂၤေႏြကလည္းမၾကာခင္ေရာက္ လာေတာ့မယ္။

ေက်ာ္လြင္နဲ႕ တစ္ခန္းထဲ တည္းခိုရမယ့္အျဖစ္ကို ဘာမွန္းမသိဘူး ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးတစ္ေယာက္ ရင္ခုန္ေပ်ာ္ျမဴးေနသလို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနရပါတယ္။ ဘယ္တစ္ေယာက္မွ ဟုတ္တယ္ ဘယ္တစ္ေယာက္ကိုမွ ဒီလိုခံစားခ်က္မ်ိဳး မခံစားဖူး မခံစားရစဖူးပါ။ အဲ ဘယ္တစ္ေယာက္မွလဲ ဒီလိုလူတစ္ေယာက္နဲ႕အတူတည္းခိုေနထိုင္ရတာေလးကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ေနလြန္းတာမ်ိဳးရွိမွာ မဟုတ္ ပါဘူး။ ညစဥ္လိုလိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ masturbate လုပ္တတ္ျပီး ေက်ာ္လြင္ရဲ႕ပံုရိပ္ကေရာဘယ္လိုလဲ သူ႕စိတ္ခံစားမႈေတြကေရာ ဘယ္လိုလဲဆိုတာေတြကို သိခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္။ သူ အ၀တ္ေတြခၽြတ္လိုက္လို႕ ေပၚထြက္လာမယ့္ ခႏၶာကိုယ္အေနအထားကေရာ ဘယ္လိုမ်ားပါလိမ့္ေနာ္ ကၽြန္ေတာ့္လိုအေနအထားထပ္တူပဲလား။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူနဲ႕အတူ ေလးညေလာက္ေတာ့ တစ္ခန္းထဲ တည္းရမယ္….သူ႕ကိုယ္နံ႕ေတြရယ္ သူ႕အသက္ရွဴသံေတြရယ္ ၾကားရမယ္ ခံစားရမယ္ေပါ့ေလ။

ပထမတစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညေနပိုင္းခပ္ေစာေစာေလးပဲ ေရာက္သြားတယ္ Checked in လုပ္ၾကတယ္။ ညေနစာအတြက္ေတာ့ အျပင္ထြက္စားျဖစ္ၾကတယ္ နည္းနည္းေတာ့ေသာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္ အမ်ားၾကီးေတာ့ မကဲျဖစ္ၾကဘူးေပါ့ေနာ္ ဟိုတယ္ကို 1:30 am ေလာက္ျပန္လိုက္တာ။ ေက်ာ္လြင္က ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ အ၀တ္လဲျပီး အခန္းထဲကို တီရွပ္တစ္ထည္ ေဘာင္းဘီတိုခပ္ပြပြတစ္ထည္နဲ႕ ျပန္၀င္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ brief ေဘာင္းဘီတိုေလး စြပ္က်ယ္ေလးနဲ႕ပဲ အိပ္ယာေစာေစာ၀င္ဖို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါရဲ႕။

ေဘာလံုးပြဲစဥ္ ဒုတိယေန႕ေရာက္ခဲ့ပါျပီ။ ေန႕လည္စာကို ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်မွစားျဖစ္ၾကပါတယ္ အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ နည္းနည္းပါးပါးေမာ့ၾကတဲ့သူေတြလည္းေမာ့ၾကတာေပါ့ေလ။ ေက်ာ္လြင့္ၾကည့္ရတာ သိပ္ေသာက္ပံုမရပါဘူး ကၽြန္ေတာ္တို႕ထဲမွာ သူက ေအးေဆး တစ္ဘာသာ။ ေဘာလံုးပြဲစဥ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားေပးတဲ့အသင္းက မဟန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရႈံးပြဲဆင္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြက အားေပးတဲ့အသင္းကမ်ား ႏိုင္ခဲ့ရင္ ေအာင္ပြဲခံျပီး စားၾကေသာက္ၾကမယ္ေပါ့ အခုေတာ့ ေခါင္းငိုက္စိုက္ေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္အၾကိဳက္ ေရႊပန္ဆိုင္းအသားကင္ဆိုင္တို႕ နန္းယဥ္ယဥ္ ရွမ္းစားေသာက္ဆိုင္တို႕ဘက္ ေတာင္မလွည့္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး ျမိဳ႕ထဲက နီးစပ္ရာ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ဗိုက္၀ရံုစားျဖစ္လိုက္ၾကပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ေသာက္ေသာက္ စားစားသမားေတြကေတာ့ အနည္းအက်ဥ္းေသာက္ၾကေသးတာေပါ့။ ၁၀နာရီခြဲ၀န္းက်င္ေလာက္က်ေတာ့ ဆိုင္ထဲစားေသာက္သူသိပ္ မရွိတာေတြ႕ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘယ္သြားဦးမလဲေမးျမန္းၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္မွမသြားခ်င္ၾကဘူးေျဖၾကတာနဲ႕ တကၠစီငွားျပီး ေက်ာ္လြင္ရယ္ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ဟိုတယ္ကို ျပန္လာလိုက္ၾကပါရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေက်ာ္လြင့္ကိုတြဲျပီး အေပၚထပ္အခန္းရွိရာကိုေခၚလာလိုက္ရတာ ေသာက္လာတဲ့ မူးရီရီေတြေတာင္ ဘယ္ေရာက္ကုန္ တယ္မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခန္းထဲ၀င္၀င္ျခင္း ေရခ်ိဳးခန္းရွိရာကိုသူလွမ္းတယ္….အခန္းတံခါးကို မပိတ္ဖြင့္ထားေတာ့ သူ ေသးေပါက္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ရေရာ။ သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာေတာ့ မၾကည့္ျဖစ္ျပန္ဘူး ေဘာင္းဘီထဲဘယ္လိုျပန္ထည့္မလဲ ေတာ့ေတြးမိေပမယ့္ ရွက္သလိုလိုခံစားရလို႕ပါ။ သူ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ရိုင္တိုင္တိုင္ထြက္လာျပီးေနာက္ အိပ္ယာေပၚကိုပစ္လွဲလိုက္တယ္။ `ငါ့ကို ကူညီပါဦး ေဇာ္ၾကီးရာ´ သူ႕ရွပ္အက်ီၤၾကယ္သီးေတြကို တစ္၀က္တစ္ပ်က္ျဖဳတ္ရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသလိုျငိမ္သြားေရာ။

သူ႕ၾကယ္သီးေတြျဖဳတ္ေပးတာတို႕ သူ႕ကိုယ္လံုးၾကီးကို ေစာင္ေသခ်ာျခံဳေပးတာတို႕ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ အေပၚပိုင္း အ၀တ္ေတြခၽြတ္ေပးျပီးေတာ့ ခုတင္ေပၚေသခ်ာအိပ္ဖို႕ေျပာေတာ့ သူ သတိရသလို မရသလိုနဲ႕မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္ျပီး ျပန္အိပ္သြားေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ပခံုးေတြကိုအသာလႈပ္ျပီး ေဘာင္းဘီေတြကိုေရာခၽြတ္ဦးမလား ေမးေတာ့ သူ ေခါင္းျငိမ့္ျပျပီး ေဘာင္းဘီဇစ္ကိုကိုင္ကာ ျပန္လဲက်သြားျပန္သတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ၾကားရေလာက္တယ္ဗ်ာ လက္ေတြေတာင္ တဆတ္ဆတ္တုန္လို႕ သူ႕ေဘာင္းဘီ ခါးပတ္ကိုျဖဳတ္ေပးေနရခ်ိန္မွာေလ။ ေဘာင္းဘီဇစ္ကိုျဖဳတ္ သူ႕ေဘာင္းဘီခါးစကေနဆြဲကာ သူ႕ခါးဆံုကေန ေအာက္ကို ဆြဲခၽြတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူကလည္း တင္ပါးေတြကို အလိုက္သင့္ၾကြေပးကာ ေျခေထာက္ေတြကို ဆန္႕ေပးေရာ။ သူ႕ရွဴးဖိနပ္ကိုလည္း ၾကိဳးေျဖခၽြတ္ ေျခအိတ္ေတြကိုလည္းခၽြတ္ကာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို သူ႕ခႏၶာကိုယ္ကေန အဆံုးသတ္ဖယ္ရွားေပးလိုက္ပါတယ္။ ခပ္ၾကပ္ၾကပ္ မီးခိုးေရာင္ အတြင္းခံေဘာင္းဘီပါးေလးနဲ႕ အိပ္ယာေပၚျပန္လွဲခ်လိုက္ျပီး ျငိမ္သြားျပန္ရဲ႕။ သူ႕ငပဲနဲ႕အတူ ေရႊဥေတြကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေသခ်ာျမင္ဖူးရတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ေနတဲ့အခြင့္အေရးေတြမ်ား ေပၚေပါက္လာျပန္ျပီလား။

`ေက်ာ္လြင္´ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကိုယ္ၾကီးကိုနည္းနည္းလႈပ္ျပီးေခၚလိုက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အသံကိုနည္းနည္းျမွင့္ျပီး သူၾကားေအာင္အသံထပ္ျပဳလိုက္ေပမဲ့ ဘာမွမတုန္႕ျပန္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ထဲက ကင္မရာေလး ကို ကၽြန္ေတာ္အသာထယူလိုက္ကာ သူ႕ပံုရိပ္ေတြကို ေထာင့္မ်ိဳးစံုကေန ရိုက္ယူပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုပံုစံ ဒီလိုပံုဟန္နဲ႕သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေတြ႕ရဖို႕ဆိုတာ မေသခ်ာဘူးမဟုတ္လား။ ေအးစက္စက္ညမွာ တစ္ေယာက္တည္း လက္သမားလုပ္ရတာထက္စာရင္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ပံုရိပ္ေတြၾကည့္ရတာက ပိုေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ဆက္တိုးလိုက္တယ္ သူ႕ေဘာင္းဘီကို ဆြဲခၽြတ္လိုက္တာေပါ့ ခပ္အိအိတင္သားဆိုင္ေတြကိုအရင္ ကိုင္တြယ္မိရရင္း….အာ….မိုက္တယ္။

သူ႕ရဲ႕ေပ်ာ့ေနတဲ့ငပဲၾကီးဟာ လံုး၀န္းလွပေသာေရႊဥေတြေပၚ၀ယ္ အသာလွဲေလ်ာင္းေနတာမ်ားၾကည့္ေကာင္းေသးေတာ့။ သူ႕ငပဲကို ၾကည့္ရတာ ေပ်ာ့ေနခ်ိန္၀ယ္ ေလးလက္မေလာက္ေတာ့ရွိမယ္ထင္တယ္ တုတ္တာေတာ့တုတ္တယ္ဗ်။ ထိပ္အေရျပားကျဖတ္မထား ေတာ့ နီေစြးေစြးငပဲထိပ္ေလးကိုဖံုးေနတယ္ေလ။ ဆီးစပ္ကအေမႊးႏုေတြကလည္း ရင္အုပ္အလယ္ထိမ်ားတက္ေပါက္သလားထင္ရတယ္ ဆက္ေနေရာ။ သူ႕ေရႊဥေတြက ၾကီးမားလံုး၀န္းျပီး ေပါင္ၾကားထဲအိေနတာကို အေမွာင္ရိပ္ထဲျမင္ရပါရဲ႕။ ကင္မရာေလးနဲ႕ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ လွ်ပ္တစ္ပ်က္ရိုက္ခဲ့ျပန္တယ္။

သူ႕ေဘာင္းဘီကို ဆြဲခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္ အမဲေရာင္ေတြ ဘြားကနဲေပၚလာေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲမွာလည္း ဂ်င္းေဘာင္းဘီခပ္ၾကပ္ၾကပ္ထဲ မွာ အက်ဥ္းအၾကပ္ျဖစ္ေနလို႕ ခုန္ထေနတာေၾကာင့္ ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီကို အျမန္ခၽြတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ အတြင္းခံေဘာင္းဘီေလး ကိုေတာ့ ခ်န္ထားရတာေပါ့ေနာ္ ေတာ္ၾကာ မေတာ္တေရာ္ေတြျဖစ္ကုန္မွာစိုးတာကိုး။ ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ထိ ၾကာၾကာထိုင္ျပီး ကိုယ့္ငပဲ ကို ကိုယ္ကိုင္ျပီးကစားေနမိတယ္မသိ ေက်ာ္လြင့္ကိုၾကည့္မိမွ လုပ္လက္စအလုပ္ကိုသတိရပါတယ္။ သူကေတာ့ အသက္ရွဴပံုမွန္ေလး ျဖစ္ျပီး ေတာ္ေတာ့္ကိုႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေနပါျပီ။ ခုတင္ေပၚမွာ တျခမ္းေဘးကပ္ျပီး သူေစာင္းအိပ္ေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕နံေဘးကို အသာ၀င္လွဲေလ်ာင္းလိုက္ရင္း သူ႕ရင္အုံအနိမ့္အျမင့္ျဖစ္ေနတာကို ေငးေနမိပါေသးတယ္။ ျပီးေတာ့မွ နီတာရဲသူ႕ႏို႕သီး ေခါင္းေလးကို အသာနမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ မ်က္ေတာင္ရွည္ရွည္ေတြက ေကာ့ညႊတ္လို႕ ေမွးမွိတ္ထားတာက အသည္းယားစရာ…. သႏၱာေရာင္သူ႕ႏႈတ္ခမ္းစုစုေလးကလည္း နမ္းခ်င္စရာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕မ်က္ႏွာရွိရာကို တိုးကပ္လိုက္ရင္း ပါးေလးကိုတစ္ခ်က္နမ္း လိုက္ကာ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ငံုေထြးလိုက္ပါတယ္။ တကယ္ႏုႏုညံ့ညံ့ ျငင္ျငင္သာသာေလးအနမ္းေပးလိုက္ေတာ့ သူ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ညည္းသံေလး မသိမသာထြက္လာပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာထဲစိမ့္ကနဲ လန္႕သြားတာေၾကာင့္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လိုက္ျပီး ျငိမ္လိုက္မိေတာ့ သူ ႏႈတ္ခမ္းကို လွ်ာနဲ႕တစ္ခ်က္သရပ္ျပီးျပန္အိပ္သြားတယ္ဗ်။

ဒီတစ္ခါ ေပါင္ခြဆံုက ခပ္ေဖာင္းေဖာင္းေလးဆီ အသာအယာတို႕ထိလိုက္ပါတယ္။ ခပ္ေႏြးေႏြးေလးနဲ႕ အိေနေသာအသားေခ်ာင္းၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းမ်ားၾကားထဲ ခံစားရတာ ရွိန္းကနဲပဲ။ သူ႕ေရႊဥေတြကိုလည္း လက္ေလးနဲ႕ပြတ္သပ္ ငပဲကိုအသာအယာအထက္ ေအာက္ပြတ္သပ္ လက္ဖ၀ါးေလးေတြနဲ႕တို႕ထိမိပါရဲ႕။ ရုတ္တရက္ သူ႕ငပဲရွိရာနဲ႕ လက္မအနည္းငယ္ကြာတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ကို ကပ္လိုက္မိျပီးမွ ေရွ႕ဆက္မတိုးဘဲ ခဏေတာ့ျငိမ္လိုက္မိျပန္တယ္။ သူ႕ငပဲဆီက အနံ႕က ေသးနံ႕လည္းမဟုတ္ ကိုယ္သင္းနံ႕လည္း မဟုတ္ ကၽြန္ေတ္ာ့စိတ္ထဲ မရိုးမရြျဖစ္ေအာင္စြမ္းတဲ့ အနံ႕အသက္အခ်ိဳ႕ကို ရရွိလိုက္မိလို႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အခုလုပ္မိေနတာေတြဟာ လုပ္သင့္မလုပ္သင့္ ကၽြန္ေတာ္မသိေတာ့ပါဘူး ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္က မ်ိဳးတူ ေနာက္ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ မူပိုင္ေတြ ကို ကိုင္တြယ္ေနမိတဲ့ကိစၥ။ အိုး…..ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ငပဲရဲ႕ထိပ္ေခါင္းေလးကို လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႕တို႕ထိၾကည့္ျပီးေနာက္မွာေတာ့ ထိပ္ပိုင္းေလး ကို အသာငုံစုပ္လိုက္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ ငပဲတစ္ခုလံုး၀င္လာတဲ့အထိေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္တစ္ခုလံုးျပည့္သြားမတတ္ျဖစ္မွပဲ ကၽြန္ေတာ္ အသာအယာေလး အထုတ္အသြင္းစလုပ္လိုက္တယ္။ ခပ္တင္းတင္းေလး တျဖည္းျဖည္းျဖစ္လာျပီးေနာက္ သူ႕ငပဲဟာ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ၀ယ္ မာေတာင့္လာပါေရာ။ အင္း….ကၽြန္ေတာ္လည္းအလားတူ ေတာင့္တင္းေနပါျပီေလ။

ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ သူ႕ငပဲက ၾကီးထြားလာလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ႕ငပဲအရင္းကိုအသာကိုင္ဆုပ္ျပီးထိန္းရင္း ပါးစပ္ထဲအထုတ္အသြင္းကို စည္းခ်က္မွန္ေအာင္ၾကိဳးစားရပါေတာ့တယ္။ ခဏေနကေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေပမဲ့ အခုေတာ့သူ႕ငပဲက မတရားကိုထြားလာလိုက္တာ ပံုမွန္အရွည္ထက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္လြန္တယ္ဗ်။ လက္နဲ႕ဆုပ္ကိုင္ထားတာကိုက အားရစရာ။ ကၽြန္ေတာ္ မတ္တပ္ျပန္ရပ္လိုက္ကာ ကင္မရာကို လွမ္းယူလိုက္ရင္း ပံုရိပ္အခ်ိဳ႕ကိုရယူလိုက္ပါတယ္။ သူ႕ေပါင္ႏွစ္ဖက္အကို အသာအယာကားေစလိုက္ကာ ခေရ၀ေလးရဲ႕ အေနအထားပံုေတြေပၚေအာင္လုပ္ရင္းလည္း ဓာတ္ပံုေတြရိုက္လိုက္ေသးတယ္။ သူ႕ေပါင္ေတြကိုသူ ခပ္က်ယ္က်ယ္ေယာင္ရမ္းျပီး ကားပစ္လိုက္ေရာဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံေတြဟာ အဆက္မျပတ္အခုန္ျမန္လာလိုက္တာ ရန္မ်ားေစမယ့္အျဖစ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ဦးၾကားဘာမွမျဖစ္လာပါေစနဲ႕လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းမိပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီတိုကို ခၽြတ္ပစ္လိုက္ ျပန္ေတာ့ ညီဘြားက ၆လက္မေက်ာ္ေလာက္ေအာင္ ခုန္ထြက္လာျပန္တယ္ေလ။ အခုမွသတိထားမိတယ္ အတြင္းခံထဲက မတရားခုန္း ထေနရတာေၾကာင့္ ထိပ္ပိုင္းေလးေတာင္ နာေနရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္လြင့္ငပဲရွိရာကို ေခါင္းငံု႕ကိုင္းလိုက္ရင္း သူ႕ငပဲကို ကၽြန္ေတာ့္ ပါးစပ္ထဲျပန္သြင္းကာ လည္မ်ိဳထဲထိေရာက္ေအာက္ ၾကိဳးစားလိုက္သည္ေပါ့ေနာ္။ ျပီးမွ စည္းခ်က္မွန္မွန္ အထုတ္အသြင္းကစားလိုက္ ျပန္ေတာ့ သူ႕ငပဲၾကီးဟာ ပိုပိုထြားလာသလိုပါပဲ။ ကားထားတဲ့ သူ႕ေပါင္ကိုျပန္မေစ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္လုပ္သမွ်ပံုစံအတိုင္းသူျငိမ္ေနတာဆို ေတာ့ ဟုတ္ေကာဟုတ္ေသးရဲ႕လား။ ဘာမွမစဥ္းစားဘူး ကားထားတဲ့သူ႕ေပါင္ထဲ ၀င္ေမွာက္ျပီး ကၽြန္ေတ္ာ့လွ်ာဖ်ားေတြ အာခံတြင္းပါ မက်န္ သူ႕ခေရ၀ကိုလည္း ႏႈိးဆြကစားမိေတာ့ အနံ႕အသက္ေလးက တမ်ိဳးပါ။ တိမ္ေတြေပၚလြင့္ေရာ…။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ကို အသာေပြ႕ရင္း အိပ္ယာေပၚမွာ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ေရႊ႕လိုက္ျပီး ေခါင္းအံုးေပၚကို သူ႕ဦးေခါင္းေလး ေနသားတက်တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ငပဲေလးပိုမိုမာေတာင့္ေအာင္ -ုပ္-ႈတ္ေပးလိုက္ျပီးေနာက္မွာေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်က္ ေတြကို ထပ္ေဆာင္းယူမိျပန္ေရာ။ တစ္ခ်က္ေတာ့ သူေဘးကိုေစာင္းအိပ္ဖို႕လွိမ့္လိုက္တာ ကၽြန္ေတ္ာအသာထိမ္းျပီး ေနရာခ်ေပးလိုက္ ေတာ့မွ သူ႕ခေရ၀ကို ရွင္းေအာင္ျမင္လို႕ရတဲ့အေနအထားကို ေနေတာ့တယ္။ျပီးေတာ့ သူေဘးတေစာင္းလွဲခ်လိုက္ျပန္ေတာ့ သူ႕ငပဲက ရွမ္းကနဲမိုးေပၚကို ခ်ိန္ရြယ္ေနေရာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕နားကို အသာတိုးကပ္လိုက္ျပန္ရင္း  ပါးစပ္ကိုဟကာ သူ႕ငပဲကိုသြင္းထုတ္ လုပ္လိုက္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ မမူးတမူးအေျခအေနအရ သူ႕လိုက္ပါလႈပ္ရွားမႈေတြကို ခံစားလာရပါတယ္။ ဒါ ဒါဟာ စြန္႕စားမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္ေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိပါရဲ႕။ အခန္းတစ္ခန္းလံုးလည္း ေမွာင္ပိန္းလို႕ ခုတင္ေဘးစားပြဲေပၚက မီးတစ္ပြင့္ကလြဲလို႕ေပါ့ေလ။ စားပြဲေပၚက ဟေနေသာ ေက်ာ္လြင့္ေက်ာပိုးအိတ္ေလးထဲက လိုးရွင္းဘူးေလးတစ္ခုေတြ႕တာနဲ႕ယူလိုက္ကာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို ရႊဲစို ေစလိုက္ပါတယ္။ ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ထဲကို ခပ္ေျဖးေျဖးေလးထိုးသြင္းၾကည့္မိပါရဲ႕။ နာက်င္ရပါတယ္….ဒါေပမဲ့ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္ ခံစားခ်င္ေနခဲ့တာပဲေလ။

ပထမေတာ့ လက္ခလယ္ေလးကို ဖိသြင္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ လက္ညွိဳးေလးကိုထပ္ထည့္လိုက္ကာ မၾကာခင္ လက္သန္းၾကြယ္ေလး ကိုပါၾကိဳးစားထည့္မိပါေရာ။ အာ…..အိုး…. Shit!!....အသြင္းအထုတ္ေလးပံုမွန္လုပ္ေနရင္း ပူထူလာျပီး စိတ္ထဲအသာအယာျဖစ္လာ ေတာ့မွ ေက်ာ္လြင့္ငပဲကို ဆြဲကိုင္လိုက္ကာ ဖိထိုင္ဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္ပါတယ္။ လိုးရွင္းေတြလူးေနတဲ့ သူ႕ငပဲရဲ႕တနင့္တပိုး၀င္လာတဲ့ ဖီလင္က ဘယ္လိုမွန္းကို မသိ အီလယ္လယ္ျဖစ္ေပမယ့္ ရင္ခုန္ရပါတယ္။

ခုတင္ေဘးစားပြဲပုေလးထဲက ကြန္ဒံုးတစ္ခုကို ယူလိုက္ျပီး သီးေမႊးငွက္ေပ်ာသီးလိုေျဖာင့္စင္းလွပေသာ သူ႕ငပဲၾကီးေပၚကိုစြပ္ခ်လိုက္ပါ တယ္။ ခပ္ပါးပါးရာဘာသားေလးက သူ႕အသားနဲ႕ထပ္တူနည္းပါးက်သြားေတာ့ အလႊာျခားတယ္လို႕ေတာင္မထင္ရပါဘူး။ အေပၚကေန Lube ရႊဲရႊဲေလးစြတ္လိုက္ကာ သူ႕ဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူရင္း တက္ထိုင္ခ်လိုက္တယ္ေပါ့ ခပ္ထြားထြားငပဲေခါင္းေလးေပၚေတ့ရင္း။ အာ…. ကြမ္းသီးတျဖည္းျဖည္းတိုး၀င္တာက နာလိုက္တာ….တကယ္နာတယ္…..စိတ္ေတြကိုအားလံုးေလ်ာ့ တင္ပါးႏွစ္ဖက္ကိုျဖဲကိုင္လိုက္ရင္း ဟိုလႈပ္ဒီလႈပ္နဲ႕ တတ္ႏိုင္သမွ်ၾကိဳးစားကာ ထပ္သြင္းၾကည့္ပါတယ္။ ေက်ာ္လြင္…..အာ….ေက်ာ္လြင္ရဲ႕ -ိုးတာကိုခံေနရျပီပဲ။ ၃လက္မ ေလာက္၀င္အျပီးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခဏေတာ့အသာျငိမ္ျပီး အသက္၀၀ရွဴလိုက္ေသးတာ….ျပီးမွ တျဖည္းျဖည္းထပ္သြင္းဖို႕ၾကိဳးစားပါ တယ္။ ၇ မိနစ္ ၈မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ သူ႕ငပဲၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀ထဲမွာ ဆံုးဆံုးျမဳပ္သြားပါျပီ။ ဒီေတာ့မွ ဖင္ကိုအသာလႈပ္ျပီး အထုတ္အသြင္း လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာ္လြင့္ႏႈတ္ဖ်ားကေန တီးတိုးညည္းညဴသံေလးသဲ့သဲ့ထြက္လာတယ္….သူ မႏိုးေလာက္ေသးပါဘူး ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္အေလးခ်ိန္နဲ႕ ခႏၶာကိုယ္လႈပ္ရွားမႈက သူ႕အတြက္ တစ္ခုခုမ်ားဖိထားသလိုျဖစ္ေစသလားမသိ။  ေဆာင့္တယ္ ေဆာင့္တယ္ သြင္းတာ သြင္းတာ…..နာက်င္မႈေတြ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားသလိုပဲ အာ…။  ခဏေနေတာ့ သူ႕လည္ေခ်ာင္းထဲက မသဲမကြဲ အသံေလးတစ္သံၾကားလိုက္ရျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ခေရ၀မွာ ျပည့္ၾကပ္သြားသလို ရုတ္တရက္ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ သူ ျပီးသြားျ႔ပီလား?

ကၽြန္ေတာ္ တင္ပါးေလးကိုအသာၾကြရင္း သူ႕ငပဲကိုအသာေလးဖြဖြဆြဲထုတ္ရပါတယ္။ ငပဲထိပ္နားေရာက္ေတာ့ အသာေလးျငိမ္ျပီးမွ ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္ အကုန္ေပါ့..အိုး…..ေက်ာ္လြင့္ရဲ႕သုက္ရည္ေတြဟာ ကြန္ဒံုးထိပ္ပိုင္းမွာျပည့္ေနေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးေတြဆူပြက္ ႏွလံုးခုန္သံေတြျမည္ဟည္းလာကာ သူ႕ငပဲက ကြန္ဒံုးကိုအသာဆြဲခၽြတ္လိုက္ကာ အထဲကသုက္ရည္ေတြကို ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္ေတြေပၚ ရင္အုပ္ေတြေပၚ လက္ဖ၀ါးေပၚ အဖိုးတန္ေရႊရည္ေတြသြန္းျဖိဳးသလို ျဖန္းခ်လိုက္တယ္။ တစ္စက္စက္ေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္း ဖ်ားမွတစ္ဆင့္ ပါးစပ္ထဲေရာက္သည္ေပါ့ေနာ္။ လက္ထဲက သူ႕သုက္ရည္ေတြနဲ႕ရႊဲေနေပမဲ့ အဲဒါနဲ႕ပဲ မာေတာင့္ေနဆဲ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ကာ ေက်ာ္လြင့္ေပၚမွာ ကားယားရပ္လိုက္ရင္း လက္ကစားလိုက္ပါတယ္။ သံုးေလးမိနစ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ ပန္းေသြး ေရာင္ရဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲေခါင္းထိပ္ကေန အျဖဴေရာင္သုက္ရည္ေတြဟာ အိပ္ယာေတြေပၚ နံရံေတြေပၚ တစ္ေလ်ာ့ျပီး တစ္ေလ်ာ့….။ တတိယ အေလ်ာ့မွာေတာ့ ေက်ာ္လြင့္မ်က္ႏွာႏွင့္အတူ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြေပၚ က်ေရာက္သြားေရာ။ သူ႕မ်က္ႏွာေပၚက သုက္ရည္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ေလးနဲ႕အသာသပ္ယူလိုက္ရင္း အခ်ိဳ႕ကို သူ႕ပါးစပ္ထဲထည့္ အခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ္အရသာစမ္းသပ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႕သုက္ရည္အရသာေကာ ကၽြန္ေတာ့္သုက္ရည္အရသာေကာေပါ့။

အ၀တ္စတစ္ခုကို ေရဆြတ္ျပီး သူ႕ကိုယ္ေပၚက ေပက်ံတာေတြကို အျမန္သုတ္သင္ေပးျပီးေနာက္ အိပ္ယာေပၚကို အသာ၀င္လွဲလိုက္ပါ တယ္။ အိပ္ယာထဲလွဲေနျပီး ၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္ထဲ စြဲေနေရာပဲ။ ဟင္း….ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္လြင္နဲ႕ လိင္ကိစၥ ကိုပတ္သက္လိုက္တာဟာ ဘ၀မွာ တစ္ခါမွာ မၾကံဳဘူးေသးတဲ့အေတြ႕အၾကံဳအသစ္အဆန္းတစ္ခုပါပဲေလ။ ေအးေအးသက္သာျပီးစီး ခဲ့တာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕တက္ခဲ့ရေသာ ခပ္မတ္မတ္ေတာင္တက္လမ္းတစ္ခုကို ေအးေဆးျဖတ္ သန္းခဲ့ျပီဆိုေတာ့ အဆင္းလမ္းမွာ ေအးေဆးေပါ့ေနာ္။

ဟိုေတြး ဒီေတြးနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ မနက္ေရာက္ေတာ့ ညခင္းပိုင္းကဘာေတြျဖစ္ပ်က္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့သလိုပဲဗ်။ ဘာမွ မျဖစ္လာဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက အံ့ၾသစိတ္ေလးေတာ့ျဖစ္မိပါတယ္ ေက်ာ္လြင္တေယာက္ သူအိမ္ကိုဘယ္လိုလာခဲ့တယ္…အ၀တ္ ေတြကို ဘယ္လိုခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္….အိပ္ယာေပၚကို ဘယ္လိုေရာက္ျပီးအိပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာေတြကို သူဘာမွမေျပာတာေလ။ အားလံုး သူ႕ဖာသာသူလုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္လို႕ထင္ေနပံုရတယ္။

အမူးလြန္ခဲ့တဲ့ မေန႕ညက အျဖစ္အပ်က္ထက္ ဒီည ေဘာလံုးပြဲဖိုင္နယ္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးညဆိုေတာ့ ညကိုအျပင္ထြက္ေသာက္ၾကဖို႕ ေက်ာ္လြင္က ေဆာ္ၾသျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ႕ တျခားလူသေဘာတူတူမတူတူ သူေျပာတာကို သေဘာတူဖို႕ အဆင္သင့္ပါပဲ။ လာမယ့္ ညေနမွာလည္း ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးသြားစရာမရွိေတာ့တာ။ ခပ္ေစာေစာေလးပဲ ေရခ်ိန္ကိုက္ ၾကပါရဲ႕။ ေက်ာ္လြင္က ခပ္လန္းလန္း ေစာ္ေလးတစ္ေပြနဲ႕ခ်ိတ္မိတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕လမ္းခြဲျပီးျပန္ခဲ့ၾကတာေပါ့ေနာ္။ အခန္းထဲ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္အိပ္နဲ႕ ည ၁၁နာရီထိုးတဲ့အထိ တစ္ေယာက္တည္း။ ဟိုတယ္ကို တစ္ေယာက္တည္း စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႕ျပန္လာျပီး ခုတင္ေပၚ တက္လာခဲ့ရတာ ေတာ္ေတာ္အထီးက်န္တယ္။ တျခားေဘာ္ဒါေတြကလည္း တျခားေနရာေတြကို ဆက္သြားခ်င္ၾကေသးတာနဲ႕ေလ။ ည ၂ နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္က်ေတာ့ ရင္းနီးေနတဲ့ေလသံခပ္တိုးတိုးေလးေၾကာင့္ လန္႕ႏိုးလာခဲ့ပါတယ္။ ``ရွဴး….´´လို႕ေျပာတဲ့အသံကိုက က်ယ္ေနတာ……ခပ္ယိုင္ယိုင္ အသံေလးေတြက တိုးေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႕ရင္းနီးေနတဲ့ လႈပ္ရွားသံအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ႏိုးလာခဲ့တာထင္ပါရဲ႕။ ေက်ာ္လြင္ ဟိုေကာင္မေလးကိုတြဲျပီး အခန္းထဲ၀င္လာတာေလ။ အိပ္ခန္းမီးေရာင္ ၀ါက်င့္က်င့္ထဲ၀ယ္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္အ၀တ္ေတြ ခၽြတ္ေနၾကတာ ေကာင္မေလးက စိုးရိမ္ေနေပမယ့္ ေက်ာ္လြင္က ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီဆိုတဲ့အမူအယာ မစိုးရိမ္နဲ႕ဆိုတဲ့ပံုစံေတြနဲ႕ ေကာင္မေလးက်ု ေဖ်ာင္းဖ်ေနတယ္ဗ်။ ၀ိုး….ခပ္ထြားထြားခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး အ၀တ္မရွိေတာ့သလို သူ႕ေပါင္ၾကားက ငပဲၾကီးမတ္ေထာင္ ေနတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရပါတယ္….သူလႈပ္ရွားသမွ် ရွင္းရွင္းလင္းလင္းကိုျမင္ေနရတဲ့အေနအထားျဖစ္ေနရပါေရာ။ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ဖြင့္ထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းေတြထဲ ျမင္ေနရတာက ေကာင္မေလးကလည္း အ၀တ္ေလးခၽြတ္လိုက္တာနဲ႕ ေက်ာ္လြင္က အသဲလွဲေလ်ာင္းေစတဲ့ျပီး လုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ သိပ္မၾကာပါဘူး ေကာင္မေလးပစၥည္းထဲကေန သူ႕ငပဲကိုဆြဲမထုတ္ဘဲ အထဲမွာတင္ျပီးလိုက္တာကို ကၽြန္ေတာ္သတိျပဳမိတယ္။ ျပီးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ျငိမ္သက္ျပီးအိပ္ေပ်ာ္သြားၾကေရာ။

သူတို႕ကို မိနစ္၂၀ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္လွဲေနရင္းဆက္ၾကည့္ေနလိုက္ကာ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္….ေက်ာ္လြင့္ကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ေလာက္လိုခ်င္ေသးတယ္ေလ။ အခုအေျခအေနက အႏၱရာယ္ႏွစ္ဆေလာက္ရွိတဲ့အေနအထားရွိေပမယ့္ ရီေ၀ေ၀ရဲေဆး တင္ထားတာက ဆက္လုပ္ဖို႕သေဘာတူေနတယ္ဗ်။ အခန္းထဲက မသဲမကြဲအလင္းေရာင္ႏွင့္အတူ သူတို႕ခုတင္ရွိရာကို ကၽြန္ေတာ္လွမ္း သြားလိုက္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးအ၀တ္မကပ္ပဲ ျငိမ္ေနၾကတာ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းသား။ ေကာင္မေလးကေတာ္ေတာ္လွတယ္ အသက္က ၁၉ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္နဲ႕တူပါတယ္။ နက္ေမွာင္ေသာ ဆံေကသာအေခြအလိပ္ေလးေတြက သူမမ်က္ႏွာမွာ ကပိုကရိုနဲ႕။ ႏို႕သီးေခါင္းေလးေတြက ေသးေပမယ့္ လွတယ္….ရင္သားေတြကေတာ့ ထြားတယ္....အင္း။ ေက်ာ္လြင့္ေျခရင္းနား ကၽြန္ေတာ္ကပ္သြား လိုက္ျပီး ေပ်ာ့ေနတဲ့ သူ႕ငပဲကို အသာကိုင္လိုက္ျပီး ပါးစပ္ထဲကိုအသာသြင္းလိုက္ပါတယ္။ သူ႕သုက္ရည္အနံ႕ရယ္ ေကာင္မေလးပစၥည္း ရဲ႕အနံ႕ရယ္ေပါင္းျပီး ရေနပါရဲ႕။  ကၽြန္ေတာ့္လက္ေခ်ာင္းေလးကို တံေတြးအနည္းငယ္စြတ္လိုက္ကာ သူ႕ခေရ၀ထဲအသာဖိဖိျပီးကလိမိ တယ္။ သူ႕ငပဲက အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့တာၾကာျပီမို႕ထင့္ ေခါင္းမေထာင္ႏိုင္ဘဲ ေလးလက္မေလာက္နဲ႕ပဲျငိမ္ေနေရာ။

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာ္လြင့္နံေဘး မလွမ္းမကမ္းမွာ ပိုးလို႕ပက္လက္ျဖစ္ေနေသာ ေကာင္မေလးဆီ ကူးသြားလိုက္ကာ ဟစိျဖစ္ေနေသာ သူ႕ပစၥည္းထိပ္က အေစ့ေလးကို မွ်ဥ္းစုပ္လိုက္တယ္။ ေက်ာ္လြင့္သုက္ရည္အနံ႕တို႕ကလႈိင္ေနေရာ။ ျပီးေတာ့ သူမေလးရဲ႕အရည္ေတြက လည္းရႊမ္းေနတာ။ ေပါင္တံေလးကိုအသာပြတ္ သူ႕ဟစိဟစိေလးရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို လက္နဲ႕အသာပြတ္ေပးလိုက္ေတာ့ ခပ္တိုးတိုး ညည္းညဴကာ ေပါင္ကိုပိုမိုျဖဲကားေပးတယ္။ လက္ေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဦးေခါင္းက ဆံႏြယ္ေတြကိုအသာပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ သူမကိုယ္ေပၚကို တြားတက္လိုက္ရင္း သူမႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးကို အားရပါးရနမ္းစုပ္ပစ္လိုက္တယ္ စိုစြတ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ခမ္းသားေတြကို သူမအရသာခံသလားပဲ။ သူမ ကၽြန္ေတာ့္ပြတ္သပ္နမ္းရံႈ႕မႈေတြကို ၾကိဳက္တယ္ဗ် ခပ္တိုးတိုးေလးညည္းညဴလို႕။ `အာ….မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးရွင္ရယ္….ေနာက္တစ္ခါေလာက္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး…အာ´

ဟာဟ….ကၽြန္ေတာ္အသာေလးျပန္ထ သူမေပါင္ကိုနည္းနည္းေလးကားေစလိုက္ျပီး ေလ်ာကနဲတစ္ခ်က္ထဲနဲ႕ အဆံုးထိသြင္းပစ္လိုက္ တယ္။ ေက်ာ္လြင္က ေရွ႕ကလမ္းေၾကာင္းထားသြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အဆင္ေျပေျပအလိုက္သင့္ လုပ္ကိုင္ရတာအိုေကသည္ေပါ့။ သူတို႕အကာအကြယ္ယူလုပ္ၾကသလား မလုပ္ၾကသလား မသဲကြဲဘူး ရႊဲေနတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကြန္ဒံုးစြပ္လိုက္ေသးတာပါ။ အဆံုးထိသြင္းကာေမႊေနျပီးမွ အသာေလးျပန္ဆြဲထုတ္လိုက္ကာ ငပဲေခါင္းထိပ္ေလးနဲ႕ သူမရဲ႕ဆီးစပ္ေလးအႏွံ႕ပြတ္ပြတ္ဆြဲလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေက်ာေကာ့လာခ်ိန္မွာေတာ့ ထိပ္ပိုင္းေလးကို အေပါက္၀ထဲျပန္ျပီး ထုတ္သြင္းလုပ္လိုက္ျပန္ေသးကာ သူမရဲ႕ပဲၾကီးေစ့ေလးကို တဖတ္ဖတ္ ရုိက္ခတ္လိုက္တယ္။ အိုး……မာေတာင့္ေတာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ပဲၾကီးေစ့ေလးကို ကၽြန္ေတ္ာ့လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႕အသာပြတ္ ပြတ္ျပီး ကစားေပးေသးတာပါ ငပဲၾကီး အေပါက္ေလးထဲ အ၀င္အထြက္လုပ္ေနတုန္းမွာေပါ့ေနာ္။ မရိုးမရြေတြ အရမ္းျဖစ္ပ်က္ေနတာကို ေတြ႕ျပီးေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ငပဲၾကီးကို အကုန္ျပန္ဆြဲထုတ္လိုက္ကာ အဆံုးထိ တစ္ခ်က္ခ်င္း ဒုတ္ဒုတ္ထိေဆာင့္ေဆာင့္သြင္း လိုက္တာ သူမ ဗိုက္သားေတြ တဆတ္ဆတ္ခါသလို လက္ေခ်ာင္းေတြကလည္း အိပ္ယာခင္းကိုဆုပ္ညွစ္တာ က်ိဳးေၾကသြားေတာ့မတတ္ ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း သိပ္ေတာ့မထိန္းႏိုင္ခဲ့ပါဘူး ရႈံ႕ပြရႈံ႕ပြ သူမပစၥည္းႏႈတ္ခမ္းသားမ်ားရဲ႕လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ မၾကာခင္မွာပဲ အဆံုး သတ္မိပါတယ္ သူမပစၥည္းအတြင္းပိုင္းတစ္ေနရာမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပီးလို႕မၾကာခင္မွာပဲ သူမ ႏိုးထလာကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်းဇူးတင္ ေၾကာင္းေျပာျပီး ခပ္ျမန္ျမန္အ၀တ္ထ၀တ္ကာ ခဏေနေတာ့ ျပန္ခ်င္ျပီဆိုတာနဲ႕ အခန္းေပါက္၀ထိလိုက္ပို႕ေပးလိုက္ပါရဲ႕။

ဟင္း….အခန္းတံခါးကိုပိတ္ျပီးေနာက္ အ၀တ္အစားမရွိေသာ ေက်ာ္လြင့္နံေဘးကို အသာ၀င္လွဲေလ်ာင္းလိုက္ရင္း သူ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုကုိ ႏုႏုညံ့ညံ့ျငင္ျငင္သာသာအနမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ စိုစြတ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္လွ်ာဖ်ားေလးကို သူ႕အာခံတြင္းထဲထည့္ျပီးေမႊေတာ့သူက အလိုက္သင့္ျပန္ျပီးလႈပ္ရွားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕နံေဘးမွာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ လွဲေလ်ာင္းေနျပီးေနာက္မွာေတာ့ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ကို ဒီညအတြက္ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ပြတ္သပ္ကိုင္တြယ္ၾကည့္လိုက္ျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ခုတင္ရွိရာကိုျပန္လာလိုက္ကာ အိပ္ယာေပၚ လွဲေလ်ာင္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္ဖို႕ၾကိဳးစားမိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ေပါ့။

သူ ေနာက္တစ္ေန႕ေရာက္ေတာ့ မေန႕ညကျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာအခ်ိဳ႕ကို သတိရပံုေပၚတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်းဇူးတင္ရမွာက ဟိုေကာင္မေလးကို ကၽြန္ေတာ္တက္လုပ္တဲ့ကိစၥ ဘာမွျပန္မေဖာ္ အျပစ္မတင္တာက တစ္မ်ိဳးေကာင္းသားပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြအားလံုး အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္ အဆင္ေျပေျပပါပဲ။ လမ္းမွာလည္းဘာျပႆနာမွမျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကသာ နံေဘးက ေက်ာ္လြင့္ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ေပါ့ေနာ္။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ၾကျပီး သံုးေလးလၾကာျပီးေနာက္ ေက်ာ္လြင္က ေၾကျငာတယ္ သူ နယ္ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာ အလုပ္ရလို႕ေျပာင္းရေတာ့မယ့္အေၾကာင္း။ သူေျပာင္းေရႊ႕ရေသာကိစၥအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ယူက်ံဳးမရ ေတာ္ေတာ္ေလးျဖစ္မိပါတယ္။ အဆက္အသြယ္မပ်က္ၾကဖို႕….သူအားတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္အားတဲ့အခါ သူ႕ဆီ ကိုယ့္ဆီ လည္ပတ္ၾကဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္သား ကတိေတြေပးျဖစ္ၾကတယ္။

သူနဲ႕ခြဲခြာရျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတ္ာ့ပတ္၀န္းက်င္ေလး ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ခံစားခ်က္ေတြဟာ ေလးလေလာက္ေတာ့ ကိုက္ခဲေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္ေသာ ကုသသူေၾကာင့္ ေပ်ာက္ကင္းခဲ့ရပါရဲ႕။

ကုသေပ်ာက္ကင္းေစသူေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတ္ာတို႕ ကုမၸဏီဌာနစိတ္တစ္ခုက လက္ေထာက္၀န္ထမ္းအသစ္ေလးတစ္ေယာက္ ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူေလးက ေဘာလံုးပြဲေတြကိုလည္း သေဘာက်တယ္ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘာ္ဒါတစ္အုပ္နဲ႕ အားေပးတဲ့ ေဘာလံုးအသင္း ပြဲက်င္းပရာျမိဳ႕ေတြဆီ လိုက္လံအားေပးဖို႕စိတ္၀င္စားတယ္…..ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ twin အခန္းတစ္ခန္းထဲ မွာ တစ္ညလံုးေနထိုင္ဖို႕ သေဘာတူတယ္ဗ်။

စဥ္းစားမိပါတယ္….ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႕အတူအခ်ိန္ျဖဳန္းရတာကို မၾကာခင္သာယာေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးလိမ့္မယ္လို႕…အဟုတ္။

 

Alex Aung (10 July 2014 – 11:46 p.m.)

Jul 11th

အျဖဴေရာင္ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္နွင့္အခ်စ္မဟုတ္ေသာအခ်စ္

By love
"ကို ကို႔ကိုသားခ်စ္ခဲ႔တာ sex အတြက္လည္းမဟုတ္သလို ေငြေၾကးဥစၥာပိုင္ဆိုင္မႈအတြက္လည္းမဟုတ္ပါဘူး သားက ကို႔ကို မျမင္ဖူးကတည္းက ကို႔အေၾကာင္းေတြကို ၾကားမိျပီးကို႔ကို ခ်စ္ခဲ႔သူပါ ဒါေပမဲ႔ ကိုက love ကို sex ႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္ျပီးေျပာလာေတာ့ သားဘယ္လိုမွမတတ္နိုင္ခဲ႔ဘူး သားေျပာခဲ႔မယ္ ကို႔ကိုသားတကယ္ခ်စ္ခဲ႔တာပါ " (သားသား (ခ) ဇြဲတိမ္ညိဳ) "ဘာ ! " မင္းမွာခ်စ္ရမယ့္သူရွိေနျပီဟုတ္လား ဇြဲ ဟင္ ငါ့ကိုေျဖပါဦး မင္းေျပာေတာ့ ငါ့ကို ခ်စ္တယ္ဆို အခုေတာ့ ကြာ "ေတာက္! " ရတယ္သူငယ္ခ်င္းမင္းသူကိုခ်စ္ပါ ဒါေပမဲ႔သူနဲ႔အဆင္မေျပ ခဲ႔လ်ွင္ငါ့ဆီခ်ိန္မေရြးလာခဲ႔ပါ ငါေစာင့္ႀကိဳေနပါမယ္" (သား သား သူငယ္ခ်င္းေလး ဇြဲ မင္းခန္႔(ခ) ခန္႔ခန္႔) "ဒီမွာ ညီ အခ်စ္မွာအဓိက က ခိုင္ျမဲဖို႔ပဲ ဒီလိုခိုင္ျမဲဖို႔အတြက္ sex ျဖစ္တာမဆန္းပါဘူး ဒါကိုမင္းကရိုင္းတယ္လို႔ထင္ရင္မင္းပဲ ခံစားရမွာပဲ ငါေတာ့မတတ္နိုင္ဘူး မင္းငါ့အလိုကို မလိုက္နိုင္သေရြ႕ ငါကေတာ့ sorryပဲ ငါ့ကိုေမ့လိုက္ပါ လာမပတ္သက္ပါနဲ႔" ( ခ်စ္ဇြဲသာ) အစ ရွိသည္ျဖင့္သံုးပြင့္ဆိုင္ homo ဇာတ္လမ္းေလးကို မၾကာမီမွာ ေရးသားေဖၚျပသြားမွာျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေရွ႕ကအစ္ကိုေတြအစ္မေတြကမွားတာရွိလ်ွင္ ျပင္ေပးေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ This story is basic upon a true story When you leave me, I can nothing say But I can give you my heart, my love,my proud and my tear because I have not hate to give you as a gift.